Page 1

“Departamento de Ciencias Sociais, Xeografía e Historia”

Os Borbóns na España do século XVIII En 1700, o testamento de Carlos II de España —sen descendencia— permitiu o acceso ao trono de Filipe de Anjou, neto de Lois XIV e da española María Teresa de Austria. Porén, o temor a que os Borbóns ampliasen o seu dominio sobre a herdanza dos Habsburgo españois, moveu a Gran Bretaña, as Provincias Unidas e ao Imperio a impugnar o testamento e declarar a guerra. A chamada Guerra de Sucesión Española finalizou co recoñecemento xeral de Filipe V, a cambio da renuncia deste aos seus dereitos ao trono de Francia e da perda dos territorios italianos e flamencos. Os Borbóns españois do século XVIII —Filipe V (1700-1724 e 1724-1746), Lois I (1724), Fernando VI (1746-1759), Carlos III (1759-1788) e Carlos IV (1788-1808) — dedicáronse a unha política de profundas reformas en todos os campos coa intención de devolver a España un lugar destacado entre as potencias europeas. Feiipe V foi axudado primeiro por conselleiros franceses, relevado pronto por españois pertencentes á primeira xeración de ilustrados. A política dinástica sostida por Filipe V e a súa segunda esposa, Isabel de Farnesio, outorgou tronos en Italia aos fillos do matrimonio, dando orixe á rama Borbón-Sicilia. Os reinados de Fernando VI e Carlos III significaron a plenitude do reformismo, ao mesmo tempo que se fixeron patentes os límites da acción de goberno. O desenvolvemento da América española, cuxas posibilidades económicas aínda estaban por explotar na súa maior parte, foi unha das tarefas que recibiron máis atención. O reinado de Carlos IV, que coincidiu co estalido revolucionario en Francia, viuse determinado polas tensións interiores e a evolución dos acontecementos exteriores. O esgotamento dos homes e os programas ilustrados reformistas e a implicación de España nos sucesos internacionais ocasionaron unha profunda crise do Estado e da dinastía, que chegou ao seu punto álxido no enfrontamento entre o Rei e o Príncipe de Asturias, futuro Fernando VII. A conxura do Escorial (1807) e o motín de Aranjuez (1808), promovidos polo círculo de don Fernando contra o favorito dos Reis, Manuel Godoy, provocaron o derrocamiento de Carlos IV e a proclamación de Fernando VII. Estas alarmantes mostras da descomposición da dinastía acontecían nunha España ocupada polas tropas de Napoleón, en cuxos plans figuraba xa o destronamiento dos Borbones e a inserción de España na órbita imperial. O desprestixio da familia real acadou a súa cima nas abdicaciones de Baiona, por que Carlos IV e Fernando VII entregaron a Bonaparte os seus dereitos á Corona de España, quen pola súa parte transferiuos ao

seu

irmán

José

(1808).

Con Felipe V introducírase en España a Lei Sálica, establecida formalmente por Auto Acordado (10 de maio de 1713). Nunha reunión de Cortes de 1789 foi derrogada e volveuse á orde sucesoria tradicional de Castela, rexido polas Partidas (2,15,2). Pero como a lei non foi publicada, propuxo graves problemas a Fernando VII (1808 e 1814-1833), que só contaba con

Profesor: Diego Xesús López González.


“Departamento de Ciencias Sociais, Xeografía e Historia”

descendencia

feminina.

Durante o século XIX e o XX todos os reis e raíñas de España pertenceron á dinastía borbónica, agás Amadeo I (1870-1873): Fernando VII, Isabel II, Alfonso XII, Alfonso XIII e Juan Carlos I.

Profesor: Diego Xesús López González.


Os Borbóns na Hespaña do XVIII  

Resumo sobre os Borbóns no século XVIII

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you