Issuu on Google+

Maffia-klasje Ik ben verdwaald in Grand hotel Piazza Borsa (Palermo, Italië), voormalig klooster in de Middeleeuwen, voormalig gebouw van de Banco di Sicilia met in de catacomben de geldkluizen van de firma Panzer uit het Berlijn van de 20 e eeuw. Op zoek naar het restaurant waar de beste spijzen van Sicilië worden geserveerd stuit ik op de Giardino d’inverno. In een keurige halve kring een bonte verzameling bejaarde Amerikanen, allemaal voorzien van rollator of zilveren wandel- en steunstokken en loopmateriaal. Op het puntje van hun stoel, voor zover mogelijk. Voor hen een enthousiast gebarende Italiaan met een, zo ik ontwaar, een Amerikaans Westcoast-accent. Het blijkt het ‘maffia-klasje van de week’ te zijn. Amerikanen zijn hier dol op. Lezing na lezing over de geschiedenis van de maffia(praktijken) op dit grootste en gevaarlijkste eiland van Italië. De voordrager laat de Siciliaanse krant zien van 20 juli 1992. Gisteren is Paolo Borsellino vermoord, de bekende Italiaanse officier van Justitie en onderzoeksrechter die de maffia bestreed op Sicilië. Hij wilde zijn moeder bezoeken in een appartementencomplex niet ver hier vandaan. Duizend kilo aan explosieven, verstopt in een Fiat 126, kwamen tot ontploffing toen hij en zijn echtgenoot plus gevolg inclusief lijfwachten de dienstwagen uitstapten. Resultaat: zes doden. Zijn vriend en medestrijder Giovanni Falcone was kort tevoren eveneens door de maffia vermoord. Samen hadden ze de maffia een zware slag toegebracht in het zogenaamde maxiprocesso, dat in 1987 geleid had tot straffen van 19 maal levenslang en totaal 2665 jaar gevangenisstraf voor 360 criminelen. De twee hebben een heldenstatus hier op Sicilië. De internationale luchthaven draagt de naam Falcone e Borsellino. De maffia is Italië niet vreemd. Hoe zuidelijker je komt, hoe mooier de landschap en hoe mooier de kusten. Hoe zuidelijker je komt, hoe meer maffia. Tien minuten later loop in het restaurant binnen van Piazza Borsa. Mijn Italiaanse projectcollega Simone vertel ik over de lezing die ik even heb bijgewoond. De namen en data heb ik nog in mijn hoofd en trots ratel ik het verhaal op. Nog voor ik klaar ben kijken mijn tafelcompanen schichtig om zich heen. “Hey Joaquin, lower you voice please. Don’t mencion any names please.” Simone trekt me van tafel weg en neemt mij mee naar de gang. “Listen”, zegt hij eerst om zich heen kijkend zacht in mijn oor, “When you go out tonight, never talk to a police-officer. Never! This is Palermo.” Terug naar de etenstafel. Ik vraag me af wat die Amerikanen vanavond met hun klasje gaan doen. Palermo, september 2012


Maffiaklasje