Issuu on Google+

sessie 2 - 3 dag 2 schrijven - verbeelden - ontwerpen tekst - tekening - cad txt - tek - o

schrijven - verbeelden - ontwerpen - bouwen tekst - tekening - cad - model txt - tek - o -m


sessie 2

1 x 24h


3 dag 2 _ sessie 2

maquette van het ontwerp van alexandra

eigen ontwerp

evelien

ak

alexandra

er eigen ontwerp

fictionele architectuur kritiek via maquette van evelien

ak txt 1

er tek 1

ak o 1

er m 1

ak txt 2

er

er txt 1

ak tek 1

er o 1

ak m 1

er txt 2

ak

maquette van het ontwerp van evelien

fictionele architectuur kritiek via maquette van alexandra


r tek 2

ak o 2

er m 2

ak txt 3

er tek 3

ak o 3

er m 3

k tek 2

er o 2

ak m 2

er txt 3

ak tek 3

er o 3

ak m 3


start_ak


// Hij had het zonder moeite teruggevonden, al was het ook niet zo moeilijk. Het huis, dat zo lang zijn thuis was, vormde behoorlijk contrast met de witte sneeuw die pas gisteren gevallen was. Maar vandaag was met zijn terugkeer ook de zon meegekomen. Hij sleepte zijn bagage mee langs de tuin, veel was het niet. Hij was niet van plan lang te blijven, daar was hij te oud voor geworden. Het zag er netjes uit, dankzij de sneeuw die de tuin nog eens vulde. Ze had hem niet horen aankomen, en natuurlijk ook niet gezien. Anders was ze niet zo geschrokken, toen hij achter de hoek verscheen. Zijn ongeregelde route naar de keuken was nog duidelijk te volgen in de gesmolten sneeuw plekken die waren achtergebleven. Maar dat vond ze niet erg. Ze was blij hem terug te zien. Die plekken zouden toch niet opvallen tussen de rest. Ook al was hij redelijk jetlagged, toch wilde hij graag zijn spullen rechtstreeks naar boven brengen, naar zijn voormalige kamer. de deur stond al open, de zon verlichte vanuit het dak in ĂŠĂŠn lijn de hele trappenhal. Toen hij uiteindelijk helemaal boven was moest hij even gaan zitten, niet alleen omdat hij moe was van de steile laatste klim, maar ook emotioneel viel het hem zwaar terug te zijn op de plaats waar hij zich soms dagen en nachten opsloot om gedichten te schrijven. Zijn vlindercollectie was nog onaangeroerd blijven liggen. Hij staarde door het raam naar de overkant en het drong tot hem door dat de kinderen nog niet thuis waren. Een douche zou hij wel kunnen gebruiken, dus ging hij terug naar beneden. Waar ze plotsklaps al met taart en koffie klaarstond. Vanwaar kwam die taart opeens? Ze begreep dat hij zich graag wat wilde opfrissen. 3 dag 2 - ak txt 1

Hoewel hij best wel wist waar de badkamer was, ging ze hem voor om wat handdoeken te geven. Was er dan toch veel veranderd? Nu ja er was altijd wel afwisseling, dat maakte het er net zo leuk, maar nu was het vermoeiend. Hij was te moe om na te denken. De douche was zoals hij had gehoopt, verfrissend. Tijd voor taart.


+03

+02

+01

3 dag 2 - er tek 1

00


+03

+02

+01

3 dag 2 - ak o 1

00


3 dag 2 - er m 1


Als brandweerman had hij zich al uit verschillende hachelijke situaties weten te redden. Maar nu vond hij zijn situatie er eerder uitzichtloos uitzien, niet op professioneel vlak natuurlijk. Zijn carrière als brandweerman was onberispelijk. In huiselijke omgeving was het echter dweilen met de kraan open. Door een zwaluwnest in de schouw, hadden ze de hele verwarmingsinstallatie moeten vernieuwen. Er was niets anders aan te doen had de technieker gezegd, er zat ook al wat sleet op. te oud. Hij houdt van oud, vertrouwd. Hij keek vanuit zijn tuin naar wat wel haast een pyloon was, het was alsof de wolken plots dichterbij waren gekomen. Het huilen stond hem nader dan het lachen. Hij dacht na, en na. Hoe kon hij dit nu oplossen? Wegwerken? Dwars door de dunne ramen zag hij dat zijn buurman thuiskwam. Hij zakte iets dieper weg in zijn tuinstoel, alsof hij hem dan niet zou zien. ‘aan Mislukt, Frank wuifde en gebaarde naar zijn nieuwste ‘aanwinst’. Wat dat moest voorstellen? Alles behalve een schouw dacht hij bij zichzelf maar lachte flauwtjes en antwoordde dat het een nieuwerwetse afvoer was, al deed het, het er niet beter uitzien. Na een poosje bewoog hij zich subtiel terug naar de achterdeur die nog op een kiertje stond, Niet alleen om zijn buurman af te wimpelen maar ook, en vooral, zodat zijn blik niet langer naar boven werd getrokken.

3 dag 2 - ak txt 2

Hij ging dan zelf maar naar boven. Waar hij zich in de bibliotheek nestelde in de eames, de zon was helaas al naar de andere kant van het huis getrokken, hij deed dan maar een lichtje aan terwijl hij een potig boek uit de kast pakte. Hij had het boek al eens gelezen, maar dat deed er niet toe, hij vond het aangenaam als iets vertrouwd was. Bij bladerde in het boek en dacht na over een dakkapel, een koepel... Iets om naast die blok te zetten, evenwicht te brengen. Zie, ook al hield hij zo vast aan de dingen die hij kende, iets nieuw kon best, naast, tussen, rond, gevestigde waarde. Hij kon het beste waarderen. Maar misschien toch liever niet erop.


3 dag 2 - er tek 2


+04

+04

+01 +01

+02 00

+02 00

3 dag 2 - ak o 2

3 dag 2 - ak o 2


3 dag 2 - er m 2


Nog net voor sluitingstijd was hij in de Delhaize binnengeraakt. Wat boter kaas en eieren dat was wat hij nog miste in huis. Hij was de hele dag druk in de weer geweest op kantoor, een kaastaart bakken zou de ideale ontspanning zijn voor winterse vrijdagavond. En dan morgenvroeg een lekker braadje spek en een eitje. Hmmmm het weekend kon beginnen. Thuis aangekomen laadde hij zijn boodschappen, de hij ecologisch in herbruikbare plastic zakken had gestoken, uit de auto. En liep er mee naar de grote stalen trap, die er vandaag eens zo lang als anders uitzag. Hij slierde zijn zakken mee naar boven, twee verdiepen hoog. Nee hoger, drie verdiepen hoog. Even verloor hij zijn evenwicht maar herpakte zich aan het ijskoude hekwerk rond de trap. Daardoor moest hij wel ĂŠĂŠn van zijn zakken loslaten, hoewel het allemaal gezwind voorbij ging, Zag hij hoe de eieren neerkwamen. En er twee op het stenen padje kapot petsten tegen de gevel op. Total loss De gevel van de onderburen. Haastig zette hij de andere zakken binnen en liep terug helemaal rond het huis naar beneden. Hij redde de overige vier eieren die in het zachte gras gerold waren, en mat de schade aan de gevel op. Die viel gelukkig nog mee. Vervolgens raapte hij de kapotte schaaltjes op en gooide ze onderhands tussen de struiken wat verder. En maar weer terug naar boven. Hij zette een bakje lasagne in de oven en had dus welgeteld 10 min om te douchen. Doorheen het kletteren van de douchestralen hoorde hij deur dichtslaan. Het was zijn vrouw die thuiskwam De tafel was snel gedekt, zo groot was ze niet. Zo veel plaats was er ook niet, in vijf stappen was hij van de douche tot bij zijn vrouw. Hij vertelde over de eieren en at lasagne. Ze zij dat ze er niets van gemerkt had bij het aankomen, dus dat het allemaal wel zou meevallen. 3 dag 2 - ak txt 3

Na het eten maakte hij terug plaats aan de tafel terwijl zij zich aan het kacheltje iets verderop nestelde. De buren hadden ze vandaag nog niet gehoord, meer en meer kregen ze het idee dat ze op een sokkel woonden. Hij begon aan de kaastaart.


SNEDE

GEVEL D

GEVEL C

GEVEL B

GEVEL A

3 dag 2 - er tek 3

PLAN


SNEDE

GEVEL D

GEVEL C

GEVEL B

GEVEL A

3 dag 2 - ak o 3

PLAN


3 dag 2 - er m 3


3 dag 2 _ sessie 2

maquette van het ontwerp van alexandra

eigen ontwerp

evelien

ak

alexandra

er eigen ontwerp

fictionele architectuur kritiek via maquette van evelien

ak txt 1

er tek 1

ak o 1

er m 1

ak txt 2

e

er txt 1

ak tek 1

er o 1

ak m 1

er txt 2

a

maquette van het ontwerp van evelien

fictionele architectuur kritiek via maquette van alexandra


er tek 2

ak o 2

er m 2

ak txt 3

er tek 3

ak o 3

er m 3

ak tek 2

er o 2

ak m 2

er txt 3

ak tek 3

er o 3

ak m 3


start_er


show

3 dag 2 - er txt 1

gedaan met werken. de tram huiswaarts. thuis, waar ik mezelf weer aan een grote spektakelavond mag verwachten. met mezelf in een hoofdrol. is dat thuis? thuis moet je kunnen doen en laten, in men boxers, of naakt, de keuken in lopen voor een beet en hup de douche in, nee. hiervoor krijg ik vast een staande ovatie. hoe heb ik mezelf toch kunnen laten overtuigen? ik heb hier nooit willen wonen! of toch. voor haar, zij wou hier zo graag wonen. en de plannen waren mooi, en de architecte praatte zo mooi goed, de dikke muren, fijne glas, eeuwenoud monument, opgeslokt door woorden. en haar. zo slecht kon dat toch niet zijn? ik heb nog geopperd grote gordijnen te hangen, zoals onze bovenburen gedaan hebben. die lachte ze weg, van die rode fluwelen, ja, die zouden ons leven op de bühne helemaal compleet maken. hoewel zij dit niet vindt, ik overdrijf. en trouwens, dat zou wel overgaan, we wonen hier net, en er is ook zoveel rond te doen geweest. een schande! een gebouw, een doos rond een eeuwenoud monument? ja, tuurlijk komen de mensen kijken, tegenstanders, die wel is willen zien wie het in z’n hoofd haalde hier te komen wonen. nieuwsgierigen, die nooit hun mening hebben laten horen, maar nu wel graag hun woordje komen doen toevallige voorbijgangers, die rustig voorbij slenteren, opkijken, hun hoofd schudden, en weer verdergaan. en dan zou er niemand meer opkijken, het zou voorbijgaan. maar een glazen wand, hokjes rond een kasteelmuur die dagelijks door 600 bezoekers bezocht wordt, wanneer gaat die show ooit stoppen? zal ik me nu altijd in men bad verstoppen? het enige stukje dikke opake muur, weliswaar ook achter glas, dat me nog rest? kieu ik zou zo rimpelig worden, misschien ontwikkel ik wel kieuwen, en ontstaat er een vlies tussen men handen en voeten. als ik me dan weer naar boven begeef, naar de glazen vitrine, dat zou pas een sensatie zijn: “de man met de kieuwen in de rand van het gravensteen” ik schrik wakker de regent klettert tegen het raam van de tram, mm, goed, de show wordt vanavond afgelast.


3 dag 2 - ak tek 1


3 dag 2 - er o 1


3 dag 2 - ak m 1


nachtblauw de eenzame man had z’n huisje gebouwd in het midden van niets. helemaal niets. daar was ie gelukkig. enkel de open hemel en uitgestrekt landschap. beton om het niets te benadrukken had hij een mooie gladde betonplaat gegoten, als basis, de start van het niets, in het niets. tijdens de zomer leefde hij hier gelukkig op zijn betonplaat. hij alleen met de betonplaat. zalig. maar toen de stormen in het najaar heviger en heviger werden, had hij geen andere keus dan toch voor ietwat beschutting te zorgen. op een van z’n zwerftochten vond hij een omgewaaide cederboom. prachtig hout, klaar om bewerkt te worden. met behulp van zelf vervaardigd materiaal ontdeed hij de stam van zijn schors. hij sneed balken, verschillende diktes en maten. met een zelfgemaakte kar bracht hij de balken naar de plaat. hier timmerde hij zijn huisje in elkaar. een apart hokje waar hij z’n gevonden schatten zou kunnen verbergen. het hout was stevig, de betonplaat glad, maar toch was de man niet helemaal tevreden. de betonplaat, het cederhuis, het begon stilaan toch op iets te lijken. om het huisje weer te laten opgaan in het niets schilderde hij het huisje blauw, nachtblauw. nachtblauw zoals de vele nachten die hij ’s zomers op z’n betonplaat had doorgebracht. ’s nachts zou het gebouw weer opgaan in het niets. en overdag dan? ja, dat trok hij zich niet aan. de man leefde toch voornamelijk en liefst ’s nachts.

3 dag 2 - er txt 2

ook wanneer de dorpen het niets en de uitgestrekte landschappen begonnen in te nemen, leefde de man verder in z’n waan van het niets. een stevige muur zou hen wel op afstand houden. later vonden ze man dood in z’n bijgebouwd hokje. z’n grootste schat was hij immers zelf.


3 dag 2 - ak tek 2


3 dag 2 - er o 2


3 dag 2 - ak m 2


bomen in het park de parkwachter zuchtte. hij trok z’n muts wat dieper over zijn oren en ritste zijn dikke winterjas dicht. de laatste ronde van de dag, ook de laatste ronde voor het park twee maanden zou sluiten. hmm, hoewel het vanavond een gure avond is, de wind sneed in zijn gezicht, toch zou hij de wandelingen missen. hij sjokte door de sneeuw, langs de grote traliepoort het park in. het eerste boomhuis, zo had z’n vrouw ze enkele jaren geleden genoemd voor ze stierf, stond er desolaat bij. via de voorziene tegels wandelde hij tot aan de dubbele deur. 08 – 09 – ’11 stond in het hout gekrast. een trouwdatum, een datum van 2 geliefden, misschien iemand die zijn kat hier begraven had. tja, als de bomen niet beschikbaar zijn, moeten ze het elders kwijt. mistroostig keek hij naar de boom verpakt in glas. de voet van de boom was niet zichtbaar door een halve meter brij van afgewaaide bladeren en sneeuw. hij schudde zijn hoofd. ook de rest van de boom was niet goed zichtbaar meer, groen wier had het glas smerig gemaakt. hij had het idee van de ingepakte bomen nooit gesnapt. een meditatieruimte voor jou, alleen met de boom, een plaats waar je rustig een boek kon lezen, binnen en droog en toch buiten met de boom. de natuur werd behouden want de boom werd niet geraakt, maar nu was de boom zelfs niet zichtbaar meer. en de bomen die geen boomhuis hadden gekregen werden zonder pardon neergehaald. betogingen door verschillende milieuorganisaties hebben hier plaats gevonden. het excuus van zieke bomen werd bovengehaald en de bomen gingen neer.

3 dag 2 - er txt 3

en nu vijf werd amper hij was er nu was hij

jaar later gingen de boomhuizen neer. het park nog bezocht. hij wandelde verder door de sneeuw. ook tegen geweest, tegen de boomhuizen, maar nu, er van gaan houden.

ach, binnen 2 maanden bleef er niets van over, zou alles weg zijn. de bomen zouden ze laten staan, als deze ondertussen ook niet een of andere enge ziekte hadden opgelopen.


3 dag 2 - ak tek 3


3 dag 2 - er o 3


3 dag 2 - ak m 3


sessie 2