Issuu on Google+

หนูบา้ นนอกก ับหนูในเมือง

หนูบ ้านนอกได ้เขียน ิ เพือ จดหมายเชญ ่ นของมัน ทีอ ่ ยูท ่ ใี่ นเมือง ให ้มาเทีย ่ วที่ บ ้านนอก ขึน ้ ...หนูในเมือง เมือ ่ ได ้รับจดหมายแล ้ว ก็ ตกลงใจเดินทางมา เยีย ่ มเยียนในทันที...หนูใน เมืองสา่ ยหัว และบุย ่ ปาก พูดอย่างดูถก ู ว่า..." อะไรจะ ิ ะมีก็แต่ อย่างนี้ เป็นไม่มอ ี ก ี แล้ว ดูสจ บ้านเก่า ๆก ับโรงนาและทุง ่ นาแต่ ั ้ ..นายทนอาศย เพียงอย่างเดียว ...เฮอ ื้ เชญ ิ ให ้ อยูอ ่ ย่างนีไ้ ด้อย่างไร? " หนูในเมืองบ่น แต่หนูบ ้านนอกก็ ได ้เชอ ้ ั เป็ นทีอ เพือ ่ นเข ้าไปในโรงเก็บ ของเก่า ๆหลังหนึง่ ทีต ่ นได ้ใชอาศ ย ่ ยูอ ่ ย่าง นอบน ้อม...

"ทำาไมถึงได้สกปรกอย่างนีก ้ ็ ไม่รู ้ " หนูในเมืองยังบ่นต่อทัง้ ทีเ่ ข ้ามาข ้างในแล ้วก็ตาม หนู บ ้านนอก จัดการเอาอาหารที่ ตนคิดว่าดีทส ี่ ด ุ เท่าทีม ่ อ ี ยู่ ทัง้ หมด ออกมาวางไว ้บน โต๊ะ..มีถั่ว,ข ้าวโพดและเนยก ้อนเล็ก ๆ.. " ิ ท่าน ไม่มอ ี ะไรมากมายหรอก แต่เชญ กินให้ หายเหนือ ่ ยเถอะ" หนูในเมือง มองอาหารบนโต๊ะแล ้วพูดว่า " จริง ๆ ด้วย ไม่เห็นมีอะไรดี ๆเลย " หนูในเมืองพูดจบก็หยิบข ้าวโพด ขึน ้ มาแทะไปได ้คำาหนึง่ มันก็คายออกมา แล ้วพูดว่า " ของอย่างนีเ้ รากินไม่ได้หรอก ไม่เห็นจะอร่อยเลย นายทน อยูอ ่ ย่างนีไ้ ด้ ย ังไง ไปหาเราทีใ่ นเมืองส ิ..เราจะ เลีย ้ งนายด้วยอาหารที่ อร่อยทีส ่ ด ุ และแน่นอนนายจะต้องไม่เคยได้เห็น ให้อม ิ่ เต็มท้องเลยที เดียว"


จากนัน ้ ต่อมาอีกไม่นาน หนูบ ้านนอกก็ตกลงใจทีจ ่ ะ เดินทางไปหาหนูผู ้เพือ ่ นที่ ิ อยูท ่ ใี่ น เมืองตามคำาเชญ แต่เมือ ่ มันได ้เดินทางมาถึง มันต ้องตกใจ...เพราะ ตัง้ แต่เกิดมายังไม่เคยเห็น อะไรที่ มันโกลาหลและขวักไขว่แบบนีม ้ า ี ง..กา ก่อนเลย แล ้วทันใดนัน ้ ! ก็มเี สย ร่า..การ่า...การ่า...ของรถม ้า ดังขึน ้ ... " ่ ยด้วย" หนูบ ้านนอก จ๊าก..จู ้ ๆๆ..ชว ำ กระโดดลงไปหลบในท่อนาข ้ ้างทาง... "โอ้ย..เกือบแย่เพราะม ัว แต่ยน ื งง..เกือบจะโดนรถม้าท ับตายเลยเห็นไหม นี่?..แค๊กๆๆ" หนูบ ้านนอกเดินอ่อนระทวยทัง้ เหนือ ่ ยทัง้ หิวเพราะต ้อง พบปะแต่ ั อยู่.. " สงิ่ น่ากลัวมากมายจนมาถึงจุด หมายปลายทางคือบ ้านทีห ่ นูในเมืองอาศย โอ่..ยินดีตอ ้ น ร ับเพือ ่ นร ักมาพอดีก ับเวลาอาหารเย็นและตรงก ับทีอ ่ าหาร ี ด้วย..จูๆ้ ๆ " และเมือ กำาล ังขึน ้ สำาร ับ พอดิบพอดีเสย ่ มันได ้ถูกพาเข ้ามาใน ่ งแสงแวววาว สวยงามอยูบ ่ ล ้วห ้อง บ ้านแล ้ว มีโคมไฟอันใหญ่สอ ่ นเพดาน ใชแ นัน ้ เป็ นห ้องอาหาร ทีใ่ หญ่โตมโหฬารเหลือเกิน...หนูบ ้านนอก ล่ะให ้เป็ นตืน ่ เต ้น ไปหมด..

หนูในเมืองได ้บอกให ้มันปี นขึน ้ ไปบนโต๊ะอาหารทีอ ่ ยูต ่ รงกลาง ห ้อง ตัง้ แต่เกิดมามันยังไม่เคย เห็น อาหารอะไรมากมายและ น่ากินแบบนีม ้ าก่อนเลย จริงๆ... " ว้าว..น่ากินทงน ั้ น ั้ เลย " และด ้วยกำาลังหิวจึง ตรงเข ้าไปหา อาหารทีเ่ ห็นข ้างหน ้าทันที ! แต่ยังไม่ทันที่ ั นิด..พลัน!ก็มเี สย ี ง จะได ้ลิม ้ รสสงิ่ ใดเลยสก ี งหนึง่ ดังขึน เสย ้ " ว๊าย ! ไอ้หนูขข ี้ โมย ! ๋ วเถอะ..เดีย ๋ วฆ่าให้ตายหมด เดีย ้ เ่ ป็ นคนทำาอาหารนั่นเอง..เขาฉวย ไม ้กวาดได ้ก็ไล่ต ี..ค เลย..โคร่า !.." คนใชที วับ .!.ควับ !.ให ้ทันที... หนูทงั ้ สองตกใจ วิง่ หลบไม ้กวาดมรณะกันให ้วุน ่ วายไป หมด พอลงมาจากโต๊ะได ้ก็พร ้อมใจกันวิง่ แจ ้น หนีเข ้าไปหลบในรูทอ ี่ ยูต ่ รงข ้าง ฝา ทันทีทน ั ใด ! ด ้วยความกลัวอย่างสุด ๆ....


๊ ๆ ๆ ..ตกใจหมด " แฮก เลย ! แต่ไม่เป็นไร ? ๋ ว หรอกเพือ ่ นร ัก..เดีย หายเหนือ ่ ยแล้ว เราจะ พา นายไปกินอีก ที่..เป็นการแก้ต ัวแล้ว ก ัน " หนูบ ้านนอกเอามือ ทาบอก ด ้วยความเหนือ ่ ย แล ้วพูดกับ หนู ใน เมืองว่า " แต่วา่ ..เห็นทีวา่ เราจะไม่ขอเล่น ด้วยแล้ว ! เราต้องขอขอบคุณในความหว ังดีของท่าน แต่ อาหารทีส ่ ด ุ ี่ งและต้องแลกก ับม ันด้วยความเป็นความตาย..เราไม่อยาก สยอง ! ต้องเสย กินแล้ว! ต่อให้ม ัน อร่อยแค่ไหนก็ตามเถอะ ! เราคิดว่าเรากล ับไปกินพืชผ ัก ทีบ ่ า้ นนอก ของ เราดีกว่า ถึงจะไม่อร่อยแต่ก็ไม่ตอ ้ งเอาชวี ต ิ เข้าไปแลกที่ เป็นอยูม ่ า เราก็มก ี น ิ อิม ่ ท้องทุกว ันและอยูอ ่ ย่าง มีความสุขดีแล้ว..." หนูบ ้าน นอกตอบหนูในเมืองเสร็จ ก็ลากลับไปทีบ ่ ้านนอกของมันทันที......

นิทานเรือ ่ งนีส ้ อนให้รว ู ้ า่ ความพอดีและพอใจในสงิ่ ทีต ่ นเองมีอยูน ่ นเป ั้ ็ นสงิ่ ทีเ่ ลิศทีส ่ ด ุ ..ชวี ต ิ ที่ ี เพียงพอและเรียบง่ายย่อม เป็นสุขกว่าชวต ิ ทีต ่ อ ้ งคอยหวาดระแวงอยู่ ตลอดเวลา...ว่าไหม? The Country Mouse and the Town Mouse (English)


หนูบ้านนอกกับหนูในเมือง