Issuu on Google+

CITAS... “ Dicir a verdade é moi difícil e incómodo no mundo actual”. “ Cando un chinés ou un africano choran, esa bágoa é a mesma, non é antropolóxica,  sociolóxica, nin ten dentro ningún tipo de cultura, relixión ou costume, non ten nada,  senón a humanidade que todos temos, e a min estas cousas son as que me gustan, e o  sentido desas cousas fundamentais tense perdido”. “ Coido que todos debemos facer política no sentido civil. Temos que esixir os nosos  dereitos. Como cidadáns temos moitos deberes e temos que cumprilos, mais debemos  esixir os nosos dereitos”. “ Os críticos din que os meu temas son o errante, o desasosego, os personaxes que teñen  unha vida incompleta, os vagabundos da vida, os perplexos...” “ Os personaxes acaban  por asemellarse ó seu autor”. “ Coido que escribir sobre a vida significa escribir sobre a morte. Non son dúas cousas  opostas, son complementarias. Quizais nun mundo coma o noso prefírese non falar da  morte. Pero eu penso que falar da morte significa tamén aprezar, estimar máis a vida.  Porque talvez todos nós, se pensamos que algún día morreremos, faremos máis da nosa  vida un tesouro. Respetarémola, amarémola máis. Talvez os homes sexan estúpidos,  todos nós. A humanidade é estúpida. O home é unha criatura estúpida que ten unha  pequena idea da inmortalidade. Pensa que non morrerá nunca”. “ Berlusconi... Mais o problema non é Berlusconi. Berlusconi é simplemente a  personificación de algo que xa existía e que existe. Ë dicir, xa existía o berlusconismo sen  Berlusconi. Do mesmo xeito que en Estados Unidos o problema non é Bush; o problema é  o Estados Unidos analfabeto, fundamentalista, racista, belicoso, místico, que,  naturalmente, nun determinado punto, Bush interpreta como ningún outro. Como político é  a expresión da alma do seu pobo nun momento determinado” “ Coido que a arte ten pouco poder fronte ós canóns ou a bomba atómica. Na Idade  Media, no século XVI, había guerras espantosas mentres seguía a existir unha  fermosísima literatura, unha filosofía. No século XIX, mentres Napoleón  levaba a  democracia tamén levaba masacres a toda Europa. A Rusia, á Península Ibérica, a todas  partes. Mentres as guerras enchían Europa de sangue, seguía habendo unha grandísima  literatura. Estaban Stendhal, os grandes poetas e tamén unha filosofía óptima. Mais non  foi Stendhal quen mandou a Napoleón a Santa Elena. Stendhal deixou unha testemuña do  que era Napoleón; os Desastres da guerra son das testemuñas máis espantosas e tamén  monstruosamente fermosas dun período tráxico de Europa, mais non foi Goya quen  venceu a Napoleón. Por iso non creo que a tarefa de tranquilizar o mundo ou resolver os  grandes problemas das guerras e masacres lles corresponda ós artistas e á literatura.  Picasso pintou o Guernica mais non frenou a man de Franco”.


“ Traballar para o Parlamento de Escritores Perseguidos é tamén unha forma de  compromiso físico e humano porque para min é moi importante defender a liberdade de  palabra, pero antes é necesario defender o corpo do que sae esa palabra. Porque se  vostede mata un escritor, o escritor xa non pode dicir nada. E a nós preocupábanos salvar  persoas que eran ameazadas de morte ou que terían sido asasinadas e poñelas a salvo  físicamente, ofrecerlles un refuxio, facelas saír do seu país e darlles un lugar onde  ninguén lles corte a gorxa".


Citas dun autor descoñecido