Issuu on Google+

‫ﻣ ﺎ ﻨﺎ‬

‫ﯽ‪-‬ا ﻤﺎ ﯽ ا ا ﯿﺎن اد ﻮ ﻮن‬

‫‪34‬‬

‫ﻋﻜﺲ‪ :‬ﻋﻠﻲ ﻓﺎﺧﺮي‬

‫ﻳﺎدداﺷﺖ ﺳﺮدﺑﻴﺮ‬

‫‪2‬‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪري‬

‫‪3‬‬

‫“ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﻧﻮ” روز!‬

‫‪4‬‬

‫اﻧﺸﺎي ﺷﻘﺎﻳﻖ—ﭘﺪرﺑﺰرگ‬

‫‪5‬‬

‫ﻣﺴﻮوﻟﻴﺖ ﺗﻤﺎم ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻨﺘﺸﺮه در ﻧﺸﺮﻳﻪ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه‬ ‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه و ﺗﻬﻴـﻪ ﻛﻨﻨـﺪه ﻣﻄﻠـﺐ ﺑـﻮده و ﻧـﺸﺮﻳﻪ‬ ‫اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻣﺴﻮوﻟﻴﺘﻲ در ﻗﺒﺎل آن ﻧﺪارد‪.‬‬

‫ﺳﺮدﺑﻴﺮ‪:‬‬ ‫ﭘﮕﺎه ﺳﺎﻻري‬ ‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن اﻳﻦ ﺷﻤﺎره‪:‬‬

‫ﻫﻤﺮﺳﻢ ﺑﺎد‬

‫‪5‬‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ‬

‫‪6‬‬

‫ﻋﻜـــﺲ اول‪ :‬ﺳـــﺎل ﺗﺤﻮﻳـــﻞ در ﺳـــﺎب‬

‫و اﻣﺎ اﻣﺴﺎل‬

‫‪6‬‬

‫ﻋﻜــﺲ آﺧــﺮ‪ :‬ﺳــﻔﺮه ﻫﻔــﺖ ﺳــﻴﻦ ﻣﻬﻤﺎﻧــﻲ‬

‫ﭘﮕﺎه ﺳﺎﻻري‪ ،‬ﻣﻬﺪي واﻋﻈﻲ‪ ،‬آﻧﺎﻫﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‪ ،‬ﺻﺪف‬ ‫ﻣﺘﻴﻦﺧﻮ‪ ،‬ﺷﻘﺎﻳﻖ ﻣﺨﺘﺎري‪ ،‬ﻫﻤﺎد ﺟﻤﺸﻴﺪي‪ ،‬ﺳﭙﻴﺪه‬ ‫ﺣﺪﻳﺪي ﻓﺮد‪ ،‬ﺣﺴﺎم ﻳﺰدانﭘﻨﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻣﻬﻨﺪس ﮔﻤﻨﺎم )اﺳﻢ‬ ‫ﻣﺴﺘﻌﺎر(‪ ،‬ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬

‫ﺧﻨﮓ ؟! ﺧﻮدﺗﻲ!‬

‫‪7‬‬

‫‪ISAUA‬‬

‫ﻋﻜﺲﻫﺎ‪:‬‬

‫دراﻳﻲ از ﻛﻬﻦ ﻛﺎروان ﻫﺰاره ﻫﺎ‬

‫‪8‬‬

‫ﺑﺎزي‬

‫‪14‬‬

‫اﻳﺮانﺷﻨﺎﺳﻲ‪ :‬ﻧﺎﺋﻴﻦ‬

‫‪15‬‬

‫ﻋﻠﻲ ﻓﺎﺧﺮي‪ ،‬ﻓﺮزان ﺗﻮﻛﻠﻲ‪ ،‬ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‪ ،‬آﻧﺎﻫﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬ ‫ﻣﻬﻠﺖ ارﺳﺎل ﻣﻘﺎﻻت ﺗﺎرﻳﺦ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ ﻫﺮ ﻣﺎه ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺻﻔﺤﻪﺑﻨﺪي‪ :‬ﭘﮕﺎه ﺳﺎﻻري‬

‫ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدات و ﻣﻘﺎﻻت ارﺳﺎلﺷﺪه ﭘﺲ از اﻳـﻦ ﺗﺎرﻳـﺦ‬

‫ﻫﻴﺄت اﺟﺮاﻳﻲ‪ :‬ﻧﻴﻤﺎ ﻳﻮﺳﻔﻲ ﻣﻘﺪم‪ ،‬ﻋﻠﻲ ﻓـﺎﺧﺮي‪ ،‬ﺳـﺎﻳﻨﺎ‬

‫در ﺷﻤﺎرهي ﺑﻌﺪي ﻣﻨﻌﻜﺲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻻﺟﻮردي‪ ،‬ﺧﺴﺮو ﻧﺎدري‪ ،‬ﻣﺤﺴﻦ ﻧﻴﻚﺳﻴﺮ‬


‫ﻳﺎدداﺷﺖ ﺳﺮدﺑﻴﺮ‬

‫ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻬﺎرﯼ را ﺑﯽ هﻴﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﻪ ﻋﻄﺮ ﺑﻬﺎر ﻣﯽ ﺳﭙﺮدم! ﯾﺎدش‬

‫ﭘﻴﻚ ﺷﺎدي ﻳﺎ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻧﺎﻣﻪ!‬

‫ﺑﺨﻴﺮ‪ .‬هﻨﻮز ﺁن روزﮔﺎرﯼ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﺮان ﺳﺪﯾﻢ اﺿﺎﻓﯽ و ﺧﻄﺮ ﺳﮑﺘﻪ‬ ‫ﻗﻠﺒﯽ ﻧﺒﻮدم و هﻨﻮز ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ هﺮ ﻧﻮع ﻣﻴﮑﺮوﺑﯽ ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ‬ ‫ﺁﻣﻴﺰ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ! ﺣﺎﻻ از اواﺳﻂ ﻣﺎرچ ﻻاﻗﻞ هﻔﺘﻪ اﯼ ﯾﮏ ﺑﺎر‬

‫ﭘﮕﺎه ﺳﺎﻻري‬

‫ﺳﺮﯼ ﺑﻪ ﺳﻮﭘﺮ ﭘﺎرس ﻣﯽ زﻧﻢ و ﺳﺮاغ ﺁﻣﺪن ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ هﺎﯼ ﺑﺎدام را‬ ‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎدهﺎ‬

‫ﻣﯽ ﮔﻴﺮم‪ .‬اواﺳﻂ ﺁورﯾﻞ رﺳﻴﺪﻧﺪ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ! هﺸﺖ ﭘﺎﻧﺪ ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ‬

‫در ﺑﺮﮔﻬﺎﯼ درهﻢ ﺗﻮ ﻻﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‬

‫ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﺗﺮد ﺑﺎدام را ﯾﮏ ﺗﻨﻪ ﺧﻮردم! ﺑﻪ ﺗﻼﻓﯽ ﮐﻞ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل‬

‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎدهﺎ‬

‫ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ اﯼ ﻧﺒﻮد!‬

‫ﮔﻴﺴﻮﯼ ﺳﺒﺰﻓﺎم ﺗﻮرا ﺷﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‬ ‫ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ اﯼ درﺧﺖ‪...‬‬

‫"ﺳﻴﺎوش ﮐﺴﺮاﯾﯽ"‬

‫ﺳﺎل ﻧﻮ ﻣﺒﺎرﮎ! ﺻﺪ ﺳﺎل ﺑﻪ از اﯾﻦ ﺳﺎل هﺎ! ﺗﻌﻄﻴﻼت ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬ ‫ﺧﻮد را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺬراﻧﺪﯾﺪ؟!‬ ‫ﻣﺎ اﻋﻀﺎﯼ "اﯾﺮاﻧﻴﺎن" ﮐﻪ ﺑﯽ اﻏﺮاق ﯾﮏ ﻣﺎهﯽ دﺳﺖ و ﭘﺎ زدﯾﻢ‬ ‫ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎل و هﻮاﯼ ﻋﻴﺪ اﻧﺪﮐﯽ در ﻣﺎ ﻧﻔﻮذ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ دو‬

‫ﺳﻔﺮﻩ هﻔﺖ ﺳﻴﻦ ‪ IHSE‬ﻃﺮاﺣﯽ ﺳﻔﺮﻩ‪ :‬ﭘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻻرﯼ‬

‫ﺧﻄﯽ درﺑﺎرﻩ اش ﺑﻨﻮﯾﺴﻴﻢ! ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ ﺣﮑﺎﯾﺖ اﯾﻦ ﺑﺮف‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪﻧﯽ اﻣﺴﺎل! ﺻﺒﺢ روز ﺳﺎل ﺗﺤﻮﯾﻞ هﻢ ﺑﺎرﯾﺪ و ﺳﺎل ﻧﻮﯼ‬ ‫هﻤﻪ ﻣﺎ را ﺗﺎ اﻃﻼع ﺛﺎﻧﻮﯼ ﺳﻔﻴﺪﭘﻮش اﻋﻼم ﮐﺮد‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ هﺎﯼ‬

‫ﺳﻮﻣﻴﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﻬﻢ ﻋﻴﺪ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ در ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺑﭽﮕﯽ ﺑﺮاﯾﻢ‬

‫ﺧﻮﺷﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮐﻨﺎر ﺷﻮﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎب و در ﻣﻴﺎن‬

‫ورود ﻣﺎهﯽ ﻗﺮﻣﺰ ﻋﻴﺪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ در ﺗﻨﮓ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ هﻤﻴﺸﻪ ﺁن‬

‫اﻧﺒﻮﻩ ﺑﭽﻪ هﺎﯼ هﻤﺰﺑﺎن را ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ‪ .‬ﺳﺒﺰﯼ ﭘﻠﻮ ﻣﺎهﯽ ﺧﻮردﯾﺪ؟‬

‫ﻗﺪر ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ در دﺳﺖ هﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﻢ ﺟﺎ ﻣﯽ‬

‫هﻔﺖ ﺳﻴﻦ ﭼﻴﺪﯾﺪ؟ ﻓﺎل ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ؟ ﻋﻴﺪ دﯾﺪﻧﯽ رﻓﺘﻴﺪ؟ ﻋﻴﺪﯼ‬

‫ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺗﻨﮓ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ ﭼﻮن ﻧﮕﺮان ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺎهﯽ ام ﺑﻮدم ﺣﺘﻤﺎ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ؟‬

‫ﺧﺎﻧﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻻاﻗﻞ دو ﻣﺎهﯽ ﺑﻮد و ﺷﺐ هﺎ ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﺑﻪ دور از‬

‫ﻋﻴﺪ و ﺗﻌﻄﻴﻼت ﻧﻮروزﯼ هﻤﻴﺸﻪ در ذهﻦ ﻣﻦ ﯾﺎد ﺁور ﺳﻪ ﭼﻴﺰ‬

‫ﭼﺸﻢ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ! ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﯽ‬

‫ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﺗﺮﺳﻴﺪم ﻣﺎهﯽ هﺎﯾﻢ از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ!‬

‫اول از هﻤﻪ "ﭘﻴﮏ ﺷﺎدﯼ"! هﺮ ﺳﺎل ﺑﯽ ﻣﺰﻩ ﺗﺮ از ﺳﺎل ﻗﺒﻞ‪ ،‬ﭘﺮ‬

‫ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ هﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﺪ روز از ﻋﻴﺪ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﻣﺎهﯽ هﺎ هﺮ دو‬

‫از ﺣﮑﺎﯾﺖ هﺎﯼ ﭼﺮت و ﭘﺮت ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺧﻮاهﺮ و ﺑﺮادرﯼ ﺑﻴﮑﺎر ﯾﺎ دو‬

‫ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ از هﻢ دارﻓﺎﻧﯽ را وداع ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ و ﻣﻦ‬

‫دوﺳﺖ ﻟﻮس ﺑﯽ ﻣﺰﻩ! ﺗﻌﺪادﯼ هﻢ ﻣﻌﻤﺎﯼ ﻋﺠﻴﺐ و ﻏﺮﯾﺐ و‬

‫ﻃﯽ ﯾﮏ ﻣﺮاﺳﻢ ﺧﺎﮐﺴﭙﺎرﯼ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽ ﺳﭙﺮدﻣﺸﺎن‪.‬‬

‫ﺳﻮال هﺎﯼ ﮔﻨﮓ ﮐﻪ ﮔﺎهﯽ ﮐﻞ ﻋﻤﻮهﺎ و ﻋﻤﻪ هﺎ و ﻓﺮزﻧﺪان و‬

‫ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﺪم ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ از درد ﺑﺎﯾﺪ دورﯼ ﮐﺮد‪ .‬ﺧﺮﯾﺪ ﻣﺎهﯽ ﻋﻴﺪ‬

‫ﻋﺮوس هﺎ و داﻣﺎدهﺎﯾﺸﺎن را در ﺗﻤﺎم ﻃﻮل ﻋﻴﺪ ﺳﺮ ﮐﺎر ﻣﯽ‬

‫را ﺑﺮاﯼ هﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮات ﮐﻮدﮐﯽ ﺳﭙﺮدم‪ .‬از اواﺳﻂ ﻧﻮﺟﻮاﻧﯽ‬

‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻋﻴﺪ هﻢ از ﻧﺎﺣﻴﻪ ﯾﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ اﯼ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ‬

‫ﭘﻴﻮﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺒﺎرزﻩ ﺑﺎ ﺗﺠﺎرت ﻣﺎهﯽ ﻗﺮﻣﺰ و دﯾﮕﺮ هﺮﮔﺰ‬

‫در ﺗﻮﺿﻴﺢ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ ﺳﻮال اﺷﺘﺒﺎﻩ ﭼﺎﭘﯽ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ و اﺻﻼ از‬

‫ﻣﺎهﯽ ﻗﺮﻣﺰ را ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎد ﻣﺮگ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﺗﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺑﻴﺦ ﺣﻞ ﺷﺪﻧﯽ ﻧﻴﺴﺖ‪ ...‬ﻣﺼﻴﺒﺘﯽ ﺑﻮد اﯾﻦ دﻓﺘﺮﭼﻪ ﻧﺤﻴﻒ ﺑﯽ‬

‫ﻧﻴﺎوردم‪ ...‬اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺁﺧﺮﯼ ﮐﻪ اﯾﺮان ﺑﻮدم ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺠﺎرت ﺳﻴﺎﻩ‬

‫رﻧﮓ و رو! ﻋﺬاب ﻧﺎﻣﻪ اﯼ ﺑﻮد ﺑﺮاﯼ ﺧﻮدش‪...‬‬

‫ﻏﻴﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﺎهﯽ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﻗﺮﻣﺰ را ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﯽ‬

‫دوﻣﻴﻦ ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ ﻋﻴﺪ ﺑﻪ ﯾﺎدم ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ وﺳﻮﺳﻪ ﺷﻮر ﻣﺰﻩ‬

‫داد‪ ،‬ﺗﺠﺎرت اﻧﻮاع ﻻﮎ ﭘﺸﺖ و ﻣﺎر و ﺧﺮﭼﻨﮓ و ﺻﺪف و ﺳﺎﯾﺮ‬

‫ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ هﺎﯼ ﺑﺎدام ﺑﻮد‪ .‬ﺑﯽ اﻏﺮاق ﺗﻤﺎم ﺳﺎل را اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ‬

‫ﺁﺑﺰﯾﺎن هﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد‪ .‬هﺮ ﻧﻮع ﺟﺎﻧﻮر و هﻴﻮﻻﯾﯽ ﺗﻮﯼ ﺁن‬

‫ﺁن ﮔﺎرﯼ و ﭼﺮخ هﺎﯼ زﻧﮓ زدﻩ ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ ﻓﺮوﺷﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم‬

‫ﺳﻄﻞ هﺎﯼ ﮐﺜﻴﻒ و ﺁﮐﻮارﯾﻮم هﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺮ از ﻣﺎهﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ‬

‫ﮐﻪ از ﭼﻨﺪ روز ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﻋﻴﺪ ﻣﺜﻞ ﮔﻞ هﺎﯼ ﺳﺒﺰ ﺧﻮﺷﺮﻧﮓ ﺑﻬﺎرﯼ‬

‫ﭘﻴﺪا ﮐﺮد‪...‬‬

‫هﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺒﺰ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ! هﺮ ﺑﺎر ﯾﮏ ﺳﻴﺮ دو ﺳﻴﺮ ﯾﺎ ﺑﭽﻪ ﺗﺮ ﮐﻪ‬

‫اﯾﻨﺠﺎ اﻟﺒﺘﻪ داﺳﺘﺎن ﻧﮕﻪ دارﯼ و ﺧﺮﯾﺪ و ﻓﺮوش و اﻧﺘﻘﺎل ﻣﺎهﯽ‬

‫ﺑﻮدم ﮔﺎهﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﺗﻤﺎم ﻋﻴﺪﯼ هﺎﯼ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ام‪ ،‬ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻗﺮار ﺷﺪ ﻣﺴﺌﻮل ﭼﻴﺪن ﺳﻔﺮﻩ هﺎﯼ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﻧﻤﮏ‪ ،‬ﮐﺜﻴﻒ و ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺧﻮردم و ﺧﻴﺎل ﭘﻴﮏ ﺣﻞ‬

‫هﻔﺖ ﺳﻴﻦ هﺮ دو ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﯽ ﻋﻴﺪ اﯾﺮاﻧﻴﺎن ادﻣﻮﻧﺘﻮن ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬

‫‪2‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎل هﺎ دوﺑﺎرﻩ ﻣﺎهﯽ ﻗﺮﻣﺰ را روﯼ ﺳﻔﺮﻩ ﺑﻴﺎورم‪ .‬اﮔﺮ‬

‫ﮐﻨﺎر ﺁدم هﺎ ﻣﯽ ﮔﺬرﯾﻢ‪ .‬اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ هﺎ هﻤﻪ ﻣﯽ روﻧﺪ وﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ‬

‫در ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﯽ اﻧﺠﻤﻦ داﻧﺸﺠﻮﯾﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺧﺒﺮ‬

‫اﯼ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ از اﯾﻦ ﮐﻨﺎر هﻢ ﺑﻮدن هﺎ‪ .‬اﻣﺴﺎل هﻢ در ﭼﺸﻢ ﺑﻪ‬

‫درﮔﺬﺷﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ دو ﻣﺎهﯽ ﻗﺮﻣﺰﻣﺎن را ﺷﻨﻴﺪﯾﺪ ﺣﺘﻤﺎ! ﻗﺴﻤﺖ‬

‫هﻢ زدﻧﯽ ﺗﻤﺎم ﺧﻮاهﺪ ﺷﺪ‪ .‬و دوﺑﺎرﻩ ﺑﺴﺎط هﻔﺖ ﺳﻴﻦ و ﺳﺒﺰﻩ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ اﻧﮕﺎر! اﯾﻦ ﻃﻔﻠﮑﯽ هﺎﯼ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﻃﺎﻗﺖ دورﯼ از ﺳﺎل‬

‫ﺑﻪ راﻩ ﺧﻮاهﺪ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻣﺎ ﮐﻨﺎر هﻢ ﺑﺎﺷﻢ ﯾﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺁدم هﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﯾﺎ‬

‫ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﻧﺪارﻧﺪ ﮔﻮﯾﯽ!‬

‫ﺑﺮوﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ هﺎﯼ ﺑﺎدام ﺧﻮردﻩ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﯾﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺎهﯽ هﺎﯼ‬

‫و ﺳﺎل هﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺖ از روزﮔﺎرﯼ ﮐﻪ ﻋﻴﺪ ﻣﺘﺮادف ﭘﻴﮏ ﻧﻮروزﯼ‬

‫ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﯾﺎ زﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺪ دوﺑﺎرﻩ ﺑﺎز ﺧﻮاهﺪ‬

‫ﺑﻮد و ﭼﺎﻏﺎﻟﻪ هﺎﯼ ﺑﺎدام و ﻣﺎهﯽ هﺎﯼ ﻗﺮﻣﺰ ﮐﻮﭼﮏ‪ ...‬ﺳﺎل هﺎﯼ‬

‫ﺁﻣﺪ‪ .‬و ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺎز ﺧﻮاهﺪ رﺳﻴﺪ‪ .‬و ﻣﺎ هﻤﻪ هﺮﻗﺪر ﺑﯽ‬

‫زﯾﺎدﯼ ﮐﻪ ﮔﺎهﯽ دورﯾﺸﺎن ﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ را هﺮ روز ﺳﺨﺖ ﺗﺮ‬

‫ﺗﻔﺎوت‪ ،‬ﺑﺎز هﻢ دﻟﺘﻨﮓ اﯾﺮان و ﺧﺎﻧﻮادﻩ و دوﺳﺘﺎن هﻤﺰﺑﺎن ﺧﻮاهﻴﻢ‬

‫و ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮزﻧﺎﮎ و ﺑﻪ ﺣﻖ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ هﺎﯾﺪﻩ‪" :‬ﺧﻮﻧﻪ‬

‫ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اﮔﺮ اﻧﺠﻤﻨﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ دوام اﯾﻦ ﮐﻨﺎر هﻢ ﺑﻮدن هﺎ را‬

‫هﺰار هﺰار ﺗﺎ ﯾﺎد و ﯾﺎدﮔﺎرﯼ دارﻩ‪ ،‬ﺑﭽﮕﯽ و ﻗﻠﮏ و ﻋﻴﺪﯼ ﺑﻪ ﯾﺎدم‬

‫ﺗﻀﻤﻴﻦ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻬﻢ ﺧﻮدﺗﺎن در اﯾﻦ ﭼﺮﺧﻪ اﻧﺪﮐﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬

‫ﻣﻴﺎرﻩ"‪...‬‬

‫ﮔﻔﺘﻪ ﮔﺎﻧﺪﯼ ﺑﻴﺎﯾﻴﺪ ﺁن ﺗﻐﻴﻴﺮﯼ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاهﻴﻢ در ﺟﻬﺎن‬

‫از ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﭘﻴﺶ ﺑﻨﺎ ﺷﺪ اﯾﻦ ﺷﻤﺎرﻩ وﯾﮋﻩ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮروز ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬دﺳﺖ‬

‫ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﻴﺎﯾﻴﻢ از ﺧﻮدﻣﺎن ﺷﺮوع ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ را ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارﯾﻢ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺷﺪﯾﻢ و دﺳﺖ ﺑﻪ داﻣﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ هﺎ و ﻋﮑﺎس هﺎ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﻓﺮدﯼ ﺧﻮدﻣﺎن و ﺗﺎﺛﻴﺮﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻴﻢ روﯼ ﭘﻴﺮاﻣﻮن ﺧﻮد‬

‫ﺑﺮﺧﯽ ﺑﺮاﯼ اﯾﻦ ﺷﻤﺎرﻩ از ﻧﻮروز و ﺳﺎل ﺟﺪﯾﺪ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺮﺧﯽ ﺑﻪ‬

‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﻴﺎﯾﻴﺪ اﻧﺪﮐﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ!‬

‫هﻤﺎن روﻧﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ اداﻣﻪ دادﻧﺪ و ﺑﺮﺧﯽ هﻢ ﮐﻪ ﺟﻮ ﻧﻮروز در اﯾﺮان‬

‫ﺑﻬﺎرﺗﺎن ﻣﺒﺎرﮎ‪ .‬ﺷﺎدﯾﺘﺎن روز اﻓﺰون و ﻟﺤﻈﻪ هﺎﯾﺘﺎن ﺳﺒﺰ ﺑﺎد!‬

‫ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﺸﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﺻﻼ ﻧﻨﻮﺷﺘﻨﺪ! هﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ‬ ‫هﺴﺖ هﺮﮐﺲ ﺑﺎ ﺣﺎل و هﻮاﯼ ﺧﻮد و ﺑﺎ دﻏﺪﻏﻪ هﺎﯼ ﺧﻮدش‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪري‬

‫ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﯽ ﻣﻮرد دﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ اﻟﺰاﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺮﯾﻪ را از ﺑﺎﻻ ﺗﺎ‬ ‫ﭘﺎﯾﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻧﻮروزﯼ ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدﻣﺎن ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﮕﺬار از اﯾﻦ‬ ‫ﺷﻤﺎرﻩ ﻧﻮروزﯼ ﺷﺮوع ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﮕﺬار ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺗﺎ هﺮﮐﺲ ﺣﺮف‬

‫ﻣﻬﺪي واﻋﻈﻲ‬

‫ﺧﻮدش را ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬از درد و ﺷﺎدﯼ ﺧﻮدش ﺑﻨﻮﯾﺴﺪ‪ .‬ﺑﮕﺬار در اﯾﻦ‬ ‫ﺳﺎل ﻧﻮ از ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻣﻐﺰهﺎﯾﻤﺎن ﺷﺮوع ﮐﻨﻴﻢ‪ .‬هﻤﻪ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل ﺣﺎﻟﺸﺎن ﯾﮑﯽ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﯾﮑﯽ ﺷﺎد اﺳﺖ و اﺣﺴﺎس‬ ‫ﺳﺮﻣﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﯾﮑﯽ دﻟﺘﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮد و اﺷﮏ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺎﻩ‬ ‫ﺁﺷﻔﺘﮕﯽ هﺎﯾﺶ‪ .‬ﯾﮑﯽ ���ﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ هﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و‬ ‫ﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻋﻬﺪ ﻣﯽ ﺑﻨﺪد ﮐﻪ دﯾﮕﺮ هﺮﮔﺰ اول ﺳﺎل هﻴﭻ‬ ‫ﺗﺼﻤﻴﻤﯽ ﺑﺮاﯼ ﺗﻤﺎم ﺳﺎﻟﺶ ﻧﮕﻴﺮد! ﯾﮑﯽ از ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺳﺒﺰﻩ‬ ‫ﺳﺒﺰ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ رﻧﮓ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﻣﯽ‬ ‫ﭘﺰد‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل از ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮدن ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل ﺑﻪ زﯾﺮ‬ ‫ﭘﺘﻮ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺑﺮد و ﺳﺎل ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻴﺪار ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬هﺮ ﭼﻪ هﺴﺘﻴﻢ هﺮ‬ ‫ﮐﺪاﻣﻤﺎن ﻋﺎﻟﻤﯽ هﺴﺘﻴﻢ ﺑﺮاﯼ ﺧﻮد‪ .‬و اﯾﻦ ﺗﻔﺎوت هﺎ ﺗﻤﺎم زﯾﺒﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻨﺎر هﻢ ﺑﻮدﻧﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺴﺎل ﮐﻪ در ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل در‬ ‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اﯼ ﺑﻪ هﻤﺖ ﺑﭽﻪ هﺎﯼ اﻧﺠﻤﻦ داﻧﺸﺠﻮﯾﯽ در ﯾﮏ ﺟﻤﻊ‬ ‫ﺑﺎﻻﯼ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺷﺮوع ﺳﺎل ﺟﺪﯾﺪ رﻓﺘﻢ‪ ،‬ﯾﮏ ﻓﮑﺮ ﺧﻴﻠﯽ‬

‫ﻋﮑﺲ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎرﻳﺨﯽ ﻻرﻳﻬﺎ‪ ،‬ﻳﺰد—ﻣﻬﺪﯼ واﻋﻈﯽ‬

‫ﺑﺰرگ ﺗﻤﺎم ذهﻨﻢ را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﮑﺮ زﯾﺒﺎﯾﯽ اﯾﻦ‬ ‫ﮐﻨﺎر هﻢ ﺑﻮدن هﺎ‪ .‬و ﻓﮑﺮ ارزش اﻧﺠﻤﻨﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ دور هﻢ ﺑﻮدن هﺎ را‬ ‫ﻣﺪﯾﻮن وﺟﻮدش هﺴﺘﻴﻢ‪ .‬در اﯾﻦ ﺳﺎل ﻧﻮ ﺁﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﺮاﯼ ﻟﺤﻈﻪ اﯼ‬ ‫ﺑﻪ اهﻤﻴﺖ ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺑﺮاﯼ اﯾﻦ اﻧﺠﻤﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ‬ ‫اﻧﺪﯾﺸﻴﺪﻩ اﯾﺪ؟ ﺁﯾﺎ در ﺟﺮﯾﺎن ﺑﻪ ﺳﺮ رﺳﻴﺪن زﻣﺎن ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ اﯾﻦ ﮔﺮوﻩ‬ ‫هﺴﺘﻴﺪ؟ اﯾﻦ دور هﻢ ﺑﻮدن هﺎ و اﯾﻦ ﻓﻀﺎﯼ ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎزﯼ ﺷﺪﻩ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ داراﯾﯽ ﻏﺮﺑﺖ ﻧﺸﻴﻨﯽ ﻣﺎﺳﺖ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺑﺮاﯾﺘﺎن ﻣﻬﻢ‬ ‫اﺳﺖ؟ ﺁدم هﺎ ﻣﺜﻞ ﻧﺴﻴﻢ از ﮐﻨﺎر ﻣﺎ ﻣﯽ وزﻧﺪ‪ .‬و ﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﻧﺴﻴﻢ از‬

‫‪3‬‬

‫ﺗﻮﯼ ﺣﻴﺎط‪ ،‬ﮐُﻨﺞ اِﯾﻮون‪ ،‬ﯾﮏ ﮔﻞ ﯾﺎس ﺳﻔﻴﺪ‪ ،‬وﻗﺖ اَذون‪ ،‬ﺗﻨﮓ‬ ‫ﻏﺮوب‪ ،‬ﺑﻮﯼ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬اﻧﮕﺎرﯼ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺷﺒﻨﻤﺎش‪،‬‬ ‫هﻤﺶ ﺧﺪا ﺧﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد!‬ ‫و ﺗﻮﯼ ﺣﻮض‪ ،‬ﯾﻪ ﺗَﮏ ﻣﺎهﯽ‪ ،‬ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﺮخِ ﺁﺗﺸﻴﻦ‪ ،‬اﻧﮕﺎرﯼ ﮐﻪ‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ اﯼ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺁب ﺷﻨﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد!‬ ‫ﯾﻪ ﺗﺎﮎ ﺳﺒﺰ ﻋﺴﮑﺮﯼ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎﻏﭽﻤﻮن‪ ،‬ﺑﺎ ﺣﺒّﻪ ﺣﺒّۀ ﻧِﮕﺎش‪ ،‬ﭼﺸﻤﮏ‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﻣﯽ زد ﺗﻮ ﻧﻮرِ ﻣﺎﻩ‪ .‬ﻃﻔﻠﮑﯽ ﺑﻴﺪ ﻣﺠﻨﻮن‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ هﻤﻪ ﻧﺎز ﻧﮕﺎﻩ‪ ،‬ﭼﻪ‬

‫“ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﻧﻮ” روز!‬

‫هﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد؟!‬ ‫ﮐُﻨﺞ ﺣﻴﺎط‪ ،‬دو ﺗﺎ دوﻧﻪ اﻗﺎﻗﻴﺎ‪ ،‬رو ﯾﮑﻴﺸﻮن ﯾﮏ ﻗﻔﺲ و دو ﺗﺎ دوﻧﻪ‬ ‫ﻗﻨﺎرﯼ داﺷﺖ‪ .‬ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ ،‬ﭼَﻪ ﭼَﻬِﺸﻮن‪ ،‬ﺷﺐ ﺑﻮ هﺎ رو‬

‫ﺻﺪف ﻣﺘﻴﻦﺧﻮ‬

‫ﺑﻴﺪار ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﯾﻪ ﻣﺠﻠﺲ و دو ﺳﺎز ﮐﻮﮎ‪ ،‬ﺗﻮﯼ ﺣﻴﺎط‪ ،‬ﺗﺎ دل ﺷﺐ‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﺑﺰﻣﯽ رو ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد!‬ ‫ﮐﻠﮏ ﺧﻴﺎل هﺮ ﮐﺴﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺠﻠﺲ ﺗﺮاش ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ .‬روﯼ ورق‬

‫اﯾﻦ ﺟﺎ ﻏﺮﺑﺖ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ زود ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ‪.‬‬

‫ﮐﻪ ﻣﯽ دوﯾﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﺿﺮب ﺿﺮب ﻗﺪﻣﺎش‪ ،‬ﯾﻪ ﺳﺎز دﯾﮕﻪ ﮐﻮﮎ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﮔﺎهﯽ ﺁﻧﻘﺪر ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻣﻴﻔﺘﯽ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ‬

‫ﭼﻪ ﻣﺤﻔﻠﯽ ﺑﻨﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد!‬

‫هﻢ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ رﻓﺘﻦ‪ .‬اﯾﻦ ﺟﺎ هﺮ روز دﻧﺒﺎل ﺑﻬﺎﻧﻪ اﯼ ﺑﺮاﯼ اداﻣﻪ‬ ‫هﺴﺘﯽ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺗﺎ روز ﺑﻌﺪﯼ‪ ،‬ﻓﺮدا هﻢ ﺧﺪا ﺑﺰرگ اﺳﺖ‪ ...‬ﺑﻬﺎﻧﻪ‬

‫اﻣﺎ ﺑﮕﻢ از ﺑﺎﺑﺎﺟﻮن‪ ،‬ﺗﻨﮓ ﻏﺮوب‪ ،‬ﺑﺎ ﯾﮏ ﺁﺑﭙﺎش‪ ،‬روﯼ ﮔﻠﻬﺎ‪ ،‬ﻣﺮوارﯾﺪ‬

‫هﺎﯾﺖ ﮔﺎهﯽ ﺧﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﻪ دوﯾﺪن ﯾﮏ ﺳﻨﺠﺎب روﯼ ﺑﺮف هﺎ‪،‬‬

‫ﻏَﻠﺘﻮن ﻣﯽ رﯾﺨﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎرﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ اون ﺁﺑﭙﺎش‪ ،‬ﯾﮏ ﺻﺪف ﭘُﺮ اﺷﺘﻬﺎ‪،‬‬

‫ﯾﺎ ﯾﮏ ﮔﻨﺠﺸﮏ ﺑﺎدﮐﺮدﻩ روﯼ ﺷﺎﺧﻪ ﯼ ﯾﮏ درﺧﺖ‪.‬‬

‫ﻗﻄﺮﻩ هﺎ رو ﻣﯽ ﺑﻠﻌﻴﺪ و ﯾﻬﻮ ﺑﺎ هﻢ ﺑﻴﺮون ﻣﯽ رﯾﺨﺖ!‬ ‫ﯾﺎدم ﻣﻴﺎد ﺷﻤﻌﺪوﻧﻴﻬﺎ‪ ،‬دون دوﻧۀ ﻗﻄﺮﻩ هﺎ رو ﻣﯽ دزدﯾﺪن‪ .‬ﺗﻮ‬

‫ﮔﺎهﯽ هﻢ ﺑﻬﺎﻧﻪ اﯼ ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺳﺎل ﻧﻮ دارﯼ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﺁن هﻢ‬

‫ﺟﻴﺒﺸﻮن‪ ،‬زﯾﺮ ﭘﺎﺷﻮن‪ ،‬ﺗﻮ ﻻﺑﻼﯼ ﺑﺮﮔﺎﺷﻮن‪ ،‬ﭘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ از‬

‫ﮔﺬراﺳﺖ‪ ،‬و ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ اوج ﮔﺬرا ﺑﻮدﻧﺶ را درﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ‬

‫ﻣﺮوارﯾﺪا‪ .‬ﺑﺬار ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎﺟﻮن‪ ،‬دزدﺑﺎزارﯼ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد!‬

‫ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺗﺤﻮﯾﻞِ ﺳﺎل ﺁﻧﻘﺪر دﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ دﻋﺎهﺎﯾﯽ‬

‫وﻗﺖ ﻧﻤﺎز ﮐﻪ ﻣﯽ رﺳﻴﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎرﯼ ﮐﻪ ﺟﻤﻊ ﮔﻠﻬﺎ‪ ،‬رﻗﺺ ﻗﺸﻨﮓ‬

‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﮑﻨﯽ ﯾﺎدت ﺑﺮود‪ .‬اﯾﻦ را ﻣﯽ داﻧﯽ ﮐﻪ هﺮﭼﻘﺪر‬

‫ﻣﺎهﻴﻬﺎ‪ ،‬ﺗﺎ ﭼﻪ ﭼﻪ ﻗﻨﺎرﯾﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻮ ﺻﻮرﺗﺶ‪ ،‬ﺗﻮ ﺣﺮﮐﺘﺶ‪ ،‬ﺗﻮ ذﮐﺮ ﭘُﺮ زِ‬

‫هﻢ ﺟﺸﻦ و ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮوﯼ‪ ،‬ﺟﺎﯼ ﯾﮏ روز ﻋﻴﺪ دﯾﺪﻧﯽ ﻣﻨﺰل‬

‫ﺑﺮﮐﺘﺶ‪ ،‬ﯾِﻬﻮ ﺑﺎ هﻢ ﭘﻴﺪا ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺠﺪﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬دﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻣﺎدرﺑﺰرگ را ﻧﻤﯽ ﮔﻴﺮد ﺑﺎ هﻤﻪ ﯼ ﯾﮑﻨﻮاﺧﺘﯽ اش‪ .‬هﺮﭼﻘﺪر هﻢ ﮐﻪ‬

‫اوﻧﻢ ﺧﺪا ﺧﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬

‫دور و ﺑﺮت ﺷﻠﻮغ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺧﻠﻮت هﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮادﻩ‬ ‫ﺑﺮاﯼ دﯾﺪن ﻣﺮدان ﺁهﻨﻴﻦ ﻧﻤﯽ رﺳﺪ ﺑﺎ هﻤﻪ ﯼ ﺑﻴﺨﻮد ﺑﻮدﻧﺶ و‬

‫ﺑﻌﺪ ﻧﻤﺎز‪ ،‬ﺗﮏ ﺗﮏ ﺣﺒﻪ اﻧﮕﻮرا ﺑﺎز ﺟﻠﻮ ﭼِﺸﺎم ﺑﻮدن‪ .‬اﻧﮕﺎرﯼ ﮐﻪ‬

‫ﻧﻖ زدن هﺎﯼ ﻣﺎدر ﮐﻪ ﺁﺧﺮ اﯾﻦ هﻢ ﺷﺪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ؟ هﺮﭼﻘﺪر هﻢ ﮐﻪ‬

‫دﻟﺒﺮﯾﺸﻮ ﯾﻪ ﺟﺎﯼ دﯾﮕﻪ‪ ،‬وﻗﺖ دﯾﮕﻪ‪ ،‬اﯾﻨﺒﺎر ﺗﻮ دﺳﺖ ﺑﺎﺑﺎﺟﻮن ﭘﻴﺪا‬

‫در ﺳﻴﻨﻤﺎهﺎﯼ ﻓﺮﻧﮓ ﻓﻴﻠﻢ هﺎﯼ ﺑﻪ روز ﺑﺒﻴﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎز هﻢ دﻟﺖ ﺑﺮاﯼ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎز دوﺑﺎرﻩ ﮐﻨﺎر هﻢ‪ ،‬ﭼﻨﮓ ﺗﻮ ﭼﻨﮓ ﯾﮏ ﻃﻨﺎب‪ ،‬رﺷﺘﻪ‬

‫ﻓﻴﻠﻢ هﺎﯼ ﺳﻴﻨﻤﺎﯾﯽ ﻋﻬﺪ ﺑﻮﻗﯽ ﮐﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن هﺮ روز ﭘﺨﺶ ﻣﯽ‬

‫ﭘﻴﻮﻧﺪ اوﻧﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺒﻴﺮاﯼ ﺑﺎﺑﺎﺟﻮن‪ .‬ﭼﻪ رزﻣﯽ رو ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﻴﮑﺮد!‬

‫ﮐﺮد ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺎ هﻤﻪ ﯼ ﺗﺎﺧﻴﺮهﺎ و ﺗﮑﺮارﯼ ﺑﻮدﻧﺶ‪ .‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ‬

‫و ﺷﺐ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻮ رﺧﺘﺨﻮاب روﯾﺎهﺎم‪ ،‬رو ﭘﺸﺖ‬

‫ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺑﻮدﯼ و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﮐﺎﻧﺎدا را دوهﻔﺘﻪ اﯼ ﺑﮕﺮدﯼ‪،‬‬

‫ﺑﻮم ﺁرزو‪ ،‬هﺰار ﺗﺎ ﺗﻴﻎ ﺁﺑﺪادﻩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﻦ رَوون ﺑﻮدن‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎز هﻢ دﻟﺖ هﻮاﯼ ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺷﻤﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺎ هﻤﻪ ﯼ ﺷﻠﻮﻏﯽ‬

‫ﺑﺎزم‪ ،‬ﯾﻪ ﺧﻮاب ﺷﻴﺮﯾﻦ ﺑﻮد و ﺑﺲ‪ .‬ﺑﺬار ﺑﮕﻢ ﺗﻮ ﺧﻮاب هﻢ ﻣﻨﻮ دﻧﺒﺎل‬

‫ﺟﺎدﻩ ﭼﺎﻟﻮس و ﺑﺎران هﺎﯼ ﻣﺘﻮاﻟﯽ اش‪ .‬هﺮ ﭼﻘﺪر هﻢ ﮐﻪ ﭘﺎرﮎ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد!‬

‫درﻧﺪﺷﺖ و اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻓﺮاوان ﺑﺮاﯼ ﺳﻴﺰدﻩ ﺑﺪر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪،‬‬ ‫ﺣﺴﺮت ﯾﮏ ﻣﺘﺮﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ روﯼ داﻣﻨﻪ ﯼ ﮐﻮﻩ هﺎﯼ ﮐﺮج را‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮرﯼ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم زﺑﺎﻟﻪ هﺎﯼ روﯼ زﻣﻴﻨﺶ‪ .‬هﺮﭼﻘﺪر هﻢ ﮐﻪ ﮐﻴﮏ‬ ‫و ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ از ﺗﻤﺎم دﻧﻴﺎ ﺟﻠﻮﯾﺖ ﺑﮕﺬارﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎز هﻢ دﻟﺖ ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ‬ ‫ﭘﺎدرازﯼ ﻗﺰوﯾﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ و ﻧﺎن ﺑﺮﻧﺠﯽ ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ و ﻗﻄﺎب ﯾﺰد‪.‬‬ ‫و هﻤﻪ ﯼ اﯾﻦ هﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮت ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ از اﯾﻦ‬ ‫هﻤﻪ ﺣﺴﺮت و دﻟﺘﻨﮕﯽ‪ ،‬و ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ات ﺑﺮاﯼ اداﻣﻪ‪ ،‬ﻣﯽ‬ ‫ﺷﻮد ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻦ ﺑﻼﯼ ﺟﺎﻧﺖ‪ ،‬و دﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ زودﺗﺮ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد اﯾﻦ‬ ‫دوهﻔﺘﻪ‪ ،‬و ﺗﻤﺎم "ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻓﻼﻧﯽ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬ﺳﻼم رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ"هﺎ و‬

‫ﻋﮑﺲ‪ :‬ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎرﻳﺨﯽ ﻣﻠﮏ‪،‬ﻣﺸﻬﺪ‪ ،‬ﻣﻬﺪﯼ واﻋﻈﯽ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻦ هﺎﯼ دلِ ﺗﻮ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻧﺒﻮدﯼ‪ ...‬و وﻗﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ اﯾﻦ "ﻧﻮروز"‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯼ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ و ردﭘﺎﯾﯽ از ﻧﻮ ﺑﻮدن در روزهﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽ‬ ‫ﺑﻴﻨﯽ‪ ،‬ﭼﻮن اﯾﻦ ﺟﺎ ﻏﺮﺑﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺗﻮ هﻤﻴﺸﻪ ﺧﺴﺘﻪ اﯼ‪...‬‬ ‫زﻣﺴﺘﺎن ‪١٣٧٩‬‬

‫‪4‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﭘﺎﯼ ﺑﻨﺪ ﺑﻤﺎﻧﻢ‪.‬‬

‫اﻧﺸﺎي ﺷﻘﺎﻳﻖ—ﭘﺪرﺑﺰرگ‬ ‫ﺑﺎدم ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ زﻧﺪﻩ ام‪.‬‬ ‫ﻧﻪ ﺗﻨﺪ ﺑﺎدم ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﮐﯽ ﺑﮕﺮداﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺷﻘﺎﻳﻖ ﻣﺨﺘﺎري‬

‫ﺳﺮ زﯾﺮ و زﺑﺮ ﮐﺮدن ﻧﺪارم‬

‫وﻗﺘﯽ دو ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰرﮔﻢ ﻓﻮت ﮐﺮد‪ ،‬او از ﺑـﻴـﻦ ﻣـﺎ رﻓـﺖ اﻣـﺎ‬

‫ﮐﻪ ﻧﻮ ﺑﻨﺎ ﮐﺮدن ﻧﺪاﻧﻢ‪ .‬ﻧﺘﻮاﻧﻢ‪.‬‬

‫ﺳﺮودﻩ هﺎﯾﯽ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻂ ﻧﺴﺘﻌﻠﻴﻖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد از او ﺑـﻪ ﺟـﺎ‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮاهﻢ ﻧﺴﻴﻤﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﺳﺒﮑﺒﺎر‬

‫ﻣﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﻴﺪوارم ﻣﺎ هﻢ اﺛﺮﯼ از ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺠﺎ ﺑﮕﺬارﯾﻢ ﮐﻪ هﻤﻴﺸﻪ ﺗﻮ‬

‫ﭼﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ از هﺮ ﮔﺬر ﮔﺮدﯼ ﺑﺮ ﮔﻴﺮم و‬

‫ﺧﺎﻃﺮ دﯾﮕﺮان ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ .‬اﯾﻦ ﺷﻌﺮ هﻢ ﯾﮑﯽ از اﺷـﻌـﺎر ﺑـﺎﺑـﺎﺑـﺰرﮔـﻢ ‪-‬‬

‫ﺑﻪ دﯾﮕﺮ ﻣﮑﺎن‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﯽ از ﺧﻮد ﺑﻪ ﯾﺎدﮔﺎر ﮔﺬارم‪.‬‬

‫ﻏﻼﻣﺤﺴﻴﻦ ﺗﻴﻤﻮرﯼ‪ -‬اﺳﺖ‪.‬‬

‫روزهﺎ را ﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻩ ﺷﺪﻩ ﮐـﻪ ﺑـﺎ اراﺋـﻪ‬

‫ﺳﺎﻋﺖ هﺎ را ﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ‬

‫ﺷﻌﺮ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰرﮔﻢ" ﺷﻤﻊ" ‪ ،‬ﯾـﺎدش را ﮔـﺮاﻣـﯽ ﺑـﺪارم‪ .‬اﻣـﻴـﺪوارم از‬

‫و دﻗﺎﯾﻖ را‪.‬‬

‫ﺧﻮاﻧﺪن ﺁن ﻟﺬت ﺑﺒﺮﯾﺪ‪:‬‬

‫از دﯾﺮوز ﺧﺎﻃﺮﻩ اﯼ ﺑﺎ ﻣﻦ اﺳﺖ و‬ ‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺮدا رﺳﻢ‬

‫ﻃﺮاﺣﯽ هﻔﺖ ﺳﻴﻦ از ﺳﭙﻴﺪﻩ ﺣﺪﻳﺪﯼ ﻓﺮد‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﯼ‬ ‫رﻩ ﺗﻮﺷﻪ اﯼ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﺪر روﯾﺎ و ﺁرزوﯼ دﯾﺪار ﻃﻠﻮﻋﯽ دﯾﮕﺮ‪.‬‬ ‫ﮔﺎﻩ ﮔﺮم و ﺳﻮزاﻧﻢ و‬ ‫ﮔﻪ ﺳﺮد و ﺧﺸﮏ‪.‬‬ ‫اﻣﺮوز اﻣﺎ‪،‬‬ ‫ﻣﺮﻃﻮﺑﻢ‪.‬‬

‫"ﺷﻤﻊ"‬

‫ﺑﺎرورم از درﯾﺎﯼ ﺑﻴﮑﺮان و زﯾﺒﺎﯾﯽ‬

‫دﻟﺒﺮا ﺑﻨﮕﺮ ﭼﻪ ﺳﺎن ﻣﯽ‪-‬ﺳﻮزد اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺮ او ﺗﻦ ﺳﺎﯾﻴﺪﻩ ام‪.‬‬

‫ﻟﻴﮏ ﺧﺮﺳﻨﺪم ﮐﻪ ﺷﺎدﯼ ﺑﺨﺶ ﯾﺎراﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫ﺳﺮﺷﺎرم از ﻣﻬﺮ ﺑﯽ ﻣﻨﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬

‫ﺁﺗﺸﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻮاهﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﺮواﻧﻪ را‬

‫در ﺳﻴﻨﻪ‬

‫ﺑﺎ ﺧﺒﺮ از ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺳﺎزم ﻧﺴﻮزاﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫ﺑﻪ او دارم‪.‬‬ ‫از ﮐﻮﻩ هﺎ و درﻩ هﺎ‪،‬‬

‫اﯼ ﮐﻪ ﻣﻮج ﺧﻨﺪﻩ‪-‬ات از ﺳﺮ ﺑﺮﻓﺖ ﺑﻨﮕﺮ ﻣﺮا‬

‫از دﺷﺖ هﺎ و ﮐﺸﺘﺰارهﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺬرم‪،‬‬

‫زﻣﺎن از هﺠﺮ روﯾﺖ زار و ﮔﺮﯾﺎﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫داﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎ ﮐﻮﻩ هﺎ و درﻩ هﺎ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻢ‪.‬‬

‫اﺷﮏ ﻧﺒﻮد اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ‪-‬رﯾﺰد ز ﭼﺸﻤﻢ زﯾﺮ ﭘﺎﯼ‬

‫داﺳﺘﺎن ﺑﻬﺎرم را‪.‬‬

‫ﻧﻘﺪ ﺟﺎن اﺳﺖ و هﻤﯽ ﺑﺎرد ﺑﻪ داﻣﺎﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫ﺑﻬﺎرﯼ را ﮐﻪ ﺑﺬر ﺷﺎدﯼ در ﻧﻬﺎدم ﻧﺸﺎﻧﺪ و‬

‫ﮔﺮ ﭼﻪ ﺟﺎن ﻣﯽ‪-‬ﺳﻮزدم "ﺗﻴﻤﻮرﯾﺎ"در ﻃﯽ ﻋﻤﺮ‬

‫ﮔﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﺎز ﺷﮑﻮﻓﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺷﺎدﻣﺎﻧﻢ‪ ،‬روﺷﻨﯽ ﺑﺨﺶ ﻋﺰﯾﺰاﻧﻢ ﭼﻮ ﺷﻤﻊ‬

‫ﺁن هﻨﮕﺎم‪،‬‬ ‫ﮔﻞ هﺎ و ﮐﺸﺘﺰاران‬ ‫ﺑﺎ ﻣﻦ‬

‫ﻫﻤﺮﺳﻢ ﺑﺎد‬

‫ﺑﺮ ﻣﻦ و ﻋﺸﻘﻢ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻫﻤﺎد ﺟﻤﺸﻴﺪي از ﻧﺎﺗﻴﻨﮕﻬﺎم اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن‬ ‫از زﻣﻴﻦ ﻧِﻴﻢ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﺮز‬ ‫ﯾﺎ ﺁن ﺧﺎﮎ‬

‫‪Wind, by Steven N. Meyers‬‬

‫‪5‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﺁﻣﺪن و زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن هﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ زن ﯾﺎ ﻣﺮد ﺑﻮدﻧﻤﻮن هﻴﭻ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ‬ ‫ﮐﻨﻪ‪ ،‬وﻟﯽ هﻤﺶ دﭼﺎر ﺗﻮهﻢ ﺧﻮدﺑﺰرگ ﺑﻴﻨﯽ و ﺧﻮدﮐﻮﭼﮏ ﺑﻴﻨﯽ‬ ‫هﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺳﭙﻴﺪه ﺣﺪﻳﺪي ﻓﺮد‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻴﻢ ﺑﺮاﯼ ﺧﻮد ﺧﻮدﻣﻮن زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫دﻟﻢ ﺧﻴﻠﯽ ﭘﺮﻩ دوﺳﺘﺎن‪ ،‬ﺑﺬارﯾﻦ ﯾﻪ ذرﻩ درددل ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﻪ‬

‫ﮐﻨﻴﻢ‪ ،‬ﭼﻮن در ﺁﺧﺮ ﻣﺎ رو ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻪ داﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﺑﻴﻤﺎرﯼ ﻻﻋﻼج ﻣﯽ‬

‫ذرﻩ از ﻓﺸﺎر اﯾﻦ ﺑﻐﻀﺎﯼ ﺗﻮ ﮔﻠﻮﻣﻮ ﺑﺎ ﮔﻼﯾﻪ ﮐﺮدن ﮐﻢ ﮐﻨﻢ‪ .‬دﻟﻢ ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﻦ‪.‬‬

‫ﺧﻮاد ﯾﮑﻴﻮ ﭘﻴﺪا ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺁدم اﺣﺴﺎس داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ و‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهﯽ از دﯾﺪن اﻓﺮادﯼ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﻊ‬

‫ﭼﻴﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻤﻮ درﮎ ﮐﻨﻪ وﻟﯽ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺷﯽء ﻧﺘﻮﻧﻪ ﺣﺮﻓﯽ‬

‫از ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻮدﺷﻮن ﺁب ﻣﯽ ﺷﻦ ﻏﺎﻓﻠﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺑﺰﻧﻪ‪ ،‬و ﻣﻦ رودررو ﺣﺮﻓﺎﻣﻮ ﺑﻬﺶ ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬وﻟﯽ ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮔﻼﯾﻪ هﺎم ﻗﻨﺎﻋﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ هﺮﭼﯽ ﺷﻴﺸﻪ ﻋﻴﻨﮑﺎﻣﻮن رو ﺗﻤﻴﺰﺗﺮ‬ ‫ﮐﻨﻴﻢ دﻧﻴﺎ رو ﮐﺜﻴﻒ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺗﻤﻮن ﻣﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﮔﻼﯾﻪ هﺎم از ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻤﻮﻧﻪ‪ ،‬از دﻧﻴﺎﻣﻮﻧﻪ‪ ،‬از زﻧﺪﮔﻴﻤﻮﻧﻪ‪ ...‬ﻣﯽ‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﺳﻦ ﭼﻮﭘﺎن دروﻏﮕﻮ هﻢ‬ ‫دروغ ﺑﮕﻴﻢ ﺑﺎز هﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ اون اﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻴﻢ ‪.‬‬

‫ﺧﻮام ﺑﮕﻢ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽ‪...‬‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﻮروزﻣﻮن ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﻣﻮهﺎﯼ ﺳﺮ و‬ ‫رﯾﺶ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﻮﺋﻞ ﻗﺪﻣﺖ دارﻩ‪ ،‬وﻟﯽ ﭼﻪ ﻏﺮﯾﺒﺎﻧﻪ از ﯾﺎدهﺎ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﺮاﯼ ﻣﺎ رو ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺳﺮاب ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺎﻧﻤﻮن رو ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ هﺎﻣﻮن رو ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ اﯼ‬ ‫ﺑﺮاﯼ ﺧﻮدﺁزارﯼ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻢ رو دمِ ﻋﻴﺪ ﺗﻮ ﻏﺮﺑﺖ ﺑﺪﺟﻮر ﺧﺮاب‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﻮدن ﺗﻮ اﯾﺮان در اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ از ﺳﺎل‬ ‫و ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮردن ﺗﻮ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺣﺘﯽ ﺑﺮاﯼ ﺧﺮﯾﺪن ﯾﻪ روﺑﺎن ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﯼ‬

‫وﻟﯽ ﺑﺎز هﻢ از اﯾﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮔﺎهﯽ ﮔﻼﯾﻪ ﮐﻨﻢ و‬ ‫ﺧﻮدﻣﻮ ﺗﺴﮑﻴﻦ ﺑﺪم‪.‬‬ ‫و ﺑﺎزهﻢ از اﯾﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺧﺪا اﻣﻴﺪ رو ﺑﺮاﯼ اﻓﺮادﯼ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ‬ ‫ﺁﻓﺮﯾﺪ‪.‬‬ ‫هﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﮔﻼﯾﻪ هﺎﻣﻮ ﻣﯽ ﺳﭙﺎرم ﺑﻪ ﺳﺎل ﮐﻬﻨﻪ و ﺑﺎ ﯾﻪ اﻣﻴﺪ ﺗﺎزﻩ‬ ‫ﻣﯽ رم ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺳﺎل ﻧﻮ‪ .‬اﻣﻴﺪوارم ﺳﺎل ﻧﻮ ﺳﺎﻟﯽ ﭘﺮ از ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ‬ ‫و ﺷﺎدﯾﻬﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬ ‫ﺳﺎل ‪ ١٣٩٠‬ﺧﻮرﺷﻴﺪﯼ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﺑﺎد‪..‬‬

‫ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﺮاﯼ دور ﺳﺒﺰﻣﻮن دﯾﻮوﻧﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻗﺪم زدن ﺗﻮﯼ ﮐﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪ هﺎﯼ‬ ‫ﺷﻬﺮم رو اوﻧﻘﺪر واﺳﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺁرزوﯼ ﻣﺤﺎل ﮐﺮدﻩ ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ‬

‫و اﻣﺎ اﻣﺴﺎل‪...‬‬

‫ﮐﻨﻢ هﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ زﻣﺎن ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﯽ ﺷﻪ و ﻣﻦ هﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻗﺎدر ﺑﻪ‬ ‫ﻗﺪم زدن دوﺑﺎرﻩ در اوﻧﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ اﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺑﺎم از ﻓﺮط دورﯼ و ﻧﺪﯾﺪن ﻣﻦ‬

‫ﺣﺴﺎم ﻳﺰدان ﭘﻨﺎﻫﻲ‬

‫ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪﻩ‪ ،‬وﻟﯽ ﺑﺎز هﻢ در اوﻟﻴﻦ دﯾﺪار ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﮔﻪ‪" :‬زﯾﺎد ﺟﻠﻮﯼ‬

‫ﯾﺎدﻣﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻴﺎم ﻓﺮﻧﮓ‪ ،‬هﺮﺳﺎل ‪ ٢٩‬اﺳﻔﻨﺪ ﺻﺒﺢ ﺧﻴﻠﯽ‬

‫ﭼﺸﻤﻢ ﻧﺒﺎش ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺧﻴﻠﯽ زﺟﺮ ﻧﮑﺸﻢ‪".‬‬

‫زود‪ ،‬ﺳﭙﻴﺪﻩ ﻧﺰدﻩ‪ ،‬ﻗﻴﭽﯽ ﺑﺎﻏﺒﻮﻧﯽ ﺑﺎﺑﺎ رو ﺑﺮ ﻣﻴﺪاﺷﺘﻢ ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ ﮐﻮﻩ‪.‬‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﺴﻞ ﻣﻨﻮ وﯾﺮان ﮐﺮد‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻣﯽرﺳﻴﺪم اون ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﺁﻓﺘﺎب ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺖ در ﻣﻴﻮﻣﺪ‪ .‬ﯾﻪ ﺑﻐﻞ‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﻤﻮن رو ﺧﻴﻠﯽ ﮐﻠﻔﺖ ﮐﺮدﻩ و‬

‫ﺷﺎﺧﻪ هﺎﯼ ﭘﺮﺷﮑﻮﻓﻪ ﯼ ﺑﺎدوم وﺣﺸﯽ ﻣﻴﭽﻴﺪم ﺗﺎ ﮐﻨﺎر ﺑﻴﺪ‬

‫اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻤﻮن رو هﻢ ﺳﻮار ﺑﺮ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺿﺪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﺷﻨﻴﺪن‬

‫ﻣﺸﮑﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻴﺬاﺷﺖ ﺗﻮ ﺳﻔﺮﻩ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ‬

‫ﺧﺒﺮهﺎﯼ ﺑﺪ ﺧﻴﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺘﻤﻮن ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﺷﮑﻮﻓﻪ هﺎ رو ﻣﻴﺬاﺷﺘﻢ رو ﯾﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﻣﻴﻨﺸﺴﺘﻢ از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺁدﻣﻬﺎ رو ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻗﺎﺑﻴﻞ هﺎ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﺮدم‪.‬‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ هﻤﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ رﻧﮓ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﯽ ﺷﻦ‪ ،‬وﻟﯽ‬ ‫در هﻨﮕﺎم ﻣﺮگ هﻤﻪ رﻧﮕﯽ رﻧﮕﻴَﻦ‪.‬‬

‫ﺧﻠﻮت ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد وﻗﺘﯽ هﻤﻪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ داﺷﺘﻦ ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺰرﻋﻪ رو ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﮐﺮد‪.‬‬

‫واﺳﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺁﻣﺎدﻩ ﻣﻴﮑﺮدن‪ .‬ﺗﻮ ﮐﻮﻩ هﻴﭻ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺒﻮد ﺟﺰ‬

‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻢ ﻣﺤﮑﻮم ﺑﻪ دﻧﻴﺎ‬

‫‪6‬‬

‫وزش ﮔﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﻧﺴﻴﻢ و ﭼﮏ ﭼﮏ ﭼﮑﺎوﮎ هﺎ! هﻤﻴﻦ ﻣﻮﻗﻊ هﺎ ﺑﻮد‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﻪ‬

‫"ﭼﺮاﻏﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰل رواﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺣﺮاﻣﺴﺖ" ﻣﺎهﯽ ‪١٠-‬‬

‫ﭼﯽ رﺳﻴﺪم و ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﻴﺎد ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﯽ ﺑﺮﺳﻢ! اﯾﻨﺒﺎر اﻣﺎ اﯾﻦ‬

‫‪ ٢٠‬دﻻر ﮐﻤﺘﺮ ﺧﺮج ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﺪم دﺳﺖ اهﻠﺶ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ ﺑﻪ داﻧﺶ‬

‫ﺳﺮ دﻧﻴﺎ اﯾﻦ ﺳﻮال وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ذهﻨﻢ رﺳﻴﺪ ﮐﻪ رو ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻟﻢ دادﻩ‬

‫ﺁﻣﻮزاﯼ ﻓﻘﻴﺮ ﺗﻮ اﯾﺮان! ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ از هﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﭽﻪهﺎ‬

‫ﺑﻮدم و داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺑﺮﻓﺎﯼ ﺳﻔﻴﺪﯼ ﮐﻪ از اﺑﺮاﯼ ﺳﻴﺎﻩ ﺁﺳﻤﻮن‬

‫داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﻴﺪن ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﻮرﯼ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ داﺷﺘﻦ‬

‫ﻣﻴﺒﺎرﯾﺪن ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﺗﻮ ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﯾﮑﯽ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ‬

‫ﯾﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻮﯼ و ﭘﻮﯾﺎ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ اﻓﺘﺨﺎر ﮐﻨﻢ! ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻻن ﻣﺮﺑﻮط‬

‫دﺳﺘﺎوردهﺎم ﻋﻀﻮﯾﺖ در هﻴﺌﺖ اﺟﺮاﯾﯽ اﻧﺠﻤﻦ داﻧﺸﺠﻮﯾﯽ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻣﯽﺷﻪ ﻧﻪ ‪ ٢۵٠٠‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ! ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ ﻧﻈﺮات‬

‫اوﻟﺶ ﺧﻴﻠﯽ ﻣﯽﺗﺮﺳﻴﺪم‪ ،‬ﺗﺮس ﺑﺎ ﭼﺎﺷﻨﯽ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﻃﻠﺒﯽ! وﻟﯽ‬

‫ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻘﻴﻪ رو! ﻧﻤﯽﺧﻮام دﯾﮕﻪ ﺑﻪ اﯾﺪﻩهﺎﯼ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺨﻨﺪم ﯾﺎ‬

‫رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از درﺳﺖﺗﺮﯾﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢهﺎﯼ زﻧﺪﮔﻴﻢ رو‬

‫ﺳﺮﮐﻮﺑﺶ ﮐﻨﻢ! ﻧﻤﯽﺧﻮام ﻓﻴﺲ ﺑﻮﮐﻮ ﺗﺮﮎ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﻣﯽﺧﻮام از‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻢ! ﺻﺪﻗﻪ ﺳﺮ هﻤﻴﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻴﻠﯽ ﭼﻴﺰا ﺑﻪ دﺳﺖ ﺁوردم‪:‬‬

‫اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺠﺎﯼ ﻓﻴﺲ هﺎ‪ ،‬ﻟﺒﺎسهﺎ و ﺑﺪنهﺎ ﺑﻪ اﺳﺘﺘﻮسهﺎ و‬

‫اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ‪ ،‬اﺣﺘﺮام اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻴﻠﯽ زﻣﻴﻨﻪهﺎ از‬

‫ﻧﺖهﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻢ! ﻧﻤﯽﺧﻮام ﻏﺮ ﺑﺰﻧﻢ و ﻧﺎﻟﻪ ﮐﻨﻢ! ﺑﻴﺸﺘﺮ از هﺮ‬

‫ﺑﺮﮔﺮ ﮐﺒﺎب ﮐﺮدن ﺗﺎ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺮاﯼ ‪ ٢٠٠‬ﺗﺎ‬

‫زﻣﺎن دﯾﮕﻪاﯼ ﻣﯽﺧﻮام زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ! ﺳﺒﺰ ﺳﺒﺰ‪ .‬ﻋﻮض ﺷﻢ و‬

‫ﻣﻬﻤﻮن‪ ،‬ﭘﺮﺑﺎر ﮐﺮدن رزوﻣﻪ‪ ،‬و از هﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﭘﻴﺪا ﮐﺮدن‬

‫ﻋﻮض ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻋﻴﻦ ﺑﻬﺎر‪...‬‬

‫دوﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﺑﺮگ درﺧﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺳﺮد ﻏﺮﯾﺐ هﻴﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎم ﻧﻤﻴﺬارن‪ .‬ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﺪارا ﮐﺮدم و ﻣﺴﻠﺢ ﺷﺪم ﺑﻪ ﺳﻼح‬ ‫ﺻﻠﺢ‪ .‬ﺑﺎ ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ اﯾﺮاﻧﯽ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪم و ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﺧﻴﻠﯽ‬

‫ﺧﻨﮓ؟! ﺧﻮدﺗﻲ!‬

‫ﭼﻴﺰا واﺳﻢ ﻗﺎﺑﻞ درﮎ ﺷﺪﻩ و ﺧﻴﻠﯽ رﻓﺘﺎرا ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ‪ .‬ﮐﻤﺘﺮ‬ ‫ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﻣﻴﺸﻢ‪ .‬ﺗﺎزﻩ ﻣﻴﺘﻮﻧﻢ ادﻋﺎ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺁدم ﺗﮏ ﺑﻌﺪﯼ ﻧﻴﺴﺘﻢ و‬

‫ﻧﺎم ﻣﺴﺘﻌﺎر‪ :‬ﻣﻬﻨﺪس ﮔﻤﺮاه‬

‫ﺧﻴﻠﯽ ﭼﻴﺰاﯼ دﯾﮕﻪ!‬ ‫و اﻣﺎ اﻣﺴﺎل‪ ...‬اﻣﺴﺎل ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻤﺘﺮ هﻴﺠﺎن زدﻩ ﺑﺸﻢ و‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻨﻢ‪ ،‬واﺳﻪ واﻗﻊ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﺮدن هﻢ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬

‫ﺑﺎرهﺎ و ﺑﺎرهﺎ از ﭘﺴﺮهﺎﯼ هﻤﮑﻼﺳﻴﻢ ﺷﻨﻴﺪم ﮐﻪ ﺑﻪ دوﺳﺖ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﻮﻧﻢ‪ ،‬ﮐﻤﺘﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ و‬

‫دﺧﺘﺮﺷﺎن ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺧﻨﮓ‪...‬ﺧﻨﮕﻮل‪...‬از اﯾﻦ ﻟﻐﺎت ﮔﺎهﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ‬

‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﻨﻮم و ﺑﻴﺸﺘﺮ از هﻤﻪ ﯼ اﯾﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ! اﮔﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ‬

‫"ﻋﺰﯾﺰم" ﯾﺎ "ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ "اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﯾﺎ ﺣﺘّﯽ ﺑﺠﺎﯼ "اﻟﻬﯽ‬

‫اﻋﻀﺎﯼ هﻴﺌﺖ اﺟﺮاﻳﯽ اﻧﺠﻤﻦ داﻧﺸﺠﻮﻳﯽ ﭘﺲ از درﻳﺎﻓﺖ‬ ‫‪Community outreach award‬‬

‫ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ﺑﺮوم" ﯾﺎ "ﭼﻘﺪر اﯾﻦ ﻟﺒﺎس ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺁﯾﺪ!"‬ ‫ﭼﺮا؟‬ ‫ﺧﻨﮕﯽ ﺟﺬّاب اﺳﺖ؟ ﯾﺎ ﺑﺎهﻮﺷﯽ ﺗﺮﺳﻨﺎﮎ؟ ﺁﯾﺎ ﻣﺮدهﺎ اﺣﺘﻴﺎج‬ ‫دارﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ از زﻧﻬﺎ ﺑﺎهﻮﺷﺘﺮ اﻧﺪ؟‬ ‫در ﻓﻴﻠﻢ "‪ "my big fat greek wedding‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽﺁورم ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ )ﻋﺮوس( ﺑﻪ دﺧﺘﺮش ﻣﯽﮔﻔﺖ ‪":‬ﭘﺪرت ﺑﺮاﯼ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﭼﻴﺰﯼ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﻨﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻪ اﯾﺪﻩ ﻣﺎل ﺧﻮدش ﺑﻮدﻩ "!‬ ‫اﮔﺮ اﯾﻦ واﻗﻌﻴﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ دﺧﺘﺮهﺎ ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﺧﻮب از‬ ‫ﻣﺮدهﺎ دارﻧﺪ! ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎ اﻋﻤﺎل ﺳﻴﺎﺳﺖ و ﺗﻠﻘﻴﻦ ﯾﮏ اﯾﺪﻩ ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺴﺮ هﻤﻪ ﺟﻮر ﮐﺎرﯼ از ﭘﺴﺮ ﺑﻴﭽﺎرﻩ ﺑﮑﺸﻨﺪ! ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮاﯼ هﻤﻴﻦ‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮنهﺎ زﻧﻬﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻴﻨﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻣﺮدهﺎ ﺑﻴﺮون ﮐﺎر‬

‫اﻧﺘﻘﺎدﯼ دارم‪ ،‬ﻗﺒﻞ از هﺮ ﭼﻴﺰ ﺧﻮدم رو ﺟﺎﯼ اون ﺑﺬارم‪ .‬ﺑﻌﺪ هﻢ‬

‫ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ و ﺧﺮﺟﺸﺎن را ﻣﯽدادﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدهﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ ﺟﺎﯼ زن در‬

‫اﻧﻘﺪر ﺷﻬﺎﻣﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﮕﻢ ﺗﺎ اوﻧﻢ ﻓﺮﺻﺖ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺎر ﺑﻴﺮون زﯾﺎد ﺑﻪ ﻣﺬاق زﻧﻬﺎ ﺟﻮر‬

‫دﻓﺎع از ﺧﻮدش رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ! ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ‬

‫ﻧﻤﯽﺁﻣﺪ!‬

‫رﻓﺘﺎر ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻢ‪ ،‬رﻓﺘﺎر ﺧﻮدم ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ رو ﺑﺒﻴﻨﻢ!‬ ‫ﻧﻤﯽﺧﻮام دﯾﮕﻪ ﺑﻪ هﺮ دﺧﺘﺮ ﺷﺎدﯼ ﺑﮕﻢ هﺮزﻩ و هﺮ ﭘﺴﺮ ﺳﺮ ﺑﻪ‬

‫ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﯾﻦ ﺣﺮف و ﺣﺪﯾﺚ هﺎ‪ ،‬ﺁﻗﺎﯼ ﻋﺰﯾﺰ! ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟‬

‫زﯾﺮﯼ رو هﺎﻟﻮ ﻓﺮض ﮐﻨﻢ! ﻧﻤﯽﺧﻮام از ﺧﺪا ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻢ رو ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬

‫ﺁﯾﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽدهﻴﺪ ﺑﺎ دﺧﺘﺮﯼ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩٔ ﺷﻤﺎ‪ ،‬ﯾﺎ ﺣﺘﯽ‬

���ﺣﺎلهﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻩ‪ ،‬ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺪوﻧﻢ و ﻧﻪ اون ﻣﻴﺘﻮﻧﻪ! ﺧﻮدم‬

‫ﺑﻴﺸﺘﺮ‪ ،‬ﺑﺎهﻮش و ﺑﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﯾﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽدهﻴﺪ ﺑﺎ دﺧﺘﺮﯼ‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻨﻢ! اﻣﺴﺎل ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﺮدن‬

‫ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ هﻤﻴﺸﻪ از ﺷﻤﺎ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ اﺳﺖ؟‬

‫‪7‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫دﮐﺘﺮ ﻓﺮﯾﺪون ﺟﻨﻴﺪﯼ ﭘﮋوهﺸﮕﺮ ﻓﺮهﻨﮓ اﯾﺮان‪ ،‬درﺑﺎرﻩ ﻧﻮروز ﻣﻌﺘﻘﺪ‬ ‫و اﻣﺎ! ﺁﯼ ﺧﺎﻧﻮم ﻋﺰﯾﺰ! ﺷﻤﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽدهﻴﺪ ﺑﺎ ﭘﺴﺮﯼ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ‬

‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ در ﺛﺒﺖ ﭘﺮوﻧﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻧﻮروز ﭼﻪ در ﯾﻮﻧﺴﮑﻮ و ﯾﺎ‬

‫ﻋﻘﻠﺶ از ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽدهﻴﺪ ﺑﺎ ﭘﺴﺮﯼ‬

‫ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اهﻤﻴﺖ ﻧﻮروز و داﻧﺶ اﯾﺮاﻧﻴﺎن‬

‫ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﺎﺳﺐ دارد و هﻢ ﺳﻨﮓ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ؟ ﺑﻪ‬

‫در ﺳﺘﺎرﻩ ﺷﻨﺎﺳﯽ و ﻧﺠﻮم اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ واﻗﻊ ﻧﻮروز ﺟﺸﻨﯽ ﺑﺰرگ ﺑﺮ‬

‫ﻧﻮﻋﯽ ﺳﺎدﻩ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽدهﻴﺪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻏﺬاﯼ ﺑﭙﺰﯾﺪ‬

‫ﭘﺎﯾﻪ داﻧﺶ رﯾﺎﺿﯽ و ﻧﺠﻮم اﯾﺮاﻧﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬هﺰاران ﺳﺎل ﭘﻴﺶ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻤﻴﺰ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﺑﭽﻪهﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﮐﻼس هﻨﺮﯼ و ورزﺷﯽ ﺑﺮوﯾﺪ و‬

‫ﻧﻴﺎﮐﺎن ﻣﺎ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ داﻧﺶ ﺧﻮد ﺑﻪ رﯾﺎﺿﯽ و ﺳﺘﺎرﻩ ﺷﻨﺎﺳﯽ روز ﺁﻏﺎز‬

‫هﺰاران ﺑﺮ ﻣﻨﺘﺶ را ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺮد ﺑﮕﺬارﯾﺪ ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽدهﻴﺪ‬

‫ﺑﻬﺎر را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺁن هﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﮐﻪ ﺟﻬﺎن در اﯾﻦ روز‬

‫هﻤﻪٔ ﺁن ﮐﺎرهﺎ را اﻧﺠﺎم دهﻴﺪ (ﭼﻮن ﻋﻤﻼ ﻣﺮدهﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرهﺎ را‬

‫ﺑﻪ ﺳﺒﺰﯼ ﻣﯽ رود را ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺑﻮدﻧﺪ و اﯾﻦ ﺗﻮان و اهﻤﻴﺖ داﻧﺶ‬

‫اﻧﺠﺎم ﻧﺨﻮاهﻨﺪ داد!( وﻟﯽ ﺑﻴﺮون هﻢ ﮐﺎر ﮐﻨﻴﺪ‪.‬‬

‫اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺮ ﺳﺘﺎرﻩ ﺷﻨﺎﺳﯽ را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دهﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺪاﯾﺶ ﻧﻮروز‬

‫راﻩ ﺳﻮﻣﯽ هﻢ هﺴﺖ! ﮐﻼ دور ﻣﺮد را ﺧﻂ ﺑﮑﺸﻴﺪ و ﺧﻮدﺗﺎن زن و‬ ‫ﻣﺮد ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻴﺪ!‬

‫ﺑﺮﭘﺎﻳﻪ ي اﺳﻨﺎدي آﻪ در دﺳﺖ دارﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺎرﯾﺦ اﯾﺮان ﺑﻪ ‪ ١٠٧۶٢‬ﺳﺎل‬ ‫ﭘﻴﺶ از ﻣﻴﻼد ﻣﺴﻴﺢ ﻣﯽ رﺳﺪ‪ .‬ﮔﺎهﺸﻤﺎر ﮐﻬﻦ اﯾﺮان ﮐﻪ ﺑﺮﭘﺎﯾﻪٔ‬ ‫دوازدﻩ هﺰار ﺳﺎل ﻧﻮ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﻗﺮار داﺷﺖ‪ ،‬از ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎل‬

‫دراﻳﻲ از ﻛﻬﻦ ﻛﺎروان ﻫﺰاره ﻫﺎ‬

‫اﺳﺘﻘﺮار اﻗﻮام اﯾﺮاﻧﯽ در ﻓﻼت اﯾﺮان ﺁﻏﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺗﺎرﯾﺦ دﻗﻴﻖ‬ ‫ﺁن ‪ ١٠٧۶٢‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ از ﻣﻴﻼد اﺳﺖ و اﻣﺴﺎل ﮐﻪ ﺳﺎل ‪٢٠١١‬‬

‫آﻧﺎﻫﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬

‫اﯾﺮان در ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺟﻬﺎن ﺑﺮاﯼ هﺰاران ﺳﺎل ﺗﺨﺘﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎن ﺑﻮد و ﺧﺮد و‬ ‫داﻧﺶ و ﻓﺮهﻨﮓ ﺑﻪ هﻤﻪ ﺟﻬﺎن ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن از هﻨﺮ ‪،‬‬ ‫ﻓﺮهﻨﮓ و اﻧﺪﯾﺸﻪ اﯾﺮاﻧﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ اﯾﺮاﻧﻴﺎن در ﺗﻤﺎم‬ ‫ﮔﻔﺘﺎرهﺎ و ﮐﺮدارهﺎﯼ ﺧﻮدﻣﺎن در زﻧﺪﮔﯽ ﻓﺮﻣﺎن ﻧﻴﺎﮐﺎن را ﺑﻪ ﺟﺎﯼ‬ ‫ﻣﯽ ﺁورﯾﻢ و از ﻓﺮهﻨﮓ ﻧﻴﺎﮐﺎن اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﻴﻢ‪ .‬اﯾﻦ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﮐﻬﻦ هﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺴﻴﺎر ﻓﺮاﺗﺮ از ‪ ١٠٠٠‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ﯾﺎ‬ ‫‪ ٢٠٠٠‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ﺻﺎدر ﺷﺪﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﺎﻣﻞ ﻣﯽ ﺗﻮان درﯾﺎﻓﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺟﺸﻦ ﺑﺰرگ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺟﺸﻨﯽ‬ ‫ﮐﻪ هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎن ﯾﺰدان ﺁﻏﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ درﺧﺘﺎن و‬ ‫ﮔﻴﺎهﺎن زﻧﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ و اﯾﻦ ﻓﺮﻣﺎن ﺧﺪاﯼ‬ ‫ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮان درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﮐﺎن ﻣﺎ ﭼﻪ ﺳﻨﺠﻴﺪﻩ و‬ ‫درﺳﺖ ﻧﺒﺾ ﺟﻬﺎن را درﮎ ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ و ﺑﻪ هﻤﺮاﻩ ﺗﭙﺶ ﻧﺒﺾ ﺟﻬﺎن‬

‫ﺳﻔﺮﻩ هﻔﺖ ﺳﻴﻦ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻧﻮروزﯼ ‪ IHSE‬ﻃﺮاﺣﯽ ﺳﻔﺮﻩ‪ :‬ﭘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻻرﯼ‬ ‫ﻣﻴﻼدﯼ و ‪ ١٣٩٠‬هﺠﺮﯼ ﺧﻮرﺷﻴﺪﯼ اﺳﺖ‪ ،‬از ﺁن هﻨﮕﺎم ‪١٢٧٧٣‬‬ ‫ﺳﺎل ﻣﯽﮔﺬرد‪.‬‬

‫ﺳﺎﻟﮕﺮد ﺁن را ﻧﻬﺎدﻩ اﻧﺪ‪ .‬در ‪ ٨‬ﻣﻬﺮ ﻣﺎﻩ ﺳﺎل ‪ ١٣٨٨‬ﺧﻮﺷﻴﺪﯼ ﻧﻮروز‬

‫زﻣﺎن درازﯼ از اﺳﺘﻘﺮار اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﭘﺎﯾﺎن ﭼﻬﺎرﻣﻴﻦ‬

‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮑﯽ از ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺸﻦ هﺎﯼ اﯾﺮاﻧﻴﺎن و ‪ ١٠‬ﮐﺸﻮر دﯾﮕﺮ‪،‬‬

‫ﯾﺨﺒﻨﺪان دوران زﻣﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺣﺎﺿﺮ‪ ،‬ﺳﺮﻣﺎﯼ وﺻﻒ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯼ ﮐﻞ‬

‫ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ در ﻣﻴﺮاث ﻧﺎﻣﻠﻤﻮس ﯾﻮﻧﺴﮑﻮ ﺑﻪ ﺛﺒﺖ رﺳﻴﺪ ﮐﻪ در ﻣﺠﻤﻊ‬

‫ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻓﻼت اﯾﺮان را در ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﻴﺮد و اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺑﻪ داﺧﻞ زﻣﻴﻦ و‬

‫ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻧﻴﺰ از اﯾﻦ روز ﺑﻪ ﻋﻨﻮان روز ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز‬

‫ﻏﺎر هﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﭘﺎﯾﺎن ﻋﺼﺮ ﯾﺦ‪ ،‬اﯾﺮاﻧﻴﺎن زﻧﺪﮔﯽ دوﺑﺎرﻩ‬

‫ﯾﺎد ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ در ﻧﺸﺴﺖ ‪٢٣‬‬

‫ﺧﻮد را در روﯼ زﻣﻴﻦ از ﺳﺮ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺁن روز را ﻣﺮدﻣﺎن روز ﻧﻮ ﯾﺎ‬

‫ﻓﻮرﯾﻪ ‪ ٢٠١٠‬ﺧﻮد‪ ٢١ ،‬ﻣﺎﻩ ﻣﺎرس را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان روز ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻋﻴﺪ‬

‫ﻧﻮروز ﻣﯽﻧﺎﻣﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺗﺎرﯾﺦ ﮐﻤﺎﺑﻴﺶ ‪ ٩۵٠٠‬ﭘﻴﺶ از ﻣﻴﻼد ﻗﺮار‬

‫ﻧﻮروز‪ ،‬ﺑﺎ رﯾﺸﻪ اﯾﺮاﻧﯽ ﺑﻪ رﺳﻤﻴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ و ﺁن را در ﺗﻘﻮﯾﻢ ﺧﻮد‬

‫داﺷﺖ‪ .‬در دورﻩ هﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﮐﻪ اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ داﻧﺶ‬

‫ﺟﺎﯼ داد‪ .‬در ﻣﺘﻦ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺐ رﺳﻴﺪﻩ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ‬

‫اﺧﺘﺮﺷﻨﺎﺳﯽ دﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ و از ﺗﻌﺎدل ﺑﻬﺎرﯼ و ﭘﺎﯾﻴﺰﯼ و ﻧﻴﺰ اﻧﻘﻼب‬

‫ﻧﻮروز‪ ،‬ﺟﺸﻨﯽ ﺑﺎ رﯾﺸﻪ اﯾﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﺪﻣﺘﯽ ﺑﻴﺶ از ‪ ٣‬هﺰار ﺳﺎل‬

‫ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ و زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬روز ﻧﻮروز را ﺑﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ روز‬

‫دارد و اﻣﺮوزﻩ ﺑﻴﺶ از ‪ ٣٠٠‬ﻣﻴﻠﻴﻮن ﻧﻔﺮ ﺁن را ﺟﺸﻦ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﻧﺪ‬

‫ﺑﺮج ﺑﺮﻩ ﯾﺎ ﺗﻌﺎدل ﺑﻬﺎرﯼ‪ ،‬ﺑﺮدﻧﺪ و اﻳﻦ روز را ﺑﺮاي ﻧﻮروز‪ ،‬ﺟﺎوداﻧﻪ‬

‫ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ )ﺧﺒﺮ ﮔﺰارﯼ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻴﺮاث ﻓﺮهﻨﮕﯽ(‪.‬‬

‫آﺮدﻧﺪ‪ .‬هﻤﭽﻨﻴﻦ در ﺑﺮﺧﯽ از ﻣﺘﻦ هﺎﯼ ﮐﻬﻦ اﯾﺮان از ﺟﻤﻠﻪ‬

‫‪8‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﺷﺎهﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮدوﺳﯽ و ﺗﺎرﯾﺦ ﻃﺒﺮﯼ‪ ،‬ﺟﻤﺸﻴﺪ و در ﺑﺮﺧﯽ دﯾﮕﺮ از‬ ‫ﻣﺘﻦ هﺎ‪ ،‬ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺎﯾﻪ ﮔﺬار ﻧﻮروز ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺪﯾﺪﺁورﯼ ﻧﻮروز در ﺷﺎهﻨﺎﻣﻪ‪ ،‬ﺑﺪﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ رواﯾﺖ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺟﻤﺸﻴﺪ در ﺣﺎل ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﺁذرﺑﺎﯾﺠﺎن‪ ،‬دﺳﺘﻮر داد ﺗﺎ در ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮاﯼ‬ ‫او ﺗﺨﺘﯽ ﺑﮕﺬارﻧﺪ و ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺗﺎﺟﯽ زرﯾﻦ ﺑﺮ روﯼ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫رﺳﻴﺪن ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﻪ ﺗﺎج زرﯾﻦ او‪ ،‬ﺟﻬﺎن ﻧﻮراﻧﯽ ﺷﺪ و ﻣﺮدم‬ ‫ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺁن روز را روز ﻧﻮ ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﺑﻮرﯾﺤﺎن ﺑﻴﺮوﻧﯽ در ﮐﺘﺎب ﻣﺸﻬﻮر ﺧﻮد ﺁﺛﺎر اﻟﺒﺎﻗﻴﻪ )ﺳﺪﻩ ﭘﻨﺠﻢ‬ ‫هﺠﺮﯼ( ﺑﻪ ﮔﺴﺘﺮدﮔﯽ در اﯾﻦ ﺑﺎرﻩ ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﯾﺪ و در ﺟﺴﺘﺎر ﺧﻮد‬ ‫ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ‪-‬هﺎﯼ ﮐﻬﻦ را ﻣﯽ‪-‬ﮐﺎود ﺑﻠﮑﻪ از ﺗﺪاوم ﺳﻨﺖ‪-‬هﺎﯼ‬ ‫دﯾﺮﯾﻨﻪ در روزﮔﺎر ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ ﻣﯽ‪-‬دهﺪ و ﺁﺷﮑﺎرا ﻣﯽ‪-‬ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺮدﻣﺎن دوراﻧﺶ‪ ،‬هﻤﭽﻨﺎن ﭘﺬﯾﺮاﯼ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎن ﻧﻮروزﯼ‪-‬اﻧﺪ و ﺑﺎ هﻤﻪ‪-‬‬ ‫ﺗﻮش و ﺗﻮان ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ‪-‬ﮐﻮﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﻴﺰﻩ ﮔﺮداﻧﯽ و ﻧﻮﺳﺎزﯼ‬ ‫هﻤﻪ‪-‬ﯼ اﻓﺰارهﺎ و دﺳﺖ ﻣﺎﯾﻪ‪-‬هﺎﯼ زﻧﺪﮔﯽ و ﺁراﺳﺘﻦ و ﭘﻴﺮاﺳﺘﻦ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ و ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ اﻧﮕﻴﺰﻩ‪-‬ﯼ ﺧﺸﻨﻮدﯼ و ﺳﺮاﻓﺮازﯼ ﺁن ارﺟﻤﻨﺪان‬

‫ﺳﻔﺮه ﻫﻔﺖ ﺳﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺳﺎل در ‪SUB‬‬ ‫ﻃﺮاﺣﻲ ﺳﻔﺮه از آﻧﺎﻫﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬

‫ﻧﮕﺮش روﺷﻨﮕﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ‪-‬ﯼ ﻧﻮروز و ﺳﻮﯾﻪ‪-‬هﺎ و وﯾﮋﮔﯽ‪-‬هﺎﯼ‬

‫دوازدﻩ ﺳﺘﻮن از ﺧﺸﺖ ﺧﺎم ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺑﺮ ﺳﺘﻮﻧﯽ ﮔﻨﺪم‪ ،‬ﺑﺮ‬

‫ﺁﯾﻴﻦ‪-‬هﺎﯼ ﺁن رو ﺑﻪ رو ﻣﯽ‪-‬ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ﺑﺪﻳﻦ ﺳﺎن‪ ،‬ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﻢ آﻪ ﻧﻮروز‪،‬‬

‫ﺳﺘﻮﻧﯽ ﺟﻮ و ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮﻧﺞ‪ ،‬ﺑﺎﻗﻼ‪ ،‬ﮐﺎﺟﻴﻠﻪ ‪ ،‬ارزن‪ ،‬ذرت‪ ،‬ﻟﻮﺑـﻴﺎ‪،‬‬

‫آﻬﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﺟﺸﻦ در هﻤﻪ ﺟﻬﺎن و در ﻣﻴﺎن هﻤﻪ ﻣﺮدﻣﺎن اﺳﺖ آﻪ‬

‫ﻧﺨﻮد‪ ،‬ﮐﻨﺠﺪ‪ ،‬ﻋﺪس و ﻣﺎش ﻣﯽ ﮐﺎﺷﺘـﻨﺪ و در ﺷﺸﻤﻴﻦ روز‬

‫ﺗﺎآﻨﻮن هﻤﭽﻨﺎن ﺳﺮﻓﺮازاﻧﻪ در ﭘﻬﻨﻪ ﺑﺰرﮔﻲ از اﻳﻦ ﺟﻬﺎن‪ ،‬ﺟﺸﻦ‬

‫ﻓﺮوردﯾﻦ ﺑﺎ ﺳﺮود و ﺗﺮﻧﻢ و ﺷﺎدﯼ اﯾﻦ ﺳﺒﺰﻩ هﺎ را ﻣﯽ ﮐﻨﺪﻧﺪ و‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬

‫ﺑﺮاﯼ ﻓﺮﺧﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ هﺮ ﺳﻮ ﻣﯽ ﭘﺮاﮐﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻘﻞ از اﺑﻮرﯾﺤﺎن‬

‫ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬در ﻧﻮروزﻧﺎﻣﻪ ﻧﺴﺒﺖ دادﻩ ﺑﻪ ﺣﮑﻴﻢ ﻋﻤﺮ ﺧﻴﺎم ﻧﻴﺰ ﺑﺎ هﻤﻴﻦ‬

‫ﺑﻴﺮوﻧﯽ اﯾﻦ رﺳﻢ در اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﭘﺎﯾﺪار ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ روز ﻧﻮروز در ﮐﻨﺎر ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺳﻔﺮﻩ ﻧﻮروزﯼ‬

‫هﻔﺖ ﺻﻨﻒ از ﻏﻼت در هﻔﺖ اﺳﺘﻮاﻧﻪ ﺑﮑﺎرﻧﺪ و از روﯾـﻴﺪن اﯾﻦ‬

‫ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ ﺁن ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ اﻣﺮوزﻩ ﺁن را هﻔﺖ ﺳﻴﻦ ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻴﻢ در ﻃﻮل‬

‫ﻏﻼت‪ ،‬ﺧﻮﺑﯽ و ﺑﺪﯼ زراﻋﺖ و ﺣﺎﺻﻞ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ را ﺣﺪس ﺑﺰﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺗﺎرﯾﺦ ﺗﻐﻴﻴﺮاﺗﯽ ﻓﺮاوان ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﺧﻼف ﻧﺎم ﺧﻮد ﺳﻔﺮﻩ ﯼ‬ ‫هﻔﺖ ﺳﻴﻦ اﻣﺮوزﯼ درﺑﺮدارﻧﺪﻩ ﯼ اﺟﺰاﯼ اﺻﻠﯽ ﺑﺴﻴﺎرﯼ اﺳﺖ‬

‫اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﭘﻴﺶ از ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل ﻧﻮ ﺧﻮان ﻧﻮروزﯼ را ﻣﯽ ﮔﺴﺘﺮاﻧﺪﻧﺪ و‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺮف ﺳﻴﻦ ﺁﻏﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬از اﯾﻦ روﯼ ﺑﺮﺧﯽ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬

‫ﻧﻤﺎدهﺎﯼ اﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪان )ﺟﺎوداﻧﮕﺎن( ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺮﮐﺖ و ﻣﺎﯾﻪ‬

‫اﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻔﺮﻩ هﻔﺖ ﺷﻴﻦ ﮐﻪ اﻗﻼم اﺻﻠﯽ ﺑﺎ ش ﺁﻏﺎز ﻣﯽ ﺷﺪﻩ اﻧﺪ‬

‫ﺳﻼﻣﺖ اﻧﺴﺎن هﺎ و ﻧﺸﺎﻧﻪ اﯼ از ﻧﻌﻤﺖ هﺎﯼ ﯾﺰدان )اهﻮراﻣﺰدا(‬

‫ﺻﻮرت ﮐﻬﻦ ﺗﺮ اﯾﻦ ﺳﻔﺮﻩ اﺳﺖ و ﺑﺪﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ادﻋﺎ‬

‫را ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﻣﯽ ﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬در ﺳﻔﺮﻩ هﻔﺖ ﺳﻴﻦ هﻔﺖ روﯾـﻴﺪﻧﯽ‬

‫اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ در زﻣﺎن ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎن اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﯼ‬

‫ﺧﻮراﮐﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺮف س ﺁﻏﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻧﻤﺎد و ﺷﮕﻮﻧﯽ ﺑﺮ‬

‫ﻧﻮروز‪ ،‬ﺷﻬﺪ و ﺷﻴﺮ و ﺷﺮاب و ﺷﮑﺮ ﻧﺎب ﺷﻤﻊ و ﺷﻤﺸﺎد و ﺷﺎﺑﻪ‬

‫ﻓﺮاواﻧﯽ روﯾـﻴﺪﻧﯽ هﺎ و ﻓﺮاوردﻩ هﺎﯼ ﮐﺸﺎورزﯼ اﺳﺖ‪ .‬ﮐﺘﺎب‬

‫ﻗﺮار ﻣﯽ دادﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﺑﻮدن اﯾﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم هﺎﯾﯽ ﻋﺮﺑﯽ‬

‫ﻣﻘﺪس ﻧﻤﺎد هﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺧﺪا ﺑﻮدن‪ .‬ﺳﺒﺰﻩ ﻧﻤﺎد اﻣﺮداد ﻧﺸﺎﻧﯽ‬

‫اﺳﺘﺸﻬﺎد ﻣﯽﮐﻨﺪ و از اﺟﺰاﯾﯽ اﺻﻠﯽ و ﺿﺮورﯼ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻴﺮ‪ ،‬ﺳﻤﻨﻮ‬

‫از ﺑﯽ ﻣﺮﮔﯽ و ﺟﺎوداﻧﮕﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻤﻨﻮ ﻧﻤﺎد زاﯾﺶ و ﺑﺎرورﯼ‬

‫و ﺳﭙﻨﺪ)اﺳﻔﻨﺪ( ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﯽ ﻣﻴﻨﻤﺎﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺪﯾﻬﯽ اﺳﺖ‪ .‬از اﯾﻦ روﯼ‬

‫ﮔﻴﺎهﺎن ﺗﻮﺳﻂ ﻓﺮوهﺮهﺎﺳﺖ‪ .‬ﺳﻨﺠﺪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﺸﻖ و‬

‫دﯾﺪﮔﺎﻩ هﺎﯼ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ اﯾﻦ را ﮐﻪ اﺻﻄﻼح هﻔﺖ ﺳﻴﻦ ﺗﺤﺮﯾﻒ هﻔﺖ‬

‫دﻟﺪادﮔﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻤﺎق ﭼﺎﺷﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ و ﺳﻴﺮ و ﺳﺮﮐﻪ ﺑﺮاﯼ‬

‫ﺷﻴﻦ ﯾﺎ هﻔﺖ ﭼﻴﻦ )= هﻔﺖ ﭼﻴﺰ ﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ( اﺳﺖ را ﺟﺪا‬

‫ﮔﻨﺪزداﯾﯽ و ﭘﺎﮐﻴﺰﮔﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎن‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺮﮐﺖ و ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ‬

‫ﻧﻤﯽﺗﻮان ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ اﺳﻨﺎد ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﻣﻮﺟﻮد از ﺟﻤﻠﻪ ﺁﺛﺎر‬

‫ﻧﻤﺎد ﻧﻄﻔﻪ و ﻧﮋاد اﺳﺖ‪ .‬ﺁﯾﻴﻨﻪ ﺑﺮاﯼ ﭼﺸﻢ روﺷﻨﯽ و ﯾﮑﺮﻧﮕﯽ و ﺑﺎ‬

‫اﺑﻮرﯾﺤﺎن ﺑﻴﺮوﻧﯽ و ﺷﺎهﻨﺎﻣﻪ‪ ،‬اﯾﺮاﻧﻴﺎن هﻔﺖ ﻧﻮع ﻏﻠﻪ ﯾﺎ ﺳﺒﺰﯼ را‬

‫اﯾﻤﺎن ﺑﻮدن و اﻧﺎر ﻧﺸﺎﻧﻪ هﻤﺒﺴﺘﮕﯽ و اﺗﺤﺎد‪ .‬ﺳﻴﺐ ﺳﺮخ ﻧﻤﺎدﯼ‬

‫ﺑﻪ ﻧﻤﺎد هﻔﺖ اﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮان ﻣﯽ ﻧﻬﺎدﻧﺪ‪.‬‬

‫اﺳﺖ از ﻋﺸﻖ و زاﯾﺶ و ﺗﻨﺪرﺳﺘﯽ‪ .‬ﺷﻴﺮ ﺗﺎزﻩ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﻴﮏ‬

‫در اﯾﺮان ﮐﻬﻦ‪ ،‬ﺑـﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ روز ﭘﻴﺶ از ﻧﻮروز در ﻣﻴﺪان ﺷﻬﺮ‬

‫‪9‬‬

‫اﻧﺪﯾﺸﯽ‪ .‬ﺷﻤﻊ و ﺷﻤﻌﺪان ﻧﺸﺎﻧﯽ اﺳﺖ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راﺳﺘﯽ و‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﭘﺎﮐﯽ و ﺳﮑﻪ ﻧﻤﺎدﯼ اﺳﺖ از ﺷﻬﺮﯾﺎرﯼ‪ .‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺳﮑﻪ هﻴﭽﮕﺎﻩ‬

‫ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮروز در دوران ﺻﻔﻮﯾﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽﺷﺪﻩ‪ .‬در ﺳﺎل ‪١۵٩٧‬‬

‫ارزش ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻧﻤﯽ دهﺪ‪ .‬ﻣﺎهﯽ و ﺁب ﻧﻤﺎدﯼ اﺳﺖ از‬

‫ﻣﻴﻼدﯼ‪ ،‬ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺎس ﺻﻔﻮﯼ ﻣﺮاﺳﻢ ﻧﻮروز را در ﻋﻤﺎرت ﻧﻘﺶ‬

‫اﯾﺰد ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺣﻴﺎت و ﭘﺎﮐﯽ‪ ،‬ﺟﻨﺐ و ﺟﻮش و ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﯽ‪.‬‬

‫ﺟﻬﺎن اﺻﻔﻬﺎن ﺑﺮﮔﺰار ﻧﻤﻮد‪.‬‬

‫ﻧﺎن‪ ،‬ﭘﻨﻴﺮ و ﺳﺒﺰﯼ‪ ،‬ﻧﻘﻞ و ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ و ﺁﺟﻴﻞ‪ ،‬هﻤﮕﯽ ﻧﻤﺎد دادﻩ‬ ‫هﺎﯼ اﯾﺰد ﯾﮑﺘﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎرﯼ ﺁن را ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮان ﻣﯽ‬ ‫ﻧﻬﻨﺪ‪ .‬اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﭘﺲ از ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل و ﻧﻴﺎﯾﺶ ﺑﻪ درﮔﺎﻩ ﯾﺰدان ﺑﺎ ﮔﻼب‬

‫ﻧﻮروز در ﻣﻴﺎن ﺳﺎﯾﺮ اﻗﻮام ﺁرﯾﺎﯾﯽ‬

‫و ﺁﯾﻴﻨﻪ و ﭘﺨﺶ ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ و ﻧﻘﻞ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺷﺎدﺑﺎش ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻮروز در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎﯼ وﺳﻴﻌﯽ ﺷﺎﻣﻞ اﯾﺮان‪ ،‬ﺗﺮﮐﻴﻪ‪ ،‬ﺟﻤﻬﻮرﯼ‬ ‫ﻧﻮروز ﭘﻴﺶ از اﺳﻼم‬

‫ﺁذرﺑﺎﯾﺠﺎن‪ ،‬ﺗﺮﮐﻤﻨﺴﺘﺎن‪ ،‬ازﺑﮑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﻗﻔﻘﺎز‪ ،‬ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ‪ ،‬اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎن‪،‬‬

‫ﺑﺴﻴﺎرﯼ از اﯾﺮان ﺷﻨﺎﺳﺎن ﻧﮕﺎرﻩ ﻣﺮاﺳﻢ ﭘﻴﺸﮑﺶ هﺪاﯾﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ اﯾﺮان در ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ را ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻧﻮروز داﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﺎﺟﻴﮑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﺎﻟﮑﺎن‪ ،‬ﺗﺎﺗﺎرﺳﺘﺎن ﺗﺎ ﺑﺨﺶ هﺎﯾﯽ از هﻨﺪ و ﭼﻴﻦ و‬ ‫ﻧﭙﺎل و ﺗﺒﺖ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﮐﻮروش در ﺳﺎل ‪ ۵٣٨‬ﻗﺒﻞ از ﻣﻴﻼد‪ ،‬ﻧﻮروز را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺟﺸﻦ ﻣﻠﯽ‬ ‫و رﺳﻤﯽ اﯾﺮاﻧﻴﺎن اﻋﻼم ﮐﺮد و هﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎن اﯾﻦ ﺟﺸﻦ را ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ‬ ‫هﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﻧﻤﻮدﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺷﻮاهﺪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دهﺪ‬ ‫دارﯾﻮش اول هﺨﺎﻣﻨﺸﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻧﻮروز‪ ،‬در ﺳﺎل ‪ ۴١۶‬ﻗﺒﻞ از‬ ‫ﻣﻴﻼد ﺳﮑﻪ اﯼ از ﺟﻨﺲ ﻃﻼ ﺿﺮب ﻧﻤﻮد ﮐﻪ در ﯾﮏ ﺳﻮﯼ ﺁن‬ ‫ﺳﺮﺑﺎزﯼ در ﺣﺎل ﺗﻴﺮاﻧﺪازﯼ ﻧﺸﺎن دادﻩ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺟﺸﻦ ﻧﻮروز‬ ‫در زﻣﺎن اﺷﮑﺎﻧﻴﺎن و ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎن ﺷﺶ روز ﺑﻪ ﻃﻮل ﻣﯽ اﻧﺠﺎﻣﻴﺪﻩ و‬ ‫ﺑﻪ دو دورﻩ ﻧﻮروز ﮐﻮﭼﮏ و ﻧﻮروز ﺑﺰرگ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻮروز ﮐﻮﭼﮏ ﯾﺎ ﻧﻮروز ﻋﺎﻣﻪ ﭘﻨﺞ روز ﺑﻮد ‪ ،‬از ﯾﮑﻢ ﺗﺎ ﭘﻨﺠﻢ ﻓﺮوردﯾﻦ و‬ ‫روز ﺷﺸﻢ ﻓﺮوردﯾﻦ ‪ ،‬ﺟﺸﻦ ﻧﻮروز ﺑﺰرگ ﯾﺎ ﻧﻮروز ﺧﺎﺻﻪ ﺑﻮدﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺘﻮن ﭘﻬﻠﻮﯼ‪ ،‬زادروز زرﺗﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬در هﺮ‬

‫ﺳﻔﺮﻩ هﻔﺖ ﺳﻴﻦ ‪ IHSE‬ﻃﺮاﺣﯽ از ﭘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻻرﯼ‬

‫ﯾﮏ از روزهﺎﯼ ﻧﻮروز ﻋﺎﻣﻪ‪ ،‬ﻃﺒﻘﻪ اﯼ از ﻣﺮدم )دهﻘﺎﻧﺎن‪ ،‬روﺣﺎﻧﻴﺎن‪،‬‬ ‫ﺳﭙﺎهﻴﺎن‪ ،‬ﭘﻴﺸﻪوران و اﺷﺮاف( ﺑﻪ دﯾﺪار ﺷﺎﻩ ﻣﯽﺁﻣﺪﻧﺪ و ﺷﺎﻩ ﺑﻪ‬

‫ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز در ﺗﺎﺟﻴﮑﺴﺘﺎن ﻋﻴﺪ ﻣﻠﯽ ﻧﻴﺎﮐﺎن اﺳﺖ و از ﺁن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬

‫ﺳﺨﻨﺎن ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻮش ﻣﯽ دادﻩ و ﺑﺮاﯼ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻼت ﺁﻧﻬﺎ دﺳﺘﻮر‬

‫رﻣﺰ دوﺳﺘﯽ و زﻧﺪﻩ ﺷﺪن ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮدات ﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ﻧﺎم‬

‫ﺻﺎدر ﻣﯽ ﮐﺮدﻩ‪ .‬در روز ﺷﺸﻢ‪ ،‬ﺷﺎﻩ ﺣﻖ ﻃﺒﻘﺎت ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﻣﺮدم را‬

‫ﺧﻴﺪﯾﺮ اﯾﺎم ﯾﻌﻨﯽ ﻋﻴﺪ ﺑﺰرگ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮدم ﺗﺎﺟﻴﮑﺴﺘﺎن در‬

‫ادا ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد و در اﯾﻦ روز‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰدﯾﮑﺎن ﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر وﯼ‬

‫اﯾﺎم ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز ﺧﺎﻧﻪ را ﭘﺎﮎ ﮐﺮدﻩ و ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬از زﻣﺎن هﺮﻣﺰ دوم‪ ،‬رﺳﻢ دادن ﺳﮑﻪ در ﻧﻮروز ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬

‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬در اﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎن در روزهﺎﯼ اول ﺳﺎل هﻤﻪ دﺷﺖهﺎﯼ ﺑﻠﺦ‬

‫ﻋﻴﺪﯼ ﻣﺘﺪاول ﺷﺪ‪.‬‬

‫و دﯾﻮار و ﭘﺸﺖ ﺑﺎم هﺎﯼ ﮔﻠﯽ ﺁن ﭘﺮ از ﮔﻞ ﺳﺮخ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺮدم‬ ‫ﺗﺮﮐﻤﻨﺴﺘﺎن ﻋﻘﻴﺪﻩ دارﻧﺪ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭼﻬﺎرﻣﻴﻦ‬

‫ﻧﻮروز ﭘﺲ از اﺳﻼم‬

‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﭘﻴﺸﺪادﯾﺎن ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﺸﺴﺖ ﺁن روز را ﻧﻮروز‬

‫در زﻣﺎن ﻋﺒﺎﺳﻴﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﺮاﯼ ﭘﺬﯾﺮش‬

‫ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﺗﺮﮐﻤﻨﺴﺘﺎن دراﯾﻦ اﯾﺎم ﺑﺎ ﭘﺨﺘﻦ ﻏﺬاهﺎﯼ ﻣﻌﺮوف‬

‫هﺪاﯾﺎﯼ ﻣﺮدﻣﯽ‪ ،‬از ﻧﻮروز اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ روﯼ ﮐﺎر ﺁﻣﺪن‬

‫ﻧﻮروزﯼ ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ :‬ﻧﻮروز ﮐﺠﻪ‪ ،‬ﻧﻮروز ﺑﺎﻣﻪ‪ ،‬ﺳﻤﻨﯽ و اﺟﺮاﯼ ﺑﺎزﯼ هﺎﯼ‬

‫ﺳﻠﺴﻠﻪ هﺎﯼ ﺳﺎﻣﺎﻧﻴﺎن و ﺁل ﺑﻮﯾﻪ‪ ،‬ﺟﺸﻦ ﻧﻮروز ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺮدﮔﯽ‬

‫ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﻮاﻧﺎن ﺗﺮﮐﻤﻦ ﺣﺎل و هﻮاﯼ دﯾﮕﺮﯼ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﺸﻦ و‬

‫ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪ‪ .‬در دوران ﺳﻠﺠﻮﻗﻴﺎن‪ ،‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﺟﻼل اﻟﺪﯾﻦ‬

‫ﺷﺎدﯼ ﻣﯽ دهﻨﺪ‪ .‬از ﺁداب و رﺳﻮم ﻋﻴﺪ ﻧﻮروز در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم‬

‫ﻣﻠﮑﺸﺎﻩ ﺳﻠﺠﻮﻗﯽ ﺗﻌﺪادﯼ از ﺳﺘﺎرﻩ ﺷﻨﺎﺳﺎن اﯾﺮاﻧﯽ از ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ و ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﯽ ﭘﺎﮐﻴﺰﻩ ﮐﺮدن‬

‫ﺧﻴﺎم ﺑﺮاﯼ ﺑﻬﺘﺮﺳﺎزﯼ ﮔﺎهﺸﻤﺎر اﯾﺮاﻧﯽ ﮔﺮد هﻢ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﮔﺮوﻩ‪،‬‬

‫ﺧﺎﻧﻪ و ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ و ﭘﻮﺷﻴﺪن ﻟﺒﺎس و ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻤﻮدن اﻧﻮاع ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ و‬

‫ﻧﻮروز را در ﯾﮑﻢ ﺑﻬﺎر ﻗﺮار دادﻧﺪ و ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺁن را ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮ‬

‫هﻤﭽﻨﻴﻦ ﭘﺨﺘﻦ ﻏﺬاهﺎﯼ ﻣﻌﺮوف اﯾﻦ اﯾﺎم و ﻋﻴﺪﯼ دادن و ﮔﺮﻓﺘﻦ و‬

‫اﺳﺎس اﯾﻦ ﮔﺎهﺸﻤﺎر ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻘﻮﯾﻢ ﺟﻼﻟﯽ ﻣﻌﺮوف ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮاﯼ‬

‫دﯾﺪ و ﺑﺎزدﯾﺪ اﻗﻮام اﺷﺎرﻩ ﻧﻤﻮد‪ .‬در اﯾﺎم ﻧﻮروز ﻣﺮدم ﭘﺎﮐﺴﺘﺎن از‬

‫ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪن ﻧﻮروز در ﺁﻏﺎز ﺑﻬﺎر‪ ،‬ﻣﻘﺮر ﺷﺪ ﮐﻪ هﺮ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﯾﮏﺑﺎر‪،‬‬

‫ﮔﻔﺘﺎر ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﭘﺮهﻴﺰ ﻧﻤﻮدﻩ و ﺑﺎ اﺣﺘﺮام و اﺧﻼص ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﻧﺎم‬

‫ﺗﻌﺪاد روزهﺎﯼ ﺳﺎل را ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ‪ ٣۶۵‬روز‪ ،‬ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ‪ ٣۶۶‬روز در ﻧﻈﺮ‬

‫ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ‪ .‬در ﺟﻤﻬﻮرﯼ ﺁذرﺑﺎﯾﺠﺎن ‪ ٨‬روز اول ﺳﺎل ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﻧﻮروز‬

‫‪10‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﺗﻌﻄﻴﻞ رﺳﻤﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﺁداب و رﺳﻮم ﻧﻮروز ﻣﺸﺎﺑﻪ‬

‫‪ .٣‬دﮐﺘﺮ ﺟﻼل ﺧﺎﻟﻘﯽ ﻣﻄﻠﻖ‪ -‬ﺗﺎرﯾﺨﭽﻪ ﻧﻮروز‬

‫ﻣﻨﺎﻃﻖ دﯾﮕﺮ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬در ازﺑﮑﺴﺘﺎن ﻧﻴﺰ در اﯾﺎم ﻧﻮروز‬ ‫ﺟﺸﻨﻬﺎﯼ ﻓﺮاواﻧﯽ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﮔﺮدد ﮐﻪ از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺸﻦ ﻻﻟﻪ‪ ،‬ﺟﺸﻦ ﺳﻨﺒﻠﻪ و ﺟﺸﻦ ﮔﻞ ﺳﺮخ در ﺧﻮارزم و ﺑﺨﺎرا‬ ‫اﺷﺎرﻩ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ ‪ ،‬ﻧﻮ ﮐﺮدن ﺟﺎﻣﻪ و ﺗﺪارﮎ ﺧﻮان و ﺧﻮراﮎ‬ ‫ﻧﻮروزﯼ‪ ،‬دﯾﺪ و ﺑﺎزدﯾﺪ از اﻗﻮام و دوﺳﺘﺎن‪ ،‬هﻤﻪ و هﻤﻪ از ﺁداﺑﯽ‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁرﯾﺎﯾﻴﺎن در هﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺟﺎﯼ‬

‫‪ .۴‬دﮐﺘﺮ ﺷﺎهﻴﻦ ﺳﭙﻨﺘﺎ‪ -‬ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻘﺎﻻت در ﻣﻮرد ﻧﻮروز‬ ‫‪ .۵‬دﮐﺘﺮ ﻓﺮﯾﺪون ﺟﻨﻴﺪﯼ‪ -‬داﻧﺶ ﮐﻴﻬﺎن و زﻣﻴﻦ در اﯾﺮان وﯾﺞ‪،‬‬ ‫اﻧﺘﺸﺎرات ﺑﻠﺦ‬ ‫‪ .۶‬ﻧﻮروز ﻧﺎﻣﻪ‪ -‬ﺣﮑﻴﻢ ﻋﻤﺮ ﺧﻴﺎم‬

‫ﺁوردﻩ و ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ارج ﻣﯽ ﻧﻬﻴﻢ‪.‬‬ ‫‪ .٧‬ﺁﺛﺎر اﻟﺒﺎﻗﻴﻪ‪ -‬ﺑﻮرﯾﺤﺎن ﺑﻴﺮوﻧﯽ‬ ‫ﺳﻴﺰدﻩ ﺑﻪ در‬ ‫ﺳﻴﺰدهﻤﻴﻦ روز از هﺮ ﻣﺎﻩ را روز "ﺗﻴﺶﺗﺮ" ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي "ﺳﺘﺎرﻩ ﺑﺎران"‬ ‫ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺘﺎرﻩ را ﻣﻲ ﺗﻮان ﺻﺒﺢ زود در ﺧﺮاﺳﺎن دﻳﺪ‪.‬‬

‫ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﺮخ – ﺣﺮف و ﺣﺪﯾﺚ هﺎ‬

‫اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎور ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ اﻳﻦ ﺳﺘﺎرﻩ از اﻗﻴﺎﻧﻮس ﺁرام‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ و ﻧﻘﺶ ﻣﻮﺛﺮي در ﺑﺎران دارد‪ .‬ﺑﺮ هﻤﻴﻦ اﺳﺎس اﻳﺮاﻧﻴﺎن‬ ‫در ﺳﻴﺰدهﻤﻴﻦ روز از ﺁﻏﺎز ﺳﺎل ﻧﻮ‪ ،‬ﺳﺒﺰﻩ هﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺁب هﺎ‬ ‫هﺪﻳﻪ ﻣﻲ دهﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ از اﻳﻦ روز ﻗﺪرداﻧﻲ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬ ‫هﻤﭽﻨﻴﻦ اﯾﺮاﻧﻴﺎن در اﯾﻦ روز دﻋﺎﯼ ﺑﺎران ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﯽ ﭘﺮ ﺑﺮﮐﺖ‬ ‫ﺑﺮاﯼ ﮐﺸﺎورزﯼ ﻣﯽ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬در هﻴﭻ ﮐﺠﺎﯼ ﻣﺘﻮن ﮐﻬﻦ در ﻣﻮرد‬ ‫ﻧﺤﺴﯽ اﯾﻦ روز ﻧﻮﺷﺘﻪ اﯼ دﯾﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ و اﯾﻦ ﺑﺎور ﺗﻨﻬﺎ در ﺳﺪﻩ‬ ‫هﺎﯼ اﺧﻴﺮ ﻣﺸﺎهﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﺁﺗﺶ از دﯾﺮﺑﺎز در ﻧﺰد اﯾﺮاﻧﻴﺎن از ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ وﯾﮋﻩ اﯼ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدﻩ‬ ‫اﺳﺖ و ﺑﺴﻴﺎرﯼ از ﺟﺸﻦ هﺎ و ﺁﯾﻴﻦ هﺎﯼ ﮐﻬﻦ اﯾﺮاﻧﯽ ﭘﻴﻮﻧﺪ‬ ‫ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ‪ .‬در هﻴﭻ ﯾﮏ از ﻣﺘﻮن ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ‬ ‫ﭘﻴﺶ از اﺳﻼم اﺷﺎرﻩ اﯼ ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ ﻧﺸﺪﻩ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬در اوﺳﺘﺎ‪ ،‬ﮐﺘﻴﺒﻪ هﺎﯼ ﻋﻴﻼﻣﯽ‪ ،‬هﺨﺎﻣﻨﺸﯽ‪ ،‬اﺷﮑﺎﻧﯽ و‬ ‫ﺳﺎﺳﺎﻧﯽ و ﻧﻴﺰ در ﻣﺘﻮن ﭘﻬﻠﻮﯼ و ﺣﺘﯽ در رواﯾﺖ هﺎﯼ ﻣﻮرﺧﺎن‬

‫ﻋﮑﺲ از ﻓﺮزان ﺗﻮﮐﻠﯽ‬

‫اﮐﻨﻮن هﺰارﻩ هﺎﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﺮاﻧﻴﺎن در هﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ اﯾﻦ ﺁﯾﻴﻦ‬ ‫ﺧﺠﺴﺘﻪ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻤﺎدهﺎﯼ ﮔﻮﯾﺎﯾﺶ ﺟﺸﻦ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮروز ﯾﮏ‬ ‫اﺗﻔﺎق ﺳﺎدﻩ ﺗﺎرﯾﺨﯽ و ﯾﺎ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﻮروز هﻤﭽﻮن‬ ‫ﺷﺎهﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮدوﺳﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ و ﺳﻨﺪ ﻣﻠﯽ و هﻮﯾﺖ هﺮ اﯾﺮاﻧﯽ‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪون ﺁن ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ اﯼ اﺳﺖ ﻏﺮﯾﺐ در ﻣﻴﺎن‬ ‫اﻧﺒﻮﻩ ﺁدﻣﻴﺎن‪ .‬ﺑﺪﯾﻦ ﺳﺎن ﻧﻮروز اﯾﻦ درداﻧﻪ اﯾﺮاﻧﯽ‪ ،‬هﻤﻪ ﺁرﯾﺎﯾﻴﺎن را‬ ‫در ﺳﺮاﺳﺮ ﮔﻴﺘﯽ ﮔﺮد هﻢ ﺁوردﻩ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺎﻟﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺁﻧﺎن در‬ ‫ﭼﺸﻤﻪ ﻏﻨﯽ ﻓﺮهﻨﮕﺸﺎن از ﻧﻮ ﺑﺒﺎﻟﻨﺪ و ﭘﻴﻤﺎن ﻧﻮ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ‬ ‫هﺴﺘﻨﺪ‬

‫ﺁزادﻩ‪،‬‬

‫ﺳﺮاﻓﺮاز‬

‫و‬

‫ﮐﻮﺷﺎ‬

‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬

‫اﯾﺪون ﺑﺎد‪.‬‬ ‫ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬ ‫ﯾﮑﻢ ﻓﺮوردﯾﻦ ‪ ١٣٩٠‬ﺟﻼﻟﯽ‬ ‫*ﭘﺎﻧﻮﺷﺖ‪ :‬در ﻧﻮﺷﺘﻦ اﯾﻦ ﻣﻘﺎل از ﻣﻨﺎﺑﻊ ذﯾﻞ ﺑﻬﺮﻩ ﺟﺴﺘﻪ ام‬ ‫‪ .١‬دﮐﺘﺮ ﺟﻠﻴﻞ دوﺳﺘﺨﻮاﻩ – ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻘﺎﻻت در ﻣﻮرد ﻧﻮروز‬ ‫‪ .٢‬دﮐﺘﺮ ﻓﺮﯾﺪون ﺟﻨﻴﺪﯼ‪ -‬ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻘﺎﻻت و ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ هﺎ در ﻣﻮرد‬ ‫ﭘﻴﺸﻨﻴﻪ ﻧﻮروز‬

‫ﺁﺗﺶ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ در ‪Hawerlark Park‬‬

‫‪11‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﯾﻮﻧﺎﻧﯽ درﺑﺎرﻩ اﯾﺮان ﻧﻴﺰ در ﻣﻮرد ﺟﺸﻦ ﭼﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ ﺳﺨﻨﯽ‬

‫ﺁش رﺷﺘﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ اﻣﺴﺎل در‬ ‫‪Hawerlack Park‬‬

‫ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺘﻮن ﭘﺲ از اﺳﻼم ﻧﻴﺰ در اﯾﻦ ﺑﺎرﻩ ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫ﺑﻮدﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ در ﺁﺛﺎر اﺑﻮرﯾﺤﺎن ﺑﻴﺮوﻧﯽ ﻧﻴﺰ درﺑﺎرﻩ ﺁن ﺗﻮﺿﻴﺤﯽ‬ ‫دادﻩ ﻧﺸﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎرﯼ از اﯾﺮان ﺷﻨﺎﺳﺎن از ﺟﻤﻠﻪ اﺳﺘﺎد‬ ‫اﺑﺮاهﻴﻢ ﭘﻮر داوود ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﺮخ ﺻﻮرت ﺗﻐﻴﻴﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ‬ ‫ﭘﻨﺠﻪ ﺁﺧﺮ ﺳﺎل زرﺗﺸﺘﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺎﺳﺘﺎن ‪ ۵‬روز ﺁﺧﺮ ﺳﺎل‬ ‫ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺟﺸﻦ ﻧﻮروز ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ و در اﯾﻦ روزهﺎ ﺑﻪ ﺗﻤﻴﺰ ﮐﺮدن‬ ‫ﻣﻨﺎزل‪ ،‬ﻧﻴﺎﯾﺶ ﺑﺮاﯼ روان در ﮔﺬﺷﺘﮕﺎن‪ ،‬ﺗﻬﻴﻪ ﻏﺬاهﺎﯾﯽ ﭼﻮن ﺁش و‬ ‫ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ و ﺷﺎدﯼ و ﺳﺮور ﻣﻴﭙﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫هﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﭘﻴﺶ از اﯾﻦ در ﻧﻮﺷﺘﻪ ﭘﻴﺸﻴﻦ )ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺳﭙﻨﺪارﻣﺬﮔﺎن(‬ ‫ذﮐﺮ ﮐﺮدم در اﯾﺮان ﮐﻬﻦ هﺮ روز ﻧﺎم وﯾﮋﻩ اﯼ داﺷﺘﻪ‪ .‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻮر‬ ‫داوود اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﭘﻴﺶ از اﺳﻼم ﺷﻨﺒﻪ و ﯾﮑﺸﻨﺒﻪ و ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ و‬ ‫هﻔﺘﻪ هﻔﺖ روزﻩ ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﻧﺪ و روز ﺷﻤﺎر هﻔﺘﮕﯽ ﭘﺲ از اﺳﻼم‬ ‫ﺑﺎب ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ رد ﭘﺎﯼ ﺟﺸﻦ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ را‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮان در ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺳﺪﻩ ﭼﻬﺎرم هﺠﺮﯼ در ﮐﺘﺎب ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺨﺎراي‬ ‫)ﻣﺰارات ﺑﺨﺎرا( اﺑﻮﺑﻜﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﻧﺮﺷﺨﻲ ﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ از ﺁن ﺑﺎ‬ ‫ﻧﺎم ﺟﺸﻦ ﺳﻮرﯼ ﯾﺎد ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬در اﯾﻦ ﮐﺘﺎب واﻗﻌﻪ ﺟﺸﻦ‬ ‫ﺳﻮرﯼ در زﻣﺎن ﻣﻨﺼﻮر ﺑﻦ ﻧﻮح ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮن‬ ‫در روز ﺷﻤﺎري ﺳﺎﻣﯽ و اﻋﺮاب ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ و ﺷﺐ ﺁن ﻧﺤﺲ و‬ ‫ﻧﺎﻣﺒﺎرك ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ ﺷﺐ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺁﺧﺮ ﺳﺎل را ﺑﺎ ﻧﺎم‬ ‫ﺟﺸﻦ ﺳﻮري ﺑﻪ ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺤﺴﻲ‬ ‫و ﻧﺎ ﺧﺠﺴﺘﮕﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺐ و روزي را ﺑﺮ آﻨﺎر آﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻋﮑﺲ از ﻓﺮزان ﺗﻮﮐﻠﯽ‬ ‫ﺟﺸﻦ ﺑﻪ دور ﺁﺗﺶ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬در ﺷﺐ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺰ روﺷﻦ ﮐﺮدن ﺳﻪ ﯾﺎ هﻔﺖ ﮐﭙﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺳﻪ ﭘﻨﺪ ﺑﺰرگ‬ ‫اﯾﺮاﻧﻴﺎن‪ ،‬ﭘﻨﺪار ﻧﻴﮏ‪ ،‬ﮔﻔﺘﺎر ﻧﻴﮏ‪ ،‬و ﮐﺮدار ﻧﻴﮏ و ﯾﺎ هﻔﺖ اﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪ‬

‫ﺳﻮرﯼ واژﻩ اﯼ ﻓﺎرﺳﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺳﺮخ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﭼﻨﺎن ﮐﻪ ﻣﯽ‬

‫)ﺟﺎوداﻧﮕﺎن( ﻣﺮاﺳﻢ دﯾﮕﺮﯼ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﮔﺮدد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل‬

‫ﻧﻤﺎﯾﺪ اﺷﺎرﻩ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ دارد‪ .‬اﮔﺮﭼﻪ اﻣﺮوزﻩ ﺳﻮر ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﺁﺗﺶ اﻓﺮوزﯼ ﺑﺮ ﻓﺮاز ﺧﺎﻧﻪ هﺎ و ﺑﻠﻨﺪﯼ هﺎ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﭘﻴﺶ‬

‫هﻢ در ﻓﺎرﺳﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﯾﺎن ذﮐﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ در اﯾﺮان‬

‫از ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ‪ ،‬ﺧﺮﯾﺪن ﺁﯾﻴﻨﻪ و ﮐﻮزﻩ ﻧﻮ‪ ،‬ﺧﺮﯾﺪ اﺳﻔﻨﺪ‪،‬‬

‫ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺑﺮ ﭘﺎ داﺷﺘﻦ ﺁﺗﺶ هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ ﺟﺸﻦ و ﺳﺮور ﺑﻮدﻩ و ﺑﺮ ﭘﺎ‬

‫ﭼﺮاﻏﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺗﻬﻴﻪ و ﺧﻮردن ﺁﺟﻴﻞ هﻔﺖ ﻣﻐﺰ‪ ،‬ﮐﻮزﻩ ﺷﮑﺴﺘﻦ‪ ،‬ﻓﺎل‬

‫داﺷﺘﻦ ﺁﺗﺶ در اﻳﻦ روز ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻋﻲ ﮔﺮم آﺮدن ﺟﻬﺎن و زودودن‬

‫ﮔﻮش اﯾﺴﺘﺎدن‪ ،‬رﯾﺨﺘﻦ ﺁب ﻗﻠﻴﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ و ﮐﻨﺎر ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﺤﺮا‬

‫ﺳﺮﻣﺎ و ﭘﮋﻣﺮدﮔﻲ و ﺑﺪي از ﺗﻦ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ اﻣﺮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺎ را ﺑﻪ‬

‫رﻓﺘﻦ در روز ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ‪ ،‬ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﺷﮑﺴﺘﻦ‪ ،‬ﺷﺎل‬

‫اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻴﺎﻧﺪازد ﮐﻪ اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺁﺗﺶ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺧﺪا‬

‫اﻧﺪازﯼ‪ ،‬ﻗﺎﺷﻖ زﻧﯽ‪ ،‬ﮔﺮﻩ ﮔﺸﺎﯾﯽ از ﺑﺨﺖ دﺧﺘﺮان ﺑﺎ ﺑﺴﺘﻦ ﻗﻔﻞ‬

‫ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻴﮑﺎن ﻣﺎ هﺮ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﺴﺒﺖ‬

‫ﺑﻪ ﮔﺮدن ﯾﺎ ﮔﻮﺷﻪ اﯼ از ﭼﺎدر‪ ،‬ﮔﻔﺘﻦ ﺁرزوهﺎ ﺑﻪ ﺁب روان‪ ،‬اهﺪاﯼ‬

‫دادﻩ و در اﯾﻦ ﻣﻴﺎن روﺷﻨﺎﯾﯽ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﺶ را در‬

‫ﻧﺬور‬

‫ﺁش‬

‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺸﺮ ﺑﺎزﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﯽ از ﻧﻌﻤﺎت و ﺣﻀﻮر ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫وﯾﮋﻩ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ و ‪ ...‬هﻤﻪ و هﻤﻪ ﺟﺰﯾﯽ از ﺁداب ﺷﺐ‬

‫اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭼﻬﺎر ﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ و هﺮ ﯾﮏ ﺳﻤﺒﻮﻟﯽ اﺳﺖ ﺑﺮاﯼ‬

‫و‬

‫ﻓﺪﯾﻪ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ارواح‬

‫درﮔﺬﺷﺘﮕﺎن‪،‬‬

‫ﭘﺨﺘﻦ‬

‫ﺁﻏﺎز ﺳﺎﻟﯽ ﻧﻴﮑﻮ‪ .‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺑﺎور اﯾﺮاﻧﻴﺎن ‪ ،‬هﻨﮕﺎم ﺟﺸﻦ ﺳﻮرﯼ ﻣﯽ‬ ‫ﻣﺮاﺳﻢ ﺷﺐ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ‬

‫ﺑﺎﯾﺴﺖ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون رﻓﺖ و هﻤﭙﺎﯼ دﯾﮕﺮ ﻣﺮدﻣﺎن ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫ﺷﺎد و ﺳﺮﺧﻮش ﺑﻮد ﺗﺎ ﺳﺎل ﻧﻮ هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ ﺷﺎدﯼ و ﭘﻴﺮوزﯼ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺮاﺳﻢ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﺮخ در ﻧﻘﺎط ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﺮزﻣﻴﻦ هﺎﯼ ﺁرﯾﺎﯾﯽ از‬ ‫ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺗﺎ ﻏﺮب ﭼﻴﻦ‪ ،‬ﺑﻪ هﻤﺮاﻩ ﻣﺮاﺳﻢ ﺟﺎﻧﺒﯽ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺘﻨﻮع و‬

‫در ﺁذرﺑﺎﯾﺠﺎن ﺟﻌﺒﻪ هﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺎ ﮐﺎﻏﺬهﺎﯼ رﻧﮕﻴﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ‬

‫زﯾﺒﺎﯼ ﺁن و ﺳﺮاﯾﺶ ﺗﺮاﻧﻪ هﺎﯼ ﺷﺎدﯼ ﺑﺨﺶ و رﻗﺺ و ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﯽ و‬

‫‪12‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﮐﺠﺎوﻩ درﺳﺖ ﮐﺮدﻩ و رﯾﺴﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺁن ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻧﺪ و از روزن ﺳﻘﻒ‬

‫ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ از روﯼ ﺁﺗﺶ ﺟﺴﺘﻦ از روزﮔﺎراﻧﯽ اﺳﺖ آﻪ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺁوﯾﺰان ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ‬

‫دﻳﮕﺮ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻴﺎآﺎن ﺧﻮد ﺁﺗﺶ را ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮوغ اﻳﺰدي‬

‫و ﺧﻮراﮐﯽ هﺎﯼ را ﮐﻪ از ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎدﻩ ﮐﺮدﻩ درون اﯾﻦ ﮐﺠﺎوﻩ هﺎ ﻣﯽ‬

‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ و از دﻳﺪﮔﺎهﻲ‪ ،‬ﺑﻲ اﺣﺘﺮاﻣﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ارﺟﻤﻨﺪ ﺁﺗﺶ‬

‫رﯾﺰد‪ .‬در روﺳﺘﺎﯼ هﺸﺘﺮود ﻣﺮاﻏﻪ‪ ،‬هﻔﺖ ﺳﻨﮓ ﺑﺮ ﭘﻴﺮاﻣﻮن ﺑﺎم‬

‫ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻲ رود‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ از ﻣﺘﻮن ﭘﻬﻠﻮﯼ ﭘﻴﺪاﺳﺖ در اﯾﺮان‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﭼﻴﻨﻨﺪ و در ﻣﻴﺎن ﺑﺎم‪ ،‬ﺁﺗﺶ را در ﮐﻨﺎر ﮐﺎﺳﻪ ﺁﺑﯽ ﺑﺮﻣﯽ‬

‫ﺑﺎﺳﺘﺎن در ﭘﻨﺠﻪ ﺁﺧﺮ ﺳﺎل ﺑﺮ روﯼ ﺑﺎم ﺧﺎﻧﻪ هﺎ ﺁﺗﺶ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﯽ‬

‫اﻓﺮوزﻧﺪ و ﭘﺲ از ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺮاﺳﻢ‪ ،‬ﮐﺎﺳﻪ ﺁب را ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺎﻧﻮادﻩ ﯾﺎ‬

‫ﺷﺪﻩ و ﺁﯾﻴﻦ هﺎﯼ اﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﺷﺪﻩ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ‬

‫هﻤﺴﺎﯾﮕﺎن ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺮاﯼ ﺁﻧﺎن ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ "زﻧﺪﮔﯽ ﺗﺎن ﺑﻪ‬

‫ﺳﭙﻨﺪﯾﻨﮕﯽ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از دهﺶ هﺎﯼ اهﻮرا ﻣﺰدا )ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫روﺷﻨﯽ در ﺁﯾﺪ" زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮب و روﺷﻨﯽ ﺁرزو ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬در‬

‫ﯾﮑﺘﺎ ( اﺳﺖ ‪،‬هﺮﮔﺰ از روﯼ ﺁﺗﺶ ﻧﻤﻲ ﭘﺮﻳﺪﻧﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ دور ﺁﺗﺶ‬

‫ﺑﺴﻴﺎرﯼ از روﺳﺘﺎهﺎﯼ اﺳﺘﺎن ﻣﺮﮐﺰﯼ اﯾﺮان ﺟﻮاﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺰد‬

‫ﺷﺎدﯼ و ﭘﺎﻳﻜﻮﺑﯽ ﻣﻲآﺮدﻧﺪ و ﭘﺲ از ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺮاﺳﻢ ﺁﺗﺶ را ﺑﻪ ﺣﺎل‬

‫دارﻧﺪ از روﯼ ﺑﺎم ﺧﺎﻧﻪ دﺧﺘﺮ ﺷﺎل ﺧﻮد را ﭘﺎﯾﻴﻦ ﻣﯽ اﻧﺪازﻧﺪ و‬

‫ﺧﻮد ﻣﯽ ﮔﺬارﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﻮد و ﺁب رﯾﺨﺘﻦ و دﻣﻴﺪن ﺑﺮ ﺁﺗﺶ را‬

‫دﺧﺘﺮان در ﮔﻮﺷﻪ ﺁن ﺷﺎل ﺷﻴﺮﯾﻨﯽ و ﺗﺨﻤﻪ ﻣﯽ ﭘﻴﭽﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦ رﺳﻢ‬

‫ﮔﻨﺎهﯽ ﺑﺰرگ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ"‪ .‬ﺑﻪ هﺮ روﯼ ﭘﺮﯾﺪن از روﯼ ﺑﻮﺗﻪ هﺎﯼ‬

‫را "ﺷﺎل اﻧﺪازﯼ" ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﺷﺎﻩ ﺁﺑﺎد )اﺳﻼم ﺁﺑﺎد( اﺳﺘﺎن‬

‫ﺁﺗﺶ ﻇﺎهﺮا رﺳﻢ ﻗﺪﯾﻢ ﻧﺒﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺁﺗﺶ در ﻧﺰد اﯾﺮاﻧﻴﺎن ﻣﻘﺪس‬

‫ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ‪ ،‬ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ را ﺟﺸﻦ ﭘﻴﺮوزﯼ ﮐﺎوﻩ ﺁهﻨﮕﺮ ﺑﺮ‬

‫ﺑﻮدﻩ و ﺑﺎور داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ اﻓﺮوﺧﺘﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﻏﻠﺒﻪ روﺷﻨﯽ ﺑﺮ‬

‫ﺿﺤﺎﮎ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ و هﺮ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﭘﺎس اﯾﻦ ﭘﻴﺮوزﯼ در ﮐﻮﻩ هﺎﯼ‬

‫ﺳﻴﺎهﯽ و ﺗﺒﺎهﯽ و ﺑﻴﻤﺎرﯼ‪.‬‬

‫ﭘﻴﺮاﻣﻮن ﺷﻬﺮ و روﺳﺘﺎ ﺁﺗﺸﯽ ﺑﺰرگ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ و ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن‬ ‫ﺁوازهﺎﯼ ﮔﺮوهﯽ و ﺟﺸﻦ و ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﯽ ﺗﺎ ﻧﻴﻤﻪ هﺎﯼ ﺷﺐ ﺑﺮ ﮔﺮد‬ ‫ﺁﺗﺶ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻨﺪ‪ .‬زرﺗﺸﺘﻴﺎن روﺳﺘﺎﯼ ﻣﺮﯾﻢ ﺁﺑﺎد ﯾﺰد ﻧﻴﺰ ﺑﺮ اﯾﻦ‬ ‫ﺑﺎورﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ‪ ،‬ﺁﺗﺸﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ "ﻣﻨﻴﮋﻩ" ﺑﻪ‬ ‫هﻨﮕﺎم ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮاﯼ رهﺎﯾﯽ "ﺑﻴﮋن" از ﭼﺎﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ دهﺎﻧﻪ ﯼ ﭼﺎﻩ‬ ‫روﺷﻦ ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺑﻪ هﺮ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻓﺮهﻨﮓ اﯾﺮاﻧﯽ هﻤﻮارﻩ ﺳﺘﺎﯾﺸﮕﺮ و ﭘﺎﺳﺪار ﺷﺎدﯼ‬ ‫ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ و اﻓﺮوﺧﺘﻦ ﺁﺗﺶ راﻩ ﻳﺎﻓﺘﻦ روﺷﻨﯽ داﻧﺶ‪ ،‬در دل و‬ ‫ﺟﺎن اﺳﺖ‪.‬و هﺪف از ﺁن ﺑﺎﻻ ﺑﺮدن ﺷﺎدﯼ ﺗﻦ و روان ﺑﺮاﯼ ﺗﻼش ‪،‬‬ ‫آﻮﺷﺶ و ﺳﺎزﻧﺪﮔﯽ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﻴﺪ اﺳﺖ اﻳﻦ روﺷﻨﻲ‬ ‫اﺧﮕﺮي ﺷﻮد ﺑﺮ اﻧﺪﯾﺸﻪ هﺎي ﭘﺮ ﻃﺮاوت ﻣﺮدﻣﺎن ﺧﺮدﻣﻨﺪ اﻳﺮاﻧﻲ‪.‬‬

‫ﻣﺮاﺳﻢ ﻗﺎﺷﻘﺰﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ در هﻤﻪ ﺳﺮزﻣﻴﻦ هﺎﯼ ﺁرﯾﺎﯾﯽ ﺑﺮﮔﺰار‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺪﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮدم و ﺑﻌﻀﺎ ﮐﻮدﮐﺎن ﮐﺎﺳﻪ و‬ ‫ﻗﺎﺷﻖ را ﺑﻪ هﻢ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ و در ﭘﺸﺖ در ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و‬ ‫ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﯾﺎ ﺗﻨﻘﻼﺗﯽ داﺧﻞ ﮐﺎﺳﻪ ﻣﯽ ﮔﺬارد‪.‬‬ ‫ﻗﺎﺷﻖ زﻧﺎن ﭼﻪ ﻣﺮد ﭼﻪ زن اﻏﻠﺐ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﭼﺎدر ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫*ﭘﺎﻧﻮﺷﺖ‪ :‬ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻴﺎن ﺷﺪﻩ ﺑﻪ هﻴﭻ ﻋﻨﻮان ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ دﯾﺪﮔﺎﻩ‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ و اﯾﻦ ﻣﻘﺎل ﺻﺮﻓﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮﯼ اﺳﺖ از ﻣﺘﻮن ﮐﻬﻦ‬ ‫و ﮐﺘﺎب هﺎﯼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻌﺎﺻﺮ در ﻣﻮرد ﭘﻴﺸﻨﻴﻪ اﯾﻦ ﺟﺸﻦ‪ .‬در‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﺘﻦ ﺑﺎﻻ از اﯾﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻬﺮﻩ ﺟﺴﺘﻪ ام‪.‬‬ ‫ﻣﻨﺎﺑﻊ‪:‬‬

‫اﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﺑﺎ "ﺁب" ﻧﻴﺰ در ﭘﻴﻮﻧﺪ اﺳﺖ و در ﺑﺮﺧﯽ ﻧﻘﺎط‪ ،‬ﭘﺮﯾﺪن از‬ ‫روﯼ ﻧﻬﺮ ﯾﺎ ﺁوردن ﺁب از ﭼﺸﻤﻪ ﺗﻮﺳﻂ دﺧﺘﺮان و ﺷﮑﺴﺘﻦ ﮐﻮزﻩ‬

‫‪ .١‬اﺑﺮاهﻴﻢ ﭘﻮرداود )‪ - (١٣۴٣‬ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ‪ ،‬اﻧﺘﺸﺎرات اﻣﻴﺮﮐﺒﻴﺮ‪.‬‬

‫هﺎﯼ ﺁب دﯾﺪﻩ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬در ﮐﻮزﻩ ﮐﻬﻨﻪ ﺳﺎل ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻘﺪارﯼ‬

‫‪ .٢‬ﻣﻬﺮداد ﺑﻬﺎر )‪ - (١٣٧۶‬ﺟﺴﺘﺎرﯼ ﭼﻨﺪ در ﻓﺮهﻨﮓ اﯾﺮان‪،‬‬

‫ﺁب رﯾﺨﺘﻪ از ﺑﺎﻻﯼ ﺑﺎم ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ زﯾﺮا ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ‬

‫اﻧﺘﺸﺎرات ﻓﮑﺮ روز‪.‬‬

‫ﻓﺮوهﺮهﺎ از ﮐﻮزﻩ ﯼ ﻧﻮ دﯾﺪن ﺧﻮاهﻨﺪ ﮐﺮد و از ﺁب ﺁن ﮐﻮزﻩ ﮐﻬﻨﻪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ روﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮد در ﺧﺎﻧﻪ ﺁن هﺎ ﭘﺎﺷﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬در زﻣﺎن‬

‫‪ .٣‬ﺑﻬﺮام ﻓﺮﻩ وﺷﯽ )‪ - (١٣۶۴‬ﺟﻬﺎن ﻓﺮورﯼ‪ ،‬ﭼﺎپ دوم‪ ،‬اﻧﺘﺸﺎرات‬

‫ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎن ﺳﮑﻪ هﺎﯾﯽ را درون ﮐﻮزﻩ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و ﺁن را از‬

‫ﮐﺎوﯾﺎن‪.‬‬

‫ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ﯼ اﯾﻦ ﮐﻪ روزﯼ و‬ ‫‪ .۴‬هﺎﺷﻢ رﺿﯽ )‪ - (١٣۵٨‬ﺟﺸﻦ ﺳﺪﻩ‪ ،‬ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮرﯼ‪،‬‬

‫ﺑﺮﮐﺖ ﺑﺮاﯼ ﺁﻧﺎن ﻧﺎزل ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات ﻓﺮوهﺮ‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺎد ﭘﻮرداود ﭘﮋوهﺸﮕﺮ ﺑﺰرگ اﯾﺮان ﺑﺎﺳﺘﺎن ﭘﺲ از ﺑﺰرﮔﺪاﺷﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺟﺸﻦ‪ ،‬رﺳﻢ ﭘﺮﻳﺪن از روي ﺁﺗﺶ و ﭼﻴﺰ هﺎﯼ ﻧﺎدرﺳﺖ ﮔﻔﺘﻦ‬ ‫هﻨﮕﺎم ﭘﺮﯾﺪن را زﺷﺖ اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ و ﺁن را اﻓﺰوﻧﻪ هﺎي ﭘﺴﺎ‪ -‬اﺳﻼﻣﻲ‬ ‫ﻣﯽ ﭘﻨﺪارﻧﺪ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ در ﮐﺘﺎب ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ‪ " :‬در ﺟﺸﻦ‬

‫‪13‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫اﺣﺴﺎس ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ دارﯼ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﻔﻴﺪ ﺷﺪﯼ‪.‬‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺮاﯼ ﺧﻮدت ﮐﺴﯽ هﺴﺘﯽ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً اون ﮐﻠﻤﻪ‬

‫ﺑﺎزي‬

‫هﺎ هﻢ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ دارن از اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ دارﻩ ﺑﻬﺸﻮن ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪.‬‬

‫آرش ﭘﻨﺎﻫﻲ ﻓﺮد‬

‫زﻣﺎن در ﺣﺎل ﺳﭙﺮﯼ ﺷﺪنِ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ هﺎ هﻨﻮز ﺧﻮاﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ هﺎ‬ ‫دارن ﺧﻤﻴﺎزﻩ ﻣﯽ ﮐﺸﻦ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏُﺮﻏُﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ و ﺑﻌﻀﯽ هﺎ‬ ‫ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﯾﻪ ﭼﺸﻤﺸﻮن رو ﺑﺎز ﮐﺮدن‪ .‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﺗﻮﺟﻬﯽ‬ ‫ﻧﺪارﯼ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺑﺎزﯼِ ﺧﻮدت ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯽ از‬

‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﻄﻠﻖ‪...‬‬

‫هﻤﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪ .‬ﮐُﻠﯽ ﮐﺎﻟﺮﯼ هﻢ ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﯾﯽ‬ ‫ﮐﺮدﯼ‪ .‬ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯼ وﻟﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻴﻪ‪ .‬ﯾﻪ ﭼﻴﺰﯼ ﻣﺜﻞ‬

‫ﮐﺘﺎب ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻪ‪ .‬ﯾﻪ ﮐﻢ ﻧﻮر ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺧﻮدﺷﻮ از ﻻ ﺑﻪ ﻻﯼ ورق‬

‫ﺻﺪاﯼ ورق زدن ﮐﺘﺎب‪.‬‬

‫هﺎﯼ ﮐﺘﺎب‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻪ‪ .‬هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﺎرﻩ‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ‬ ‫ﺑﻴﻨﯽ دﺳﺘﺎﯼ ﺧﻮدﺗﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺁﺳﻤﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬

‫اﻧﮕﺎر دارﯼ ﺑﻪ ﺁﺧﺮ داﺳﺘﺎن ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﯽ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪ .‬اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬

‫ﮐﻨﯽ دارﯼ دﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ وﻟﯽ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﮐﻪ‬

‫ﺧﻮاب ﺑﻮدن ﭼﺸﻤﺎﺷﻮن رو ﺑﺎز ﮐﺮدن وﻟﯽ اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮن رو‬

‫دارﯼ ﺧﻮدت رو ﮐﺶ ﻣﯽ دﯼ ﺗﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽِ ﺧﻮاب رو در ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﺧﻮاب زدﻩ ﺑﻮدن هﻤﭽﻨﺎن ﺧﻮاﺑﻨﺪ‪ .‬و ﺗﻮ ﺑﺎ ﺑﺎزﯾﮕﻮﺷﯽ ﺗﻤﺎم‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺪت داﺷﺘﯽ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪ هﺎت ﺑﺎزﯼ ﻣﯽ ﮐﺮدﯼ‪ .‬ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﻧﮕﺎهﺖ‬ ‫ﺗﻮﯼ ﺁﯾﻨﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻣﯽ اُﻓﺘﻪ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯽ اﯼ ﮐﺎش ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫هﺎﯼ ﺁﺳﻮن ﺗﺮﯼ رو ﺑﺮاﯼ ﺑﺎزﯼ ﮐﺮدن اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﺮدﯼ‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ در‬ ‫ﮐﻨﺎر ﺑﺎزﯼ ﮐﺮدن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﯾﮑﯽ از ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ داﺳﺘﺎن ﺑﺎز‬ ‫ﻧﮕﻪ دارﯼ و ﯾﮏ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﮐﺘﺎب ﺑﻪ وﺟﻮد ﺑﻴﺎرﯼ‪ :‬ﯾﻪ‬ ‫ﺁدمِ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ!‬ ‫اﺣﺘﻤﺎﻻً اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺮﺧﻼف ﺑﻘﻴﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ هﺎﯼ داﺳﺘﺎن‬ ‫رﻓﺘﺎر ﮐﻨﯽ ﻣﺸﮑﻼت ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﻣﯽ داﺷﺘﯽ وﻟﯽ ﺣﺪاﻗﻞ‬ ‫ﻣﺸﮑﻼﺗﺖ واﻗﻌﯽ ﺗﺮ ﺑﻮدن ﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﭘﺮداﺧﺘﻪ ذهﻦِ ﮐﻠﻤﺎت‪ .‬ﺗﻴﮏ‬ ‫ﺗﺎﮎ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻣﻮﻧﺪﯼ و اﯾﻦ هﻤﻪ ﮐﺎﻟﺮﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ‬ ‫دوﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎهﺎﺷﻮن ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﻴﮏ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﻴﮏ‪ .‬ﺗﻴﮏ‬

‫ﺧﻮاب ﺷﺒﺎﻧﻪ روزﯼ‪ .‬از اﯾﻦ ﮐﻪ هﻤﺶ ﺧﺴﺘﻪ اﯼ؛ ﺧﺴﺘﻪ‬

‫ﺗﻴﮏ‪ ...‬ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﻧﺎ ﺧﻮدﺁﮔﺎﻩ دﺳﺘﺎت رو ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‬

‫ﺷﺪﯼ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪.‬‬

‫ﺗﺎ از ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن ﮐﺘﺎب ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﯼ ﮐﻨﯽ‪ .‬وﻟﯽ‪ ...‬ﻟِﻪ ﻣﯽ ﺷﯽ!‬ ‫داﺳﺘﺎن ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻣﯽ دوﻧﯽ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﺸﮑﻠﯽ هﺴﺖ وﻟﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﮐﺠﺎ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‬

‫ﺗﺎزﻩ اﯾﻦ ﺟﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻪ ﺁﻗﺎ ﭘﺎﺷﻮ‪ ،‬ﺁﺧﺮِ ﺧَﻄﻪ‪ .‬ﻣﺜﻞ‬

‫ﺣﺎﻟﺸﻮ هﻢ ﻧﺪارﯼ ﮐﻪ ﺑﺮﯼ دﻧﺒﺎﻟﺶ‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽ دﯼ ﯾﻪ ﮐﻢ‬

‫ﺑﺮق از ﺧﻮاب ﻣﯽ ﭘﺮﯼ و از اﺗﻮﺑﻮس ﭘﻴﺎدﻩ ﻣﯽ ﺷﯽ‪ .‬ﻣﯽ ﺑﻴﻨﯽ‬

‫دﯾﮕﻪ ﺑﺨﻮاﺑﯽ‪ .‬هﺮ ﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪن از ﺑﻴﺪارﯼ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺎﻟﺮﯼ‬

‫هﻤﻪ اﯾﻨﺎ واﻗﻌﺎً ﺧﻮاب ﺑﻮدن‪ .‬ﺗﻮ راﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﯽ ﮔﻴﺮﯼ ﮐﻪ از اﯾﻦ ﺑﻪ‬

‫ﻣﯽ ﺳﻮزوﻧﻪ‪ ،‬اﯾﻨﻮ داﻧﺸﻤﻨﺪا هﻢ ﺗﺎﯾﻴﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺗﻴﺮ دو‬

‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪ هﺎﯼ ﺳﺎدﻩ و ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﯼ ﺧﻮدت ﺑﺎزﯼ ﮐﻨﯽ‪ .‬دﺳﺘﺎت رو‬

‫ﻧﺸﻮن زدﯼ‪ .‬هﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺎﻟﺮﯼ ﺳﻮزوﻧﺪﯼ و هﻢ ﮐﺎرﯼ رو اﻧﺠﺎم‬ ‫دادﯼ ﮐﻪ هﻤﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دن! و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎرِت‪ .‬ﺑﻌﺪ ﯾﻪ‬ ‫روز‪ ،‬از ﺧﻮاﺑﻴﺪن ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﯽ وﻟﯽ ﺣﺎل ﺑﻴﺪار ﺑﻮدن رو هﻢ‬ ‫ﻧﺪارﯼ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪.‬‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎر اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﯼ دﻧﺒﺎل ﮐﺎرﯼ ﮐﻪ ﻗﺒﻼً اﻧﺠﺎم ﻧﺪادﯼ و ﺑﺮات‬ ‫هﻴﺠﺎن دارﻩ‪ .‬ﺗﻌﺪادﯼ ﮐﻠﻤﻪ دور و ﺑﺮت ﭘﻴﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ‬

‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺮاﯼ اﯾﻦ ﮐﻪ دﺳﺘﺎﯼ زﻧﺪﮔﯽ رو‬ ‫ﺑﮕﻴﺮﯼ‪ .‬درﺳﺖ در هﻤﻮن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﭘﻴﺎدﻩ رو از ﮐﻨﺎرت‬ ‫رد ﺷﺪ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﺠﺐ ﺁدم ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ اﯼ!‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ اﯼ ﺻﺪاﯼ ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﺷﻪ؛‬

‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭼﻴﺰ ﻣﻤﮑﻨﻪ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدت ﻣﯽ ﮔﯽ راهِﺖ رو ﭘﻴﺪا ﮐﺮدﯼ‪ .‬ﺗﻴﮏ‬

‫ﺗﺼﻤﻴﻤﺖ رو ﻣﯽ ﮔﻴﺮﯼ‪ :‬ﮐﻪ ﺳﺎدﻩ ﺑﺎزﯼ ﮐﻨﯽ و ﺳﺎدﻩ ﻟﺬت ﺑﺒﺮﯼ‪.‬‬

‫ﺗﺎﮎ‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﺑﺎهﺎﺷﻮن ﺑﺎزﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﯽ‬

‫ﺻﺪاﯼ ﺳﺎﻋﺖ دوﺑﺎرﻩ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻪ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﻴﮏ‪ .‬ﺗﻴﮏ‬

‫ذارﯾﺸﻮن ﮐﻨﺎر و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻠﻤﻪ دﯾﮕﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻴﮏ ﺗﺎﮎ‪.‬‬

‫ﺗﻴﮏ‪...‬‬

‫‪14‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫از ﺁﺛﺎر اﯾﻦ ﺷﻬﺮﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ ﻧﺎرﯾﻦ ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻗﻠﻌﻪ ﺟﻨﺪق و‬ ‫ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﺎﺋﻴﻦ اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﺎﯾﺮ ﺑﻨﺎهﺎﯼ ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺋﻴﻦ‬

‫اﻳﺮانﺷﻨﺎﺳﻲ ‪ :‬ﻧﺎﺋﻴﻦ‪ ،‬ﺷﻬﺮ‬

‫ﻋﺒﺎرﺗﻨﺪ از‪ :‬ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺎﺑﺎﻋﺒﺪاﷲ‪ ،‬ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻣﺤﻤﺪﯾﻪ‪ ،‬ﺑﺎزار‬ ‫ﻗﺪﯾﻤﯽ‪ ،‬ﻣﺼﻠﯽ ﻧﺎﺋﻴﻦ‪ ،‬ﻣﺴﺠﺪ ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻨﻴﻪ ﭼﻬﻞ دﺧﺘﺮان‪،‬‬

‫ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬

‫ﺁب اﻧﺒﺎر دوﻗﻠﻮ‪ ،‬ﻗﻠﻌﻪ رﺳﺘﻢ‪ ،‬ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺰرﻋﻪ اﻣﺎم‪ ،‬ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻗﻠﻌﻪ‬

‫ﻧﺎﺋﻴﻦ‪ ،‬ﮐﻬﻦ دﯾﺎر ﮐﻮﯾﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﻗﺎﻣﺘﯽ ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ ﻏﺒﺎر زﻣﺎن‪ ،‬ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﻴﺎﺿﻪ‪ ،‬ﺁب اﻧﺒﺎر ﺧﻮرﺑﻴﺎﺑﺎﻧﮏ‪.‬‬

‫ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﯽ‪ ،‬زﻣﻴﻨﯽ ﺑﻪ ﻃﺮح ﻓﺮش و ﻧﺴﻴﻤﯽ ﺑﻪ ﻋﻄﺮ ازﻟﻴﺖ از‬ ‫ﺷﻬﺮهﺎي اﻳﺮان ﺑﺎﺳﺘﺎن و ﻳﻜﻲ از وﻻﻳﺖ هﺎي ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ اﺳﺘﺎن‬ ‫)ﮐﻮرﻩ( ﻓﺎرس ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ هﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎن ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬در ﻗﺮن‬ ‫ﭘﻨﺠﻢ هﺠﺮي ﻗﻤﺮي ﻧﺎﻳﻴﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻳﺮ ﺷﻬﺮهﺎي اﺻﻔﻬﺎن ﻣﻮرد‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و در زﻣﺎن ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺳﻠﻄﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺪا ﺑﻨﺪﻩ‬ ‫)اﻟﺠﺎﻳﺘﻮ( و ﻏﺎزان ﺧﺎن ﺁﺛﺎر ﺑﺎ ارزﺷﯽ در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺁب اﻧﺒﺎر دوﻗﻠﻮ—ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬ ‫ﻧﺎرﯾﻦ ﻗﻠﻌﻪ‬

‫ﻧﺎﻳﻴﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ اﯼ اﺳﺖ ﮐﻬﻦ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻴﻨﻪ ﺗﺎرﻳﺨﯽ ﺁن ﺑﻪ ﭘﻴﺶ از‬ ‫اﺳﻼم ﻣﯽ رﺳﺪ‪ .‬ﻧﺎﺋﻦ‪ ،‬ﻣﺎﻳﻴﻦ‪ ،‬ﻧﺎﻳﻨﺞ و ﻧﻮﺁﯾﻴﻦ اﺳﺎﻣﯽ هﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻮرﺧﺎن ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻧﺴﺒﺖ دادﻩ اﻧﺪ‪ .‬واژﻩ ﻧﺎﻳﻴﻦ در ﻋﺒﺮﯼ ﺑﻪ‬

‫ﯾﮑﯽ از ﺑﻨﺎهﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻌﺮوف ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻧﺎرﯾﻦ ﻗﻠﻌﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺟﺰ‬

‫ﻣﻌﻨﯽ ﺟﻤﺎل اﺳﺖ و ﺑﺮ ﺳﺮازﻳﺮﯼ ﮐﻮﻩ دوﺧﯽ و در ﺟﻨﻮب ﺧﺎورﯼ‬

‫ﭼﻨﺪ دﯾﻮار ﺧﺸﺘﯽ و ﺑﻘﺎﯾﺎﯼ ﯾﮏ ﻗﻠﻌﻪ ﻋﻈﻴﻢ ﭼﻴﺰ دﯾﮕﺮﯼ از ﺁن‬

‫ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺻﺮﻩ در ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ‪ ،‬ﺷﻬﺮﯼ ﺑﺪﻳﻦ ﻧﺎم ﺑﻮدﻩ و در اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ‪،‬‬

‫ﺑﺠﺎﯼ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺷﻨﺎﺳﺎن و ﺳﻴﺎﺣﺎن ﺑﺴﻴﺎرﯼ در ﺁﺛﺎر‬

‫ﺑﺎب هﻔﺖ‪ ،‬ﺷﻤﺎرﻩ ﯾﺎزدﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺮوهﯽ از ﺳﺎﮐﻨﺎن‬

‫ﺧﻮد از ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻧﺎم ﺑﺮدﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺣﻤﺪاﷲ ﻣﺴﺘﻮﻓﯽ در ﺳﺎل هﻔﺘﺼﺪ و‬

‫اﻳﻦ ﺷﻬﺮ در ﭘﻴﺶ از اﺳﻼم ﺑﻪ ﻧﺎﺋﻴﻦ ﮐﻮچ ﮐﺮدﻩ و هﺴﺘﻪ ﻣﺮﮐﺰﯼ‬

‫ﭼﻬﻞ هﺠﺮﯼ دور اﯾﻦ ﻗﻠﻌﻪ را ﭼﻬﺎرهﺰار ﮔﺎم ذﮐﺮ ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﺎﺑﻊ‬

‫ﺷﻬﺮ را ﭘﺪﻳﺪ ﺁوردﻩ اﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺗﺮ هﻤﭽﻮن اﺳﺘﺨﺮﯼ و ﻣﻘﺪﺳﯽ ﻧﻴﺰ در ﻗﺮن ﺳﻮم از اﯾﻦ‬ ‫ﺑﻨﺎ ﺑﻌﻨﻮان ﯾﮏ اﺛﺮ ﻗﺒﻞ از اﺳﻼم ﻧﺎم ﺑﺮدﻩ اﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻧﺎرﻳﻦ ﻗﻠﻌﻪ — ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬

‫دروازﻩ ﻗﺪﻳﻤﯽ— ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮﻧﻴﺎ‬ ‫اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ از ﯾﺎدﮔﺎرهﺎﯼ ارزﺷﻤﻨﺪ ﻣﻌﻤﺎرﯼ دوران ﺻﻔﻮﯾﻪ و ﻧﻤﻮﻧﻪ‬ ‫ﺷﺎﺧﺼﯽ از ﻣﺴﺎﮐﻦ ﺳﻨﺘﯽ ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻓﻀﺎﯼ اﺻﻴﻞ‬ ‫ﻣﺴﺎﮐﻦ ﺳﻨﺘﯽ از ﻗﺒﻴﻞ ﺳﺎﺑﺎط‪ ،‬هﺸﺘﯽ‪ ،‬داﻻن‪ ،‬ﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻦ و‬ ‫ﻏﻼﻣﮕﺮد ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﻣﺮدﻣﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ از ﻗﺪﯾﻢ اهﻞ ﻓﻀﻞ و‬ ‫هﻨﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﻠﻌﻪ ﺟﻨﺪق‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻨﺎي ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ دورﻩ ﺳﺎﺳﺎﻧﻲ ﻳﺎ ﻗﺒﻞ از ﺁن ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪15‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫اﯾﻦ ﻣﺴﺠﺪ از ﻣﻌﺪود ﻣﺴﺎﺟﺪ اوﻟﻴﻪ ﺷﺒﺴﺘﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ‬ ‫اﻳﻦ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭼﻨﺪ ﺿﻠﻌﻲ ﺑﺎ دﻳﻮار هﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﻗﻄﻮر ﻣﯽ‬

‫دﺳﺘﺨﻮش ﺗﻐﻴﻴﺮ و ﺗﺤﻮل ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ داراﯼ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ دور ﺗﺎ دور ﺷﻬﺮ را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ‪.‬در ﺑﻌﻀﻲ از‬

‫ﺷﺶ ورودﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ورودﯼ اﺻﻠﯽ‪ ،‬واﻗﻊ در ﺿﻠﻊ ﺟﻨﻮب‬

‫ﻗﺴﻤﺘﻬﺎي ﺣﺼﺎر‪ ،‬وﺟﻮد ﺑﺮج هﺎي دﻓﺎﻋﻲ دﯾﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮد ﮐﻪ ﮔﻤﺎن‬

‫ﺷﺮﻓﯽ‪ ،‬ﺗﮏ ﻣﻨﺎر ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺮارﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﻣﻨﺎرﻩ‪ ،‬ﮐﻪ ارﺗﻔﺎع‬

‫ﻣﯽ رود در ﺳﺎﻟﻬﺎي ﺑﺴﻴﺎر دور ﺧﻨﺪﻗﻲ دور ﺗﺎ دور ﺣﺼﺎر و ﻗﻠﻌﻪ را‬

‫ﺁن ﺑﻴﺴﺖ و هﺸﺖ ﻣﺘﺮ و ﺑﻪ ﺻﻮرت هﺸﺖ ﺿﻠﻌﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪،‬‬

‫در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ هﻢ اﮐﻨﻮن ﭼﻴﺰي از ﺁن ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬داﺧﻞ‬

‫از ﺁﺛﺎر ﻗﺮن ﭼﻬﺎم هﺠﺮﯼ ﺑﻮدﻩ و از دورﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﺎط ﺷﻬﺮ ﻗﺎﺑﻞ روﯾﺖ‬

‫اﯾﻦ ﺑﻨﺎﯼ ﺧﺸﺘﯽ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺎﻓﺖ ﺗﺎرﻳﺨﻲ زﻳﺒﺎﻳﻲ ﻣﺘﺸﻜﻞ از ﺧﺎﻧﻪ‬

‫اﺳﺖ‪.‬‬

‫هﺎي ﺗﺎرﻳﺨﯽ‪ ،‬ﺳﺎﺑﺎﻃﻬﺎ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻨﻴﻪ و ﻗﻨﺎت ﺑﻮدﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺖ ﻣﻮﺟﻮد‬ ‫ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻪ دوران ﺻﻔﻮﻳﻪ و ﺑﻌﺪ از ﺁن ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻨﺎرﻩ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﺎﺋﻴﻦ—ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬

‫ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﺎﯾﻴﻦ‬ ‫ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺑﻨﺎ در ﺗﺎرﯾﺦ اﯾﺮان ﺑﻌﺪ از اﺳﻼم ﺑﻮدﻩ و وﺟﻮد‬ ‫ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺟﺎﻣﻊ در ﺷﻬﺮهﺎﯼ اﯾﺮان‪ ،‬ﺑﺨﺼﻮص ﺷﻬﺮهﺎﯼ ﮐﻮﯾﺮﯼ ﺑﻪ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻧﻴﺰ از اﯾﻦ ﻏﺎﺋﻠﻪ ﻣﺴﺘﺜﻨﯽ ﻧﺒﻮدﻩ و‬ ‫ﻣﺴﺠﺪﯼ را از ﻗﺮن ﭼﻬﺎرم هﺠﺮﯼ در دل ﺧﻮد ﺟﺎﯼ دادﻩ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺎﯼ اوﻟﻴﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻨﺴﻮب ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪاﻟﻌﺰﯾﺰ ﺧﻠﻴﻔﻪ‬ ‫هﺸﺘﻢ اﻣﻮﯼ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﺁﺛﺎر ﻣﻬﻢ در ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻣﻨﺒﺮ‬ ‫ﭼﻮﺑﯽ و ﺗﺰﺋﻴﻦ ﺷﺪﻩ در ﮐﻨﺎر ﻣﺤﺮاب و ﺳﺎزﻧﺪﻩ ﺁن اﺳﺘﺎد ﻣﺤﻤﻮد‬ ‫ﺷﺎﻩ ﻧﻘﺎش ﮐﺮﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬در ﺳﺎﺧﺖ اﯾﻦ ﻣﻨﺒﺮ از ﺗﮑﻨﻴﮏ ﮐﺎم‬ ‫و زﺑﺎﻧﻪ و ﭼﻔﺖ و ﺑﺴﺖ اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﺷﺪﻩ و هﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺦ ﻓﻠﺰﯼ در‬ ‫ﺁن ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬در ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ اﺧﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﮐﺘﻴﺒﻪ اﯼ از ﻻﺟﻮرد و‬ ‫ﻃﻼ ﻣﺘﻌ���ﻖ ﺑﻪ ﻗﺮن دوم هﺠﺮﯼ ﻗﻤﺮﯼ در ﭘﺸﺖ ﮔﭽﺒﺮﯼ هﺎﯼ‬ ‫دﯾﻮار اﯾﻦ ﻣﺤﻞ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫از دﯾﮕﺮ ﺑﺨﺸﻬﺎﯼ ﻣﻌﻤﺎرﯼ ﻣﺴﺠﺪ وﺟﻮد ﭘﺎﯾﺎب و وﺿﻮﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ در ﻗﺪﯾﻢ از ﻃﺮﯾﻖ ﺁب ﻗﻨﺎت ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ و از ﻃﺮﯾﻖ ﭘﻠﮑﺎﻧﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﺻﺤﻦ راﻩ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴﺠﺪ‬ ‫زﯾﺮزﻣﻴﻨﯽ دارد ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ در دل زﻣﻴﻦ ﺣﻔﺮ ﮔﺮدﯾﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻓﺮش ﻧﺎﺋﻴﻦ‬

‫ﻣﻨﺒﺮ و ﻣﺤﺮاب — ﻓﺮزان ﻏﻼﻣﺮﺿﺎ‬

‫‪16‬‬

‫ﻧﺎﺋﻴﻦ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻓﺘﻦ ﻋﺒﺎ هﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎر ﻟﻄﻴﻒ ﺷﻬﺮت داﺷﺖ‪.‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫اﻣﺎ ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﻮﺷﺎﮎ ﻣﺮدم ﺷﻬﺮهﺎ و روﺳﺘﺎهﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎن ﻧﺎﺋﻴﻦ‪ ،‬ﻣﺨﻤﻞ و زرﯼ ﺑﺎﻓﺎن ﮐﺎﺷﺎن و ﺷﺎل ﺑﺎﻓﺎن ﮐﺮﻣﺎن‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮش ﺑﺎﻓﯽ روﯼ ﺁوردﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎن ﻧﺎﺋﻴﻨﯽ ﺑﺎ ﭘﺸﻢ ﻧﺎزﮐﺘﺮ ﺳﺮ و‬ ‫ﮐﺎر داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺎﻓﺘﻦ ﻗﺎﻟﻴﭽﻪ هﺎﯼ ﺑﺴﻴﺎر رﯾﺰﺑﺎف‪ ،‬ﺷﺼﺖ ﭼﻴﻦ در‬

‫▼ﻣﺮاﺳﻢ درﻳﺎﻓﺖ ﺟﺎﻳﺰﻩ ‪ Community Outreach‬ﺗﻮﺳﻂ اﻋﻀﺎﯼ‬ ‫هﻴﺌﺖ اﺟﺮاﻳﯽ اﻧﺠﻤﻦ ﺑﻪ هﻤﺮاﻩ ﺟﻤﻌﯽ از داوﻃﻠﺒﻴﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ هﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن‬ ‫ﺳﺎل ﺟﺎرﯼ‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺮﻳﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺎ ﺗﺒﺮﻳﮏ ﺑﻪ اﻋﻀﺎﯼ ﺗﻴﻢ اﺟﺮاﻳﯽ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺁرزوﻣﻨﺪ ﺣﻀﻮر‬ ‫ﺗﻴﻢ ﻗﺪر دﻳﮕﺮﯼ از دوﺳﺘﺎن اﻳﺮاﻧﯽ ادﻣﻮﻧﺘﻮن ﺑﺮاﯼ اداﻣﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ هﺎﯼ اﻧﺠﺎم‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﺮوز اﺳﺖ‪ .‬دﺳﺖ ﻣﺮﻳﺰاد و ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ!‬

‫هﺮ ﮔﺮﻩ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ؛ از ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻣﺮﻏﻮب و ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎزار‬ ‫ﺧﻮﺑﯽ ﻧﻴﺰ ﺑﺮاﯼ ﮐﺎﻻﯼ ﺧﻮد ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬هﻨﺮ ﻓﺮش ﺑﺎﻓﯽ ﻧﺎﺋﻴﻦ در ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ‬ ‫ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ دوم ﺁﻏﺎز ﺷﺪ و اﻣﺮوزﻩ از ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻗﺎﻟﯽ هﺎﯼ‬ ‫اﯾﺮان ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺨﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎ ﮔﺮدﺷﮕﺮان‬ ‫ﺷﻬﺮ ﻧﺎﯾﻴﻦ ﺑﺎ ﭘﻬﻨﻪ اﯼ ﺣﺪود ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﺮﺑﻊ‪ ،‬در ﺧﺎور اﺳﺘﺎن‬ ‫اﺻﻔﻬﺎن و در ﻣﺴﻴﺮﮐﺎﺷﺎن‪-‬ﯾﺰد در ‪ ٣٢‬درﺟﻪ و ‪ ۵٢‬دﻗﻴﻘﻪ ﭘﻬﻨﺎﯼ‬ ‫ﺷﻤﺎﻟﯽ و ‪ ۵٣‬درﺟﻪ و ‪ ۵‬دﻗﻴﻘﻪ درازاﯼ ﺧﺎورﯼ )ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﻴﻤﺮوز‬ ‫ﮔﺮﯾﻨﻮﯾﭻ( و ارﺗﻔﺎع هﺰار و ﭘﺎﻧﺼﺪ و ﭘﻨﺠﺎﻩ و هﻔﺖ ﻣﺘﺮ از ﺳﻄﺢ درﯾﺎ‬ ‫واﻗﻊ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن از ﺷﻤﺎل‪ ،‬ﺟﻨﻮب و ﺧﺎور ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ‬

‫ﻋﮑﺲ‪ :‬ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬

‫ﺑﺎ اﺳﺘﺎﻧﻬﺎﯼ ﺳﻤﻨﺎن‪ ،‬ﯾﺰد و ﺧﺮاﺳﺎن و از ﺑﺎﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﯼ‬ ‫اردﺳﺘﺎن و اﺻﻔﻬﺎن هﻢ ﺟﻮار اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺎﺋﻴﻦ ‪ ١٣٨‬ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ از‬ ‫اﺻﻔﻬﺎن و ﺣﺪودا ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻮارﯼ از ﮐﺎﺷﺎن و ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ از‬ ‫ﯾﺰد ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﻧﺎﺋﻴﻦ داراﯼ ﺁب و هﻮاﯾﯽ ﮐﻮﯾﺮﯼ اﺳﺖ و‬ ‫اﺧﺘﻼف درﺟﻪ ﺣﺮارت ﺷﺐ و روز در ﻓﺼﻮل ﺳﺎل ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺤﺴﻮس‬ ‫اﺳﺖ و ﺑﺎرش ﺁن ﺑﺴﻴﺎر ﮐﻢ و ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن هﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ و ﺑﺪون ﺑﺎران‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬

‫در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻏﺬاهﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ ﭼﻮن ﺁش ﺟﻮ و ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﻴﺪات ﻣﺤﻠﯽ‬ ‫ﭼﻮن ﻧﺎن ﻣﺤﻠﯽ و ﻣﺎﺳﺖ ﭼﻜﻴﺪﻩ )ﻣﺎﺳﺘﻴﻨﻪ( وﺟﻮد دارد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻼوﻩ‬ ‫در اﻳﻦ ﺧﻄﻪ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﺧﺎص ﻧﺎن را در ﺗﻨﻮر ﺧﺸﻚ ﻣﻲ آﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻋﮑﺲ‪ :‬ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬

‫اﻳﻦ ﻧﺎن ﺑﻪ ﻣﺪت ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻗﺎﺑﻞ اﺳﺘﻔﺎدﻩ اﺳﺖ و از ﻃﻌﻢ ﻟﺬﯾﺬﯼ‬ ‫ﺑﺮﺧﻮردار ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺳﻮﻏﺎت ﻧﺎﺋﻴﻦ ﻧﻴﺰ در درﺟﻪ اول ﺻﻨﺎﯾﻊ دﺳﺘﯽ‬ ‫ﺁن از ﺟﻤﻠﻪ ﻋﺒﺎ‪ ،‬ﻓﺮش و ﺳﭙﺲ ﻏﺬاهﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ‬ ‫ﻣﺨﺼﻮص ﻧﺎﻳﻴﻴﻦ ﮐﻪ ﺳﻴﺮوك ﻧﺎم دارد را هﻢ ﺣﺘﻤﺎ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻴﺪ‪.‬‬

‫▼اﺟﺮاﯼ زﻧﺪﻩ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ‪ ،‬ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻧﻮروز اﻧﺠﻤﻦ‪Fantasy Land Hotel ،‬‬

‫اﮔﺮ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻣﻘﺪار ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﺣﺲ ﻣﺎﺟﺮاﺟﻮﯾﺎﻧﻪ داﺷﺘﻴﺪ و ﯾﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ‬ ‫ﻋﺰﯾﻤﺖ ﺑﻪ ﯾﺰد ﯾﺎ اﺻﻔﻬﺎن‪ ،‬ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻴﺪ دل ﺑﻪ ﮐﻮﯾﺮ اﯾﺮان ﺑﺰﻧﻴﺪ‪،‬‬ ‫اﻧﺎرﮎ‪ ،‬ﭼﻮﭘﺎﻧﺎن‪ ،‬ﺑﺎزﯾﺎب و ﭼﺸﻤﻪ ﮔﻮاراﯾﺶ و ﺑﺴﻴﺎرﯼ دﯾﮕﺮ را از‬ ‫دﺳﺖ ﻧﺪهﻴﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ اﻋﻤﺎق ﮐﻮﯾﺮ را ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد‬ ‫ﻣﻴﮑﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺳﺎل ﻧﻮ ﻣﺒﺎرﮎ!‬

‫ﻋﮑﺲ‪ :‬ﺁﻧﺎهﻴﺘﺎ ﻣﺘﻴﻦ‬

‫‪17‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


‫ﻣﺎﻫﻨﺎﻣﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن‬

‫‪Email: editor@iraniansmonthly.com‬‬ ‫‪Website: http://iraniansmonthly.com‬‬ ‫ﺷﻤﺎ و اﻳﺮاﻧﻴﺎن‬ ‫وﺑﺴﺎﻳﺖ ﻧﺸﺮﻳﻪ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖﻫﺎي ﻣﺘﻨﻮﻋﻲ از ﻗـﺒـﻴـﻞ ارﺳـﺎل‬

‫ﭘﺲ از ﻋﻀﻮﻳﺖ در ﭘﺎﻳﮕﺎه ﻧﺸﺮﻳﻪ‪ ،‬و در ﺻﻮرت ﺗﻤﺎﻳـﻞ ﺑـﻪ ارﺳـﺎل‬

‫آﻧﻼﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ و اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺑﻲ ﻧﻈﻴﺮ دﻳﮕﺮ در ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪان ﺑﻪ‬

‫ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﻤﺎس ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ و درﺧﻮاﺳﺖ ارﺗﻘﺎي ﺳﻄﺢ‪ ،‬از ﻋﻀﻮ ﺑـﻪ‬

‫اﻳﻦ رﺳﺎﻧﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻧــﻮﻳﺴــﻨــﺪه ﻧــﻤــﺎﻳــﻴــﺪ‪ .‬ﺑــﺎ ارﺗــﻘــﺎي ﺳــﻄــﺢ ﺑــﻪ ﻧــﻮﻳﺴــﻨــﺪه‪،‬‬

‫ﺑﺮاي ﻋﻀﻮﻳﺖ در ﭘﺎﻳﮕﺎه ﻧﺸﺮﻳﻪ ﻛﺎﻓﻲﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺳﻪ ﻛﺎرﺑﺮي و رﻣـﺰ‬

‫ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ اﻋﻀﺎي ﻓﻌﺎل اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻣﻲ ﭘﻴﻮﻧﺪﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟـﺔ‬

‫ورود ﺧﻮد را اﻳﺠﺎد و ﻧﺸﺎﻧﻲ اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻚ ﺧﻮد را وارد ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﺗـﺎ ﺑـﻪ‬

‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ اﺳﺎﺳﻨﺎﻣﻪ و ﻣﻠﺰوﻣﺎت آن ﺗﻠﻘﻲ ﻣﻲﮔﺮدد‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻮاده اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻣﺸـﺘـﺎﻗـﺎﻧـﻪ در‬ ‫اﻧـــﺘـــﻈـــﺎر‬ ‫ﻫــﻤــﻜــﺎري‬ ‫ﺷﻤﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫‪18‬‬

‫ﺷﻤﺎرة ﺳﻲ و ﭼﻬﺎر ‪ -‬ﻓﺮوردﻳﻦ ‪1390‬‬


Iranians

34

Social and Cultural Monthly of Iranians in Edmonton

March 2011 – Farvardin 1390

Year 4, No.6

‫ ﭘﮕﺎه ﺳﺎﻻري‬:‫ ﻃﺮاﺣﻲ ﺳﻔﺮه‬- ISAUA ‫ﺳﻔﺮه ﻫﻔﺖ ﺳﻴﻦ‬ Editor’s note

And now this new year!

Editor

Parental Home

Idiot?! You’re an idiot!

This issue’s writers:

The voice of the ancient caravan of the millenniums The “Not so new” day!

Game

Grandpa

Iran geographic

Align with the wind Damn this faith!

Pegah Salari Pegah Salari, ,Mahdi Vaezi, Sadaf Matinkhoo, Shaghayegh Mokhtari, Hamaad Jamshidi, Sepideh Hadidifard, Hesam Yazdanpanahi, Anahita Matin, Arash Panahifar, Farzan Gholamreza

Photos: Ali Fakheri, Farzan Tavakoli, Farzan Gholamreza, Anahita Matin

Cover Photos: Saal Tahvil (F) - ISAUA 7Seen (R)

Executive Board: Nima Yousefi Moghaddam, Ali Fakheri, Saina Lajevardi, Khosrow Naderi, Mohsen Nicksiar


Iranians034n06y04mar11