Page 1

herstel 10 JAAR

VAN HET GEWONE LEVEN

HOUSE OF HOPE ROTTERDAM

+

10 LEVENSVERHALEN VAN GASTEN, VRIJWILLIGERS & MEDEWERKERS

COR & ELSBETH HUBACH: ‘IN ROTTERDAM-ZUID ZIJN WE PAS ECHT GAAN LEVEN’ IMPRESSIE: AFRIKAANS ETEN IN DE TARWEWIJK (+ RECEPTEN!) VAN PROBLEEMWIJK NAAR HERSTELWIJK

SALIM ONTVLUCHTTE DE BURGEROORLOG IN LIBERIA

AHMED ABOUTALEB # THEO SCHUT

'IK KAN WEER

HOPEN

# STEFAN PAAS # ANDRE ROUVOET # KORRIE LOUWES # MARCO PASTORS

EN

DROMEN'


FAITH IS TAKING THE FIRST STEP EVEN WHEN YOU DON’T SEE THE WHOLE STAIR CASE MARTIN LUTHER KING


WELKOM

'VERHALEN VAN

MOOIE

MENSEN'

P I E T VA N P O E LG E E S T VOORZITTER STICHTING HOUSE OF HOPE

Kent u Eteri, Nicole en Peter? Zij zijn drie van de vele, mooie mensen met wie u in dit blad kennis kunt maken. Ze kwamen de afgelopen tien jaar bij House of Hope terecht. Wij mochten hen helpen in het herstel van hun gewone leven. Daarom heet dit blad Herstel, want dat is wat we willen: kwetsbare mensen helpen te herstellen, zodat ze een normaal leven kunnen leiden. En het mooie is: Eteri, Nicole, Peter en heel veel anderen willen als vrijwilliger iets terugdoen voor de wijk waar ze wonen.

EIGENWAARDE

Als diaken van de Protestantse kerk in Rotterdam-Zuid heb ik de afgelopen dertig jaar gezien dat veel mensen buiten de boot vallen. Ze voelen zich minderwaardig en buiten de samenleving staan. Het gaat er in de Bijbel altijd om: wat beteken jij voor je medemens? Dat drijft mij als voorzitter van Stichting House of Hope. Het drijft ook de vele vrijwilligers die – vaak in stilte – iets betekenen voor die ander. Het is geweldig om te zien dat dankzij hen onze gasten eigenwaarde krijgen en tot hun recht komen. En bovendien: onze vrijwilligers komen zelf evengoed tot bloei. Ik hoop dat u door het lezen van de verhalen in dit blad bewogen raakt met de mensen op Zuid. En dat u – net als ik – onder de indruk komt van iedereen die hen steunt: onze fondsen, de overheid, kerken, woningbouwcorporaties, welzijnsorganisaties, sponsors, bedrijven, enzovoorts. Door de steun van deze organisaties is House of Hope geworden tot wat het nu is. Geniet van dit magazine en vooral: loop eens binnen. De koffie staat klaar. Welkom! 10 JAAR HOUSE OF HOPE

3


51 FARAZ: ‘BIJ HOUSE OF HOPE HEB IK EEN NIEUWE FAMILIE GEVONDEN’

8 INTERVIEW MET DE OPRICHTERS VAN HOUSE OF HOPE: COR & ELSBETH HUBACH

25 10 JAAR HOUSE OF HOPE IN VOGELVLUCHT

42 HOE BETAALT HOUSE OF HOPE HET?​

25 FELICITATIES

18 HET GEHEIM VAN HOUSE OF HOPE

EN OOK: 6, 14 & 34 |FEITEN & CIJFERS 17 ROEL KUIPER: HET STADHUIS MOET BONDGENOOT WORDEN VAN DE KERK


INHOUD 10 JAAR ................... 10 PORTRETTEN

36 ROTTERDAM-ZUID: HOE EEN PROBLEEMWIJK EEN HERSTELWIJK WERD

SALIM ..............................................

7

DIRK ....................................................

15

ETERI ..................................................

16

SHANTA ...........................................

21

ESTHER ............................................

24

NICOLE .............................................

32

WILLEM ..........................................

33

PAUL ...................................................

35

ANNEMARIE ................................

41

FARAZ ..............................................

51

46 HERSTEL… DOOR TE ETEN!

22 REPORTAGE: AFRIKAANSE WIJKMAALTIJD IN DE TARWEWIJK

52 EEN NIEUW ROTTERDAM

Herstel van het gewone leven is een eenmalig magazine ter gelegenheid van het tienjarig jubileum van House of Hope.

5


FEITEN & CIJFERS

7 X HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

VAN ALLE GEZINNEN DIE HOUSE OF HOPE IN 2013 HIELP, HAD 50% SCHULDEN.

Wij halen vreugde uit ons werk als: 1. Verdrietige kinderogen gaan glanzen; 2. Uitgeschakelde bewoners zich laten inschakelen; 3. Uitgebluste harten hoop krijgen; 4. Eenzame levens verbonden worden met anderen; 5. Afgewezenen ervaren dat ze van waarde zijn; 6. Overlevers een normaal leven kunnen leiden; 7. Mensen tot het doel komen waarvoor ze gemaakt zijn.

BIJ HOUSE OF HOPE KOMEN MENSEN UIT RUIM 60 VERSCHILLENDE CULTUREN OVER DE VLOER.

45.000 In 2013 zijn er 609 gezinnen en alleenstaanden geholpen in een maatschappelijk spreekuur.

VRIJWILLIGERSUREN WORDEN JAARLIJKS INGEZET, DAT IS 75% VAN ALLE INZET VAN HOUSE OF HOPE.

IN 2013 ZIJN ER 31 ZAALVOETBALWEDSTRIJDEN GESPEELD. 6 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


# PORTRET

NADAT SALIM JABBIE DE BURGEROORLOG IN LIBERIA HAD ONTVLUCHT, SLIEP HIJ IN ROTTERDAM OP STRAAT EN IN METROSTATIONS. BIJ HOUSE OF HOPE ‘KREEG IK WEER EEN GLIMLACH OP MIJN GEZICHT’. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„L

achen deed ik niet meer. Waarom niet? Er was geen reden om te lachen. In Liberia heb ik mijn beide ouders verloren aan de burgeroorlog. Ik ontvluchtte vijftien jaar geleden het geweld en belandde in asielzoekerscentra in Nederland. Na drie jaar verhuisde ik naar Rotterdam. Hoewel, verhuisd? Een huis had ik niet. Ik sliep vaak bij bekenden. Soms ook op straat of in een metrostation. Ik voelde mij depressief en hopeloos. Ik klopte aan bij diverse hulpinstanties, maar echte hulp kreeg ik niet. Zo’n hulpverlener belde meestal een paar keer naar andere instanties en zei dan: ‘Sorry, wij kunnen je niet verder helpen.’ Een vriend vertelde dat hij bij House of Hope goede hulp had ontvangen. In House of Hope viel het mij gelijk op dat de medewerkers echt luisterden en aandacht hadden voor mijn verhaal. Dat raakte mij en had ik niet eerder zo meegemaakt.

‘IK KAN WEER HOPEN EN DROMEN’

Daar kreeg ik weer een glimlach op mijn gezicht. Ze hielpen me niet alleen aan een woning, maar ook om mijn eigen identiteit weer te vinden. Ik kan weer hopen en dromen. In Nederland heb ik geen familie en dat mijn ouders niet meer leven is nog steeds pijnlijk. Maar in House of Hope heb ik een nieuwe familie gevonden. Ik heb er geleerd hoe je gelukkig kan zijn, ook als je geen geld hebt. Eigenlijk zou in elke plaats in Nederland een afdeling van House of Hope moeten zijn, dan zou Nederland er veel mooier uitzien. Momenteel werk ik als gastheer op dinsdag en op vrijdag. Op woensdag help ik mee bij de kinderinloop. Geregeld ga ik ook mee op huisbezoek bij mensen die in nood zitten. Zo kan ik iets teruggeven van wat ik zelf allemaal heb ontvangen. Hier heb ik geleerd om respect te hebben, ook voor mensen die heel anders denken dan jijzelf. En om echt te luisteren. We hebben niet voor niets twee oren en maar één mond. Goed helpen kan alleen als je goed luistert.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

7


8 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


# INTERVIEW

'IN ROTTERDAM-ZUID ZIJN WE PAS

ECHT GAAN LEVEN'

ZE VERTROKKEN VANUIT GRONINGEN NAAR ROTTERDAM OM EEN HUISKAMERGEMEENSCHAP TE STICHTEN OP ZUID. WAT DRIJFT HEN? EN HOE KIJKEN ZE TERUG OP DE AFGELOPEN TIEN JAAR? IN GESPREK MET DE OPRICHTERS VAN HOUSE OF HOPE: ELSBETH EN COR HUBACH. ‘IK KWAM ZELF OOK TOT BLOEI.’ Tekst Sjoerd Wielenga Beeld Sjaak Boot, Annelies Barendrecht

10 JAAR HOUSE OF HOPE

9


O

f mama thuis is. Die vraag wordt weleens gesteld als de telefoon gaat in huize Hubach. Sommige Tarwewijkbewoners zien Elsbeth als een moeder en in de Antilliaanse en Afrikaanse cultuur is een vrouw ‘mama’ noemen een teken van respect. Het geeft maar aan hoe Elsbeth en Cor bekend staan in de wijk waar ze nu tien jaar wonen en waar ze samen met bewoners, bezoekers en medewerkers één familie willen vormen. Elsbeth is een soort moeder overste van de Tarwewijk. Liefdevol. Streng als het moet. Cor is de zakelijke man op de achtergrond. Noemt zichzelf ‘projectmanager’, maar is feitelijk directeur van een organisatie met dertien betaalde krachten en ruim tweehonderd vrijwilligers. Met een kan koffie binnen handbereik, vertellen ze in de zithoek van de House of Hope-locatie Katendrecht bevlogen over de afgelopen tien jaar. Hoe ze in het Groningse Haren woonden en vanuit Rotterdam benaderd werden om iets te betekenen voor de Tarwewijk, een van de slechtste wijken in Rotterdam. “Dat was wel het laatste waar we aan gedacht hadden,” zegt Elsbeth. Ja, ze waren in Groningen al jaren als vrijwilliger actief bij asielzoekerscentra (azc’s). ‘s Zomers organiseerden ze multiculturele kampen met asielzoekers, vluchtelingen en Nederlanders. Cor: “Dat waren mooie vakanties waar verschillende culturen samenleefden. We leerden veel van de vaak traumatische levensverhalen van vluchtelingen.”

LEVEN DELEN Allemaal prachtig, maar toch bevredigde het niet helemaal. Het samenleven met anderen bleef op afstand. Elsbeth: “Vanuit Haren moesten we met de auto naar het azc. Bovendien wilden we onze kerkelijke gemeente betrekken bij ons vrijwilligerswerk, maar dat kwam niet goed van de grond. Onze wens was: elke dag als gezin ons leven delen met

10 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

anderen en niet alleen tijdens de vakanties of bezoekuren. We wilden meer.”

GRAUWE STRATEN MET WEINIG GROEN

De grote vraag was: wat dan wel? Na veel nadenken, praten en zoeken werden ze benaderd door de International Christian Fellowship, een Rotterdamse christelijke-gereformeerde kerk die bij de vakantiekampen betrokken was. Of ze leiding wilden geven aan een vrijwilligersproject in het sociaal zwakke Rotterdam-Zuid. Voor Elsbeth was de stad van haar middelbare school – ze groeide op in de Hoekse Waard – eigenlijk een gepasseerd station. En Cor droomde stilletjes van een mooi huis met buitenruimte middenin de polder. Toch wilden ze onderzoeken of dit de weg was die God hen wees. “Toen we vanuit het rustige Haren met de auto Rotterdam binnenreden, kwam de hectiek en de hoeveelheid huizen op ons af,” blikt Elsbeth terug. “Ik dacht: hier heb ik geen zin in.” Cor: “We zagen drukke, grote, grauwe straten met portiekwoningen en weinig groen waar mensen elkaar voorbijliepen zonder elkaar te zien.” Maar hoe vaker ze op bezoek kwamen en hoe meer mensen ze spraken, hoe enthousiaster ze werden. Elsbeth, stralend: “Die ontmoetingen waren verrijkend en inspirerend. Dat gaf kleur aan de grauwheid van de stad.” Het gezin besloot de stap te wagen en in de zomer van 2004 verhuisde het gezin van Haren naar Rotterdam.

KOP KOFFIE Daar ging een nieuwe wereld voor hen open. Ze ontmoetten mensen in nood: eenzaamheid, grote schulden, armoede, verslaving aan drugs, alcohol of gokken. Mensen die ziek thuis zitten en waar niemand zich om bekommert, probeert Elsbeth al snel met andere buurtbewoners in contact te brengen. En in de House of Hope-huiskamer, die al snel geopend wordt, is iedereen welkom voor een kop koffie, een luisterend oor of een maaltijd. Elsbeth: “Na de maaltijd boden mensen zich

COR & ELSBETH

# Elsbeth (1970) groeide op in Nieuw-Beijerland, maar ging op Zuid naar de middelbare school. “Na schooltijd ging ik direct weer naar huis. De stad was voor mij onveilig en crimineel.” Ze studeerde aan de Pabo in Gouda en werd onderwijzeres op een nieuw te starten basisschool in Groningen. “Dat pionieren heeft me altijd al aangetrokken.” # Cor (1965) werd geboren als een schipperszoon uit Kampen. Hij woonde jaren op Schokkerhaven, vlakbij het voormalige eiland Schokland in de NoordOostpolder. “Ik heb dus altijd wat met water gehad. Nu woon ik vlakbij de Maas.” Cor studeerde Cultuurtechniek in Velp. Naast zijn werk voor House of Hope werkt hij tweeënhalve dag per week als projectmanager bij Royal HaskoningDHV. Elsbeth en Cor hebben drie kinderen: Lydian (1995), Bernt (1997) en Amyke (2000).


'HERSTEL BEGINT BIJ HET GEVOEL: HE, ER STAAT IEMAND COR:

NAAST

ME'

10 JAAR HOUSE OF HOPE

11


aan als vrijwilliger. En als mensen elkaar buiten House of Hope ontmoeten, transformeert de wijk.” Want daar is het Cor en Elsbeth allemaal om te doen. House of Hope kan de problemen in de wijk niet oplossen, maar wat zou het mooi zijn als de familiaire sfeer die binnen heerst, buiten in de straten wordt voortgezet. Zo wil House of Hope een omgeving creëren waarin problemen minder snel ontstaan en waarin de zorg voor elkaar weer de normaalste zaak van de wereld wordt. Herstel van het gewone, normale leven dus. Dat betekent present zijn in de wijk; dat is een zaak van de lange adem. De grote droom, vertellen Elsbeth en Cor, is het bereiken van ‘het nieuwe Rotterdam’ (zie het gedicht op de achterzijde van dit magazine). Maar, geven ze lachend toe, de hele stad veranderen is wel heel ambitieus. Elsbeth: “We zijn klein begonnen, door gewoon bij mensen op de koffie te gaan. Inmiddels hebben we drie locaties, heel veel vrijwilligers, gediplomeerde krachten, tal van activiteiten en veel contacten in de wereld van overheid, woningcorporaties en instanties.”

BEZIELING Hadden jullie dat ooit verwacht? Elsbeth: “Absoluut niet. Soms denk ik weleens: is dit echt waar?” Cor: “We gingen er vanuit dat het een vrijwilligersproject zou blijven. Ik ging een dag minder werken om er tijd voor vrij te maken. Maar vanuit de wijk kwamen zoveel vragen dat we het werk moesten uitbreiden. Elsbeth en ik gingen deels in dienst. Dat was in 2004 volstrekt niet onze ambitie.” De vraag of House of Hope activiteiten wilde organiseren of zorgtaken op zich wilde nemen, kwamen bijvoorbeeld van kerken, woningcorporaties en overheidsorganisaties. Cor: “Ze zien onze bezieling en gedrevenheid. Kerken benaderen ons omdat ze vinden dat de kerk op deze manier present moet zijn in de samenleving. En de corporaties en de overheid zien dat wij met heel weinig betaalde menskracht doelgroepen bereiken die vaak moeilijk te bereiken zijn.”

12 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

Hoe komt het dat andere welzijnsorganisaties deze mensen minder bereiken? Cor: “Omdat er veel loketorganisaties zijn waar je een vraag kunt stellen en dan weer kunt gaan. Ze maken moeilijk verbinding met mensen uit andere culturen; de aanpak is zakelijker. Veel allochtonen komen uit landen met een corrupte overheid, dus vertrouwen ze de Nederlandse instanties niet zomaar. Bovendien ontstaan er door de taalbarrière vaak veel misverstanden en haken mensen af. In House of Hope zoeken we nabijheid en zien we de beperkingen van cliënten als onze opdracht. We willen iemands naaste zijn, op gelijke hoogte ko-

men en op die manier een vertrouwensband opbouwen. Ook kunnen wij, dankzij de vele vrijwilligers, meer tijd aan mensen besteden waardoor de benadering niet zakelijk of financieel gedreven is.” Elsbeth: “Bij ons staat de menselijke relatie centraal. We zeggen: ‘je bent van waarde, ik wil je ontmoeten en helpen’. We willen geduld met mensen hebben en mensen écht leren kennen.”

Klinkt mooi, maar is het gevaar niet dat de hulpverlening te soft en weinig professioneel wordt? Elsbeth: “We wilden vanaf het begin een organisatie zijn die kwaliteit levert. Daarom


'ALS IK TERUGKIJK OP DE AFGELOPEN TIEN JAAR KRIJG IK EEN ELSBETH:

WAUW-GEVOEL!'

werken we met gediplomeerde maatschappelijk werkers. Ze krijgen te maken met complexe levensverhalen en dan kun je niet zomaar wat aanrommelen.” Cor: “Ook schrijven we ieder jaar een transparant jaarverslag. Dat is belangrijk in het contact met overheid, fondsen en andere instanties. Tien jaar geleden zagen ze ons, veel meer dan nu, toch vooral als het zoveelste clubje dat iets goeds wilde doen in de Tarwewijk. En dan ook nog eens christelijk.”

De angst voor verkapte evangelisatie onder het mom van hulpverlening is begrijpelijk. Elsbeth: “Ik wil naar de mensen in nood luisteren en hen helpen; dat doe ik vanuit mijn christen-zijn. We willen geïnspireerd door Gods liefde onze naaste onvoorwaardelijk helpen. Niemand wordt uitgezonderd en niemand krijgt een voorkeursbehandeling!” Cor: “Iedereen is welkom: of je nu moslim, christen of niet-gelovig bent. We helpen mensen niet pas als ze eerst naar een Bijbelverhaal luisteren. Dat is geen onvoorwaardelijke liefde! We willen de hulpvraag van de wijkbewoner heel serieus nemen. Het kan steun geven om iemand met een Bijbelvers te bemoedigen; maar het zou onethisch zijn als we daardoor de hulpvraag niet serieus horen, waardoor iemand de volgende dag zijn huis uit wordt gezet. Dan doe je toch echt iets verkeerd.”

LEVENSVRAGEN Toch is er een aparte afdeling House of Life, die pastoraal-christelijke hulp geeft. Cor: “Het is heel bewust een aparte activiteit. Zo willen we transparant zijn. Als mensen diep in de problemen zitten, komen

er vragen: waarom overkomt met dit? Is God boos op me? Hoe kan ik mijn dochter vergeven? House of Life voorziet dus in een behoefte als extra dienstverlening in de wijk.” Elsbeth: “Mensen die naast psychosociale en praktische hulp behoefte hebben om door te praten over zulke vragen, kunnen op vrijwillige basis op woensdag en vrijdag terecht voor gesprek, Bijbelstudie en gebed. Maar het is dus geen must.”

BOTERHAM SMEREN Naast eenzaamheid is armoede een van de grootste problemen waar mensen in de wijk mee kampen. De maatschappelijk werkers proberen het leven van mensen met schulden weer op de rit te krijgen. Cor: “Ze besteden veel tijd aan het gevecht met instanties als UWV, Belastingdienst en de Sociale Dienst. Veel mensen kunnen dat gevecht niet aan. Tegelijkertijd werken ze aan preventie: hoe kun je schulden voorkomen?” Na een hulpverleningsgesprek komt het voor dat er een paar boterhammen worden gesmeerd als blijkt dat iemand nog niet gegeten heeft. “Zo geef je de leefgemeenschap heel praktisch vorm,” zegt Cor. “Herstel begint bij het gevoel: hé, er staat iemand naast me. Ik moet niet alleen een formulier invullen, maar ik ervaar dat iemand me écht wil helpen.” Elsbeth vult aan: “Naast praktische hulp, willen we doordringen naar de laag eronder. Hoe komt het dat het zover gekomen is? Hoe komt het dat iemand bijvoorbeeld vaak agressief is? Kun je ook anders reageren? Roddel accepteren we evenmin. Dat doe je niet in een familie! Soms ben je bezig met opvoeden. Maar voor ons is dat het herstel van het gewone leven.”

Elsbeth en Cor geloven dat een stapje extra lopen de kracht is van House of Hope. Soms is Elsbeth weleens laat thuis, vertelt Cor. “Maar dan heeft ze wel een huisuitzetting weten te voorkomen.” Het is niet altijd makkelijk: Elsbeth werd eens telefonisch bedreigd of krijgt telefoontjes van mensen die zelfmoord willen plegen. Of er wordt ‘s avonds aangebeld: iemand vraagt om een kaars of om wat eten, want het geld is op en de stroom is afgesloten. Cor en Elsbeth geven wat ze in huis hebben, maar weten ook dat ze niet alle lasten op hun schouders kunnen nemen. Ze doen wat ze kunnen en geloven dat God het leven van de wijkbewoners zal leiden.

TOT BLOEI Elsbeth: “Als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar krijg ik een wauw-gevoel! Dit had ik nooit bedacht; mensen komen tot bloei en voelen zich gewaardeerd. Ik kwam zelf ook tot bloei; zie mezelf dingen doen waarvan ik niet wist dat ik het kon en voel me geaccepteerd.” Cor: “Voor ons ligt de diepste bevrediging niet in veel geld verdienen en mooie vakanties, maar in het door kunnen geven van de zegeningen die we van God hebben ontvangen. Door te delen ontvang je ook heel veel en wordt ook je eigen leven verrijkt en getransformeerd. Als we nu in een blank plattelandsdorp komen, voelen we ons een beetje wezensvreemd. Het rauwe Rotterdam-Zuid is onze wereld geworden. Ik heb het gevoel dat ik in Rotterdam pas echt ben gaan leven.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

13


FEITEN & CIJFERS

42%

VAN ALLE MENSEN DIE DOOR HOUSE OF HOPE IN 2013 WERDEN BEGELEID, LEEFDE ONDER VOEDSELBANKNIVEAU.

65 mensen WERDEN IN 2013 GEHOLPEN MET PASTORALE GESPREKKEN.

In 2013 stond House of Hope bovenaan in de top-10 van organisaties die het meest gebruik hadden gemaakt van Fonds Bijzondere Noden Rotterdam.

DE AFGELOPEN 10 JAAR HEEFT HOUSE OF HOPE 2500 UNIEKE GEZINNEN/ ALLEENSTAANDEN BEGELEID MET MAATSCHAPPELIJKE HULPVERLENINGSTRAJECTEN.

gewonnen! WE WILLEN NATUURLIJK NIET PRONKEN, MAAR WE ZIJN BEST EEN BEETJE TROTS OP DEZE PRIJZEN. > IN 2005 EN 2010 WONNEN WE DE ROTTERDAMSE VRIJWILLIGERSPRIJZEN. > EN IN 2013 WERD HOUSE OF HOPE BIJ DE KROONAPPEL-VERKIEZING VAN HET ORANJE FONDS DOOR DE INWONERS VAN ROTTERDAM GEKOZEN ALS HET MOOISTE SOCIALE INITIATIEF IN DE CATEGORIE ‘BUURT’. 14 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

€ 300.000 is er de afgelopen 5 jaar via House of Hope aan noodhulp, leefgeld en crisishulp uitgekeerd (dat is directe hulp aan personen / gezinnen).

HET WERK VAN HOUSE OF HOPE IS MEDE MOGELIJK DANKZIJ FINANCIËLE STEUN VAN

20 VERMOGENSFONDSEN In 2010 mocht House of Hope namens Nederland deelnemen aan de slotconferentie van het Europese Jaar voor Armoede en Sociale Uitsluiting in Brussel.


# PORTRET OMDAT HIJ GEEN ETEN MEER KON KOPEN, KREEG HIJ ‘WAT CENTEN’ VAN HOUSE OF HOPE. DAT WAS GOED VOOR ZIJN EIGENWAARDE, VERTELT DIRK BUIJS. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„D ‘IK DURFDE MIJN BRIEVENBUS NIET MEER OPEN TE MAKEN’

oor House of Hope kom ik weer onder de mensen. Zo bezoek ik op donderdag altijd de wijkmaaltijd. Daar voel ik me hartstikke welkom. Ik ben bij House of Hope beland omdat ik in de schulden zat. Het was zo erg dat ik de brievenbus niet meer open durfde te maken. Al die brieven met schuldeisers, wat een ellende! Toen ik naar de gemeente ging om hulp te vragen, bleek dat ik niet eens meer stond ingeschreven. Dat moest eerst gebeuren en dan kon ik over twee maanden een uitkering krijgen. ‘Maar hoe moet ik die twee maanden dan rondkomen?’ vroeg ik. ‘Ik heb geen geld om eten te kopen, kunnen jullie geen klein voorschot geven?’ Maar daar was geen sprake van. Via een hulpinstantie werd ik doorverwezen naar House of Hope. Daar kreeg ik een voedselpakket en wat centen om boodschappen te kopen. Ik was blij met het voedselpakket, maar het raakte mij vooral dat ze me dat geld gaven. Dat gaf mij zo’n sterk gevoel van eigenwaarde. Ik kon in de supermarkt zélf kiezen wat ik wilde. Toen mijn uitkering begon, bracht ik het geld weer terug. Elsbeth Hubach van House of Hope zei eerst verontwaardigd: ‘Dat geld gaven we je omdat we zagen dat je het nodig had. Het is van jou!’ Toen ik uitlegde dat ik het teruggaf zodat zij er andere mensen mee zou kunnen helpen, accepteerde ze het. Mensen vragen weleens of ik niet depressief werd van al die schulden. Maar dat is nooit gebeurd. Ik hield mij vast aan wat mijn vader vaak zei: ‘Morgen kan voor mij ook de zon gaan schijnen.’ Nu is House of Hope een paar weken dicht vanwege de zomervakantie. Ik begrijp natuurlijk wel dat die medewerkers vakantie en de hele rotzooi nodig hebben. Maar ik zie er wel naar uit dat House of Hope weer open gaat. Het is een hele leuk club mensen bij elkaar. Ik heb het er goed naar mijn zin, klaar.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

15


# PORTRET AL ACHT JAAR IS DE GEORGISCHE ETERI AVDALJAN VRIJWILLIGER BIJ HOUSE OF HOPE EN DAAR IS ZIJ ‘HARTSTIKKE BLIJ’ MEE. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„I

n Georgië, het land waar ik ben opgegroeid, werd ik gediscrimineerd omdat ik tot een minderheidsgroep behoorde. Discriminatie heeft diepe wortels in Georgië, maar toen het land nog bij de SovjetUnie hoorde, merkte je er minder van. Mensen waren toen nog bang voor de gezagdragers. Nadat Georgië onafhankelijk werd, kregen criminele bendes en hooligans steeds meer ruimte. Vergelijk het met een valse hond. In een hok doet die minder kwaad dan als hij losbreekt. Voor mij en mijn familie werd het steeds moeilijker. Bovendien waren we arm. Voor een dag werken, kreeg je amper drie euro. In 1999 ben ik als asielzoeker naar Nederland gekomen. De eerste jaren bleef het moeilijk. Ik werd heen en weer gestuurd tussen asielzoekerscentra en opvangcentra. Maar ik geloofde: God heeft mij naar dit land gebracht, en Hij zal voorzien in een verblijfsvergunning. En dat heeft Hij ook gedaan!

‘HIER VOND IK MIJN TWEEDE FAMILIE’ 16 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

Ja, ook in Nederland komt discriminatie voor. In de buurt van een opvangcentrum sprak ik eens met een mevrouw in een scootmobiel. Ik vertelde haar over de discriminatie in Georgië, waarop ze zei: ‘Ik hou ook niet van buitenlanders.’ Natuurlijk, dat is niet leuk om te horen, maar hier in Nederland blijft het bij woorden. In Georgië ben je je leven niet veilig. Acht jaar geleden ben ik als vrijwilliger bij de House of Hopewijkmaaltijden begonnen. De mensen hier zijn hartstikke blij met mij, en ik met hen! House of Hope is nu mijn tweede huis en mijn tweede familie. In 2006 had ik mijn knie gebroken verbleef ik drie maanden in een verzorgingstehuis. Mensen uit House of Hope kwamen vaak op bezoek. Met mijn eigen familie heb ik helaas geen goede band. Maar wat mijn familie niet voor mij heeft gedaan, deed House of Hope wel! Na mijn komst in Nederland had ik veel last van psychische problemen. Ik heb ook gesprekken gehad bij een psychiater. Inmiddels heb ik daar minder behoefte aan. Als ik het moeilijk heb, zijn er genoeg mensen die tijd voor mij willen maken. Onze Vader heeft met hen mijn hart blij gemaakt.” WETEN HOE HEERLI JK ETERI KOOKT? BLADER SNEL NAAR PAGINA 49!


# SEMINAR

'HET

STADHUIS

MOET BONDGENOOT WORDEN VAN DE

KERK'

Wat is de uitdaging waar oude stadswijken voor staan?

DE STAD EN DE KERK KUNNEN VEEL AAN ELKAAR HEBBEN, ZEGT PROF. DR. ROEL KUIPER, HOOGLERAAR CHRISTELIJKE FILOSOFIE AAN DE ERASMUS UNIVERSITEIT ROTTERDAM EN LID VAN DE EERSTE KAMER NAMENS DE CHRISTENUNIE. HIJ WOONT IN EEN OUDE STADSWIJK IN AMSTERDAM EN SPRAK OP HET JUBILEUMSEMINAR VAN HOUSE OF HOPE. Tekst Sjoerd Wielenga

“In de stad zijn mijn ogen er opnieuw voor opengegaan dat het Jezus gaat om de nederigen in de samenleving. Er wonen in de stad veel mensen die ‘in de slechte statistieken’ voorkomen. Mensen met psychiatrische aandoeningen, schulden en eenzaamheid. Dat zie je al op straat. Mensen die aan het overleven zijn, bekommeren zich niet om troep op straat. Als je met hen praat, blijkt dat ze hunkeren naar liefde en geborgenheid. Maar ze hebben vaak conflicten of moeten het alleen zien te rooien. Ze trekken zich terug in hun eigen huis. Dat leidt tot verbrokkeling van de samenleving.”

Wat is nodig voor deze mensen om herstel te kunnen ervaren? “Er zijn mensen nodig die zich belangeloos inzetten. Er is vaak wel buurtwerk of sociaal werk, maar dat wordt gerund door betaalde professionals. Als de werkdag erop zit, is het weer voorbij. De mensen van House of Hope willen om niet iets doen voor hun medemens. Ik merkte in Amsterdam dat mensen het heel bijzonder vinden als je iets doet zonder eigenbelang. Daarom is het goed dat de kerk, met haar vele vrijwilligers, aanwezig is in zulke wijken. Daar kom je verder mee, daarmee raak je het hart van mensen.”

Critici stellen dat kerken die hulpverlenen dat doen onder het mom van ‘zieltjes winnen’. “Mensen in nood zijn op zoek naar helpers, mensen die naast hen kunnen staan.

De kernboodschap van de Bijbel is: mensen redden het zelf niet. We hebben iemand anders – God – nodig die ons helpt. Juist in onze wijk in Amsterdam merk ik dat mensen openstaan voor een gesprek over God. Maar het mag geen voorwaarde zijn: dat je iemand pas helpt als je over het geloof hebt gesproken. Gewoon helpen, zonder iets te zeggen, spreekt een eigen taal.”

In Rotterdam zeggen we dan: geen woorden, maar daden. “Inderdaad. Onze zogenaamde participatiesamenleving heeft behoefte aan vrijwilligers en informele zorg. Christelijke vrijwilligers willen dat doen vanuit een eigen waardepatroon: gericht op de ander en niet op jezelf. Dat zie je terug bij House of Hope. Ook in oude stadswijken zijn deze christelijke waarden een belangrijk houvast en daarmee krijgt de participatiesamenleving echt inhoud. De scheiding tussen kerk en staat is over. Het stadhuis en de kerk kunnen elkaar vinden in samenwerking, ze kunnen een bondgenootschap aangaan.”

En hoe doet u dat zelf concreet in Amsterdam? “Mijn vrouw en ik verhuisden heel bewust van Barneveld naar een probleemwijk in Amsterdam. We houden van de stad. Het leven staat er op scherp, maar dat is ook heel kleurrijk en boeiend. Inmiddels leiden we een woongemeenschap waar pasgelovigen en studenten wonen. We eten samen, er zijn huiskamerlezingen en discussies. We willen gastvrij zijn, de stad dienen en jonge mensen coachen.” 10 JAAR HOUSE OF HOPE

17


# ESSAY

HET GEHEIM VAN WAT IS

HOUSE OF HOPE?

OVER DE AUTEUR

IN TIEN JAAR IS HOUSE OF HOPE Kerkelijk werker Bram Dingemanse was betrokken bij de oprichting van House of Hope. Nu is hij actief in buurthuis ‘Thuis in West’ in Rotterdam-West.

GEGROEID VAN EEN KLEIN ZAADJE TOT EEN GROTE BOOM. HOE KAN DAT? BRAM DINGEMANSE GAAT OP ZOEK NAAR HET GEHEIM ACHTER EEN SUCCESVOL VRIJWILLIGERSPROJECT.

18 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


Zingend kwam de zangeres de zaal binnen zweven. Vier meter boven het podium zagen we haar sierlijk bewegen. Haar lied werd versterkt door de bijzondere performance. “Hoe doet ze dit?” dacht iedereen. Al snel ontdekten we het geheim: een bijna onzichtbare kabel. House of Hope is ook zo’n spectaculair fenomeen. In 2004 verschenen als klein zaadje, nu al uitgegroeid tot een forse boom die opvalt in het Rotterdamse welzijnsland. “Hoe doen ze dat?” is de logische vraag. Ik wil je meenemen op zoek naar het geheim achter een succesvol project, wat in Rotterdamse wijken herstel van het gewone leven beoogt. Want succesvol is het. Jaarlijks komen duizenden wijkbewoners over de drempel voor tientallen activiteiten. Met tweehonderd vrijwilligers en 6,5 fte betaalde werkers worden elk jaar 53.000 uren maatschappelijke inzet gegenereerd. Elke week zijn negentig vrijwilligers in touw! 75 bewoners die als cliënt met een hulpvraag binnenkwamen, participeren nu als deelnemer. 75 procent van de nieuwe bezoekers heeft niet eerder een zorgloket benaderd. House of Hope is opvallend succesvol in het vinden en verbinden van mensen. Dat heeft zich in 2005 en 2010 vertaald in de vrijwilligersprijs van Rotterdam en in 2013 werd het project verkozen tot beste Kroonappel-project in de categorie Buurt. In tien jaar werken met deze doelgroep heeft er nooit een escalatie van geweld of agressie plaatsgevonden. Dat is op zijn minst opmerkelijk. Waar zit het geheim?

MENSFACTOR

In juni 2014 hield de staf van House of Hope een studiemiddag. Ieder mocht een eigen antwoord geven op de vraag: wat is ons geheim? De uitkomst was helder: in de mensen. Met twintig kaderleden kwamen we tot de conclusie dat House of Hope staat of valt met de kwaliteit van de vrijwilligers. De mensfactor is doorslaggevend. In managementkringen is al langer een groeiend besef dat de mens belangrijker is dan de techniek. Mislukkingen worden voor 60 procent toegeschreven aan menselijk

'HET DRAAIT NIET OM

MENSEN

MENSEN HERSTELLEN'

TELLEN, MAAR OM

falen. Toch geeft maar een enkele organisatie voldoende aandacht aan de menskant, blijkt uit onderzoek van organisatiedeskundige Fred Janssen. Om verder te komen dient volgens hem “de mensfactor op de eerste plaats te komen en de techniek pas later”.

CREATIEVE KRACHTEN

Hoe doen we dat? Janssen betoogt dat het ruimte geven aan de mensfactor gepaard gaat met het vrijzetten van vier verschillende krachten. Allereerst de voedingskracht, die voortkomt uit de situatie. Als een duidelijk probleem, heldere nood of schrijnend onrecht roept om actie, dan is er voldoende ‘voeding’ voor een goed project. De tweede creatieve kracht is de persoonlijke kracht. Als er mensen zijn met stevigheid en betrokkenheid, commitment en gaven, creativiteit en visie, dromers en doeners, dan kan er iets moois tot stand komen. Vormkracht is de derde creatieve factor. Dit is het vermogen om met beschikbare middelen dromen en idealen tot werkelijkheid te vormen. Tenslotte is er de samenwerkingskracht. De kunst van productief teamwerk, van samen iets groters neerzetten, waardoor het totaal meer dan de som van de delen wordt! Bij House of hope blijken al deze vier krachten in ruime mate aanwezig. We lopen ze langs.

IS HET NODIG?

Urgentiebesef is een enorme katalysator. Bij House of Hope zien we aan de grote belangstelling uit de wijk, dat er inderdaad behoefte aan herstel is. House of Hope is geland in wijken met veel sociale problemen en met

een terugtredende overheid is er een enorme roep uit de samenleving naar verbinding en ontmoeting. De voedingskracht is groot en dat wordt door veel medewerkers ook beseft. De problematiek van de stadswijken is voor de doorsnee vrijwilliger één van de belangrijkste redenen om haar of zijn tijd te geven. Men wil niet aan de mens in zijn nood voorbijlopen, zoals de leiders in het verhaal van Jezus*. Liever identificeert men zich met degene die hulp biedt, of met Jezus zelf. Geen woorden maar daden, aanpakken, het is nodig!

CAPABELE EN BETROKKEN MENSEN

De persoonlijke kracht van de vrijwilligers is opmerkelijk. Als het niet lekker loopt met House of Hope of de mensen, dan kunnen diverse medewerkers daar wakker van liggen.

* In de Bijbel (Lukas 10) staat een verhaal van Jezus over een beroofde en neergeslagen man in het buitengebied van Jeruzalem. Er komen achtbare, leidinggevende mensen langs die geen hand uitsteken. Daarna komt iemand van de rand van de samenleving die hulp en zorg geeft. Jezus bedoelt dat het niet gaat om je functie of status, maar om wat je in de praktijk voor een ander doet.

10 JAAR HOUSE OF HOPE

19


'MENSEN WORDEN NIET GEDEFINIEERD HUN KLACHTEN OF PROBLEMEN,

NAAR

NAAR

MAAR

HUN KUNNEN EN ZIJN'

En dat is een goed teken… Grote betrokkenheid blijkt uit de onbetaalde inzet, uit de kwetsbare opstelling en de leerbare houding van veel vrijwilligers. Het Sociaal en Cultureel Planbureau liet in 2009 in de publicatie Vrijwilligerswerk in meervoud zien welke mensen de grootste kans lopen om als vrijwilliger bij maatschappelijke projecten te worden gevonden. Het zijn mensen met een protestants geloof, die stemmen op de ChristenUnie, een persoonlijke geloofservaring met God hebben, elke week naar de kerk gaan, minder televisie kijken dan gemiddeld, dagelijks bidden, middelbaar tot hoger zijn opgeleid en die meer lezen en minder slapen dan de gemiddelde Nederlander. Laat dit nu een behoorlijke omschrijving zijn van een groot deel van de medewerkers van House of Hope... Men ziet blijkbaar kans om de meest kansrijke groep vrijwilligers uit de samenleving succesvol aan te boren. Ieder van de vrijwilligers brengt zijn of haar unieke talent mee en dat is een flinke bron van kracht voor het werk.

VORMINGSKRACHT

Op de tekentafel kun je een droomhuis ontwerpen, maar daarmee staat het er nog niet. Er zijn nog heel veel praktische keuzes en acties nodig om zover te komen: vormingskracht. De mate waarin mensen en organisaties dromen tot realiteit kunnen maken is de vormingskracht en die is bij House of Hope groot. De kleine, vrij platte organisatie zorgt voor daadkracht en flexibiliteit. Men kan vlot in spelen op nieuwe noden of vrijkomende terreinen. De praktische insteek en de

20 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

doe-mentaliteit van veel medewerkers genereert energie. Vrijwel niemand komt om uren te maken of geld te verdienen. Men wil doelen bereiken en samen iets neerzetten wat er toe doet. Het draait niet om mensen tellen, maar om mensen herstellen.

SAMEN VERDER

House of Hope is vanaf het begin goed geweest in samenwerken. Als kleine partner in de wijk was ze altijd al aangewezen op andere instellingen. Zo werd er in 2013 samengewerkt met wel meer dan 120 organisaties. Het specifieke karakter als vrijwilligersorganisatie, geeft House of Hope in de samenwerking een eigen kleur en waarde. Ook intern is samenwerkingskracht een hoge waarde. Met een enorme diversiteit aan mensen en culturen, realiseert men een unieke vorm van vruchtbaar samenleven. Het jaarverslag 2013 bevat de interessante zinsnede: “naarmate je meer open staat voor elkaars verschillen, worden de overeenkomsten groter”. Een gezonde visie op eenheid in diversiteit schept een goed samenwerkingsklimaat van respect en vertrouwen.

WAARDEN VAN HERSTEL

De mensen van House of Hope zetten zich in voor het verhogen van zelfredzaamheid en zelfwaarde van wijkbewoners. Om dat te bereiken is er aandacht voor de hele mens. Mensen worden bij House of Hope niet gedefinieerd naar hun klachten of problemen, maar naar hun kunnen en zijn. In de buurt-

huiskamer aan de Bas Jungeriusstraat hangt een mooi schilderij met de drie kernwaarden: respect, family en hope. Ieder mens heeft waardigheid. Ieder mens mag deelnemen aan de familie in wording. Ieder mens mag weer hopen op betere tijden. Het zijn deze waarden die kleur geven aan de houding waarmee vrijwilligers hun werk doen en die zorgen voor de prettige sfeer tijdens de activiteiten.

NORMALE MENSEN

We komen gaandeweg dichter bij het geheim. Een geheim met niet alleen maar successen. De gebrokenheid van het leven is soms zo weerbarstig dat er niet altijd een oplossing te vinden is. De vrijwilligers van House of Hope zijn normale mensen die ook last hebben van teleurstelling, frustratie, moeheid of ziekte. Juist dan moeten ze leren leven met doelen die niet haalbaar blijken of muren die ze niet omver krijgen. Er is geen zon zonder schaduw. Maar House of Hope drijft op mensen met een mensvisie waarin respect, family en hope centraal staan. Zij vormen een helende gemeenschap die herstel van het gewone leven inzet. De mensfactor geeft de doorslag, meer dan huisvesting, techniek of structuur. Maar de betrokken mensen wijzen zelf in grote meerderheid ook nog op iets anders: de onzichtbare draad. De zwevende zangeres waarmee dit essay begon, hing aan een sterke, onzichtbare draad. Zo weten veel House of Hope vrijwilligers zich via een onzichtbare draad hartelijk verbonden met de God die mensen draagt en liefheeft. Vraag hen naar het geheim van het succes van House of Hope – het geheim van hun eigen belangeloze inzet – en velen zullen wijzen op die onzichtbare draad.


# PORTRET SHANTA SARDJOESINGH BEGON ALS VRIJWILLIGER, WERD STAGIAIRE EN GEEFT NU ALS MAATSCHAPPELIJK WERKER DE LIEFDE DIE ZE ZELF ONTVING DOOR AAN ANDEREN IN DE ‘HOUSE OF HOPE-FAMILIE’. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„T

oen ik voor het eerst bij House of Hope binnenstapte, kon ik niet vermoeden dat mijn leven zo zou veranderen. In het gezin waarin ik opgroeide zeiden we wel tegen elkaar: ‘Ik ben er voor je’. Maar in de praktijk gebeurde dat nooit. Mijn beeld van een familie was dat je er uiteindelijk alleen voor staat. Bij House of Hope ervoer ik iets totaal anders: er werd echt naar me geluisterd en ik werd opgezocht. Ja, ook buiten kantoortijden. Ik kreeg sms’jes, kaartjes of telefoontjes als ik er niet was. Ik werd gemist. Bij House of Hope zeiden mensen tegen me: ‘Jij hoort bij deze familie. Ik ben er voor jou, omdat jij waardevol bent.’ Ze geloofden in mij. Dat was voor mij van onschatbare waarde!

‘IK SLA GERUST EEN ARM OM IEMAND HEEN’

Herstel kan alleen plaatsvinden als je erkent dat er iets moet veranderen in je leven. In mijn geval: zaken als familie-zijn, vertrouwen en liefde heb ik altijd gemist. Wat ik zelf miste, herken ik nu ook sneller bij anderen. Als maatschappelijk werker was ik gewend om mij afstandelijk op te stellen. Ik had geleerd dat als een cliënt huilde, ik mijn emotie niet mocht tonen. Maar bij House of Hope sla ik gerust een arm om iemand heen. De liefde die ik bij House of Hope kreeg, geef ik nu door aan onze gasten tijdens de wijkmaaltijden, wijklunches en aan de gasten in de huiskamer. Ik ontmoet veel gebroken mensen die proberen te overleven, die families achterlieten en hier zijn om iets nieuws op te bouwen. Mensen die geen hoop meer hebben en soms niet weten hoe ze een dag door moeten komen. Voor hen wil ik familie zijn. Dan zie je mensen weer opbloeien en hoop krijgen. Dit was niet mogelijk als er niet eerst herstel in mijn eigen leven had plaatsgevonden. House of Hope is een thuis waar iedereen welkom is.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

21


Laurie Fokker, Anthonia Ehima en Abdoulai Dansoko bereiden een heerlijke maaltijd

BIJKLETSEN

TIJDENS EEN AFRIKAANSE MAALTIJD TIJDENS DE WEKELIJKSE WIJKMAALTIJD ONTMOETEN DE BUREN UIT DE TARWEWIJK ELKAAR ONDER HET GENOT VAN EEN EXOTISCHE WARME HAP. ‘HIER BEN JE BELANGRIJK’ Tekst en beeld Sjoerd Wielenga

De geur uit de keuken verspreidt zich over het hele pand aan de Bas Jungeriusstraat. Om half vijf zijn de voorbereidingen voor de wekelijkse wijkmaaltijd al begonnen. Langzaam druppelen de bezoekers binnen. Zoals Henk Roos (1961), een van de mannen van de mannengroep die wekelijks aanschuift bij de wijkmaaltijd. Op de bank in de gezellige zithoek vertelt hij dat hij hier zo’n drie keer per week binnenloopt. Henk, die werkloos is, heeft het naar zijn zin hier. “Ik kom naar House of Hope om gezellig koffie te drinken en te ouwehoeren. Door de open en fijne sfeer waarin ze je hier helpen, zie ik mensen veranderen.” 22 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

Henk komt niet alleen voor de avondmaaltijd, maar ontbijt hier soms ook. Kookt hij zelf weleens? Henk schudt het hoofd. “Ik eet al jaren uit de muur. Liever een snack dan dat ik kook.” Een paar jaar geleden is hij tot geloof gekomen, vertelt hij ongevraagd. Na een leven waarin hij zijn geld uitgaf aan seks, drugs, alcohol en gokken wandelde hij een kerk binnen. “Want ik liep volledig vast in mijn leven. In de kerk had ik het idee dat die voorganger het rechtstreeks tegen mij had, terwijl hij niet wist dat ik er was. Nu geloof ik in Jezus die van mensen houdt en ben lid van de pinkstergemeente.” Maar lang niet iedereen

die hier komt, gaat naar de kerk. House of Hope is er voor iedereen in de wijk. Zo zitten hier ook dagelijks mannen en vrouwen met een moslimachtergrond en mensen die niets met religie hebben. Intussen wordt de heerlijke kookgeur steeds intenser. Tijd om de kok op te zoeken. Want wat eten we vanavond?

HOOP EN LIEFDE

Het antwoord vinden we in de keuken. Rijst met Afrikaanse trofaisaus, kippenboutjes en salade, vertelt Anthonia Ehima (1976) boven het gasstel waar grote pannen op het vuur staan. De keuze voor een Afrikaans recept is niet zo raar, want Anthonia is geboren en getogen in Nigeria. Ze woont nu veertien jaar in Nederland. “Ik ben hier elke week,” zegt ze terwijl ze de salade klaarmaakt. “Ik kwam als cliënt binnen, maar inmiddels ben ik vrijwilliger. Ik ben gastvrouw, doe kinderwerk


ZELF AFRIKAANS KOKEN? BLADER NAAR PAGINA

47 VOOR EEN RECEPT VAN ANTHONIA.

# REPORTAGE

Henk Roos (vooraan) is vaste gast

Teamwork: Dien Buijk en Abdoulai Dansoko bereiden de maaltijd voor

en ik kook.” House of Hope is belangrijk voor Anthonia die haar Nigeriaanse familie vrijwel nooit ziet. Stralend: “Hier vind ik een nieuwe familie die hoop en liefde geeft. God zegent mij.” In de keuken is ook Laurie Fokker (1990), stagiaire bij House of Hope. Ze studeert Culturele Maatschappelijke Vorming aan de Hogeschool Rotterdam. Vanavond helpt ze Anthonia de kippenboutjes klaar te maken. “Het is heel leerzaam om hier te werken,” zegt Laurie. “Ik ben geboren op Zuid en ben van Hindoestaans-Surinaamse afkomst. In House of Hope leer ik mezelf kennen; ik merk hoe ik ten opzichte van andere culturen sta. Ik werk met Afrikaanse, Antilliaanse, Poolse, Surinaamse en Nederlandse mensen. Ik leer hoe je mensen in hun eigen culturele taal aanspreekt. Juist bij eten zie je dan verschillen. In sommige culturen is het netjes om je bord niet leeg te eten.”

RAMADAN

Uit een enquête die Laurie hield, blijkt dat de gemiddelde wijkmaaltijdbezoeker een single man van 45 jaar of ouder is. Maar niet alleen de mannen van de mannengroep komen op de wijkmaaltijd, ook deelnemers van de vrouwengroep en het kinderwerk zijn vaak present. “De wijkmaaltijd is het enige moment in de week dat mensen uit de verschillende activiteiten samenkomen. Maar er zijn er altijd ook die niet op andere gelegenheden komen.”

‘IK WORD GEMIST ALS IK ZIEK BEN. IN HOUSE OF HOPE BEN JE BELANGRIJK’

PETER:

Meestal komen er ook veel Marokkaanse en Turkse vrouwen. “Maar vanavond niet,” zegt Laurie, “want vanwege de Ramadan eten ze voor zonsondergang niet. ‘s Avonds zijn ze vooral in de eigen gemeenschap.” Nu de maaltijd bijna begint, wordt het steeds drukker. Voor de deur staan groepjes mensen gezellig in het zonnetje te praten. Anderen spelen een pot tafelvoetbal of een spelletje op een van de twee laptops. Ook Peter van der Vlag (1961) wacht tot de maaltijd begint. “Ik ben hier het zonnetje in huis,” zegt Peter, die door de Voedselbank op House of Hope is gewezen. “Als ik er niet ben, dan missen ze me.” Uit zijn broekzak haalt hij zijn smartphone tevoorschijn. Trots toont hij een sms’je die een van de maatschappelijk werkers stuurde toen Peter eens ziek was. ‘Ik mis je hier, hoe gaat het?’. Peter begint te stralen. “Ik word gemist als ik ziek ben. In House of Hope ben je belangrijk.” En dan aan tafel. Laurie opent de maaltijd. “Wie is er nieuw hier?” vraagt ze aan de zo’n

veertig aanwezige gasten. Eén man steekt zijn hand in de lucht. Hij wordt welkom geheten. “Mogen de mobiele telefoons uit?” vervolgt Laurie. “Ga lekker met elkaar in gesprek.” Maatschappelijk werkster Shanta Sardjoesingh opent de maaltijd met gebed. Shanta dankt “dat we één familie mogen zijn” en bidt voor de moslims die er vanwege de Ramadan niet zijn. De gasten laten zich het eten goed smaken. “Met House of Hope is helemaal niets mis,” zegt Cor van den Berg, terwijl hij een hap neemt. “Ik woon hier al vijftig jaar en liep hier miljoenen keren langs, maar stapte pas tweeënhalf jaar geleden voor het eerst naar binnen.” Net als veel anderen, gaat ook Cor even later voor een tweede bordje eten en daarna een bakje yoghurt. Sommigen lopen direct naar huis, een aantal blijft nog hangen voor een praatje en een kop koffie. En met veel enthousiasme geven weer anderen nog maar weer eens een draai aan de tafelvoetbaltafel. 10 JAAR HOUSE OF HOPE

23


# PORTRET ESTHER MULDER VLUCHTTE ALS KIND UIT SOMALIË. NU WERKT ZE VRIJWILLIG ALS VERTALER VOOR HOUSE OF HOPE ‘WANT ZO GEEF JE MENSEN WEER HOOP EN VERTROUWEN’. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

“A

ls House of Hope Beverwaard er niet zou zijn? Dan zou het hier veel saaier en leger zijn. House of Hope brengt echt hoop en leven in de wijk. Dat heb ik zelf ervaren. Ik ben geboren in Somalië in een moslimgezin. Het land werd geteisterd door oorlogen. Op mijn zevende ben ik met mijn familie gevlucht. We verbleven op allerlei plekken, tot we in Nederland aankwamen. Ik was toen negen. In Nederland was het veilig, maar dat betekende niet dat het leven ineens makkelijk werd. Als vluchteling voel je dat je anders bent. Op school werd ik gepest. En omdat ik uit de oorlog kwam en nauwelijks onderwijs had gehad, kon ik niet naar een klas met leeftijdsgenoten. Ik moest eerst goed Nederlands leren en kwam in groep drie. Voor mijn ouders was Nederland evengoed een vreemd land, dus zij konden mij ook niet helpen. Van een andere Somalische vrouw hoorde ik van House of Hope. De warmte en de zorg hier heeft mij erg goed gedaan. Het spreekt me aan dat de medewerkers uit liefde willen helpen. Ze willen christen zijn, maar dringen hun geloof niet op. Een klasgenoot op de middelbare school vroeg me eens mee naar de kerk. Daar bad ik: ‘Heer, als U de echte God bent, en ik niet de god van de islam moet dienen, laat het dan zien.’ Een half jaar kwam ik elke zondag in de kerk, maar van God merkte ik niets. Tot het tijdens een dienst ineens heel helder werd. Ik zag dat God anders was, dat Hij Jezus heeft gegeven en Hij voor mij is gestorven. Ik werd christen. Mijn vader wilde mij daarna nooit meer zien. Een moeder blijft altijd van je houden, haar zie ik nog regelmatig. Voor House of Hope bezoek ik mensen in de wijk en vertaal ik regelmatig. Ik weet hoe het voelt om in een totaal vreemd land aan te komen. Het is zo lastig om je weg ergens te vinden als je de taal niet spreekt. Door te vertalen geef je mensen weer hoop en vertrouwen.”

24 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

‘JE VOELT DAT JE ANDERS BENT’


VAN VROEGER

“Voorzieningen als kerken en moskeeën (er zijn er zes in de Tarwewijk) worden te weinig ingezet voor andere doelen dan puur religie. De betekenis van deze organisaties in het oplossen van conflicten/problemen, beperkt zich meestal tot de eigen achterban”

SEPTEMBER 2003

2002

TERUGBLIK

Wijkvisie Tarwewijk 2000 – 2010

Portefeuillehouder Lionel Martijn daagt kerken in de problematische Tarwewijk uit te doen waar ze vanouds sterk in zijn: aandacht geven aan normen en waarden, sociale cohesie bevorderen, opvoedingsondersteuning bieden, hulp aan de zwakke. De International Christian Fellowship (ICF) gaat de uitdaging aan en maakt een plan voor een diaconaal wijkproject.

NAAR NU

Remco Oosterhoff

Korrie Louwes

Lionel Martijn

Gebiedsdirecteur Charlois

Voormalig D66-wethouder Arbeidsmarkt, Hoger Onderwijs, Innovatie en Participatie

Voormalig CDAdeelraadsbestuurder Charlois

“House of Hope staat voor mij voor zorg aan mensen die vaak net tussen wal en schip (dreigen) te vallen en elders geen gehoor weten te vinden. Dat doen de mensen van House of Hope met passie en gedrevenheid waardoor ze in lastige wijken op Zuid het verschil weten te maken.”

“Vanuit de natuurlijke innerlijke kracht van het geloof, treden alle bewoners van House of Hope een ieder, ongeacht achtergrond, open en ondersteunend tegemoet; van mens tot mens. Deze open houding overstijgt alle verschillen zoals in status, religie, cultuur, rijkdom en welbevinden.”

“House of Hope was bij aanvang al het voorbeeld van het nieuwe werken in welzijnsland. Er werken gepassioneerde gelovigen die, gebruikmakend van giften en vrijwilligers, via een persoonlijke benadering het verschil maakten in het leven van velen in RotterdamZuid. Dat moet je als politiek bestuurder absoluut omarmen.” 10 JAAR HOUSE OF HOPE

25


Hanny de Kruijf Directeur van Samen 010: kerken en vrijwilligers voor de stad.

“House of Hope inspireert mensen die hulp kregen om zelf óók vrijwilligerswerk te doen. Dat vind ik heel bijzonder.” 26 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

Cor en Elsbeth besluiten het wijkproject, House of Hope, te gaan trekken en verhuizen vanuit Haren (Gr.) naar RotterdamZuid.

Peter van Voorst en David ter Avest Onderzoekers aan resp. Hogeschool Rotterdam en Hogeschool Inholland

“House of Hope is een organisatie die ons – in de huiskamer – verfrissend confronteert door ‘hulpverlening’ en ‘hulpverleningsrelatie’ op een inspirerende manier te herdefiniëren.”

21 AUGUSTUS 2004

MEI - JULI 2004

DECEMBER 2003

ICF vraagt Cor en Elsbeth Hubach voor het opzetten van een diaconaal wijkproject.

Startevenement met een buurtbarbecue en een Braziliaanse band.

Theo Schut Voorzitter van de Raad van Commissarissen van WoonCompas Voorzitter Marineclub Rotterdam

“House of Hope is een van de mooie parels aan vrijwilligerswerk die we in Nederland hebben. Ze doen zinvol werk voor kwetsbare mensen. Als geboren Rotterdammer op Zuid kijk ik daar met bewondering naar. Ik zie uit naar de nieuwe huisvesting op Katendrecht.”


House of Hope ontvangt uit handen van wethouder Leonard Geluk een belangrijke Rotterdamse vrijwilligersprijs. In de categorie ‘educatief en sociaal-cultureel‘ wordt ‘House of Hope’ beschouwd als het meest opvallende project.

Ds. Gé Drayer Secretaris diaconaat & zending Christelijke Gereformeerde Kerken

“House of Hope heeft mijn bijna verloren hoop voor de kerk in de stad doen herleven: ze is er, doet mee en doet ertoe! House of Hope is daar het zichtbare bewijs van.”

Jury Rotterdamse Vrijwilligersprijs 2010

“De jury is met name te spreken over de methodiek. De begeleiding is intensief, de vrijwilligers blijven op praktisch en emotioneel vlak betrokken tot het probleem helemaal onder controle is. Als vrijwilliger kun je al even laagdrempelig instromen en wordt je ook professioneel begeleid en gecoacht. Door hun inmiddels zeer uitgebreide netwerk, ook bij officiële instanties, kunnen de mensen die een hulpvraag hebben zeer efficiënt worden geholpen. Waar reguliere hulp tekort schiet, vult House of Hope het gat.”

16 JANUARI 2006

DECEMBER 2005

DECEMBER 2004

Eerste betaalde kracht in dienst (16 uur).

Stichting House of Hope wordt opgericht.

Ds. Bas van Zuijlekom Trekker van de interculturele kerkplanting ‘MEER dan BeverWAARD’, dochtergemeente van de Christelijk Gereformeerde Kerken en Gereformeerde Kerken vrijgemaakt Rotterdam-Zuid.

“God geeft ons gouden kansen in de wijk doordat House of Hope en MEER dan BeverWAARD als broer en zus samen kunnen optrekken.” 10 JAAR HOUSE OF HOPE

27


House of Hope start buurtactiviteiten vanuit een derde locatie in de Beverwaard.

DECEMBER 2009

DECEMBER 2008

AUGUSTUS 2007

House of Hope start buurtactiviteiten vanuit een tweede locatie op Katendrecht.

House of Hope krijgt een Europese subsidie vanwege het Europese jaar voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting.

Herman Noordegraaf

Wolter Nijenhuis

André Rouvoet

Bijzonder hoogleraar diaconaat aan de Protestantse Theologische Universiteit.

Beleidsadviseur Vreemdelingenzaken, kabinet Burgemeester Rotterdam.

Oud-minister voor Jeugd & Gezin en vice-premier in het kabinet Balkenende 4

“House of Hope is inderdaad een huis van hoop voor mensen in de marge van onze samenleving door een veelzijdig diaconaat te beoefenen als weerspiegeling van Gods liefde voor mensen.” 28 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

“In mijn werk heb ik regelmatig contact met de medewerkers van House of Hope. Uiterst plezierig om met elkaar, in wederzijds vertrouwen, te kunnen werken aan een betere toekomst voor de vreemdelingen hier of in hun land van herkomst. Zeker omdat dit vanuit House of Hope gebeurt met het vragen van aandacht voor de mens achter de hulpvraag.” 

“In 2010 mocht ik als minister de nieuwe huisvesting van House of Hope in de Tarwewijk openen. Prachtig om te zien hoe dit mooie initiatief, gestart vanuit een grote christelijke betrokkenheid op de wijk en zijn veelkleurige bevolking, is uitgegroeid tot een onmisbare schakel in het bereiken van mensen die even een luisterend oor, een steuntje in de rug, kortom: een warm en open hart nodig hebben! Ik wens alle medewerkers en gasten toe dat dit hoop biedende initiatief nog vele jaren zijn zegenrijke werk in Charlois mag blijven doen!”


House of Hope vertegenwoordigt Nederland bij een slotconferentie in Brussel, ter afsluiting van het Europese jaar voor de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting.

DECEMBER 2010

JUNI 2010

Minister en vicepremier André Rouvoet opent de nieuwe huisvesting in de Tarwewijk. De huisvesting kwam tot stand door een samenwerking van drie woningcorporaties, gemeente Rotterdam, vermogensfondsen en bedrijfsleven.

House of Hope ontvangt uit handen van wethouder Korrie Louwes de Rotterdamse Vrijwilligersprijs 2010. In de categorie ‘anders’ was House of Hope het meest opvallende project.

Jacqueline Peper-van der Hoeven

Ahmed Aboutaleb

Gebiedsadviseur gemeente Rotterdam.

Burgemeester van Rotterdam

“House of Hope levert een zeer welkome bijdrage aan de kwetsbare burgers in Rotterdam-Zuid en zorgt ervoor dat zij waar mogelijk een stapje verder kunnen met hun deelname aan de samenleving. Zij dragen de meest kwetsbare burgers een warm hart toe en doen hun werk op een manier die ik zeer bewonderenswaardig vind. Ik wens House of Hope dan ook veel succes toe met haar werkzaamheden voor de komende jaren en kijk uit naar de voortzetting van onze plezierige en resultaatgerichte samenwerking in het gebied.”

“De betrokkenheid en de bevlogenheid van de medewerkers van House of Hope bij het wel en wee van Rotterdammers wordt door mij bijzonder gewaardeerd. Belangrijk in uw werk is de sterke aandacht voor het individu met kleine en grote problemen. Houd deze lijn vast voor de komende jaren!” 10 JAAR HOUSE OF HOPE

29


Stefan Paas Bijzonder hoogleraar kerkplanting en -vernieuwing aan de Vrije Universiteit in Amsterdam

“Lang geleden waren er meer kerken in Rotterdam-Zuid dan nu. Maar hadden ze ook meer impact? Het lijkt erop dat het kleiner worden van de kerken gepaard is gegaan met een groeiende bewustwording van de noden van de samenleving. House of Hope heeft daarin een grote rol gespeeld. Jarenlang geeft House of Hope zichtbaar en tastbaar gestalte aan het goede nieuws van God in Rotterdam-Zuid. Ik ben daar enorm blij mee en ik bid dat dit werk nog lang mag doorgaan.” 30 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

House of Hope Katendrecht verhuist naar een tijdelijke locatie aan de Tolhuislaan, om in 2015 een grotere huisvesting in het nieuwbouwproject Musa Katendrecht te kunnen betrekken.

Johanneke van der Plaats en Finette van der Ploeg

APRIL 2013

MAART 2013

SEPTEMBER 2012

House of Hope Beverwaard vestigt zich in wijkgebouw ‘De Focus’ en breidt haar activiteiten fors uit door samenwerking met een reguliere welzijnsaanbieder.

House of Hope wordt tijdens de Kroonappelverkiezing van het Oranje Fonds door Rotterdammers gekozen als het mooiste sociale initiatief in de categorie Buurt.

Anne Maljers Hoofd projectadvies Oranje Fonds.

Wijkverpleegkundigen van de Zichtbare Schakel Tarwewijk/Carnisse

“House of Hope is er voor mensen in nood. Zij gaan verder waar anderen ophouden.”

“Het Oranje Fonds steunt House of Hope van harte, omdat het sociaal geïsoleerde bewoners helpt om deel te nemen aan maatschappelijke activiteiten. Niet voor niets werd House of Hope in 2013 in onze Kroonappel-verkiezing door Rotterdammers uitgeroepen tot mooiste sociale initiatief in de categorie Buurt.”


NOVEMBER 2014

AUGUSTUS 2014

House of Hope is 10 jaar maatschappelijk betrokken op Rotterdam-Zuid vanuit 3 locaties, met 13 betaalde medewerkers en 225 vrijwilligers. Met een breed aanbod van 35 verschillende activiteiten worden kwetsbare wijkbewoners ondersteund, met elkaar in ontmoeting gebracht en waar mogelijk geactiveerd.

Tijdens het jubileumseminar “Herstel van het gewone leven” worden de nieuwe website www.houseofhope.nl en het magazine Herstel gepresenteerd.

herstel 10 JAAR

VAN HET GEWONE LEVEN

HOUSE OF HOPE ROTTERDAM

+

10 LEVENSVERHALEN VAN GASTEN, VRIJWILLIGERS & MEDEWERKERS

COR & ELSBETH HUBACH: ‘IN ROTTERDAM-ZUID ZIJN WE PAS ECHT GAAN LEVEN’ IMPRESSIE: AFRIKAANS ETEN IN DE TARWEWIJK (+ RECEPTEN!) VAN PROBLEEMWIJK NAAR HERSTELWIJK

SALIM ONTVLUCHTTE DE BURGEROORLOG IN LIBERIA

AHMED ABOUTALEB # THEO SCHUT

'IK KAN WEER

HOPEN

# STEFAN PAAS # ANDRE ROUVOET # KORRIE LOUWES # MARCO PASTORS

EN

DROMEN'

Leonard Geluk

Joke Ellenkamp

Setkin Sies

Van 2004-2009 wethouder Onderwijs & Jeugd. Nu is hij voorzitter van het College van Bestuur van De Haagse Hogeschool.

Directeur Stichting Pameijer Bestuurslid Stichting Bevordering van Volkskracht

Fractievoorzitter ChristenUnie/SGP in de Rotterdamse gemeenteraad.

“Ik heb een zeer positieve herinnering aan de bezoeken die ik als wethouder aan House of Hope bracht. Ik zag echte betrokkenheid, medemenselijkheid en jonge mensen die een deel van hun tijd belangeloos inzetten voor ‘de naaste’ in een van de meest kwetsbare wijken van Rotterdam. Voor mij was dit een voorbeeld van de toekomst van het welzijnswerk in Rotterdam: vanuit de samenleving zelf, en niet vanuit algemene instituties, zorgdragen voor anderen. House of Hope verdient veel respect en ik feliciteer ze  – en heel Rotterdam – van harte met het tienjarig bestaan!”

“Geweldig hoe House of Hope met de inzet van vrijwilligers naast enkele professionals zoveel mensen weet te bereiken en te ondersteunen. Zo wordt kracht in de samenleving aangeboord.”

“Het mooie aan House op Hope is dat het mensen van ‘hulpvragers’ weet te bewegen tot ‘hulpverleners’. Een mens is niet zwak, maar heeft alleen terreinen waarop hij zwak is. Het is altijd een feest om daar mensen tot leven te zien komen. House op Hope brengt in de praktijk waar U2 over zingt in het nummer Grace: ‘…Grace finds goodness in everything… Grace finds beauty in everything… Grace makes beauty out of ugly things’.” 10 JAAR HOUSE OF HOPE

31


# PORTRET NICOLE NGAIMA WAS TIEN JAAR GELEDEN ÉÉN VAN DE EERSTE CLIËNTEN VAN HOUSE OF HOPE. INMIDDELS HEEFT ZE HAAR EIGEN STICHTING VOOR OUDERS VAN AUTISTISCHE KINDEREN. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„V

eertien jaar geleden vluchtten mijn man en ik uit Congo naar Nederland, vanwege de oorlog in Congo. De eerste jaren in Nederland waren niet makkelijk: we hadden nog geen verblijfsstatus en we hadden geldproblemen. We klopten aan voor hulp bij een algemene hulpinstantie. Maar daar behandelden ze ons afstandelijk en uit te hoogte. Niet waardig. Ze maakten opmerking als: ‘Je woont in Nederland, waarom praat je dan geen Nederlands?’ In een kerk verwees iemand ons naar House of Hope en daar werden we de eerste cliënten van Elsbeth Hubach. De sfeer was heel warm en betrokken. Lydian, de dochter van Cor en Elsbeth, kwam veel bij ons over de vloer. Zij was toen een jaar of acht. Met Cor en Elsbeth praatte ik Engels, maar bij Lydian kon dat niet. En ze stelde allerlei vragen. Zo heb ik mijn Nederlands heel goed geoefend.

'IK LEERDE MIJN AUTISTISCHE KINDEREN MET LIEFDE TE ZIEN' 32 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

We hebben drie kinderen, een dochter en twee zoons. Onze zoons zijn autistisch. Eerst had ik het daar erg moeilijk mee. In Congo zeggen ze dan al snel dat je kind demonisch bezeten is. Maar wat moet je daarmee? Je weet nooit wanneer zo’n demon weggaat. Je voelt je machteloos. Ik vond het heel fijn om te horen wat er precies aan de hand was met onze kinderen. Dat er verbetering mogelijk is. Bij House of Hope heb ik geleerd om liefdevol en geduldig met anderen om te gaan. Bij onze kinderen werkt dat ook heel goed. Als je liefde en structuur geeft, bloeien ze steeds meer op. Bij House of Hope heb ik heel veel ontvangen. Ik wilde graag iets terugdoen. Daarom hebben we de stichting Take Care of Children opgericht. We richten ons op hulp aan ouders met kinderen die autisme hebben of een verstandelijke beperking – in Congo, maar ook aan Afrikaanse ouders in Nederland. We hebben een blijde boodschap! Je kind is niet van satan, hij heeft nog nooit iemand gemaakt. Je kind is geliefd door God. Door Zijn liefde is er hoop en uitzicht.”


# PORTRET NADAT ZIJN VROUW OVERLEED, ONTDEKTE WILLEM LOUTER HOEVEEL SCHULDEN HIJ HAD. HOUSE OF HOPE HELPT HEM BIJ DE SCHULDSANERING EN WILLEM NEEMT ER DE TELEFOON OP. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„T

oen mijn vrouw zes jaar geleden overleed, ontdekte ik dat we flinke schulden hadden. Ik dacht altijd dat we, doordat we allebei werkten, genoeg te besteden hadden. Ik werkte als schoonmaker, of met een duur woord: interieurverzorger. Na het overlijden van mijn vrouw heb ik dat nog een paar jaar gedaan. Toen ging het niet meer. Ik kreeg steeds meer last van mijn knieën. Slijtage. Ik kwam in de WAO terecht.

'IK KOM WEER ONDER DE MENSEN'

House of Hope helpt mij nu met mijn traject van schuldsanering. Vanbinnen voel ik veel meer rust. Als ik naar huis ga, heb ik niet meer die stress van: help, straks ligt er weer een brief van een schuldeiser in de brievenbus! Ik werk nu ruim twee jaar als vrijwilliger bij House of Hope in Katendrecht. Eerst was ik een tijd gastheer. Ik ontving mensen en zorgde voor koffie. Ik moest vrij veel lopen en dat ging niet meer met mijn knieën. Nu doe ik andere taken. Ik neem de telefoon op en coördineer klusjes die bij mensen thuis gedaan worden. Toen mijn vrouw nog leefde, gingen we nog af en toe naar de katholieke kerk. Nu ga ik geregeld naar De Echo, een kerk waar ook andere vrijwilligers van House of Hope bij betrokken zijn. God zie ik als helper en beschermer. Misschien zeg je: het zijn toch mensen die je geholpen helpen? Dan zeg ik: nee, de Heer heeft die mensen gebruikt. Echt waar, zonder de Heer kom je nergens. Mijn moeder was nog maar veertien jaar toen ik geboren werd. Ik ben opgegroeid bij mijn pleegouders. Ik heb goede pleegouders gehad, maar nu zijn ze allebei overleden. Mijn echte ouders spreek ik nooit. Ik heb ze wel eens geprobeerd op te zoeken, maar toen bleek dat die behoefte aan contact niet wederzijds was. Dan hoeft het voor mij niet. Inmiddels heb ik er vrede mee. Mijn werk hier wordt gewaardeerd, en dat doet mij heel erg goed. Ik kom weer onder de mensen. Dat is toch beter dan thuiszitten en tobben?”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

33


FEITEN & CIJFERS ER WORDEN JAARLIJKS ONGEVEER

2.500 BRODEN UITGEDEELD

>

7000

KEER

WERD DE HUISKAMERINLOOP VAN HOUSE OF HOPE IN 2013 BEZOCHT.

±

60 x

PER JAAR WORDEN ER PRAKTISCHE KLUSSEN UITGEVOERD BIJ MENSEN ZONDER NETWERK

DE BEZOEKERS VAN ONZE LOCATIE IN DE TARWEWIJK KOMEN OORSPRONKELIJK UIT DE HELE WERELD. - 81% IS VAN NIET-NEDERLANDSE AFKOMST - 38% IS AFRIKAANS - 14% KOMT UIT MIDDEN EN OOST EUROPA

EET SMAKELIJK? > 50% van alle House of Hope-cliënten leeft onder de voedselbank-norm en komt dus in aanmerking voor een voedselpakket. Wij verzorgen voor de voedselbank de intake. > In de Kerk van de Nazarener runnen wij een eigen voedselbankuitdeelpunt. > Ook zamelen wij zelf voedsel in bij supermarkten, bakkers, kerken en scholen. Wekelijks worden ongeveer 10 voedselpakketten samengesteld en uitgedeeld (totaal 530 pakketten per jaar).

HET GROOTSTE DEEL VAN ONZE CLIËNTEN IS TUSSEN DE

27 EN 50 JAAR OUD.

BIJ DE ONTMOETINGSACTIVITEITEN KOMEN VEEL 55+’ERS. 34 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


# PORTRET PAUL DE ROMPH WAS AL VRIJWILLIGER, MAAR NADAT HIJ WERKLOOS THUIS KWAM TE ZITTEN WERD HIJ TEAMCOÖRDINATOR VAN HOUSE OF HOPE. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„I

k wilde iets betekenen voor mensen in nood. Daarom werd ik in 2008 voor een halve dag per week vrijwilliger bij House of Hope in de Beverwaard. De rest van de dag werkte ik voor mijn personeelsbemiddelingsbedrijf. Dat ging goed, tot de crisis aanbrak. Mijn twee partners en ik besloten te stoppen; ik ging ergens in loondienst, maar raakte na een jaar werkloos. Ik maakte mij veel zorgen. Ik moest toch geld verdienen voor mijn gezin? Op een keer bad ik: ‘Heer, U zegt dat ik mij geen zorgen moet maken om mijn dagelijks brood...’ Waarop God in mij sprak: ‘Nou, doe dat dan ook niet!’ Er viel een last van mijn schouders.

‘IK MOET MIJN PLANNETJES OPZIJ ZETTEN’

Via wonderlijke wegen ben ik toen teamcoördinator geworden bij House of Hope. En later kreeg ik daar een baan bij als pastoraal werker voor de kerk waarvan ik lid ben. Diaconaal en pastoraal werk heeft altijd mijn hart gehad. Bij mijn bedrijf was ik gewend dat je een plan maakt en dat uitvoert. Bij dit werk moet je veel meer loslaten. Mijn eigen plannetjes moet ik steeds opzij zetten. Dat is moeilijk, maar uiteindelijk brengt het heel veel vrijheid! Soms komt het werk van House of Hope en van de kerk bij elkaar. Zo was er een vrouw uit de kerk die vroeg om langs te komen. Haar zoon, een cliënt van House of Hope, was van huis weggelopen. Hij had veel problemen en had zijn studie afgebroken. We praatten met elkaar en ik sprak een gebed uit: “Heer, deze moeder wil zo graag haar zoon weer in de ogen kijken. We weten niet waar hij is, maar U weet dat wel.” En precies op dat moment ging de telefoon. Het was haar zoon! En dat merk ik vaak in dit werk. Als wij het niet meer weten, gaat God iets doen.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

35


VAN PROBLEEMWIJK NAAR

HERSTELWIJK HET LEVEN IN DE WIJKEN WAAR HOUSE OF HOPE ACTIEF IS, GAAT NIET ALTIJD OVER ROZEN. DE PROBLEMEN ZIJN VAAK GROOT, MAAR ER GLOORT HOOP EN HERSTEL OP ZUID. Tekst Sjoerd Wielenga Beeld Ronald Smaal

36 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


# ACHTERGROND

10 JAAR HOUSE OF HOPE

37


D

rugsdealers, prostituees, hangjongeren, vuil op straat, criminaliteit... Het is het bekende rijtje als je over Rotterdam-Zuid praat. Sommige straten waren zo gevaarlijk dat zelfs de politie er niet meer wilde komen. Die tijd is veranderd. Hoewel het inmiddels beter gaat beter op Zuid, zijn er nog steeds zorgen over veiligheid, gezondheid en woongenot. De Tarwewijk – waar House of Hope tien jaar geleden de eerste locatie opende – behoort volgens de gemeente Rotterdam tot de slechtste wijken van de stad. “Op Zuid is er sprake van een stapeling van achterstanden op het gebied van woningkwaliteit, werk en

inkomen, scholing en onderwijs,” noteerden de partners van het Nationaal Programma Rotterdam Zuid in het rapport Zuid werkt! in 2011. “De ouders zijn laag opgeleid, hebben weinig te besteden en de leefomgeving is te weinig stimulerend om vooruit te komen. Wat op Zuid voor veel mensen ontbreekt is een klimaat van leren en werken.” De problemen worden “on-Nederlands” genoemd. Uit onderzoek van het Erasmus MC in Rotterdam blijkt zelfs dat mannen uit de Tarwewijk zeven jaar korter leven dan inwoners van de Vinexwijk Nesselande.

STERKE WIJK Om Rotterdam-Zuid te verbeteren, sloegen de rijksoverheid, de gemeente Rotterdam,

DE PROBLEMEN WORDEN 'ON-NEDERLANDS' GENOEMD

onderwijs- en zorginstellingen, woningcorporaties en bedrijfsleven de handen ineen in een gezamenlijk programma: in 2012 ging het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid van start. Doel is mensen naar school en aan het werk krijgen en de woningen verbeteren. Maar dat niet alleen, de hele structuur van de wijk moet sterker worden. Annette Olugosi weet er alles van. Als maatschappelijk dienstverlener van House of Hope begeleidt zij verschillende cliënten, die vaak een combinatie van problemen hebben. “Denk aan grote schulden, verslaving aan drugs, gokken of alcohol, werkloosheid, opvoedingsproblemen of familieconflicten. Sommigen komen op straat te staan vanwege de schulden. Maar ook doordat een malafide huisbaas ze op straat zet.” Annette biedt een luisterend oor, helpt met het invullen van formulieren – “want dat is voor lang niet iedereen zo makkelijk” –, heeft contact met instanties, of verwijst naar afkickklinieken. De overheidsbezuinigingen treft de minima in deze wijk hard, merkt ze. “Vaak moeten ze een tijd wachten voordat ze in de schuldsanering zitten. Ze

ZUID IN VOGELVLUCHT Bron: Zuid werkt! (Nationaal Programma Kwaliteitssprong Zuid, 2011).

1880-1940

EXPLOSIEVE GROEI Als in 1872 de Nieuwe Waterweg wordt opgeleverd, groeit de haven explosief. Er worden woonwijken gebouwd op Zuid om havenarbeiders te huisvesten. Veel van hen zijn afkomstig van de Zeeuwse en ZuidHollandse eilanden en Noord-Brabant. 38 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


raken dan tussen wal en schip en hebben echt geen cent. Voor deze mensen proberen wij via fondsen geld te krijgen. En we leren hen om goed met hun geld om te gaan. Want voorkomen is beter dan genezen.”

TROEP OP STRAAT “Het is voor mensen op Zuid knap ingewikkeld om deel te nemen aan de samenleving,” weet ook directeur van het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid Marco Pastors (voormalig wethouder en fractievoorzitter van het door Pim Fortuyn groot geworden Leefbaar Rotterdam). “De goedkope woningen trekken mensen met achterstanden aan. Er wonen weinig succesvolle mensen aan wie minder succesvolle mensen zich kunnen optrekken. Bovendien is er weinig sociale controle waardoor er veel mogelijk is: troep op straat, criminaliteit en elkaar niet aanspreken op verkeerd gedrag.” Bovendien trekken de oude stadswijken veel illegalen, zegt Pastors. Om de wereld van deze mensen te leren kennen, zocht hij contact met House of Hope. Daar hoorde Pastors de getal-

len: op Zuid wonen zo’n 7500 tot 9000 illegalen, waarvan een groot deel uitgeprocedeerde asielzoekers en mensen die uitgebuit worden. “De medewerkers van House of Hope knopen alle eindjes aan elkaar om hen te helpen. Het viel me op dat ze investeren om de persoonlijke verhalen te leren kennen. Anderen instellingen doen hun ding, maar House of Hope sleurt aan deze mensen om ze naar een betere situatie te krijgen.” Als voorbeeld noemt Pastors dat House of Hope illegale mensen helpt terug te keren naar het land van herkomst – als dat mogelijk is. “Dat is waar we elkaar vonden: hoe krijgen we mensen terug die terug willen? Dat is in het belang van de mensen en in het belang van Rotterdam-Zuid.” Annette Olugosi is tevreden over de samenwerking met het Nationaal Programma van Marco Pastors. “Als vluchtelingen in hun eigen land een nieuwe start willen maken, dan helpen we hen terug te keren. Ze kunnen bij House of Hope meedoen met de activiteiten. Ook helpen we ze om certificaten te halen en bedrijfsplannen te schrijven. Dat zijn voor-

'HOE KRIJGEN WE MENSEN TERUG DIE TERUG WILLEN?' waarden om in het thuisland te kunnen starten.” Soms lukt het en zwaait Annette mensen uit op Schiphol. Maar vaak loopt het vast op reisdocumenten die door het land van herkomst niet afgegeven worden. “Ze willen wel, maar kúnnen niet terugkeren,” vertelt ze. “Wij vragen dan aan het team van Marco Pastors: geef deze mensen opvang en voorzieningen. Ook komen we via het team makkelijker in contact met bijvoorbeeld de Immigratie- en Naturalisatiedienst of de gemeente. Als het thuisland te gevaarlijk is, bijvoorbeeld vanwe-

1950-1960

1960-1975

WEDEROPBOUW

GROTE WERKLOOSHEID EN VERPAUPERING

Na de Tweede Wereldoorlog staat het inhalen van het woningtekort hoog op de agenda. Nieuwe woonwijken met veel groen en veel portieketagewoningen worden gebouwd. In de jaren ’50 floreert de haven. Banen zijn er in overvloed, arbeiders blijven uit alle windstreken naar Rotterdam komen. Vanaf het midden van de jaren ’50 breidt de haven zich steeds verder uit richting zee met de aanleg van de Botlek, Europoort en de Eerste Maasvlakte. In 1960 is Rotterdam de grootste haven van de wereld.

Doordat de haven wegtrekt uit de stad, verdwijnen er veel banen. Door het instorten van de scheepsbouwsector en de oliecrisis stijgt de werkeloosheid. Hoewel er flink gebouwd wordt op Zuid, vertrekken veel mensen naar andere woonwijken. De komst van mensen uit Spanje, Turkije, Marokko, de Antillen en Suriname leidt tot spanningen. Armoede en onveiligheid nemen toe, sociale cohesie en participatie nemen af. Zuid komt in een negatieve spiraal terecht. 10 JAAR HOUSE OF HOPE 39


ge ebola of oorlog, moeten vluchtelingen in Nederland kunnen blijven.” Betere wijken op Zuid, dat is wat het Nationaal Programma wil, vertelt Marco Pastors. Maar hoe maak je van een probleemwijk een herstelwijk? Pastors: “Dat doen we door mensen naar school te krijgen en aan het werk te helpen. Dan los je problemen als eenzaamheid, het ontbreken van dagbesteding en schulden op. Als je werkt, heb je geld en collega’s.” En als dat geregeld is, zijn organisaties als House of Hope overbodig, denkt hij. “Het is goed dat er iets gedaan wordt voor mensen die dreigen af te glijden. Maar de vraag is of zulke buurthuiskamers mensen niet wegdrijft van werk en school. Het Nationaal Programma wil dat het leven van de mensen hier lijkt op dat van mensen in de betere wijken. Daar hoort een buurthuiskamer niet bij.” Annette Olugosi reageert: “Het is inderdaad niet de bedoeling dat mensen bij ons op de bank gaan hangen. We stimuleren hen juist om aan de slag te gaan. Als ze vrijwilligerswerk doen, leren ze werkvaardigheden zoals

'WE STIMULEREN HEN JUIST OM AAN DE SLAG TE GAAN' op tijd komen. Zo wordt de afstand naar de arbeidsmarkt kleiner. Maar in sociaal zwakke wijken wonen ook veel mensen die niet in staat zijn om te werken: ouderen, mensen met lichamelijke beperkingen en psychische klachten. Zij kunnen heel makkelijk in een sociaal isolement raken.”

HOOP VOOR ZUID De grote vraag is: is er hoop voor Zuid? Marco Pastors denkt van wel. “Het Nationaal Programma focust op het gezin. Onze sociaal werkers gaan bij de mensen thuis aan de keukentafel in gesprek om te zoeken naar oplossingen. Ouders moeten meer tijd aan hun kinderen besteden. Bovendien krijgen kinde-

ren op basisscholen zes tot tien uur extra les in taal, rekenen, cultuur, sport en beroepsoriëntatie. Normaal gesproken krijgen kinderen dat van hun ouders thuis mee. Maar dat is het verschil met gewone wijken in het land: hier doen veel ouders dat niet.” Ook Annette Olugosi denkt dat er hoop is voor Rotterdam-Zuid. “Ik ben blij met deze wijkteams. Wij kunnen mensen bij hen aanmelden, dan krijgen ze extra aandacht. Goede samenwerking met alle instanties in de wijk is essentieel. En ik geloof dat God mensen op Zuid nieuwe hoop kan bieden. Ik wil Zijn liefde voor deze mensen laten zien door hen te helpen, of ze nu wel of niet gelovig zijn; dat maakt niet uit.”

1975-1990

1990-2014

STADSVERNIEUWING VOOR LAGE INKOMENS

HET SUCCES VAN DE KOP VAN ZUID

In het kader van de stadsvernieuwing gaan grote delen van Zuid op de schop. Het verwaarloosde particuliere bezit wordt vervangen door sociale woningbouw (renovatie én nieuwbouw) tegen zo laag mogelijke huren. Maar nieuwbouwwoningen in de regio Rotterdam blijken een goed alternatief voor de portiekwoningen op Zuid. Het zorgt voor een nieuwe uittocht en voor de vestiging van veelal kansarme nieuwkomers, aangetrokken door lage woonlasten.

Het voormalige havengebied Kop van Zuid wordt ontwikkeld tot trendy woon- en werkplek en de Erasmusbrug brengt het centrum dichterbij. De gemeente pakt verloederde panden aan en zet de rem op de instroom van kansarmen. Toch stapelen sociale achterstand en veiligheidsproblemen zich nog altijd op. In 2012 slaan rijksoverheid, de gemeente Rotterdam en verschillende partners de handen ineen in het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid dat Zuid moet verbeteren.

40 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


# PORTRET GEWOON MENSELIJK CONTACT. DAT IS WAT ANNEMARIE DUIFHUIZEN, MAATSCHAPPELIJK WERKER BIJ HOUSE OF HOPE, ZOVEEL MOGELIJK WIL. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„I

k ben opgegroeid op de Veluwe, maar dat betekent niet dat ik niet weet wat er speelt in de wereld. Mijn vader werkte bij de politie en praatte heel open over wat hij allemaal meemaakte. De schok was dus niet heel groot toen ik in Rotterdam kwam wonen. Eerst werkte ik als maatschappelijk werker voor een stichting die hulp biedt aan daklozen. Ik was er vooral bezig als professioneel hulpverlener. Dat is leerzaam, maar die professionaliteit schept ook afstand. Ik had vijftig mensen die ik begeleidde, dan ben je vooral gericht op efficiëntie en minder op kwaliteit. Bij House of Hope heb ik veel meer vrijheid. Dat kan een gevaar zijn; je kunt je grenzeloos verliezen, maar je kan ook meer je hart volgen. Eerst vond ik het heel belangrijk om werk en privé gescheiden te houden. Nu denk ik: moet je daar echt zo star mee omgaan? Soms neem ik mijn dochtertje mee naar de dagopeningen. Dat vinden de mensen hier geweldig. Gewoon menselijk contact werkt genezend.

‘HOUSE OF HOPE HEEFT MIJ MILDER GEMAAKT’

Er gebeuren ook moeilijke dingen, bijvoorbeeld toen we afscheid moesten nemen van een uitgeprocedeerde asielzoeker. In Nederland had hij geen toekomst, dus adviseerden we hem terug te gaan. Dat was erg moeilijk, want het voelde alsof hij bij ‘de familie’ hoorde. Toen hij tijdens een afscheidsbarbecue in het park werd toegesproken, was hij zichtbaar geraakt, terwijl hij normaal gesproken weinig van zijn emoties toonde. Ik zie hem nog weglopen over het gras. Met gebogen hoofd, huilend. Terug naar het islamitische land waar hij vandaan kwam. House of Hope heeft mij milder gemaakt. Vroeger dacht ik bij daklozen: als jij je niet wil houden aan de normale sociale regels: jammer dan. Nu oordeel ik minder. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Ik praat meer op basis van gelijkwaardigheid. Je wil iemand verder helpen, maar dat betekent niet dat je boven iemand staat.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

41


42 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


# ACHTERGROND

WAAR

BETAALT

HOUSE OF HOPE

HET

ALLEMAAL VAN?

DRIE LOCATIES, PRACHTIGE ACTIVITEITEN, ETEN, BETAALDE PROFESSIONALS... WAAR BETAALT HOUSE OF HOPE HET ALLEMAAL VAN? OVERHEID, FONDSEN, BEDRIJFSLEVEN EN KERKEN SLAAN DE HANDEN INEEN. Tekst Sjoerd Wielenga Beeld Tineke Verhoeff

C

risishulp, huisvesting, onderhoud, salarissen en systeembeheer. Zomaar een paar kostenposten van House of Hope. De financiële positie van Stichting House of Hope is gelukkig gezond. Dat is te danken aan verschillende vormen van inkomsten. Gemeentelijke subsidieverstrekkers, kerkelijke diaconieën, steun- en vermogensfondsen en bedrijven maken het mogelijk dat House of Hope de mensen in Rotterdam-Zuid de steun kunnen geven die ze nodig hebben. In 2013 waren

de totaal gemaakte kosten 485.471 euro en kwam er 484.793 euro aan inkomsten binnen. Het Sint Laurensfonds is een van de fondsen waarvan House of Hope financiële ondersteuning ontvangt. De zorg voor mensen die het minder hebben past helemaal bij het Sint Laurensfonds, vertelt projectadviseur Marjolijn Driessen. “Ons fonds steunt al 360 jaar kwetsbare groepen in Rotterdam. Mensen die door professionele hulporganisaties niet bereikt worden, weet House of Hope wél te bereiken. Zij zijn present in de wijk en dat is heel waardevol.”

De grote vraag is of in deze tijden van crisis en overheidsbezuinigingen de steun van fondsen harder nodig is dan ooit. Driessen: “Nee, wij kunnen niet alle gaten vullen die de terugtrekkende overheid laat vallen. Ook fondsen hebben veelal minder te besteden. Als een organisatie bij ons financiële ondersteuning aanvraagt, zeggen wij: vraag ook steun aan de eigen achterban, bewoners en ondernemers. Creëer daarmee dus meer lokaal draagvlak. Zo breed kijken vraagt om een mindsetverandering. Maar House of Hope legt die verbinding al goed omdat ze een goed netwerk heeft in de stad en in de kerken in het land.”

SHAMPOO EN TANDPASTA Een van die kerken is de protestantse Ontmoetingskerk in Bergambacht. Ieder jaar maakt de diaconie “een groot bedrag” over naar House of Hope, vertelt diaken Els Smits. “De opbrengsten van de braderie, de 10 JAAR HOUSE OF HOPE

43


HET WERVEN VAN FONDSEN IS NIET ZO MAKKELIJK ALS HET KLINKT. HET IS ELK JAAR WEER KEIHARD WERKEN OM DE BEGROTING DEKKEND TE KRIJGEN, ZEGT HOUSE OF HOPE-DIRECTEUR COR HUBACH.

'HOUSE OF HOPE IS EEN BEWEGING VAN MENSEN EN ORGANISATIES' Om te zorgen dat House of Hope blijft bestaan, is er geld nodig. Daarom is Cor wekelijks bezig met het werven van fondsen. Fondsenwerven is een of twee jaar vooruitdenken, weet Cor. “Zeker in tijden van bezuinigingen is het heel spannend wat de belangrijkste geldverstrekkers gaan doen. We prijzen ons gelukkig dat de overheidsbezuinigingen aan ons voorbij zijn gegaan. Dat is een waardering voor ons werk. Maar de crisis zorgt ook voor een forse toename van het aantal hulpvragen. Dankzij extra steun van fondsen, kerken, particulieren en bedrijfsleven kunnen we deze mensen toch helpen.”

NIEUWE LOCATIE Steeds meer fondsen zijn bereid om voor lange tijd betrokken te zijn bij een doel, in plaats van kortlopende projecten te steunen. “Deze vorm van cofinanciering kan vervolgens voor de overheid een prikkel zijn om een extra duit in het zakje te doen. Voor House of Hope is dat een goede ontwikkeling. Het is immers onmogelijk om uit onze werkzaamheden inkomsten te genereren.” House of Hope profiteert ook van sponsoring in natura. Zo ontwikkelden drie woningcorporaties in de Tarwewijk een prachtige locatie die House of Hope tegen een lage maatschappelijke huur kan gebruiken. Cor: “Op Katendrecht werken we op een derge44 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

lijke manier samen met woningcorporatie WoonCompas. In 2015 hopen we daar een nieuwe locatie te betrekken die is ingericht naar onze wensen en veel mogelijkheden biedt voor verdere verbreding.”

MEER SAMENWERKEN Mist House of Hope nog financieringskanalen? Dat was de vraag die SECEUR, een adviesbureau gelieerd aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, wilde beantwoorden. Volgens de onderzoekers bleek dat nauwelijks het geval te zijn. Cor: “Het advies was om het bestaande netwerk uit te bouwen en nog efficiënter te benaderen. Daarbij kan meer samengewerkt worden met reguliere zorginstellingen. Dat deden we al voorzichtig, maar de komende jaren willen we dit nog meer doen.” Al deze vormen van steun zijn belangrijk voor House of Hope, vertelt Cor. “Het geeft mij geweldig veel voldoening als ik zie dat zoveel instanties en organisaties zich verbonden voelen met ons werk voor onze kwetsbare naasten. Daarmee is House of Hope veel meer dan een organisatie die mensen op Zuid helpt. Het is een beweging die mensen en organisaties vanuit heel verschillende achtergronden samenbindt. Samen gaan we voor een beter Rotterdam-Zuid.”


'ZO BETAALDEN WE EENS EEN VLIEGTICKET VAN EEN VROUW DIE NAAR EEN BEGRAFENIS IN AFRIKA MOEST' stroopwafelverkoop en kerkdienstcollectes gaan naar House of Hope. En als ze iets extra’s nodig hebben, houden we gewoon een extra collecte. Zo betaalden we eens een vliegtuigticket van een vrouw die naar een begrafenis in Afrika moest.” De Ontmoetingskerk geeft niet alleen geld, maar ook spullen. Op de jaarlijkse Dankdag voor Gewas en Arbeid worden basisproducten als rijst, shampoo en tandpasta ingezameld voor House of Hope, die het weer doorgeeft aan mensen die het nodig hebben. Rotterdam-Zuid leeft in Bergambacht, vertelt Smits. “We worden regelmatig gebeld door gemeenteleden die bijvoorbeeld meubels, kinderkleding of boeken aan House of Hope willen schenken.” De bijdragen van subsidies, fondsen en kerken vormen dus een belangrijke inkomstenbron. Maar ook het bedrijfsleven doet mee. Onderzoeksbureau Restment uit Putten sponsort House of Hope, levert beveiligers bij grotere buurtactiviteiten en managing director Lenard Prins geeft ondernemersadvies. Het is allemaal te danken aan zijn dochter, werkzaam in het kernteam van House of Hope, die met enthousiaste verhalen thuiskwam. Prins is “aardig besmet met het HoH-virus”, vertelt hij. En hij niet alleen: alle kinderen zijn ooit vrijwilliger geweest bij activiteiten. Prins: “Familiaire betrekkingen, advies vanuit ondernemersoogpunt en de sponsoring lopen op een gezonde manier door elkaar.” Restment sponsort verschillende organisaties die met armoede of ontwikkelingswerk te maken hebben. Volgens Prins heeft dat te maken met de aard van het werk. Restment houdt zich bezig met veiligheid, bestrijding van spionage, opsporingen en forensisch onderzoek. “Daardoor hebben we oog gekregen voor de rauwe kant van de samenleving. Ik vind dat kerken, bedrijven en particulieren hun steentje

moeten bijdragen aan onze samenleving. We maken er met z’n allen deel vanuit.” Daarbij ziet Prins de terugtredende overheid als een uitdaging. “Het is een mooie gelegenheid om met elkaar de schouders eronder te zetten en zo weer een gemeenschap te worden.”

WIJKWANDELING Het mooiste in het contact met House of Hope is als er niet alleen geld en goederen worden gedoneerd, maar als er ook ervaringen worden uitgewisseld. Zo kookten medewerkers en gasten van House of Hope een multiculturele maaltijd voor leden van de Ontmoetingskerk in Bergambacht. En de Bergambachters bezochten Rotterdam. Diaken Els Smits: “We maakten een wijkwandeling om te zien hoe de mensen wonen. Ook ging de kerkelijke jeugd op werkvakantie naar Rotterdam. Het was voor onze jongeren, die een beschermd dorp gewend zijn, heel leerzaam om mensen te ontmoeten die maar weinig hebben. Er ging een wereld voor hen open.”

Wilt u het werk van House of Hope steunen? Uw financiële bijdrage wordt zeer gewaardeerd. Giften zijn welkom op IBAN NL52 RABO 0136 2383 35 t.n.v. Stichting Vrienden van House of Hope. Hartelijk dank! Wilt u meer informatie over de financiële details? Lees ons jaarverslag op www.houseofhope.nl.

10 JAAR HOUSE OF HOPE

45


# CULINAIR

HERSTEL... DOOR TE

ETEN!

MET MENSEN UIT ZOVEEL VERSCHILLENDE CULTUREN, IS ER IN HOUSE OF HOPE ALTIJD WEL IETS LEKKERS TE ETEN. DRIE VAN ONZE GASTEN PRESENTEREN HUN FAVORIETE RECEPT.

46 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN


ANTHONIA EHIMA - NIGERIA

RIJST MET BRUINE BONEN EN KIP

VOOR 4 PERSONEN

JE HEBT NODIG Rijst 1 kg rijst 500 ml water 1 tl olie Zout Saus 3 el olijfolie 1 rode en 1 gewone ui (in stukjes gesneden) 4 tomaten (in stukjes gesneden) Groentepakket van ± 500 gram 1 runderbouillonblokje 2 blikken bruine bonen 1 stengel bleekselderij (in stukjes gesneden) Zout Peper Kip 6 drumsticks Zakje kipkruiden Tropische salade 1 krop gesneden ijsbergsla 1 klein blikje ananas 1 klein blikje mais 1 appel (in stukjes gesneden) Gebakken uitjes (naar behoefte) 2 á 3 el sladressing naturel

BEREIDING 1. Marineer de drumsticks met de kipkruiden. Zet ze in een ingevette ovenschaal in de oven. Gaar het vlees in 30-45 minuten. 2. Breng het water voor de rijst aan de kook. Voeg de rijst, olie en het zout toe. Kook het in 15-20 minuten gaar. (Als je snel-

kookrijst gebruikt is 8 minuten genoeg.) 3. Verhit de olie in de pan en fruit de ui lichtjes. 4. Voeg toe: de tomaten, het groentepakket, het bouillonblokje, de bruine bonen (uitgelekt) en de bleekselderij. Voeg zout en peper naar wens toe. Laat dit 25-30 minuten sudderen.

5. M  eng de ingrediënten voor de salade. Garneer het met de gebakken uitjes en sladressing.

ENJOY YOUR MEAL! 10 JAAR HOUSE OF HOPE

47


E D UA R D H O O I - A N T I L L E N

RIJST MET KIPGEHAKT EN BIETENSALADE VOOR 4 PERSONEN

JE HEBT NODIG Rijst 1 kg rijst 500 ml water Kipgehakt 2 kg kipgehakt 2 el olie 1½ ui (in ringen of kleine stukjes gesneden) 1 paprika (in stukjes gesneden) 3 tomaten (in stukjes gesneden) 2-4 takjes verse selderij Soepgroente (in stukjes gesneden) ½ blikje tomatenpuree 2 el ketjap manis Zout ½ kopje water Bietensalade 5 gekookte eieren 4 gekookte aardappelen (gepureerd) 1½ ui gehakt 3 tomaten ½ komkommer 1 klein potje bieten 1 klein blikje mais ½ pot mayonaise ½ eetlepel Aromat (Knorr) Sambal 1 ui (in kleine stukjes gesneden) 1 paprika 1 wortel ½ komkommer (in stukjes gesneden) 1 rode en 1 gele (Surinaamse) peper ½ tl zout 1 tl suiker Halve fles azijn

48 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

BEREIDING 1. B  reng de rijst aan de kook en laat het water 15-20 minuten koken. 2. B  ak de kipgehakt in een pan zonder olie tot het gehakt rul is. Voeg toe: olie, de ui, paprika, tomaten, selderij, tomatenpuree, ketjap manis, zout en het water. Bak deze ingrediënten circa 5 minuten mee.

3. S  nijd de ingrediënten voor de bietensalade in kleine stukjes. Doe het in een kom en meng alles goed door elkaar. 4. B  reng voor de sambal de paprika en wortel in water aan de kook en laat het 5-10 minuten koken. Hak vervolgens de paprika en wortel in stukjes.

5. D  oe alle ingrediënten voor de sambal in een schaal of pot en giet vervolgens een halve fles azijn bij het geheel. (Let op dit kan behoorlijk heet zijn!)


E T E R I AV D A L JA N - G E O R G I E

CHAKHOKHBILI VOOR 4-6 PERSONEN

JE HEBT NODIG Kip 1 hele kip 1 kg uien (in stukjes gesneden) 2 á 3 kleine wortels (in stukjes gesneden) 2 groene paprika’s (in stukjes gesneden) Halve eetlepel roomboter 2 laurierblaadjes 1 blikje tomatenblokjes Verse koriander (fijngesneden) Halve bos verse peterselie (fijngesneden) Verse Aziatische basilicum (fijngesneden) 1 tl khmeli sunili (Georgische kruiden) 1 tl kerriepoeder 1 tl zwarte peper Anderhalve eetlepel zout

BEREIDING 1. S  nijd de kip in kleine stukjes en bak het in een gewone pan (zonder olie). Voeg de gesneden uien, wortels en paprika toe aan de kip. Voeg anderhalve eetlepel roomboter toe. Bak de toegevoegde groente. 2. Voeg  de tomatenblokjes en de laurierbladen toe. Doe er 1 kleine mok water bij. Als het

water kookt, voeg dan de kruiden toe: khmeli sunili, kerrie en zwarte peper en zout toe. 3. V  oeg de fijngesneden peterselie, koriander en Aziatische basilicum toe. Breng het geheel aan de kook en voeg na 2 minuten 2 of 3 eetlepels tarwebloem toe om het te binden. (Of los de tarwebloem eerst op in een

klein beetje water en voeg dit toe.) 4. Kook het zachtjes door en het gerecht is klaar. 5. Maak de salade: mix de tomaten, komkommer, ui en paprika door elkaar. Voeg 1 eetlepel olijfolie toe. Doe er een halve eetlepel zout bij. 6. Strooi de geraspte walnoten erover.

GEMRIELAD MIIRTVIT

Salade 3 komkommers (in grove stukken gesneden) 1 kg tomaten (in stukjes gesneden) 1 rode ui (in grove stukken gesneden) Walnoten (geraspt) 1 rode paprika (in fijne stukjes gesneden) Basilicum Peterselie Zout Olijfolie

LEKKER MET TURKS BROOD OF RIJST. 10 JAAR HOUSE OF HOPE

49


COLOFON Uitgever Stichting House of Hope, Rotterdam Medewerkers Cor Hubach (hoofdredactie), Gertjan de Jong, Bram Dingemanse en Elsbeth Hubach Concept & realisatie Sjoerd Wielenga, www.sjoerdwielenga.nl Bladenmaker | Tekstschrijver | Eindredacteur Grafisch ontwerp Tineke Verhoeff-van der Jagt, www.tinekewerkt.nl

GEEF HOPE! Wilt u het werk van House of Hope steunen? Uw financiële bijdrage wordt zeer gewaardeerd. Giften zijn welkom op IBAN NL52 RABO 0136 2383 35 t.n.v. Stichting Vrienden van House of Hope. Hartelijk dank! 50 HERSTEL VAN HET GEWONE LEVEN

Fotografie: Portretten: Alice Sies, www.alicesies.nl Pagina 9: Sjaak Boot Pagina 11, 12: Annelies Barendrecht Pagina 14: © Oranje Fonds – Bart Homburg Pagina 25, links: Frank Kaanders Zoetermeer Pagina 29, Ahmed Aboutaleb: Gemeente Rotterdam, Marc Nolte Pagina 36: Ronald Smaal, www.reismetgoudvis.nl Pagina 38, links: Collectie Gemeentearchief Rotterdam Pagina 39, links: J. Sleding Pagina 39, rechts: Sergé Technau Pagina 40, rechts: Rotterdam Image Bank, 500Watt Pagina 52: Wilco Schippers Oplage: 4000 Druk: Buijten & Schipperheijn Contact met House of Hope Kijk voor de adressen van onze locaties op www.houseofhope.nl. Telefoonnummer: 010 - 215 06 63 E-mail: frontoffice@houseofhope.nl © House of Hope. Rotterdam, 2014. Overname van artikelen uitsluitend na schriftelijke toestemming van Stichting House of Hope. Aan de inhoud van dit magazine kunnen geen rechten worden ontleend. Deze uitgave werd mede mogelijk gemaakt dankzij financiële steun van diverse fondsen, waaronder Stichting Jagtspoel Fonds.


# PORTRET ALS GASTHEER VAN HOUSE OF HOPE ONTVANGT FARAZ EJAZ MENSEN MET THEE EN KOFFIE. IN ROTTERDAM VOND HIJ NIEUWE FAMILIE, NADAT HIJ ZEVENTIEN JAAR GELEDEN UIT PAKISTAN VERTROK. Tekst Gertjan de Jong Beeld Alice Sies

„K

offie schenken en brood smeren, dat waren mijn belangrijkste taken in het bejaardenhuis. En er was een man van negentig die ik hielp met het invullen van zijn bingopapiertje want hij kon niet goed meer horen. In 2007 raakte ik tijdens een buurtmaaltijd aan de praat met Elsbeth van House of Hope. Ik vertelde dat ik geen betaalde baan had, maar vrijwilligerswerk deed. ‘Wij zoeken nog vrijwilligers voor House of Hope’, vertelde Elsbeth. ‘Heb je tijd om ons ook te helpen?’ Zo kwam ik terecht bij een uitdeelpunt van de Voedselbank waar ik elke vrijdag hielp met het uitdelen van voedselpakketten. Nu ben ik gastheer bij House of Hope. Ik ontvang mensen met thee en koffie en op woensdag doe ik boodschappen voor de wijklunch.

‘HIER WERKEN MENSEN MET EEN GOED HART’

Elsbeth is een engel, zij is meer dan honderd procent aardig. Zij heeft nog nooit hard of boos tegen mij gesproken, zij spreekt altijd zacht. En eigenlijk zijn alle medewerkers hier heel aardig. Het zijn goeie mensen met een goed hart. Soms komen er mensen in heel hopeloze situaties. Maar ik heb geleerd om hoop te houden, God kan wonderen doen. Zeventien jaar geleden kwam ik met mijn vrouw en kinderen naar Nederland. Daarvoor woonden we in Pakistan waar christenen erg gediscrimineerd worden. We mochten bijvoorbeeld niet uit een glas, maar moesten met de hand drinken. Ook mochten we niet naar restaurants. Tijdens kerkdiensten stond er vaak politie voor de deur. Het is er nog steeds moeilijk. Mijn broer is een paar maanden geleden ontslagen omdat hij christen is. De eerste tijd in Nederland voelde ik mij eenzaam. Al mijn familie zit nog in Pakistan. Bij House of Hope heb ik een nieuwe familie gevonden. Hier werken echte christelijke mensen, met een goed hart. Bij mij in de straat woont een voorganger in een kerk. Een echte volgeling van Jezus. Als ik hulp nodig heb, kan ik hem zelfs ‘s nachts opbellen. Elke dag dank ik Jezus dat Hij mij naar deze mensen in Nederland heeft gebracht.”

10 JAAR HOUSE OF HOPE

51


EEN NIEUW ROTTERDAM

I

k stond op de Erasmusbrug en ik zag een nieuw Rotterdam neerdalen uit de hemel. Ik kijk naar het noorden, naar het zuiden, naar het oosten en naar het westen en ik zie een hersteld Rotterdam.

De rivier de Maas stroomt helder en glinsterend in het zonlicht. Vissen zwemmen in haar en aan de oevers spelen en zwemmen kinderen, aangemoedigd door hun ouders. In de verte zie ik de trotse havens. Geen roest meer, geen mensensmokkel meer, geen drugs meer en alles wat wordt ingevoerd is eerlijke handel. Veiligheid regeert in de straten, ‘s nachts wandelen de mensen door het park zonder angst en de kinderen spelen op straat zonder zorgen. Alle gevangenissen zijn leeg en de samenleving verwelkomt de gevangenen in genade. Tieners bezoeken de bejaarden en de ouderen begeleiden de jongeren. Ik zie een voetbalwedstrijd in het Zuiderpark, mensen uit allerlei landen vormen de teams. Er zijn tieners en leraren, politici en fabrieksarbeiders, de politie en illegale immigranten, die niet langer illegaal zijn omdat ze welkom zijn geheten in hun nieuwe huis hier. Mensen uit alle windstreken leven zij aan zij in harmonie, niemand denkt dat zijn cultuur  beter is dan de andere, maar de verschillende culturen komen samen in een prachtig kleurenpalet. Geen vaderloosheid meer, geen geweld in de straten. Geen schietpartijen meer. Geen eenzaamheid meer. Geen depressies meer. Geen trots. Geen hebzucht meer. Geen voedselbanken meer, want iedereen heeft genoeg. De mensen weten dat ze mooi en geliefd zijn. En vrijheid en vreugde zullen rijkelijk stromen, want het Koninkrijk is gekomen in Rotterdam!

House of hope magazine Herstel!  

Magazine Herstel van het gewone leven. Uitgegeven in het kader van het 10 jarig bestaan van stichting House of Hope

Advertisement