Page 22

22

krant KRANT

m

KUNST & VERMAAK

Hollandse houten klazen

Toneelstuk De geschiedenis van mijn stijfheid stort zich op het raadsel van de stramme Nederlander.

tekst Janna Reinsma foto Jan Dirk van der Burg

D

e dansende Nederlander: voor zover die woorden al een beeld oproepen, is het geen goed nieuws. Want: de polonaise. En de vogeltjesdans. Je zou van minder chagrijnig worden. Of toch niet? De geschiedenis van mijn stijfheid van het Rotterdamse theatercollectief Wunderbaum duikt in de vaderlandse stijfheid, zowel de letterlijke als de figuurlijke. En hoe kan dat beter dan… op klompen? Acteurs Marleen Scholten en Walter Bart doen de klompendans, maar ook allerlei andere dansen op klompen, soms geassisteerd door medeharken; ze parodiëren de Nederlandse discodansvloer, er wordt Oudhollands gegabberd en ze dansen zelfs ballet. Zo rijgen ze een komische voorstelling aaneen over het nationale onvermogen soepel te bewegen. Of er misschien toch nog hoop is op losse heupen? De ironische pr-tekst van Wunderbaum (‘We gaan los!! Niet dus’) zegt genoeg.

De geschiedenis van mijn stijfheid kreeg overal drie of vier sterren – en een kritische kanttekening hier en daar. Zo vond de verder lovende NRC het een ‘volstrekt pretentieloze parodie, die de diepgang heeft van een drijvende klomp’. Om te vervolgen: ‘Maar kom op, ze doen wel de klompendans!’ De jury van de VSCD Mimeprijs, die de voorstelling dit jaar nomineerde, was onverdeeld positief: ‘Wunderbaum toont het talent en de fijngevoeligheid om ons te laten inzien dat ballet op klompen wonderschoon en ontroerend kan zijn. Met hen én tien stijve landgenoten schaamt het publiek zich niet meer om gezamenlijk dansend De geschiedenis van mijn stijfheid af te sluiten.’ Misschien is dát, het ophouden je te schamen, wel de eerste (dans)pas in de goede richting. Wunderbaum: De geschiedenis van mijn stijfheid Frascati 20 t/m 22 november

Stripclub voor een nacht

Voor de beeldroman Typex’Andy, over Andy Warhol, verandert Paradiso even in The Factory.

tekst Floor van Dijck

D

e Amsterdamse tekenaar Typex brak een paar jaar geleden door met de verstripte biografie van Rembrandt. ‘Dat was geweldig om te doen, maar niet heel erg ‘mijn wereld’. Toch wilde ik nog een keer zo’n beeldbiografie maken. Via mijn favoriete band The Velvet Underground kwam ik bij Andy Warhol.’ Het duurde even voor Typex een klik voelde. ‘Andy is geniaal, maar een gecompliceerde man. Hij is een zeurpiet, maar wel heel grappig. En strip is dan zo’n mooi medium: je kunt veel meer laten zien dan je zegt.’ Vijf jaar aan werkte Typex aan Andy. Het resultaat is een vuistdik, eclectisch werk: elke periode uit Warhols leven tekende Typex in de stijl van die tijd. Andy komt uit in veertien

landen en in zes talen. Op 7 november wordt het met een een wilde EPI-nacht à la Warhol de wereld in geslingerd. Typex, een bekende in de Amsterdamse muziekscene, kreeg zijn favoriete bands zover om in Paradiso de muziek van The Velvet Underground te spelen. ‘In de grote zaal is het een multimedia mayhem met Hallo Venray, Benjamin Herman’s Bughouse en Claw Boys Claw, in de bovenzaal spelen Apneu, Blue Crime, The Avonden, Iguana Death Cult en E.T. Explore Me hun eigen versies van The Velvet Undergroundnummers. Mijn droomavond.’

It’s EPI night 7 november Paradiso

Profile for amsterdam&partners

Uitkrant november 2018  

Uitkrant november 2018  

Advertisement