Issuu on Google+

14

Antilliaans Dagblad Maandag 28 mei 2012

15

Antilliaans Dagblad Maandag 28 mei 2012

Interview

Interview

Sprock gaat voor innerlijk succes De Curaçaose vestigingen van restaurant Délifrance zijn op 15 april overgenomen door Cedric Sprock, eigenaar van het lokale koffieconcern Café Barista. Hoe heeft hij het voor elkaar gekregen om als nét veertiger een succesvol concept neer te zetten op het eiland? Wat betekent de overname van Délifrance voor het personeel? Hoe combineert Sprock het ondernemerschap met het gezinsleven? En heeft hij nog meer ambities? Het Antilliaans Dagblad ging in gesprek met deze entrepreneur. Door Jericette Moniz

C

,,Mijn favoriete kopje koffie is de cappuccino”, aldus FOTO CAFÉ BARISTA Cedric Sprock.

edric Sprock, een rasechte ‘Yu di Kòrsou’, zoon van Hannibal Sprock en Astrid Sprock-Maduro. Samen met zijn zussen Mylene en Cyrene vormen zij het gezin Sprock. Hij is de jongste van het stel. Vader was meteoroloog en werkzaam bij de meteorologische dienst op Curaçao. ,,Als kind zie ik mezelf nog daar zitten. Ik mocht zo nu en dan mee, om daar mijn huiswerk te maken. Mijn vader was een kei in wiskunde. Ik niet.” Moeder was directiesecretaresse bij de Shell, en volgens haar zoon een echt ‘business minded’, ondernemend type. ,,Buiten haar vaste baan, deed ze er van alles bij. Ze verkocht bijvoorbeeld karko en kleren aan huis. Zo was ze ook een van de eersten hier op Curaçao die een autoverhuurbedrijf begon. Dat het ondernemersbloed ook door de aderen van Cedric stroomt, is dan ook in de lijn der verwachting; het is er bij hem met de paplepel ingegoten. Tot 2004 was Sprock werkzaam bij Schlumberger, als chief accountant. Reisjes naar Engeland, Nederland en Colombia waren al-

lemaal ‘part of the deal’ voor onder andere trainingen, of als er nieuwe concepten geïmplementeerd moesten worden. Sprock zag veel van de wereld en deed zo de nodige contacten op. Van Colombia raakte hij het meest gecharmeerd. Het was daar, dat hij voor het eerst met koffie in aanraking kwam en de interesse begon te groeien. ,,Ik zag hoe positief koffie was, in vergelijking met petroleum. Als ik ergens aankwam, vroeg iedereen ‘wilt u een kopje koffie?’ Ik begon me steeds meer te interesseren in dit product en al zijn varianten en met name wat voor gezelligheid het met zich meebracht. Ik wilde er alles over weten. In Colombia volgde ik trainingen over koffie. Ik herinner me de eerste in 2004. Hierna dacht ik: ‘dit wordt mijn passie’.” En hier liet hij geen gras over groeien. Zo gaf hij zijn baan bij Schlumberger op, en begon hij meteen met de eerste stappen naar de weg van zijn eigen onderneming; het aanvragen van vergunningen, leningen en dergelijke. Dit ging echter niet van een leien dakje. ,,Niemand wilde mij een lening verstrekken. Ze keken mij allemaal raar aan, zo van ‘een koffie-

Cedric Sprock herinnert zich nog heel goed de allereerste koffietraining die hij gaf in 2005, aan de Alliance Française. FOTO CAFÉ BARISTA

Het is opvallend waaruit het personeelsbestand bestaat; voornamelijk vrouwelijke medewerkers. De Curaçaose vestigingen van Délifrance zijn op 15 april overgenomen door Sprock.

zaak hier op Curaçao? Yeah right’. Maar bij Orco Bank had ik geluk. Zij zagen wel potentie in mijn concept.” En met dit geleende geldbedrag kon hij beginnen met het realiseren van zijn droom. Hij kocht machines voor een eigen koffiebranderij. De koffie kwam zo, vers van de pers, van eigen hand bij de klanten terecht. Veel klanten had hij alleen nog niet, het was allemaal kleinschalig. ,,Ik bracht bij bedrijven mijn zelfgebrande koffie rond, in thermoskannen. De aanvragen kwamen langzaam binnen en van het een kwam het ander. Cedric maakte met zijn koffie furore op het eiland. ,,Tot de dag van vandaag herinneren ze mij nog als ‘die jongen met de thermoskannen.” Café Barista zag uiteindelijk het levenslicht in september 2004, met een eerste koffieshop in de wijk Mahaai. In eerste instantie alleen en zonder partners. ,,De enige ‘partner’ in het bedrijf is mijn eigen vrouw. Zij is hoofd personeelsafdeling.” Deze taak vertrouwde hij haar wel toe, zo stelt hij. Zijn vrouw leerde hij kennen bij zijn voormalige werkgever. Inmiddels is het uitgegroeid tot een goedlopend bedrijf en telt het 60 werknemers, vijf koffieshops, een centrale keuken en catering voor zowel bedrijven als particulieren. Het echtpaar heeft zelf nog steeds de hele productie - van het branden tot aan het verpakken van de koffie toe - in eigen handen. Behalve de productie, distribueren ze zowel intern als extern aan bedrijven, hierbij denkend aan de koffiemachines die bijvoorbeeld bij kantoren en kantines staan. Ook geeft Cedric en zijn team met regelmaat

koffietrainingen aan particulieren en bedrijven. ,,We laten horecabedrijven zien hoe je het beste het onderhoud van de machines moet doen. We leren ze ook technieken van ‘latte art’ (figuurtjes in het schuim, red.). Kortom, we leren ze hoe je een goed kopje koffie maakt.” Het moge duidelijk zijn; Cedric Sprock heeft met zijn Barista een gat in de markt weten aan te boren en in de afgelopen zeven jaar een goedlopend, uniek concept neergezet. Onlangs heeft Sprock, Délifrance overgenomen. Op 15 april werden de handtekeningen daadwerkelijk gezet en daarmee is hij nu buiten zijn eigen Café Barista ook franchiser van de twee Curaçaose vestigingen van Délifrance. ,,Begin januari kwam Kees (Kees Baas is de voormalig eigenaar van Délifrance, red.) naar me toe met een voorstel. Hij vroeg mij ‘wil je Délifrance overnemen? Délifrance is één van mijn idolen dus ik voelde me uiteraard vereerd”, zegt de entrepreneur. Een ‘verrassend voorstel’, zo noemt hij het en vermoedt dat vanwege de bekendheid van Café Barista hij in de ogen van Baas een betrouwbare partij geweest moest zijn toen hij dit voorstel deed. Naar verluidt is Baas gepensioneerd, in tegenstelling tot eerdere berichtgeving dat de verkoop te maken zou hebben met tegenvallende omzetcijfers. Nu Sprock inzage heeft gehad in die cijfers, zegt hij tegenover deze krant dat de cijfers niet schrikbarend zijn. ,,Je hebt overal pieken en dalen, in elk bedrijf. Niets om je zorgen over te maken. Maar ik denk dat hij op tijd is gestopt. Ik kan me goed voor-

stellen dat hij met pensioen wilde gaan.” De bedoeling is om zich eerst te gaan verdiepen in de broodjes en dergelijke. ,,Als ik naar zowel Barista als Délifrance kijk, hebben ze beide hun eigen karakter. Ik heb dus genoeg te doen. Maar ik ga geen drastische veranderingen doorvoeren. Het is een mooi broodjesconcept, het loopt al, de klanten zijn tevreden. Dat wil ik zo laten. Het zou afbreuk doen aan het concept, als ik nu allerlei wijzigingen zou aanbrengen. Ik wil eerst van binnenuit werken. Investeren in het personeel en mijn huiswerk goed doen.” Zo weet hij bijvoorbeeld van broodjes en beleg niet zoveel als van koffie, zo stelt hij: ,,Voor mij is dit totaal nieuw. En dat is tevens een uitdaging die ik graag aanga. Ik moet met Délifrance meer moeite doen om mijzelf te bewijzen, met name in kennis. Uiteindelijk is het zo, dat als ik veel weet, ik ook meer durf. Maar ik geloof dat door de hele synergie het een sterk bedrijf kan worden.” Op de vraag of het personeel wordt behouden, zegt hij stellig ‘ja’. ,,Dat is heel belangrijk. Zij weten al hoe het moet. Ik wil niet zomaar mensen eruit zetten. Het is een mooie organisatie.” Het is opvallend waaruit het personeelsbestand bestaat; voornamelijk vrouwelijke medewerkers. Dan blijkt dat het is omdat Sprock een zwak heeft voor alleenstaande vrouwen en moeders. Zo karakteriseert hij zich als een leidinggevende met een persoonlijke touch. ,,We leven in een machismo-cultuur, waarbij de vrouw een ondergeschikte rol heeft. Zij moet vooral thuis blijven en het zelf maar zien te redden,

FOTO JEU OLIMPIO

terwijl de man vaak afwezig is, en hun vrouwen daarbij vaak niet weten wat hij zoal aan het uitspoken is overigens”, vertelt Sprock. Een humane aanpak, daar staat hij voor. Voor de alleenstaande moeders oogt Cedric Sprock al helemaal als dé ideale baas. Zo houdt hij rekening met het feit dat de kindjes van school gehaald moeten worden en zorgt hij indien nodig voor een lift. De werktijden zijn op hun situatie aangepast en zo werken deze vrouwen bijvoorbeeld niet na drieën. Sprock is geen voorstander van lange werktijden. ,,Ik hou rekening met ze. Ik vind het belangrijk naar hun gevoelens te luisteren, om ze te helpen en te begeleiden.” Maar het is wel een ‘give and take’, zo zegt hij. ,,Juist omdat ze bij mij die liefde en die ruimte krijgen, geven ze mij er loyaliteit voor terug en tonen zij meer verantwoordelijkheidsgevoel.” Cedric weet als geen ander hoe het is om de zorg voor kinderen te hebben. Hij is vader van twee kinderen: een van drie en een van zes. Zelf vindt hij het ook belangrijk om tijd met het gezin door te brengen, en dat moet ongetwijfeld de reden zijn dat hij niet in de avonden werkt. ,,Sterker nog, ik ben om die reden een zaak begonnen waar ik werktijden hanteer waarbij we de avonden gesloten zijn. Ik hou van groei en ambitie, maar er moet een balans zijn tussen geld en het normale leven. Ik wil behalve een goede baas ook een goede echtgenoot en vader zijn. De werktijden zullen daarom ook niet veranderen om bijvoorbeeld omzetgroei te behalen”, zegt hij daadkrachtig. Vaak is de oorsprong van zulke sterke

FOTO JEU OLIMPIO

ideologieën terug te vinden in een bepaald gemis. Iets wat doet denken aan een herkenbare situatie, waarbij men met de overtuiging opgroeit ‘het later zelf echt anders te gaan doen’. Sprock vertelt dat hij op 18-jarige leeftijd zijn moeder is verloren en een jaar erna ook zijn vader moest begraven. ,,Mijn moeder stierf aan kanker toen ik achttien was. Mijn vader die diabetespatiënt was, kon dit verlies niet aan en verwaarloosde zijn gezondheid volkomen. Hij is een jaar na de dood van mijn moeder overleden. Daar sta je dan. Als negentienjarige zonder ouders. Ik had de keus om het goede of het slechte pad op te gaan.” Gelukkig koos Cedric voor het goede, want, zo zegt hijzelf: ,,Het had ook heel anders kunnen aflopen.” En zo koos hij ervoor het heft in eigen handen te nemen en naar Nederland te gaan. Hij studeerde daar aan de Haagse Hotelschool en deed later bedrijfseconomie. Als jongvolwassene moest hij daar de nodige beproevingen doorstaan. ,,In Nederland ligt alles voor het grijpen, je kan zo gemakkelijk ontsporen. Zeker als je alleen bent en geen ouders of achterban hebt om op terug te vallen. Maar ik was vastberaden. Wilde niet falen.” En zo heeft ook de nu succesvolle Antilliaan het diepste dal gezien. Van bediening, schoonmaakwerkzaamheden tot aan het zwoegen bij de paprikakwekerij tegen een mager uurloon. Sprock deed wat hij moest doen om te overleven. ,,Je staat op achttienjarige leeftijd alleen op de wereld en daar doe je het maar mee. Hier en daar had ik wat steun van mijn zussen en mijn zwager Lilo Sulvaran. Behalve mijn ka-

mergenoten had ik eigenlijk niemand en moest ik het voornamelijk toch alleen doen.” ,,Mijn verleden heeft mij zeker gevormd als persoon”, zo zegt hij. En dat zie je terug in zijn leidinggevende kwaliteiten, waar hij zo begaan is met de werkneemsters, maar ook in zijn opvattingen over het gezinsleven en succes. Cedric is een hardwerkende ondernemer en heeft ook lichamelijk de nodige tegenslagen gekend. Zo is hij tijdens een bedrijfsongeval verkeerd gevallen, kreeg hierdoor een zware hersenschudding en was zijn geheugen enkele dagen kwijt. ,,Ik wist niet meer wie ik was of wie mijn vrouw was.” In de jaren had hij tevens te kampen met hoge bloeddruk, een liesbreuk en een knieoperatie, maar het kreeg hem allemaal niet klein. De opgedane ervaringen vormden hem tot de ondernemer die hij vandaag de dag is.

Gewonnen Awards

2006 The Outstanding Young Person Award (TOYP) 2007 Frente A Frente Progressive Award 2008 Fatum Best in Business Award 2009 Innovatieprijs 2009 Best Curaçao Brand Award


Interview Cedric Sprock