Page 1

Laan Palm วารสารปลูกสัมพันธ์ และ ปลุกวันคืนเก่าก่อน ชาวศิลปศาสตร์ ราชมงคลธัญบุรี ฉบับที่ 4 : ไกลบ้าน....ศิลปศาสตร์ on t h e

ก า ร เ ดิ น

ท า ง ค รึ่ ง ร อ บ ด า ว เ ค

ราะห

Ear th

์โลก

ขอ

“ม

ด” ป ณิ ธ

าน


อยากให้ . ...

ทุกๆวัน เป็นวันหยุด ทุกๆวัน คือความอิสระ ทุกๆวัน ได้พบประสบการณ์ ใหม่ 365 Days Tour

นำคุ ณ สู ่ ป ระสบการณ์ ใ หม่ กั บ การเดิ น ทางแสนอิ ส ระ ด้ ว ยแพ๊ ค เกจท่ อ งเที ่ ย ว ตั ๋ ว เครื ่ อ งบิ น / ห้ อ งพั ก วี ซ ่ า / โปรแกรมเดิ น ทาง ตามใจคุ ณ โทรศั พ ท์ : 02-184-6426 / 089-4419048 (อี ๊ ด ) ที่อยู่ : 78 หมู่บ้านสินธร คลองจั่น บางกะปิ กทม 10240 www.36 5daystou r .com

6 2 Yan yo n t ซื้อขาย - แลกเปลี่ยนรถมือสอง ให้ราคาสูง ดูรถของเราได้ที่ 62 ยานยนต์ ยินดีให้คำปรึกษาทุกท่าน ไม่คิดเงินครับผม ติ ด ต่ อ แจ๊ ค 086-327-8986


จม.จากเรือจ้าง ÊÇÑÊ´Õ¤èÐ ÈÔÉÂìà¡èÒÈÔÅ»ÈÒʵÃì Á·Ã¸. ·ÕèÃÑ¡·Ø¡¤¹ ¡è͹Í×蹤ÃÙµéͧ¢ÍÍÀÑÂà»ç¹ÍÂèÒ§ÂÔ觷Õè¤è͹¢éÒ§ËèÒ§àËÔ¹¾Ç¡àÃÒ ÁÔãªèÇèÒäÁèÃÑ¡ äÁè¤Ô´¶Ö§ ËÃ×ÍÇèÒäÁèà»ç¹Ëèǧ¹Ð¤Ð áµè´éÇ ÀÒÃÐ˹éÒ·Õè㹻Ѩ¨ØºÑ¹·Õè·ÓãËé äÁèÁÕâÍ¡ÒÊä´é¾º»Ð¾Ù´¤Ø¡ѹàËÁ×͹áµè¡è͹ ¶Ö§¡ÃйÑ鹤ÃÙ¡çÂѧäÁèà¤ÂÅ×Á·Õè¨Ðä´é¾ºÈÔÉÂìÃÑ¡·Ø¡¤¹ 㹤ÓÀÒǹҷءàªéÒáÅзء¤èӤ׹·Õè¤ÃÙÊÇ´Á¹µì à¾ÃÒФÃÙ¤Ô´ÇèÒà»ç¹ÊÔè§à´ÕÂÇ·Õè¤ÃÙÊÒÁÒö·ÓãËé¾Ç¡àÃÒä´é ªèǧ¹Õéà»ç¹ÍÂèÒ§äáѹºéÒ§ ÂѧÍÂÙè´ÕÁÕÊØ¢¡Ñ¹´ÕËÃ×Íà»ÅèÒ ½¹µ¡·Ò§¸Ñ­ญºØÃÕáÅéǤس˹ÒÇäËÁ §Ò¹¡Ò÷Õè·ÓÅèФ§¡éÒÇ˹éҡѹ¹Ð¤Ð ¶éÒ¾ºÍØ»ÊÃä¡çÍÂèÒ·éͿѹ½èÒ Áѹä»ãËé ä´é Çѹ¡è͹¤Ãä´ Ù ¾º é à¾×è͹àÃÒºÒ§¤¹áÇÐÁÒàÂÕÂè Á¤ÃÙ¾ÃÍ··Ñé é §Ê觢èÒÇÇÒè µ¡§Ò¹ à¹×èͧ¨Ò¡ÊÀÒ¾àÈÃÉ°¡Ô¨äÁè¤Íè Â´Õ äÁÁè ÅÕ ¡·ÑÇÃ์ Ù ¤ÃÙ¡çàÅÂá¹Ð¹Óä»ÇèÒÍÂèÒÁͧáµè§Ò¹ä¡´ìÍÂèÒ§à´ÕÂÇ µéͧËÒªèͧ·Ò§Í×è¹´éÇ áµèµéͧà»ç¹ÊÔ觷ÕèàÃÒ¶¹Ñ´ËÃ×Í·ÕèÁÕ·Ò§·Óä´éâ´ÂäÁèµéͧ ÍÒÈѤ¹Í×è¹ä»àÊÕ·Ñé§ËÁ´ à¾ÃÒÐÁԩйÑé¹àÃÒ¡çÍÒ¨à´×Í´Ãé͹ä´é ã¹ÀÒÂËÅѧ ·Õè¨ÃÔ§áÅéÇÂѧÁÕ§Ò¹ÍÕ¡ÁÒ¡·ÕèÃÍàÃÒÍÂÙà¾Õ§áµèàÃÒÍÒ¨Âѧ à¢éÒäÁè¶Ö§¢èÒÇÊÒâéÍÁÙÅàËÅèÒ¹Ñé¹ ËÃ×ÍÍÒ¨à»ç¹à¾ÃÒÐàÃÒÁͧ¢éÒÁÁѹ仡çÍÒ¨à»ç¹ä´é ´Ñ§¹Ñé¹ ¤ÃÙ¢ÍàÍÒ㨪èÇÂËÒ¡ÁÕ ã¤Ã¡ÓÅѧÁͧËÒ§Ò¹ ÍÂÙè¢ÍãËéËÒ§Ò¹·Óä´éÊÁ´Ñ§ã¨»ÃÒö¹Ò ¢ÍãËé¾é¹¨Ò¡¡ÒÃà»ç¹ªÒÇà¡Òзء·èÒ¹·Ø¡¤¹ ...à·Í­ญ ¤ØÂàÃ×èͧ§Ò¹ÁÒ¡ç¾ÍÊÁ¤Çà ÍÂÒ¡Ê觢èÒÇÊÒÃã˾ǡ é àÃÒä´éàµÃÕÂÁµ§Ñé ÃѺ¡Ñ¹ºéÒ§ ¾Ç¡àÃÒ¤§¾Í·ÃÒºàÃ×èͧ ASEAN Economics Community (AEC) ËÃ×Í·Õèà¢ÒÁÑ¡¾Ù´¡Ñ¹ÇèÒ “»ÃЪҤÁÍÒà«Õè¹” àÃ×èͧ¹Õé¹ÑºÇèÒà»ç¹àÃ×èͧÊӤѭPÁÒ¡ à¾ÃÒÐÍÕ¡ÊÕè»Õ¢éҧ˹éÒ¨Ðà¡Ô´¡Òà à¤Å×è͹ÂéÒÂáç§Ò¹àÊÃÕ à©¾ÒÐáç§Ò¹½ÕÁ×Í 7 ÍÒªÕ¾ ä´éá¡è ÇÔÈÇ¡Ã ¾ÂÒºÒŠʶһ¹Ô¡ ¡ÒÃÊÓÃǨ á¾·Âì ·Ñ¹µá¾·Âì áÅÐ ¹Ñ¡ºÑ­ญªÕ áÁéÇèÒáç§Ò¹àËÅèÒ¹Ñ鹨ÐÂѧäÁèà¡ÕèÂÇ¢éͧ¡ÑºÇÔªÒªÕ¾¢Í§àÃÒâ´ÂµÃ§áµè¡çÍÂèÒä´éÇҧ㨠´Ñ§¹Ñé¹ ¾Ç¡àÃÒµéͧàµÃÕÂÁµÑÇàµÃÕÂÁ ã¨ÃѺ¡ÒÃà»ÅÕè¹á»Å§ÍÂèÒ§ÁÕÊµÔ ãªéàÇÅÒªèǧ¹Õé¾Ñ²¹Òµ¹àͧãËéÁÒ¡æ â´Â੾ÒÐÍÂèÒ§ÂÔè§àÃ×èͧÀÒÉÒÍѧ¡ÄÉ à¾ÃÒзءÇѹ¹Õé µÒÁ âçáÃÁãË­ญ่æ àªè¹ pullman HOTEL ·Õè¾Ñ·ÂÒ ÁÕ¾¹Ñ¡§Ò¹à»ç¹¹Ñ¡ÈÖ¡ÉÒ½Ö¡§Ò¹¨Ò¡µèÒ§ªÒµÔà¡Ô¹¡ÇèÒ¤ÃÖ觢ͧ¹Ñ¡ÈÖ¡ÉÒ½Ö¡§Ò¹·Ñé§ËÁ´ â´Â·Õèà´ç¡àËÅèÒ¹Õéà¢éÒÁÒ½Ö¡§Ò¹ 6 à´×͹ áÅÐäÁè ãªè½Ö¡§Ò¹âçáÃÁÍÂèÒ§à´ÕÂǹФРà¢ÒÂѧÁÒàÃÕ¹ÃÙàé ¡ÕÂè ǡѺÇѲ¹¸ÃÃÁáÅÐáËÅ觷èͧ à·ÕèÂǢͧä·Â´éÇ ¾Ù´§èÒÂæ à¢Ò¾ÃéÍÁà¢éҷӧҹ᷹·Õè¾Ç¡àÃÒä´éàÅÂÅèÐ ´Ñ§¹Ñé¹ ÍÂèÒªÐÅèÒ㨠¤ÇÃÃÕºËÒâÍ¡Òʽ֡»Ã×ÍÀÒÉÒãËé¤Åèͧ ·Ñ駵ÑÇàÃÒàͧ ÃÇÁ·Ñ駤¹ÃͺµÑÇàÃÒ´éÇ áÅÐËÒ¡¾Ç¡àÃÒµéͧ¡ÒÃãËé·Ò§ÁËÒÇÔ·ÂÒÅÑÂÏ Ê¹ÑºÊ¹Ø¹¤ÇÒÁÃÙéàÊÃÔÁà¾ÔèÁã¹àÃ×èͧ㴡çÊÒÁÒö ºÍ¡¼èÒ¹ÁÒ·Ò§¤ÃÙä´é ÍÂèÒ¤Ô´ÇèÒà»ç¹ÈÔÉÂìà¡èÒáÅéÇäÁèÁÕ¤ÇÒÁÊӤѭ¹Ð¤Ð ¶éҾǡàÃÒ¤Ô´ÍÂèÒ§¹Ñé¹ ¤ÃÙ¨ÐàÊÕÂã¨ÁÒ¡ à¾ÃÒоǡàÃÒ ÈÔÉÂìà¡èÒÈÔÅ»ÈÒʵÃì à»ç¹ÊÔè§ÁÕ¤èÒÂÔ觢ͧªÒÇÈÔÅ»ÈÒʵÃì ¤ÇÒÁà»ç¹ÈÔÉÂìÁÔä´éÊÔé¹ÊØ´à¾Õ§á¤èÃÐÂÐàÇÅÒËÃ×ͨӹǹ˹èÇ¡Ե·Õèŧ ·ÐàºÕ¹àÃÕ¹ áµè¤ÇÒÁà»ç¹ÈÔÉÂì¨ÐÂѧ¤§ÍÂÙèµÃÒº·ÕèàÃÒÂѧÁÕ¤ÇÒÁ·Ã§¨ÓãËéá¡è¡Ñ¹áÅСѹ ´Ñ§¹Ñé¹ÍÂèÒä´éà¡Ã§ã¨·Õè¨Ðá¨é§ãËé¤ÃÙ·ÃÒºÇèÒ ÁÕÊÔè§ã´ºéÒ§·Õè¾Ç¡àÃÒÍÂÒ¡ãËé¤ÃÙ´Óà¹Ô¹¡ÒûÃÐÊÒ¹àÃ×èͧͧ¤ì¤ÇÒÁÃÙéàÊÃÔÁãËé¡Ñº¾Ç¡àÃÒ äÁèÇèÒ¨Ðà»ç¹´éÒ¹ÀÒÉÒËÃ×ÍÍÒªÕ¾àÊÃÔÁ ¤ÃÙáÅÐ ·ÕÁ§Ò¹ ¾ÃéÍÁàÊÁͤèÐ ·éÒ·ÕèÊØ´¹éÕ ¤ÃÙ¢ÍÍǾÃãËéÈÉÔ Âìà¡èÒÈÔÅ»ÈÒʵÃì Á·Ã¸. ·ÕèÃÑ¡·Ø¡¤¹¨§»ÃÐʺáµè¤ÇÒÁÊØ¢ ÊÁËÇѧ »ÃÒȨҡÀÑÂÍѹµÃÒ ·Ñ駻ǧ áÅзÕèÊÓ¤Ñญ­“ÍÂèÒä´é¨¹ ÍÂèÒä´éà¨çº” áÅÐËÒ¡ÁÕàÇÅÒÇèÒ§¡ç¹Ñ´ËÁÒÂÁÒ¾º»Ðà¨ÍÐà¨Í¡Ñ¹ºéÒ§....ÃÑ¡áÅÐÊÇÑÊ´Õ¤èÐ... ÍÒ¨ÒÃÂì ÊØÁÒ¹Ô¡ÒÃì ¨Ñ¹·ÃìºÃÃà¨Ô´

Laan Palm Magazine


ทั ก ทายคนอ่ า น

ดู

เหมือนรูปแบบ “ลานปาล์ม” จะเป็นเรื่องอนิจจัง คือไม่เที่ยง เปลี่ยนแปลงกัน อยู่เรื่อย อ่านๆ แล้วคนอ่านก็คงจะค้นพบสัจธรรมอะไรได้บ้าง สำหรับคน ทำหนังสือถ้าจะให้งา่ ยในการผลิตหนังสือสักเล่ม การกำหนดรูปแบบตายตัวคือหนทาง ที่สะดวกที่สุด เพียงแต่ “ลานปาล์ม” ของชาวศิลปศาสตร์นั้นไม่ได้เป็นแค่หนังสือแต่ ยังเป็นเหมือน ลาน สำหรับสร้างสรรค์กิจกรรม เวลาคิดอะไรสนุกๆ น่าสนใจได้ สักอย่าง เราก็จะชักชวนกันมารวมหัวแล้วทำ วัตถุประสงค์บางทีก็ไม่ได้สำคัญไปกว่า ความสนุกที่ได้จากการลงมือทำกิจกรรมกับเพื่อนๆ ซึ่งนั่นเป็นเสน่ห์ของการทำ กิจกรรมอันคนไม่เคยทำก็อาจไม่เข้าใจ ดังนั้นแนวทางในการทำ “ลานปาล์ม” ก็ไม่ตา่ งไปจากแนวทางทีว่ า่ มา จึงอาจเรียกได้วา่ “ลานปาล์ม” เป็นวารสารแนวทดลอง (ฟังดูดีนะ) หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ เป็นวารสารตามใจฉัน (ผู้ทำ) ทำกันตาม อัธยาศัย คือมีอัธยาศัยก็จะโหมทำกันทีหนึ่ง ส่วนตอนที่อัธยาศัยยังเดินทางมาไม่ถึง งานก็จะถูกดองกองเก็บไว้บนโต๊ะไปก่อน จนได้ที่ก็เริ่มทวงถามติดตามต้นฉบับเอามา จัดรูปเล่มกันอีกวาระหนึ่ง ส่วนคอนเซปท์ในแต่ละฉบับ บก.ก็เผด็จการตั้งขึ้นเอาตามใจ ตัวเองโดยปรึกษาทีมงานแค่พอเป็นพิธีว่าได้ถามไถ่กันแล้วเท่านั้นเอง เห็นมีอะไรที่ น่าสนใจก็หยิบมาใส่ไว้ในเล่มให้ พี่-น้อง ได้อ่านกัน

บับนี้ เราพลิกแผ่นดิน (เกือบต้องทำอย่างนั้นจริงๆ) ไม่ใช่แค่สยามประเทศ แต่เราพลิกทั้งโลก เพื่อตามหาว่าศิษย์เก่าศิลปศาสตร์ พรรคพวกเราไปตกหล่น ตัง้ หลักแหล่งกันอยู่ ณ พิกดั ใดบนผิวโลกใบนีบ้ า้ ง ลองเปิดดูเอาเถอะครับ แล้วท่านจะ ได้รู้ว่าเด็กศิลปศาสตร์ อาศัยอยู่นอกประเทศไกลบ้านกันเยอะกว่าที่ท่านคิด

อี

กทั้งฉบับนี้ เรายังได้รับเกียรติจากท่านผู้ช่วยอธิการบดี ผศ.สุมานิการ์ มาเขียน ต้นฉบับ “จม.จากเรือจ้าง” ให้เราได้อา่ นเพือ่ หายคิดถึงกันอีกด้วย ถึงแม้เมือ่ ก่อน ตอนเรียนเราจะรูส้ กึ เกรงๆ เวลาพบท่านในคณะ แต่พอจบมาแล้วก็ยงั อดไม่ได้ทจ่ี ะระลึก ถึงท่านว่าเป็นอิมเมจของคนที่เป็นครูจริงๆ คือ ดูเหมือนจะ ดุ แต่ก็ ใจดี

อดินันท์

Laan Palm Magazine

กองบรรณาธิการ บรรณาธิการ อดินันท์ รอง บก. อภิชิต จัดรูปเล่ม ADi ที่ปรึกษา อาจารย์สยาม อาจารย์โสภณ คอลัมนิสต์ ศศิพรรณวดี อภิชิต ไกด์ตัวกลม คิงคองแครง Old Thaiger ขอบคุณ : น้อง ๆ ในสโมฯ ทีช่ ว่ ยรวบรวมข้อมูลและภาพถ่าย กิจกรรมต่าง ๆ / บรรดาศิษย์เก่าทีแ่ นะนำไอเดียทำ หนังสือ และคำติชม / คณาจารย์ทค่ี ณะฯคอยสัง่ สอน / คณะศิลปศาสตร์ทท่ี ำให้มพี วกเราในวันนี้


ยั ง จำได้ ว ่ า

พจน์ จิ น ดา

โรงอาหาร 7 CODE

ยั

งจำได้วา่ .... สมัยทีเ่ มือ่ ครัง้ ยังวัยรุน่ จะมีคำพูด คำนึงทีไ่ ด้ยนิ จากป๋าบ๊อบ ที่รักของพวกเราอยู่เสมอนั่นคือ “ไปเจอชั้นหลังเซเว่นปิดมั้ยล่ะ” เป็นคำพูดประโยคเด็ดของป๋า เวลาเจอพวกนักศึกษาชายใช้คำ พูดกวนตา..วาจากวนทีน ถึงแม้นักศึกษาชายในห้องท่องเที่ยวรุ่น ที่ 5 มีแค่ 3 หน่อเท่านั้น มันยังกล้า.... แต่ประโยคเด็ดของป๋าก็ เรียกเสียงฮาสนั่นกันทั้งห้อง ก็เซเว่นที่ไหนเค้าปิดกันล่ะ 7-11 เค้าเปิดกัน 24 ชั่วโมงนี่คะป๋าขา แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป เราจึง ได้รวู้ า่ 7-11 มีเวลาปิดจริง ๆ ซะงัน้ แต่เอาไว้เด๋วค่อยเล่าละกัน เพราะสิ่งหนึ่งที่สำคัญและมาก่อน 7-11 ก็คือ โรงอาหาร หรือ ที่พวกนักศึกษาอย่างเรามักจะเรียกมันว่า โรงอาหารเจ็ดชั่วโคตร สาเหตุนะเหรอ ก็เหมือนชือ่ อะแหละ ปีแล้วปีเล่าทีเ่ ราเฝ้าคอยจะมี อาหารอร่อย ๆ โรงอาหารกว้าง ๆ สะอาด ๆ แอร์เย็น ๆ เหมื อ นฟู้ ด คอร์ ท ตามห้ า งทั่ ว ไปไว้ เ ติ ม พลั ง สำหรั บ นั ก ศึ ก ษา บ้านนอกอย่างพวกเรา ต้องเล่าเท้าความถึงสมัยทีโ่ รงอาหารเริม่ ปรับปรุง พวกเรานักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ ที่อยู่ห่างไกลจาก โรงอาหารประมาณ 500 เมตรได้ (สมัยยังสิงสถิตอยู่ที่อาคาร เรียนรวม และ อาคารบรรยายรวม)แต่ถงึ แม้ระยะทางไม่ไกลเท่าไหร่ แต่อุปสรรคของพวกเราก็มากมาย โดยเฉพาะผู้หญิงสวย ๆ อย่ า งเรา ไหนจะต้ อ งเดิ น ผ่ า นคณะศึ ก ษาศาสตร์ เ อย วิ ศ วกรรมศาสตร์ เ อย แต่ ล ะคณะมี ผ ู ้ ช ายเยอะ ๆ ทั ้ ง นั ้ น (จนบางทีสาว ๆ แอบอิจฉาผู้ชายจะเยอะไปไหนไม่แบ่งมาให้ ศิลปศาสตร์บ้างฟระ) ซึ่งหน้าคณะก็มักจะมีนักศึกษาชายมานั่ง จับกลุม่ กันเพือ่ คอยแซวคนทีเ่ ดินผ่านไปผ่านมา จนพวกเราตัง้ ชือ่ ว่า “สามแยกปากหมา” เพราะมันตั้งกลุ่มอยู่ตรงแถวสามแยกพอดี อยากให้นึกภาพตาม สาว ๆ ท่องเที่ยวเนี่ยมีแต่สวย ๆ ผิวขาว ราวกับหยวกกล้วยกันทั้งนั้น (ปล.พยายามคิดให้เห็นภาพนะจ๊ะ) สาว ๆ อย่างเราเนี่ยเปรียบเสมือนปลาแดดเดียว คือโดนแต่ แดดอย่างเดียวเลย โดยเฉพาะแดดที่คลองหกเนี่ย แรงส์มาก ประหนึ่งมันต้องการจะเผาเราให้ไหม้เลยทีเดียว เค้าว่ากันว่า อยากรู้ว่าใครแก่แล้ว เป็นรุ่นพี่แก่สุดสามารถดูได้จากสีผิวจริง ๆ ค่ะ ถ้าเข้มมากระดับ 4 แสดงว่าอยูป่ ี 4 โดนแดดมานานปีเลยดำ กว่ารุ่นน้อง อิอิ วกกลับมาเรื่องโรงอาหารต่อ (หลังจากที่เลี้ยว ออกไปแวะพรธิสาร ) อุปสรรคสำหรับนักศึกษาสาวส่วนมาก ของคณะศิลปศาสตร์กค็ อื “สามแยกปากหมา” และ “แดด” เวลา

ต้องเดินไปทานอาหารที่โรงอาหารแต่ละครั้ง เราต้องรวบรวม กำลังใจกันอย่างแรงกล้า แต่พอไปแล้วเจอโรงอาหาร โอ้ว... แม่เจ้า กำลังปรับปรุง ต้องไปตั้งอยู่ข้างสนามบาสเก็ตบอล พื้นก็เป็นหินก้อน ๆ มาถมกันไว้ โต๊ะนั่งแบบโรงอาหารที่ต้อง ยกขาก้าวข้ามมานัง่ แล้วสภาพสาว ๆ รองเท้าส้นสูง กระโปรงสัน้ ช่างอนาถใจแท้ แต่เราก็ยังไม่หมดหวัง ยังหวังว่าสักวันจะได้ใช้ โรงอาหารติดแอร์กบั เค้าบ้างสักครัง้ (ความหวังครัง้ นีก้ ค็ งคล้าย ๆ กับหวังว่าจะไม่มีนักการเมืองที่คอรัปชั่นนั่นเอง...) และแล้ว วันหนึ่งก็มี 7-11 แห่งแรกเกิดขึ้นในราชมงคลมันเป็นความหวัง ของพวกเราอีกครั้ง สุดยอดร้านค้าแห่งราชมงคล ร้านค้าที่มี ห้องแอร์ มีสเลอปี้เย็น ๆ ไว้บริการให้กับนักศึกษาบ้านนอก เค้าว่ากันว่า เซเว่นเข้าถึงที่ไหนแสดงว่าที่นั่นมีความเจริญเข้าถึง แล้ว...แต่เซเว่นสาขานี้ก็มีความพิเศษก็คือ มีเวลาเปิด-เวลาปิด เป็นสิ่งพิเศษที่เราไม่สามารถเห็นได้จากสาขาทุกแห่งทั่วประเทศ (รึป่าว) เซเว่นในสถาบันนี้เปิดเวลา 07.00-21.00 น. ต่อจาก นี้ใครที่อยากเจอป๋าบ๊อบสามารถไปเจอป๋าได้หลังเซเว่นปิด ณ สาขาราชมงคลแห่งนี้นะจ๊ะ....

Laan Palm Magazine


tHE COVER PAGE

‘มด’ ปณิ ธ าน

“ผมไปมาครึง่ โลกแล้ ว”

Laan Palm Magazine


'ม

ด' ปณิธาน สุทธิพันธ์ หนุ ่ ม ศิ ล ปศาสตร์ มหาวิทยาลัย เทคโนโลยีราชมงคล ภาควิชาเอกภาษา อังกฤษเพือ่ การสือ่ สารสากล รุน่ ที่ 5 บอก เต็มเสียงว่า "ผมไปมาครึ่งโลกแล้ว" ใน ทีแรกมันอาจฟังดูเหมือนคำคุยโตโอ้อวด แต่เมื่อพูดคุยกับเขาจะรู้ว่านั่นไม่ใช่คำคุย ทว่าเป็นสิ่งซึ่งเขาพูดด้วยความภาคภูมิใจ ต่างหาก การเดินทางครึ่งโลกจากการทำ งานบนเรือสำราญของสหรัฐอเมริกาเป็น เวลานานสามปี ไม่เพียงช่วยบีบโลกสีนำ้ เงิน อันกว้างไกลให้แคบลงเท่านัน้ แต่ยงั เป็นการ

ขัดเกลาหัวจิตหัวใจ ฝึกตัวเอง รวมทัง้ สอน อะไรต่อมิอะไรให้แก่เขาอีกมากมาย และมดยินดีอย่างยิ่งหากรุ่นน้อง ศิลปศาสตร์คนใดจะดำเนินตามรอยเขา ด้วยการเดินทางครึ่งโลก หรือให้ดียิ่งขึ้น เขากำลังรอคอยให้ใครสักคนมาคุยทับเขา ว่าไปเดินทางรอบโลกมาแล้ว

โน้นประเทศนีก้ เ็ ลยสนใจอยากทำบ้าง คิดดู แล้วมันมีประโยชน์มาก หนึ่งคือเราได้ เทีย่ วเมืองนอก สองเราเทีย่ วไม่เสียเงินแถม ได้เงินค่าแรง แล้วก็สามคือเราจะได้ภาษา โดยทั้งหมดเราไม่ต้องเสียเงินเลย"

ได้ไปทำจุดนั้น แถมไม่ได้เริ่มจากตำแหน่ง อาหาร อีกอันก็เป็นสายบาร์ แต่ละอันจะ ต่ำสุดบนเรือด้วยนะ เส้นเราใหญ่ (หัวเราะ)" ต้องเริ่มต้นจากระดับต่ำๆ ก่อนค่อยไต่เต้า สูงขึ้น" ถ้างั้นก่อนทำงานเรือไปทำอะไรมาบ้าง ? "ผมเริ่มทำงานตั้งแต่อยู่ปีสี่ ตอนนั้นเรียน เรื่องของระยะเวลาการทำงานล่ะ ? น้อยเลยทำเป็นเออี (Account Executive) "พูดถึงการเดินเรือก่อนคือในการเซ็น สัญญา กับบริษทั หนึง่ ไปด้วยเรียนไปด้วย พอเรียนจบ หนึ่งครั้งคือการอยู่กับเรือประมาณแปด ก็ทำที่ คิง พาวเวอร์ส เป็นพนักงานขายนี่ ถึงสิบเดือน ที่เหลือคือเวลาหยุดของเรา แหละหนึ่งปีเต็มๆ แล้วถึงมาสมัครงาน เพือ่ รอเรียกตัวใหม่ ส่วนในแปดถึงสิบเดือน บริษัทเรือ รอรับปริญญาเสร็จก็ออกเรือ นี้เรือจะไปที่โน่นไปที่นี่แบ่งเป็นเที่ยวย่อยๆ ที่เขาเรียกว่าครูซ (Cruise) หนึ่งครูซก็จะ เลย ตอนนั้นอายุประมาณ 23" เจ็ดวันบ้าง สิบวัน สิบห้าวันบ้าง ส่วนการ หน้าทีโ่ ดยทัว่ ไปของพนักงานบนเรือสำราญ ทำงานในแต่ละวันก็แล้วแต่ว่าหัวหน้าจะ แบ่งให้เราทำอย่างไร โดยมากจะเป็นกะ มีอะไรบ้าง ? "ทำงานบนเรื อ นี ่ จ ะแบ่ ง เป็ น สามด้ า น แต่อาจมีบ้างเช่นทำช่วงเช้าก่อนได้พักแล้ว อันแรกคือด้านทำความสะอาด พวกแม่บา้ น มาทำต่อช่วงเย็น แต่โดยรวมหนึ่งวันทำ ง แล้ ว ก็ ส ายเด็ ก เสิ ร์ ฟ กั บ พวกทำงานห้ อ ง านประมาณสิบเอ็ดชั่วโมงถึงสิบสามชั่วโมง

ถ้าหัวหน้าใจดีอาจมีลดชั่วโมงให้หน่อยถ้า เราทำงานดี ทำงานเยอะ"

สมัครเข้าไปทำได้อย่างไร ? "ตอนแรกที่อยากเข้าไปทำผมไม่เคยรู้เลย อันดับแรกคงต้องถามก่อนว่าคิดอย่างไร ว่าทำงานในเรือสำราญเป็นอย่างไร ทีจ่ ริง ถึงไปทำงานบนเรือสำราญ ? ในการสมัครเขาต้องใช้ประสบการณ์ทำงาน "แรกเริ่ ม เลยต้ อ งเล่ า ก่ อ นว่ า ผมได้ แ รง โรงแรมระดับสี่ดาวขึ้นมาก่อนสักสองหรือ บันดาลใจมาจากญาติคนหนึง่ ซึง่ เคยทำงาน สามปี ส่วนผมไม่เคยผ่านงานโรงแรมแต่ เรือสำราญ ผมเห็นว่าเขาได้ไปเทีย่ วประเทศ โชคดีที่อาศัยความช่วยเหลือจากญาติเลย

ถือว่าทำงานหนักมาก... "หนักมาก การทำงานเรือถือว่าต้องอดทน ที่สุด ยิ่งผมไม่เคยทำงานโรงแรมมาก่อน พอมาเจอนีเ่ รียกว่าโหดมากเลย ต้องทำงาน ให้ดี ทำงานแทบไม่มีหยุด ช่วงแรกๆ แต่ละวันหัวถึงหมอนเป็นสลบ ตืน่ มาปวดตัว ไปหมดแทบลุกไม่ขึ้น ถ้าคนที่เคยทำงาน โรงแรมมาก่อนผมคิดว่าคงไม่ยากเพราะ ทุกอย่างเขาต้องผ่านมาอยู่แล้ว เพียงแค่ มันคงหนักกว่าเพราะหนักมากจริงๆ" มีเพือ่ นคนไทยไหมในการทำงานตรงนี้ ? "ปกติแล้วถ้าเป็นเรือลำใหญ่จะมีพนักงาน ประมาณพันห้าร้อยคน ก็จะเป็นคนไทย

Laan Palm Magazine


สักประมาณเกือบๆ ร้อย แต่ไม่เกินร้อย" เริม่ ต้นจากตำแหน่งงานอะไร ? "ผมเข้าไปทำหน้าที่ในส่วนของเด็กเสิร์ฟ เริม่ ทีต่ ำแหน่ง Assistant Buffet มีหน้าที่ ทำความสะอาดในครัวแล้วก็บริการลูกเรือ ด้วยกัน เขาจะให้เราทำงานกับลูกเรือก่อน เพราะถ้าบริการลูกเรือไม่ได้ก็ย่อมบริการ แขกไม่ได้ หากเราบริการแขกทุกอย่างต้อง สมบูรณ์แบบ ห้ามให้แขกติ ห้ามให้แขก ไม่พอใจ ซึ่งลูกเรือนี่ก็แบ่งเป็นสามระดับ เหมือนกันคือ Crew, Staff แล้วก็ Officer เราต้องบริการพวกนั้นก่อน" จากนัน้ ล่ะ ? "ผมทำกับบริษัทเรือ Princess สามปี ปีแรกเริม่ ที่ Assistant Buffet บริการลูกเรือ ทำอยูร่ าวสองสามอาทิตย์กไ็ ด้ขน้ึ ไปทำงาน บริการลูกค้า แล้วจากนั้นเขาอยากได้คน ไทยไปทำในส่วนที่เรียกว่า Sanctuary เป็นโซนขายโต๊ะนอนขายที่นอนสำหรับให้ ลูกค้ามาเช่าอาบแดด พวกต่างชาติชอบ อาบแดดกันมาก โซนนีเ้ ป็นโซนพิเศษสำหรับ แขกซึง่ ต้องเสียเงินเข้ามา มีแค่วนั ละห้าสิบที่ มีอาหารเสิรฟ์ มีเครือ่ งดืม่ เสิรฟ์ มันเหมือน กับห้องอาหารห้องหนึ่งแต่เป็นห้องอาหาร กลางแจ้งให้แขกไปอาบแดด ก็ทำอยูต่ รงนัน้ ตลอดเลย พอจะหมดปีแรกก็เลือ่ นชัน้ มาเป็น Buffet"

ค่าตอบแทนการทำงานเรือเป็นยังไงบ้าง ? "ผมรับเงินเดือนจากต่างประเทศ จาก สหรัฐฯ เลย มันก็เป็นเรตค่าแรงต่างประเทศ อย่างตำแหน่งต่ำสุดของแม่บ้าน ตอนแรก อาจได้เงินเดือนสามหมืน่ อีกขัน้ ก็สามหมืน่ นิดๆ แต่พอสูงไปอีกขึ้น คราวนี้ก้าวกระโดดเลย อาจได้เป็นแสน เงินแต่ละขั้นอาจเพิ่มแบบ ทวีคูณ ถ้าในสายอาหารใครเป็น Waiter เสิ ร์ ฟ อาหารแขกนี่ เ งิ น เดื อ นเป็ น แสนนะ เงินเดือนของผมตอนแรกที่อยู่ Assistant Buffet นี่ราวสามหมื่นบวกกับทิปแขกก็ได้ หลายอยู่ พอเป็น Buffet ก็สห่ี มืน่ พอย้าย ไปทำห้องอาหารก็เงินเดือนสูงขึน้ อีก เพราะ คนทำงานในห้องอาหารเงินเดือนจะสูงกว่า ที่อื่นอยู่แล้ว" ทำงานบริการฝรัง่ คงทิปเยอะน่าดู ? "ตอนเป็น Buffet อยูท่ ่ี Sanctuary ปีทส่ี อง มีอยูค่ รูซหนึง่ เจ็ดวันผมได้ทปิ มา 900 เหรียญ ดีกว่าเงินค่ า แรงเท่ า ตั ว เลย (หั ว เราะ) ถือว่า โชคดีที่ได้ไปอยู่ตรงนั้น แขกตรงนั้ นเป็นแขกซึ่งต้องเสียเงินอยู่แล้ว ถือว่าเป็น แขกมีระดับ" ตลอดการทำงานเรือได้ไปทีไ่ หนมาบ้าง ? "เยอะมาก ครั้งแรกที่ต้องออกเรือผมต้อง นัง่ เครือ่ งบินคนเดียวจากกรุงเทพไปนิวยอร์ก เพื่อขึ้นเรือที่นั่น เป็นครั้งแรกเลยนะที่ไป ต่างประเทศ พักผ่อนหนึ่งวันเสร็จก็ขึ้นเรือ เรือวิง่ อยูเ่ ส้นอเมริกา แคริบเบียน ตามเกาะ ต่างๆ เซนต์ โธมัส, เซนต์ มาร์ติน, เปอร์โตริโก สักสองสามเดือนแล้วก็เปลีย่ น ไปวิ่งเส้นแคนาดา หลังจากนั้นข้ามไป ยุโรป ไปพวกรัสเซีย นอร์เวย์ สวีเดน โปแลนด์ เดนมาร์ก จบสัญญาแรกที่ โคเปนเฮเก้น ก็บินกลับกรุงเทพ"

แล้วต่อมา... "ปีที่สอง ผมเปลี่ยนเรือ เป็นเรือที่เพิ่ง สร้ า งเสร็ จ ใหม่ เ ลยแล้ ว อยากได้ ค นมี ประสบการณ์ไปทำงาน ก็เริม่ จากตำแหน่ง Buffet อยูท่ เ่ี ดิม Sanctuary อยูค่ รึง่ สัญญา อีกครึ่งสัญญาเขาโยกผมไปห้องอาหารให้ ผมเป็น Junior Waiter จนจบสัญญา ปีต่อมาย้ายไปอยู่เรือลำเล็ก เริ่มต้นเป็น พอปีทส่ี อง... Buffet แล้วมาจบลงเป็น Junior Waiter "ปีที่สองเป็นเรือใหม่ ไปที่อู่ต่อเรือเลยที่ แต่จากนัน้ เขาติดต่อมา แต่กไ็ ม่ได้กลับไปทำอีก" อิตาลีเพราะเรือเพิง่ สร้างเสร็จ จากนัน้ ก็วง่ิ เรือทีม่ พี วกนักข่าว พวกเอเย่นต์ทวั ร์ ซึง่ ผม

Laan Palm Magazine

ต้องดูแลพวกนัน้ ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก มาที่ไมอามี่ เริ่มครูซแรกที่ไมอามี่ก็วิ่งแถว แคริบเบียนเหมือนเดิมแต่วา่ เปลีย่ นเกาะนะ แล้วจากนั้นไปยุโรปพวกอังกฤษ สเปน อิตาลี กรีซ แล้วก็สแกนดิเนเวีย ปีทส่ี องนี่ กลับบ้านที่อิสตันบูล ประเทศตุรกี" ปีทส่ี าม... "ปีที่สามไปลงเรือที่เวนิส อิตาลี ปีนี้ผมไป กับเรือลำเล็กก็จะได้ไปหลายที่มาก ต้อง อธิบายว่าเรือลำใหญ่อาจไปบางที่ไม่ได้เช่น ข้ามคลองไม่ได้ แต่ลำเล็กนี่เข้าสบายมาก เลยได้ไปคลองปานามา ไปแม่น้ำอเมซอน ไปอเมริกาใต้ ไปอลาสก้า ปีทส่ี ามมาจบที่ อลาสก้ า นี ่ แ หละ นั ่ ง เครื ่ อ งกลับบ้านที่ ซีแอตเทิ่ล" ไปมาหลายประเทศ ประทับใจทีไ่ หนมากทีส่ ดุ ? "คงต้องบอกว่าอลาสก้า เพราะบ้านเรามัน ไม่มีหิมะมีน้ำแข็ง ที่ประทับใจอีกที่ต้องยก ให้นิวยอร์กเพราะว่าเป็นครั้งแรกซึ่งผมได้ ไปต่างประเทศ แล้วนิวยอร์กเป็นเมืองสวย มันน่าจดจำนะ แถมผมเกือบมาไม่ทันขึ้น เรื อ เพราะดั น หลงในรถไฟฟ้ า ใต้ ดิ น รถใต้ดินของเขาหลายรางเหลือเกิน แล้ว อีกอย่างคือขึน้ เรือตอนแรกเรือจอดตรงข้าม เทพีเสรีภาพเลย ส่วนโรมก็สวย อิตาลีมีที่ เทีย่ วเยอะมากโดยเฉพาะในโรม มีโคลีเซีย่ ม มีนครรัฐวาติกนั ส่วนเวนิสก็สวย สวยเยอะ เยอะมาก" ปกติพนักงานในเรือจะได้ไปเทีย่ วตอนไหน ไม่ตอ้ งทำงานหรือ ? "ตอนเรือจอดให้ลูกค้าลงไปเที่ยวเราจะได้ เทีย่ วเหมือนกัน ส่วนมากเรือจอดเกือบทุกวัน วันนี้จอดที่เมืองนี้ วันนี้จอดที่ประเทศนี้ พอเลิกกงานก็จะนัดรวมกันไปเทีย่ ว ไปเดิน เล่นดูเมือง ไปถ่ายรูปกัน การได้เทีย่ วนีช่ ว่ ยได้มากนะ มันทำให้ความ เหนือ่ ยความล้าจากการทำงานหายไปหมด พอเราได้เห็นโลกใหม่ๆ เราจะรู้ว่านี่แหละ


คือสิ่งที่เราต้องการ ผมมาทำเรือก็เพราะ หรือเปล่า ? จะได้เดินทางไปต่างประเทศ เห็นโน่นเห็นนี"่ "ช่วงแรกๆ มีนะ สองสามวันแรกนีต่ น่ื นอน แทบลุ ก จากเตี ย งไม่ ไ ด้ ปวดไปทั ้ ง ตั ว ระหว่ า งการเดิ น เรื อ เคยมี ป ระสบการณ์ กดดันมาก มีบางคนมาแกล้งเรา มาเอา อะไรแปลกๆ บ้างไหม ? เปรียบเรา สามสี่วันแรกผมไปกระโดดถีบ "ต้องพูดก่อนว่าการไปทำงานเรือทีจ่ ริงค่อน คนอินเดียมาแล้ว (หัวเราะ) แต่กอ็ ดทนผ่านมาได้" ข้างปลอดภัย เรือที่เราเห็นว่าลำใหญ่เนี่ย พอไปอยู่ใกล้ๆ แล้วมันจะลำใหญ่กว่าที่เรา กลั บ มาพู ด ถึ ง เรื่ อ งการทำงานกั บ ฝรั่ ง คิดอีก (หัวเราะ) กัปตันรูอ้ ยูแ่ ล้วว่าอากาศ ตอนขึ้นเรือครั้งแรกกลัวไหม ? เป็นยังไง คลื่นสูงไหม ถ้าเขารู้เขาก็ไม่ไป "ก็ตน่ื ๆนิดหน่อยนะเพราะภาษาผมยังไม่แข็ง แต่มันจะมีปัญหาเวลาข้ามมหาสมุทรจาก กลัวว่าจะรูเ้ รือ่ งไหม แต่รอู้ ยูใ่ นใจว่ามีเพือ่ น ยุโรปไปอเมริกาข้ามแอตแลนติกเพราะคลืน่ คนไทยบนเรือ ที่สำคัญกว่าภาษาคือความ จะแรงและสูง ตอนปีทส่ี ามทีอ่ ยูก่ บั เรือเล็กนี่ก็ อดทน การทำงานบนเรือต้องอดทนกับ เมาคลืน่ ง่ายๆ หรือตอนเรือเล็กไป อลาสก้า แรงกดดัน นอกจากคนไทยก็ยังมีคนชาติ ก็มีทีหนึ่งต้องปิดห้องอาหารเพราะเรือมัน อื่นมาคอยทับถมเรา ให้เราทำงานหนัก โคลงมากจนจานชามตกแตก มันเหมือนจะพลิก มีคนมาแกล้งเรา" แต่จริงๆ ไม่พลิกหรอก ถึงดูไททานิคมา ก็ไม่นา่ กลัว เดีย๋ วนีเ้ รือใหญ่กว่าไทนานิคมาก ทีเ่ คยทำมามีพนักกงานจากกีป่ ระเทศ ? แถมอุปกรณ์มีระบบครบกว่าเยอะ มีข่าว "อย่างปีทส่ี องทีไ่ ปน่าจะเยอะสุดแล้ว เจ็ดสิบ เรือสำราญล่มจมน้ำหรือเปล่า ไม่เคยมีหรอก" กว่าประเทศ ในเอเชียมีเยอะสุดก็ฟลิ ปิ ปินส์ เพราะเขาได้เปรียบเรือ่ งภาษา อินเดียเยอะ ล่องทะเลมาครึง่ โลกแล้ว ทะเลทีไ่ หนสวยสุด ? อินโดนีเซียก็มีบ้างแต่ตำแหน่งจะต่ำหน่อย "ทีแ่ คริบเบียน น้ำนีเ่ ป็นสีฟา้ ใสมองทะลุลง เป็นพวกทาสีเรืออะไรทำนองนัน้ จีนก็มบี า้ ง ไปเห็นทุกอย่าง ทะเลแคริบเบียนเป็นที่ที่ ถ้าเป็นตำแหน่งสูงหน่อยก็จะมีญี่ปุ่น ส่วน ผมชอบลงไปเล่นน้ำ แบบเรือจอดเนีย่ ก็ลงไปเล่น พวกยุโรปอังกฤษ อิตาลี โรมาเนีย เช็ก น่าเสียดายว่ายังไม่ได้วิ่งเส้นเอเชียเลยยัง ก็ตำแหน่งสูง อาร์เจนตินาก็มี เม็กซิโกก็ม"ี ไม่รู้ว่าสวยขนาดไหน" ปรับตัวยากไหมกับการทำงานกับคนหลายชาติ ? อยูไ่ กลบ้านนานๆ ต้องปรับตัวอย่างไรบ้าง ? "ถ้าในเรื่องงานก็ไม่เท่าไหร่เพราะยังไงก็มี "เรื่องเหงามันแน่นอน ใครๆ ก็ต้องคิด หัวหน้าคุมงาน แต่ถ้าใช้ชีวิตส่วนตัวก็แล้ว ถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ อย่างผมจะพยายาม แต่ความคิดปกติห้องพักหนึ่งจะอยู่กันสอง ไม่โทรศัพท์หาที่บ้านเพราะมันจะยิ่งทำให้ คน บางคนอาจอยากอยู่กับคนต่างชาติจะ คิดถึง แล้วงานเรือนี่หนักมาก กดดัน ได้ ไ ม่ ต ้ อ งมาวุ ่ น วายกั น อยู ่ ก ั น เงี ย บๆ ทัง้ เหนือ่ ยทัง้ ท้อ ถ้าโทรกลับบ้านแล้วทีบ่ า้ น ได้ฝกึ ภาษาด้วย แต่วฒ ั นธรรมไม่เหมือนกั ถามว่าเป็นยังไงบ้าง งานเป็นยังไงฟังแล้ว นบางทีก็ลำบาก คนไทยส่วนมากเลยขอ น้ำตาจะไหลอยากกลับบ้าน ก็เลยพยายาม เกาะกลุ่มกับคนไทยมากกว่า" ไม่โทรศัพท์ พยายามอดทนแล้วอย่าไปคิด ถึงความคิดถึงบ้าน พอเรือจอดได้เทีย่ วเมือ่ ไหร่ ไปทีแรกยังไม่รเ้ ู รือ่ งภาษามาก มีวธิ แี ก้อย่างไร ? เราจะรู้สึกดีขึ้นเอง" "ช่วงแรกหัวหน้าคนไทยก็ให้รุ่นพี่คนไทย มาดูแลผม มาคอยแนะคอยสอนจนเรา เคยมีความคิดขนาดว่าไม่ไหวแล้วไม่เอาแล้ว เป็นงาน พอเริม่ เก่งเป็นงานก็เริม่ โอเคแล้ว

ต้องห่วงเลยว่าจะทำงานไม่ได้ ถ้ามีปัญหา อะไรก็ถามหัวหน้าถามพีถ่ ามเพือ่ นทีเ่ ป็นคน ไทยได้เลย บอกเขาไปเลย 'ผมไม่รู้เรื่อง ผมไม่เข้าใจ' ดีกว่าพยักหน้าเข้าใจแล้วดัน ทำไม่ได้" หมายความว่าภาษาไม่สำคัญเท่าไหร่ ? "ในการทำงานทั่ ว ไปอาจไม่ เ ป็ น ปั ญ หา แต่มันก็จะมีปัญหาแน่คือถ้าภาษาเราไม่แน่ นโอกาสเลื่อนตำแหน่งสูงย่อมยากขึ้น ดัง นั้นทุกคนจึงต้องพยายามพัฒนาตัวเองให้ ก้าวหน้าด้วย ถ้าเราไม่รู้เรื่องเลยมันก็แย่ โดยเฉพาะเมื่อบริการแขก" แล้วการใช้ชีวิตโดยทั่วไปล่ะ ? "อย่างทีบ่ อกว่างานเรือหนัก มากเสร็จงานก็ นอนหลับพักผ่อน แต่ก็มีบ้างที่มาสังสรรค์ กันกับคนไทยด้วยกัน ก็ปาร์ตี้กันที่ห้อง อาหารของคนเรือนั่นแหละ ใครจะกลับ วันเกิดใคร เทศกาลอะไรก็จัดกันตรงนั้น บนเรื อ จะมี ก ารกำหนดอยู่ แ ล้ ว ว่ า ลู ก เรื อ ตำแหน่งใด หน้าที่ไหนจะเข้าไปจุดไหนได้ จุดไหนไม่ได้ไม่ใช่วา่ เราอยากไปไหนก็ไปได้" สำหรับงานบริการและงานเรือต้องใช้อะไ รทักษะด้านใดมากที่สุด ? "งานบริการนี่ก็บอกในตัวอยู่แล้วว่าต้องรัก การบริการ ส่วนงานเรือนีถ่ า้ หวังก้าวหน้าต้ องอดทน ภาษาก็ต้องดี แต่สำคัญที่สุด คือต้องรักการบริการ คุณจะทำอย่างไร ให้แขกให้ทปิ คุณ จะทำอย่างไรให้แขกกลับ มาเที่ยวอีกรอบกับเรือของคุณ" ทำงานเรือสามปีได้อะไรกลับมาบ้าง ? "ได้ เ ที ่ ย ว เป็ น สิ ่ ง ที ่ ต ้ อ งการอย่างแรก (หัวเราะ) ต่อมาก็ได้ประสบการณ์ แล้วก็ ได้เงิน ถ้ารู้จักเก็บไม่ใช้เที่ยวเยอะ เล่น (การพนัน)เยอะ ก็จะมีเงินเก็บเยอะมาก ยังไงก็มเี งินเก็บก้อนแน่นอนถ้าไม่สรุ ยุ่ สุรา่ ย แบบสุดๆ แล้วก็ได้ภาษากลับมา ผมคิดว่า เมือ่ ทำงานเรือผ่านมาแล้วเรากลับมาสมัคร

Laan Palm Magazine


งานโรงแรมที่ไหนเขาก็รับหมดแหล่ะ"

ยังเทีย่ วไม่รอบโลก แต่กค็ ดิ ว่าสุดท้ายสักวัน หนึ่งเราก็ต้องกลับมาอยู่บ้านอยู่ดี ไม่มีที่ ตอนนี้พักงานเรือมาแล้วสองปีคิดจะกลับ ไหนดีกว่าบ้านเราอยูแ่ ล้ว ยิง่ ได้ไปเมือง นอก ไปเรืออีกไหม ? ไปอยู่ กั บ คนต่ า งชาติ ม าแล้ ว จะเข้ า ใจ "ตอนจบปีทส่ี ามเขาติดต่อมานะแต่ผมปฏิเสธ ว่าบ้านเราดีที่สุด" เขาไป ปฏิเสธไปหลายหนด้วย เพือ่ นหลายคน ก็สงสัย แต่ผมรู้สึกว่าสามปีกับการทำงาน เรือผมได้อะไรมากพอแล้ว แล้วเราอยากกลับ มาอยู่เมืองไทย แน่นอนว่าผมเสียดายนะ

ปัจจุบันมีบริษัทเอเยนซี่ส่งคนไทยไปทำงานยังเรือสำราญของสหรัฐฯ ซึ่งได้รับความเชื่อถือคือ CTI Bangkok, Jim Bowman Thai Manpower Agency, International Manning Services และ MSI Recruitment โดยนอกจากการคัดเลือก ตามระเบี ย บแล้ ว จะมี ค่ า ใช่ จ่ า ยดำเนิ น การจำนวนมากหรื อ น้ อ ยขึ้ น อยู่ กั บ บริ ษั ท เรื อ สำราญที่ เ ราต้ อ งการไปทำงานด้ ว ย แต่โดยประมาณอยู่ที่ราว 50,000 บาท

Laan Palm Magazine


เสาร์ที่ 28

ม.ค.


Laan Palm Magazine

USA 10 people

South Africa 1 people

France 2 people

Australia 6 people

Arab Emirate 3 people

New Zealand 1 people

Korea 1 people

on the Earth

Hungary 1 people Germany 2 people

UK. 2 people

Canada 1 people

ไกลบ้ า น...ศิ ล ปศาสตร์


on the Earth

ไกลบ้ า น...ศิ ล ปศาสตร ์

ดาว

นึ๊ง

จิบ

ดิว

นก

หยง

นก

โบว์

แปลน

สุกัญญา

ลูกปลา

เปิ้ล

แอม

ป่าน

โอม

Chulailak

เจตจิต

น้อง

Laan Palm Magazine


on the Earth

ไกลบ้ า น...ศิ ล ปศาสตร ์

ชื่อ - สกุล - ชื่อเล่น พิกัดบนผิวโลก 1 กล้วย Tour' 39 France 2 ดาวเรือง ชื่นบุญ ดาว Tour' 39 3 รสสุคนธ์ จิบ Tour' 39 Maryland / USA. 4 รัชนี เลิศลบธาตรี นึ๊ง Tour' 40 Munich / Germany 5 นงนุช เทพศร เปิ้ล Tour' 40 Budapest / Hungary 6 Pitiwat ดิว Tour' 42 Sydney / Australia 7 นก Tour' 42 Sydney Australia 8 วิไลวรรณ ขวัญมงคล หยง Tour' 45 Dubai 9 สมนึก หอมติบ เบียร์ Host' 44 Paris / France 10 ธนกร ปกป้อง บอย Host' 45 11 ป่าน Host' 40 Wellington / New Zealand 12 Hataiwan นก Host' 41 Sydney / Australia 13 แอม Host' 42 San Francisco / USA. 14 ณิชาภัทร ฉลาดปรุ โบว์ Host' 42 Seattle USA. 15 Montana Tosomboon แปลน Host' 42 Chicago USA. 16 รมิดา ชอบธรรม ลูกปลา Host' 42 Rennerod / Germany 17 กิตติยา อ่อนมิต โอม Host' 44 Melbourne / Australia 18 เจตน์จิต ฐนะศิริ Host' 44 New York / USA. 19 อรวรรณ แสวงผล Host' 44 New York / USA. 20 อัญญาณี แย้มชาติ Host' 44 New York / USA. 21 สุกัญญา จุมแก้ว Host' 44 Sydney / Australia 22 Nutchanat Wankaeo นุ้ย Eng' 41 Capetown / South Africa 23 แพรไพลิน กาญจนา Eng' 42 Ontario / Canada 24 นงลักษณ์ บุญอยู่ น้อง Eng' 43 Abudabi Arab Emirate 25 เอ้ Eng' 43 Seoul / Korea 26 โรส Eng' 43 London UK. 27 Puttirak Veerasedtakul Eng' 43 Sydney / Australia 28 Chulailak Waewpetch Eng' 43 New Jersey / USA. 29 มิค Eng' 44 Washington / USA. 30 อุ้ม Eng' 44 UK. 31 ปกป้อง Eng' 47 Dubai 32 Supawanee Seattle / USA.

* ** *** ****

อาชีพ เรือสำราญ Carnival Cruise Line graphic designer ธุรกิจส่วนตัว / แม่บ้าน หมอนวดแผนโบราณ หมอนวดแผนโบราณ Logistic officer reception / Hyatt Dubai เรือสำราญ แม่บ้าน นักเรียน ธุรกิจส่วนตัว / แม่บ้าน นักเรียน แม่บ้าน นักเรียน

แม่บ้าน live in caregiver แอร์โฮสเตส เอธิฮัด แอร์เวย์ Asiana Airlines : Flight Attendant

ข้อมูลข้างบนนี้ จัดรวบรวมจากการติดตาม สอบถาม เสาะหามาโดยไม่ได้ขออนุญาตุจากเจ้าตัว ใครต้องการให้ลบข้อมูลออก แจ้งได้ท่ ี บ.ก. หลังจากพยายามทำอยู่เป็นแรมเดือน ได้ข้อมูลมาเท่าที่เห็น ใครมีข้อมูลเพิ่มเติม หรือจะแก้ไข กรุณาแจ้ง บ.ก. เช่นกัน เชื่อว่ายังมีอีกมากมายที่ตกสำรวจ ขอเชิญชวน มาช่วยกันเพิ่มรายชื่อ ในทะเบียนคนไกลบ้าน ศิลปศาสตร์ On the Earth เพื่อเอาไว้ใช้ ประโยชน์กันในภายภาคหน้า หลายคนไปอยูต่ า่ งประเทศหลายปี บางทีเป็นจุดทีไ่ ม่มญ ี าติไปเยิย่ มถึง ใครผ่านไปก็ไปแวะทักทาย พีๆ่ -น้องๆ บ้างนะครับ

Laan Palm Magazine


Liberal Arts.... Zoom Zoom

คณบดี และคณาจารย์ ร่วมเป็นเกียรติในงาน

คณบดี ตัดริบบิ้นเปิดการแข่งขัน

พี่แป๊ะกล่าวรายงาน

Laan Palm Magazine


Liberal Arts.... Zoom Zoom คู ่ น ี ้ จ ริ ง จั ง มาก คงเข้ าใจว่ า รางวั ล ที ่ 1 เป็ น MC น้องอร MC ของเมเจอร์

แก๊งค์นี้มาดูแลความสงบและเก็บค่าคุ้มคร

รับกันเห็นๆ ตัวโตๆ แจกกันไปเลย

รางวัลมากมาย แจกจริงยิ่งใหญ่กว่าใคร

สต๊าฟฟ์จัดงาน ทำหน้าที่กันอย่างแข็งขัน

ทีมพี่เจ้าหน้าที่จากที่คณะก็มาร่วมด้วย

บัตรเข้างานนำโชค...กรุณาอย่าทิ้ง

Laan Palm Magazine

ศิษย์ปัจจุบันแห่ร่วมแข่งขัน นับสิบทีม!


Liberal Arts.... Zoom Zoom อ.สมพงษ์ ครองถ้วย ชนะเลิศ คะแนนรวมชาย

ชนะเลิศ ประเภททีม ท่องเที่ยว 45

รองอันดับ 1 ประเภททีม โรงแรม 43

น้องท่องเที่ยว ปี 2 รับรางวัลปลอมใจ (บู้บี้)

*

ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน มีทั้งหมด 43 ทีม

** ***

เหลือรายได้หลังหักค่าใช้จ่ายและค่าดำเนินการแล้ว 20,155 บาท รายได้จากงานโบว์ลิ่ง การขายเสื้อชมรมฯ และ งานคืนสู่เหย้า จะถูกรวบรวมไว้สำหรับการมอบเป็นทุนการศึกษา ในปีการศึกษา 2555

Laan Palm Magazine


คม/นอก/คอก : “ปัญหาทั้งหมดบนโลกจะหมดไป เมื่อคนเลิกเห็นแก่ตัว” by - kingkongkoo

รำลึก 21 ปี สืบ นาคะเสถียร

แต่หากผลของ การทำเช่นนั้น ทำให้สูญเสียประโยชน์ส่วนตน เราก็ควรเรียกการกระทำนั้นว่า “การเสียสละ”

คำ

ปฎิญาณตนของลูกเสือกล่าวว่า กับคนส่วนรวมไหม ถ้าเป็นผลทีเ่ กิดประโยชน์ “เสียชีพอย่าเสียสัตย์” แก่คนส่วนรวม นั้นเราสามารถเรียกว่า “การไม่เห็นแก่ตวั ” ได้แล้ว แต่หากผลของ คำปฎิ ญ าณตนของนั ก ศึ ก ษาวิ ช าทหาร การทำเช่น นั ้ น ทำให้ ส ู ญ เสี ย ประโยชน์ รักษาดินแดนกล่าวว่า “รักชาติ ยิ่งชีพ” ส่วนตน เราก็ควรเรียกการกระทำนั้นว่า คำปฎิ ญ าณตนของทหารหาญกล่ า วว่ า “การเสียสละ” “สละชีพเพื่อชาติ” ในทีน่ ผ้ ี มอย่างขอยกตัวอย่างของคน เราจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า..จาก ทั้งหมด ไม่มีข้อไหนเลยที่สอนให้เราเห็น แก่ตัว ไม่มีข้อไหนเลยที่ให้ความสำคัญกับ ชีพหรือตัวของเรา..

แน่นอนที่สุด เพราะ”เขา” มีสำนึกที่มาก คนหนึ่งที่มีขนาดตัวไม่ได้ต่างไปจากเราๆ กว่า “เรื่องของตัวเอง” ? แต่การกระทำของเขากับยิ่งใหญ่และอยู่ยง มาจนทุกวันนี้ แม้จะผ่านกาลเวลามานาน เราเคยลองถามตัวเองไหมว่า สิง่ ทีม่ คี า่ มาก กว่า 20 ปีแล้วก็ตาม เหตุผลทีเ่ ค้าสามารถ ที่ สุ ด ในชี วิ ต ของเราคื อ อะไร..ถ้ า คำตอบ นัน้ คือ ลมหายใจ คือชีวติ คือโอกาสในการ ทำได้อย่างนั้นเป็นเพราะอะไร เห็นอนาคตของลูก..แล้วทำไมผูช้ ายคนหนึง่ ทำไมคนๆหนึ่งถึงเลือกไปเอาชีวิต ไปต่อสู้ ถึงเลือกทอดทิ้งมัน หรือเพราะบนบ่าของ กับอำนาจเงิน อำนาจทุนของนัก ค้าไม้ “เขา” ไม่ได้มแี ต่”เรือ่ งของตัวเอง” ... แต่เต็ม แทนที่ จ ะใช้ ค วามรู้ ค วามสามารถที่ มี ไปด้วย เรือ่ งการปกปัก(ป่า) บ้านดัง้ เดิม (รวมถึ ง เส้ น สายของพ่ อ ผู ้ เ ป็ น ผู ้ ว ่ า ฯ) ของทุกชีวติ และพิทกั ษ์ทกุ ชีวติ ทีเ่ ป็นเพือ่ น ไต่เต้ารับราชการในเมืองหลวง เพราะอะไร? ร่วมเกิด ร่วมอยู่บนโลกใบนี้...เพราะฉะนั้น จึงนับเป็นการเสียสละสิ่งที่สำคัญที่สุดใน ทำไมคนๆหนึ่ ง ถึ ง เลื อ กทิ้ ง โอกาสดี ดี ใ น ชีวิต ซึ่งคือ ชีวิต เพียงเพื่อจะใช้ร่างไร้ลม ชีวิต (ทุนเรียนปริญญาเอกจากเมืองนอก) หายใจนัน้ เป็นข้อความ บอกกล่าวถึงใคร แล้วไปทำงานในป่าโดยได้เงินเดือนเพียง หลายคนทีเ่ ป็นเพือ่ นร่วมเกิด ร่วมอยูบ่ นโลก เล็กน้อยตามแบบอย่างข้าราชการชัน้ ผูน้ อ้ ย ใบนี้ ให้ดูแลบ้านหลังนี้ให้ดีดี...แล้ว เราจะ ในบ้านเมืองนี้ แทนที่จะเลือกเรื่องส่วนตัว ทนนิ่งเฉยไม่รับฟังข้อความนี้ได้หรือ? เอาทุนไปเรียนเมืองนอก เพราะอะไร? หากจะมีผลอันใดที่เป็นประโยชน์อันเกิด ทำไมคนๆหนึง่ ถึง เลือกเอาเงินเดือนอันน้อย จากบทความนี้ ผมขออุทิศให้กับวิญญาณ นิดของตัวเองไปจุนเจือชาวบ้าน ลูกน้อง ผู้พิทักษ์ของชายผู้ปกป้องผืนป่า (อันเป็น อาสาพิทักษ์ป่า เพียงเพื่อให้เขาพอมีกิน บ้านดั้งเดิมของทุกชีวิต) ด้วยชีวิตและลม มีใช้ จะได้ไม่ไปเป็นเครื่องมือของนายทุน หายใจสุดท้ายของเขา “สืบ นาคะเสถียร” ตัดไม้ (ซ้ำร้ายบางครั้งไม่พอยังต้องขอยืม เงินแม่ไปใช้สอยบ่อยๆ) เพราะอะไร?

ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ความเห็นแก่ตัว เข้ามาเกาะกุมจิตใจเรา จนเราเลือกทำอะไร ทีม่ กั ง่ายมากมาย อาทิเช่น ทิง้ ขยะไม่เป็นที่ จอดในที่ที่อยากจอด พูดในสิ่งที่อยากพูด ฯลฯ (โดยเชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นสิทธิเสรี อั น ชอบธรรม) หรื อ เพราะเราคิดง่ายๆ แค่วา่ เรือ่ งพวกนีไ้ ม่ใช่เรือ่ งของชาติ เรือ่ ง ของชีพ เราจึงทำโดยไม่ต้องรู้สึกผิดอะไร มันจะดีกว่าไหมถ้าเราหันมาสนใจสังคม ภายนอก โดยเริ่มจากปรับปรุงโลกภายใน ใจเราให้เลิกคิดเห็นแก่ตัว.. ครั้งหนึ่งผมเคย ได้ยนิ และเชือ่ อย่างสุดใจ กับ คำกล่าวทีว่ า่ “ปัญหาทั้งหมดบนโลกจะหมดไป เมื่อคน เลิกเห็นแก่ตัว” แต่ก่อนที่เราจะเลิกเห็น แก่ตัว เราต้องทำความเข้าใจกันให้ได้เสีย ก่ อ นว่ า เรื ่ อ งไหนเป็ น เรื ่ อ งเห็ น แก่ ต ั ว และเรื่องไหนไม่ใช่ (ซึ่งผมเชื่อเหลือเกินว่า ต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจกันนาน แน่ๆ) เรือ่ งการเห็นแก่ตวั นัน้ เราไม่สามารถ ดูได้ที่การกระทำ แต่ต้องดูที่ผลของการ กระทำมากกว่าว่า มันได้เกิดผลประโยชน์ ทำไมคนๆหนึ่งถึงเลือกทิ้งลูกเล็กและเมีย สาวไว้กับพ่อแม่ที่ปราจีนฯ แล้วตัวเองไป

Laan Palm Magazine

ใช้ชีวิตในป่า เพื่อต่อสู้ปกป้องผืนป่า หรือ เพราะเขารู้ดีว่า ครอบครัวของเขาไม่ได้มี แค่ ห น่ อ เนื้ อ เชื้ อ ไขร่ ว มสายโลหิ ต เท่ า นั้ น หากแต่รวมถึงคน สัตว์และ สิ่งมีชีวิตทุก ชนิดที่เป็นเพื่อนร่วมเกิด ร่วมอยู่ ร่วมใช้ อากาศเดียวกันในบ้านที่ชื่อ “โลก” ใบนี้


ศศิ พ รรณวดี

39

“39 บาท เงิ น เล็ ก ๆ สำหรั บ บางคน..แต่ ไ ม่ ท ุ ก คน”

มายเลขบางหมายเลข อาจจะเป็นสิ่งเตือนใจเราบางอย่าง เช่น วันเกิด วันครบรอบแต่งงาน ช่วงอายุ จำนวนเงินที่ ได้รบั หรือต้องจ่าย อะไรมากมายหลายหลากทีต่ วั เลขได้ทำให้เรา ได้ระลึกถึง

แม่บา้ นคนนัน้ ก้มหน้า พยักหน้าหนักๆ ฉันเห็นสีหน้าและ รู้สึกได้ว่า เธอพูดความจริง (ฉันพูดตามความรู้สึกนะ) หัวหน้า แม่บา้ นจึงพูดว่า “อะไรจะไม่มเี งินขนาดนัน้ เออ ถ้าไม่มี จะให้ยมื เน็ทมาใส่ หรือฉันซื้อให้ก็ได้”

ฉันเองชอบหมายเลข 24 นอกจากจะเป็นวันเกิดของฉัน แล้ว เมือ่ ฉันอายุ 24 ฉันมีประสบการณ์ดๆี หลายอย่าง ไม่วา่ การ ทีไ่ ด้ไปอยูต่ า่ งประเทศ ได้ทำงานทีต่ วั เองรัก ได้พบปะผูค้ นมากมาย ในสิ่งแวดล้อมใหม่ เป็นสิ่งที่น่าจดจำสำหรับฉันเป็นอย่างมาก เวลาได้เห็นหมายเลขนีโ้ ดยบังเอิญ ฉันจะรูส้ กึ ดีขน้ึ อย่างประหลาด เหมือนหมายเลขนีเ้ ป็นนัยยะบอกฉันว่า อะไรๆจะดีขน้ึ อย่างแน่นอน สิ่งนี้ก็เป็นสิ่งที่ฉันให้คำอธิบายไม่ได้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร หรือจะ เรียกอีกอย่างว่าเป็นหมายเลขนำโชคของฉันก็ว่าได้

แม่บ้านตัวเล็กดูตัวเล็กลงไปอีก .... 39 บาท เงินเล็กๆ สำหรับบางคน..แต่ไม่ทุกคน

เมื่อไม่นานมานี้ ฉันไปทำธุระปะปังตามประสาคนทำตัว เองยุ่ง (อยู่ตลอดเวลา) หลังจากที่เหนื่อยเรียบร้อยเสร็จสรรพ ฉันพาตัวเองไปนัง่ ทีศ่ นู ย์อาหารของห้างชือ่ ดังแห่งหนึง่ ผูค้ นขวักไขว่ ต่อคิวซือ้ ข้าว ฉันเหลียวมองไปรอบตัว เห็นพ่อแม่ลกู นัง่ รับประทาน อาหาร เห็นคูร่ กั นัง่ มองตากันเสมือนว่าโลกนีม้ เี พียงแค่เขาสองคน (และฉันคนเดียวในโลก-ฮา)

ทุกคนมีเรื่องราวที่ต่างกัน มีการดำเนินชีวิตที่ต่างกัน เรือ่ งเงิน 39 บาท หรือ เน็ทใส่ผมทีฉ่ นั เคยใส่ทง้ิ ขว้าง เมือ่ มอง ย้อนกลับมา ฉันเห็นค่ามันมากขึ้น จริงๆแล้วเรื่องราวที่ฉันเจอ วันนี้อาจเป็นแค่เรื่องความขี้เกียจของแม่บ้านที่ไม่ยอมใส่เน็ท แต่ มุมมองทีฉ่ นั มองมันกระทบชีวติ ด้านการงาน และการเงิน รวมถึง มุมมองการใช้ชีวิตของฉันเป็นอย่างมาก

หัวหน้าตักเตือนเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ฉันสังเกตเห็นเธอ เดินออกไปช้าๆ หน้าตาไร้ความรู้สึก เธอเดินถือไม้กวาดพร้อม ที่ตักขยะ ปัดๆ กวาดๆไปตามเวรตามกรรม

ผมเผ้าเธอดูไม่ยุ่งเหยิงนัก แต่ก็อาจจะไม่ได้มาตรฐาน ของบริษัท เธอเดินปัดกวาดไป และไปยืนอยู่ตรงมุมบันไดเลื่อน อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าอยากจะหยุดอายุไว้ที่ 24 ปี ไม่ใช่ มองเหม่อลงไปข้างล่าง แค่เพียงเพราะว่า ช่วงอายุนข้ี องผูห้ ญิงจะเป็นช่วงทีผ่ วิ พรรณเปล่ง ฉันลืมอาการเหนื่อยของตัวเองไปเสียสนิท และรู้สึกโชค ปลัง่ ทีส่ ดุ ในชีวติ หรอกนะ แต่สำหรับฉัน มันเป็นช่วงทีด่ ที ส่ี ดุ ตามที่ ดีขึ้นมาทันใดที่อย่างน้อย ณ ปัจจุบัน เงิน 39 บาทยังถือเป็น ได้กล่าวมาข้างต้นนัน่ แหละ และเมือ่ ใครถามว่าอายุเท่าไหร่ ฉันก็ เรือ่ งเล็กสำหรับฉัน กระนัน้ ฉันก็ได้อธิษฐานลึกๆในใจขอให้แม่บา้ น จะหลุดปากบอกอายุตวั เอง (ตามทีฉ่ นั อยากให้เป็น) อย่างนีเ้ สียทุกครัง้ คนนั้นมีความสุข

ในขณะที่ฉันสังเกตการณ์สิ่งรอบตัว ฉันก็ได้ยินเสียงคน เสียงของหัวหน้าแม่บา้ นยังอือ้ อึง “อะไร้ จะไม่มเี งินขนาดนัน้ คุยกันข้างหลัง แว่วๆ “นีๆ่ ๆ ผมเธอดูไม่เรียบร้อยเลย ไปทำใหม่ไป” แค่ซื้อเน็ท” ฉันหันแวบตามเสียงคนพูด ภาพทีเ่ ห็นคือแม่บา้ นทีท่ ำความสะอาด แต่เสียงในสมองฉันเตือนให้ใช้เงินอย่างฉลาด และใส่เน็ท ศูนย์อาหารรับฟังคำสั่งจากหัวหน้าผู้เป็นต้นเสียงนั่นเอง ให้กับกระเป๋า เธอเป็นคนตัวเล็ก เมือ่ โดนดุเช่นนัน้ ตัวเธอจึงดูเล็กลงทันตาเห็น ส่วนแม่บา้ นตัวเล็ก เธอเป็นบทเรียนเล็กๆในหนังสือชีวติ หัวหน้าไม่ได้พดู เสียงดังมากถ้าเทียบกับเสียงในห้อง แต่มนั ก็มาก พอทีจ่ ะทำให้ฉนั สนใจหันไปมองได้ “ทำผมอย่างนีม้ นั ไม่ถกู ระเบียบ ของฉัน ที่เมื่อทุกครั้งฉันนึกถึงเลข 39 ฉันจะนึกถึงเธอ ทำไมไม่ใส่เน็ท” หัวหน้าถาม แม่บา้ นร่างเล็กก้มหน้าและพูดงึมงำ ฉันจับใจความไม่ได้ แล้วหัวหน้าก็พดู ขึน้ มาว่า “ไม่มเี น็ท ทำไมไม่ซอ้ื แค่ 39 บาท ไม่มีเงินเลยหรือ”

Laan Palm Magazine


â¤Ã§¡ÒÃ

Ìͺҷ ÃŒ ÍÂ㨠ãËŒ¹ŒÍ§¼ÙŒ»ÃÐʺÀѹéÓ·‹ÇÁ

WE WANT YOU »‚¹Õé.... áç¨ÃÔ§ ¹é Ó ¨Ò¡¿‡ Ò ¾ÒàÍÒ¤ÇÒÁÅÓà¤çÞÁÒãËŒ¶Ö§ã¹ºŒÒ¹ ¾Õè-¹ŒÍ§ ÈÔÅ»ÈÒʵÏ ËÅÒÂÃÒÂÃÍáç㨠¨Ò¡à¾×è͹ ¾ÕèáÅйŒÍ§ à¾Õ§¤¹ÅÐ 100 ºÒ· ·ÕèËÂÔºÂ×è¹ÁÒ Ã‹ÇÁẋ§»˜¹ áÅÐẋ§àºÒ ¤ÇÒÁ·Ø¡¢¢Í§ªÒÇÈÔÅ»ÈÒʵÏ ·Õè ºÑުբͧªÁÃÁÈÔÉÂà¡‹Ò Ï ª×èͺÑÞªÕ : "¹Ò§ÊÒÇ»˜·ÁÒ ÊÕ´Òǧɏ áÅÐ ¹Ò»˜ÞÞÒ µÑ¹¨ÔµÃǹԪ" ¸.ä·Â¾Ò³ÔªÂ ÊÒ¢Ò ¿Çà¨ÍÏÏÃѧÊÔµ 2

àÅ¢·ÕèºÑÞªÕ 383-261941-3

Laan-Palm 04  

Laan Palm 04