Issuu on Google+

Muziek I Mode I Kunst I Editie 1 • 2012 I 2 euro

vrouwelijk. anders.

REPORTAGE

Deeltijds Kunstonderwijs International Record Store Day Is een BMI-grens de oplossing voor magere modellen?


Colofon Edito Hoofdredacteur

Jana Maggen

Eindredacteur

Jana Maggen

Redactie

Jana Maggen, Erik Roossens

Vormgeving

Jana Maggen, Renaat Bogaert

Werkten mee

Marijke Smeets, Margot Declerck, Wim Franssen, Michiel Holtof en Gudrun Fabry

Foto’s

Jana Maggen

Coverbeeld

Jana Maggen [© Johnny Baccus]

op het web

janamaggen.wordpress.com

In dit nummer kort nieuws

26 Nieuwe namen Rock Werchter

lang nieuws

“Die ene plaat vinden maakt me even blij als een boer die een nieuwe tractor koopt” International Record Store Day

pro/contra

Moet er een BMI-grens komen voor te magere modellen? Pro versus Contra

reportage

Meer dan kliederen Deeltijds Kunstonderwijs

Column

Munch schreeuwt om geld

De prijs van kunst

De artikels in dit blad zijn geschreven in het kader van van een onderwijsactiviteit voor de bacheloropleiding Journalistiek aan de hogeschool Lessius Mechelen.

Met Kerst kreeg ik van mijn papa een ouderwetse blikken koekendoos. Op het deksel stond een afbeelding van Kuifje met zijn compagnon Bobby. “Ahja, want jij bent nu een journalist, net als Kuifje.” Tijd om een trenchcoat te kopen en op onderzoek te gaan dacht ik bij mezelf. Het is een droom van velen: je eigen magazine maken. Maar zoals veel dingen is ook deze droom makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zat met de handen in het haar. Qua interesses ben ik een duizendpoot: er is eigenlijk maar weinig dat me resoluut niet interesseert. Tijdens een brainstormsessie met een heel goede vriendin op mijn kot (vele witte wijntjes incluis) hakte ik de knoop door. Mijn magazine zou gaan over de drie dingen waar ik het echt warm van krijg: kunst, muziek en mode. Tijdens het nadenken over onderwerpen viel op dat een centraal punt steeds terug kwam: vrouwen. Ik word vaak te pas en te onpas in het hokje van feministe gestoken. En misschien reflecteert dat ook wel een beetje in dit magazine. Er is niets mis met vrouwelijk zijn. En anders zijn. En een beetje feministisch zijn maar toch mannen aan het woord laten in dit magazine. Want laten we eerlijk zijn: zonder Adams rib waren we er nu niet geweest. Vette knipoog, confetti en veel leesplezier,


26 nieuwe namen Rock Werchter Festival Rock Werchter maakte 26 nieuwe namen bekend voor hun 36e editie. Met acts als Mumford & Sons, Incubus, Gossip, The Kooks, Rise Against, Noah & The Whale, Miles Kane en The All-American Rejects haalt Herman Schueremans, bezieler van het festival, weer enkele buitenlandse topnamen binnen. Natuurlijk is er op Werchter ook plaats voor talent van eigen bodem. Milow, Selah Sue en Black Box Revelation verzorgen de Belgische driekleur op het festival. Topbands als The Cure, Justice, Elbow, dEUS, Pearl Jam, Kasabian, Florence + the Machine, Snow Patrol en Red Hot Chili Peppers werden eerder al aan de affiche toegevoegd. Rock Werchter heeft sinds dit jaar, naast de Main Stage en Pyramid Marquee, ook een derde podium. Het derde podium is voorlopig nog naamloos maar zal volgens de organisatie ‘een tent zijn met een zeer eclectisch aanbod’. Rock Werchter vindt plaats van 28 juni tot 1 juli.


3 mei 2012

“Die ene plaat vinden maakt me even blij als een boer die een nieuwe tractor koopt” Iedere derde zaterdag van april staat internationaal bekend als Record Store Day. Platenwinkels en muzieklabels over heel de wereld zetten vinyl die dag extra in de kijker. Maar waarom kiezen mensen nog voor vinyl in dit digitale tijdperk? Michiel Holtof en Wim Franssen, samen DJ-duo Khonkin dat uitsluitend met vinyl draait, verklaren hun liefde. Van onze redactrice

Jana Maggen Lanaken |

“De platen waar wij mee draaien halen we gewoon in echte ouderwetse platenwinkels. Of via het internet, daar vind je tegenwoordig ook heel wat vinyl. Maar naast onze DJ-platen hebben we elk ook wel een privécollectie. Die is eerder toevallig tot stand gekomen. Of meegepikt van bij onze grootouders.”, lacht Michiel. Khonkin koos heel bewust voor vinyl. “We vinden met vinyl draaien gewoon de meest authentieke manier die er bestaat. We wilden eerst de echte basis onder de knie krijgen voordat we ons aan hightech snufjes waagden. Maar die overstap hebben we nooit gemaakt. En daardoor zijn we uniek: we kennen persoonlijk geen andere DJ’s die ook uitsluitend met vinyl draaien.” “Het publiek lijkt het ook wel interessant te vinden, net omdat het zo anders is” zegt Wim. “En ik vind het geluid gewoon mooier. Dat klein beetje gekraak tussen twee nummers is toch

schitterend? Zo heerlijk oldschool. En sommige nummers die wij willen draaien brengt een label soms uitsluitend op vinyl uit. En in een heel beperkte oplage, meestal zo’n 250 stuks. Die ene plaat dan vinden geeft zo’n goed gevoel. Ik word daar even blij van als een boer die een nieuwe tractor koopt.” Maar met vinyl werken blijkt niet altijd even gemakkelijk. “Onze collectie is vrij groot. En die collectie elke keer opnieuw van en naar een feestje verplaatsen is niet altijd zo leuk. Die weegt vrij veel en je moet er toch wel een beetje mee opletten. Een plaat kan wel tegen een stootje, maar ‘t is niet dat je ermee kan frisbeeën. Vinyl is ook niet zo goedkoop. Daardoor gebruiken we vaak dezelfde nummers maar in een andere mix. Ze durven wel eens te zeggen dat we daardoor niet vernieuwend genoeg zijn. Die opmerking snappen we nog steeds niet echt. (lachen)” Record Store day is het ideale moment om als band iets speciaals te doen. Velen brengen een nieuw nummer uit

DJ-duo Khonkin is bezeten van vinyl. © Jana Maggen

We vinden met vinyl draaien gewoon de meest authentieke manier die er bestaat. of releasen een speciale editie van hun plaat. Zo koos Arctic Monkeys voor een paarse vinyl van hun laatste single ‘R U Mine?’. Intergalactic Lovers ging voor een witte doorschijnende 12 inch vinylplaat en Triggerfinger bracht zijn platinum cover van ‘I follow rivers’ uit. Ook verschenen er veel platen met maar een beperkte oplage. Studio Brussel programma Select bracht een (gratis, mits je het ‘wachtwoord’ had) LP uit van enkele livesessies die

tijdens het programma werden gehouden. Van de lp, waarvan de hoes ontworpen werd door een Studio Brussel luisteraar, werden maar een vijfhonderdtal exemplaren gedrukt. Vinylplaten uit de oude doos werden ook opnieuw uitgebracht. Zo kwamen er platen uit van David Bowie, Iggy Pop en The Ramones. Het legendarische album van 2manydj’s ‘As heard on Radio Soulwax pt 1’ werd ook op vinyl uitgebracht. Record Store Day zal volgend jaar plaatsvinden op 20 april.


Moet er een BMI-grens komen voor te magere modellen?

PRO

“Elke poging lijkt in dovemansoren te vallen” Marijke Smeets diëtiste Ziekenhuis Oost-Limburg “Magere modellen en eetstoornissen blijven sterk aanwezig in de modewereld. Het slankheidsideaal zit zo ingebakken in de branche dat elke poging in dovemansoren lijkt te vallen. Je BMI bereken je door je gewicht te delen door je lengte in het kwadraat.

Er zijn natuurlijk ook mensen die van nature

Wanneer het getal dat je bekomt tussen

heel slank en groot zijn. Zij hebben steeds

de 20 en 25 ligt, is de verhouding tus-

een laag BMI, zonder dat er sprake is van

sen je gewicht en je lengte ‘normaal’. Is

een eetstoornis. Het zouzonde zijn moest de

het getal lager dan 20 weeg je te weinig,

carrière van deze personen in de

is het getal hoger dan 25 weeg je te

problemen komen door zo’n BMI-grens. Een

veel. Al deze getallen moeten wel met

grens vastleggen voor de modewereld aan

een korreltje zout genomen worden. Deze

de hand van het BMI is dus misschien niet de

berekening houdt geen rekening met de

beste keuze. Israel had misschien een

verhouding van spier-, bot- en vetweefsel

parameter kunnen kiezen die correcter is.

en die verhouding is ook heel belangrijk

Maar dat betekent zeker niet dat ik deze

bij onder- of overgewicht. Je moet ook

poging afkeur. Elke poging is meer dan

rekening houden met de leeftijd en het

welkom! Het is tijd voor een ommekeer in de

geslacht van de persoon.

modewereld.”


Moet er een BMI-grens komen voor te magere modellen?

CONTRA

“Een slank figuur hoort bij de mode-industrie” Margot Declerck wil modejournaliste worden slankheidsideaal helemaal omdraaien zal niet gebeuren. De lichaamsbouw van mensen is tijdgebonden. Hetgeen we als mooi ervaren was 50 jaar geleden helemaal anders dan hetgeen nu geldt. Maar er blijft natuurlijk een verschil tussen mooi slank en “Mode streeft naar ultieme schoonheid en

ziekelijk slank.

perfectie, zowel qua kleding als qua

Een BMI-grens vastleggen lijkt me geen

modellen, gebaseerd op de standbeelden

schitterend idee. Zoals diëtiste Marijke zegt

van de Griekse Oudheid. Maar deze ‘

is het BMI niet de meest geschikte parameter.

perfectie’ zou geen domper mogen zijn

Deze grens toch invoeren zou voor heel wat

op de gezondheid van een model. Stand-

moeilijkheden en onduidelijkheden zorgen.

beelden kan je modelleren hoe je wilt, maar

Modellen die perfect gezond zijn kunnen

mensen niet.

door deze grens uitgesloten worden. En wat

Wanneer mensen zich gaan uithongeren,

met ‘randgevallen’: modellen die net een

wat absoluut een ziekte is, zou dit zeker niet

halve kilo, een kilo te weinig wegen?

opgehemeld en geprezen mogen worden

De ingreep in de modewereld om

door de modewereld.

eetstoornissen voor eens en altijd te bannen

Een slank figuur hebben hoort nu eenmaal

moet op grotere schaal gebeuren. Een grens

bij de mode-industrie. Het heersend

als deze valt veel te gemakkelijk te omzeilen.”


98 Kunst

Meer dan kliederen Deeltijds kunstonderwijs Jongeren vinden steeds minder hun weg naar de musea en tentoonstellingen. Toch zijn er in bijna elke stad nog een handvol jonge mensen die naast hun uren op de schoobanken kiezen voor het deeltijds kunstonderwijs. Door Jana Maggen

V

rijdag,17 uur, de Stedelijke Academie voor Plastische Kunsten in Genk. De leerlingen stromen met mondjesmaat de academie binnen. Sommige kinderen hebben nog enorm veel energie aan het einde van hun schoolweek. Mijn gedachten gaan op vrijdagavond alleen maar over uitslapen op zaterdagochtend. Oude schorten worden uitgedeeld en met veel tegenzin aangetrokken. De schorten verbergen immers hun kleren, iets waar jonge pubers veel mee bezig zijn. Het eerste middelbaar architecturale vorming heeft les tot 20 uur 30. Er staat me nog heel wat te wachten. De les wordt gegeven door Gudrun Fabry: na 25 jaar kan men haar een vaste waarde noemen. Gudrun geeft normaal gezien les aan leerlingen die kiezen voor beeldende vorming. Dit semester geeft ze les aan de leerlingen van architecturale vorming. “Deze werd vaak als stijf en saai omschreven”, vertelt Gudrun. “Van het eerste tot het laatste jaar werkten de leerlingen aan plantekeningen en maquettes. Daarom proberen we sinds dit jaar de opleiding wat te verbreden. De leerlingen krijgen nu een semester een opdracht die eerder thuishoort in de beeldende vorming. Maar we proberen toch in de architecturale sfeer te blijven.”

Drijvende kunst

De leerlingen werken nu al enkele weken aan een project van de stad Genk. De academie heeft de opdracht gekregen om het stadspark en de daarbij horende Molenvijver op te

fleuren voor de zomermaanden. Gudrun en haar leerlingen staan in voor de drijvende kunstwerken. Ze gaan aan de slag met grote piepschuimen dozen. Hieraan hebben de leerlingen bijvoorbeeld armen en benen bevestigd om zwemmers na te bootsen. Sommigen kinderen gaan iets verder: in plaats van armen en benen bevestigen zij vleugels en poten aan hun doos. Of een paar billen. De werken moeten enkele maanden het grillige Belgische weer trotseren. Daarom moeten de piepschuimen dozen waterdicht gemaakt worden. Terwijl de leerlingen glasvezeldoeken snijden gaat Gudrun aan de slag met een polyestermix. “De combinatie van die twee zorgt ervoor dat de kunstwerkjes niet alleen waterdicht worden maar ook blijven drijven op de Molenvijver.” Polyester droogt enorm de snel. De blauwe pap wordt dus snel uitgedeeld en de leerlingen gaan met hun verfborstels aan de slag. “Ik vind dit veel leuker dan tekenen”, vertelt Kato. “Nu kan ik mijn handen tenminste vuilmaken! Tekenen is ook wel fijn, maar dan moeten we de hele les achter ons tafeltje zitten. Nu zitten we buiten en mogen we samenwerken. Veel leuker.” Katy Perry knalt door de boxen van haar gsm. Op de vraag of de meisjes fan zijn van haar muziek krijg ik een vreemde blik. Wie is er nu geen fan van Katy Perry? Ze doen me aan mezelf denken tijdens mijn eerste jaar aan de academie.


99

“Het lijstje Haute couture met van doelstellingen Elie Saab. is eindeloos. De Een guldenleren kinderen regelzoveel van hetmeer huis:dan binnen de lijntjes één enkele jurk kliederen.” Gudrun per land Fabry


100

Kunst is niets voor jongeren? Deeltijds kunstonderwijs bewijst jaarlijks het tegendeel met 160.000 leerlingen.

Deeltijds Kunstonderwijs Het deeltijds kunstonderwijs (DKO) omvat in heel Vlaanderen meer dan 160.000 leerlingen en 5.000 leerkrachten. In elke stad is er wel een academie die heel wat jongeren maar ook ouderen doet proeven van uiteenlopende kunstvormen. De Stedelijke Academie voor Plastische Kunsten in Genk is een mooi voorbeeld van alles wat het DKO te bieden heeft. yy

yy

yy

yy

yy

yy

Leerlingen uit het lager onderwijs krijgen les in beeldende vorming. Deze opleiding is het meest algemeen en uitgebreid. De kinderen krijgen les in elk mogelijk aspect van kunst: van beeldhouwkunst tot technisch tekenen en van aquarellen tot abstract schilderen op canvas. De leerlingen uit het middelbaar onderwijs hebben iets meer keuze. Ook zij kunnen voor beeldende vorming kiezen. Leerlingen die meer interesse hebben voor architectuur en technisch tekenen kunnen kiezen voor architecturale vorming. Deze leerlingen krijgen ook een algemene basis mee, maar de nadruk ligt op bijvoorbeeld plantekeningen en maquettes. Vind je potlood en papier achterhaald? Dan kies je beter voor digitale vorming. Deze leerlingen krijgen alle basistechnieken aangeleerd via platformen als Photoshop. Leerlingen uit de middelbare graag die graag iets verder gaan kunnen lessen in kunstgeschiedenis volgen. De leerlingen bekijken kunst door de jaren heen. Lessen in kunstgeschiedenis zijn de ideale manier om inspiratie op te doen. Er is in het DKO natuurlijk ook plaats voor volwassenen. Zij kunnen lessen volgen in de meest uiteenlopende disciplines: portretkunst, keramiek, zeefdrukkunst, digitale kunst, aquarel, beeldhouwkunst, ... De meest ongewone studierichting aan de academie in Genk is misschien wel boekbindkunst. De volwassenen in deze richting leren hoe ze boeken kunnen restoreren en zelf boeken kunnen inbinden.

New kid in town

Eén meisje uit het groepje trekt mijn aandacht. Febe praat wel mee met de andere meisjes, maar laat haar penseel nooit rusten. Ze werkt verder met de grootste precisie. “Dit is het eerste jaar dat ik les volg.” Febe is duidelijk the new kid in town. De andere meisjes volgen al meerdere jaren les en zijn meer vertrouwd met de sfeer en manier van lesgeven. Wanneer juffrouw Gudrun naar de meisjes roept om te vragen of Katy Perry iets stiller mag, lachen de meisjes een beetje en zetten de gsm een heel klein beetje stiller. Febe spoort de meisjes aan om de muziek nog wat stiller te zetten, maar de andere meisjes antwoorden dat Gudrun nu niet meer zal klagen. Op de academie vind je dezelfde soorten kinderen terug als in een jeugdbeweging. Er zijn leiders en volgers, rustige en stille kinderen. Kinderen die naar de les komen omdat ze moeten en kinderen die naar de les komen omdat ze willen.

Kunst uit banale dingen

Juf Gudrun heeft ondertussen een helpende hand gekregen van meester Kris. Zij zijn aan een tweede lading polyestermix begonnen. Meester Kris is voor mij een nobele onbekende. “Kris geeft hier nog maar enkele jaren les. Hij is een stuk jonger dan de meeste leerkrachten: hij zorgt voor een frisse wind doorheen de academie. En een sterk paar handen om verfpotten open te doen is ook altijd handig!”, lacht Gudrun. Op dat moment valt mijn oog op de gigantische potten polyester en de industriële mixer waarmee ze aan het werken zijn. In tijden van besparingen snoeit men enorm in de cultuurbudgetten. Zou Gudrun ook last hebben van de crisis? “De leerlingen betalen 87 euro per schooljaar. Daarvan is 60 euro voor de Vlaamse Overheid en 27 euro voor het materiaal dat gebruikt wordt tijdens de lessen. In totaal heb ik per jaar een budget van ongeveer 1500 euro. Meestal is dit wel voldoende om een jaar toe te komen. Ik probeer ook vaak dingen te hergebruiken. Of ik vraag aan de leerlingen om zelf dingen mee te brengen. Dat zijn vaak heel banale dingen: botervlootjes, plastic flessen of kurken van wijnflessen. Banale dingen, maar je kan er zo veel mee doen. En wanneer de academie meewerkt aan projecten buitenshuis, krijgen we meestal een budget van de organisatie.”


101

Kunst is niets voor jongeren? Deeltijds kunstonderwijs bewijst jaarlijks het tegendeel met 160.000 leerlingen.

1300

Tijdens de pauze praat Gudrun over de afgelopen jaren. 25 Jaar lesgeven: dat is ruimweg 1300 lessen. “Mijn inspiratie haal ik uit mijn eigen groei en interesse op dat welbepaalde moment. Ik doe zelden dezelfde dingen omdat ze dan snel gaan vervelen. De wereld om je heen geeft zoveel prikkelingen dat je zelfs geen tijd genoeg hebt om iets uit te diepen. Misschien is het beter maar dat ik niet zo in elkaar zit. Ik begin vaak vol goede moed aan een nieuwe opdracht, maar naar het einde toe is het pure chaos die vaak gepaard gaat met heel wat stress”, vertelt Gudrun wanneer ze mijn bewondering opmerkt.

Verf in zijn aderen

Na een halfuurtje keuvelen wandelen alle leerlingen schoorvoetend terug naar hun werkplaatsen. Allemaal, behalve eentje. Viktor is misschien wel de meest gepassioneerde leerling van de hele bende. Zijn enthousiasme werkt enorm aanstekelijk. Als een gedreven leider spoort hij de jongens en meisjes waar hij mee samenwerkt vriendelijk maar duidelijk aan. Toevallig is Viktor voor mij geen onbekende: zijn oudste broer is een goede vriend. Volgens mij heeft Viktor verf door zijn aderen lopen: zijn mama is het hoofd van het Cultuurcentrum in Genk, zijn papa geeft les op de Kunstschool in Genk, zijn oudste broer studeert Kunstwetenschappen en is zelf heel goed met papier en potloden en zijn jongste broer studeert fotografie. Het is prachtig om te zien hoe jongeren door hun ouders gestimuleerd worden om creatief bezig te zijn en er zelf ook met volle teugen van genieten. “Dat de kinderen genieten tijdens de lessen is de belangrijkste doelstelling”, vertelt Gudrun. “Maar de lijst met vaardigheden die ze bijleren is eindeloos. Ze leren hoe ze hun creativiteit kunnen omzetten naar iets moois. Voor sommige opdrachten moeten de leerlingen samen en leren ze elkaars sterke en mindere sterke punten kennen. Sommige leerlingen zijn beelden sterk, anderen hebben aanleg voor tekenkunst. Ze leren doorzetten: jonge kinderen vinden niet alles even leuk, maar als leerkracht blijf ik ze aansporen en helpen zodat ze het toch tot een goed einde brengen.”

Zoveel meer

Kunstonderwijs is meer dan leren kliederen binnen de lijntjes. Het is ook een sociale leerschool. Kinderen met de meest uiteenlopende achtergronden komen hier samen. Sommigen met veel zin, anderen met evenveel tegenzin, net als op een gewone school. De leerlingen leren actief iets bij. Ze leren niet alleen vaardigheden bij: onbewust sijpelt er ook nog heel wat binnen. Creatieve kinderen hebben een beter ruimtelijk inzicht en zijn vaak beter in logisch redeneren en problemen oplossen. Ze leren, net als op een jeugdbeweging, dat er ook een hiërarchie kan zijn in hun vrijetijdsbesteding. Gudrun kan je niet vergelijken met een gewone leerkracht, en daardoor zien de leerlingen dat een leider niet altijd een grote boze wolf is. Ze leren dat wanneer ze hun leerkracht respecteren, ze hulp in de plaats terug krijgen. Maar het belangrijkste is dat kinderen zich kunnen uitleven. Acht uur op de schoolbanken zitten kan soms eindeloos aanvoelen. Door kinderen in een groep te plaatsen komt het beste en het slechtste in hun naar boven. Helemaal niet erg: ze leren hier massa’s waardevolle dingen uit. Wanneer om half negen de bel gaat stormen de kinderen naar buiten. Een van de kinderen vertelt over mijn bezoek aan zijn ouders. Hij lacht uitbundig met zijn mama wanneer hij mijn twee opgestoken duimen ziet. aan zijn ouders. Hij lacht uitbundig met zijn mama wanneer hij mijn twee opgestoken duimen ziet.


c o l u m n Munch schreeuwt om geld

Š ANP/AFP/EFE

De prijs van kunst

S

ommigen noemen het een kindertekening. Anderen noemen het een van de meest invloedrijke werken van de twintigste eeuw. Een ding is zeker: De Schreeuw van Edvard Munch ging op 3 mei onder de hamer. En dat voor een recordbedrag: een anonieme bieder was bereid een slordige 120 miljoen dollar te betalen.

Het vorige record stond op naam van Pablo Picasso. Andere namen die (postuum) heel wat dollars achter hun naam mogen neerschrijven zijn Gustav Klimt, Vincent Van Gogh, Auguste Renoir en Peter Paul Rubens. Verwonderlijk? Absoluut niet als je het mij vraagt. Elke schilder die miljoenen krijgt voor zijn of haar werk heeft hier vaak een tumultueus leven voor geleid. Van Gogh heeft er zelfs een oor voor verloren. Maar het belangrijkste is dat deze schilders miljoenen mensen inspireren. En dat vaak tot vele jaren na hun vertrek naar de eeuwige jachtvelden. De meeste schilders hebben zelfs niet de intentie om te inspireren: hun kunst is, zoals voor velen, een uitlaatklep voor emoties die vastzitten in de vezels van hun bestaan.

Vind ik 120 miljoen dollar veel? Ja. Vind ik dit verdiend? Absoluut. Is het ook voor mij economische crisis? Zeer zeker. Maar roepen dat men die 120 miljoen dollar beter anders kan investeren is niet de oplossing voor de crisis. Fraudebestrijding, aanpassingen aan het overheidsbeleid en onderzoeken naar corrupte ondernemingen zijn de deuren die geopend moeten worden willen we uit de crisis geraken. Het feit dat de meeste mecenassen van de kunstwereld ervoor kiezen om hun aankopen te delen met het volk, stemt mezelf en vele museabezoekers zeer gelukkig. En het feit dat ik als student vaak voor een prikje naar de meeste musea kan, maakt mij nog gelukkiger. Geef me ongelijk: de volgende inkomkorting staat me pas op te wachten binnen 40 jaar. Profiteren zeg ik u! De impact van kunst en cultuur (in de ruime zin van het woord) op de maatschappij wordt vaak enorm onderschat. De 120 miljoen dollar die betaald werd voor De Schreeuw toont aan dat sommigen de waarde van kunst wel begrijpen en dat sommigen bereid zijn om heel veel geld neer te tellen om de waarde van kunst niet verloren te laten gaan. Jana Maggen

Roepen dat men die 120 miljoen dollar beter anders kan investeren is niet de oplossing voor de crisis.

98  K n a c k Fo c u s .b e



Jana