Page 1

#12 #9

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ª∞ƒ∆π√™2009 2009 ∆ƒπª∏¡π∞π∞ ∂∫¢√™∏ ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ∆√À ™À§§√°√À ΤΟΥ∞¶√º√π∆ø¡ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ∆∏™ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ °∂ƒª∞¡π∫∏™ ™Ã√§∏™ £∂™™∞§√¡π∫∏™ ΣΧΟΛΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Οικολογικές οάσεις σε Αμβούργο και Φράιμπουργκ

ΘΟδωρος ΠορφυρΙδης (’04) Οταν τα πρΑγματα Ερχονται ανΑποδα

ΝικΟλας ΠλαστΗρας (’98) Η Utah, ο αστικΟς χΩρος και η στΑση

ΚΑκη ΜπαλΗ (’81) ΕΙκοσι χρΟνια μετΑ την πτΩση του τεΙχους

•∞¡∞ ª∞∑π! ¡√™∆∞§°π∞ ™∆∞ REUNIONS ∆ø¡ ∆∞•∂ø¡ 1968 ∫∞π 1989

+

¢∏ª∏∆ƒ∏™ µ∞™π§∂π∞¢∏™ (’82) 15 Ã√¡π∞ ™∆∏ NASA ª∂§π¡∞ µ∞ƒ¡∞ (’08) ∆∞ ¶ƒø∆∞ ª√À º√π∆∏∆π∫∞ µ∏ª∞∆∞ BERLINALE 2009 ¢À√ ∞¡∆∞¶√∫ƒπ™∂π™ ∞¶√ ∆√ µ∂ƒ√§π¡√

+

Καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2010


 Index

#12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009 Γράμμα στο ΣΑΓΕΣ-Themen

4

Δ Ρετρό φωτογραφίες

Δ Είκοσι χρόνια από την πτώση του τείχους

Ο Ροδόλφος Μασλίας (’75) σκάλισε παλιές φωτογραφίες και κείμενα και ανακάλυψε εικόνες του 1930 και έγγραφα του 1975 (σελίδα 5) Δ Βραβείο για τη στάση του λεωφορείου Η Νάστια Χατζηγώγα ανακρίνει τον αρχιτέκτονα Νικόλα Πλαστήρα (’98), του οποίου η πρόταση για μια δημόσια στάση λεωφορείου που κατατέθηκε στην αμερικάνικη πόλη Utah, πήρε το πρώτο βραβείο (σελίδα 7) Δ Οικολογικές πρωτοπορίες σε Αμβούργο και Φράιμπουργκ Δύο πόλεις της Γερμανίας, δύο πρωτοποριακές ιδέες, που δείχνουν πως μπορεί να αλλάξει η καθημερινότητά μας και η οικολογική συνείδηση του πολίτη (σελίδες 10 και 11) Δ Η ζωντανή ιστορία της ΓΣΘ Ο Αστέριος Κρεμέτης διηγείται στις σελίδες 12 και 13 στη Χριστίνα Μαραντέλου για το βιβλίο που έγραψε για τα 120 χρόνια του σχολείου και το tadel που δεν έβαλε ποτέ ως εκπαιδευτικός! Δ Η ενασχόληση με τα κοινά Η Άρτεμις Διαλυνά (’01) έκανε τον Οκτώβριο του 2009 το πρώτο πείραμα για να ασχοληθεί με την πολιτική. Στη Χριστίνα Μαραντέλου εξηγεί το γιατί και το πως και τονίζει ότι σκοπός της ήταν να αποτελέσει την εξαίρεση (σελίδα 14).

Η Κάκη Μπαλή θυμάται τι έκανε πριν από είκοσι χρόνια σε ένα κοινόβιο της Στουτγάρδης, λίγο πριν ακούσει τα νέα για την πτώση του τείχους του Βερολίνου (σελίδα 15) Δ Ο Τόλης Βαρνάς εξιστορεί τις καθημερινές του περιπέτειες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και θυμάται «κάτι μεταξύ Ennio Morricone και βαλκανικών χάλκινων» (σελίδα 16) Δ Ο Αντώνης Οικονόμου εξηγεί τη σχέση του Οτο Ρεχάγκελ με τον μεσαίο χώρο, αλλά και τους λόγους που η Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου πάει στο Παγκόσμιο Κύπελο της Νότιας Αφρικής (σελίδα 17) Δ Πενήντα χρόνια φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ο δημοσιογράφος Γιώργος Τούλας και ο Ανέστης Κουρίδης αναλύουν τη φετινή επετειακή εκδήλωση του φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και αναζητούν τις λύσεις για το μέλλον (σελίδες 18 και 19) Δ Και όπως πάντα η στήλη «έμαθα-άκουσαείδα» με τα νέα των αποφοίτων (σελίδα 22) και η τελευταία ανάποδη σελίδα (σελίδα 24) με ενδιαφέρουσες αναδημοσιεύσεις από εφημερίδες και περιοδικά όλου του κόσμου.

Τριμηνιαια εκδοση του συλλογου αποφοιτων τησ γερμανικησ σχολησ θεσσαλονικησ Διανέμεται δωρεάν σε 2.500 αντίτυπα Ιδιοκτήτης: Σύλλογος Αποφοίτων της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης Έδρα: Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης, 9ο χλμ. Πυλαίας Θέρμης, ΤΘ 51 Φοίνικας, 55102 Θεσσαλονίκη, 2310-475-900-2 Εκδότης: Ορέστης Καλογήρου, Υπεύθυνος έκδοσης: Νίκος Οικονόμου www.sages.gr, email: info@sages.gr Διοικητικό Συμβούλιο: Πρόεδρος: Ορέστης Καλογήρου (’78), Αντιπρόεδρος: Νίκος Οικονόμου (’81), Γενική γραμματέας: Δήμητρα Δημητρακοπούλου (’95), Ταμίας: Μαρία Καλλιδοπούλου (’63), Ειδικός γραμματέας: Θάνος Χαριστός (’95), Μέλη: Xριστίνα Μαραντέλου (’03), Ευριπίδης Κεχαγιάς (’96), Λεωνίδας Αθανασιάδης (’81), Μαρία Σαρηγιαννίδου (’05) Συντακτική Επιτροπή: Τόλης Βαρνάς (’81), Μιχάλης Γουδής (’04), Δήμητρα Δημητρακοπούλου (’95), Ανέστης Κουρίδης (’95), Τατιάνα Λιάνη (’90), Χριστίνα Μαραντέλου (’03), Σπύρος Πέγκας (’86), Κάσση Τσιτουρίδου (’90), Νάστια Χατζηγώγα (’98) Εκτύπωση-βιβλιοδεσία: Γραφικές τέχνες Μ. Τριανταφύλλου (’77)

ΦΩΤ. ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: www.biosphere.co.in

«Υπάρχουν φορές που τα πράγματα δεν πάνε όπως το περιμένεις και σου έρχεται ένας κεραυνός εν αιθρία». Έτσι ξεκινά το γράμμα του προς το ΣΑΓΕΣ-Τhemen o Θόδωρος Πορφυρίδης (΄04). Είναι ο απόφοιτος, για τον οποίον τα μέλη του ΣΑΓΕΣ έδειξαν μια πρωτοφανή ευαισθησία, όταν πέρσι το καλοκαίρι χρειάστηκε οικονομική βοήθεια για να δώσει από καλύτερες θέσεις τη μάχη κατά του καρκίνου. Στη σελίδα 4 θυμάται και ευχαριστεί…


 Της σύνταξης

Χαμόγελα για το 2010 Tου Νίκου Οικονόμου (’81), noikonomou@ekdotiki.gr

«Υπάρχουν αισιόδοξα μηνύματα στην Ελλάδα ενόψει του 2010;». Το ερώτημα έχει ενδιαφέρον. Όχι μόνο γιατί στο τέλος κάθε χρονιάς κάνει ο καθένας μας τους δικούς του απολογισμούς για το χρόνο που τελείωσε και για τους μήνες που έρχονται, αλλά και γιατί η απάντηση σε αυτό το ερώτημα επηρεάζει τη λεγόμενη «ψυχολογία της κοινής γνώμης». Είναι η ίδια ψυχολογία που πολλές φορές επιδρά θετικά στις αγορές και τις οικονομίες και τις εκτοξεύει προς τα πάνω ή τις κατακρημνίζει. Δηλαδή δημιουργεί κλίμα και περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η απάντηση στο αρχικό ερώτημα του σημειώματος είναι θετική. Μπροστά στα δεκάδες «στραβά και ανάποδα» που βλέπει ο καθένας μας σχεδόν καθημερινά να συμβαίνουν δίπλα του, υπάρχουν και θετικές εξελίξεις στη χώρα μας που μας κάνουν να αισιοδοξούμε, όχι μόνο για το 2010 αλλά και γενικότερα. Η πρώτη έρχεται από τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο και έχει να κάνει με την πρόκριση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ του 2010. Με τη συνδρομή ενός Γερμανού, του Οτο Ρεχάγκελ, η Ελλάδα κατάφερε να κάνει αυτό που μπορεί να κάνει η συγκεκριμένη φουρνιά ποδοσφαιριστών με συνέπεια και μεγάλη επιτυχία: να κερδίζει χωρίς να εντυπωσιάζει. Ο Οτο και τα παιδιά του μπορεί να μην αρέσουν σε πολλούς με το στυλ ποδοσφαίρου που παίζουν, αλλά έχουν καταφέρει να τους σέβονται οι πάντες. Κι αυτό δεν είναι και λίγο…

Θετικά θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τους ποδηλατόδρομους που εν έτει 2009 δημιουργήθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί με καθυστέρηση (στο Μόναχο το δίκτυο των ποδηλατοδρόμων υφίσταται από το 1985!), μπορεί με πολλά προβλήματα (ακόμη και υπηρεσιακά οχήματα της ΕΛΑΣ έχουν καταγραφεί να είναι παρκαρισμένα πάνω στους ποδηλατοδρόμους!), αλλά πάντως έγινε μια αρχή. Και όταν το καλοκαίρι θα κάνουν την εμφάνισή τους κατά δεκάδες τα ποδήλατα των Θεσσαλονικέων (και γι’ αυτό να είστε σίγουροι), τα χαμόγελα θα είναι πιο πλατιά και σίγουρα θα συνεχιστούν. Αρκεί να μάθουμε όλοι (πεζοί και οδηγοί) να συνυπάρχουμε μαζί τους…. Κάτι τέλος φαίνεται να κινείται και στο χώρο της κοινωνίας των πολιτών. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις αυξάνονται (και όχι για να εισπράξουν παχυλές επιδοτήσεις ή για να βοηθήσουν κάποιους να εμπλουτίσουν τα βιογραφικά τους…) και μαζί τους και η συνειδητοποίηση ότι αν δεν κινηθεί ο καθένας μας για να αλλάξει κάτι και όλα τα περιμένουμε από την πολιτεία και το κράτος, δεν πρόκειται να βελτιωθεί η κατάσταση στην Ελλάδα. Δείτε το ρεπορτάζ στη σελίδα 11 για το Φράιμπουργκ και θα καταλάβετε. Εκεί αν δεν υπήρχε η πρωτοβουλία και η κινητοποίηση των πολιτών να στηρίξει και να υποστηρίξει τον οικολογικό πρότζετκ του Φράιμπουρκ, τίποτα δε θα είχε αλλάξει. Υπάρχουν λοιπόν λόγοι για να χαμογελάσουμε στην Ελλάδα του 2010…. Καλή χρονιά σε όλους


 Γράμμα

.

Αγαπητό “ΣΑΓΕΣ-Themen” Του Θόδωρου Πορφυρίδη (’04), theo_porf@windowslive.com

Υπάρχουν φορές που τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμένεις. Και επειδή αυτό που περιμένεις είναι το θετικό και φυσιολογικό,τότε είναι που το αναπάντεχο πέφτει σαν ‘’κεραυνός εν αιθρία’’[τότε βέβαια ήταν καλοκαιρία, ήτοι 20 Αυγούστου] και σου κόβει τα γόνατα σε σένα και τον περίγυρό σου. Δεν πρέπει όμως να συμβεί αυτό, πρέπει να σταθείς... Πεσμένος περιμένεις απλά το μέχρι τότε αναπάντεχο και το με μαθηματική ακρίβεια πλέον ερχόμενο. Έχουμε αισίως ξεπεράσει την 1 του Νοέμβρη ή Βροχάρη, όπως τον αποκαλούσαν οι παλιοί και η μπόρα δείχνει να έχει κοπάσει ,οπότε το καράβι μπορεί να βάλει πλώρη με μεγαλύτερη ασφάλεια για το δεύτερο χρόνο του ταξιδιού του,ενός ταξιδιού που βάση νόμου δεν θα επιτρέπονταν να κάνει. Ο λόγος είναι απλός. Όπως ο απόπλους απαγορεύεται με περισσότερα από 7-8 μποφόρ, έτσι και η είσοδος στη λίστα αναμονής για κάποιο όργανο με όγκους άνω των 5 εκατοστών καθίσταται απαγορευτική, τουλάχιστον στο εξωτερικό. Μοιραία η ηθική αναζήτηση οργάνου περιορίζεται στην Ελλάδα, όπου τα κριτήρια για την είσοδο στη λίστα είναι λιγότερο σαφή και έγκειται στη θέληση ή καλύτερα στο συναίσθημα, που στέκεται δυνατότερο από τη ψυχρή λογική, του επικεφαλής γιατρού. Το κατά πόσο πρόκειται όμως για συναίσθημα, προσωπικό στοίχημα ή κάποια εσωτερική δύναμη δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το αναμφίβολο όμως είναι ότι δεν πρόκειται για ενδιαφέρον οικονομικής φύσεως, αλλά για κάτι που δημιουργήθηκε αυτοστιγμής όταν διάβασε τις ιατρικές μου εξετάσεις και που μέχρι στιγμής τον δικαιώνει, ενώ θα χρειαστούν βάση των λιγοστών παγκοσμίως δειγμάτων 3-4 ακόμη χρόνια για την μη αναστρέψιμη δικαίωση. Ποτέ στο παρελθόν, όταν και διάβαζα το παρόν περιοδικό δεν περίμενα ότι κάποια στιγμή θα αισθανόμουν την ανάγκη να γράψω μερικές αράδες σε αυτό για να ευχαριστήσω όλους εσάς που με διάφορους τρόπους με βοηθήσατε, εσάς τους καθηγητές, συμμαθητές, μαθητές που ούτε με είχαν γνωρίσει ποτέ, φίλους κοντινούς αλλά και λιγότερο κοντινούς. Ευχαριστώντας όμως δηλώνεις αφενός παρών και δικαιώνεις τις προσδοκίες όλων αυτών που συμμετείχαν έμπρακτα και νοερά σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια, αφετέρου δίνεις την κατεύθυνση ώστε την επόμενη φορά να πράξουν ανάλογα αλλά και να γραφτούν στο εθνικό μητρώο δωρητών οργάνων. Άλλωστε σύμφωνα με επιστημονική έρευνα είναι πιθανότερο να χρειαστεί κάποιος όργανο παρά να δώσει το δικό του. Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι στην προσπάθειά μου για εξεύρεση λύσης ήρθα σε επαφή με πολλούς γιατρούς ανά τον κόσμο και είμαι σε θέση να βοηθήσω οποιονδήποτε τύχει και βρεθεί σε αυτήν την απευκταία θέση. Επίσης οποιοσδήποτε θελήσει να μάθει κάτι παραπάνω για μένα ή να μοιραστεί κάτι μαζί μου, η ηλεκτρονική μου διεύθυνση είναι theo_porf@windowslive.com . Σας ευχαριστώ όλους εκ βαθέων καρδίας,


 Mνήμες

Πριν από πολλά χρόνια

Η μια φωτογραφία είναι του 1930 από το σχολείο που βρισκόταν στην περιοχή της οδού Μπότσαρη. Το δεύτερο κείμενο είναι μια επιστολή προς τους γονείς, που χρονολογείται από το 1975 και την υπογράφει ο τότε Γερμανός διευθυντής H. Kormann. Και δείχνει τον γερμανικό τρόπο με τον οποίο η ΓΣΘ αντιμετώπιζε τα θέματα αποχώρησης των μαθητών από το σχολείο λόγω ασθένειας. Χωρίς σχόλια... ΥΓ: Ευχαριστούμε τον Ροδόλφο Μασλία (’75) που βρήκε και μας έστειλε τα δύο ντοκουμέντα...


 σημειωματάριο

Το ΔΣ του ΣΑΓΕΣ εύχεται στα μέλη του και σε όλους τους αποφοίτους της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης «καλά Χριστούγεννα» και ευτυχισμένο το 2010. Η χρονιά που κλείνει σε λίγες ημέρες ήταν για πολλούς από εμάς, αλλά και συνολικά γι’ όλο τον κόσμο μια δύσκολη χρονιά. Ελπίζουμε ότι το 2010 θα είναι η αρχή μιας γενικής ανάκαμψης για όλους και φυσικά και για τη χώρα μας. Πολλές ευχές λοιπόν και αισιοδοξία ότι τα δύσκολα βρίσκονται πια πίσω μας.... Με επιτυχία και με τη συμμετοχή αρκετών αποφοίτων κάναμε φέτος μια καινούργια χριστουγεννιάτικη αρχή. Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, στο «Soul» στον πεζόδρομο της Καλαποθάκη, σε ένα μπαρ που ανήκει στον απόφοιτό μας Φίλιππο Αποστολίδη-Καλλιδόπουλο (‘99) γιορτάσαμε χριστουγεννιάτικο advent σε γερμανική ατμόσφαιρα. Mε το παραδοσιακό gluehwein και άλλες γερμανικές λιχουδιές κάναμε την αρχή για ένα νέο ραντεβού του ΣΑΓΕΣ, που όπως φαίνεται θα το επαναλάβουμε και του χρόνου. Μαζί στην εκδήλωση ήταν και ο Γερμανός πρόξενος Walter Leuchs που αντάλλαξε ευχές με παλιούς αλλά και νέους αποφοίτους της ΓΣΘ. Δίνουμε ραντεβού για το Δεκέμβριο του 2010...

mailbox

Μην ξεχνάτε τις συνδρομές σας για τον ΣΑΓΕΣ. O ΣΑΓΕΣ μπορεί να λειτουργήσει και να επεκτείνει τις δραστηριότητές του μόνο αν στηριχθεί οικονομικά από τα μέλη του. Για την πληρωμή των συνδρομών υπάρχει τραπεζικός λογαριασμός στην Τράπεζα Πειραιώς με αριθμό 5202030638212. Όσες και όσοι το επιλέξουν παρακαλούμε να δηλώσουν στο καταθετήριο το όνομά τους. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να πληρώσετε τη συνδρομή σας απευθείας στην ταμία του ΣΑΓΕΣ, Μαρία Καλλιδοπούλου (τηλ: 2310 257 390 και 6942-464-676) στο ταξιδιωτικό γραφείο «Maas Travel» (Καλαποθάκη 3, στον 1ο όροφο). Το ποσό είναι 30 ευρώ για την ετήσια συνδρομή. Τα ολοκληρωμένα στοιχεία του λογαριασμού είναι τα εξής: Λογαριασμός Τράπεζα Πειραιώς: 5202030638212

Τελικά η νέα γρίπη μας χάλασε τα σχέδια για το δεύτερο αγώνα του ΣΑΓΕΣ με τον Σύλλογο Αποφοίτων της Γερμανικής Σχολής Αθηνών. Τα πάντα ήταν έτοιμα για να γίνει το Σάββατο 28 Νοεμβρίου ο αγώνας μεταξύ των ομάδων μπάσκετ των δύο σχολείων στο πλαίσιο του αθλητικού τουρνουά ΓΣΘ-ΓΣΑ που γίνεται παραδοσιακά κάθε χρόνο. Τελικά η εξάπλωση της νέας γρίπης ανάγκασε τους υπευθύνους της ΓΣΑ να κλείσουν το γυμνάσιο και μερικά τμήματα του λυκείου της Αθήνας και να ματαιώσουν τον όλη διοργάνωση. Να υπενθυμίσουμε ότι το εβδομαδιαίο ραντεβού της ομάδας μπάσκετ του ΣΑΓΕΣ είναι κάθε Τετάρτη στις 7.30 στις εγκαταστάσεις της ΓΣΘ. Το ζήτημα της αναγνώρισης του Abitur και η χρήση του στο ελληνικό δημόσιο είναι ένα θέμα που απασχολεί εδώ και μερικούς μήνες το ΔΣ του ΣΑΓΕΣ. Το πρόβλημα αυτό συζητήθηκε στην τελευταία Γενική Συνέλευση του συλλόγου που έγινε τον περασμένο Μάιο και ύστερα από σχετική απόφαση ανατέθηκε η περαιτέρω διερεύνηση του προβλήματος από επιτροπή αποφοίτων, στην οποία μετέχουν τα μέλη του ΔΣ Μαρία Σαρηγιαννίδου (‘05) και Χριστίνα Μαραντέλλου (‘03), καθώς και ο παλιός απόφοιτος Σταύρος Σταύρου (΄63). Ηδη έχουν γίνει με τους αρμόδιους φορείς κάποιες πρώτες επαφές και συζητήσεις, οι οποίες θα συνεχιστούν και στο μέλλον. Το ζήτημα φαίνεται αρκετά περίπλοκο και η οποιαδήποτε βοήθεια ακόμη και σε επίπεδο προσωπικής εμπειρίας είναι ευπρόσδεκτη. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στη Μαρία Σαρηγιαννίδου (‘05) στο τηλέφωνο 6942-780-176 και στη Χριστίνα Μαραντέλου (‘03) (τηλέφωνο: 6974-717-018). Στην τελική ευθεία βρίσκεται η εκδήλωση του ΣΑΓΕΣ προς τιμήν των παλιών καθηγητών της ΓΣΘ. Το ΔΣ του ΣΑΓΕΣ και το μέλος του Μαρία Σαρηγιαννίδου (‘05) επικοινώνησε με πολλούς από τους παλιούς εκπαιδευτικούς μας, τους οποίους και ενημέρωσε για τη σχετική πρόταση του ΣΑΓΕΣ. Οπως μας μετέφερε η ίδια, η ανταπόκριση αλλά και η χαρά των παλιών καθηγητών μας, μεταξύ των οποίων και μερικοί Γερμανοί, ήταν πραγματικά μεγάλη. Σύντομα θα έχετε νεότερα για το χρόνο και το χώρο της εκδήλωσης.

ΙΒΑΝ: GR3201722020005202030638212 SWIFT CODE: PIR BGR AA FAVOR 01 2202 AGELAKI BRANCH IN THESSALONIKI Σχόλια. Περιμένουμε τα σχόλιά σας, τα νέα και τις ιδέες σας για το επόμενο τεύχος του «ΣΑΓΕΣ-Themen», που θα είναι το 13ο και θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2010. Oι ενοχλήσεις σας είτε ηλεκτρονικά (στα e-mail info@sages.gr και noikonomou@ekdotiki. gr) είτε τηλεφωνικά (Νίκος Οικονόμου, 2310-779-117 και 6976278-213, Δήμητρα Δημητρακοπούλου, 6936-713-727). Όλες οι πληροφορίες θα αξιοποιηθούν! Γι΄ αυτούς που θέλουν να διαφημιστούν στο επόμενο τεύχος θα πρέπει να μας ενημερώσουν μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου του 2010. Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: Η συλλογή των e-mails των Η συλλογή των e-mails των αποφοίτων συνεχίζεται. Έχουμε ξεπεράσει τα 1200 mails και προχωρούμε ακάθεκτοι. Για οποιαδήποτε καινούργια ηλεκτρική διεύθυνση αποφοίτου ενημερώστε μας στα info@sages.gr ή orestis.kalogirou@physics.auth.gr. Για να φτάνουμε σε ακόμη περισσότερους αποφοίτους…


 Tο θέμα

Η Utah, o αστικός χώρος και η πρωτιά Της Νάστιας Χατζηγώγα (‘98), nastia1980@yahoo.gr

Ο Νικόλας Πλαστήρας (΄98) σπούδασε αρχιτεκτονική στο Kingston University και στο University of Westminster του Λονδίνου. Εργάζεται ως αρχιτέκτων μηχανικός από το 2005 στη Θεσσαλονίκη, όπου και διατηρεί το αρχιτεκτονικό γραφείο “NoScale” μαζί με τους Σταύρο Πασχαλίδη (αρχιτέκτων μηχανικό) και Γιώργο Κλέπκο (μηχανολόγο μηχανικό). Περισσότερα για το διαγωνισμό που κέρδισε μπορείτε να δείτε στο www.nextstopdesign.com Πότε ξεκίνησε το ενδιαφέρον σου για τους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς; Πότε ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχες σε κάποιον; Ο πρώτος μου διαγωνισμός ήταν το 2002, στο γραφείο που έκανα την πρακτική μου άσκηση και αφορούσε τη μετατροπή του εργοστασίου Φιξ της Αθήνας σε μουσείο μοντέρνας τέχνης. Βρίσκοντας τη διαδικασία συναρπαστική αποφάσισα να ασχοληθώ και μόνος μου στη συνέχεια. Ακολούθησαν έτσι το 2004 ο διαγωνισμός για

ένα πάρκο στο Chicago, το 2005 η σχεδίαση κατοικιών στο Μεταξουργείο στην Αθήνα, το 2007 η σχεδίαση της εισόδου στην πόλη της Καβάλας και το 2009 η σχεδίαση φοιτητικών διαμερισμάτων στο Μεταξουργείο. Περιέγραψέ μας το διαγωνισμό που συμμετείχες πρόσφατα, όπου και κέρδισες το α’ βραβείο. Ο τελευταίος διαγωνισμός είναι το folding BusStop. Πρόκειται για έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό στην Αμερική, που συνδιοργάνωσαν τοπικοί πανεπιστημιακοί φορείς και ο δημόσιος οργανισμός συγκοινωνιών. Ζητούμενο ήταν ο σχεδιασμός μιας στάσης λεωφορείου για την πόλη της Utah. Στόχος μου ήταν να δημιουργήσω κάτι «φρέσκο», το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρωτότυπο και να επαναληφθεί σε διάφορα σημεία της πόλης. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι η ιδέα ήταν αρκε-

τά επιτυχής, καθώς το project κατετάγη πρώτο, ανάμεσα σε 260 συμμετοχές. Έχουμε δει στο παρελθόν νέους αρχιτέκτονες να συμμετέχουν σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Ωστόσο, συνήθως τα πρώτα βραβεία αποσπώνται από τα μεγάλα και ήδη καταξιωμένα αρχιτεκτονικά γραφεία. Τι έχεις να πεις στη νέα γενιά αρχιτεκτόνων σχετικά; Η εμπειρία είναι κάτι πολύ σημαντικό σε κάθε διαγωνισμό. Είναι πρακτικά αδύνατο να ανταγωνιστείς τα μεγάλα γραφεία και ανθρώπους που διακρίνονται εδώ και χρόνια, όταν είσαι νέος στο χώρο. Παρόλα αυτά υπάρχουν διαγωνισμοί ιδεών και μικρότερης κλίμακας, στους οποίους συμμετέχοντας μαθαίνεις και προετοιμάζεσαι για κάτι μεγαλύτερο. Στους αρχιτέκτονες της γενιάς μου θα έλεγα να μην αφήνουν τίποτα απλώς να περνάει και να μην ξεχνούν ότι εκτός από τον προορισμό μετράει και το ίδιο το ταξίδι. Ποια είναι η γνώμη σου για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική στην Ελλάδα; Θα ήθελα να μείνω στη μοντέρνα αρχιτεκτονική του Κωνσταντινίδη και του Βαλσαμάκη. Νομίζω ότι η αρχιτεκτονική στην Ελλάδα έχει χάσει την ταυτότητά της. Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις στον χώρο, άνθρωποι που αγαπάνε τη δουλειά και παράγουν εξαιρετικό αποτέλεσμα, αλλά είναι λίγοι και αυτό σαν αρχιτέκτονες δεν μας τιμά καθόλου.


 DST Kiste

«Omnibus für direkte Demokratie» Στάση στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης έκανε στα μέσα Οκτωβρίου το «λεωφορείο για την άμεση δημοκρατία στη Γερμανία». Πρόκειται για μια πρωτοβουλία πολιτών που υποστηρίζει τη διενέργεια δημοψηφισμάτων σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής και η οποία με τη βοήθεια ενός διώροφου λεωφορείου ταξιδεύει ανά τον κόσμο, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες σε θέματα άμεσης δημοκρατίας. Η πρωτοβουλία ονομάζεται στα γερμανικά «Omnibus für direkte Demokratie», όπου το Omnibus στα λατινικά έχει την έννοια του «για όλους, με όλους, από όλους». Βασικός εμπνευστής του έργου είναι ο καλλιτέχνης Joseph Beuys, ο οποίος ίδρυσε το 1971 την «οργάνωση για την άμεση δημοκρατία μέσω δημοψηφίσμα-

τος», με έδρα το Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Εργαλείο της οργάνωσης είναι ένα διώροφο παραδοσιακό λεωφορείο, που από τότε -μαζί με τους συνεργάτες της οργάνωσης- ταξιδεύει σε όλη τη Γερμανία, με σκοπό τη συζήτηση με κάθε είδους πολίτες γύρω από την άμεση δημοκρατία, το δημοψήφισμα και τις ιδέες για τον αυτοπροσδιορισμό της κοινωνίας. Το φετινό φθινόπωρο το λεωφορείο ξεκίνησε για πρώτη φορά ένα ταξίδι πέρα από τα γερμανικά σύνορα, με προορισμό δώδεκα χώρες της ΝΑ Ευρώπης και η Θεσσαλονίκη ήταν ένας από τους σταθμούς του. Στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης οι υπεύθυνοι της οργάνωσης διοργάνωσαν εκδήλωση συζήτησης με τους μαθητές της δευτέρας και της τρίτης Λυκείου του γερμανικού και του ελληνικού τμήματος. Ρeer Review Από τις 2 μέχρι τις 6 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης το «Peer Review», μια εσωτερική αξιολόγηση στο πλαίσιο της σχολικής εξέλιξης και της διαδικασίας πιστοποίησης. Τρεις εκπαιδευτικοί από τη Γερμανική Σχολή Κωνσταντινούπολης εξέτασαν τα εξής βασικά σημεία που αφορούν στους ποιοτικούς τομείς του δίπτυχου «εκπαιδευτική κουλτούρα-ποιότητα στην εκπαιδευτική διαδικασία και τη φιλοσοφία της ΓΣΘ: • σχεδιασμός του μαθήματος και απαιτήσεις της επίδοσης • κοινωνικό κλίμα • συμμετοχή των γονέων και των μαθητών Με τη βοήθεια αναλυτικών συζητήσεων (έγιναν συνολικά περίπου είκοσι συνεντεύξεις με μέλη της σχολικής κοινότητας) και φιλοξενειών σε περίπου 20 ώρες μαθήματος τόσο στο ελληνικό τμήμα όσο και στο γερμανικό τμήμα και στο δημοτικό, οι συμμετέχοντες στο Peer Review κατέληξαν στα εξής προσωρινά συμπεράσματα: • Οτι το μάθημα στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης μπορεί να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο μέσω μιας μεγαλύτερης μεθοδολογικής πολυμορφίας • Οτι κατά τη διάρκεια του μαθήματος χρησιμοποιείται συχνά η ελληνική γλώσσα • Οτι οι γονείς και οι μαθητές είναι ενημερωμένοι για όλες τις βασικές αποφάσεις της σχολικής διαδικασίας, αλλά τις περισσότερες φορές δεν λαμβάνουν μέρος στη διαμόρφωση τους • Οτι συνολικά στο σχολείο επικρατεί ένα καλό κοινωνικό κλίμα που δεν επιβαρύνεται από συγκρούσεις με τη διεύθυνση του σχολείου


 Eπικαιρότητα

Στον απόηχο της ομηρίας

Με ψυχραιμία, οργάνωση και πειθαρχία αντιμετώπισε το σύνολο του σχολείου τη δύσκολη κατάσταση που προέκυψε την Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου, με την εκ νέου εισβολή στη ΓΣΘ του Κώστα Αραμπατζή. Ο δράστης, ο οποίος είχε αποφυλακισθεί με περιοριστικούς όρους τον Ιανουάριο του 2009 και αφού είχε εκτίσει πολύ μικρό μέρος της ποινής 11χρονης φυλάκισης που του επιβλήθηκε το 2007 από την ελληνική δικαιοσύνη για την απαγωγή του προηγούμενου διευθυντή του σχολείου Γιόαχιμ Φέγκεντινκ το Μάιο του 2006, ζητούσε αυτή τη φορά 10 εκατομμύρια ευρώ. Για το λόγο αυτό μπήκε ζωσμένος με εκρηκτικά στο σχολείο και κράτησε ομήρους για περίπου δυόμιση ώρες το διευθυντή ΡολφΒίκτορ Ζίντενχανς και τον υποδιευθυντή του σχολείου Τόμας Μίλλερ, καθώς και τον οικονομικό διευθυντή. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με το γερμανικό προξενείο διοργανώθηκε η εκκένωση του σχολείου, κάτι που έγινε με τη συμβολή όλων των εκπαιδευτικών, του διοικητικού προσωπικού αλλά και των ίδιων των μαθητών, που έδειξαν σε όλη τη φάση της εκκένωσης του σχολείου μοναδική ψυχραιμία και σοβαρότητα. Με αυτό τον τρόπο περίπου 450 μαθητές και καθηγητές, που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στη ΓΣΘ, αποχώρησαν με απόλυτη ασφάλεια από το σχολείο και προσέγγισαν το γειτονικό «Άσυλο του παιδιού», απ’ όπου και τους παρέλαβαν τα σχολικά λεωφορεία που είχαν ειδοποιηθεί. Η αθόρυβη εκκένωση του σχολείου ουσιαστικά ανάγκασε τον δράστη να απελευθερώσει στη συνέχεια τους τρεις ομήρους που κρατούσε και ύστερα από διαπραγματεύσεις με την ΕΛΑΣ να παραδοθεί. Στον απόηχο του σχετικού συμβάντος η ΓΣΘ εξετάζει τρόπους ενίσχυσης των μέτρων ασφαλείας όσον αφορά στην πρόσβαση στο σχολείο. Ήδη εδώ και μερικές ημέρες άνδρες εταιρίας ιδιωτικής ασφάλειας ελέγχουν την είσοδο στο χώρο, ενώ γίνονται συζητήσεις για γενικότερες αλλαγές στην περιοχή των εισόδων της ΓΣΘ.


10 Oικολογία

αμβουργο

Θησαυρός στο υπόγειο...* Tης Ευρυδίκης Μπερσή, ebersi@kathimerini.gr

Μια πρωτοποριακή ιδέα που θα εφαρμοστεί σύντομα στα υπόγεια των σπιτιών του Αμβούργου ίσως κρύβει την απάντηση στις αενάως επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις, εντός και εκτός ελληνικής επικράτειας, για τη χωροθέτηση των ρυπογόνων εργοστασίων παραγωγής ενέργειας. Η μικρή εταιρεία Lichtblick, που προμηθεύει ρεύμα από ανανεώσιμες πηγές σε 500.000 νοικοκυριά στη Γερμανία, αποφάσισε να καταργήσει τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, τεμαχίζοντάς τα σε χιλιάδες κομμάτια. Οι μίνι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής, σε μέγεθος ψυγείου, θα βρίσκονται στα υπόγεια των οικιακών καταναλωτών ρεύματος και εκτός από ηλεκτρισμό, θα παράγουν και ζεστό νερό για θέρμανση και οικιακή χρήση. Ολα αυτά με τρομερή ενεργειακή αποτελεσματικότητα της τάξης του 92%, τη στιγμή που τα πιο αποτελεσματικά πυρηνικά εργοστάσια δεν καταφέρνουν να αξιοποιήσουν παρά μόνο το 30% της ενέργειας που παράγουν, ενώ τα πλέον σύγχρονα εργοστάσια φυσικού αερίου δεν ξεπερνούν το 60%. Στην καρδιά του «ZuhauseKraftwerk» βρίσκεται ένας κινητήρας φυσικού αερίου της Volkswagen – στοιχείο που από μόνο του αρκεί για να μειώσει τον ενθουσιασμό όσων περίμεναν από το νέο σύστημα άψογες οικολογικές περγαμηνές. Ομως, πέρα από την εξαιρετικά μεγάλη αποτελεσματικότητα στη χρήση του καυσίμου και την οικονομία σε χρήματα, το αξιοσημείωτο στο νέο αυτό σύστημα είναι ότι φέρνει αλλαγή παραδείγματος στο πεδίο της ενεργειακής

παραγωγής. Αντί για τεράστιες επενδύσεις, αντί για ομηρικές διαμάχες σχετικά με τη χρήση γης, τον θόρυβο, τη ρύπανση, τα απόβλητα κ.τ.λ., η παραγωγή ενέργειας αποκεντρώνεται και γίνεται υπόθεση του κάθε σπιτιού. Επίσης, οι μίνι σταθμοί συνδυάζονται με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πολύ καλύτερα απ’ ό,τι οι μεγάλες αργοκίνητες μονάδες. Η Lichtblick ισχυρίζεται ότι δεκάδες χιλιάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες μίνι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής μπορούν να διοχετεύσουν ρεύμα στο δίκτυο μέσα σε ένα μόλις λεπτό από τη στιγμή που θα λάβουν τη σχετική εντολή. Ο αντίστοιχος χρόνος για την έναρξη λειτουργίας μιας θερμοηλεκτρικής μονάδας είναι επτά ώρες, ενώ ενός πυρηνικού αντιδραστήρα είναι ένα εικοσιτετράωρο. Αν μπορεί κανείς να παραγγείλει ρεύμα ακριβώς την στιγμή που οι ανεμογεννήτριες σταματούν επειδή κόπηκε ο αέρας, τότε ένα από τα κυριότερα εμπόδια στην επέκταση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καταργείται. Το δίκτυο των μίνι σταθμών θα αρχίσει να λειτουργεί την άνοιξη στο Αμβούργο και σταδιακά θα είναι διαθέσιμο σε ολόκληρη τη Γερμανία. Τι σημαίνει αυτό για τον υπόλοιπο κόσμο; Αν μη τι άλλο, ότι εναλλακτικές λύσεις στο ενεργειακό πρόβλημα υπάρχουν και ότι όσοι αντιτίθενται στην κατασκευή μεγάλων ενεργειακών μονάδων δεν είναι οπισθοδρομικοί – είναι απλώς μπροστά από την εποχή τους. *Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή», στις 20 Οκτωβρίου του 2009


11 Oικολογία

φραΪμπουργκ

Στη συνοικία των ηρώων του περιβάλλοντος… «Στην αρχή ήρθα εδώ και δεν κοιμόμουν, γιατί δεν άκουγα αυτοκίνητα. Άκουγα μόνο άλλους περίεργους θορύβους που έρχονταν από το κοντινό δάσος. Στο τέλος όμως βρήκα και πάλι τον ύπνο μου, βρήκα τον εαυτό μου». Τάδε έφη στο περιοδικό «Time» ο 50χρονος Γερμανός μηχανικός Αntreas Deleske, που είναι ένας από τους τυχερούς 5.000, που επέλεξαν από το 1993 να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους και να μετακομίσουν στο Vauban. Τι είναι το Vauban; Μια συνοικία, που βρίσκεται 3,5 χιλιόμετρα από το κέντρο του Φράιμπουργκ, το οποίο ανήκει στο κρατίδιο Βάδης-Βυρτεμβέργης. Έτσι ονομάστηκε το πρόγραμμα μιας πρότυπης βιώσιμης πόλης που περιλαμβάνει 5 στάδια και το οποίο άρχισε πριν από 16 χρόνια. Εκτείνεται σε μια περιοχή 420 στρεμμάτων και οι κάτοικοί του είναι κατά 20% παιδιά που είναι κάτω των 10 χρονών. Στο Vauban οι κάτοικοι μετακινούνται συνήθως με τα πόδια και με ποδήλατα, καθώς υπάρχει πολύ καλό δίκτυο ποδηλατοδρόμων και τραμ, ενώ όλα τα σπίτια βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τις στάσεις του τραμ. Τα αυτοκίνητα σε κάποιους δρόμους του Vauban απαγορεύονται και σε κάποιους άλλους είναι δυνατή μόνο η ήπια κυκλοφορία. Όσο για τη στάθμευση δεν επιτρέπεται, μόνο η στάση για λίγα λεπτά. Το 80% των σπιτιών είναι ιδιόκτητα, με μέσο μέγεθος περίπου 115 τετραγωνικά μέτρα. Το σημαντικό του πρότζεκτ «Vauban»είναι ότι όλα τα σπίτια στη συγκεκριμένη συνοικία είναι κτισμένα με προδιαγραφές χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης. Το νερό θερμαίνεται από τα ηλικιακά πάνελς στις στέγες και ο ηλεκτρισμός από γεννήτριες που χρησιμοποιούν φιλικές προς το περιβάλλον πρώτες ύλες. «Ζω σε ένα σπίτι 90 τ.μ, με τρία δωμάτια και πληρώνω 200€ θέρμανση και ηλεκτρισμό. Όχι το μήνα, αλλά το χρόνο», τονίζει ο Andreas Deleske. Όσο για το ηλιακό γκαράζ, που παίρ-

νει ενέργεια από φωτοβολταϊκά, μια θέση στάθμευσης κοστίζει 30.000 ευρώ το χρόνο! Το Vauban προήλθε ύστερα από πρωτοβουλία του δήμου του Φράιμπουργκ, αλλά το εντυπωσιακό ήταν ότι σε κάθε στάδιο υλοποίησης του σχεδίου συμμετείχε και επιτροπή πολιτών με το όνομα Forum Vauban. Κοινός στόχος ήταν η δημιουργία μιας κοινότητας που θα κάλυπτε μια σειρά από περιβαλλοντικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά στάνταρτς και φυσικά θα ήταν όμορφη. Όπως γράφει και το περιοδικό «Time» στη «συνοικία των ηρώων του περιβάλλοντος», τα σπίτια πληρούν αυστηρές προδιαγραφές εξοικονόμησης ενέργειας και βιοκλιματικού σχεδιασμού, με τα περισσότερα να παράγουν την ενέργεια που χρειάζονται είτε με ηλιακά πάνελς στις στέγες είτε με ειδικές εγκαταστάσεις στα υπόγεια. Το πιο χαρακτηριστικό επίτευγμα του Vauban είναι η ζωή χωρίς ιδιόκτητο αυτοκίνητο. Σε κάθε 1000 κατοίκους του αντιστοιχούν 200 ΙΧ, τα μισά δηλαδή από μια παρόμοια συνοικία στο υπόλοιπο Φράιμπουργκ. Οι κάτοικοι εξυπηρετούνται από ένα δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς τραμ και ποδηλατοδρόμων, αλλά και από προγράμματα car sharing (κοινοκτυμοσύνης αυτοκινήτων ή χρήσης κοινοτικών ΙΧ που οι συνδρομητές μπορούν να χρησιμοποιούν όταν τα χρειάζονται). Το αποτέλεσμα είναι -όπως φάνηκε και σε πρόσφατη έρευνα- ότι το 81% των κατοίκων που δεν έχουν αυτοκίνητο δηλώνουν ότι η ζωή τους χωρίς ΙΧ είναι πιο εύκολη, ενώ το 96% ότι ούτε που το σκέφτονται να αγοράσουν. Α, ναι, στο Vauban μαζεύουν και βρόχινο νερό για οικιακές χρήσεις, ενώ διατίθενται και διαμερίσματα για ανθρώπους χαμηλών εισοδημάτων. Όλα αυτά στο όχι και τόσο μακρινό Φράιμπουγκ, που ως γνωστόν απέχει από τη Θεσσαλονίκη μόλις 1500 χιλιόμετρα…


12 Συνέντευξη

ΑστEριος ΚρεμEτης

Η ζωντανή ιστορία του σχολείου Πώς να χωρέσει η πορεία 40 ετών ενός ανθρώπου σε μερικές λέξεις; Με την παρούσα συνέντευξη προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε και κυρίως να τιμήσουμε έναν από τους παλαιότερους καθηγητές μας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο του για τα 120 χρόνια της ΓΣΘ που εκδόθηκε πρόσφατα. Tης Χριστίνας Μαραντέλου (’03), chmarant@argo.auth.gr

Πώς πήρατε την απόφαση να γράψετε ένα βιβλίο για την ιστορία της ΓΣΘ; Ήταν κάτι που το σκεφτόσασταν και το προετοιμάζατε εδώ και καιρό; Υπήρξαν κάποια σημεία που σας δυσκόλεψαν ιδιαίτερα; Εργάστηκα στη ΓΣΘ, επί 39 συναπτά έτη (1965-2004). Εξ αυτών τα τελευταία 24 ως διευθυντής του Γυμνασίου του ελληνικού τμήματος. Όταν το 2004 συνταξιοδοτήθηκα, ένιωθα τόσο συνδεδεμένος με το σχολείο αυτό, που με κανέναν τρόπο δε θα μπορούσα να ξεκόψω από ένα σχολείο που πέρασα μισό περίπου αιώνα, που το αγάπησα, αλλά και με τίμησε με διάφορους τρόπους. H απόφαση ωστόσο για τη συγγραφή της ιστορίας της Σχολής δεν ξεπήδησε ξαφνικά μέσα μου μετά την αποχώρησή μου το 2004. Δεν προχώρησα όμως αμέσως, παρά το γεγονός ότι συγκέντρωνα ανέκαθεν υλικό, όσο αυτό μου ήταν δυνατόν. Όταν άρχισα την έρευνα για εξεύρεση αρχειακού υλικού, βρέθηκα προ αδιεξόδου και κάποια στιγμή, μου πέρασε από τη σκέψη μου να εγκαταλείψω την προσπάθειά μου.


13 Κι αυτό, γιατί, κατά δήλωση αρμοδίων, ιστορικά αρχεία για το χρονικό διάστημα 1888-1944 δεν υπήρχαν. Αναγκάστηκα τότε να καταφύγω στη Γερμανία (Bundesarchiv και Politisches Archiv). Ύστερα από μία σειρά επιστολών και με τις ενέργειες του φίλτατου Δημοσθένη Ταλασλίδη, αποφοίτου της ΓΣΘ, νυν καθηγητή της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, έφτασαν στα χέρια μου περί τις 4.000 φωτοτυπημένες σελίδες για τα έτη 1888-1935. Όσον αφορά τα έτη1435-1944 δυστυχώς – μας ανέφεραν οι αρμόδιες γερμανικές αρχές- τα αρχεία είχαν καεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Έτσι έπρεπε να ανατρέξω σε άλλες πηγές, για να καλύψω το κενό αυτό. Ποια συναισθήματα σας δημιουργούνται όταν αναπολείτε τα σχεδόν 40 χρόνια που εργαστήκατε στη ΓΣΘ; Αυτό που έχω ιδιαίτερα στη μνήμη μου, αλλά και στην ψυχή μου ως δάσκαλος είναι οι πολύ καλές σχέσεις που ανέπτυξα και ως ένα βαθμό διατηρώ ως σήμερα με τους μαθητές και τις μαθήτριές μου. Δεν είμαι βέβαια σε θέση να εκτιμήσω προσωπικά τι τους προσέφερα. Αυτό ανήκει, θαρρώ, στη δική τους κρίση. Εκείνο όμως για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι αυτοί, οι μαθητές μου, με τη φρεσκάδα των σκέψεων και των συναισθημάτων τους μου έμαθαν πάρα πολλά. Και τους είμαι ευγνώμων. Νιώθω την ανάγκη να ομολογήσω πως από τον καθένα ξεχωριστά αλλά και από όλους μαζί αποκόμισα κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, την αγάπη και την αθωότητα που εκπέμπουν τα μάτια τους. Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας την καλύτερη και τη χειρότερη στιγμή που ζήσατε στη ΓΣΘ; Η καλύτερη ή τουλάχιστον μία από τις καλύτερες: Όταν στα χρόνια της Χούντας, ο τότε Γερμανός διευθυντής R.Thomas με προστάτεψε, κι έτσι δεν έχασα τη θέση μου. Και για να γίνω συγκεκριμένος. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια κάποιοι – δύο έως τρεις; − φιλόλογοι, παρά την απαγόρευση της χρήσης δημοτικής γλώσσας στα σχολεία – συνεχίζαμε να διορθώνουμε τις εκθέσεις των μαθητών μας στη δημοτική. Όταν κάποιος γονιός – ταγματάρχης αν θυμούμαι καλά − μας κατήγγειλε, ο τότε Γερμανός διευθυντής είπε σε μένα προσωπικά: «Κύριε συνάδελφε, όσο βρίσκομαι εγώ στη θέση αυτή, κάνε τη δουλειά σου, όπως εσύ νομίζεις καλύτερα». Η μία από τις χειρότερες καλύτερα. Όταν με αφορμή την πραγματοποίηση της εθνικής γιορτής για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και το χαρακτηρισμό της τελετής εκ μέρους της τότε διευθύντριας της Σχολής «ως απαράδεκτης και αναχρονιστικής στο περιεχόμενο», υπέβαλα την παραίτησή μου από τη θέση του γυμνασιάρχη. Η προσφορά σας ως καθηγητής και γυμνασιάρχης της ΓΣΘ είναι γνωστή σε όλους, όσοι συνδέθηκαν με το σχολείο. Εσείς τι στοιχεία πιστεύετε ότι σας έχει προσδώσει η ΓΣΘ ως καθηγητή και

ως άνθρωπο; Καταρχήν νιώθω πως οι δύο αυτές ιδιότητες, καθηγητής και άνθρωπος δεν μπορούν να διαχωριστούν. Ωστόσο, στο σχολείο αυτό διδάχτηκα την ακρίβεια, την πειθαρχία, τη συνέπεια αλλά και πολλά άλλα. Ταυτόχρονα, συγχρωτιζόμενος επί πολλές ώρες την ημέρα με τους μαθητές και ιδιαίτερα στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων μου ως διευθυντής του γυμνασίου διδάχτηκα την επιείκεια, στοιχείο απαραίτητο για έναν δάσκαλο και βίωσα τη συναδελφική αλληλεγγύη. Θα ήταν περιαυτολογία, Χριστίνα, αν σου έλεγα ότι ποτέ μα ποτέ, είτε ως απλός διδάσκων είτε ως διευθυντής, δεν έβαλα ούτε ένα Tadel; Από το 2006 είστε πρόεδρος στο ΔΣ του Συλλόγου Φίλων της ΓΣΘ Ποιος είναι ο σκοπός του συλλόγου και τι στόχους έχετε θέσει εσείς προσωπικά; Ο Σύλλογος Φίλων της ΓΣΘ, βάσει του καταστατικού του έχει ως κύριο σκοπό την παροχή ηθικής και οικονομικής βοήθειας, προκειμένου να πραγματωθούν η προαγωγή του έργου της Σχολής καθώς και ή με κάθε τρόπο υποστήριξη των δραστηριοτήτων της. Από της ιδρύσεώς του ο Σύλλογος διοργανώνει τις δύο κορυφαίες εκδηλώσεις της Σχολής (Oktoberfest και χορός της ΓΣΘ.), καθώς και διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Προσωπικά φιλοδοξώ να αυξήσουμε τα μέλη, που αυτή τη στιγμή είναι 200 περίπου και ταυτόχρονα να πολλαπλασιάσουμε τις δραστηριότητές μας με ποικίλες άλλες εκδηλώσεις. Αν θα γυρνούσαμε ακόμα περισσότερα χρόνια πίσω, τότε που ήσασταν μαθητής, πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας; Ως έναν άνθρωπο που ξεκίνησε με προβλήματα διαβίωσης, που αγωνίστηκε και αντιμετώπισε τις διάφορες δυσκολίες με αισιοδοξία και αγάπη για τη ζωή και προπάντων για τους ανθρώπους. Ως ένα άτομο που δεν εγκλωβίστηκε ποτέ μέσα σε «τείχη», που δεν ενέδωσε, που δε συμβιβάστηκε και που συνεχίζει αναζητώντας πάντα την Ιθάκη. Κι ας έχει σαφή αντίληψη, πως στο τέλος, δεν θα την βρει, γιατί όπως λέει ο ποιητής, Ιθάκες δεν υπάρχουν. Έχετε στα σχέδιά σας την έκδοση και άλλων βιβλίων; Μέχρι το τέλος αυτού του έτους αισιοδοξώ πως θα έχω τελειώσει ένα μυθιστόρημα με κεντρικό ήρωα τη βλαχοπούλα τη μάνα μου – που την έχασα στα 100 της πριν τέσσερα χρόνια − με τον τίτλο «οδός Ολύμπου, αριθμ. 10». Στα μελλοντικά μου όμως σχέδια έχω και κάποιο άλλο βιβλίο, που έχει άμεση σχέση με τη ΓΣΘ και πάλι. Aλλά, Χριστίνα, επίτρεψέ μου να μην σου αποκαλύψω περισσότερα σ’ αυτή μας την κουβέντα. Αν ο Θεός με έχει καλά, θα τα ξαναπούμε γρήγορα, φαντάζομαι.


14 Συνέντευξη

Άρτεμις Διαλυνά (’01)

«Σκοπός μου είναι να αποτελέσω εξαίρεση» Η Άρτεμις Διαλυνά (’01) είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών και φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ Στις εκλογές του Οκτωβρίου ήταν υποψήφια βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης με τη ΝΔ και μάλιστα ήταν η νεαρότερη υποψήφια. Μπορεί να μην κατάφερε να εκλεγεί αυτή τη φορά, η πολιτική όμως είναι ένας αγώνας αντοχής και η Άρτεμις έκανε μία καλή εκκίνηση… Της Χριστίνας Μαραντέλου (‘03)

Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών δεν πιστεύει πλέον − πολλές φορές δικαιολογημένα − στην αξιοπιστία και στην αποτελεσματικότητα των πολιτικών. Πού οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σου; Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να αποτελέσεις εξαίρεση; Κακά τα ψέματα, υπάρχει μια γενική απαξίωση της πολιτικής, η οποία οφείλεται στην ανακολουθία λόγων και πράξεων. Άλλωστε, είναι γνωστή η ρήση «άλλα λένε και άλλα κάνουν». Οι πολιτικοί δεν αποτυπώνουν στα λεγόμενα τους τις ανάγκες των πολιτών και αδιαφορούν για αυτές. Κύριο μέλημα τους δεν είναι η αναζήτηση διεξόδων και λύσεων στα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας αλλά η προσωπική τους προβολή και η εξασφάλιση του πολιτικού τους μέλλοντος. Σκοπός μου είναι να αποτελέσω εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα . Προτεραιότητα μου είναι να μην εγκλωβιστώ σε μικροκομματικές πολιτικές. Αντιθέτως υποστηρίζω τις εκάστοτε ορθές σκέψεις ή πράξεις και κατακρίνω πρακτικές που πλήττουν την κοινωνία μας ανεξάρτητα από ποιους προέρχονται. Το ζητούμενο είναι να έχουμε διευρυμένους ορίζοντες και όχι παρωπίδες που μας αναγκάζουν να καρκινοβατούμε τη στιγμή που πρέπει να προοδεύουμε.

Ποια είναι η γνώμη σου για τα «ανοιχτά» ψηφοδέλτια; Δηλαδή να μπορούμε να ψηφίζουμε πρόσωπα, τα οποία θεωρούμε άξια και ικανά, ανεξάρτητα από το κόμμα στο οποίο πρόσκεινται. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πιστεύω, την στελέχωση του Ελληνικού Κοινοβουλίου από άξια και ικανά άτομα που μπορούν να προσφέρουν πολλά στον τόπο μας . Σε θεωρητικό επίπεδο αυτή η μέθοδος φαντάζει ιδανική καθώς θα ενισχύσει την πλουραλιστική πνοή στην πολιτική ζωή της χώρας μας . Όμως υπάρχουν και ορισμένα βασικά προβλήματα τα οποία εμποδίζουν την υλοποίηση των «Ανοιχτών Ψηφοδελτίων». Επιγραμματικά αναφέρω την υποβάθμιση των κομματικών οργανώσεων οι οποίες αποτελούν τους κυριότερους φορείς ιδεολογιών. Επίσης, στο πλαίσιο της κυβερνητικής δράσης θα υπάρξουν δυσκολίες συνοχής και διαβούλευσης. Πιστεύω ότι το ζητούμενο δεν είναι τα ανοιχτά ψηφοδέλτια αλλά κατά πόσο οι διαδικασίες έγκρισης των υποψηφίων βουλευτών του κάθε κόμματος αναδεικνύουν τα άξια και ικανά πρόσωπα τα οποία θα είναι κοινά αποδεκτά από το λαό. Φυσικά, προϋποτίθεται να διαπνέονται οι διαδικασίες από τις αρχές της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και του πολιτικού ήθους. Πιστεύεις ότι η ΓΣΘ σου προσέφερε εφόδια, ερεθίσματα και εμπειρίες που συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς σου; Φυσικά μου προσέφερε πάρα πολλά εφόδια η Γερμανική Σχολή και είμαι περήφανη που μαθήτευσα για έξι συναπτά έτη σ’ αυτήν. Θεωρώ ότι είναι από τα ελάχιστα σχολεία στη Θεσσαλονίκη που διδάσκουν στους μαθητές πέρα από τις γνώσεις, την πειθαρχία και το σεβασμό. Είναι γεγονός ότι ένας μαθητής της Γερμανικής Σχολής έχει πιο βεβαρυμένο πρόγραμμα από τους μαθητές των υπολοίπων γυμνασίων και λυκείων και αυτό επειδή το σχολείο αυτό είναι πάρα πολύ απαιτητικό. Όμως τα εφόδια που παρέχει είναι πολύ σημαντικά για τη μετέπειτα πορεία ενός εφήβου. Αποφοιτώντας κανείς από το λύκειο αυτό έχει στη φαρέτρα του δυο ξένες γλώσσες ,εκ των οποίων τη μια σε άριστο επίπεδο, και ένα πτυχίο, το Abitur, το οποίο δίνει στους μαθητές αυτούς μια δεύτερη ευκαιρία να σπουδάσουν αυτό που θέλουν στη Γερμανία. Δεν μετάνιωσα ποτέ που πήγα σ’ αυτό το σχολείο και που γνώρισα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους . Εννοείται ότι η Γερμανική Σχολή όπως όλα τα σχολεία έχει κάποια ελλείμματα αλλά σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι είναι ένα από τα πιο αξιόλογα σχολεία της Θεσσαλονίκης.

i http://artemisdialyna.blogspot.com http://artemisdialyna.gr


15

Oταν άνοιξαν οι πύλες του Βερολίνου... Της Κάκης Μπαλή (’81), finance@ekdotiki.gr

Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης 9 Νοεμβρίου του 1989 ήμασταν μαζεμένοι στο σπίτι μας, σ’ ένα φοιτητικό κοινόβιο στη Στουτγάρδη. Είχα μόλις επιστρέψει από το Ανατολικό Βερολίνο, όπου με είχαν στείλει, μαθητευόμενη δημοσιογράφο, να καλύψω τη μεγάλη διαδήλωση της Δευτέρας. Ήμουν τυχερή, επειδή όπως είχε πει ο αρχισυντάκτης μου, «είχα το σωστό διαβατήριο», και μπορούσα αμέσως να πάρω βίζα. Το Ανατολικό Βερολίνο εκείνες τις μέρες ήταν τόσο γκρι όσο πάντα, αλλά είχε και κάτι καινούργιο: Μύριζε φόβο κι ελπίδα, ταυτόχρονα. Η διαδήλωση της Δευτέρας - «εμείς είμαστε ο λαός»- ήταν τεράστια και γεμάτη παλμό. Οι περισσότεροι φοβούνταν ότι μπορεί το κόμμα να βγάλει το στρατό στο δρόμο, όμως κατάφερναν να αψηφήσουν το φόβο. Στον αέρα υπήρχε και η μυρωδιά της Wende. Μόνο που κανείς δεν ήξερε να πει στροφή προς τα πού. Κάποιοι διαδηλωτές ήθελαν τη μεταρρύθμιση του σοσιαλισμού, κάποιοι απλά την ελευθερία να ταξιδεύουν. Όλοι τους ήθελαν μια πιο ελεύθερη DDR. Αλλά σχεδόν κανενός η φαντασία δε έφτανε να ζωγραφίσει αυτό που σε τρεις μέρες έμελλε να γίνει πραγματικότητα. Το άνοιγμα του Τείχους- και την κατάρρευση του

υπαρκτού σοσιαλισμού. Εκείνο το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου συζητούσαμε παθιασμένα για τις διαδηλώσεις, για τις νέες πολιτικές ομάδες που ξεφύτρωναν στην Ανατολική Γερμανία, για το τι θα κάνει ο Γκορμπατσόφ. Δυο από τους συγκατοίκους μας είχαν συγγενείς από την άλλη πλευρά, ανησυχούσαν γι’ αυτούς. Κι είπαν «πάμε στο Βερολίνο, κάπως θα τα καταφέρουμε με τη βίζα». Αυτή τη βίζα τελικά δεν τη χρειαστήκαμε. Στις βραδινές ειδήσεις, ο Χάγιο Φρίντριχς, η ενσάρκωση του ψύχραιμου παρουσιαστή, ξεκίνησε το δελτίο με τη φωνή του να τρέμει από συγκίνηση και τα λόγια «ανοίγουν οι πύλες στο Βερολίνο». Δεν ήταν ακριβώς έτσι, οι πύλες είχαν ανοίξει μόνο σε ένα φυλάκιο. Αλλά αυτές οι πέντε λέξεις του Φρίντριχς ήταν αρκετές για να μαζευτούν χιλιάδες άνθρωποι κι από τις δύο πλευρές του Τείχους, για να αρχίσει μια ώρα αργότερα η μεγαλύτερη, η πιο αυθόρμητη, η πιο χαρούμενη γιορτή που βίωσε ποτέ η Γερμανία. Κανείς μας δεν ξέχασε εκείνο το βράδυ, όπως κι αν εξελίχθηκε μετά η ζωή μας. Είδαμε τότε την ιστορία να αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, από ανθρώπους σαν κι εμάς.

κκκ Ελάτε να ανταλλάξουμε ευχές και να διασκεδάσουμε στο ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΙ ΤΟΥ ΣΑΓΕΣ που φέτος θα γίνει την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου, μετά τις 10 το βράδυ στο μπάρ «Ομιλος», που βρίσκεται στην παραλία, στη στάση Φλέμινγκ, απέναντι απο το παλιό σχολείο.


16 Eμπειρία

Αγρια Ανατολή (μεταξύ Ennio Morricone και βαλκανικών χάλκινων...) Του Απόστολου Βαρνά (’81), http://www.myspace.com/apo63

{

}

Κάθε μέρα ξυπνάω τα χαράματα, φοράω το μαύρο Stetson μου, φορτώνω στην άμαξά μου τα παιδιά μου και ξεκινώ με τα άλογά μου για την πρωινή περιπέτειά μου στον δρόμο προς την « Άγρια Ανατολή». Θα έχω να αντιμετωπίσω ξανά κατσούφηδες μισοκοιμισμένους καουμπόηδες, νεόπλουτους γαιοκτήμονες που θεωρούν ότι λόγω των τεράστιων κάρων τους, τους ανήκει δικαιωματικά και όλος ο δρόμος, οπότε όλοι εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να τους δείχνουμε τον ανάλογο σεβασμό και να κάνουμε στην άκρη, ψευτόμαγκες που με τα γρήγορα άλογά τους θα χώνονται από δεξιά και αριστερά μια που το χρυσάφι τούς περιμένει και πρέπει να προλάβουν να φθάσουν πρώτοι, αργότερα θ’ ανακαλύψουν πως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε άνθρακες. Οι σερίφηδες αυτή την ώρα εξαφανισμένοι από τους δρόμους, οι νυχτερινές υπερωρίες είναι βλέπετε πολύ κουραστικές. Κινούμαι με συνεχόμενες μαιανδρικές κινήσεις, αναγκαίες για την αποφυγή κάθε λογής εμποδίων. Κουφάρια από ανυπεράσπιστες ψυχές ζώων, που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε ένα χωροχρόνο όπου ισχύει πλέον ο νόμος της „Άγριας Ανατολής“, πεταμένα στις άκρες των δρόμων. Ενοχλητικά σκουπίδια, που δεν αξίζουν ούτε μια αξιοπρεπή ταφή, ας τα λιώσει ο ήλιος, ας τα παρασύρει η βροχή, ας πάρει τα απομεινάρια τους ο αγέρας να μην τα βλέπω πια, γιατί όσο νάναι κάπου στεναχωριέμαι και εγώ. Κάτι ταλαίπωροι Ινδιάνοι με τα μικρόσωμα πόνυ τους, προσπαθούν και αυτοί να επιβιώσουν ανάμεσα μας, ρισκάροντας τη ζωή τους. Επειδή οι καρόδρομοι δεν μας χωράνε πλέον όλους, εννιά φορές στις δέκα θα κινούμαστε με ρυθμό χελώνας αλλά η μαγκιά δεν θα μας εγκαταλείψει, θα προσπαθήσουμε να κερδίσουμε κάποια μέτρα, λίγα δευτερόλεπτα. Τις πιο πολλές φορές το αίμα μου ανεβαίνει στο κεφάλι και θα ήθελα να έχω μια καραμπίνα δίπλα μου. Μετά λέω στο εαυτό μου “This is the Wild, Wild East, Ηoney” και ηρεμώ.


17 Σχόλιο

Ο Ρεχάγκελ και ο μεσαίος χώρος... Του Αντώνη Οικονόμου (’71), antonis.economou@larco.gr

Ο Όθωνας ο Α’... άφησε την Αμαλία να υπογράψει το πρώτο αντικαπνιστικό Διάταγμα της Ελλάδας πριν από 153 χρόνια. Για τους Δημόσιους Υπαλλήλους! Ο Όθωνας ο Β’ (επονοζομανόμενος και Ρεχακλής) μετά από την πειρατία του 2004 αποφάσισε βαθμιαία και έχοντας υπόψη την ανωτέρω διπλή κίνηση του προγόνου του (να αναθέτει σε άλλους τα ζόρικα και να ασχολείται με τη «δραστηριότητα» των δημοσίων λειτουργών), δύο πράγματα: • Να περάσει από την παρανομία στη νομιμότητα – δεν του επέτρεπαν πλέον να λειτουργεί χωρίς νομιμοποίηση και οι διεθνείς οργανισμοί αφού του έδιναν την πρώτη θέση στους προκριματικούς ομίλους και δε μπορούσε έτσι να παραφυλάει εκτός «συστημάτων» και να χτυπάει μόνο με στημένα, έπρεπε να παίζει πλέον στα ίσα. Εκσυγχρόνισε έτσι τη δομή της ομάδας και ανέθεσε στους διεθνείς την αυτοδιαχείρισή της. • Επειδή όμως η αυτοδιαχείριση εκτός από πολύ αριστερή είναι και επικίνδυνη για κάθε κεντρική εξουσία, πήρε μια δεύτερη απόφαση και μετά την αποτυχία του 2008 γραφειοκρατικοποίησε το σύστημα και καθόρισε τη Δημοσιοϋπαλληλία ως το νέο καθεστώς των ποδοσφαιρικών αντιπροσώπων του έθνους. Καθ’ όλη αυτή τη μετάβαση είχε ωστόσο να αντιμετωπίσει δύο «νέα» προβλήματα: το ένα είχε να κάνει με την κριτική. Σ΄ένα νόμιμο πλέον καθεστώς η ελευθερία του λόγου - ιδίως των ... παρατηρητών – δημιουργεί συνθήκες αμφισβήτησης. Εκεί βρήκε για συμμάχους τους διαπλεκόμενους Γκαγκατσοπιλάβιους που τον στήριξαν με όλα τα ... Μέσα που επηρέαζαν και την έβγαλε καθαρή. Το δεύτερο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν αυτή η κακιά συνήθεια του Έθνους να μηδενίζει τις επιτυχίες του, να ξεχνά εύκολα και να κατεδαφίζει. Εκεί επέλεξε τη σιωπή και άφησε τους αντιφρονούντες να φαγωθούν μεταξύ τους. Κι επειδή η τύχη παίζει πάντα σημαντικό ρόλο στη ζωή – κι ο Όθωνας ο Β΄τη διέθετε σε προνομιακή ποσότητα – οι Δημό-

σιοι Υπάλληλοι εκλήθησαν να αντιμετωπίσουν την αστειότητα κάποιων Ελβετοϊσραηλινολεττονών δεύτερης κατηγορίας και έκλεισαν αεροπορικά εισιτήρια για Κέιπ Τάουν πριν ακόμη κι από Ισπανία, Αγγλία, Ιταλία και κάτι άλλες παρακατιανές δυνάμεις. Εκεί όμως η για ακόμη μια φορά επανακάμψασα φυλετική κατάρα της υποτίμησης και του αράγματος λειτούργησε καταστροφικά. Και παρά την αμέριστη συμπαράσταση του Μεγάλου Δουκάτου η δεύτερη θέση ήταν το μάξιμουμ. Προς στιγμή η κριτική στη νέα δομή παροξύνθηκε. Οι πράσινοι Διόσκουροι ήρθαν στα χέρια. Η Δημοσιοϋπαλληλία κλονίστηκε και επεβάλλετο κάποια αποκρατικοποίηση. Μας είχε στριμώξει άγρια και η ΕΕ για το χρέος και έπρεπε να βρεθεί λύση επειγόντως: τα ημίμετρα εκτάκτων εισφορών και περικοπής δαπανών δεν έφταναν. Και τότε ο Όθωνας ο Β΄ανέσυρε από το Βασιλικό του αυταρχικό παρελθόν το σύνθημα που τον είχε κρατήσει και παλαιότερα στην εξουσία: ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ! Και ταξιδέψαμε Αθήνα – Κίεβο χωρίς παίκτες του μεσαίου χώρου! Εκεί η συμβολή του πολιτικού σκηνικού υπήρξε καταλυτική. Και τα κομμάτια μαζεύτηκαν με αντικεντρώα πλατφόρμα: ο Σαμαράς ανέλαβε να διαλύσει τα συστήματα που εδράζονται αφελώς σ΄αυτό τον κεντρώο χώρο και να πασσάρει στον Σαλπιγγίδη. Και ω του θαύματος, όπως συνέβη και με τον άλλο Σαμαρά, τον Αντώνη, η βάση του συστήματος έγραψε μιαν ακόμη σελίδα δόξης. Και τα εισιτήρια για Κέιπ Τάουν δεν ακυρώθηκαν . Τί να πει κανείς; Άντε καλή επιτυχία ...! ΥΓ: Εκτός από τα κληρονομικά του χαρίσματα βεβαίως, ο Όθων ο Β’ εχει μαζί του και στοιχεία που ιστορικά τον δικαιώνουν: η μεγάλη Βραζιλία του 82 με το καλύτερο κέντρο όλων των εποχών (Σώκρατες, Φαλκάο, Ζίκο) απέτυχε παταγωδώς στην Ισπανία, ενώ η Βραζιλία του Ρονάλντο ΧΩΡΙΣ ΚΕΝΤΡΟ πήρε το Μουντιάλ της Σεούλ...


18 feuilleton ΣΙΝΕΜΑ

Πενήντα χρόνια όνειρα Του Γιώργου Τούλα*

ως είθισται σε παρόμοιες χρυσές επετείους. Με όλα τα χαρακτηριστικά ενός μικρομέγαλου event τα τελευταία σχεδόν είκοσι χρόνια, με μεγάλους προϋπολογισμούς και μικρές παγκόσμιες δυνάμεις, αφού ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και τα φεστιβάλ εκατοντάδες πια, παλεύει να αποδείξει πως σε τούτη τη γωνιά του κόσμου το σινεμά το αγαπάμε. Και ενίοτε τα καταφέρνει. Τουλάχιστον στο σώμα της πόλης που το φιλοξενεί η απήχηση και φέτος ήταν παραπάνω από ενθουσιώδης. Γιατί όπως και το 1960 που ξεκίνησε έτσι και σήμερα η σπουδαία ατραξιόν της πόλης είναι μια ευκαιρία για γιορτή και εξωστρέφεια. Σαν να Το Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ξεκίνησε ως μια ατραξιόν που θα προσέλκυε τουρίστες στην πόλη το 1960. Η Έκθεση ανέλαβε τη διοργάνωση και το ένδοξο ελληνικό σινεμά της εποχής σύσσωμο παρέλασε από την πόλη και το Ολύμπιον που το φιλοξένησε. Από τότε μέχρι τον αριθμό πενήντα πέρασαν πέντε δεκαετίες δόξας, αμφισβητήσεων, διαμάχης και ελπίδων. Το Φεστιβάλ έγινε ο καθρέφτης του ελληνικού σινεμά, άλλοτε ρεαλιστικός και άλλοτε παραμορφωτικός. Αλλά και το ελληνικό σινεμά έγινε ένας ιστορικός χαμαιλέων, που άλλαξε πολλές φορές μορφή, στόχευση και προσανατολισμό, τρώγοντας συχνά τις παλιές του σάρκες και βγαίνοντας σαν πεταλούδα από το κουκούλι της κάμπιας. Η και επιστρέφοντας στο κουκούλι κατά καιρούς. Και εκεί που το Φεστιβάλ ήταν πάντα για το ελληνικό σινεμά το σπίτι του φάνηκε στο τέλος αυτής της πενηντάχρονης διαδρομής να γίνεται η φυλακή του. Και φρόντισε φέτος να του γυρίσει την πλάτη για να τιμωρήσει στο πρόσωπο του Φεστιβάλ τους υπεύθυνους για την κακοδαιμονία του. Κλείνοντας τα μάτια στις δικές του ευθύνες. Θύμα ενός ιδιόρρυθμου αυτισμού και μιας κρατικοδίαιτης αντίληψης περί τέχνης. Το Φεστιβάλ λοιπόν των πενήντα κεριών στην τούρτα, γιόρτασε τα φετινά γενέθλια με απόντες τους Έλληνες συγγενείς, παρόντες όμως τους ξένους, αν και όχι τόσο λαμπερούς

ανοίγεις τα σκονισμένα σου παράθυρα σε ένα κόσμο που αγνοούσες την ύπαρξη του. Η απλά, δεν σου επέτρεπε ο χαμηλός ορίζοντας της πόλης να τον δεις. Πεντηκοστό Φεστιβάλ λοιπόν. Πρόσημο θετικό. Πάμε για το επόμενο.

i *Ο Γιώργος Τούλας είναι διευθυντής του περιοδικού «Παράλλαξη»


19

Ο Werner Herzog και ο χρυσός Αλέξανδρος Του Ανέστη Κουρίδη (’95), akouridis@etemko.gr

Έκλεισε φέτος στις 22 Νοεμβρίου την αυλαία του το 50ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Για τη φετινή χρονιά οι διοργανωτές είχαν προετοιμαστεί με ξεχωριστό τρόπο, ώστε να δώσουν σε ολόκληρη την πόλη μας έναν διαφορετικό, από την καθημερινότητά μας, «αέρα». Παράλληλες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν, πρωτότυπου χαρακτήρα, με τίτλο : «Ο κινηματογράφος στους δρόμους της πόλης», ώστε «...να βγάλουμε τις ταινίες από την αίθουσα και να τις μεταμορφώσουμε σε δράση.» Καλλιτεχνικές ομάδες δραστηριοποιήθηκαν και παρουσίασαν μικρά δρώμενα με αφορμή τον επετειακό χαρακτήρα της διοργάνωσης, ώστε να μεταφερθεί ο κινηματογράφος, και άλλες τέχνες, σε σημεία όπου δεν θα το περίμενε κανείς. Μέσα σε αυτό το εορταστικό κλίμα τιμήθηκε και ο Γερμανός σκηνοθέτης Werner Herzog, για την προσφορά του στην Τέχνη του κινηματογράφου με την απονομή του «Χρυσού Αλέξανδρου». Η εκδήλωση έγινε στις 21 Νοεμβρίου, ενώ ο άνθρωπος που απένειμε το βραβείο ήταν ο Θ. Αγγελόπουλος, παρουσία παραγόντων της καλλιτεχνικής αλλά και πολιτικής ζωής της πόλης. Ο Γερμανός δημιουργός, από το 1962, όποτε και γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Herakles», έχει δημιουργήσει έργο που έχει σημαδέψει την ιστορία της τέχνης, συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως ο Klaus Kinski παλιότερα ή οι Nicolas Cage -Eva Mendes - Willem Dafoe με τις δύο φετινές του δημιουργίες : «Διαφθορά στην Νέα Ορλεάνη» και «Γιε μου, γιε μου τι έκανες;». Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κυριαρχούν, όχι μόνο η σκηνοθετικά άψογη επίδοση, αλλά και ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία. Ντοκιμαντέρ και ιστορικές ταινίες αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της παρουσίας του στον χώρο της Τέχνης. Με αυτόν τον τρόπο, χρησιμοποιώντας διεισδυτική ματιά στα γεγονότα της κάθε εποχής ενσωμάτωσε στο έργο του ως επαγγελματίας την ευσυνειδησία που θα έπρεπε να διακατέχει όλους μας, γεγονός που αναγνωρίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο και που τον οδήγησε και στη φετινή του διάκριση από το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

i http://www.wernerherzog.com http://tiff.filmfestival.gr

feuilleton ΣΙΝΕΜΑ


20 feuilleton ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Μια νέα γενιά Γερμανών συγγραφέων Του Σπύρου Πέγκα (’86) penga@magnet.gr

Από το 19ο αιώνα και μέχρι την επανένωση της Γερμανίας η λογοτεχνία της ‘βαρύτερης’ χώρας της ευρωπαϊκής ηπείρου ήταν ανάλογη της ιστορίας και φιλοσοφίας της: Πυκνή, δυσνόητη, εκτενής και διδακτική. Τόσο το λεγόμενο ‘Bildungsroman’ του 19ου όσο και η προ- και μεταπολεμική λογοτεχνική παραγωγή του 20ου αιώνα διέπονται από ρομαντισμό, συμβολισμό και ιστορικά τραύματα ή ατομικές και συλλογικές ενοχές. Με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και τη νέα κινητικότητα που δημιουργείται στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η Γερμανία, στο κέντρο αυτών των εξελίξεων, έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα: Το άνοιγμα των συνόρων, η μίξη των ευρωπαϊκών και μη φυλών, η ειρηνική συνύπαρξη και ανάπτυξη, αλλά και το μοίρασμα και η ένταση των προβλημάτων της νέας Ευρώπης. Αυτή η νέα κατάσταση συμβάλει στο σχηματισμό μιας μετάμεταπολεμικής γενιάς που εκφράζεται και μέσα από τη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή. Παρατηρείται, έτσι, μια σημαντική αλλαγή τόσο στη θεματολογία, όσο και στον τρόπο γραφής. Η γερμανική λογοτεχνία στρέφεται στη μέση καθημερινότητα, στο σύγχρονο ‘προβληματικό’ και προβληματισμένο άνθρωπο. Αναφέρεται στη ζωή του αστού Γερμανού, που δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή του μέσου κατοίκου των υπόλοιπων, σύγχρονων, δυτικών αστικών τοπίων: Απόγνωση και βία, μοναξιά και ανισορροπία, στιγμιαία συναισθήματα, έλλειψη αγάπης και επι-

κοινωνίας και η επιθυμία για μια επαφή, που θα τον βοηθάει να ξεπερνάει με ουσιαστικό τρόπο τη δύσκολη, καθημερινή διεκπεραίωση της ζωής. Ακόμα και τρόπος γραφής αρχίζει και αλλάζει. Η γλώσσα γίνεται κοφτή και καθημερινή. Δεν χτίζεται με υπομονή και μαεστρία από την πένα του συγγραφέα, αλλά μάλλον μοιάζει να ‘φτύνεται’ μέσα από τη συναισθηματική πίεση και το άγχος του ήρωα. Η νέα λογοτεχνική παραγωγή της Γερμανίας θυμίζει τα κείμενα της ‘χαμένης γενιάς’ της Αμερικής και των ‘καταραμένων’ επιγόνων τους, όπως του Κάρβερ. Αφορμή για αυτές τις σκέψεις αποτέλεσαν κάποια πρόσφατα λογοτεχνικά έργα, συλλογές διηγημάτων, κάποια μεταφρασμένα και στα ελληνικά, τα οποία είναι γραμμένα από ανθρώπους γεννημένους τη δεκαετία του 1970 και φέρουν χαρακτηριστικά αυτές τις αλλαγές: Τα βιβλία της Judith Hermann , ‘Sommerhaus, später’, Fischer Verlag 2000, και το ‘Nichts als Gespenster’, Fischer Verlag 2003 (‘Φαντάσματα Μόνο’. Εκδόσεις Εστία 2005), καθώς και του Clemens Meyer, ‘Die Nacht, die Lichter’, (ο υπότιτλος ‘Stories’ δικός του) Fischer Verlag 2008. Tα τελευταία χρόνια η λίστα των Bestseller στη Γερμανία κυριαρχείται από τον Daniel Kehlmann και τα μυθιστορήματά του. Θα άξιζε, όμως, να διαβάσει κανείς και τα πρώτα του διηγήματα ‘Unter der Sonne’, Rowohlt Verlag 2000, για να επιβεβαιωθεί για την τάση αυτή της σύγχρονης γερμανικής λογοτεχνίας. .


21 Ιατρική

Ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας Του Γιάννη Τζαμίχα (’89), itzamichas@yahoo.gr

Ο αμφιβληστροειδής χιτώνας είναι μια λεπτή, ημιδιαφανής μεμβράνη που καλύπτει την εσωτερική επιφάνεια του οφθαλμού. Η ωχρά κηλίδα είναι το κεντρικό τμήμα του αμφιβληστροειδούς, υπεύθυνη για την μέγιστη οπτική οξύτητα. Η Ηλικιακή Εκφύλιση της Ωχράς (ΗΕΩ) είναι η πάθηση της ωχράς κηλίδας που σχετίζεται με την ηλικία και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή μείωση της όρασης έως νομική τύφλωση. Είναι η πρώτη αιτία τύφλωσης στο δυτικό κόσμο άνω των 50 ετών. Ο ασθενής παύει τελικά να έχει λειτουργικά χρήσιμη όραση (διάβασμα, οδήγηση, αναγνώριση προσώπων) όμως δεν οδηγείται σε απόλυτη τύφλωση, αφού διατηρεί την περιφερική του όραση. Υπάρχουν δύο μορφές (ΗΕΩ): η ξηρά και η υγρά (ή εξιδρωματική). Η ξηρά ΗΕΩ είναι πιο διαδεδομένη και λιγότερο επικίνδυνη με αργή εξέλιξη και συνήθως μέτρια ελάττωση όρασης. Η υγρά ΗΕΩ εξελίσσεται ραγδαία με σοβαρή απώλεια όρασης. Πρέπει να σημειωθεί ότι κάθε ξηρά μορφή μπορεί στην πορεία να γίνει υγρά. Μεμονωμένα ή σε συνδυασμό τα συμπτώματα της ΗΕΩ περιλαμβάνουν: • Μειωμένη, θολωμένη κεντρική όραση (μειωμένη οπτική οξύτητα). •Κενό ή τυφλό σημείο στην κεντρική όραση (κεντρικό σκότωμα). •Τα αντικείμενα φαίνονται κυματιστά ή με καμπύλες (μεταμορφοψίες). •Τα χρώματα φαίνονται ξεπλυμένα και θαμπά. Η ακριβής διάγνωση της νόσου γίνεται με το συνδυασμό των ακόλουθων οφθαλμολογικών εξετάσεων: •Ψηφιακή αγγειογραφία βυθού υψηλής ευκρίνειας (φλουορεσκείνη, ινδοκυανίνης) με την οποία προσδιορίζεται κυρίως μέγεθος και είδος της αλλοίωσης.

•Οπτική τομογραφία συνοχής υψηλής ευκρίνειας (spectral OCT) η οποία αποτελεί τεχνολογία αιχμής στην απεικόνιση της ανατομίας του αμφιβληστροειδούς δίνοντας τη δυνατότητα μέτρησης του πάχους, της αναγνώρισης και μελέτης των διαφόρων στοιβάδων του με ανάλυση 5μ (5 χιλιοστά του χιλιοστού). Η θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου συνίσταται σε χορήγηση ενέσιμων φαρμακευτικών σκευασμάτων (anti-VEGF) στην υαλοειδική κοιλότητα του οφθαλμού. Η αποτελεσματικότητα είναι πολύ καλή αφού τα 2/3 τον ασθενών παρουσιάζουν σταθεροποίηση / βελτίωση. Η θεραπεία είναι μακροχρόνια, επαναλαμβανομένη και οφείλει να παρακολουθείται με οδηγό το (spectral OCT). Σε εξειδικευμένα περιστατικά μπορούν να εφαρμοστούν (Laser Φωτοδυναμική θεραπεία) σε συνδυασμό με ενδοϋαλοειδικες ενέσεις. Στόχος δεν είναι τόσο η βελτίωση όσο η διατήρηση της οράσεως. Γι αυτό και η διάγνωση θα πρέπει να είναι έγκαιρη. Σχεδόν 80 χρόνια πέρασαν από τότε που πρωτοπεριγράφηκε η ΗΕΩ από τους Junius και Kuhnt στην Πανεπιστημιακή Οφθαλμολογική Κλινική της Βόννης. Η οφθαλμολογία έκανε τα τελευταία δυόμισι χρόνια μία επανάσταση στη θεραπεία κατά της ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας κάνοντας περήφανη ολόκληρη την ιατρική κοινότητα δίνοντας ποιότητα ζωής σε εκατομμύρια ασθενείς.

i Ο Γιάννης Τζαμίχας (‘89) είναι χειρούργος οφθαλμίατρος, διδάκτορας του πανεπιστημίου της Βόννης και επιστημονικός συνεργάτης του ΑΠΘ


22 είδα έμαθα άκουσα

κής Μακεδονίας εκλέχτηκε ο Γιώργος Γάγαλης, απόφοιτος της ΓΣΘ του 1976. Η θητεία του Γιώργου Γάγαλη (‘76), ο οποίος σπούδασε μηχανολογία στο πολυτεχνείο του Darmstadt, είναι διετής. Καλή συνέχεια και καλή θητεία και από το ΣΑΓΕΣ-Themen.

Ελληνίδα μηχανικός στο Εnsa Paris Μόνιμη καθηγήτρια στην έδρα Ιστορίας Αρχιτεκτονικής και Πόλης του 19ου-20ού αιώνα στην Ανώτατη Εθνική Σχολή Αρχιτεκτονικής των Παρισίων (ΕΝSΑ Paris- Val de Seine) εκλέχτηκε μετά από εθνικό διαγωνισμό η Ελληνίδα μηχανικός Μαριλένα Κουρνιάτη, απόφοιτος της ΓΣΘ του 1983. Η Μαριλένα Κουρνιάτη είναι διπλωματούχος αρχιτέκτων του ΑΠΘ (1990) με διδακτορικές σπουδές στην Σχολή Ανωτάτων Σπουδών των Κοινωνικών Επιστημών ΕΗΕSS. Κι άλλα τέτοια, Μαριλένα!

ΤΕΕ Στο Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος συμμετέχει από φέτος ο Χαρίτων Κουρίδης (’92) ως μέλος της μόνιμης επιτροπής ενέργειας και ως τακτικό μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ/ ΤΚΜ. Πολλά συγχαρητήρια!

Εκ νέου πρόεδρος Πρόεδρος για δεύτερη συνεχή φορά στο Σύνδεσμο Πτυχιούχων Εργοληπτών Δημοσίων Έργων και Τεχνικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης και κεντρι-

Eκθεση στη Βιέννη Η εικαστική καλλιτέχνης Αλεξάνδρα Μαράτη (Μουρατίδου ‘88) παρουσίασε την τελευταία της δουλειά στη Βιέννη, στην πολύ γνωστή γκαλερί “Chobot” από τις 3 έως τις 28 Νοεμβρίου 2009. Η ιστορικός τέχνης Μαρία Κενανίδου έγραψε για τα έργα: «Με εκκίνηση το χάος στη θέαση των έργων της Alex Marati, παρακινούμαστε για μία εννοιολογική εικαστική περιπέτεια στους αιωρούμενους αστικούς της κόσμους, με τα ιδιότυπα πλάσματά του και τις προσωπικές της εμμονές»...

«Ήδη η επιλογή του spray σαν ζωγραφικό μέσο, παραπέμπει σε πρακτικές της κουλτούρας του δρόμου, της καλλιτεχνικής αντίδρασης και αντίστασης της street art ενώ η χρήση έντονων χρωματικών εξάρσεων, ιδιαίτερα αυτού του μολυσματικού πράσινου, αν και είναι δουλεμένο με ένα ακουαρελίστικο τρόπο έτσι ώστε να χαλαρώνει λίγο την σύνθεση, τελικά καταγγέλλει την επερχόμενη καταστροφή» ... Απόφοιτοι φοιτητές στη Γερμανία Εντυπωσιακά στοιχεία για τους Ελληνες φοιτητές που σπουδάζουν στη Γερμανία, αλλά και για τους Γερμανούς που έρχονται στην Ελλάδα για να παρακολουθήσουν κάποια εξάμηνα σπουδών παρουσίασε η υπεύθυνη προγράμματος του DAAD Ελλάδας Κ. Jeckel, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου στην αίθουσα τελετών της ΓΣΘ. Η κ. Jeckel παρουσίασε τις αυξομειώσεις του αριθμού των Ελλήνων φοιτητών της Γερμανίας που κάποτε έφευγαν σωρηδόν για τη Γερμανία. Ολα τα σχετικά στοιχεία που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον θα τα παρουσιάσουμε στο επόμενο τεύχος του ΣΑΓΕΣ-Themen.

ατζέντα Σχετική ηρεμία στην ατζέντα μετά τις χριστουγεννιάτκες εκδηλώσεις. Πάρτε μολύβι και χαρτί και σημειώστε τα προσεχή ραντεβού.

Την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου μην ξεχάσετε το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο πάρτι του ΣΑΓΕΣ. Φέτος θα το γιορτάσουμε στον μπαρ «‘Ομιλος», που βρίσκεται στην παραλία πίσω από το παλιό σχολείο, στη στάση Φλέμινγκ. Μετά τις 10 το βράδυ με ποτό, πολλούς παλιούς συμμαθητές και αποφοίτους από το εξωτερικό για να ανταλλάξουμε ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Να είστε όλοι εκεί... Την Τετάρτη 20 Ιανουαρίου θα συναντηθούν οι σύλλογοι αποφοίτων των πανεπιστημίων της Καρλσρούης, της Χαϊδελβέργης και του Άαχεν. Ολα αυτά

στις 8 το βράδυ στην αίθουσα τελετών της ΓΣΘ. Οσοι πιστοί και σχετικοί προσέλθετε... Από τις 18 έως τις 24 Μαρτίου διοργανώνεται η φετινή εκδήλωση του «Jugend Musiziert». Αυτή τη φορά οι μαθητές της ΓΣΘ, που λαμβάνουν μέρος στο μουσικό αυτό διαγωνισμό, θα ταξιδέψουν στο Μιλάνο, όπου θα παρουσιάσουν τις μουσικές τους ικανότητες. Το «Jugend musiziert» είναι ένας μουσικός διαγωνισμός, στον οποίο συμμετέχουν νεαροί μουσικοί από διάφορα γερμανικά σχολεία του εξωτερικού.


24 Letzte Seite

Η ανάποδη τελευταία σελίδα:

Τρυπώνω, ξετρυπώνω και αναδημοσιεύω.

Ελλάδα-Δανία 0-3 Τρεις Δανοί που μένουν εδώ και καιρό στην Ελλάδα δείχνουν την κίτρινη κάρτα στη χώρα μας και εξηγούν στο «Κ» της εφημερίδας «Καθημερινή» (Κυριακή 22/11/2009) γιατί το σύνθημα «η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Δανία του Νότου» είναι προς το παρόν μάλλον ουτοπικό!

Οταν ο φακός έχει κέφια 1 Οταν ο φωτογράφος έχει κέφια, τα λόγια και τα σχόλια μάλλον περιττεύουν. Αυτό φαίνεται στη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Καθημερινή» την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου του 2009 για να δείξει το πόσο τεράστια είναι μερικές φορές τα κύματα της Χαβάης.

Οταν ο φακός έχει κέφια 2 Τι να πει κανείς γι΄ αυτόν το φωτογράφο; Όπως διαβάζουμε στο Βήμα της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου του 2009, η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα μπάσκετ του ΝΒΑ μεταξύ των Aτλάντα Χοκς και των Μαϊάμι Χιτ και αυτός που οριζοντιοποιείται τόσο εντυπωσιακά για να καρφώσει στο καλάθι δεν είναι καν επαγγελματίας παίκτης, αλλά ένας από τους περφόρμερς που επιδεικνύουν τις ικανότητές τους στα νεκρά διαλείμματα του αγώνα. Απολαύστε τον!


12  

¡√™∆∞§°π∞ ™∆∞ REUNIONS ∆ø¡ ∆∞•∂ø¡ 1968 ∫∞π 1989 σε Αμβούργο και Φράιμπουργκ καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2010 ¢∏ª∏∆ƒ∏™ µ∞™π§∂π∞¢∏™ (’82) 1...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you