Page 32

overdreven liefde voor katten, vandaar. Trien ging achter in de tuin staan en riep omhoog: “Tante Truus?” Tante Truus alias kattemie kwam op de waranda en keek naar beneden: “Wat is er Trien?” “Weet je dat Moortje vandaag jarig is?” “Ach, die Lieverd, hoeveel jaar is hij nou?” “Vijf jaar”. “Nou dan krijgt ie wat lekkers van me, wat lust ie graag?” “Hij is gek op garnalen, tante Truus”. “Dan kom ik straks wat brengen.” Tante Truus naar binnen, Trien met een knipoog naar mij ook. De volgende dag zei ze: “Een heerlijk broodje garnalen gegeten gisteren, die katten vreten gewoon met de pot mee”. Trien had ook een roerig liefdesleven, vandaag zag je haar nog innig omstrengeld langslopen, de week daarop was het weer voorbij. Soms duurde de liefde een paar weken of het toppunt twee maanden, maar dan was het weer over. Ik had haar al enige weken stijf gearmd langs zien lopen toen ze zei: “Ik heb nou een gozer aan de hand, wat denk je? Hij wil dat ik m’n bek laat leeg trekken en dan krijg ik van hem een nieuw kunstgebit!” Een minnaar die je een kunstgebit kado doet, dat is niet mis! Na een tandeloze periode was het dan zover, iedereen vertelde ze het, ze stond te stralen met haar nieuwe tanden in, en ze liepen nog steeds stijf gearmd, zou ze nu de ware gevonden hebben? Na een paar maanden kwam er zelfs een wagen van een woninginrichting voorrijden, achter alle gordijntjes in de straat werd gekeken, ik deed mee. Het hele meubilair werd vernieuwd. Rooie Trien had het nu toch echt voor elkaar, dachten we, maanden gingen er voorbij in alle rust, tot wij in onze

woonkamer die grensde aan die van Rooie Trien

stemverheffing hoorden. Het werd erger, op een avond hoorden wij dat er een behoorlijke ruzie met veel gekletter en geschreeuw aan de gang was. Een paar dagen later zei Trien: “Ik heb die kerel er uit gesodemieterd, de vuile smiecht!” Veertien dagen later stond de wagen van de woninginrichting er weer en werd het ameublement weggehaald. Arme Trien ging het even door mij heen, maar dan kende ik Trien toch niet goed genoeg. Energiek zag je haar sjouwen, sinaasappelkistjes, potten verf, ze ging voor de vuilnisman uit, als een soort morgenster, de buurt door hier of daar een stoel of tafeltje meenemend en op een dag riep ze mij: “Kom effe kijken”. Het was de eerste keer dat ik bij haar binnenkwam en ik stond verbaasd. “Op die oranje plekken op het behang moet je maar niet letten, dat zijn sinaasappelen die ik die rot kerel naar z’n kop heb gegooid. Maar hoe vind je het?” “Hartstikke goed Trien”, antwoordde ik en ik meende het, met weinig middelen maar met fantasie, een kwast verf hier, een kleedje daar, bloemen en planten had ze een gezellige sfeer weten te scheppen, van al die ouwe rommel. “Petje af.” “Ik wist wel datje het leuk zou vinden”, zei ze glunderend. Een paar maanden later kregen we eindelijk een groter huis, met drie slaapkamers!. In een nette wijk, een nette straat, en allemaal nette mensen. Maar saai, verschrikkelijk saai!

13

Profile for Ik Steven Verhoef

De buizerd bewonerskrant 2003  

Bewoners krantje van 55+ centrum "de Buizerd" in Lelystad

De buizerd bewonerskrant 2003  

Bewoners krantje van 55+ centrum "de Buizerd" in Lelystad

Advertisement