Issuu on Google+

dubbelop in deze rubriek vertellen twee personen die aan de hva verbonden zijn over hun relatie

tekst jobien groen beeld bram belloni

Het is goed jezelf te zijn. Dat heeft Tamar Haring (22, derdejaars Culturele en Maatschappelijke Vorming) geleerd van haar vader Martin (49, coördinator Centrum voor Ondernemerschap) geleerd. Maar tot welke prijs? “Soms dacht ik: gast, ik schaam me kapot.”

Tamar: “Mijn vader doet altijd wat hij leuk vindt en heeft zich nooit geschaamd. Dat bewonder ik wel in hem. Ik heb me vroeger wel voor hem geschaamd. Elk jaar met Koninginnedag stond hij weer in zijn Queen-T-shirt in een of andere karaokebar mee te zingen. Dan dacht ik: gast, moet je nou echt daar gaan staan? Dan deed ik wel even of ik hem niet kende. Als hij het nu doet, denk ik nog steeds wel: o mijn god, hij gaat weer zingen, maar ik vind het ook eigenlijk wel heel tof dat hij dat durft. Ik ben die schaamte voorbij. Ik vind het leuk dat hij nog zo jong van geest is, maar niet op het zielige af. Je ziet ook wel eens van die ouders die proberen jong te doen. Maar zo is hij niet. Hij probeert niet de hippe vader uit te hangen. Hij is gewoon zichzelf en hij vindt toevallig dezelfde dingen leuk als ik. We gaan bijvoorbeeld vaak allebei naar Lowlands. Dan heb ik niet het gevoel van: o, dat is mijn vader weer, hij wil hip doen. Hij gaat er echt heen omdat hij het helemaal te gek vindt. Hij kent meer bands dan ik. We zijn alle twee harde werkers en zitten niet graag stil, maar hij is wel gedisciplineerder. Hij heeft meer doorzettingsvermogen en durft meer dingen af te maken. Ook al weet hij niet precies waar het eindigt. Ik heb meer de neiging het op te geven. Hij blijft ook altijd rustig. Dat heb ik niet. Ik zie gelijk door de bomen het bos niet meer. Ben veel sneller gestrest. Als hij mij vroeger iets probeerde uit te leggen en ik snapte het niet, dan kon ik nog wel eens gaan schreeuwen en huilen. Vooral met economische vakken had ik dat heel erg. Hij bleef dan gewoon kalm. Ik zou wel wat meer rust van hem willen hebben, in plaats van dat panische en onrustige.”

24

havana

Martin: “Tamar is een doorzetter. Als ze iets wil, dan bijt ze zich erin vast. Dan zorgt ze dat het lukt. We gingen bijvoorbeeld een keer schaatsen toen ze tien was. We zouden een tocht van veertig kilometer maken over het IJsselmeer. Er stond een koude wind. Zij op de noren. Dat was best veel voor een kind, maar ze bleef gewoon doorbijten en achter haar vader aan schaatsen. Dat was echt fantastisch. Ze is ook een doorzetter in haar relaties met anderen. Ze gaat tot het uiterste om die te behouden. Tamar is iemand van wie je op aan kan. Tamar is iemand die structuur wil. Ze vindt het lastig als dat er niet is. Ze wil graag weten waar ze aan toe is en wat ze moet doen om de eindstreep te halen. Als ze dat eenmaal weet, komt er rust en gaat ze aan de slag. Ze kan als het tegenzit of als ze in een periode zit dat ze veel stress heeft vanwege tentamens nog steeds heel explosief uit de hoek komen naar mij en haar moeder. Dan hebben we nog steeds een gevoel dat er een ouder-dochterrelatie is. Dat vind ik wel leuk. Ik ben wel een baken voor haar. Als haar omgeving roerig is, dan komt ze thuis. Ik vind het heel fijn dat ze dat gewoon blijft doen. Dat ze komt eten en dat we van alles met elkaar delen. Ik ben heel blij dat ze bij ons zichzelf kan zijn. Bij ons hoeft ze niet op haar tenen te lopen.”


Havana25_Dubbelop Haring