Issuu on Google+

4 Toesj 4 pagina 1


Toesj 4 2007-2008 Joehoooeee! Het is alweer maart wanneer deze Toesj voor je ligt. Lente! Tegelijkertijd de herfst van het zaalseizoen. Vele ontknopingen naderen...Tijd om eens goed te kijken hoe de boel er voor staat. Het is immers zinnig om van je medeTovonaren te weten ‘hoe het gaat’. Op sportief gebied dan... De resultaten van de competitiespelende teams zijn op z’n zachtst gezegd uiteenlopend te noemen. Heren 1: draait keurig mee in de top 3 en zijn drukker met het kijken naar onderlinge verschillen (qua punten, gewonnen en verloren sets) met D1 dan naar hun eigen stand binnen de 1e klasse. Heren 2: doet opnieuw een gooi naar promotie. Met een goed vooruitzicht op de 2e plaats is P/D zeer waarschijnlijk aan het worden. Met nog een zeer belangrijke thuiswedstrijd -waar heel Tovo bij deze wordt opgeroepen om te komen supporten- voor de boeg wordt dit zeer spannend. Heren 3: vecht met hart en ziel voor handhaving in de 3e klasse. Na hun overtuigende kampioenschap vorig jaar is er binnen het team behoorlijk wat veranderd. De stijgende lijn is echter ingezet dus we hebben goede hoop! Heren 4: draait solide mee in de middenmoot. Ook dit is een redelijk ‘nieuw’ team dus het gaat lang niet slecht. Heren 5: staat met maar liefst 7 (...) teams in de race ook precies in het midden en daarmee veilig. Dames 1: doet het boven verwachting zeer goed in de nieuwe 1e klasse. Met een 3e plaats klinken er steeds vaker geluiden om volgend seizoen opnieuw voor promotie te gaan. Anticonceptie zal daarbij verplicht worden gesteld. Dames 2: dit seizoen is nou niet bepaald makkelijk verlopen. Door onder andere een hoop blessureleed moest er nogal wat worden omgegooid. Ondanks dat alles winnen ze de nodige potten en hebben ze naast vechtlust ook een hoop lol.

Toesj 4 pagina 2


Dames 3: moet nog wel naar achter blijven kijken, maar vooralsnog lijkt handhaving wel zeker gesteld. Er is natuurlijk behoorlijk wat geschoven, dus langzaam maar zeker wordt zichtbaar hoe de 3e klasse spelende teams zich tot elkaar verhouden. Dames 4: vers gepromoveerd tijdens het lustrum, die voortvarend zijn begonnen, maar inmiddels uit hun hoofd hebben gezet dat het niet gaat lukken om voor het 3e achtereenvolgende jaar door te stomen naar een hogere klasse. Het plezier is er niet minder om. Dames 5: ook safe met een mooie plek in het midden. En uit betrouwbare bronnen vernomen dat de dames allang blij zijn dat ze dit seizoen punten halen! En dan last but not least: Dames 6 (aka het ‘Sherryteam’ –hoewel het gemiddelde consumptiegedrag anders doet vermoeden: De ladies (hoeveel zijn t er inmiddels?!) stevenen met groot gemak, kabaal en enthousiasme af op het kampioenschap. Respect! Wij kijken nu al uit naar de borrel om dit te beklinken. Recreanten: doen ook dit jaar wat het om draait bij Tovo: lekker trainen, veel gezelligheid en een aantal fanatiekelingen draaien na het kampioenschap van vorig jaar op nieuw leuk mee in een sprankelende competitie. We moeten daar toch maar eens wat meer gaan scouten... Naast deze sportieve resultaten zou ik een aparte Toesj kunnen vullen met alle inside information vanuit de teams. Veel positieve geluiden en vooral een hoop gezelligheid. Ook op de thuisavonden, waar er meer van zijn, maar die wel wat rustiger zijn dan voorheen omdat er minder teams spelen. Met dat ik wil afronden vraag ik me hardop af of dit al de laatste Toesj van dit seizoen is. Ik hoop het eigenlijk niet, want er is nog genoeg te melden. Althans, dat vind ik. Maar ja, dat vind ik eigenlijk wel vaker. Voor nu zal ik de rest van de pagina’s dus maar laten aan hen die zinniger zaken te melden hebben :-P Tot slot wens ik iedereen veel Suc6 in de komende weken! Marike Brand.

Toesj 4 pagina 3


Heren 3 Nieuw seizoen nieuwe uitdaging…?!! Iedereen gaat er weer helemaal voor zo na de zomer. De omschakeling weer maken van het zand naar de zaal, of weer wennen aan sporten in het algemeen na de zomerstop. Uitdagingen, daar houden de meeste mensen wel van, ‘mijn mannen’ en ik hebben er dit seizoen echter wel aardig wat… Nieuwe klasse * Nieuwe zeer onervaren trainer / coach * Nieuwe spelverdeler (Ming) * Nieuwe buitenaanvaller (Gertjan) * Nieuwe dia/ spelverdeler (Jeroen) * Seizoenstart met 2 middens…. Marijn moest zo nodig na zijn trouwen op vakantie met zijn kersverse vrouw. Heel wat blessureleed… in meerdere en mindere mate… maar toch (Ming, Jeroen, Gert, Roelof, Chris, Martijn H & B) Uiteindelijk volledig uitvallen van onze ‘oude rot in het vak’ Roelof. Gelukkig doen de mannen hun best om naar me te luisteren (of te doen alsof ze dat doen). Ik pak op mijn beurt iedere tip / opmerking met beide handen vast om mijzelf, de trainingen en mijn inzet als coach te verbeteren. Ik heb het enorm naar mijn zin in ieder geval en ik hoop dat H3 ook blij is met mij als coach. Het teamuitje was ook erg geslaagd. Na de eerste overwinning met mij als coach langs de kant (we leken wel kampioen!!) hebben we ons zeer goed vermaakt op de bowlingbaan en op de dansvloer. De 167 punten op de bowlingbaan, van de enige vrouw en tevens ondergetekende, was te hoog voor de mannen… :-) Ik hoop dat mijn mannen aan de laatste wedstrijden nog een lekker gevoel kunnen overhouden, door mijn en hun eigen enthousiasme! Zet hem op mannen! Jullie kunnen het! Uw trainer/coach Jojo


EHBO Zoals sommigen in de vereniging wellicht al gemerkt hebben, is er door het bestuur bij verschillende teams al rondgevraagd wie er allemaal een EHBO/ BHV diploma hebben. Tijdens het sporten kunnen blessures voorkomen, of er kan brand uitbreken in de sporthal. Op dit soort zaken moeten we toch voorbereid zijn. Zeker in Lunetten waar tijdens onze thuisavond geen beheerder aanwezig is, is het belangrijk dat we eventueel voorbereid zijn op andere calamiteiten dan een 4-0 verlies (om maar wat te noemen). Om de EHBO’ers en BHV’ers gerust te stellen: we zijn niet van plan om jullie uit te rusten met gele hesjes en de hele avond in te delen als hulptroepen! Wij vinden het alleen een prettig idee (en dat zou het voor de hele vereniging toch moeten zijn) dat we weten op wie we een beroep zouden kunnen doen, mocht er eens iets gebeuren. Mocht je nou niet aanwezig zijn geweest toen aan jouw team gevraagd werd wie er al in het bezit was van zo’n mooi papiertje, en je hebt er wel één, laat dat dan even weten aan het bestuur via bestuur@svtovo.nl. Voor de contactpersoon van het bestuur is het fijn om op de thuisavond een lijstje bij de hand te hebben met mensen die van EHBO en eventueel ontruimen van panden meer kaas gegeten hebben dan wij. Vrijwilligersdag Dan nog iets heel anders. De vrijwilligersdag staat weer gepland. Omdat alle agenda’s snel gevuld zijn met allerhande dingen, wil ik bij deze de datum van de vrijwilligersdag vast doorgeven. Die zal dit jaar plaatsvinden op zondag 27 april 2008. Houd deze datum dus vast vrij in je agenda als je als vrijwilliger taken verricht voor Tovo. De officiële uitnodiging met alle ins en outs volgt later. Namens het bestuur, Marianne Versaevel.

Toesj 4 pagina 5


Wat is dat toch met die smurfen? Denk je dat ze weg zijn, komen ze opeens als paddestoelen uit de grond schieten. En alsof het nog niet erg genoeg is, hebben ze nu ook nog een sponsor gevonden. Wat is de kleur van die sponsor? Juist ja Albert Heijnblauw. Helaas is die kleur blauw hetzelfde als die verschrikkelijke huidskleur die zij toch al hebben, waardoor de extra kleding die zij moeten dragen van hun sponsor in het niets lijkt te verdwijnen. Wat op zich weer leuk aansluit bij het plots verschijnen van die smurfen. Ik ga nu niet uiteenzetten welke soort smurfen er zijn. Dan kan ik namelijk eindeloos doorgaan. Hoewel dat ook weer niet helemaal waar is, want eindeloos is wel erg lang, dus het is meer een soort van een begrensde eindeloosheid, als zoiets al kan bestaan. Wat ik mij wel afvraag is of die befaamde smurfen niet overgenomen zijn van die andere bekende tekenfilm: de Barbapapa’s. Wie kent ze niet: Barbapapa, Barbabientje, Barbabob, Barbabello enz. enz. Ik kan mij zo voorstellen dat de smurfen later zijn gearriveerd. Want als je kijkt naar al die Barbapapa’s dan lijken zij allen te beginnen met Barba. Als je de volgorde nu verandert en het Barba helemaal achter het woord plaats en veranderd in het woord smurf, dan krijg je al snel: grote smurf, bril smurf, lolsmurf. Alleen Smurfin is dan een uitzondering, maar ja…. Dat is een vrouwtje hè? Die moeten altijd apart zijn. Nu bedenk ik mij opeens dat een smurf ook wel een getransformeerde Barbapapa kan zijn. Want, en nu wordt het misschien wat moeilijk, de Barbapapa’s kunnen allerlei vormen aannemen door simpelweg: Huub Huub, Barbatruc, te zeggen. Maar dat kan de Grote meneer Heijn natuurlijk niet gaan sponsoren, want dat staat zeer raar.. Ik denk dus dat ik hiermee wel een der grote raadselen der aarde heb weten te ontrafelen. Volgende keer zal ik mij ontfermen over de Gummyberen... Smurf Michies.

Toesj 4 pagina 6


De foto en het verhaal.... Laatst kwam ik op een vrijdagavond de sporthal van Lunetten binnen lopen. En wat ik daar zag, was iets wat ik daar niet verwacht. Er liep iemand rond met het woord coach op de rug. Al stampend en tierend langs het veld. Niet echt gek om te zien zou je denken, maar dat is nog niet alles. Deze dame stond te schreeuwen naar een groep hele grote mannen, bezwete mannen, mannen die heel hard kunnen slaan. Ik dacht: zo die durft. Maar goed ook dat is niet iets nieuws bij tovo. Aangezien daar bijna alle herenteams gecoacht en getraind worden door dames. Nou heb ik ook wel eens iemand in een minirokje en een laag decolletÊ langs de kant zien staan. Dat vond ik ook opmerkelijk, zeg maar bijzonder om te zien. Maar goed blijkbaar werkt dat toch, want die mannen wisten te winnen. Maar wat ik deze bewuste vrijdagavond zag, was toch echt nog vreemder. Wil je weten wat ik zag‌? Deze foto zegt genoeg. Zie die hakken!

(...en dat glas!)

Toesj 4 pagina 7


Een TOVO-sprookje? Een stukje schrijven voor de TOESJ! en dan ook nog over onze liefde als ‘TOVO-stel’. Meteen kwam bij ons de vraag op: Zijn wij eigenlijk wel een TOVO-stel? Eigenlijk ben je dat pas echt als je elkaar bij TOVO leert kennen. Maar Mause & Marianne uit de vorige Toesj kennen elkaar ook al (veel) langer dus daarom hier tòch het waargebeurde sprookje: ‘Hoe lange Mid zijn kleine Setter vond’. Lang, lang geleden, in een stad hier ver vandaan waren er twee mensen die bij elkaar op school zaten, maar elkaar verder helemaal niet kenden. Op een goede dag bedacht de directeur van deze school dat er een volleybaltoernooi gehouden moest worden op de jaarlijkse sportdag. Onze beide hoofdrolspelers waren zich ook toen nog helemaal niet bewust van elkaars bestaan. Hij wist eigenlijk niet eens van het bestaan van meisjes af en ook zij was een erg verlegen prinsesje. Gedurende dit toernooi kwamen zij -uiteraard, anders was deze scene niet in het sprookje opgenomen- tegen elkaar te spelen, het team van de lange jongens en het team van de kleine meisjes. Bij een van de aanvallen van de lange jongens werd onze prins genadeloos afgeblokt door het kleine prinsesje en de eerste blikwisseling was een feit. Het eerste zaadje van de latere liefde was geplant. Ongeveer een jaar later, nadat de school haar nieuwbouw in gebruik had genomen speelde het lot onze prins en prinses een gouden kaart toe door hen vlak bij elkaar te plaatsen in het scheikundelokaal. Het resultaat was een serie gezellige scheikundelessen. Vrij snel hierna sloeg de bliksem bij beide in - hij sloeg onze prins zelfs bijna van zijn stalen ros af – en kon het proces van heel langzaam aftasten beginnen. Tijdens de pauze wanneer de prinses met haar vriendinnetje langs de prins liep, kreeg deze een kleur van een mooi glas Bordeaux. Helaas durfde de prins nog weinig actie te ondernemen, dus bedacht de prinses een plannetje. Ze deed net of ze niets van het kaartspel rikken snapte. De school was namelijk een experiment voor het studiehuis en dus hadden onze hoofdrolspelers veel vrije ‘studieuurtjes’ waarin fanatiek gekaart werd. Hierdoor kon ze steeds aan haar prins vragen ‘Welke kaart kan ik beste spelen?’ en moet hij wel naast haar zitten en konden ze - per ongeluk - elkaars hand aaraken. Nadat deze hints ook bij de prins waren doorgedrongen –

Toesj 4 pagina 8


‘Hee, zou deze prinses mij ook zo leuk vinden?’ – en hij al zijn (niet bestaande) moed bijeen geraapt had heeft hij haar uitendelijk gevraagd met hem mee uit te gaan naar de film Dangerous Minds op vrijdag 9 februari 1996. Op deze bewuste avond werd er eerst wat gedronken achterin café L’Industrie alwaar onze prinses uit alle macht probeerde onze prins enigszins uit zijn schuchtere schulpje te trekken - iets wat tot haar frustratie niet echt goed lukte. Na de film - waarvan beide eigenlijk niet erg veel hebben meegekregen - heeft onze prins zijn prinses naar haar kasteel begeleid, haar bedankt voor de heerlijke avond en een zeer goede nachtrust gewenst. Helaas, vond onze prinses, werd dit door een gebrek aan durf zijnerzijds niet gevolgd door een hartstochtelijke zoenscene. Enkele dagen later, op dinsdag 13 februari is het er dan toch van gekomen. Tijdens de tweede pauze in het leegstaande biologielokaal (goh toepasselijk??) heeft de eerste echte zoen plaatsgevonden. Een dag later, op de - helemaal toepasselijke - 14e februari is het hoge woord gesproken en was er sprake van een echt stelletje. Om een erg lang verhaal toch iets in te korten en ons sprookje naar het heden te halen volgt hier de ontknoping. Nu, zo’n 12 jaar later, is het volgende hoge woord gesproken en zijn de voorbereidingen in volle gang om 12½ jaar na het eerste ja-woord het tweede, en meer officiele, JA-woord uit te wisselen tussen onze prins en prinses. Prins en Prinses

Toesj 4 pagina 9


De huidige recreantengroep van Tovo.

Onlangs nog eens op onze site geweest? Nee? Is best de moeite waard hoor. Ik heb een avondje met Natanje de site weer eens van heel dichtbij bekeken. Wat bleek? Tal van taulvautun stonder her en der! Ook had Natanja allerlei tips over de leesbaarheid van de site. Teksten niet te lang maken. Waar nodig likjes in de tekst maken. Het overzicht goed bewaren. Er staat dus niet iets heel anders, maar het zit wel weer beter in elkaar. Tips en suggesties zijn natuurlijk altijd welkom. Mail ze maar: j.vanderheijden@wanadoo.nl. Want tegenwoordig is de site de beste reclame zodat mensen je vinden en lid willen worden. Wie zoekt er nu niet via internet ff iets op? Ook Peter R de V deed grondig onderzoek en wat bleek? www.tovo.nl is de meest informatieve, overzichtelijke, complete en leukste volleybalsite van Utrecht en omstreken! Groetjes van uw webbeheerder.

Toesj 4 pagina 10


De nieuwe feestcommissie van TOVO! Daar zijn we dan! Het heeft aardig wat voeten in de aarde gehad, maar het is nu toch een feit: wij willen ons graag voorstellen, de nieuwe feestcommissie:

Aniek Schmidt (d2)

Thido Arts (h2)

Anneke Doornbos (d2) Marjolein Burggraaff (d4)

Na een bescheiden oefenfeestje en verkenning per mail, hebben wij ons zelf afgelopen thuisavond geïnaugureerd. En zoals een echte feestcommissie betaamd hebben hier gelijk maar een drankje op gedronken… Achterkamertjespolitiek? Ondemocratisch? Ja zeker, maar in woelige tijden heeft een volk een doortastende en krachtige regering nodig… En zulke tijden zijn het. Als gevolg van de gesplitste thuisavonden worden de avondjes in Bar Lunetten steeds korter... Dat wat TOVO zo TOVO maakt, dat iedereen elkaar kent minstens van gezicht, staat op het spel!! Actie is nodig!! Er is geen tijd te verliezen! Om die reden zullen wij, naar beroemd voorbeeld, 100 dagen lang de tijd nemen om de vereniging grondig te verkennen en het volk raad te plegen…om zo te komen met een spectaculair feestprogramma voor het volgende seizoen… Wees gerust… Wij begrijpen het volk: om een directe staatsgreep en revolutie te voorkomen, hebben wij besloten ook dit seizoen alvast een feesie te organiseren. Zie hiernaast. Onze missie voor de komende jaren? Ieder jaar een openingsfeest, een kerstborrel/ lentefeest en een eindfeest!! Alle andere ideeën, wensen, opmerkingen en vragen zijn (voor eigen risico ;-) welkom op feestcommissie@svtovo.nl. Wij hopen dat wij met elkaar een groot aantal leuke feesten voor jullie kunnen organiseren, waarop we met grote getale tot in de late uurtje zullen swingen! Dus: tot op het volgende feest!!??

Toesj 4 pagina 11


Revolutie in het Nederlandse Beachvolleyland! Slechts een paar maanden voor het begin van de Olympische Spelen van 2008 in Beijing heeft er een ware revolutie plaatsgevonden in het Nederlandse Beachvolleybal. In plaats van de gedoodverfde medaillekandidaten heeft het NOC-NSF besloten om het publieksfavoriete TOVO-dreamteam uit te zenden. Van onze verslaggever te Utrecht De hele gang van zaken rondom deze plotselinge wijziging in de strategie van het NOC-NSF is nog in een dikke mist gehuld. Door zeer grondig speurwerk heeft uw verslaggever echter kunnen achterhalen dat het in dezen gaat om een team van de kleine volleybalvereniging TOVO uit Utrecht. In de winter is dit een ‘normale’ zaalvereniging, maar zo gauw de zon weer gaat schijnen verruilt deze vereniging het zaalleven voor het mulle zand tussen de tenen. Helaas heeft uw verslaggever verder geen informatie kunnen achterhalen over de identiteiten van de personen in dit illustere duo. Wel is er een mogelijkheid om hier achter te komen. Op 26 april zal er in Utrecht een pre-Olympische Beachparty gehouden worden bij een later bekend te maken locatie. Tijdens dit evenement zal de identiteit van de twee leden van het team bekend gemaakt worden. De (inter)nationale pers is welkom vanaf 22.00. Het evenement is zo exclusief dat er nu al woekerprijzen op de zwarte markt worden gevraagd! Het gerucht gaat echter dat leden van de vereniging al voor een spotprijs van 5 euro naar binnen mogen.

Toesj 4 pagina 12


Australië, een reisverslag 28 december. Schiphol. Ik vlieg KLM, dus geen eigen scherm. Dat wordt een lange zit, zonder 80 films of computerspelletjes. 30 december. Tullamarine. Na 25 uur vliegen eindelijk “down under”. Maar geen spuitbussen meer. Voorheen kwamen er eerst altijd een paar mensen aan boord, om het hele vliegtuig onder te spuiten. Quarantaine. Australië kent veel beesten en vooral ziekten niet, en willen daar liever ook geen kennis mee maken. De hondjes snuffelen nog wel bij de bagage band, op zoek naar fruit en andere etensresten. Mijn rugzak wordt goed gekeurd. Nog nooit zo snel door de douane gekomen. Normaal is er een snelle rij voor de Aussies en mag de rest in de zeer trage rij, maar daar staan nu maar heel weinig mensen. De bagage nog even door de scanner en dan door de deur naar buiten. Ik hoor ergens “Uncle Martin” en zie direct J.& J. Dehaan & daughters staan. De dochters zijn alledrie wel flink gegroeid, maar ik heb ze ook bijna een jaar niet meer gezien. Het is zomervakantie, tot eind januari. Ook voor mijn broer. De koeien zijn verkocht en op de boot naar Tasmanië gezet. Hij was het zat, na 5 jaar droogte. De boerderij van mijn broer


We zijn geëmigreerd in 1981. Ik heb drie jaar in Melbourne gewoond en heb in die tijd ook nog een B.Agr.Sc titel aan de Univ. of Melbourne gehaald. En nog een jaar wat gewerkt en rondgezworven. Eerst in het noorden van Queensland , altijd erg zonnig. En 3 maanden gewerkt in Sydney, waar het toen bijna elke dag wel regende. B.Agr.Sc titel aan de Univ. 1984 Daarna verder gaan studeren in Wageningen. Meteen een 11-stedenwinter en 9 paarse wintertenen. En nu voor de 21e keer op naar Australië. Zo gaat dat met die emigranten, de vliegtuigmaatschappijen verdienen er veel aan. De eerste week zitten we aan de baai ten zuiden van Melbourne. Mijn ouders, beide broers, schoonzussen en kinderen, en ik. Drie caravans en één tentje. Caravans zijn erg populair hier, en als “Dutchie” kun je dan natuurlijk niet achterblijven. Het begint goed. Oudjaar is het meteen 40 graden. Even wennen, een week eerder schaatste ik nog op de Molenpolder! Weinig vuurwerk gezien. En meestal illegaal. Vanwege het brandgevaar mag je hier (midden in de zomer) niet zonder vergunning vuurwerk afsteken. In de grote steden is altijd wel een groot spectaculair stadsvuurwerk. Maar op 40 km van Melbourne lijkt het allemaal wel erg laag bij de grond, ook al zit er alleen maar een grote baai tussen. Het nieuwe jaar begon meteen met een “cool change”. De droge hete en meestal harde NW woestijnwind draait dan naar het ZW, en daar ligt vooral ijskoud water tussen de zuidpool en de Australische zuidkust. Soms kan het zelfs 20 graden in één uur afkoelen, maar dan blijven er nog wel 20 graden over. De rest van de week blijft het flink waaien, en is het ook boven water te koud om te zwemmen. Mijn zus komt nog langs met man en kinderen, en dus zijn we er alle 18 bij op mijn moeders verjaardag. Twee dagen erna is het 300 km rijden naar “huis”, ruim 200 km ten noorden van Melbourne. In de buurt van Bunbartha (5 huizen, een shop met benzinepomp en zelfs een tennisbaan), waar de post via Wunghnu (spreek uit: “one ewe”) gaat. Nog meer prachtige plaatsnamen in de buurt, zoals Tallygaroopna, Katamatite, Waaiai en natuurlijk het zeer schilderachtige Zeerust. De laatste is uiteraard geen Aboriginal naam, maar waar ze die zee nou hebben gezien?

Toesj 4 pagina 14


Na de heetste nacht ooit in Melboune (minimum 30 graden), rijden we met 3 auto’s in 2 dagen de 700 km naar Culburra Beach, 180 km ten zuiden van Sydney, voor nog eens twee weken aan de kust daar. Een groot gedeelte van de weg wordt verdubbeld. Er is kennelijk weer, en dan zie je de mannen met “stop/slow” borden overal langs de weg opduiken. En als het geld op is stoppen ze weer een paar jaar met de wegwerkzaamheden, tot er weer geld is. Kennelijk heeft de staat New South Wales zelfs veel geld, want het is wel 150 km stofhappen. Werd ook wel tijd. Dit is wel de hoofdweg tussen Melbourne en Sydney, samen goed voor bijna 8 miljoen inwoners oftewel 40 procent van de bevolking van Australië. Zo een groot land, gaan ze daar allemaal zo dicht bij elkaar wonen (Brisbane, Perth en Adelaide hebben samen ook bijna 4 miljoen inwoners). De eerste week in NSW is de droogte wel gebroken. Erg gezellig dus, veel bier, spelletjes en de cricket op TV. In de laatste week was het weer droog, dus op naar de waterval. Prachtig uitkijkpunt, een platform vanwaar je zo 80 meter de diepte in kijkt en de hele waterval kunt zien. Genadeloos heeft mijn schoonzus dus op de video kunnen vastleggen hoe mijn broer en vooral ik heel voorzichtig en onzeker naar de rand lopen, terwijl de drie dochters vrolijk op het platform staan te springen en het liefst helemaal over de rand heen hangen om naar beneden kijken. Ja, het is weer duidelijk wie er de “Aussies” zijn en wie er uit een ver en vooral vlak land komen. Het valt ook niet mee om in te burgeren in dit land. Je moet van bier houden (dat gaat nog wel), links rijden (en fietsen, dat is trouwens veel lastiger), een heel andere taal leren die wel erg weinig op het Engels lijkt en Vegemite eten. Dat laatste is mij nog steeds niet gelukt. In de laatste week nog een kennismaking met het zeeleven. Eerst een toer met heel veel dolfijnen, en in de middag lekker spelen met de golven. Opeens een enorm een gegil. Mijn nichtje van 12. Allerlei enge blauwe slierten om haar arm. Bleek een “Blue-bottle stinger”, hier bekend als “Portugees Oorlogsschip”. Gelukkig niet dodelijk, maar wel ontzettend helse pijnen, zeker het eerste half uur. Australië is natuurlijk wel berucht om zijn dodelijke beesten. Vrijwel de hele top 10 giftige slangen van de wereld kruipt ergens in Australië rond en mijn moeder vindt er af en toe

Toesj 4 pagina 15


één (meestal een Tigersnake) in de tuin. Er zijn giftige spinnen (altijd schoenen checken voor je ze aantrekt), haaien, krokodillen, Pacific Express pijlstaartroggen, maar de meeste slachtoffers maken de kwallen in de tropen tijdens de zomer. En natuurlijk het verkeer. En dat verkeer maakt weer veel slachtoffers onder de kangoeroes en wallabies, die je overal langs de weg ziet liggen. In levende lijve zie je ze zelden, net zoals al die andere beesten. Wat je vooral ziet zijn Cockatoes, Kookaburra’s en nog meer van die soms erg luidruchtige vogels. Op “Australia day” (26 januari) gaat de familie terug naar het zuiden en stap ik op de trein naar Sydney. Australia day is de feestdag voor de Aussies. Het valt dit keer op de zaterdag. Niet erg, dan heeft iedereen uiteraard op maandag vrij. Men viert die dag dat in 1788 de eerste lading criminelen is aangekomen in Australië. Een zeer heuglijk feit, en omdat dat in Sydney gebeurde wordt het een erg kleurrijke treinreis. Veel mensen met Australische vlaggen, het volkslied wordt gerepeteerd (de betekenis van “gird” is kennelijk ook niet iedereen duidelijk), er wordt flink gedronken en ik zie een club dames in jaren 20 jurkjes met veren in hun haar, op weg naar de paardenraces. Altijd belangrijk in dit goklustige land. De eerste dinsdag van november staat zelfs het hele land stil en heeft Melbourne een vakantiedag, en dat vanwege de Melbourne Cup. Na 180 km en 50 stops sta ik in Sydney. Een mooie stad, vanwege de ligging aan de baai. Eén van de beste attracties is altijd de veerpont naar Manly. Op zondag nog een cultureel dagje, ik ga het nieuwste werelderfgoed bezoeken. Bondi Beach. Een week eerder was het nog feest met minister Garrett, die er in de jaren 80 vaak optrad in de surf lifesavers club met Midnight Oil. Heerlijk surfen op de golven die dag, ook zonder plankje. Maar geen volleybal gezien. Beachvolleybal is hier duidelijk vooral populair op de buis. Wel zie je altijd weer die drie paaltjes, bat en tennisbal. En steeds vaker een voetbal. Vroeger was dat iets voor de Poms (Engelsen) en Wogs (andere immigranten, vooral Zuid-Europeanen), maar dankzij een Varssevelder is dat toch wel wat veranderd. De terugreis is nooit leuk. 25 uur vliegen, een dag bijkomen en dan weer aan het werk. De eerste week altijd op de meest gekke tijden. Een jet-lag heet zoiets. Maar dat gaat wel weer over, net als mijn kleurtje en ik hoop ook mijn blessure. En in september ga ik weer…. Groetjes, Martien de Haan.

Toesj 4 pagina 16


• Twee sporttassen (met daarin 1 jas), nog een jas en een tas met 5 volleyballen bij KostenKoper voor maar 3 euro de hele nacht in de garderobe wordt bewaakt ? (nadere info over tarief Derrick volgt, als er een keer geen lange rij staat) • Marike het leuk vond een time-out te nemen bij een voorsprong van 2-0 in sets en 24-10 in de 3e set ? VOC Maarssen dit niet zo leuk vond ? Wij vorig jaar het spelen met ex-divisiespelers in de 3e en zelfs 4e klasse niet zo leuk van hen vonden ? • De actie van Marike, na 2 opeenvolgende dikke overwinningen dit seizoen, dus weer een goede stap was om ‘gelijk’ te komen ? • Wist u dat dames 2 op de training soms bijna net zo veel meetrainsters heeft als teamspelers ? • Martijn v G, als iedereen wel komt, het nog moeilijk zal hebben (lees: een uitdaging) om oefeningen te verzinnen voor 13 dames op 1 veld ? • Wist u dat glaswerk verboden is in de sportzaal ? (zie de hoge hakken foto) • Wist u dat meer thuisavonden = meer lol betekent ? (weet iemand eigenlijk wanneer het volgende TOVO-feest is ?) • Wist u dat Anneke (D2) geen Mieke (D1) is ? Als Anneke sms’t naar Martijn v G dat ze in de file staat en later komt, dat betekent dat Mieke niet door Martijn wordt opgehaald ? • Wist u dat eventuele pd’s voor Heren2 op 26 april en/of 3 mei zijn ? • Marc naast een volleybal ook heel aardig overweg kan met een bowlingbal? • Alex recordhouder hoog-gooier is met een bowlingbal? • Rutger bijna 200 punten wist te scoren • Mieke beslist niet achter blijft bij de heren • Alex stopt met volleyballen bij Tovo, omdat Shirley zwanger is? • Ik nu ook eigenlijk wel verwacht dat ie de bevalling overneemt? • Ik ook verwacht dat Shirley dan door volleybalt tijdens de zwangerschap? • Heren 1 en dames 1 verdacht goed draaien zonder hun vaste stofzuigers? • Heren 1 ook erg goed draait zonder vaste middens? • Middenmensen uit de derde klasse goed genoeg zijn voor de eerste klasse? • Dat dit geldt voor Thido en Marijn en niet voor Floris? • Floris anders helemaal naast zijn schoenen gaat lopen? • Er namelijk protest is aangetekend tegen zijn coach-zijn bij de wedstrijd tegen UVV? • Floris dat natuurlijk als een groot compliment opvatte? • Heren 1 verder een passer-loper heeft als set-upper, een dia als midden en een buiten als libro?

Toesj 4 pagina 17


• Heren 1 verder nog bestaat uit gescheurde kuiten en kapotte knieen? • Anne en Annette het dan nog vreemd vinden dat we het woensdag rustiger aan doen? • Wij gewoon pieken als dat nodig is :-) • Dames 2 is gestegen is naar de 6e plaats in de poule! • Een deel van het team na de thuisavond pas tegen drie uur ging slapen • Dames 2 deze positieve lijn gaat doorzetten • Mariëlle ondanks haar gipsen voet een ongeslagen status heeft als coach • Martijn dus geduchte concurrentie ondervindt ;-) • Thido pas na veel (overigens volkomen terechte) waarschuwingen durft toe te geven dat ie touche maakte? (ook al was ie niet eens in de buurt) • Martijn de eer van H2 hoog houdt door om kwart over 6 door te zakken met de coach • Dennis naarmate het seizoen vordert steeds hoger gaat springen • Marike Rebecca hier heel dankbaar voor is ;-) • Marjolein Heren3 niet eens een overwinning in het bowlen gunt en ze gewoon allemaal finaal om de oren ‘striket’ • De Commissie van Beroep het momenteel erg rustig heeft • Bart en Mieke gescout zijn in Nieuw-Zeeland • Boomerangen toch niet helemaal hun sport blijkt te zijn (alhoewel ze toch wel weer vanzelf terugkomen naar Nederland) • Mark na 6 punten liberoschap luidruchtig wist vast te stellen dat dit een $#%%^@!**-klus is • Dames1 er op 7 maart voor gaat zorgen dat GTST voorgoed verdwijnt • Hans van Rijn los gaat op een paar glaasjes rose • Hij dit pas doet sinds z’n DERTIGste • Hij dan ook niets anders doet dan anderen proberen te overtuigen dat dit zo’n mooie leeftijd is • Alex heel goed is met inspirerende mailtjes naar dames 1, maar een sterke lading wistjedatjes nog niet aandurft • Dames 1 alweer een speelster minder gaat krijgen • De sluitende anticonceptie toch niet zo sluitend is • Shirley en Alex dit keer de gelukkigen zijn • Wij vinden dat Alex dan maar de oppasvader van Tovo moet worden • Hij hier zelf ook heel enthousiast over is • Bar Lunetten de karaoke CD kwijt is • Dat Martijn B. bij Karin het verzoek voor een nieuwe CD heeft ingediend • Marike dit stiekem ook al had gedaan

Toesj 4 pagina 18


Zondagavond, 19:30 uur, restaurant Ele aan de Oudegracht. Alleen Pieter ontbreekt. Verder dus aanwezig 10 man en Marianne, onze trainster. We bestellen tapas, die de rest van de avond op schaaltjes tussen ons op tafel gezet worden. Vooral veel knoflook en glimmende hapjes. De stemming is opperbest en we raaskallen er vrolijk op los. De meest ondeugende plannetjes ontstaan. Peter werkt in HetFotoAtelier en maakt ook naaktfoto’s. Na wat drankjes is het dan ook niet gek om op het idee van een teamfoto te komen. Naakt dan wel te verstaan. In photoshop zou dan van alles tot gelijke proporties gemaakt kunnen worden. Deze centerfold zou dan als uitklappagina midden in de Toesj komen met een tekstregel als: de andere kwaliteiten van heren 5! Ik was allang blij dat het geen kalender werd, we zijn immers met 12 heren. Dan werd ik natuurlijk mr januari. Peter zou met gemak juni, juli en augustus kunnen vullen. Of zou dat opschepperij geweest zijn? Zoals ik al zei: de stemming zat er goed in. Ook Marianne vermaakte ons prima. Tot het moment dat er een spanjaard, gewapend met gitaar, de werfkelder betrad. Hij zong best fraai, al kon ik het niet verstaan. Maar bovendien erg luid, zodat elk gesprek verder onmogelijk was. Misschien was het opzet, omdat wij met 11 man ook aardig wat geluid produceerden. Maar ach, het restaurant was op ons na bijna leeg vonden wij. Gelukkig bleef de Spanjaard niet de hele avond en konden wij weer verder met zwetsen. Leuke wist je datjes kwamen voorbij. Weet jij de openingszinvan Khalil? Kan ik misschien bij jou nog een gaatje vullen? Of die van Peter: ik zou je wel eens in mijn foto-atelier willen vastleggen... Of de openingszin van Remco: wil je bij mij thuis Oostenrijkse Black Metalkomen luisteren (bekend van de echoooo). Bob zegt dat hij geen openingszin nodig heeft... Of die van Jaap: wil je de foto’s van mijn kinderen zien? Martien: ‘I like it Down Under! Pieter: kom eens een biertje bij me drinken. Wim: ik heb de beste kaartjes voor een bridgewedstrijd... Rene: zal ik je juridisch heel erg dicht bijstaan? Jeroen: ik weet nog een luidruchtig Spaans tapasrestauarant. Rutger: ik ben er een beetje stil van... schoonheid. Marianne heeft geen openingszin nodig, ze kijkt je aan met die prachtige Bambi ogen en je bent verkocht (toch?). Afijn, na de rekening te hebben voldaan togen zes heren nog verder naar café België. Daar konden we op ons gemak alle openingszinnen eens uitproberen onder het genot van een heerlijke Willibrord, of was het nou een gewone Koninck.... aan het einde van de avond maakte dat niet meer zoveel uit. Groetjes van het heerlijkste mannenteam.

Toesj 4 pagina 19


De Lente! Heerlijk, de lente komt eraan. Hoezo heerlijk? Dit zijn de dagen dat je moet gaan kiezen. Doe ik mijn regenjas aan, of toch mijn winterjas. Misschien stiekum mijn zomerjas al proberen? En altijd aan het einde van de dag kom je tot de conclusie dat je weer verkeerd gekozen had. Als je bezweet met je wintejas open in een fijn lentezonnetje naar huis fietst. Of als je doornat je door een maartse bui doordrenkte zomerjas thuis onder de douche uittrekt. Waar je hopelijk zonder al teveel te tintelen weer een beetje op temperatuur komt. Fijn ook dat alles begint te bloeien en opengaat. Vooral de mensen met allerchieën worden daar vrolijk van.. en hun partners. Die zitten weer weken opgezadeld met een chagrijnige vrouw (of heb ik dat alleen?). En gut, die lammetjes in de wei, das toch zo’n snoezig gezicht. De narcissen die overal de kop opsteken, de sneeuwklokje die vrolijk bellen. Kappen daarmee! Hup naar de zomer... en vlug een beetje. Maar danwel een echte zomer. Niet zo’n door de opwarming van de aarkloot veel te natte zomer. Oppassen dat ik niet te lang in mijn zeikhoekje blijf zitten. Ik vrees dat mijn midlife crises eraan zit te komen. 40 jaar, de zomer van je leven. Oké, nazomer dan. De dagen worden al korter, de nachten langer. Bijna herfst al. Het beachseizoen loopt alweer op zijn einde. Kut daar ga ik weer. Ooh wacht, ik weet het al. Ik zal mijn zonnebril eens afzetten, dat scheelt een boel zwartkijkerij. Had ik nog op vanwege mijn feesie: Men in black. Samen met nog twee vrienden die de 40 in de ogen hebben staan. We hadden al wekenlang veel lol samen in de voorbereidingen. Lekker aan de site knutselen: www.jaapvanderheijden.nl waar we al onze ideeën openbaar maakten. Ik mocht mij weer verliezen in allerlei gedachtenkronkels, nooit uitgebrachte filmposters, niet bestaande slogans, zelf verzonnen spaceguns... We hebben zelfs een heuse fotoshoot gedaan in Men In Black kostuums. We waren toch weer even kleine jongetjes met stoere zonnebrillen en waterpistooltjes. Ik bedenk me nu dat we ek jaar maar zo’n feessie moeten geven. Het houdt je zo lekker jong.... groetjes van jullie 30-ger Jaap.

Toesj 4 pagina 20


De Toesj, het clubblad van volleybalvereniging SV TOVO '67