__MAIN_TEXT__

Page 1

Teoria światła i barwy


ŚWIATŁO

Światło białe składa się ze wszystkich długości fal elektromagnetycznych z zakresu widzialnego (400nm ÷700nm), występujących w nim w równych ilościach.


POWSTAWANIE WRAŻENIA BARWY 1. Od źródła światła do człowieka Światło może docierać do oka bezpośrednio ze źródła światła lub po odbiciu od obiektu. Postrzegana barwa obiektu zależy od barwy światła i od tego, które długości fal potrafi odbijać.


Powstawanie wrażenia barwy 2. Z oka do mózgu Na siatkówce oka tworzony jest pomniejszony i odwrócony obraz obserwowanego obiektu. Receptory siatkówki przekształcają informację o natężeniu światła i długości fal świetlnych na impulsy, które przez nerw wzrokowy przesyłane są do mózgu. Mózg interpretuje te informacje jako jasność i barwę.


Rodzaje receptorów siatkówki:

• Pręciki (120 milionów) rozpoznają poziomy jasności i

odpowiadają za widzenie o zmroku. • Czopki (6,5 miliona) reagują na kolor. Istnieją trzy typy czopków, przy czym każdy osiąga wysoką czułość dla innego zakresu widma optycznego. Za widzenie barwy niebieskiej odpowiada ok. 4% czopków, za zieloną – 32%, za czerwoną – 64%.


Pierwsze prawo Grassmana Każdą dowolnie wybraną barwę można otrzymać za pomocą trzech liniowo niezależnych barw. Trzy barwy tworzą układ niezależnych liniowo barw, jeżeli dowolne zsumowanie dwóch z nich nie może dać trzeciej barwy układu.


Metody łączenia barw Metoda addytywna - barwy dopełniające dają biel

Zastosowanie w monitorach i telewizorach . Czarny ekran to wynik braku emisji światła, a biały to wynik złożenia świateł R, G, B z jednakowa jasnością.

Metoda subtraktywna - barwy dopełniające dają czerń Mieszanie kolorów światła odbitego. Zastosowanie w drukarkach


Modele barw „Jeżeli w grafice komputerowej chcemy korzystać z barw w sposób precyzyjny, to musimy umieć je określić i mierzyć.” J. Foley


W grafice komputerowej jest wymagane precyzyjne określanie kolorów, gdyż potoczne nazwy są niewystarczające i nie identyfikują koloru jednoznacznie. Do opisu kolorów używanych w grafice cyfrowej służą MODELE BARW.

Modele barw: • RGB i HSB - wykorzystywane w urządzeniach wyświetlających, np. monitorach komputerów; • CMY i CMYK - wykorzystywane w urządzeniach drukujących; • CIE La*b* - model niezależny od urządzenia.


Model barw RGB Ukierunkowany jest na sprzęt tworzący barwę w wyniku emisji światła: monitory, skanery, cyfrowe aparaty fotograficzne. Model RGB składa się z trzech kolorów podstawowych, od których pochodzi jego nazwa: R-Red (czerwony), G-Green (zielony), B-Blue (niebieski) Grupa trzech plamek luminoforów emituje światło o barwach R, G, B. Barwa piksela jest addytywną mieszaniną tych barw.


B


Najczęściej stosowany jest 24-bitowy zapis kolorów (po 8 bitów na każdą z barw składowych), w którym każda z barw jest zapisana przy pomocy składowych, które przyjmują wartość z zakresu 0-255. W modelu RGB wartość 0 wszystkich składowych daje kolor czarny, natomiast 255 - kolor biały. W rzadszych przypadkach stosuje się model, w którym przypada po 12 lub 16 bitów na każdą ze składowych, co daje dużo większe możliwości przy manipulowaniu kolorem.


Model barw HSB (HSL lub HSV) Podstawą modelu HSB jest sposób postrzegania kolorów przez człowieka. Barwę w modelu HSB opisują trzy atrybuty: Odcień barwy (Hue) - różnica jakościowa barwy (np. czerwony, zielony); Nasycenie (Saturation) – oznacza siłę koloru, czyli stosunek szarości do czystego odcienia, określa stopień nasycenia (czystość) barwy od 0% (szary) do 100% (czysty kolor); Janość (Brightness) - wskazuje czy barwa jest bliższa bieli czy czerni, określa udział bieli w danym kolorze od 0% (czarny) do 100% (biały).


W modelu HSB nie występuje mieszanie kolorów składowych, jak np. w modelu RGB. Litera B w nazwie modelu bywa zastępowana literą L (Lightness) lub literą V (Value)


Model barw CMY i CMYK Ukierunkowany jest na sprzęt drukujący: drukarki, maszyny drukarskie. Pigment farb/atramentów pochłania określone długości fali, a odbija pozostałe. Dlatego farby druku C, M, Y nazywa się subtraktywnymi. Barwy podstawowe:

Barwy podstawowe:

CYAN MAGENTA YELLOW

CYAN MAGENTA YELLOW BLACK


Model CMYK, oprócz barw CMY, zawiera barwę black (czarną) oznaczoną literą K w celu odróżnienia jej symbolu od niebieskiego. W modelu CMY równe ilości trzech barw podstawowych (c=m=y) tworzą neutralną szarość, która w modelu CMYK jest generowana przez czwarta barwę podstawowa K (blacK - czarny). Teoretycznie można uzyskać kolor czarny przez złożenie kolorów C+M+Y, ale w praktyce tak uzyskany kolor czarny jest kolorem ciemno-brudno-brazowym. Poza tym ekonomicznie nieuzasadnione byłoby drukowanie czarnego tekstu za pomocą składania barw CMY.


Farby CMY i CMYK są „prześwitujące” – nie pokrywają całej powierzchni papieru. Oznacza to, że kolorystyka obrazu po wydruku zależy także od kolorystyki zadrukowanego podłoża Model RGB ma zakres kolorów, których CMYK nie jest w stanie odwzorować, stąd różnice w wyglądzie obrazu na monitorze (RGB) i na wydruku (CMYK)


Model CIE La*b*  model kolorów znacznie różniących sie od RGB i CMYK. Jest on oparty na postrzeganiu kolorów przez ludzkie oko i opisuje wszystkie kolory dostrzegane przez człowieka mającego normalną zdolność widzenia;  jest to model kolorów niezależny od urządzenia;  w odróżnieniu od RGB i CMYK definiuje jak kolor wygląda, a nie z jakich podstawowych barw sie składa;  model ten pozwala na uzyskanie znacznie szerszej palety kolorów w porównaniu z RGB i CMYK. Jednak znaczna część kolorów w nim dostępnych nie jest możliwa do odwzorowania w modelu RGB czy CMYK, dlatego podczas konwersji z modelu CIE La*b* programy graficzne, np. Photoshop, musza wykonać korektę kolorów.


Kanał L – luminacja służy do określania jasności i zawiera wartości w przedziale 0-100. Wartość 0 oznacza czerń (brak jasności), a 100 – biel (maksymalna jasność). Kanały a i b zawierają informacje o kolorach. Kanał a określa stopień nasycenia zieleni i czerwieni, kanał b określa stopień nasycenia kolorów niebieskiego i żółtego. Zarówno kanał a jak i b mogą przyjmować wartości z przedziału od +127 do -128. Wartością neutralną jest 0 i oznacza brak koloru


System zarządzania barwami CMS „Color Management System”

System (program) umożliwiający wierne zachowanie kolorów na każdym urządzeniu wyjściowym. Dzięki użyciu profili kolorów dla danego urządzenia, kolory będą wiernie oddane zarówno na ekranie, drukarce, maszynie offsetowej lub innych urządzeniach zewnętrznych. Niezależna od urządzeń przestrzeń barwna CIE 1931 jest uniwersalnym językiem kolorów, w obrębie którego tworzone są mniejsze zbiory – palety barw nazywane przestrzeniami, profilami. CIE 1931 zawiera wszelkie barwy widzialne dla ludzkiego oka.


CMS - system zarządzania barwami (Color Management System) Elementy CMS: • niezależna od urządzenia przestrzeń barw (CIE La*b*), • profile barwowe urządzeń-zawierają informację o modelu barw i gamie barw urządzenia oraz o odchyleniu barw od standardowego wzorca i sposobie ich korekcji do poprawnych wartości, • dopasowanie barw(Color Matching Method) – mechanizm zarządzania zbiorem profili barwowych urządzeń oraz dokonywanie konwersji z jednego modelu barw do drugiego, • algorytmy renderowania barw-przekształcają barwy obrazu do gamy barw urządzenia wyjściowego.


Głębia bitowa Inaczej głębia koloru, jest podstawowym parametrem obrazu cyfrowego. Oznacza liczbę barw możliwych do uzyskania w obrazie. Określa ile bitów pamięci zostało przydzielonych do każdego piksela obrazu w celu zapisania informacji o jego barwie. Im większa liczba bitów przeznaczonych do zapisania każdego piksela, tym większa paleta kolorów, a co za tym idzie – jakość obrazu. Aby jakość kolorów była zbliżona do kolorów naturalnych, liczba bitów opisujących każdy piksel nie powinna być mniejsza niż 24. Jednostką głębi bitowej jest bpp (bits per pixels)


Głębia 1-bitowa Jeśli każdemu pikselowi w obrazie został przypisany 1 bit (1 bit może przyjąć wartość 0 lub 1), to otrzyma on jedną z dwóch barw – białą lub czarną. Otrzymamy wówczas obraz tzw. Kreskowy. Obrazy kreskowe nie mają odcieni, nie występuje w nich tonalność ani ciągłotonalność. Obrazy 1-bitowe (kreskowe) są zapisywane w trybie Bitmap.


Głębia 8-bitowa Głębia 8-bitowa. Jeśli każdemu pikselowi w obrazie przypiszemy 8 bitów, to każdy z nich otrzyma jedną z 256 barw (2 8): od bieli poprzez odcienie szarości do czerni. Otrzymamy wówczas obraz o 8-bitowej głębi, tzw. obraz w skali szarości. Obrazy 8-bitowe są zapisywane w trybie Grayscale.


Głębia 1-bitowa

Głębia 8-bitowa


Głębia 16-bitowa Kolor jest zapisywany w dwóch bajtach pamięci (2 16), czyli 256x256=65536 kolorów. Kolor niebieski i zielony modelu RGB są opisywane pięcioma bitami, a kolor czerwony jest opisywany sześcioma bitami, co w sumie daje 16 bitów. Na kolor czerwony celowo przeznaczonych jest więcej bitów, gdyż ludzkie oko odróżnia więcej odcieni tego koloru. Głębia 16-bitowa jest wykorzystywana m.in. do kodowania barw na ekranach monitorów. Obrazy 16-bitowe są zapisywane w trybie High Color


Głębia 24-bitowa Jeśli każdej barwie składowej RGB zostanie przydzielonych 8 bitów pamięci, to każda z nich będzie mogła przyjąć 256 odcieni. 3 kolory podstawowe, po 8 bitów na każdy daje w sumie 24 bity do każdego piksela obrazu. Obraz może uzyskać tyle kolorów, ile możliwych jest kombinacji mieszania każdego poziomu nasycenia jednego koloru z dwoma pozostałymi. 28 x 28 x 28 = 224 to jest ponad 16,7 milionów kolorów. Głębia ta jest także nazywana 3-bajtową i jest zapisywana w trybie True Color.


Głębia 32-bitowa Jest rozwiniętą wersją standardu 24-bitowego koloru. Każdej barwie podstawowej, podobnie jak przy głębi 24-bitowej przydzielono 8 bitów, w sumie 24 bity. Dodatkowych 8 bitów (zwanych kanałem alfa) służy do zwiększania przesyłania obrazu oraz przekazywania specyficznych informacji (efekty specjalne kolorów, kontrola poprawności wyświetlania barw. Stosowana jest np. podczas kodowania CMYK. Obrazy o 32-bitowej głębi są również określane jako obrazy o wysokim zakresie dynamicznym – HDR.


Głębia 48-bitowa Jest wykorzystywana w większości współczesnych skanerów płaskich. Podczas rejestrowania obrazu na każdy z kanałów RGB jest przeznaczonych 16 bitów, co zapewnia wysoką jakość skanowanych obrazów. Obrazy o takiej głębi zajmują wiele miejsca na dysku.


Tryby kolorów wykorzystywane w programach grafiki rastrowej Tryby kolorów oparte na modelach barw, wyznaczają metodę wyświetlania i drukowania kolorów danego obrazu. Zmiana trybu pozwala zmienić paletę barw zastosowaną do tworzenia danego obrazu, lecz powoduje także utratę informacji o kolorach i jest NIEODWRACALNA po zapisaniu zmian. Photoshop i GIMP mają możliwość konwertowania obrazów między różnymi trybami graficznymi.


Tryb RGB Odpowiada modelowi barw RGB, przedstawia 16,7 mln kolorów (24-bitowa głębia kolorów). Stosowany do wyświetlania obrazów na ekranie monitora. W porównaniu do CMYK tryb RGB zapewnia szerszy zakres kolorów, a po korekcie zachowuje większą liczbę kolorów. Podczas każdej konwersji wartości kolorów są zaokrąglane i stają się mniej dokładne. Dlatego wszystkie możliwe operacje korekty należy przeprowadzić w trybie RGB, a następnie wykonać konwersję do trybu CMYK.


Tryb CMYK Odpowiada modelowi barw CMYK, daje możliwość uzyskania 16,7 mln kolorów, ale ma 32-bitową głębię koloru. Jest stosowany do przygotowywania grafiki do profesjonalnego druku w pełnym kolorze. Obrazy w trybie RGB, które mają być drukowane, powinny być przekonwertowane na tryb CMYK. Podczas konwersji obrazów z trybu RGB na CMYK programy graficzne automatycznie sprowadzają kolory spoza przestrzeni do przestrzeni CMYK.


Tryb Bitmap mode Obraz czarno-biały. Obraz tworzą dwa kolory: czarny i biały. Obraz bitmapowy ma 1-bitową głębię kolorów. Aby zmienić tryb kolorów obrazu, np. z RGB na Bitmap, należy przedtem wykonać konwersję do trybu Skala szarości lub trybu wielokanałowego.


Tryb Grayscale mode Skala szarości wykorzystuje paletę 256odcieni szarości. Jest używany do zmniejszania rozmiaru obrazów 24-bitowych (RGB). Podczas konwersji obrazu kolorowego do trybu Grayscale następuje utrata informacji o kolorach. W celu otrzymania lepszych odcieni szarości obraz z trybu RGB lub CMYK należy przekonwertować do trybu La*b*. Następnie należy pozostawić włączony tylko kanał L i przekonwertować obraz do skali szarości.


Tryb Duotone mode (bichromia)

Pozwala na zastosowanie dwóch (bichromia, duotone), trzech (trichromia, tritone) lun czterech (kwadrychromia, quadtone) farb do wydruku obrazu w skali szarości. Do trybu bichromii mogą być konwertowane jedynie obrazy w trybie szarości.


Tryb Indexed Color mode Kolory indeksowane. Obraz kolorowy ma tylko jeden kanał, tzw. Indeksowany, o od 1-bitowej do 8-bitowej głębi i możliwości odwzorowania 256 kolorów. Dzięki ograniczeniu palety kolorów można uzyskać pliki o mniejszym rozmiarze, przy zachowaniu dobrej jakości obrazów. Podczas konwersji kolorów trybu RGB do trybu kolorów indeksowanych, 16,7 mln potencjalnych kolorów RGB zostaje zastąpionych maksymalnie 256 kolorami trybu Indexed Color (paleta CLUT – Color Lookup Table). Do trybu kolorów indeksowanych można konwertować jedynie z trybu RGB i skali szarości.


Tryb Lab mode Jest oparty na modelu barw CIE La*b*, modelu kolorów niezależnych od urządzenia. Istnieje możliwość konwersji między trybami RGB na CIE La*b* i ponownie na RGB. Wykorzystywany do wykonywania korekty obrazów.


Tryb Multichannel mode Tryb wielokanałowy. Na tryb wielokanałowy mogą być przekształcane obrazy zawierające więcej niż jeden kanał koloru (RGB, CMYK, LAB). W trybie wielokanałowym nie można drukować obrazu w pełnych kolorach.


Charakterystyka wybranych trybรณw graficznych.


Jakość obrazów rastrowych


Na jakość bitmapowych obrazów cyfrowych mają wpływ następujące parametry: • Głębia koloru – określa ilość informacji przechowywanych w każdym pikselu • Rozmiar obrazu – określa fizyczny rozmiar obrazu (szerokość i wysokość) • Rozdzielczość obrazu – określa całkowitą liczbę pikseli przypadających na jednostkę długości


Rozmiar obrazu Rozmiar obrazu (image size) – określa fizyczny rozmiar obrazu wyrażony za pomocą szerokości (width) i wysokości (height). Rozmiar można podawać w różnych jednostkach: milimetrach, calach, pikselach. Np. 1600 na 1200 pikseli (1600x1200)


Rozdzielczość Rozdzielczość (resolution) określa „gęstość” obrazu, czyli liczbę pikseli przypadających na jednostkę długości. Powszechnie przyjętą miarą rozdzielczości jest liczba pikseli na cal – ppi (pixels per inch). Im większa rozdzielczość, tym lepsza jakość obrazu. Obraz o wysokiej rozdzielczości zawiera więcej mniejszych pikseli w porównaniu z obrazem o tych samych rozmiarach o niskiej rozdzielczości. Większa liczba małych pikseli dokładniej opisuje dany obraz, zapewniając lepsze odwzorowanie szczegółów. Wybór rozdzielczości powinien zależeć od przeznaczenia obrazu.


Rozdzielczość urządzeń drukujących Rozdzielczość urządzeń drukujących jest wyrażana liczbą punktów atramentowych (plamek) na cal i oznaczana jest skrótem dpi (dots per inch). W odróżnieniu od ppi opisującego obraz, dpi opisuje parametry i możliwości drukarki. Im więcej punktów przypada na cal obrazu, tym lepsza jakość wydruku. Zwiększenie rozdzielczości drukarki powoduje zmniejszenie rozmiarów drukowanego obrazu.


Rozdzielczość urządzeń drukujących

Okno ustawień właściwości drukarki


Rozdzielczość monitora Rozdzielczość monitora to liczba wyświetlanych na nim pikseli na jednostkę długości mierzona w punktach na cal (dpi - dot per inch) Jakość obrazu jest tym lepsza, im większa jest jego rozdzielczość oraz rozdzielczość monitora, czyli liczba wyświetlanych punktów. Typowa rozdzielczość monitora wynosi 96 dpi.


Rozdzielczość cyfrowych aparatów fotograficznych W samych urządzeniach rozdzielczość jest mierzona w megapikselach – Mp, gdzie jeden megapiksel to milion pikseli. Liczba megapikseli aparatu definiuje maksymalną rozdzielczość zdjęć. W specyfikacji każdego urządzenia jest podana rozdzielczość matrycy w Mp (megapikselach) np. 8Mp oraz maksymalna rozdzielczość obrazu np. 3264x2448 pikseli.


Obliczanie rozmiaru wydrukowanego obrazu Rozmiar wydruku można obliczyć, dzieląc szerokość i wysokość obrazu podaną w pikselach przez rozdzielczość drukowania, a iloraz mnożąc przez jednostkę długości obrazu, czyli 1 cal, a 1” zamieniamy na milimetry (25,4) lub centymetry (2,54) z zależności od tego w jakiej jednostce chcemy uzyskać wynik.


Obliczanie wymiarów obrazu w pikselach Aby poznać rozmiar obrazu w pikselach, należy pomnożyć wymiary w jednostkach długości przez rozdzielczość drukowania.


Obliczanie rozdzielczości obrazu Jeśli znane są wymiary obrazu w pikselach oraz w jednostce długości, np. w milimetrach to można obliczyć rozdzielczość obrazu. Liczbę pikseli należy podzielić przez długość, a iloczyn pomnożyć przez 25,4.


Obliczanie rozdzielczości obrazu Programy graficzne posiadają funkcje, które dokonują szybkiej zamiany jednostek.


Kompresja obrazów rastrowych Obrazy zapisane w 24- lub 32-bitowej głębi o dużej rozdzielczości zajmują dużo miejsca, co utrudnia ich przesyłanie pocztą elektroniczną, publikowanie w Internecie bądź zapisywanie na różnego rodzaju nośnikach. KOMPRESJA polega na zmniejszaniu objętości pliku. Kompresja może być: • bezstratna • stratna


Kompresja bezstratna Nie powoduje utraty nawet najmniejszej części informacji, a plik poddany kompresji i następnie dekompresji jest identyczny z pierwotnym. Popularne formaty kompresji bezstratnej to: • PNG • GIF • TIFF Formaty GIF i TIFF umożliwiają także zastosowanie kompresji stratnej.


Kompresja stratna Jest stosowana głównie do zmniejszania objętości plików graficznych, dźwiękowych lub wideo. Polega na usunięciu części mniej znaczących danych kosztem utraty pierwotnej jakości pliku. Przy niskim stopniu kompresji plików graficznych ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec zmian wywołanych kompresją. Popularne formaty kompresji stratnej to: JPEG, JPEG 2000. Jeśli obraz zostanie poddany zbyt silnej kompresji, pogorszy się jego jakość.


Formaty plików graficznych To struktura, organizacja danych w pliku, określająca sposób jego zapisu, przechowywania i wyświetlania na ekranie lub drukowania. Cechami danego formatu są: • Rozmiar pliku – powinien być jak najmniejszy • Jakość obrazu – powinna być jak najwyższa Cechy te wzajemnie się wykluczają, dlatego wybór odpowiedniego formatu powinien zależeć od przeznaczenia pliku.


BMP BMP (skrót od BitMaP) – standardowy format plików grafiki rastrowej (bitmapowej) wykorzystywany powszechnie w systemach rodziny WINDOWS. Obrazy są zapisywane bez jakiejkolwiek kompresji w jednej z palet: 1-, 4-, 8-, lub 24-bitowej na piksel. Format BMP obsługuje tylko tryb RGB, a pliki mają duże rozmiary.


JPEG (JPG) Jeden z najpopularniejszych formatów plików graficznych, zapisuje obrazy z 24-bitową głębią kolorów. Charakterystyczną cechą formatu jest zastosowanie kompresji stratnej (kosztem utraty części szczegółów obrazu, zapewnia niewielki rozmiar plików). Poziom kompresji (stopień straty jakości obrazu) może być regulowany.


JPEG 2000 Opracowany jako uzupełnieni formatu JPEG. Oferuje znacznie więcej opcji, pozwala tworzyć pliki bardziej skompresowane, lepszej jakości. Obsługuje 16-bitowe obrazy kolorowe i w skali szarości oraz 8bitową przezroczystość, pozwala zachować kanały alfa i kanały koloru dodatkowego oraz kompresję bezstratną. Rzadko stosowany ze względu na dużą złożoność obliczeniową.


GIF Stosowany do zapisu plików zawierających proste obrazy o niewielkiej liczbie kolorów i z dużymi kontrastami np. ikony, ClipArty, linie, ramki, wykresy. Pozwala na zapisywanie i automatyczne odtwarzanie prostych animacji (animowane GIF-y). Wykorzystuje kompresję bezstratną. Rysunki zapisuje z paletą 256 kolorów (8 bitów). Pozwala definiować kolor przezroczysty.


PNG Do zapisu pojedynczych plików graficznych, nie obsługuje animacji. Zaletą PNG jest wysoki stopień kompresji bezstratnej (małe pliki). Obsługuje obrazy 24-bitowe i pozwala uzyskać przezroczyste tło bez postrzępionych krawędzi. Obsługuje tryby RGB, koloru indeksowanego, skali szarości i bitmapy.


TIFF Do zapisu zdjęć i grafiki o bardzo dobrej jakości, tworząc jednocześnie bardzo duże pliki. Umożliwia wykorzystanie kompresji bezstratnej, a także stratnej. Pozwala zapisywać obrazy w różnych trybach. Przechowuje ścieżki i kanały alfa, profile kolorów i komentarze tekstowe. Zapisuje dokumenty wielostronicowe oraz wielowarstwowe.


PSD Własny format programu Photoshop. Jest to format roboczy, wykorzystywany do tworzenia projektów wielowarstwowych, wielokrotnie modyfikowanych. Nie powoduje utraty jakości obrazu.


RAW Stan surowy, bez żadnej obróbki – jest nazwą włąsnych formatów opracowanych i stosowanych m. in. Przez producentów aparatów fotograficznych. Format RAW zawiera dokładnie takie same dane, jakie zostały zarejestrowane przez przetwornik aparatu, bez kompresji czy modyfikacji. Są doskonałej jakości, ale zajmują dużo miejsca – wolniejszy zapis (problemy przy wykonywaniu szybkiej serii zdjęć. Pliki RAW można przekonwertować na jeden z uniwersalnych formatów np. JPEG


PDF Uniwersalny format zapisu plików. Wykorzystywany w grafice rastrowej do zapisu obrazów o 16bitowej głębi kolorów. Photoshop obsługuje dwa rodzaje plików PDF: • Pliki PDF programu Photoshop • Standardowe pliki PDF Photoshop PDF obsługuje wszystkie tryby koloru z wyłączeniem trybu wielokanałowego oraz funkcje obsługiwane przez standardowy format PDF.


Profile for Jacek

Teoria światła, barwy i obrazu  

Teoria światła, barwy i obrazu  

Profile for jacek16
Advertisement