Page 1

Berichtjes in de kantlijn

Verhuizen Simon Schama is een fantastische historicus. Hij is Brits maar dat verhindert hem niet interesse te hebben in de Nederlandse geschiedenis.

Kleur Iedereen die het hospice wel eens bezocht heeft, weet dat er vanaf het begin veel aandacht is besteed aan kleurgebruik. Zo zijn de wanden van de bewonerskamers met een speciale ‘sluiertechniek’ voorzien van rustige, warme tinten, steeds per kamer afgestemd op binnenvallend daglicht. Leidende gedachte daarbij is dat bewoners ‘schoonheid’ kunnen ervaren. Jaren van intensief gebruik laten sporen na en het werd tijd de kamers op te knappen. Deze keer heeft kunstenares Pieternel Peltenburg de klus voor haar rekening genomen. Zij gebruikt een andere techniek, ‘glaceren’. Op de weer kaalgeschuurde muur worden nieuwe onderlagen aangebracht. Daarna, ook in verschillende lagen, komen in natuurverf de kleuren, steeds verglijdend in nuance. Voortdurend wordt gekeken en ‘geproefd’ of de intensiteit van een bepaalde tint klopt voor de desbetreffende ruimte met z’n eigen afmetingen en specifieke lichtval. Tijdrovend werk dat veel geduld vergt. Alle kamers zijn nu klaar en het resultaat is opnieuw schoonheid, en rust voor het oog.

Negen en elf Onze negende verjaardag vierden we op de 11e van de 11e. Dit is immers de dag van Sint-Maarten die door zijn mantel (pallium) te delen met een bedelaar in onze tijd voor veel mensen symbool is geworden voor de palliatieve zorg en mantelzorg. Niet voor

Hij weet echt alles van onze Gouden Eeuw en schreef Overvloed en Onbehagen, om maar eens een van zijn boeken aan te stippen. Maar hij heeft pas ook een gigantisch standaardwerk over Amerika geschreven. Ik bedoel maar, een kei. En die kei zei pas geleden in een interview op tv dat Nederlanders zo ongeveer het meest honkvaste volkje zijn op aarde, heel anders dan de Amerikanen die zonder blikken of blozen hun boeltje oppakken en in een andere (Amerikaanse, dat wel) staat gaan wonen om een nieuw leven te beginnen. Simon zat ooit met een Nederlander in een bar in Gouda die hem vertelde dat hij nog nooit in Amsterdam was geweest. Wereldreiziger Simon kon het niet geloven. ‘Honkvast’ is ook wel een heel Nederlands woord. Heeft Schama gelijk? Ik bedoel, zijn Nederlanders povere verhuizers? Blijven ze zitten waar ze zitten en verroeren ze zich niet? Ikzelf verhuisde elf keer in pakweg 50 jaar en mijn lief een keer of dertig, ze is de tel kwijt geraakt; ergens in een huis laten liggen, denk ik. Vermoedelijk bewegen Nederlanders zich niet graag over grote afstanden,

maar feitelijk wellicht niet minder vaak dan andere wereldbewoners. Van Dorpsstraat 7 naar nummer 9 verhuizen,is ook verhuizen. Brazilianen reizen makkelijk een paar honderd kilometer om te werken, Amerikanen schrikken ook niet van een paar uur in de auto, terwijl de polderbewoner een aangeboden baan mag weigeren als het verder dan een kilometer of veertig van zijn bed ligt. Maar het echte verhuizen doe je natuurlijk in je hoofd en met je ziel, afstand speelt daarbij eigenlijk geen rol. In wezen gaat het om een nieuw perspectief, om een andere sfeer, nieuwe energie. Dat maakt verhuizen zo moeilijk en tegelijk zo mooi. In wezen moet verhuizen bedoeld zijn om de balans op te maken. Wat heb je verzameld al die jaren, wat is nuttig en nog nodig, wat is ballast en wat maakt het leven licht? De natuur doet dat geregeld; hup, weg die bladeren. Ikzelf sta klaar voor verhuizinkje nummer twaalf, zij begint aan de vierendertigste keer. Vermoedt ze. Jan Greijn

niets wordt de jaarlijkse ‘mantelzorgdag’ rond 11 november gehouden. Maarten gaf niet zijn hele mantel weg, overtreffen voorbeeld. Want als je alles weggeeft wat je hebt, sta je zelf in de kou en kun je voor een ander (en jezelf) minder betekenen. Op deze deelavond besteedden we aandacht aan het getal negen. We keken naar het negenjarige hospice als naar een negenjarig kind dat bezig is met z’n eigen

Ook in de afgelopen periode na de vorige nieuwsbrief moesten we van meerdere donateurs afscheid nemen. We heten daarom elke nieuwe donateur van harte welkom. Wilt u lid worden van onze vriendenkring? Dat kan reeds vanaf € 20,per jaar. Ons gironummer is 35254, op naam van Stichting Hospice Rotterdam. Betaalt u elektronisch? Vergeet dan niet uw adres en reden van betaling te vermelden, zodat wij u kunnen bereiken en bedanken.

plaats in de wereld. Bijzonder is ook dat er op de negende verjaardag nog negen mensen waren die negen jaar geleden als

Elke euro blijft welkom

maar deelde en gaf daarmee een niet te

Sinds eind april meldden zich 7 nieuwe donateurs en ontvingen wij 25 schenkingen. Heel veel dank daarvoor!

vrijwilliger de eerste bewoner verzorgden.

4


In vogelvlucht

nieuws brief nummer 16 - winter 2008/2009

Hospice De Vier Vogels: Een huis met liefde en aandacht voor stervenden Brandpreventie:

Jarenlang gekoesterde wens gaat in vervulling Het hospice voldoet aan alle voorschriften van de brandweer. Er hangen brandprotocollen, slanghaspels, schuimsproeiers en blusdekens. Maar ondanks deze uitrusting was er een wens, jarenlang al: konden we maar eens professionele instructie krijgen en praktisch oefenen in het hanteren van alle materialen. Onlangs is deze wens vervuld. Een fonds heeft een bedrag geschonken dat het hospice in staat stelde alle medewerkers een training te laten volgen met als titel: Practicum Brandblussen. Het theoretische gedeelte werd gehouden in het hospice zelf. In drie groepen, verdeeld over de dag, kregen we informatie die we gedeeltelijk al kenden uit ons eigen brandprotocol, maar nu werden we wel heel bewust bepaald bij oorzaken en zeer gevaarlijke gevolgen. Het overbekende gezegde bijvoorbeeld: ‘Waar rook is, is vuur’ verstaan wij voortaan als: ‘Waar rook is, is geen zuurstof.’ Met andere woorden: (als leek) niét naar binnen gaan in een ruimte die vol staat met rook. Hoe gedreven iemand ook is anderen te redden – de eigen veiligheid moet voorop blijven staan! Anders vallen er alleen maar meer slachtoffers. Zaken als verschijningsvormen van brand (smeulen, vlammen, gloeien), voor- en nadelen van verschillende blusmiddelen en risico’s bij openen van deuren zijn helder uitgelegd. Daarna volgde het praktijkgedeelte op een externe locatie. Vooral de procedure rond veilig openen van deuren kreeg veel aandacht. Oplaaiend vuur, steekvlammen, rookontwikkeling, gassen, dampen – van alles is medebepalend voor het ondernemen van een bluspoging. Er is hard gewerkt aan het bijbrengen van basiskennis om een beginnende brand te kunnen bestrijden en beperken. Kennis waarvan iedereen hoopt die nooit nodig te hebben!

Deze nieuwsbrief is een uitgave van de Stichting Hospice Rotterdam Mathenesserlaan 424-b 3023 HE Rotterdam telefoon 010 244 95 52 fax 010 244 95 54 www.hospicerotterdam.nl Bestuur: Mr. C.W. de Monchy, voorzitter E. Pierhagen, penningmeester Mr. M. van der Lugt, secretaris W.A. Corbeth Mr. M.J. Leemreis-Hoelen F.L. Reijnders (huisarts)

als vooruitblikken je bang maakt en terugkijken teveel pijn doet kijk dan wie er naast je loopt… (bron onbekend)

Wij wensen u toe dat u met een gerust hart het nieuwe jaar tegemoet kunt gaan. Bestuur, coördinatoren en vrijwilligers van De Vier Vogels

Redactie Nieuwsbrief: PR-groep Hospice Lay-out: Tan en de Jong

1


Huisarts Frans Reynders:

"Ik heb zoveel bijzondere mensen ontmoet" Per 1 april 2009 gaat huisarts Frans Reynders met pensioen. Dat betekent dat hij ook het hospice De Vier Vogels als huisarts verlaat. Reynders: "Het hospice heeft verdieping in mijn vak gebracht." "Het begon in 1997, toen Gidy Croes, Cintha van den Toorn en Nel Parqui elkaar hadden gevonden in de wens een hospice op te richten. Cintha heeft mij toen gevraagd als bestuurslid voor de medische aspecten, met name in de voorbereidende fase. Ik ben lid van het bestuur gebleven en bij de opening van het huis ook als huisarts begonnen." "Het was puur toeval dat we een pand vonden op een steenworp afstand van mijn huisartsenpraktijk, maar het is wel handig. Toen ik in Rotterdam als huisarts begon was de wijk relatief jong. Er stierven maar weinig mensen thuis. De palliatieve zorg is dan een betrekkelijk klein deel van het totale werk als arts. Zo'n twaalf, dertien jaar geleden had ik wel het gevoel: ik moet verdieping zoeken. En toen kwam het hospice voorbij."

pijn hebben, maar dat ze wel kunnen communiceren." "Het hospice heeft verdieping in mijn vak gebracht. Al die levens die aan bod komen, de gesprekken met patiënten en hun familie. Ik heb zoveel bijzondere mensen ontmoet. Het hospice heeft een persoonlijke groei op gang gebracht waar ik als arts èn als mens veel aan heb gehad. Op een conferentie ontmoette ik de psychiater Michael Murphy, die in Albany (VS) een groot

hospice heeft geleid. Ik heb bij hem een cursus en een aantal trainingen gevolgd, waardoor ik dit werk beter heb leren doen. En het heeft mij ook persoonlijk veel gebracht." "Ik zal De Vier Vogels missen. Het is een bijzondere omgeving, een plek van rust in zo'n drukke stad. Ik heb het een voorrecht gevonden om zolang zoveel mensen te ondersteunen om op een rustige en waardige manier de laatste weg te gaan."

Nadruk op verzorging "Ik loop één tot twee keer per week visite en bespreek de zaken met de verpleegkundigen. Patiënten die in de buurt wonen houden hun eigen huisarts. Maar soms zijn er vier bewoners die mij als huisarts nodig hebben. En vier is te veel. Renee Hooijen neemt dan een deel van het werk over. Zij gaat mij ook opvolgen. De zorgkant in het hospice is overigens veel belangrijker dan het medisch aspect. De nadruk ligt op de verzorging. En ik vind dat die zorg bij de coördinatoren, vrijwilligers en verpleegkundigen in heel goede handen is. Ze zijn allemaal heel gemotiveerd en betrokken. Het sterven is in het hospice een gegeven. Waar het om gaat is met bestrijding van pijn, ongemak, benauwdheid de laatste fase in het leven rustig en redelijk pijnloos te laten verlopen. Ik stel er een eer in er voor te kunnen zorgen dat mensen in die laatste fase niet te veel ongemak en

Frans Reynders

Van de penningmeester Het bleek dit jaar hard nodig om een aantal onderhoudswerkzaamheden aan ons pand te laten doen, zoals schilderwerk. Ook moesten onder andere een wasmachine en droger worden aangeschaft. In totaal ging het om een flink bedrag, ongeveer € 20.000. Daarom hebben we een aantal fondsen benaderd voor een financiële bijdrage aan dit project. Tot onze vreugde hebben de betrokken fondsen hier positief op gereageerd. Daardoor kunnen de noodzakelijke werkzaamheden en aanschaffingen plaatsvinden. Een groot deel is inmiddels gerealiseerd, waardoor ons pand er weer netjes uit ziet en we weer betrouwbare apparaten hebben. Dus we hebben alle reden om de fondsen bijzonder erkentelijk te zijn! Ook heel dankbaar zijn we de mensen die iets te vieren hebben en hun genodigden vragen als cadeau geld te geven voor ons hospice. Zo ontvingen we in oktober van een promovendus € 635 en van een trouwe donateur € 600, bijeengebracht door hun familie en vrienden. Dit zijn echt geweldige initiatieven!

2


Scheidend vrijwilligster Greet de Koning:

"Het huis heeft me veel gegeven" Op de kop af tien jaar nadat zij begon als vrijwilligster voor het hospice heeft Greet de Koning op 11 november afscheid genomen. "Een mooie tijd om te stoppen." "Het begon toen mijn dochter als verpleegkundige in opleiding stage liep in een verpleeghuis. Zij vertelde me dat mensen soms alleen overleden; dat heeft me aangegrepen. Wat hadden ze nog willen vragen, vertellen? Toen zag ik op de televisie een rapportage over de opening van het hospice in Amsterdam en dacht ik: dát is wat ik graag wil doen!" Greet hoorde van de plannen voor een hospice in Rotterdam en kwam in contact met Cintha van den Toorn en Nel Parqui. Zo werd ze, al in de oprichtingsfase, vrijwilligster voor De Vier Vogels. "Ik ontmoette de andere vrijwilligers in het Davidhuis en kwam hier in huis tijdens de verbouwing. Ik heb toen veel foto's gemaakt, praatte met de bouwvakkers, werd een stukje van het huis. Als cadeau voor de opening heb ik van de foto's een collage gemaakt, die nog steeds in de serre hangt."

Mooie momenten Greet voelt zich vooral aangetrokken tot het vrijwilligerswerk in de avond. "De nachten duren lang en mensen

Greet de Koning voor de collage van haar foto's.

vertellen veel over hun leven. Dat zijn mooie momenten. Ook de gesprekken met mijn maatjes onderling gingen soms heel diep. Het samen met andere vrijwilligers, bewoners en familie dingen doen vond ik heel fijn." Ze roemt de werkwijze van het hospice: "Eén van de mooie dingen is de nazorg voor de familie. Na het overlijden komen de nabestaanden terug om in een gesprek met vrijwilligers en coördinatoren het verblijf van hun dierbaren af te sluiten. En na een jaar krijgen ze op de sterfdag nog

altijd een kaart van De Vier Vogels." Maar na tien jaar komt voor Greet de Koning een eind aan haar werk in het hospice. "Het huis heeft me veel gegeven. Ik ben gegroeid, ook door de cursussen van Geertje Beckers, die de opleiding begeleidt. Je bent drie dagen met elkaar en deelt veel met de anderen die daar zijn. Maar tien jaar is een mooie tijd om te stoppen. Ik blijf klaar staan voor anderen; ik werk al een paar jaar voor de voedselbank van Spijkenisse en er komt wel weer iets op mijn weg."

Van de coördinatoren Over de bewoners Zoals in de vorige nieuwsbrief vermeld werd, is het hospice goed bekend in Rotterdam. Onze vier kamers worden bijna continu bewoond. Het huis blijft in beweging; we weten immers niet hoe lang iemand bij ons zal blijven. Een bewoonster verbleef maanden in de tuinkamer de Zwaan, het kortste verblijf was een dag. Soms overlijdt er maar één bewoner in een maand, maar in augustus overleden er vijf bewoners in twee weken. Dit vraagt grote inzet van iedereen. Elke bewoner komt met zijn eigen verleden en leven bij ons. Elke keer stemmen we met aandacht af om te bezien wat nodig is. Zo was er een bewoner die zo graag nog de Mathenesserbrug wilde zien. Hij had daar in de buurt gewerkt. Met de rolstoel naar buiten ging nog net. Een vrijwilligster ging mee op de tocht naar de overkant en toen snel weer terug. Met een tevreden glimlach lag hij even later in zijn kamer op bed. Het leek veel meer geweest te zijn dan alleen nog even buiten zijn om het straatbeeld in je op te nemen. Hij is vier dagen later overleden. Ook was er een bewoonster die weinig medicatie tegen de pijn wilde, omdat zij daar juist zo bewust mogelijk mee wilde omgaan. Dan staan we met onze handen op de rug en gaat het erom of we er werkelijk voor iemand kunnen 'zijn', ook als die veel pijn te dragen heeft. De vraag is elke keer: kunnen we de eigenheid van de bewoner zien, zodat die niet alleen op een eigen manier kan leven maar ook op een eigen manier kan sterven.

3

Hospice  

Nieuwsbrief test

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you