Wijkkrant 80 september 2021

Page 46

■ KUNSTENAAR IN DE WIJK

There is a crack in everything, that’s how the light gets in! Lotje Meijknecht

foto RobBeurseFotografie

‘Ik ga weer een schilderes interviewen,’ dacht ik toen ik aanbelde op Lorentzkade 13, een huis in de Kropholler Driehoek. Maar dat was te simpel gedacht. Lotje Meijknecht (49) is beeldend kunstenaar, en zoals beeldend werk zijn diepte vaak krijgt doordat het is opgebouwd uit lagen, zo moet ik ook bij Lotje laag voor laag afpellen. Of nee, terwijl ze vertelt komt er telkens een laagje bij.

46

Landschappen, sprookjes en een feuilleton Eerst toont Meijknecht mij Moleskineboekjes gevuld met aquarellen die ze maakt op reis. Landschappen vooral. Langs de muren, hangend aan knijpers of staand op canvas zie ik polderlandschappen, weilanden met sloten. Rechte sloten, evenwijdig aan elkaar. Later werk toont kromme lijnen van gemaaid gras. Op de grond uitgespreid verschillende afdrukken van eenzelfde ruig Schots landschap, als kaft van een boekwerk. Op het scherm van haar computer haar eigen recente illustraties bij Tolkiens Lord of the Rings. Die maakt ze om te oefenen: ‘anders blijft alleen die film in je hoofd zitten. En ik ben op dit moment nogal bezig met de impact van sprookjes.’ Ze toont mij een app op haar mobiel waarmee ze tekeningetjes maakt. En ze demonstreert me haar drukpers, die werkt met houten en loden cliché’s. En dan heb je nog de ‘Murks-boekjes’ waarin haar illustraties staan bij de teksten van een door Lotjes man Tim geschreven feuilleton. Even orde scheppen in al deze indrukken Lotje Meijknecht is de dochter van een artistieke moeder met een grafische opleiding. Een moeder die haar inprentte dat ze voor zichzelf moest kunnen zorgen. Vandaar dat de

eveneens artistieke Lotje ervoor koos wiskunde te gaan studeren in Delft, maar naast de wiskundestudie deed ze de avondopleiding bij de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Tegenwoordig is Meijknecht vier dagen per week werkzaam bij de overheid als IT-architect en één dag per week is zij kunstenaar. Pas toen ze in Leiden woonde en de kinderen een tikje groter werden is

ze naast haar werk in de avonden begonnen als ‘slootjesschilder’, zoals Lotje het zelf noemt. Ze maakte waterverfschilderijen van het Nederlandse landschap, waarbij haar – je bent tenslotte wiskundige – vooral het ritme van de slootjes in het landschap fascineerde. Van de slootjes en hun ritmische vormen naar het ruige Schotse landschap: er vond een ontwikkeling plaats ‘van het kijken