Page 1


INLEIDING

Wim (Willem Jan) Rijken is een artiest pur sang! Hij is misschien wel één van de weinige écht allround artiesten van ons land. En das lang niet altijd een voordeel hoor! Waarschijnlijk heeft een ieder van ons hem wel eens gezien of gehoord maar dit wil niet zeggen dat iedereen Wim Rijken ook daadwerkelijk kent. Overigens is dat eventuele nadeel helemaal niet van toepassing op onze hoofdpersoon van dit magazine. Zijn leven zal nimmer in een sleur kunnen geraken.. daarvoor is hij, Wim Rijken dus, gewoon té allround! En hij zit er ook totaal niet mee dat zijn bekendheid in ons land lang niet altijd hand in hand is gegaan met wat hij allemaal gedaan heeft en wie hij allemaal heeft gewerkt en leren kennen door zijn vak: Van Gerard Joling, Frans Bauer, Mies Bouwman en Carry Tefsen tot Conny Vandenbos, Marga Bult, Jomanda, Babette van Veen of Inge Iepenburg.. ze kennen Wim en de meesten hebben ook met hem gewerkt. Zijn 25-jarig jubileum is reden genoeg om met Wim een magazine samen te stellen.

Eind mei 2012 schuift deze allrounder dan ook aan voor een gesprek dat uiteindelijk zo’n zeven uur in beslag gaat nemen. Een gesprek waarin Wim Rijken zijn carrière overziet precies op het moment dat hij een kwart eeuw eerder, verlegen als hij was- en bijna schoorvoetend ook, het artiestenvak binnenstapte. Inderdaad, 2012 is een jubileumjaar voor deze sympathieke, openhartige en zeker ook humoristische man. Vol overgave, met een zekere trots maar tevens ook zo onwaarschijnlijk bescheiden, doet hij zijn verhaal. Dit jubileumjaar viert hij trouwens met een cd-album getiteld; ‘Als De Dag Lacht’ dat min of meer gelijktijdig verschijnt met dit derde HHF-Online-Magazine. O ja, er is een surpriseparty maar daarover later meer! Met Wim Rijken, die zelf een kleine 1.500 interviews heeft gemaakt in het verleden, spraken we over o.a. zijn jeugdjaren. Van het, tot in bijna alle uithoeken van deze wereld bekende Kinderdijk, tot zijn maandenlange tocht door Amerika, daar waar hij in meerdere opzichten volwassen zou worden. Maar ook van zijn afwijzingen voor toneelscholen tot de grote rol van goedheiligman die hij nu jaarlijks speelt in de met goud bekroonde Sinterklaasfilms.

Die

zeven uur vliegen voorbij ! We nemen Wim Rijken ook mee naar een metalen kunstwerk. Vijfentwintig meter hoog is die “Hurkende Man”, te vinden op een strekdam gelegen in het Markermeer nabij Lelystad. Daar worden foto’s geschoten voor dit magazine en waar Wim Rijken erg enthousiast raakt van dit stalen kunstwerk. Alsof dit kunstwerk misschien ook wel symbool zou kunnen staan voor het artiestenleven van Wim Rijken. Begonnen als jonge ober onderaan de ladder in de zaak van zijn ouders. Vervolgens via duizenden omwegen steeds een nieuw aanknopingspunt makend. Deze worden stevig verankerd met talloze moeren en bouten. Via een studie en een zware job als drama therapeut belandt hij uiteindelijk in de wereld van toneel, film, televisie, radio en meer. Langzaam voltooid zich het kunstwerk in de hoogte en dan ook worden de contouren meer en meer zichtbaar van die allround artiest. Die Hurkende Man overziet het water.. Wim Rijken overziet zijn leven! Eentje waar hij hartstikke trots op moet zijn!

Wim Rijken, bijna 54 jaar, en nog lang niet klaar! Een verhaal van zeven uur hebben we samengevat in dit magazine. Een reis langs Kinderdijk, Rotterdam en Maastricht, Amerika en Utrecht om uiteindelijk neer te strijken aan een gracht in zijn zo geliefde Amsterdam. Daar waar hij voor het eerst een eigen voordeur kreeg! Daar ook waar hij auditie deed in Carré, nu… zo’n 25 jaar geleden !


HOTEL KINDERDIJK

We gaan terug naar de jaren vijftig als v.d. Valk (restaurants en hotels) een pand koopt aan de rivierdijk van De Noord in het rustieke Kinderdijk. Deze vaarweg verbindt de rivieren de Lek en Merwede met elkaar tussen Ridderkerk en Dordrecht. Het best wel statige witte pand met aan de westzijde uitzicht over de rivier en aan de oostkant zicht op de wereldberoemde molens, vormt het vertrekpunt van het leven van de hoofdpersoon van dit magazine.. Wim Rijken!

“Mijn vader is een neef van v.d. Valk. Zijn moeder, mijn oma dus, heet v.d. Valk van haar meisjesnaam. Zij trouwde dus met een Rijken. Hij was heel vaak in zomer in Voorschoten te vinden waar Martien en zijn vrouw woonden. De oprichters van het restaurant- en hotelketen dus. Mijn vader was een soort pleegzoon voor hen. Hij was namelijk pas twee toen zijn vader stierf in de Jordaan. Opa v.d. Valk zei altijd: ‘Stuur ze in de zomer maar naar ons, dan kunnen ze lekker de frisse boerenlucht opsnuiven’. Mijn vader heeft jaren gevaren als hofmeester. Hij rondde op een gegeven moment zijn horeca-opleiding af en toen bood v.d. Valk hem de zaak op Kinderdijk aan. Hij had nog nooit van het dorp gehoord dat bijna bekender is bij Japanners dan bij ons Nederlanders. Natuurlijk moest hij het varen toen opgeven. Hij had toen al een tijdje verkering met mijn moeder die destijds op kamers woonde in Amsterdam. Ze trouwden, verhuisden naar Kinderdijk en een jaar later in 1958 ben ik geboren”. Kinderdijk is een uniek dorpje in de Alblasserwaard. De eerste contouren van wereldstad Rotterdam zijn aan de horizon al zichtbaar. Rond 1740 zijn, praktisch in de achtertuin van het latere Hotel Kinderdijk, negentien molens verrezen die de polders van de Alblasserwaard destijds droog moesten gaan houden. Nergens ter wereld staan zoveel molens bij elkaar als in Kinderdijk. Unesco heeft het gebied in 1997 op de Werelderfgoed lijst geplaatst. Een erkenning voor het unieke karakter van dit molengebied dat jaarlijks bezocht wordt door vele tienduizenden toeristen van over de hele wereld.

Wim Rijken zou uiteindelijk twintig jaar wonen boven Hotel Kinderdijk: “Het was een restaurant en hotel met twaalf kamers. Mijn ouders, mijn drie jaar jongere zus en ik woonden zelf in een deel van het hotel. We hadden dus maar één douche voor zowel de hotelbezoekers als voor ons. Je kunt je dus voorstellen dat het dringen was ’s morgens, maar ik wist niet beter! Toen mijn vader later stopte in Kinderdijk heeft mijn zus daarna de zaak nog tien jaar gerund. Samen met mijn ex-zwager had zij daarvoor een v.d. Valk in Spanje gehad. Mijn zwager zit daar trouwens nog steeds! Hun twee kinderen zijn daar ook geboren. Eliza, de oudste (18) is model en speelt nu in mijn nieuwste clip van de single ‘Als de dag lacht’, zij is het meisje met de roze jas. Rond 2008 is Hotel Kinderdijk verkocht waardoor het dus sindsdien, en na 50-60 jaar niet meer van v.d. Valk is”, aldus Wim.


SCHOLEN

Natuurlijk moest Wim wel helpen in de zaak van zijn ouders: “Ik begon als knulletje met het pellen van eieren. Later kwam ik achter de bar terecht en nog wat later ook in de bediening. Mijn vader had graag gezien dat ik, als enige zoon, hem zou gaan opvolgen later. Hoewel ik er altijd met veel plezier heb gewerkt had ik geen enkele ambities in die richting. Eerlijk gezegd dacht ik destijds: ‘Hier wil ik niet oud worden’. Als ik bij mijn oma in Amsterdam was dan zei ik altijd: ‘Later wil ik hier wonen’. Hoe leuk het ook was bij de molens, als kind dacht ik al aan Amsterdam! En dat ondanks die mooie uitgestrekte natuur van de Alblasserwaard waar we met vlotten in de weer waren of ‘s winters die molentochten op de schaats reden”.

Aanvankelijk ging Wim naar een katholieke school in het nabijgelegen Alblasserdam waar hij later ook misdienaar werd. Echter na een periode ook op een openbare school te hebben gezeten, vonden zijn ouders het toch beter dat hij de laatste twee jaar van de lagere school in Rotterdam zou gaan vervolgen. Dit betekende veel reizen voor Wim: “Voor dag en dauw moest ik dan met de bus naar Rotterdam en dat vond ik niet zo leuk moet ik bekennen. Samen met mijn zus namen we dan ’s morgens om zeven uur de bus en pas anderhalf uur later, na een rit met de metro én ook een stuk lopen, kwamen we dan op school aan. En ’s middags moesten we dan natuurlijk ook weer die anderhalf uur terug”.

Zo doorliep Wim dus drie scholen en vooral die laatste jaren in Rotterdam waren soms best lastig: “In ons dorp werd ik gezien als een kakker omdat ik in Rotterdam op school zat. Maar in Rotterdam werd ik juist als een boer gezien die wat plat praatte”. Wim beschrijft zichzelf als een doorsnee leerling op de basisschool. Hij dacht later trambestuurder te worden want als hij die trams zag rijden wanneer hij bij zijn oma op bezoek was in Amsterdam, vond hij dat beroep wel stoer. Toen hij eerder misdienaar was in Alblasserdam wilde hij zelfs pastoor worden. Later bleven er nog maar twee beroepen over. Voetballer worden bij Ajax of.. acteur en dat voor iemand die zichzelf toch vooral als een verlegen jochie omschrijft…!


Na drie verschillende basisscholen in zes jaar tijd wacht voor Wim de middelbare school. Hiervoor moet hij opnieuw vroeg zijn bed uit. Geen openbaar vervoer dit keer, nee de komende jaren zal hij veel op de fiets zitten! Vanaf Kinderdijk steekt hij met het veer over naar Krimpen aan de Lek en van daar door naar Krimpen aan den IJssel. Elke dag zo’n 20 km fietsen: “Ik denk dat ik hieraan mijn basisconditie heb te danken. Het ware soms barre tochten. Al die kilometers over een lange open landweg en dus ook bij strengere winters! Die veerpont voer ook niet op tijd, hij stak de rivier pas over zodra hij vol was, en dus moest ik ook nu weer erg vroeg mijn bed uit”. In deze periode wordt meer en meer duidelijk dat Wim Rijken misschien wel in de wieg is gelegd om iets te gaan doen op het artistieke vlak met zingen, acteren of zelfs met presenteren. Dat trok hem namelijk veel meer dan de schoolboeken.

Het studeren nam hij destijds dan ook lang niet altijd serieus genoeg: “In de brugklas bleef ik al zitten. Ik was gewoon te speels, vonden ze. Ik zat op wedstrijdzwemmen, zat in een schoolband en presenteerde culturele avonden”. Vanaf dat moment openbaart zich bij Wim ook meer en meer een tegenstelling. De rode draad in zijn latere artistieke loopbaan ook. Een spreekbeurt houden voor de klas vond hij net als de meeste andere kinderen vreselijk en toch treedt Wim dan al regelmatig op de voorgrond: “Vreselijk gewoon en dat je dan toch dit vak kiest, is eigenlijk bizar toch? Hoe bedenk je het? Die tegenstellingen zijn wel een beetje de story of my life”!


Schoolband Lemon Traffic had op een gegeven moment een zanger nodig. Wim is dan 1516 en hij doet auditie hiervoor. Uiteindelijk werd hij gekozen en dus ging hij liedjes van o.a. de Stones en Bowie zingen. De band eindigde zelfs nog als tweede op een talentenjacht: “Ik vond het heel leuk maar tegelijk ook doodeng. Eigenlijk ben ik totaal niet geschikt voor het vak. Diep in m’n hart vond ik het wel heel leuk om in de belangstelling te staan maar dus ook heel eng! Vreemd genoeg had ik dat er dus voor over! Ik hou niet van koken maar o, wat is eten lekker”, aldus Wim die keer op keer zijn schouders ophaalt als we hem, ook later tijdens dit gesprek, steeds weer confronteren met die tegenstelling.

EEN VERLEGEN ARTIEST ?

Als kind was ik echt heel verlegen. Neem de verjaardagen bijvoorbeeld, iedereen een hand en een kus geven..! En dat terwijl ik in ons restaurant in Kinderdijk juist omringd werd door mensen. Misschien acteerde ik daar ook al een beetje? Ik kreeg veel fooi dus ik was best wel een goeie ober denk ik. Maar ik vind het sowieso fijn om mensen een goed gevoel te geven. Wat je ook doet, doe het gewoon met plezier! Ik werd- en word nog steeds blij van blije mensen. In de huid kruipen van een ander vond ik toen al heel leuk, zeg ik nu achteraf. Op de jeugdtheaterschool aan het Hofplein in Rotterdam durfde ik altijd heel veel. Je speelde een rol en het -alsof- vond ik erg leuk. Kijk in de zaak moest ik altijd zachtjes doen! ‘Denk aan de gasten’! Logisch ook natuurlijk! Als je dan op een toneel staat, dan kun je je eens helemaal laten gaan. Dan mag je! Maar tegelijk vond en vind ik het doodeng om op een podium te staan.

Zelfs na al die jaren moet ik nu nóg steeds drie keer zuchten voordat ik het podium betreed”. Later komt Wim erachter dat zelfs de grootste acteurs en actrices last kunnen hebben van verlegenheid. Zo hoort hij Ellen Vogel (bekend actrice) een keer op de radio vertellen dat ze zich elke keer wéér afvraagt waarom ze dit zichzelf toch aandoet. Die spanning en verlegenheid verdwijnen echter snel zodra je begint. Net als bij een voetballer de wedstrijdspanning ook verdwijnt zodra is afgetrapt. Die les van Ellen Vogel neemt Wim dan ook ter harte, al blijft dit alles natuurlijk een best wel vreemde “tegenstelling”.


EERSTE AUDITIES

Na twee keer te zijn blijven zitten op het VWO moest Wim alweer van school verkassen: “Mijn vader kende de rector van een scholengemeenschap in Papendrecht en uiteindelijk heb ik daar Havo 4 en 5 gedaan en dus ook mijn diploma gehaald”. Wim wilde graag naar de toneelschool maar zijn ouders hielden dit tegen. ‘Acteur zijn, is geen beroep’, zo werd er gedacht destijds. Wim had toen volgens eigen zeggen ook -de ballen niet- om het tóch te doen: “Ik wilde dat mijn ouders trots op me zouden zijn en dat ze mij lief vonden ook. Ik wilde geen gedoe, ik houd niet van ruzies, ook nu nog niet trouwens”.

Toen

Wim zestien was heeft hij toch een keer stiekem auditie gedaan: “Mijn oma wist dat wel trouwens. Ze is nog steeds mijn allessie! ‘Dan kom je gewoon bij mij logeren’, zei ze. Ze woonde op de Marnixstraat in de Jordaan en daar tegenover was de toneelschool. Vanuit haar raam zag je soms de silhouetten van de mensen die bewegingsles kregen. Dat vond ik dan fascinerend om te zien. ’t Was ook gewoon de vrijheid van Amsterdam hoor, dat wilde ik ook! Later heb ik dus stiekem auditie gedaan op die toneelschool”. Uiteindelijk werd hij daar afwezen met de boodschap: ‘Ga eerst maar eens wat van de wereld zien en kom daarna maar eens terug’.

Na veel drammen thuis mocht hij van zijn ouders in de zomer ná zijn middelbare school toch ook auditie gaan doen bij de toneelschool in Maastricht. Wim is dan achttien en reist voor een week naar de Limburgse hoofdstad af. Daar ook steekt die ondertussen bekende tegenstelling weer de kop op: “Doodeng was het! Als ze m’n naam al omriepen en ik moest m’n vinger opsteken, dan had ik al een rood hoofd. Zo verlegen was ik.. en tóch deed ik het!

Daarom is de rol van Sinterklaas welke ik nu speel, wel haast een godsgeschenk. Niemand herkent Sinterklaas en daarnaast ben je ook nog eens de vriend van iedereen. Maar die tegenstellingen maakte wel dat ik soms moe werd van mezelf hoor”! Na die week in Maastricht wordt Wim opnieuw afgewezen. Deze jongeman uit de Hollandse klei van de Alblasserwaard werd te jong bevonden en ook wel wat te groen. Voor de tweede keer ook krijgt hij de boodschap mee, eerst maar eens iets van de wereld te gaan zien.


AMERIKA

Wim volgt verrassend genoeg dat advies op. Samen met een vriendje van de middelbare school steekt hij de grote plas over om zogenaamd Engels te gaan studeren bij een Tante daar: “Zo kon ik thuis weg. Na een maand besloten we te gaan rondtrekken. Mexico door tot helemaal aan Guatemala, en dat voor een half jaar lang. Onderweg werkten we voor ons eten. Als houthakker, schoonmaker, ober noem maar op! Het was de tijd van mijn leven! We sliepen soms op een stuk karton op straat en we leefden dagen op honing, pindakaas en brood. Geld voor een hotel hadden we niet. Als we geluk hadden sliepen we met veel mensen op één kamer. Zo zaten we eens bij een dominee in huis terwijl hij en zijn vrouw zelf weggingen. ‘Our home is your home and the freezer is all yours’, zeiden ze terwijl ze de sleutel aan ons gaven. Ik krijg nu nog kippenvel. We mochten zo bij die mensen in huis.

De vrijheid die we hadden was geweldig. Alles deden we liftend. Heel Mexico door. Met geiten en stinkende mensen in een bloedhete treincoupe, ja geweldig! Ik kwam later heel mager terug in Nederland maar wel weer gespierd door al dat werken. Daar word je wel een kerel van. Ik heb mezelf er beter leren kennen en mensen ook leren vertrouwen. Stel je open, er zijn zoveel mensen de moeite waard! ’t Is prachtig om alle culturen bij elkaar te zien, ik ben ook allergisch voor discriminatie. Als iedereen zou proberen elkaar meer in de waarde te laten, dan zou de wereld zoveel prettiger kunnen zijn”!


DRAMA THERAPEUT

Die reis door Amerika betekende wel een soort keerpunt in het leven van Wim: “Ik dacht dat zodra ik terug zou komen, ik weer auditie zou gaan doen voor de toneelschool. Ik vond het heerlijk om iedereen weer te zien trouwens maar ik liep wel op soort wolk. ‘Vanaf nu leef ik mijn leven en zoals ik dat zelf wil’, vond ik. Ik durfde voor mezelf op te komen en was zeg maar geestelijk volwassen geworden”. Kort nadat hij terug is uit Amerika komt hij een meisje uit een vroegere klas tegen. Zij vertelt Wim dat ze een opleiding volgt voor dramatherapeut met naast psychologie, toneel als hoofdvak. Deze ontmoeting en haar woorden hebben grote betekenis op het leven van Wim. Ontmoetingen met mensen die plots op je pad komen en je misschien ook wel een richting voor je toekomst meegeven, berusten volgens Wim sowieso niet louter op toeval, zo zal later blijken.

“Toen ik dat hoorde dacht ik: ‘Maar dat is het.. The best of both worlds’! Enerzijds kan ik acteren en aan de andere kant kan ik mensen misschien helpen”. Wim meldt zich vervolgens ook aan voor die opleiding en wordt aangenomen. Zijn ouders hadden graag gezien dat hij de horeca in zou zijn gegaan. V.d. Valk bood hem zelfs nog een baan aan maar Wim koos voor ‘The best of both worlds’. Hij verhuist vervolgens naar Utrecht en gaat de opleiding tot dramatherapeut volgen met als hoofdvak dus, toneel: “Mensen die waren opgenomen in een inrichting en dus bij een psycholoog, maatschappelijk werk of psychiater liepen, kregen of muziektherapie of dramatherapie bij mij. En dan zag je heel vaak de kracht ook van die therapie. Dat herkende ik bij mezelf ook omdat ik verlegen was en dus nog steeds wel ben. Eerst is er weerstand, zo van; ‘Ik ga geen toneel lopen spelen zeg’. Als ze eenmaal het vertrouwen hadden gekregen en wisten dat ze dus nergens over ‘hoefden’ te praten, kwamen ze alsnog vaak los via het spel. In de ‘alsof situatie’ lieten ze wel vaak wél horen en zien wat ze in het echt niet durfden te zeggen. Dat was bij mij dus ook zo! Met het acteren kon ik mij uiten, wat ik óók was. ‘Wat had ik als jochie graag eens een grote bek op willen zetten’ maar ja, dit kon natuurlijk nooit vanwege de gasten in ons hotel”.

De titel van Wim ’s scriptie: ‘Wat een drama’! kreeg

een hoge waardering. Hij wordt aangenomen in Noordwijkerhout en ziet vanaf dat moment zo’n zeventig cliënten per week: “Ik woonde toen in Utrecht en moest dus opnieuw lang reizen. Anderhalf uur heen en dus ook weer terug. Binnen no-time was ik afgebrand. Na 2-3 jaar dacht ik; ‘Als ik niet uitkijk, kom ik daar zélf te zitten als patiënt’! Het ging wel heel goed hoor en ik vond het heel leuk ook maar al die verantwoordelijkheid op je zesentwintigste te moeten dragen, met bijvoorbeeld drugs, agressie, extreme smetvrees of noem maar op.. dat wilde ik op een gegeven moment gewoon niet meer”.


Een buurvrouw van Wim in Utrecht zegt op een gegeven moment tegen hem: ‘Jij moet gaan voor je droom’! En opnieuw, net als na zijn audities eerder voor de toneelschool, pakt Wim het advies op dat zomaar op zijn pad lijkt te zijn gekomen. Wim gelooft dus niet zo in toeval. Naar aanleiding van het advies van die buurvrouw neemt hij enkele radicale beslissingen: “Ik had helemaal nog niks anders en toch heb ik toen mijn baan opgezegd. Iedereen verklaarde me ook voor gek: ‘Geen oude schoenen weggooien voor je nieuwe koopt’ vonden ze, maar ik dacht juist, ‘als ik die oude niet eerst weggooi, koop ik nooit geen nieuwe”! Gelukkig hoeft hij na het nemen van deze best ingrijpende beslissing niet blootsvoets door het leven. Deze stap blijkt hem dichtbij zijn droom te brengen. De geboorte van de artiest Wim Rijken is aanstaande.

“Ik

schatte in dat ik een jaar financieel zou moeten kunnen overbruggen met mijn spaargeld en dus ging ik vanaf dat moment voor het acteren. Had het gevraagd aan dat jongetje in het Hofplein theater in Rotterdam destijds: Wat is je droom? Dat had ik gezegd: ‘Acteren’! Dus v.d. Valk deed ik niet en ik werd ook wat ongelukkig van het werk als dramatherapeut. Niet van de mensen daar hoor maar door die verantwoordelijkheid. Ik was ook nog eens de enige dramatherapeut en dus had ik ook geen collega’s waarmee ik kon overleggen. Ik nam het ook mee naar huis, ik droomde ervan of ik sliep er niet van. Het was een vicieuze cirkel”!


CELESTIJNSE BELOFTE

Naast de eerder al beschreven tegenstellingen openbaart zich dus nog een rode draad in het leven van Wim Rijken namelijk; Mensen die plots op zijn pad komen en hem de richting voor zijn toekomst aanwijzen. Wim vindt van zichzelf dat hij eigenlijk te weinig leest in zijn vrije tijd. Het boek ‘De Celestijnse Belofte’ heeft echter behoorlijk wat invloed gekregen op de gedachtes en manier van naar het leven kijken, van deze jubilaris. Deze roman stond tussen 1993 en 1995 onafgebroken in de Nederlandse boeken TOP10. Wereldwijd zijn er tientallen miljoenen exemplaren van verkocht en in 34 talen. Het boek beschrijft verschillende spirituele ideeën waarbij bewustwording van zaken die om je heen gebeuren of op je pad komen, niet berusten op toeval.

“Ik sluit zelfs niet uit dat als er nu weer iets op mijn pad zou komen dat ik zou kunnen stoppen met wat ik nu doe. Als dat echt zou gebeuren dan ben ik blijkbaar toe aan iets nieuws. Ik denk niet dat het nu snel zou gebeuren hoor want ik doe dit vak al 25 jaar met veel plezier. Maar stel, dat iemand mij nu een voorstel zou doen om bij wijze van spreken een Bed & Breakfast in Frankrijk te beginnen, dan doe ik dat! Dan ga ik wel acteren bij de plaatselijke toneelvereniging daar”. Voor de één is zoiets als de ‘Celestijnse Belofte’ veel te zweverig. Terwijl Wim, en met hem vele mensen, concrete voorbeelden kunnen geven van dingen die misschien -niet geheel toevallig- op hun pad zijn gekomen. Zoals Wim Rijken wist vanaf het moment dat zijn buurvrouw hem die richting op wees, dat hij moest gaan voor het vak van acteur. De tijd was blijkbaar nu gewoon rijp om audities te gaan doen!

“Dus toen tegen mij gezegd werd ~Ga voor je droom~ wist ik dat ik auditie wilde doen bij de Haagse Comedie. Ik stuurde een brief, dacht eigenlijk op mijn bek te gaan maar ik mocht mooi auditie komen doen bij Hans Croiset. En dan deed ik het weer in mijn broek hoor en vroeg ik mezelf wéér af; ‘Waarom doe ik dit.. blijf toch gewoon therapeut’! Die tegenstelling komt dus echt steeds weer terug. Uiteindelijk ben ik wel aangenomen. Helaas werd twee jaar later de subsidiekraan dichtgedraaid en hield het gezelschap op te bestaan. Ik begon met kleine rolletjes maar bevond me ondertussen wel tussen de grote acteurs van wie ik veel kon leren”. Wim werd vervolgens geattendeerd op audities die werden gehouden in Carré voor de musical ‘Heimwee’. Hij had wel al gedroomd van Carré maar hij zag ook een advertentie om tussendoor te gaan toeren door het land met een uitklapbare truck. Na een proefpresentatie te hebben gedaan wordt Wim aangenomen: “Met een vast ploeg reisden we gedurende drie maanden het hele land door. Een vijf uur durende show vol spelletjes, zang en presentaties. De ene keer stond je voor duizenden mensen en ergens anders weer voor een klein groepje. Het verdiende niet zo heel veel maar ik heb daar echt vlieguren gemaakt voor dit vak”!


WIM RIJKEN: DE ACTEUR

Inmiddels is Wim zevenentwintig en het in 1887 geopende Koninklijk Theater Carré, lonkt! Hij had zanglessen gehad maar Wim was het lang niet altijd eens als iemand zei dat hij een mooie stem had. Vervolgens belt hij voor de auditie van de musical ‘Heimwee’. In dit gesprek krijgt hij de opdracht een liedje in te gaan studeren voor de auditie: “Kwam ik daar binnen zag ik een hele groep mensen op het toneel staan! Eerst moest er een balletdingetje gedaan worden. Stond ik daar in m’n trainingsbroekje met een paar andere, van die zeg maar elegante types..! Een monoloog en een liedje moest ik doen en dat dus in een totaal leeg Carré. Alleen op de vierde rij zaten vijf mensen te schrijven. Nou ik had het me wel iets heel anders voorgesteld dan zo in Carré te staan. ’t Was wel spannend! Later kreeg ik een telefoontje dat ik door was”. Frank Schaafsma (bekend van o.a. de speelfilm ‘Schatjes’ en de televisieserie ‘Spijkerhoek’) krijgt de rol van de zoon van Carry Tefsen in ‘Heimwee’ en Wim gaat de rol spelen van een jongen die verliefd wordt op de dochter van Carry Tefsen. Conny VandenBos speelde de rol van vriendin van Carry in het stuk. Drie maanden na zijn auditie vult Carré zich tot de laatste plaats voor de musical ‘Heimwee’, met dus Wim Rijken!


CONNY VANDENBOS

In 1965 kwam Conny Vandenbos (Jacoba Adriana Hollestelle) namens ons land uit op het Eurovisie Songfestival met het liedje ’t Is genoeg’. Ze eindigde op de elfde plaats. We kennen haar verder van liedjes als ‘Ik ben gelukkig zonder jou’, ‘Tjeukemeer’, ‘Een roosje, m’n roosje’, ‘Sjakie van de hoek’, ‘Drie zomers lang’ en ook ‘Ome Arie’ werd een succes! Ze had haar eigen radio- en televisieprogramma’s, kreeg in 1977 een Edison en een Gouden Harp voor haar album ‘Zo wil ik leven’ en ze speelde in de musicals ‘Boefje’ en dus ook ‘Heimwee’.

Na zijn auditie kwam Wim Rijken dus naast Conny Vandenbos te staan in deze musical. De zangeres maakte enorme indruk op Wim: “Toen we aan elkaar werden voor-gesteld had Conny zo’n gras-groen pak aan en zo’n band om haar hoofd. Ik dacht meteen; ‘wat een leuke vrouw zeg, die ziet er apart uit’. Natuurlijk kende ik haar wel van ‘M’n roosje..’ en ‘Sjakie…’, maar voor mij was dat toch eerder muziek wat je ouders draaiden. We raakten best al snel bevriend. Zo zaten we altijd naast elkaar in de bus en konden we ook uren met elkaar in gesprek zijn.

Op een avond zette Conny een walkman op mijn hoofd en zei; ‘luister eens naar dit liedje, een duet van Edith Piaff met Théo Sarapo uit 1962 getiteld ‘A quoi ce sert l’amour’. Ze had het al 25 jaar op de plank liggen maar tot dat moment nooit de juiste zanger gevonden om dit duet mee te gaan zingen. Ik vond het een hele eer toen ze zei dat ze met mij het duet wilde opnemen! Joh, ik had nog nooit een studio van binnen gezien”! Door het duet met Conny getiteld, ‘Wie Weet Wat Liefde Is’ werd Wim in ons land ineens bekend als zanger. Het duo had binnen een paar weken liefst zes televisieoptredens en dat terwijl er in die tijd slechts twee zenders waren te ontvangen in ons land. Bijna iedereen heeft Conny & Wim dus wel gezien in die tijd: “Ik had nooit gedacht iets met het zingen te gaan doen, ik zag en zie mezelf toch echt als een acteur. Nadat Conny mij dus vroeg voor dat duet destijds, stond ik ineens te zingen in programma’s als Avro’s Service Salon, Op Volle Toeren, Doet ie het of doet ie het niet? en Goud en nieuw. We zaten ineens ook in programma’s waarin niet eens gezongen werd zoals Waku Waku, Sterrenslag, de Sterren-playbackshow, Hints of Wie ben ik. Kortom, ineens zit je in het circuit van de televisiewereld. Iedereen wist meteen wie je was en wat je deed. Zonder Conny was ik waarschijnlijk nooit gaan zingen en dus waarschijnlijk ook nooit zelf singles en albums gaan maken”.


WIM RIJKEN, DE ZANGER

Door het zingen werd Wim ook als presentator gevraagd. Het was toen nog niet zo heel gebruikelijk dat je al die dingen naast elkaar deed zoals tegenwoordig wel vaker gebeurd: “Nu zie je dat Jan Smit zingt, programma’s presenteert en ook in een film speelt. Neem Frans Bauer, die nu ook presenteert of Wendy van Dijk, die ineens in een politieserie speelt. Het is dus veel meer door elkaar gaan lopen nu. Serieuze acteurs zag je destijds niet in commercials en nu dus wel! Ik heb bijvoorbeeld een vaste rol in GTST niet gekregen omdat ze mij al kenden als zanger”.

Na ‘Wie Weet Wat Liefde Is’ kwam een tweede duettensingle met Conny uit; ‘Stapelgek op jou’. Voor de 100-jarige KNVB nam het duo ook nog ‘Wie Weet Wat Voetbal Is’ op, een bewerking van de ‘De voetbalmatch’ van Louis Davids. Dit nummer werd door Conny & Wim gebracht bij een voetbalgala waar de spelers van het Nederlands elftal bij aanwezig waren. Het duo had soms drie optredens op een avond terwijl Wim tussendoor ook nog speelde in de televisieserie De Brug. Er was zelfs sprake van dat Wim en Conny een duettenalbum zouden gaan opnemen.

Toen Wim echter een rol kreeg aangeboden in ‘Oud Speelgoed’ (ook met Carry Tefsen) kwam het zingen met Conny wat onder druk te staan: “Ik hoefde niet eens auditie te doen voor de enige jongensrol in het stuk. Alleen regisseur Henk van Ulsen (inmiddels overleden in augustus 2009) moest nog akkoord gaan. Dat werd dus uiteindelijk een auditie van liefst anderhalf uur, want hij kwam kijken. Ik was nerveus, niet normaal gewoon! Na afloop kwam hij gelijk naar me toe met de mededeling: ‘jij hebt die rol’! Vervolgens ging ik zes weken repeteren met die man. Daar heb ik zó veel van geleerd! Dus toen ging ik weer een heel jaar voor zes avonden in de week spelen in dat stuk. En op zondag trad ik dan weer op met Conny. Ja, het was best zwaar die twee dingen te combineren”.


Een derde single en ook dat duettenalbum kwam er dus uiteindelijk niet: “Conny was 22 jaar ouder dan ik dus konden we ook niet over alles zingen. Een beetje heftig liefdeslied konden we bijvoorbeeld nooit doen! In de roddelbladen had ook al gestaan dat ik haar geheime minnaar zou zijn, dat vond ik toen best heel vervelend”. Er kwam dus min of meer een spontaan einde aan het duo zonder dat er een moment werd gekozen om te stoppen. Die vriendschap is echter altijd gebleven tussen Wim en Conny: “Elke zomer gingen we wel een paar keer naar haar toe om achter het huis haar asperges te gaan eten. Ze maakte de lekkerste asperges van ons land met krieltjes, roomboterjus, ham en witte wijn erbij. Heerlijk.. en echt uren zaten we te praten met elkaar! Dat is altijd gebleven! Conny was uiteindelijk soliste en ik ging het theater weer in.

Ik ben heel blij dat ze mij destijds bij de hand heeft genomen en mij aan het vak van zanger heeft laten snuffelen. Ze had klasse, smaak, ze was integer, oprecht en streng. Ik heb Conny leren kennen als een lieve, serieuze, hardwerkende vrouw. Ook als artieste nam ze nooit met minder genoegen! Altijd gaan voor het allerbeste, streven naar het zo goed mogelijke, ook in haar voorbereiding, aankleding, repertoire-keuze, en teksten die ze schreef of liet schrijven. Een vrouw die heel erg opereerde vanuit haar ziel. Ze was niet altijd even gemakkelijk voor zichzelf of voor anderen. Ze was kritisch, streng en zat overal bovenop, en dat moet ook”!

Conny Vandenbos overleed op 7 april 2002 op 65-jarige leeftijd in Amsterdam nadat kort daarvoor longkanker bij haar was geconstateerd. Wim kreeg het nieuws te horen toen hij op Gran Canaria zat: “De ochtend nadat we waren aangekomen werd ik gebeld dat ze was overleden. Ik heb toen de rosé uit de koelkast gehaald, ik pakte een sigaret uit een pakje wat daar lag.. en dat terwijl ik al jaren niet meer had gerookt. Ik was compleet in shock en zo onder de indruk! Ik heb van haar vooral geleerd dat je jezelf en wat je doet serieus moeten nemen. Gaan voor zo goed mogelijk. Ik hoef niet altijd een 10 te hebben maar op de middelbare school was ik heel anders, een zesjes-klant zelfs! En dat is mede door Conny zo anders geworden; Ik kan uren dagen weken op één regel van een tekst zitten. Er komt geen komma in waarvan ik denk dat hij erin moet. Bij het acteren ook; Repeteren totdat je er haast bij neervalt. Conny zit in m’n hart en in m’n ziel”!


TELEVISIE

Naast zijn presentatiewerk voor Radio Noordzee en Radio 192 is Wim Rijken gedurende de jaren regelmatig ook op televisie te zien. Zo speelt hij in o.a. De Brug, Villa Borghese en in De Club van Sinterklaas. Daarnaast heeft hij gastrollen in o.a. GTST, Vrienden voor het leven, Oppassen, Sam Sam en in Westenwind. Verder presenteert hij ook programma’s als De Winkel van Sinkel, Terugkijken met Rijken en De Droogkap.

Mies Bouwman

Opnieuw komen er mensen op het pad die belangrijk gaan worden voor het

verdere verloop van de carrière van Wim Rijken. Eén daarvan is televisie-icoon en levende legende: Mies Bouwman. “Een hele hardwerkende vrouw die niets aan het toeval overlaat. Je moet heel perfectionistisch zijn en er helemaal voor gaan, om die kwaliteiten te kunnen leveren, anders red je het niet. Maar het begint natuurlijk allemaal met haar enorme charisma en haar vakmanschap. Mies is een mens die leeft en werkt vanuit haar hart”, aldus Wim over deze vakvrouw.

Mies presenteerde De Hoofdrol al in 1960 en 1961 en later van 1985 tot 1987 opnieuw. In dit zeer populaire programma, dat door gemiddeld zes miljoen mensen wordt bekeken, wordt steeds één BN’er in het zonnetje gezet door o.a. familieleden, collega’s en andere bekenden. Voor de eerste opnames in een reeks van twaalf uitzendingen moest Chiem van Houweninge worden overvallen voor De Hoofdrol. Wim had daarvoor al gespeeld in de door Chiem geschreven series Oud-Speelgoed en Oppassen. Dus was bedacht dat Wim vermomd als reisleider Chiem moest gaan verrassen: “We reden in een bus vol figuranten, dat als een soort glamourtoer langs diverse bekende plekken reed, en dus ook langs het kantoor van Chiem zou gaan rijden. Op het moment dat Chiem dan op kantoor zou komen nadat hij had getennist, zouden we plots allemaal bij het raam gaan staan. Maar wat wil nou.. Chiem was na het tennissen dus wat anders gaan doen! En dus duurde en duurde het maar voordat hij uiteindelijk een kleine drie kwartier later alsnog kwam! Dus ben ik die dertig figuranten maar spontaan wat gaan animeren.

Zonder dat ik het wist stond Mies Bouwman daar dus naar te kijken. Het was de bedoeling dat zij ineens tussen die figuranten vandaan komen om Chiem te overrompelen met de woorden; ‘Dag Chiem, je zit in De Hoofdrol’! Na afloop van die overval en de uiteindelijke opnames van die eerste aflevering in ’t Spant in Bussum, moest ik dus bij Mies op kantoor komen. Ze had het dus schijnbaar zó leuk gevonden wat ik had gedaan met die figuranten, dat ze vroeg of ik bij alle uitzendingen van De Hoofdrol wilde komen. Dit om de gasten en prominenten welkom te heten en ze van alles te vertellen voor de uitzendingen begonnen”.


Zijn ervaringen met het programma en met Mies vindt Wim nu ongekend: “Ik was natuurlijk wel bloednerveus de eerste paar keren. Stel je voor; Joop v.d. Ende zit op de eerste rij net als de toenmalige voorzitter van de Avro Wallis de Vries maar verder zaten daar natuurlijk ook al die familie en bekenden van de hoofdgasten en ik moest ze allemaal maar toespreken”. Denk nog eens even terug aan dat verlegen joch! Wim herinnert zich nog heel goed dat Mies naar hem toekwam nadat hij voor de eerste keer bij in De Hoofdrol de zaal had toegesproken met de woorden: ‘Mies Bouwman, -de Koningin van de Nederlandse televisieis weer terug met in De Hoofdrol’. “Mies hield dus helemaal niet van die (ere) titel en ze vroeg mij dan ook deze niet meer te gebruiken”. Later, als die reeks van twaalf uitzendingen gedaan zijn, krijgt Wim een brief van Mies Bouwman: “Een hele warme brief, die ik koester en waarin ze heel complimenteus was over mij. Aan het eind herhaalde ze bij wijze van grap nog maar eens dat ze, ondanks dat veel mensen haar zo noemen, ‘Koningin van de Nederlandse televisie’ dus maar niks vindt”. Zo af en toe komt hij Mies nu nog wel eens tegen en dan is het altijd weer leuk en gezellig.


Jomanda

Nog zo’n persoon die het pad van Wim Rijken gaat kruisen is Jomanda. Zij dient zich aan als hij in een sollicitatieprocedure zit bij Endemol: Een jaar voordat Call-TV begint wordt Wim twee dagen door de mangel gehaald. Hij moet met nog veertig kandidaten, spelletjes presenteren, het journaal presenteren en interviews doen. Na deze twee dagen werd Wim aangenomen bij Endemol van Joop v.d. Ende en John de Mol. Ze hadden toen nog geen enkel idee wat Wim zou kunnen gaan doen daar. Vervolgens start Call-TV een jaar later. Een belspelletjes-programmablok dat vanaf 7 oktober 1995 dagelijks op Veronica is te zien en waarin Wim 5-6 dagen per week de presentatie voor zijn rekening neemt.

In die periode, bij zijn auto op een parkeerplaats, maakt Wim plots kennis met een dame die verscholen onder haar paraplu op hem af was gelopen. Out of the blue zegt ze tegen Wim: ‘Wij gaan samen een televisieprogramma maken’. Wim had de dame in kwestie nog nooit ontmoet, het was Jomanda! Wim was vooral verbouwereerd door wat ze zei: “Ik reageerde met ‘ja’ maar ik dacht ‘nee’. Er was ook helemaal geen sprake van maar drie maanden later kwam er een programma vrij en toen zei Jomanda tegen haar baas; ‘Ik wil Wim’! Ik moest daar eerst over nadenken want ik dacht ‘ingestraald water’ en zo, ik vond het wel interessant maar ik wilde wel gewoon mezelf kunnen zijn. Ik wilde ook de vragen kunnen stellen die zij misschien wel helemaal niet wilde horen. Vind het ook nu nog steeds heel bijzonder dat er zoveel mensen baat bij haar hadden en hebben. Wie ben ik om het ingestraalde water in twijfel te trekken? Ik sta open voor alles en iedereen, en zolang het tegendeel niet bewezen is, kan het wat mij betreft”!

Wim en Jomanda worden vervolgens op lunch gestuurd en daar hebben zij veel gelachen met elkaar. Jomanda maakte indruk op Wim, mede ook door wat ze vertelde over zijn oma die zij vanzelfsprekend helemaal niet kende. Wim wilde niet op televisie in een blauw pak naast Jomanda gaan zitten om vervolgens alleen maar ja en amen te knikken. Hij wilde juist de rol van de niet-wetende toeschouwer, hij wilde de vragen kunnen stellen die de mensen thuis zouden hebben.

Het programma gaat draaien maar naast veel goeds had het ook zijn keerzijde: “Ik heb er heel veel commentaar op gehad destijds. Veel mensen vonden er wel iets van en vooral de mensen die iets met Jomanda hadden, spraken mij dan aan. Kon geen winkel in, geen straat op, een trein in.. overal werd ik er wel op aangesproken! Of ik brieven aan Jomanda wilde geven of hoe ze aan ingestraald water konden komen. Maar je had natuurlijk ook de mensen die anti-Jomanda waren: ‘Hoe kun je naast die vrouw gaan zitten’, zeiden ze dan. Maar ja, ik was niet meer dan presentator en één van mijn vaste gasten, was Jomanda. Natuurlijk was ik haar assistent niet! Voor mezelf had ik vooraf de consequenties dus niet echt goed ingeschat, het was ontzettend leuk om te doen maar met die keerzijde moest ik dus echt leren omgaan”.


Een kleine twee jaar zijn Wim en Jomanda vervolgens actief op twee fronten. Op zaterdagochtend hebben zij een programma op televisie en op zondagavond zijn ze te beluisteren via Radio Noordzee. Daarnaast doet Wim op zondagavond via dezelfde zender het programma Nachtvlinders met daarin verhalen van mensen over muziek, emoties, gevoelens en zo. Op een gegeven moment veranderde Radio Noordzee in Noordzee FM en stopten alle praatprogramma’s bij de zender. Wim krijgt ook het idee dat hij, na bijna twee jaar met Jomanda, alle vragen wel zo’n beetje aan haar gesteld had: “Ik vond het ook tijd worden voor weer wat nieuws. Jomanda begreep het van mij maar vond het wel heel jammer. Ze begreep mijn situatie en mijn beslissing en na een paar maanden ben ik dus gestopt met die programma’s. En nu, -zien we elkaar dan is het goed, maar zien we elkaar niet dan is het ook goed-! Jomanda heeft tot op de dag van vandaag heel veel goeds gedaan voor veel mensen en dat vind ik heel bijzonder. Ik respecteer haar werk”!

Tegenwoordig is Wim niet meer op televisie te zien. Hierover is hij heel realistisch: “Nee, ik mis het niet maar.. komt het morgen op mijn pad dan zou ik het wel weer hartstikke leuk vinden. Kijk, ik ben 53 en dus zullen ze niet voor mijn deur liggen met de mededeling dat ze vijf programma’s voor mij hebben. Zo werkt het niet. Als ze een nieuw iemand zoeken dan zullen ze vooral voor jong(er) gaan. Maar ik heb veel geleerd van Jomanda net als van Mies Bouman en dus ook van Conny Vandenbos. Ik ben een spekkoper die met z’n neus in de roomboter viel door zulke mensen tegen te komen.. echte iconen ook!


CASTING DIRECTOR & WICKIT

Wim zat precies tussen twee producties in toen de vraag kwam of hij voor een maandje zou kunnen bijspringen bij castingbureau Harry Klooster Casting. Zij deden op dat moment de cast voor o.a. de bekende comedy’s en soaps op televisie. Door omstandigheden zou Wim daar uiteindelijk liefst drie jaar werken: “Ik deed de cast voor de gastrollen van TV-series als Oppassen, Sam Sam, Kees & Co en Het Zonnetje In Huis. Das best hard werken hoor want ik zat daar vaak tot ’s avonds laat! Casting is ook iets wat je alleen fulltime kunt doen. Als je denkt dat je namelijk iets rond hebt, is ineens iemand weer ziek. ’t Was heel leuk en ontzettend leerzaam maar ik wilde dit niet de rest van mijn leven gaan doen”.

Naast

zijn cast-werk konden amateur toneelspelers op zaterdagen tegen betaling een screentest komen doen. Dan was het aan Wim om, zoals hij dat zelf zegt: ‘De pareltjes eruit te vissen’. Bij één van de screentests komt hij Alain tegen met wie hij later Wickit zou gaan doen. “Toen ik later ook nog een cast voor een musical deed kwam ik vanzelf een beetje weer in de muziek terecht. Op een gegeven moment kwam het idee om een popgroep te gaan doen. Naast Alain hebben we nog twee meisjes gezocht en ook producer John Dirne sloot zich er bij aan”. Zo is Wim dus als oprichter, manager en songwriter betrokken bij de later succesvolle popact, Wickit. Hun singles ‘Eso Eso’, ‘Mister DJ’ en ‘Party Party’, uitgebracht tussen 2004 en 2006, worden opgepikt in liefst 28 landen waaronder in Oekraïne, Rusland, Argentinië, Mexico, Denemarken, Noorwegen, Zweden en de Verenigde Staten.

“Eigenlijk was ik helemaal niet zakelijk genoeg voor de job van manager hoor. We hadden het hartstikke leuk maar dat geregel allemaal! Ik kwam er achter dat het mijn ding niet was! In 2008, na vier jaar dus, is Wickit uiteindelijk gestopt. Ik heb er ontzettend veel van geleerd en ben trots op de behaalde successen van Wickit. Ik zie ze nog steeds trouwens. Alain is nu bijvoorbeeld de personal trainer van Gerard Joling, Patty Brard en Tatjana. Weet je wat trouwens nog heel lang op mijn prikbord gehangen heeft? Een paar jaar geleden kregen we de nieuwe TOP20 toegestuurd van de Oekraïne en wat denk je? Er waren twee nieuwe binnenkomers in die lijst; eentje was Madonna en die andere was Wickit met de single ‘Mister DJ”. Door zijn werk bij Harry Klooster Casting (3 jaar) en vervolgens Wickit (4 jaar) is Wim gedurende zeven jaar lang nog maar weinig actief als acteur of als zanger. Toeval of niet.. hier gaat nu snel verandering in komen!


WIE WEET WAT LIEFDE IS (DEEL-2)

Na de eerste versie van ‘Wie Weet Wat Liefde Is’ met Conny Vandenbos komt er in 2006 een tweede versie uit, ditmaal gezongen door Wim Rijken en Marga Bult. Maar voor het zover was werden de Dutch Diva’s (Maggie MacNeal, Marga Bult en Sandra Reemer) en Wim gecast voor de musical ‘Diva’s in nood’. Hoe apart, die musical moest nog helemaal geschreven gaan worden. Grappig was dat Marga en Wim lange tijd niet wisten dat ze in dezelfde musical zouden zitten, en dat terwijl ze vrienden zijn. Wim kende Maggie en Sandra op dat moment overigens alleen nog van de interviews die hij met hen had gedaan voor Call TV.

De schrijver van ‘Diva’s in nood’, Edwin de Jongh opperde op een gegeven moment dat het leuk zou zijn als de bekendste nummers van Wim, Maggie, Marga en Sandra verwerkt zouden worden in de musical. Zo werd aan Wim gevraagd hoe hij het zou vinden als de hit ‘Wie Weet Wat Liefde Is’ in het stuk opgenomen zou worden. Wim twijfelde, Conny was immers nog niet zo heel lang daarvoor overleden en dus legde hij het voor aan de achterban van Conny Vandenbos: “Zij vonden het prachtig en een eerbetoon ook! Toen heb ik ‘ja gezegd’ tegen Edwin. Maar met wie moest ik dat dan gaan zingen? Het verhaal van de musical moest immers nog geschreven gaan worden. Toen we later het stuk te lezen kregen bleek dus dat Marga en ik dat zouden gaan doen.

We hebben uiteindelijk zo’n tachtig voorstellingen gedraaid. Elke keer werd weer gevraagd of het liedje niet opnieuw uitgebracht kon worden. Tijdens de hommage aan Conny Vandenbos, op haar vijfde sterfdag, waarbij ook Saskia & Serge, Benny Neyman, Tamara Tol, een hele hoop anderen optraden voor zo’n 800 fans, hebben Marga en ik het gezongen op de orkestband van Conny”. De versie met Marga werd uiteindelijk opnieuw op single uitgebracht en zou in 2006 opnieuw uitgroeien tot een hit. Korte tijd later speelde Marga Bult overigens nog een rolletje in de videoclip ‘Jij bent mijn Zomer’ van Wim.


SINTERKLAAS

In het seizoen 2007-2008 speelt Wim alle acht (!!) mannelijke rollen in de musical ‘In The Mood’ over de Andrews Sisters. Hierna is hij actief is in de jeugdtheatervoorstelling ‘Feest In Het Zintuigenrijk’ (CliniClowns) maar dan dient zich een absoluut hoogtepunt aan in de toch al rijke carrière van Wim Rijken; Hij krijgt de rol van goedheiligman in de zeer succesvolle reeks bioscoopfilms die sinds 2008 (bijna) jaarlijks uitkomen. De films trekken enkele honderdduizenden bezoekers per jaar en worden met goud bekroond. Vanzelfsprekend de films ook op DVD uitgebracht.

Om

uiteindelijk ‘een rol’ in deze films te bemachtigen iets opmerkelijks en iets ook wat eigenlijk zijn stijl helemaal niet is. Inge Ipenburg (bekend als actrice in o.a. GTST en Westenwind), mocht voor de première van de Sinterklaas film van 2008 een paar gasten meenemen. Ze vraagt aan Wim of hij mee wil: “Ik dacht nog; ‘leuk, op zondagochtend naar een Sinterklaasfilm’! Na afloop van deze bijzonder leuke film word ik voorgesteld aan regisseur Martijn van Nellestijn. Ik gaf hem mijn complimenten. Hij kende mij als acteur, en toen zei ik iets wat ik normaal nooit doe: ‘Mocht je voor de volgende sinterklaasfilm iemand zoeken voor een gastrol, dan hou ik me aanbevolen’. Ik moest mijn gegevens maar aan hem doormailen zodat deze konden worden opgeslagen.

Een paar maanden later belde hij me op en nodigde hij mij uit voor een screentest. Hij zei daarbij niet over welke rol het precies zou gaan. Bleek het later toch om de rol van Sinterklaas zelf te gaan!!! Vervolgens heb ik een proefopname gedaan en korte tijd later kreeg ik een telefoontje dat ze mij hadden uitgekozen. Dat was echt helemaal te gek! Ik ben gek op kinderen. Daarnaast hebben alle grote mensen herinneringen aan Zwarte Piet, Sinterklaas en de cadeautjes. In 2009 is ‘Sinterklaas En De Verdwenen Pakjesboot’ met 315.487 bezoekers de best bezochte kinder- en familiefilm! Martijn zei toen: ‘Al woon je in Australië, ik laat je elk jaar overvliegen om je je rol te laten vervullen. We hebben nu dus drie films gedaan en er zullen nog meer gaan volgen. ’t Is zo’n feest om die rol te mogen spelen”! Vanaf de 18 juli 2012 is Wim Rijken trouwens te zien en te horen in de bioscoopfilm ‘Joris & Boris en het geheim van de tempel’ waar hij de rol Notaris Randlijn vervuld en daarnaast is hij ook de verteller in de film. In 2013 zal Wim weer te zien zijn als de vijfde Sinterklaasfilm vanaf oktober in de bioscopen zal gaan draaien.


MUZIEK

De laatste jaren richt Wim zich naast zijn rol als goedheiligman ook weer wat meer op het maken van muziek. Na ‘Wie Weet Wat Liefde Is’ met Marga Bult in 2006 brengt hij voor aanvang van het WK-Voetbal in 2006 samen met Alain Hulspas (Leadzanger van het voormalige Wickit) de voetbalsingle ‘Holland Holland’ uit. Producer John Dirne spoort Wim vervolgens aan om ook weer eens solo nummers te gaan uitbrengen. Hierop worden de singles ‘Jij Bent Mijn Zomer’ (2008), ‘Dans Met Mij’ (2010), ‘Zij Is De Liefste’ (2011) en ‘Als De Dag Lacht’ (2012) uitgebracht die ook in de hitlijsten terechtkomen.

Deze nummers vormen de inleiding van het jubileumalbum ‘Als De Dag Lacht’ dat vanaf juli 2012 verkrijgbaar is: “Het is altijd heel veel investeren, je weet nooit waartoe het leidt en of een single wordt opgepakt op niet. Als je dat risico niet wilt lopen moet je er gewoon niet aan beginnen! Ik kan alleen maar zeggen dat ik het vanuit mijn hart en vanuit mijn ziel doe, en zo ook altijd gedaan heb! ‘Als De Dag Lacht’ vind ik als jubileumalbum een hele mooie afsluiting van 25 jaar. Je kan zeggen dat ik een parttime zanger ben maar ik doe het met fulltime plezier! Het moeten liedjes zijn die bij mij passen. Is er bijvoorbeeld een heel commercieel liedje terwijl ik er niets mee heb, dan doe ik het liever niet!

Als ik dan een mailtje krijg van iemand die naar aanleiding van de single ‘Als De Dag Lacht’ schrijft: ‘Ik zit in een scheiding, ik hoorde jouw liedje op de radio en ik werd er blij van! Eigenlijk ben ik al weken niet blij maar ik weet dat er weer dag komt, dat deze voor mij ook gaat lachen. Ik wil je heel erg bedanken dat je dit liedje hebt gemaakt’. Nou dan is mijn missie dus eigenlijk al geslaagd”, aldus Wim die ook veel reacties ontving op zijn vorige single ‘Zij Is De Liefste’: “Ik doe het op z’n Wim Rijken’s en dus ga ik nergens voor de deur liggen. In die zin ben ik misschien dus niet ambitieus genoeg maar ik wil wel een nummer-1 hit hoor! Als het erin zit, dan komt het. Sinds twee jaar werk ik met Hans Rusche als producer. Ik schrijf en produceer, hij doet de muziek en in zijn studio nemen we ook alles op. We zijn nu zelfs ook begonnen met het schrijven voor anderen. Hans is zo’n fijne en talentvolle man om mee te werken.

Kijk, ik verdien al 25 jaar m’n geld met m’n hobby en iets wat ik dus het allerliefste doe. Ik ben gewoon niet in de wieg gelegd om bijvoorbeeld via de social media iedereen op te trommelen om ergens op te gaan klikken. Zakelijk misschien niet slim en ik zal waarschijnlijk wel nooit rijk worden maar ik ben wel een gelukkig mens. Mijn ambitie is om heel goed te zijn met wat ik doe. Met de rol van Sinterklaas heb ik het hartstikke goed maar moet ik er wel een jaar van leven. Van de single ‘Wie Weet Wat Liefde is’ zijn destijds meer dan 40.000 stuks verkocht, als ik dan hoor hoeveel albums er nu verkocht worden moet je de lat toch vooral laag leggen qua verwachtingen! Ik maak liever tien mensen gelukkig met een liedje uit m’n hart, dan honderd met iets wat niet bij mij past”.


TRACKS: 01 Zomaar verliefd - 02 Voor mij is er maar één - 03 Wie weet wat liefde is? (Conny Vandenbos) - 04 Jij en ik de wereld over - 05 Ik wil bij je zijn - 06 Zeldzaamheid - 07 Strand (Conny Vandenbos) - 08 Jij bent 't - 09 Fata morgana - 10 Stapelgek op jou (Conny Vandenbos) - 11 Hallo vriend - 12 Zomer en zee - 13 Doe't licht uit (en ga maar slapen) - 14 À quoi ça sert l'amour (Conny Vandenbos) - 15 Zeldzaamheid (instrumentaal)

TRACKS: 01 Als De Dag Lacht - 02 Wie Weet Wat Liefde Is (Duet Met Conny Vandenbos) - 03 Dans Met Mij - 04 Zij Is De Liefste - 05 Jij Bent Mijn Zomer - 06 Voor Mij Is Er Maar Eén - 07 Jij En Ik De Wereld Over - 08 Samen Met Jou - 09 Strand (Duet Met Conny Vandenbos) - 10 Zomaar Verliefd - 11 Hallo Vriend - 12 Stapelgek Op Jou (Duet Met Conny Vandenbos) - 13 Zeldzaamheid - 14 Zomer En Zee - 15 Wie Weet Wat Liefde Is (Duet Met Marga Bult) - 16 Zij Is De Liefste (Akoestisch)


SURPRISE-PARTY

Wim dacht zelf dat hij zijn jubileum enkel zou vieren met de release van het album ‘Als de Dag Lacht’. Gelukkig dachten vele anderen hier geheel anders over. Een kleine twee maanden voor de release van het jubileumalbum bedacht uitvoerend producent van de Sinterklaasfilms Kris v.d. Geer dat Wim 25 jaar in het vak zit. Daar moest maar iets mee gaan gebeuren. Met een camera zijn ze vervolgens uitspraken op gaan nemen van mensen die belangrijk zijn (geweest) in de carrière en het leven van Wim.

Zo ontstond een anderhalf uur durende tape met daarop familie, vrienden en collega’s. Wim zelf, die hier vanzelfsprekend geen enkele notie van had, kreeg een uitnodiging van Kris om op 25 juni met hem een hapje te gaan eten. Dit gebeurde in ‘Dwaze Zaken’ wat vlakbij het Centraal Station in Amsterdam staat. Na daar te hebben gegeten liepen ze naar het iets verderop gelegen VOC-café de ‘Schreierstoren’. Achteraf herinnert Wim zich best wel vreemde zaken die in de weken voorafgaande aan de 25e juni, maar ook op de dag zelf hebben voorgedaan. Aan een surpriseparty had hij echter nooit gedacht!

Nadat Wim was binnengekomen viel hem wel op dat het café gewoon leeg was. Hij dacht nog: “Nou dat loopt als een tierelier hier en dat op zo’n toplocatie”! Als Wim vervolgens een zaal binnenloopt schieten ineens volop lampen aan en flitsen tal van camera’s. De geschrokken Wim wordt er nagenoeg door verblind. Vervolgens gingen alle aanwezigen zingen terwijl de verbouwereerde jubilaris met een hand aan zijn mond als aan de grond genageld stond. Het eerste wat Wim kon uitbrengen was “Mama”! Hij had haar daar nooit verwacht en zelfs even daarvoor nog aan de telefoon gehad. Naast vader Rijken waren ook Wim’s beste vrienden er bijna allemaal. En ook collega’s als Marga Bult, Pamela Teves, Inge Ipenburg, het trio van Wickit en ook Babette van Veen die aan Wim uiteindelijk het album zou gaan uitreiken. Verder waren er veel mensen van de films, producenten ook en zelfs zijn nichtjes waren overgekomen uit Spanje. Kort daarvoor hadden zij Wim quasi nog ge-smst uit Spanje.

In een andere ruimte ging iedereen vervolgens naar een compilatie kijken van die gemaakte tape. Op een groot scherm waren naast de vele aanwezigen op deze surpriseparty o.a. ook Pleuni Touw, Hugo Metsers, Carry Tefsen, Gerrie v.d. Kleij en Albert Verlinde te zien en allemaal vertelden ze over Wim: “Ik had kippenvel en de tranen liepen over mijn wangen”. Wim had er juist voor gekozen om naast het album verder niets aan zijn jubileum te doen en nou overkwam hem dit. Dit alles heeft een onuitwisbare indruk gemaakt op de jubilaris: “Het was echt fantastisch geregeld. Zo was er een enorme taart gemaakt waaruit zeker vijftig stukken zijn gehaald en waarop ’25 jaar Wim Rijken’ stond met rondom allemaal foto’s uit die 25 jaar op de taart. ’t Heeft een paar uur geduurd, zó bijzonder met zoveel warme woorden”, aldus de jubilaris een week na deze enorme verrassing.


AFREKENING

Bijna zeven uur na aanvang moeten we echt een punt gaan proberen te zetten achter het gesprek met de jubilaris. Dat ‘moeten’ we ook echt want er is zoveel gespreksstof en telkens weer lijkt zich een nieuw onderwerp aan te dienen. Wim geeft aan zelden zo openhartig te zijn geweest als nu! Praten over een carrière gaat vaak toch gemakkelijker dan het praten over je mens-zijn en toch willen we juist op dát terrein gaan toewerken naar een slotakkoord. Eentje waarin Wim zichzelf nog even onder de loep neemt. Die drama therapeut van weleer in zijn eentje terug op het toneel met slechts één toeschouwer in de zaal.. hij zelf! Daar waar hij zitting neemt op zijn eigen sofa maar dan zonder baard, mijter of ander masker ! Geen drama’s maar wel kwetsbaar, open en tegelijk ook op zijn hoede. Puttend uit een kwart eeuw ervaringen. Trots maar vreselijk bescheiden tegelijk. Maar ook blijvend een oog houdend op alle moeren en of ze nog wel stevig genoeg verankerd zitten op zijn zelf gefabriceerde- en levensechte kunstwerk.

H

“ et leven is voor mij allang geslaagd maar tegelijk ben ik er nog lang niet hoor! Ik ben een hardwerkende bofkont, met hier en daar wat tekortkomingen. Met hier en daar wat talenten ook. Ik probeer van alle ingrediënten een zo’n lekker mogelijke taart te maken met fijne mensen om mij heen. Mijn auto is 20 jaar oud, hij brengt mij overal veilig heen en daar ben ik hartstikke blij mee. Een ander zegt dat je als artiest toch wel met een vlotte BMW moet komen voorrijden. Het boeit me helemaal niet. Maar ga ik ergens heen wat belangrijk is, dan parkeer ik mijn auto wel een straatje verderop. Anderen zouden immers kunnen denken dat het niet goed gaat met de carrière van Wim Rijken. Maar die ‘old-timer’ brengt mij wel altijd van A naar B. Ik denk dat het de kunst is dat je doet wat bij je past in het leven en als dat een grote auto is, dan moet je dat doen! Ik hang niet aan luxe en zie dat dus als een mazzeltje waardoor ik me andere dingen kan permitteren. Ik heb geen boot maar wil ik gaan varen dan huur ik er wel eentje voor een dag.


C

‘ ount your blessings’, zou ik zeggen. Elke morgen sta ik weer gezond op. ‘Als De Dag Lacht’ is ook echt iets van mij. Door positief met jezelf bezig te zijn, geloof ik dat je verder kan komen in het leven dan door met negatieve zaken bezig te zijn. Ik moet het van hard werken- en mijn enthousiasme hebben. Iets wat ik dus vooral leerde van Conny. Ik kan ook best zwaar zijn voor mezelf. Nee, ik ben heus niet altijd zo vrolijk maar ik probeer altijd m’n best te doen om positief te zijn. En als ik niet lekker in m’n vel zit, waarom zou ik daar een ander dan mee belasten? Moet het zelf toch oplossen en lukt het niet dan ga ik de stad in, koop ik een cd, een bloes of ga met een grote bier op een terras zitten. Dat werkt dan gewoon als een injectie om weer verder te kunnen gaan.

Ik ben echt wel iemand die iemand nodig heeft die mij in een richting stuurt. Heb zelf best wel fantasie en ideeën maar soms kom je gewoon niet op iets. Ben ook heel intuïtief en een gevoelsmens. Geen IQ van 130 maar ik kan heel veel onthouden met mijn hart. Kan heel goed op mijn gevoel vertrouwen en ik vertrouw dat het leven het goed met me voorheeft. Kitty Knappert, (bekend regisseur) zei 25 jaar geleden tegen mij; ‘Jouw specialisme moet zijn dat je allround wordt. Je bent een zeer verdienstelijk acteur maar niet de nieuwe Hamlet.

Je kan heerlijk zingen maar je bent geen Pavarotti en ik denk ook dat er een hele goeie presentator in je schuilt’. Uiteindelijk ben ik dat wel allemaal gaan doen. Radio- en televisieprogramma’s ben ik- gaan presenteren, ik zing en ik ben het grootste kind als ik tekenfilm zit na te synchroniseren. Ik ben op mijn 53e nog steeds een groot kind, een jongetje dat af en toe probeert volwassen te zijn want je huur moet óók betaald natuurlijk.

Misschien ben ik ook best wel lastig om mee te leven, logisch ook als je al zolang vrijgezel bent. Vervelen doe ik me ook nooit. De kinderen van mijn zus voelen bijna als ‘mijn kinderen’. Verder heb ik hartstikke leuke buren en ben ik heel blij met m’n ouders, en de goeie band met hen en m’n zus. Ben heel graag alleen maar ik ben ook heel graag met mensen. Er zijn ook dagen dat ik alleen zit te schrijven thuis. Ben geen moeilijk mens voor mezelf maar wel heel perfectionistisch..! Voor mensen die daar niet tegenkunnen kan dat wel eens heel erg irritant zijn. Ik snap ook wel dat anderen mij wél moeilijk vinden. Maar als je écht iets goed wilt doen moet je er tot in details bovenop zitten. Toen ik op mijn 33e voor het eerst van m’n leven mijn eigen voordeur kreeg hier in Amsterdam, was dat voor mij pure rijkdom! Mijn post, mijn krant vielen op ‘mijn’ deurmat. Doe ik die deur dicht dan is het van mij, met mijn eigen sfeer”!


WIM RIJKEN…“25 JAAR MET HART EN ZIEL”

Wim Rijken heeft een carrière met veel en van alles wat. Geen jaar zal hetzelfde zijn voor deze inwoner uit onze hoofdstad die zijn wieg in de Alblasserwaard had staan. Met name zijn grote rol in de bijna traditionele jaarlijkse Sinterklaasfilms is misschien wel het meest kenmerkend voor deze allround artiest. Wim gaat schuil achter een baard, snor en een mijter. Is dat zijn lot soms, schikt hij zich noodgedwongen in die vorm van anonimiteit of past hem dat juist? Dat laatste dus! Als maskers worden afgezet en hij zich als zanger figuurlijk blootgeeft op de bühne, staat hij voor even tóch in die schijnwerpers! Echter dan weten velen weer niet dat hij al zoveel rollen in musicals, films en series heeft gespeeld en elk jaar in vele huiskamers en bioscoopzalen hele gezinnen in zijn greep houdt als goedheiligman. Hij heeft de bagage van een ster maar de bescheidenheid van de gewone man om de hoek. Dat is nou Wim Rijken! Nog steeds wat verlegen maar vertrouwend en bouwend op wat zijn gevoel hem ingeeft. Eén van de meest allround artiesten van ons land en eentje die dit vak al 25 jaar met.. Hart en Ziel beoefent. Van harte !


Interview & Tekst: Nick Holland Fotografie op de pagina’s 20-29-33-34-35 : Daniël Kroll Fotografie: Wim Rijken Fotografie overige: Nick Holland Alle rechten voorbehouden ©2012 HollandseHitsForum.nl

HHF-Online Magazine Wim Rijken  

Music

HHF-Online Magazine Wim Rijken  

Music

Advertisement