Page 1


Deze bundeling interssantigheden kwam tot stand met bijdragen van:
 Mark Rietveld, Patrick Lemineur, Grimm Van Gestel, Victoreano Moreno, Wannes Cré, Véronique Clette-Gakuba en Doum Memde (Présences Noires), André Clette, Durotimi Olawaiye (Mémoire Coloniale et Lutte contre la Discrimination), Martin Vander Elst, Cérina en Yvoire De Rosen (Ethnotendance), Inez Oludé, Khadija Senhadji, Margot De Clerck, Lili Angelou, Fabio Cescon, Rob Jacobs, Ella Ndona Nsg, Felix Baras, Bram Michielsen, Anthony Brynaert, Annelies Van Dinter, Pieter Willems, Gerard Leysen, Katharina Smets en Ingrid Leonard. Iedereen die evenzeer van waarde was voor deze brochure maar zijn of haar naam niet terugvindt in voorgaande opsomming krijgt bij deze onze excuses aangeboden tot het einde der tijden. Sorry. Het spijt ons. Echt.

2


Liefste lodderoog, In dit schone schrift ontdekt u wie en wat er in het voorjaar van 2017 onder het uitbottende bladerdak van Het Bos bezig is. U vindt hier naam, beeltenis en scheppingsverhaal van kleine en grote helden met en zonder paranormale gaven, speenvrees of maquettedrang. Deze bescheiden bundeling oogstrelende bladzijden geeft u een onverbloemde inkijk in de boezems der eerste Bosbewoners van dit ontluikende jaar. We vinden het nu al moeilijk, dat jaar, maar in dit schone gezelschap kunnen we niet anders dan vervuld van kinderlijke hoop en ouderlijke trots het glas te heffen op een vreugdevolle en voorspoedige toekomst. Met warme groet, Uw Bos

Inhoud 4 10 14 18 20 26 32 38 42 50 54 60 68 72 78 84 94 102 108 114 120 130

Boslabs Closet of records, tapes & paper Denie Put Changing Gears Concerten Dago Sondervan Floris Vanhoof House of Indie The Space Between Joachim Badenhorst Boskeuken Lisa Jeannin, Charlotte Koopman en Rolf Schuurmans Matthieu Ha en collectief Nihon Bashi Meryem Bayram en Guy Rombouts Michiel De Malsche en PathÊ Thiam Rolf Jacobs en Anne Reijniers Une ville en prise sur d’autres histoires Bernard Van Eeghem en Stefanie Claes Strangelove Thomas Verstraeten Visite Vrijwilligers

3


BOS LA B S iedereen aan de noise


S A

De toegang tot Het Bos verbreden met atelierdagen rond Intonarumori, Arduino, en Collodionfotografie, het lijkt vergezocht. Daarmee ook jongeren aantrekken met roots in Afghanistgan, Stabroek, SyriĂŤ en Tibet, klinkt behoorlijk onhaalbaar. Toch is dat wat Boslabs wekelijks doet.


Elke woensdagnamiddag trekt een bont gezelschap naar de tweede etage van Het Bos om zich daar te verdiepen in het technische en geestelijke vernuft van allerhande kunstenaars. Onder de kritische blik van mensen als Barbara en Stefanie Claes, Karen Spiessens, Kasper De Vos, Michiel de Malsche, Rachid Laachir of the House of Indie wordt in Boslabs gesleuteld aan nieuwe artistieke projecten en experimenteel werk. Karen Cosemans, coördinator van Boslabs, legt uit wat het plan is en waar het idee vandaan komt: ‘Boslabs is ontstaan uit verschillende trajecten die we de voorbije jaren met kunstenaars en hoofdzakelijk jonge anderstalige nieuwkomers hebben afgelegd. In 2010, toen Het Bos nog Scheld’apen was, op de vorige locatie aan Petroleum Zuid, hebben we onder meer een houten voetbalstadion gebouwd, geïnspireerd op de megalomane plannen die de stad met onze toenmalige locatie had. Samen met enkele onthaalklassen en geëngageerde leerkrachten van Siso Marco Polo uit Antwerpen 2060, zetten we op een paar weken tijd een indrukwekkend bouwwerk neer. Theatermakers Jozef Wouters en Simon Allemeersch regisseerden de artistieke output ervan. Na afloop heeft Jozef ook andere stadions ontworpen, onder meer voor deSingel en KunstenFestivalDesArts. Het stadion van Scheld’apen heeft nog enkele jaren dienst gedaan als concertpodium, theater- en expositieplek, discotheek, schuimfuifbad en ja… minivoetbalstadion. We hebben in die tijd niet alleen stadions gebouwd, maar met jongeren van over heel de wereld gewerkt aan theatervoorstellingen, strobaalconstructies, windmolens, kostuums, reuzenduiven en -brandnetels… Elk project was anders: andere

6


partners, andere jongeren, andere kunstenaars, technieken en disciplines. Wat constant bleef, was enerzijds de aandacht voor het artistieke resultaat – we hebben nooit de intentie gehad een vrijblijvend knutselatelier te worden. En anderzijds de bereidheid onze plannen en werkwijzen aan te passen aan de mensen waarmee we werken. We zijn nooit echt bezig geweest met de vraag of wat we deden proces- dan wel resultaatsgericht was, we werkten wat dat betreft heel intuïtief. Het was nodig dat onze projecten gezellig waren, dat mensen graag kwamen, succeservaringen opdeden, vrienden maakten, Nederlands leerden… maar we wilden vooral ook dat wat in de ateliers gemaakt werd iets kon betekenen voor Scheld’apen als artistiek huis. We merkten daarbij op dat door intensief samen te werken met jongeren van over heel de wereld, we niet alleen nieuwe publieken bereikten, maar ook nieuwe, niet-westerse beeldtalen, technieken, kookkunsten en klankbeelden introduceerden waarmee we ook in andere poten van onze werking aan de slag konden. Tot vorig jaar waren de projecten van wat we nu Boslabs noemen afgebakend in tijd. We werkten gedurende een tweetal maanden aan een publiek moment, het ene jaar een theatervoorstelling, het andere een eigen parade of een interventie op de Borgerhoutse Reuzenstoet. Wat we misten aan die aanpak was continuïteit. In Het Bos wilden we ook een permanent open atelier inrichten, het hele jaar door. Niet alleen omdat we daarmee deelnemers en kunstenaars een plek konden geven om naar terug te komen, maar ook omdat zo’n permanent atelier meer invloed zou hebben op de rest van ons huis. Vanuit het idee dat je eerder je meubelen herschikt voor iemand die effectief in je huis woont, dan

7


voor iemand die een paar keer per jaar op bezoek komt. En dat dan weer vanuit het idee dat we met Het Bos veel meer volk dan alleen de klassieke cultuurconsument willen bereiken. Boslabs blijft een experiment, zowel voor ons als voor kunstenaars, deelnemers en partners. En dat is er net zo spannend aan. Het is een onophoudelijk bijsturen van plannen, aanpak en programma’s. De ene week is Boslabs een Indie Game lab, enkele weken later een Opblaasbaar lab, de week erna een Soundlaboratorium… In 2016 nodigden we de Stadsduiven, House of Indie, De Imagerie, Matrix (centrum voor nieuwe muziek), Devillé Arcades en Atelier van de Zon uit om hun kennis in Boslabs te delen. Wat we voorstellen is vaak ook vrij abstract, zo van: Hallo allemaal, volgende week komt iemand langs om met ons Intonarumori te bouwen. Doen jullie mee? Intonarumori? Machines waarmee je noise kan maken. Noise? Lawaai… Gelukkig is de nieuwsgierigheid en het vertrouwen van de deelnemers groot en we merken ook dat de lat best hoog mag liggen. Het is heerlijk om samen nieuwe dingen te ontdekken en uit te testen en dan te zien op hoeveel verschillende manieren die dingen eigen gemaakt kunnen worden, en hoe hard bijvoorbeeld de meningen kunnen verschillen over wat mooi is en wat niet. We proberen uiteraard ook in te spelen op voorstellen vanuit de groep, maar dat is niet altijd makkelijk. Vaak komen we in gesprekken niet verder dan ‘we willen iets met muziek doen’. Vorig jaar werkten we aan videoclips met eigen muziek, stop-motion en greenscreen. Zowel De Stadsduiven als Bram van Houtte introduceerden manieren om met geluid te werken. Geluiden die we met hen maakten gebruikten we later in een installatie met een Arduino touch board en als soundtrack voor onze stop-motion filmpjes. In 2017 plannen we ateliers rond hacktechnieken voor creatief GSM-gebruik en eigen gadgets maken met plotter, 3D printers en CNC freesmachines. We willen zeefdrukken, 3D grafitti maken en werken in het Fablab. Het hoeft zeker niet altijd obscuur te zijn, maar we houden het graag avontuurlijk.

8


Het helpt van met zijn allen op onbekend terrein te komen en samen benieuwd te zijn naar waar je aan het eind van de dag terechtkomt.’

Meedoen? karen@hetbos.be Boslabs: elke woensdag (behalve schoolvakanties), van 13u30 tot 16u

In april organiseert Boslabs twee workshopreeksen, van 10 tot 14 april, een rond technieken, textiel en vormen, de andere rond Sonic Pi met lessen gegeven door Dago Sondervan. Het hele programma vind je op www.boslabs.be

9


CLOSE REC TAPES donderdagavonden 18u-22u

winkelka met lang speelpla cassette papier

PAPER


ET OF CORDS, S&

ast gaten, es en

R


Iedere donderdagavond van januari tot en met maart 2017 vindt u in de Bosbar een winkelkast met een selectie gelimiteerde uitgaven van lokale en minder lokale DIY labels uit een, voor sommigen mischien onbekende maar zeer levendige, parallelle dimensie. Daarenboven fungeert diezelfde kast met stuurman David Edren aan het roer als gastheer van een reeks donderdagavond-evenementen waarbij deze labels en artiesten zichzelf presenteren onder de vorm van release-events, live optredens, films en dj-sets. U ontdekt er o.a Ultra Eczema, Ekster, Jj Funhouse, Klein, Scheld’apen, Edicoes CN, Stenze Quo, Beyt-Al Tapes, Hare Akedod, Sea True, Kerm, B.A.A.D.M, Sloow Tapes, Risiko Press, Audiomer, Smeraldina-Rima, Sic Sic, Lal lal lal, Pluim, Aguirre, Eiderdown, Audio. Visuals.Atmosphere, Habitat Tapes, Oma333, Granvat, Santé Loisirs, Carpi Records, Euro2000, Feathered Coyote, Birdfriend, Moss Archive, Orange Milk, Entertainment Systems, Pacific City Soundvisions, Social Harmony, .. In de maand mei start een nieuwe reeks culminerend in het heel eigen Delta~Wave Festival op 26, 27 én 28 mei met een internationale selectie van live-muziek, performance, film én expo uit diezelfde verrassend ongekende dimensie.

12


AGENDA ¬¬ Donderdag 16 februari, 18u Closet of Records: Dropa Disc labelnight met JEPH JERMAN & TIM BARNES (live omstreeks 20u30) ¬¬ Donderdag 23 februari, 18u Closet of Records: B.A.A.D.M. presents: Mattias Gustafsson Lp Release ¬¬ Donderdag 2 Maart, 21u Closet of Records / Taping Policies presents ‘BORBETOMAGUS’: A Pollock of Sound (film) ¬¬ Donderdag 9 Maart, 18u Closet of Records + KLEIN Labelnight + food by Bei ¬¬ Donderdag 16 Maart, 18u Closet of Records: Dj SPENCER CLARK (pacific City Soundvisions) ¬¬ Donderdag 23 Maart, 18u Closet of Records: GRANVAT label night ¬¬ Donderdag 30 Maart, 18u Closet of Records: HARE AKEDOD label night ¬¬ Vrijdag 26, Zaterdag 27 & Zondag 28 Mei DELTA~WAVE FESTIVAL (music/performance/film/expo)

Donderdagavonden 18u-22u in De Bosbar tijdens de Boskeuken Closet of Records is gastheer van een reeks events in de BosBar waarbij lokale en minder lokale DIY labels worden gepresenteerd die verrassende releases (audio, drukwerk, … ) uitbrengen.

13


DEN P biacho


NI E

Denie Put is schilder. In 2014 behaalde hij zijn Master in de schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone

Kunsten in Antwerpen. Daarnaast is hij semiprofessioneel voetballer en bezorgt hij vis aan de betere restaurants in Antwerpen. Denie zoekt er niet naar, maar vindt het wel in zijn schilderijen: een beeldende verbintenis tussen de werelden die op dit moment zijn leven domineren.

UT


In Het Bos ontwikkelt hij een reeks nieuwe werken, een publicatie en een expositie volgens het principe van het Cadavre Exquis, een ‘estafettewerk’: hij nodigt collega-schilders uit om telkens een half doek te beschilderen. Daar waar het schilderij van de ene stopt, schildert Denie Put verder, en dit zonder dat hij meer dan enkele centimeters van het werk van zijn voorganger ziet. Jonkheer Put inviteert voor deze reeks zowel jonge kunstenaars als anciens. Hij denkt hierbij aan Tom Poelmans, Lieven Segers, Bendt Eyckermans, Nick Andrews, Benjamin Demeyere, Kris van Dessel, Ken Verhoeven, Bauke Noppen, Benny van den Meulengracht-Vrancx, Nel Aerts, Vaast Colson, Dennis tyfus, Baldvin Einarson… Voor de expo van deze reeks duo-schilderijen bedacht Denie de welluidende titel ‘Biacho’, de naam die ook zijn moeder voor hem in gedachten had. We bezochten Denie in het indrukwekkende atelier dat hij deelt met Bendt Eyckermans en kregen kijk op zijn nieuwste werk.

‘Biacho’ van Denie Put en medeplichtigen is in Het Bos te bezichtigen van 24 maart tot 1 april.

16


17


CHA NGI NG ARS


A

Changing Gears zijn namiddagen of avonden gevuld met sprekers, films en discussie. De Imagerie en Het Bos geloven in een maakbare maatschappij. Dat we wel degelijk gewicht in de schaal kunnen leggen. Dat er tegelijkertijd veel schoonheid te vinden is op deze godverdomse planeet. Sommige aardbewoners zijn daar harder mee bezig dan anderen. Vanuit hun eigen discipline, vakgebied of kunst denken ze hard na en durven al eens ergens een kritische noot te plaatsen. Tijdens Changing Gears laten we kritische denkers en doeners hun licht schijnen op de staat der dingen. In het verleden mochten we onder andere Jonas Staal, Benjamin Verdonck, Centre for Political Beauty en Johan Grimomprez ontvangen. Het komende jaar staan onder meer Tiit Ojasso (Teater NO99), Sandi Hilal (Decolonizing Architecture), Rob Jacobs (UA) en Paulo Guerreiro (Strangelove) op het spreekgestoelte.

GE

Zondag 30 april, Changing Gears in Het Bos


CO N CER T EN IN H ET B OS


Goed geïnformeerde mensen weten dat Het Bos een puik podium herbergt. Het huis is namelijk meer dan een Bosbar, een Boskeuken, Boslabs, een theaterstudio, een expositieruimte en trop is te veel en te veel is trop trappen. Te midden van dit alles ligt een pretentieloze concertzaal die de meest pretentieuze muziekgroepen en festijnen onderdak biedt. De goed geïnformeerde concertganger weet bovendien dat de concertzaal van Het Bos een ongeëvenaarde geluidskwaliteit garandeert. Om de onwetenden alsnog naar onze doos in een doos te lokken lichten we hierna een lukrake en zeer bescheiden selectie toe. Voor meer muziek verwijzen we u graag naar het programma op de achterkant of de immer waarheidsgetrouwe website: hetbos.be Gaat en vermenigvuldigt u!


PRODUCT TOUR 18+ Justin Swinburne and Samia Mirza vormen samen 18+, een alternatief r&b-slash-popduo dat al enkele jaren faam maakt met seksueel getinte, expressieve en grensverleggende muziek. 18+ was bij aanvang een product van het internet: gehuld in anonimiteit bouwden ze een fanbase uit via drie mixtapes en opmerkelijke videoclips vol avatarbabes en gamefragmenten. Sinds hun debuut ‘Trust’ is de caption van het LA-based duo breder geworden. 2016album ‘Collect’ exploreert verder de dualiteit van de online- en de offlinewereld en zet de culturele waarde van 18+ zowel muzikaal als thematisch nog eens extra in de verf.

Oklou Oklou is naast onder meer Lauren Auder, Malibu en Detente een van de belangrijkste figuren binnen een extreem interessante garde Franse producers die op de rand van doorbraak staan. Terwijl we wachten op een opvolger voor ‘AVRIL’, haar ep uit 2014, dropte de Française enkele songs die haar eindeloos potentieel blootleggen. Nummers als ‘22’, ‘Silicum’ en ‘Haku’ balanceren tussen deconstructieve postclubmuziek en buitenaards mooie popstructuren. Met haar muziek ontwerpt Oklou tegelijk een dromerig en reëel tussenstation, een plek die live nog net iets magischer wordt.

Pictureplane Ten opzichte van de andere artiesten die op deze avond aantreden is Pictureplane al een oudgediende. De uitvinder van de term witch house werd jaren terug bekend door zijn extatische electronica te benaderen vanuit punk aesthetics, niet verwonderlijk werd de Amerikaan daardoor vergeleken met bands als HEALTH en Crystal Castles. Op ‘Technomancer’ uit 2015 bleef de energie en het aandeel van dystopische thema’s even hoog, toch heeft Travis Egedy geen schrik om zijn rave terug te schakelen en meer te werken vanuit pop-geïnspireerde motieven.

22


Y1640 Y1640 is een project van Sega Bodega en Coucou Chloé. Eerstgenoemde is een Schotse producer born & raised in Glasgow die afgelopen jaar een ep uitbracht via Activa Benz terwijl de laatste een aanstormend Frans talent based in Londen is met een recente ep op het Berlijnse Creamcake (bekend van o.a. SKY H1) onder de arm. Met twee songs op de teller is het vooral uitkijken naar wat 2017 in het vooruitzicht heeft voor het duo. ‘Tension’ (een collab met het extreem vooruitstrevende duo WWWINGS) en ‘Spit intent’ geven ons al een duidelijke indicatie van welke kant het project opgaat: onbevreesde clubmuziek die hypnotiserend de luisteraar begeestert en intrigeert.

M-O-R-S-E In de categorie veelbelovende Franse producers vinden we ook M-O-R-S-E, een in geheimzinnigheid gehulde artiest die zich ook muzikaal niet meteen in een hokje laat vangen. Op de recente mixtape ‘Haunting’ (die z’n naam niet gestolen heeft) wisselt hij edgy, dystopische beats af met hemelse vocals, terwijl zelfs klassieke aspecten het andere uiteinde van het emotie-spectrum uitstralen. Afgelopen jaar was er ook de uitstekende ‘#n i g h t f a l l c o l l e c t i o n’, een verzameling van in totaal 43 vooruitstrevende en leftfield electronicasongs die verdrinkt in melancholie en voluit de kaart van verscholen schoonheid trekt.

Product Tour: Donderdag 9 maart in Het Bos

23


Gruppo di Pawlowski Mauro Pawlowski, de man met meer incarnaties dan er vertalingen, afgeleiden en verbasteringen zijn van ’s mans naam, legt niet minder dan twee maal Het Bos in assen. Op vrijdag 19 mei en zaterdag 20 mei komt Mauro met zijn kornuiten van Gruppo Di Pawloski naar de concertzaal. Die kornuiten dragen de welluidende namen Jeroen Stevens, Pascal Deweze, Sjoerd Bruil, Ben Younes Zahnoun en Elko Blijweert en zo weet u meteen dat het zelfs al knettert op het podium als de heren nog geen noot gespeeld hebben. Het ‘asociaal feestorkest’ schept verwarring alom met snijdende gitaren, onregelmatig strakke bas en drums, experimentele elektronische effecten en de theatrale présence van opperhoofd Mauro als katalysator voor al die waanzin. Het Bos is bovendien de ideale locatie om hen aan het werk te zien vermits Het Bos de reincarnatie van Scheld’apen is alwaar Gruppo di Pawloski volgens de overlevering ooit boven het doopvont werd gehouden als voorprogramma van een Evil Superstars tributeband. Tja.

Gruppo di Pawlowski; vrijdag 19 mei en zaterdag 20 mei in Het Bos.

24


Princess Nokia Na enkele jaren inactiviteit door struggles met labels en een zoektocht naar haar identiteit als artiest nam Princess Nokia vorig jaar iedereen in snelheid met ‘1992’, een release waarop ze de touwtjes creatief volledig zelf in handen hield. Op de mixtape verkent de New Yorkse haar roots als kind van de diaspora en dat leidt tot een vrijgevochten manifest voor zwarte vrouwen en latino’s over de hele wereld. ‘1992’ is nauw verwant aan de 90’s hip-hop die ontstond in The Bronx, de thuisstad van Destiny Frasqueri (geboortenaam van Princess Nokia). Princess Nokia verpakt haar rauwe boodschap zonder ook maar enige vorm van censuur in regelrechte party anthems. Don’t fuck with her energy. Op deze niet te missen Bosnacht komt ALIS alvast het publiek opwarmen. ALIS (ofte Subeena) is een musicienne die momenteel domicilie houdt in Berlijn, waar ze een maandelijkse show host op de Berlin Community Radio. De RBMA’08 alumnus liet platen los op Planet Mu, Astro:Dynamics én haar eigen label Opit Records. Ze zakt af naar Antwerpen met een speciaal voor ons aangepaste set. De Brusselse pretkroket Liyo draait plaatjes voor, tussen en na.

Princess Nokia + Alis + Liyo op donderdag 25 mei in Het Bos

25


DAG SON

DE R


GO

Dago is muzikant, halftijds wereldverbeteraar en bekwaamt zich tussendoor in het schrijven

van computercodes waarmee hij muziek maakt. Hij verhuisde zijn homestudio naar de bureau van de House of Indie in Het Bos en nodigde er mensen uit voor nachtelijke coding-jamsessies. Hij zorgde tevens voor livegecodeerde achtergrondmuzak tijdens een reeks Boskeukens. In november jongstleden liet hij zijn laatste plaat los in Het Bos terwijl hij tijdens de release zijn platenhoezen door een plotter haalde. U kent de man mogelijk als een van zijn aliassen Anton Price of Bohrbug of als

RVAN de praatvaar die koffies slurpt in de Bosbar.


Open source ‘Het is in feite heel simpel. Open source is software waarvan de broncode zichtbaar is voor iedereen. Dat wil zeggen dat iedereen die broncode kan gebruiken en de kan aanpassen naar believen. Om kleuren aan te passen, het lettertype te verkleinen… en daarin kan je zover gaan als je wil. Tegenover open source staat closed source en daarvan is de code niet zichtbaar. Mijn interesse voor open source is stelselmatig en eerder toevallig gegroeid. Als muzikant was ik een van de early adopters om een computer te gebruiken en daar muziek mee te coderen. Zo heb ik me geruime tijd bezig gehouden met het programmeren in een closed source programma, maar dit terzijde. Ik heb vervolgens het plan opgevat om een elektronicafestival te organiseren en wou ontzettend graag livecoders op de affiche. Zo ben ik in contact gekomen met gasten uit de live coding community en die community leek quasi onlosmakelijk verbonden met de open source community. Zo ben ik met een been in de open source terecht gekomen. Het andere been volgde omdat ik een tijdje later Kasper Jordaens (tegenwoordig Sondervans partner in crime bij het live coding duo H.AL.IC) van Iminds leerde kennen toen we samen deel uitmaakten van het Pompoenorkest waarbij we de elektrische spanning van groenten trachtten te vangen en via synthesizers om te buigen tot diverse elektronische geluiden. Ik ben toen ook beginnen knoeien met mijn plotter. Deze printers uit de jaren 80 zijn in de vergetelheid geraakt omdat er geen besturingsprogramma’s meer voor worden gemaakt. Kasper was toen bezig om via zelfgeschreven open source software de plotter nieuw leven in te blazen. En voor ik het wist stond ik met beide voeten in de open source scene.’

Goedkoper ‘Het is niet zo dat ik mij vanuit een revolutionaire omwentelingsdrang op de open source heb gestort, maar het is gewoon handiger. Open source werkt bijvoorbeeld op alle besturingssystemen zoals OSX, Windows of Linux wat

28


het compatibiliteitsprobleem oplost. Bovendien wordt open source software permanent bijgeschaafd door een ganse gemeenschap die in contact staan met elkaar. Hier geen dure of frustrerende updates die u aansporen om een nieuwe computer aan te schaffen, maar een oplossing op maat die door samenwerking tot stand is gekomen. Veel mensen gebruiken gekraakte software. Dat is begrijpelijk omdat die programma’s vaak belachelijk veel geld kosten, maar dat is ten eerste illegaal en ten tweede is dat gewoon onveilig. Open source software is een volwaardig en gratis alternatief.

En het is beter Ik gebruik graag het verhaal van Britannica en Wikipedia om het verschil tussen closed source en open source te duiden. Het monumentale Britse encyclopediebedrijf Britannica heeft ooit een onafhankelijk onderzoeksbureau gevraagd om beide encyclopedia onder de loep te nemen. Wikipedia kon immers nooit zo correct en volledig zijn als Britannica met historici en weet ik veel welke specialisten op de payroll. Het resultaat viel lelijk tegen toen bleek dat Wikipedia accuratere info verspreidde dan Britannica. Samen iets beheren en polijsten blijkt dus vruchtbaarder te zijn dan informatie af te schermen en enkel tegen betaling vrij te geven. Dat gegeven kan je ook extrapoleren naar een de samenleving waarin we allen, tja, samen leven.’

Het individu en de groep ‘Een van de mooiste dingen aan open source is dat het mensen verbindt tot een community. In ons huidige kapitalistisch systeem word je als waardevol beschouwd als je egoïstisch bent. Als jij iets hebt wat de ander niet heeft; een mooie wagen, designer kleding en de financiële rijkdom om een continent te voederen, heb je het gemaakt. Het is aan de ander om zijn stinkende best te doen en hopelijk toe te treden tot die illustere elite. Binnen de open source ben je pas waardevol als je iets deelt, zodat de ganse community je bevindingen kan verbeteren of inzetten voor andere toepassingen. Er is geen elite, want alles is toegankelijk voor iedereen.

29


Met een beetje goeie wil kan je dat gegeven zien als een blauwdruk voor een nieuw maatschappelijk model, waar verandering niet van bovenaf wordt opgelegd, maar organisch van onderuit groeit. Tegenwoordig zien we dat trouwens al gebeuren met al die burgerparticipatieve initiatieven die als paddenstoelen uit de grond schieten.’

Man met een missie ‘Ik zie het inderdaad een beetje als mijn missie om het open source woord te verkondigen. En in mijn ogen is Het Bos daarvoor de perfecte plaats om te beginnen omdat Het Bos de dingen organiseert zoals ik ze graag zie. Het feit dat je geen bier afneemt van Inbev, koffie en soep schenkt aan vrije bijdrage, kwetsbare jongeren uitnodigt in een kunstenwerkplaats, dat zijn dingen die ik graag zie gebeuren. Het Bos stelt door haar werking ook de vraag hoe het anders kan, hoe we het heft terug zelf in handen krijgen. In plaats van kritiek te leveren en in hoekje te zitten kniezen, pakken we de dingen aan. We proberen. Niet geschoten is altijd mis, weet je wel. De technologie is voorhanden, dus wil ik ze beschikbaar maken voor Het Bos. Zo leer ik mezelf nu om audio over IP netwerk te kunnen sturen wat enorm veel mogelijkheden voor de concertzaal kan opleveren. We zouden bijvoorbeeld alle audiosignalen van een concert via het netwerk kunnen versturen. Dan is die meteen voorhanden voor iedereen die op dat netwerk zit. Dat betekent dat je dat geluidssignaal kan finetunen om een livestream te doen, dat je tijdens een concert al een remix kan maken, dat je een live-registratie afmixt voor een opname, dat iemand enkel de vocals kan horen,… Heel die technologie bestaat, maar is onbetaalbaar als je geen Sportpaleis bent, maar dat is buiten de open source community gerekend!

Tot slot ‘Mag ik nog even meegeven dat het bedroevend gesteld is met de lessen IT in het onderwijs? We leven in een samenleving waar technologie een steeds gro-

30


tere rol speelt. Er wordt veel getoeterd over de automatisering en slimme auto’s en weet ik veel wat, maar onze kinderen worden nog altijd klaargestoomd voor een arbeidsmarkt van 20 jaar geleden. Als ik zie dat mijn kinderen word documenten of excell sjablonen leren maken, dan wordt ik lichtjes furieus. Dat is ook een van de redenen waarom ik workshops Scratch geef. Scratch is open source software die nota bene werd ontwikkeld in het gerenommeerde Massachusetts Institute of Technology oft MIT waarmee kinderen leren programmeren. Ze kunnen er spelletjes of videoclips mee maken en leren zo op een speelse manier zelf deel uit te maken van een proces waarvan ze normaal passieve gebruikers zijn.’

Op 22 februari leert Dago jongeren muziek te coderen met Sonic Pi tijdens Boslabs Van 10 tot 14 april Sonic Pi workshopweek voor jongeren Op 15 april organiseert Dago een Algorave tijdens UNTITLED in Het Bos

31


FLO S VAN OF


ORI

Floris Vanhoof is een gediplomeerd audiovisueel meester en overtuigd zoetekauw. In zijn werk gaat hij aan de slag met licht, geluid, projectie en alles wat daaruit voorkomt. Met een oprechte fascinatie voor vorm en kleur gaat Vanhoof geen

NHO

enkel idee uit de weg en

baant zijn werk zich een

weg doorheen 16 mm projectors, zelfgemaakte

instrumenten, installaties en performances.


In november 2016 verbleef Floris Vanhoof twee weken in de theaterstudio van Het Bos. Daar broedde hij op enkele ideeën en maakte hij een blauwdruk voor een programma dat in mei plaastvindt. Onderstaande tekst is een neerslag van een gesprek dat we met Vanhoof hadden tijdens zijn Bosverblijf in 2016. Een duizendpoot zou geen duizend poten hebben als hij niet met duizend dingen tegelijk zou kunnen bezig zijn. Het toeval wil dat Vanhoof voorzien is van twee handen wat zo veel wil zeggen als dat hij minstens twee dingen deed in Het Bos.

Eén! De laatste tijd maakte Floris meer tentoonstellingen dan platen en hij merkte dat de totstandkoming van een tentoonstelling net iets beter vlotte dan de afwerking van een plaat aangezien tentoonstellingen best klaar zijn op de opening. Van de weeromstuit kreeg Van Hoof het idee om in Het Bos een albumpresentatie te concipiëren als een tentoonstelling. ‘Ik wil een plaat afwerken en deze voorstellen in de theaterzaal van Het Bos en daarvoor wil ik een luidsprekerorkest samenstellen waarvan de luidsprekers allemaal verschillende geometrische vormen hebben. Ken je het Acousmonium van GRM, Groupe de Recherches Musicales uit Parijs? Dat is een luidsprekerorkest van 80 luidsprekers waarmee mannen als François Bayle hun elektroakoestische muziek als een symfonisch orkest doen klinken. Dat idee spreekt me enorm aan. Elektronische muziek wordt meestal niet live uitgevoerd, maar doe je dat wel,

34


door een luidsprekerorkest bijvoorbeeld, dan krijg je een klankdiffusie waardoor je het gevoel hebt dat de klank op dezelfde wijze op je afkomt als bij een symfonisch orkest. Ik heb mijn muziek ooit eens mogen afspelen om het Acousmonium en dat geluid lijkt te reizen door de ruimte. Luidsprekers hebben namelijk allemaal verschillende dimensies; zo klinkt geluid soms harder door een grote luidspreker of hoger door een kleine. Die kleine wijzigingen in de muziek gaan omgezet worden in de ruimte en dat is exact waar ik mee tracht te spelen. Dat Acousmonium bestaat uit standaard geluidsprekers, maar het grappige eraan is dat die luidsprekers verschillende vormen hebben om zogezegd het meest optimale geluid voort te brengen. Het ziet ook gewoon goed uit. Zo begon ik te brielen met kokosnoten en andere vruchten die een perfecte vorm hebben om zo een groot , wel ja, bos van luidsprekers te maken. Ik zeg bos omdat een tweede grote inspiratiebron voor dit plan David Tudors Rainforest is. Tudors genereerde een klankenspel door luidsprekers op verschillende geluidsvoorwerpen te plaatsen waardoor deze meetrilden en de klank als het ware vertaalden naar hun eigen geluid. In april ben ik daar trouwens mee aan de slag gegaan in LLS 387. Ik twee gongs laten praten in de installatie Talking Gongs en de gongs als het membraam van een luidspreker gebruikt. Ik plaatste de gongs in een ijzeren kubus en was verbaasd over het invloed van deze vorm op onze perceptie. Door de gongs te omkaderen klonk het geluid volledig anders dan wanneer ze gewoon in een boom zouden hangen.

35


Het samenspel tussen beeld en geluid is essentieel voor onze perceptie. Als je een concert zou bijwonen en niet naar de band zou kijken, ervaar je een totaal ander geluid dan de rest van het publiek. Ik stootte in die periode op het boek The Attractive Universe van Evans G. Valens waarin aan de hand van ijshoorntjes de elliptische banen van planeten worden uitgelegd. Daar komen mijn nieuwsgierigheid naar de geometrische vorm van mijn gongs en mijn eindeloze fascinatie voor snoep samen. De gongs en The Attractive Universe brachten mij dan weer tot een plooiboek om verschillende vormen te plooien en op die manier meetkunde of wiskunde weer behapbaar maken. Terwijl wiskunde in mijn schooltijd absoluut niet gelijk stond met gevoel of psychedelische ervaringen, weet ik nu dat wiskunde wel degelijk tot de verbeelding kan spreken… Ik moet echt nieuwsgierig genoeg zijn om ergens zo veel tijd in te steken. In Het Bos test ik nu verschillende soorten materialen waar luidsprekers in gebouwd worden. Idealiter wordt er licht geprojecteerd op mijn geluidsorkest zodat het geluid van mijn plaat gedragen wordt door de lichtprojectie die dan op haar beurt weer gemoduleerd wordt door de geometrische vormen en verschillende materialen van de luidsprekers.’

Twee! De hamerende filmprojector. ‘Zoals de meeste mensen was ik ooit tien jaar oud en ik ben er toen in geslaagd om op het Macintosh spelletje Sammy’s Science House een hamerende filmprojector te maken. Sindsdien heb ik dat altijd in het echt willen maken. ‘

36


Tweeduizendzeventien! In mei 2017 nestelt Vanhoof zich opnieuw in de theaterzaal om zijn luidsprekerorkest en hamerprojector te finaliseren. ‘De uitvoering van mijn, hopelijk afgewerkte, plaat door het luidsprekerorkest is slechts een onderdeel van een festival dat ik in mei wil organiseren in Het Bos. Zo ben ik al geruime tijd bezig met een film over snoep. Snoep is gemaakt om te verleiden met vormen en kleuren. Als ik snoep aan snoep en film denk, denk ik vooral aan mensen als Jack Smith met zijn flamboyante persoonlijkheid en Lilian Schwartz die in haar films zo’n felle kleuren en ritmewisselingen gebruikt die bij mij een effect sorteren dat vergelijkbaar is met het effect van suiker op het menselijk brein. Als ik aan eten en film denk, denk ik aan Otarkino. En kijk eens aan; Otark zit hier gewoon aan huis. Ik droom van een Otarkino met mijn snoepfilm waar het geserveerde eten dezelfde geometrische vorm heeft als enkele van mijn huisbereide luidsprekers, dus dat is een optie. Tijdens het Delta~Wave festival stel ik met David Edren en Johann Kauth daar een concertprogramma rond samen.’

Floris Vanhoof bezigt de hele maand mei in Het Bos.
Het Delta~Wave Festival vindt plaats op vrijdag 26, zaterdag 27 en zondag 28 mei

37


TH E OU SE

OF IN


H

E

NDIE

In Het Bos gedijt van alles. Zelfs vrij zeldzame en unieke soorten zoals de Domus Liberus. Deze soort van Vlaamse Onafhankelijke Game Ontwikkelaars wordt door de Antwerpse volksmond ook wel eens The House of Indie genoemd. Deze ijverige beestjes werden in 2013 ontdekt en in 2014 doken ze voor het eerst in Het Bos op.


Jaarlijks organiseert House of Indie enkele events in Het Bos met de nodige weerklank in de internationale independent game scene. Dit jaar gaat dat over:

Global Game Jam Elk jaar sluiten wereldwijd verschillende groepjes game adepten zich op om in 48 uur een game te ontwikkelen. Op meer dan 500 verschillende locaties worden games gebrouwen aan de hand van een thema dat pas wordt vrijgegeven bij de start van de game jam. Buiten het thema is er geen enkele beperking en kan de Jam een digitaal of fysiek spel opleveren. Heel de santeboetiek wordt live gestreamd zodat de ganse globe kan meevolgen. The House of Indie organiseert de Antwerpse Game Jam in Het Bos.

Screenshake Het eerste en enige internationale independent game festival van BelgiĂŤ landt voor de derde keer in Het Bos om arthouse games naar een breder publiek te brengen. Gedurende drie dagen kan u er terecht voor een interactieve game expo, talks & workshops, een kunsttentoonstelling, muziek, een dolgedraaide party en veel, veel meer. Screenshake slaat de brug tussen verschillende kunstdisciplines en creatieve uitingen en verwelkomt iedereen met open armen. Dus ook niet gamers, slechte gamers, naturisten en zeescouts zijn meer dan welgekomen.

40


Indie Game Salon Elke laatste woensdag van de maand organiseert the House of Indie een bijeenkomst voor iedereen die geïnteresseerd is in de Indie Game Cultuur. Bij een kop koffie, glas bier en een kom chips wordt er gekeuveld over games in wording, worden er tips uitgedeeld, interessante mensen uitgenodigd, worden elkaars games en ideeën worden geëvalueerd en er wordt hard geamuseerd. Dat gebeurt allemaal in de belachelijk gezellige setting van de Bosbar.

Screenshake op 10, 11 en 12 februari in Het Bos Indie Game Salon elke laatste woensdag van de maand in de Bosbar

41


THE

CE BE TW


E SPA of hoe betekenis ontstaat in tussenruimte; tussen drie media; tussen mensen

E WEEN


Videomaakster en fotografe Ingrid Leonard, muzikante Inne Eysermans en audioverhalenverteller Katharina Smets maken een verhaal dat ontstaat in de ruimte tussen beeld, geluid en tekst. Een ruimte waar een narratief gevormd wordt wanneer die drie lagen samenkomen in de verbeelding van de toeschouwer. ‘We zijn onvermijdelijk subjectief, en benieuwd hoe we die subjectieve verbeelding kunnen manipuleren. Taal, beeld en muziek geven elk op een manier betekenis, en de ruimte wordt zo dynamisch, open en beladen. De verhalen, de beelden en het geluid voor deze performance/installatie halen we ook uit een tussenruimte. De leegte die tussen mensen hangt die anders innig verbonden zijn. De moeilijke communicatie tussen en met de mensen die het dichtste bij ons staan: geliefden, ouders, broers, vrienden. Verhalen van ongemak en onvermogen blijven vaak rondspoken en zich verder ontwikkelen in vervormde herinneringen. Het gevoel van afstand kan soms worden overbrugd door machines die gemaakt zijn om herinneringen vast te leggen: audio, beeld en muziek. Als basismateriaal verzamelen we familieverhalen, persoonlijke anekdotes en herinneringen binnen het thema van liefde en onvermogen. Om de mogelijkheden van de tussenruimte vormelijk te onderzoeken geven we elkaar opdrachten. Gerichte opdrachten in eenzelfde gebied, om het materiaal eenheid te geven. Als eerste gezamenlijke opdracht gaan we op expeditie in onze geboorteplekken: Kessel, Kessel-Lo en Berendrecht. Niet echt exotisch, eerder generisch. Wat ons interesseert is hoe deze plaatsen gekleurd zijn door nostalgie, door ongemakkelijke herinneringen, door veranderende interpretaties. We zullen niet logeren bij onze ouders, maar we boeken een hotel twee straten verder. Drie keer zullen we elkaar rondleiden en elk van ons gaat op zoek naar hoe de plek inspiratie geeft voor elk van ons apart. Katharina Smets: De intimiteit van de echte, aarzelende, menselijke stem is een sterke drijfveer voor mijn audioverhalen. Hoe er gesproken wordt in echte gesprekken is nauwelijks te reproduceren door acteurs. Dit echte materiaal is bijzonder krachtig als het gebruikt wordt in audio alleen. Tegelijkertijd werk ik vaak met een uitgepuurde, verhalende voice-over: één alwetende en toch betrokken verteller. Wanneer we op onderzoek gaan in onze geboorteplek, verdiep ik me in de verhouding tussen enerzijds opgenomen gesprekken, echte scènes en home

44


video’s uit de jaren ’90, en anderzijds mijn eigen stem als verteller. Wanneer versterkt de voice-over het documentaire materiaal? Op welke manieren kunnen deze twee vormen van verhalende audio samengaan? Ik ben benieuwd hoe voice-over zal werken in een geluidsomgeving en met beeld. Inne Eysermans: Tijdens deze expedities wil ik de relatie mens en het geluid uit zijn omgeving uitdiepen. Wat kan ik eerst afleiden uit het verzamelde materiaal, uit mijn eigen verzamelde archief van gevonden cassettes, audiobrieven en mixtapes, de verhalen verzameld door Katharina en de home-video’s van Ingrid? Ik ga onderzoeken hoe verschillende media zich tot elkaar verhouden en geluiden uit het dagelijks leven (zoals een klok, een Nokia ringtone, een hoest, een afgeluisterd gesprek, de muziek van de mixtape) de grondstof kunnen zijn voor mijn geluidsruimte. Ingrid Leonard: In het verleden onderzocht ik vooral de grens tussen film en foto in beweging. Nu wil ik andere specifieke eigenschappen van beide media onderzoeken. Waar overlappen ze en waar zullen ze elkaar nooit ontmoeten? Wat zijn de specifieke verwachtingen van de kijker die gepaard gaan met het respectievelijke medium film of foto? Vooral de relatie van de beide media tot de herinnering: film genereert door zijn beweging veel meer een gevoel van een eeuwig durend heden, terwijl foto door zijn stilstand het gevoel van een eeuwig durend verleden oproept. In gevonden beelden uit familiearchief wil ik stills of korte filmfragmenten zoeken van bewegingen en lichaamstaal die een onvermogen in communicatie uitdrukken. Daarnaast wil ik een nieuwe reeks foto’s maken die een verstilde spanning tussen mensen uitdrukken. Deze foto’s zijn duidelijk gemaakt in een intieme sfeer, de afgebeelde mensen zijn onderdeel van de persoonlijke kring van ons drieën. Het publiek neemt het perspectief van de fotograaf over en voelt een afstand van intimiteit. Dit individuele onderzoek zal gebeuren door enerzijds met gevonden bewegende beelden te werken, en anderzijds met projecties van foto’s die met elkaar in dialoog gaan en op die manier spelen met de montagetechnieken van film. Wanneer we terug komen van onze expedities, leggen we ons materiaal samen in Het Bos. De drie kunstvormen worden gecombineerd en we onderzoeken welke nieuwe betekenissen er ontstaan en wat de wisselende hiërarchieën zijn tussen de verschillende media afhankelijk van het soort verhaal met als thema afstand, onvermogen, leegte.

45


Tijdens deze fase werken we met herhaling, door eenzelfde verhaal in verschillende media uit te proberen en te testen willen we achterhalen wat het verschil is in gevoel, vorm, kracht en betekenis. We analyseren en onderzoeken wat de macht is van bepaalde media: wat doet muziek bij een bepaalde gesproken herinnering, hoe werken fotoprojecties met geluid, wat met de drie samen. We voeren manipulaties uit bij beeld, audio, muziek, soundscapes en bekijken wat de effecten zijn wanneer de drie media samenkomen. Elk van ons is benieuwd naar de grenzen van haar medium. Katharina Smets: In het klassieke audioverhaal, bijvoorbeeld in podcasts of op radio, is de lineaire structuur van het narratief erg belangrijk. Elke stap in het verhaal moet helder en duidelijk zijn, anders wordt het verhaal onbegrijpelijk voor de luisteraar. In audioverhalen is de opbouw van mentale beelden van groot belang: het verhaal wordt aangegeven in taal, maar wat de luisteraar ‘ziet’ in zijn geest is opgebouwd uit beelden die worden beschreven samen met de herinneringen en associaties van de luisteraar. Het is een creatieve daad van elke individuele luisteraar. In onze tussenruimte wil ik experimenteren met de structuur van het audionarratief: op welke manier kan de lineaire structuur van het verhaal doorbroken en herdacht worden? Door de combinatie met muziek en geluid van Inne met de uitgepuurde beelden van Ingrid moeten de mentale beelden op een andere manier worden opgebouwd: niet noodzakelijk door de strakke lijn van het audioverhaal, maar ook door associatie en wat er zich tussen de regels afspeelt. Inne Eysermans: Door bijvoorbeeld het gebruik van field recording (vervorming), het maken van sound design (nabootsing), toevoegen van synthetisch geluid (herhaling) maak ik mij geluiden eigen en schep ik mijn eigen microkosmos met een eigen logica en wetten. Hoe maak je interactie met gevonden geluid? Hoe kan ik spelen met tijd en ruimte in deze geluidswereld? Hoe kan ik deze geluidswereld inzetten in een evenwaardige verhouding tot het beeld van Ingrid en het narratief van Katharina? Tijdens onze werkperiode in Het Bos zet ik geluid en muziek in een samenwerking met beeldtaal en narratief, om beter te begrijpen en hoe het kan bestaan in een bepaalde vorm. Ingrid Leonard: In fotografie wordt er voorzichtig omgegaan met het gegeven narratief. Vaak verengt dit het beeld tot één verhaal, terwijl je als fotograaf een beeld probeert te maken dat blijft hangen, dat resoneert, dat verschillende

46


kanten uitgaat, dat vragen oproept. Bij kunstfotografen vandaag, meer dan bij persfotografen, heerst de angst voor een te duidelijk narratief omdat het leidt tot een te korte beleving van het beeld. Het is de kunst om zoveel mogelijk vragen op te werpen binnen één beeld, en de grenzen van de foto dragen bij tot het mysterie. Wat valt er buiten het kader? Daarom ben ik geïnteresseerd in dit experiment met narratief. Hoe kan het gebruikt worden zonder dat het problematisch wordt voor de eigenheid van het medium, en het beeld niet herleid wordt tot illustratie van het narratief ? Concreet wil ik foto’s gebruiken als dialoog in projecties van afwisselende beelden en zoeken naar het juiste ritme van de projectie in combinatie met het narratief van Katharina en geluid van Inne. Door de verhalen en de drie media samen te voegen testen we de grenzen van het vertellen, fictionaliseren en theatraliseren van documentaire verhalen. We willen de montage van het proces deconstrueren: hoe wordt de authenticiteit van ‘documentaire’ herinneringen gemanipuleerd en worden ze daarmee minder oprecht of authentiek? In Het Bos zullen we onderzoeken of dit alles een voorstelling, performance of installatie wordt. Met dank aan: de NWe Tijd, de Bijloke, Klein Verzet en Het Bos

47


48


49


J

OA BAD E NHOR


ACHIM E RST Voor wie het nog

niet begrepen had:

Joachim Badenhorst

is een fenomeen, een hypergetalenteerde

hardwerker met het

hart en de longen op de

perfecte plaats. Hij verblijft geregeld in Het Bos, tovert daar met riet- en andere

blaasinstrument, maar

kookt er ook en dat doet

hij samen met zijn al even

fenomenale vrouw Bei Tan.


52


In 2017 plant hij, tussen zijn wereldtournees door, in Het Bos een nieuwe editie van het legendarische Garlic & Jazz festival (i.s.m. Otark), de LP-release van het wonderlijke Carate Urio Orchestra en een paar kleinere cafĂŠ-/keukenavonden met een selectie bevriende topmuzikanten. Houdt een oog op die Badenhorst, kom proeven van wat hij serveert en koop ook al zijn platen!

Joachim Badenhorst speelt op Donderdag 9 maart met een Boskeuken van vrouwlief Bei en een labelnight van labellief Klein. Donderdag 27 april op het Garlic & Jazz festival in samenwerking met OTARK en met alvast de delicatesse genaamd Carate Urio Orchestra op het menu

53


BO S

KE UKEN 54


E EN

De Boskeuken is niet enkel een ruimte in Het Bos die wordt gedeeld met zowat alles en iedereen die in Het Bos ronddwaalt. Die ruimte waar alles en iedereen samenkomt. Die ruimte waar duchtig wordt gediscussieerd, plannen worden gesmeed en beslissingen worden genomen. Die ruimte waar jongeren boterhammen met choco smeren alvorens een artistiek laboratorium onveilig te maken. Die ruimte uitgerust met een zespits gasfornuis, een friteuse, een uit de kluiten gewassen oven, tweehonderd en wat borden en een spoelmachine die alle vettigheid op twee minuten naar het putteken verbant. Neen, er is meer.

55


Drie maal per week is de Boskeuken tevens een etablissement dat wordt uitgebaat door verschillende kookteams. De Boskeuken ijvert voor een eerlijke, lokale, verantwoorde en ecologische keuken. Vegetarisch is ze in elk geval. Op donderdag kunt u er veelal terecht voor een menu met voor-, hoofd- en nagerecht. Vrijdag wordt de hoofdschotel nooit duurder dan 6 euro. En zondag nodigen we u uit op de redelijk legendarische Otark Breakfast Club. De komende maanden wordt uw eten geserveerd door onder meer: ¬¬ FIKA Een eerlijke keuken van in de tuin tot op het bord. Pure ingrediënten, een tikkeltje durf en goed gezelschap, das kei lekker. ¬¬ DE BEEK Op zoek naar een alternatief voor de almacht van supermarktketens en voedselconcerns oogsten ze lokale groenten en verwerken die tot een heerlijke maaltijd. ¬¬ HAP HAP is een jong initiatief dat pleit voor een biologische keuken met verse producten waarbij de authenticiteit van elk ingrediënt telt.Verwacht u aan originele smaakvolle gerechten met liefde bereid. ¬¬ RODE BIET Voedselcollectief rond de Turkse Özge Akarsü. Ze blijft trouw aan de keuken van thuis en tracht van eten meer te maken dan voedsel. Avondvullende activiteiten als voedselbingo durven wel eens voor te komen… ¬¬ OTARK Culinair collectief van Charlotte Koopman en Hadas Cna’ani, bijgestaan door wisselende medestanders. Otark kneedt eigen pasta, draait eigen ijs en staat open voor invloeden allerlande. ¬¬ WERELDKEUKEN Opvangcentrum Linkeroever zendt maandelijks een bevolkingsgroep uit om ons te laten kennismaken met hun cuisine locale. Elke keer een ander land. Elke keer 6 euro per bord. ¬¬ LORI & LIEZE Twee vriendinnen met het hart op de maag. Met eerlijke, gezonde en vaak zelfgeplukte ingrediënten proberen ze hun huisgebrouwen recepten uit in Het Bos.

56


¬¬ MADAME BEI Met engelengeduld bereidt Bei tongstrelende gerechten. Uiteraard zoekt en vindt ze veel inspiratie in haar Chinese bakermat, al is haar keuken meer dan dat. Manlief Joachim Badenhorst zorgt al dan niet voor muzikaal behang. ¬¬ PILU Portugese knuffelbeer hunkert naar de tijd dat iedereen samen aan een tafel rond een simpele schotel van grootmoeder zat. Hij pleit voor eenvoud zonder aan kwaliteit in te boeten. Bovendien huivert hij van voedselverspilling en weigert hij iets weg te gooien. Hij zou zomaar een salade van loof kunnen maken. ¬¬ TERANGA AFRICA Een Senegalees-Antwerpse connectie met ballen aan het lijf. Op de Teranga avonden neemt u deel aan een culinaire uitstap doorheen het Afrikaanse continent. ¬¬ MEYHANE Özge en Gizem nodigen u uit in hun Meyhane, een traditioneel Perzisch restaurant dat drank en meze serveert. Voor hen draait het echter vooral om het samenzijn, samen eten en samen drinken. ¬¬ VOSSENSTREKEN Originele diners in Antwerpen. Hanne is per ongeluk kokkin van beroep en met opzet gepassioneerd dooor smaak en schoonheid. Hanne zet groenten en lokale producten centraal en zorgt voor ieder wat wils. ¬¬ ROOIBOS Een alliantie tussen Vandenbosch en de Roie. In Het Bos kookt men vegetarisch. In Het Bos kan men altijd iets eten voor 6 euro. In Het Bos is iedereen welkom.

Zin om ook eens te koken of te helpen in de keuken? Laat het gerust weten aan info@hetbos.be Boskeuken: Elke donderdag en vrijdag vanaf 19u en elke zondag van 9u tot 15u

57


58


59


The Alchemist Kitchen and the traveling Me

LISA JEANN ROLF SCHU MAN

EN CHARLOTT KOOPMAN


edicine Show

NIN, UUR NS

De Zweedse kunstenares Lisa Jeannin zal dit voorjaar letterlijk haar tenten opslaan in Het Bos. Ze komt met haar trouwe metgezel Rolf Schuurmans op alchemische expeditie naar de keuken van Charlotte Koopman (Otark). Twee weken lang zullen ze samen experimenteren met elixirs, eetbare draken, film en fotosynthese. Lisa legt uit hoe ze op dat idee is gekomen en wat ze precies van plan zijn.

TE

it might sound spaced out, and it is


‘Charlotte en Ik kwamen elkaar tegen in 1995, in Den Bosch, de stad waar ooit Jeroen Bosch opgroeide, leefde en werkte. We ontmoetten elkaar in de kunstacademie en zijn contact blijven houden na mijn terugkeer naar Zweden. Tijdens een van mijn bezoekjes aan Den Bosch hebben we samen een eetbare draak gemaakt. Het lijf was hartig, bereid met deeg, spinazie, olijven en noten. Het hoofd was zoet met een tong van marsepein. We hebben hem geflambeerd en hebben ook vleugels gemaakt. Een hele tijd zijn we intensief bezig geweest met deze draak. Uiteindelijk hebben maar twee mensen uitgenodigd om van de draak te proeven. Nu, 20 jaar later, willen we opnieuw een eetbare draak bouwen. We willen meer mensen van dit kunstwerk, dat eigenlijk ook een happening is, laten genieten.

Alchemie Hoe ik bij de alchemie terechtgekomen ben is moeilijk uit te leggen. Jarenlang heb ik een kind gewild en dat hele proces van zwangerschap en bevalling was zulk een diepe transformatie, zulk een alchemische transformatie – bij de bevalling had ik bovendien ook een bijna-doodervaring – dat ik daarna mijn leven moest wijden aan de alchemie. Het leek of ik geen andere keuze had. Ik ben alchemie gaan studeren, zowel de theorie als de praktijd en nu werk ik in wat ze noemen ‘The Vegetable Kingdom’, en dat is het ook: het koninkrijk van de planten. Ik brouw spagyrische medicijnen, op basis van plantenextracten. Ik maak elixirs van extracten die op een behoorlijk gesofisticeerde manier uit planten worden getrokken. Die elixirs werken zowel helend en transformerend, voor zowel lichaam als geest. Ze zijn werkelijk wonderbaarlijk. Medicinale planten groeien overal. Het zijn geen drugs, maar ze werken zo diepgaand dat drugs erbij in het niet vallen. Ik heb ook kruidengeneeskunde en ayurveda gestudeerd, maar de spagyrische kunst is mijn specialisatie. De wegen van Charlotte en mezelf kruisen elkaar wanneer het gaat over essentiële oliën en hydrosolen. Hiermee kunnen we ook gerechten maken. Zo hebben we ooit chocolades met elixirs gemaakt, dat was een mooi voorbeeld van hoe we een brug kunnen

62


slaan tussen de werelden van de alchemie en de kookkunst. De draak is ook zo’n brug tussen media, tussen kunst, koken en alchemie als een kunst. Voor ons is kunst iets dat breder is dan wat in de musea of theaterzalen te zien is. Kunst kan veel meer zijn dan dat. Het kan werkelijk veel transformationeler. Rolf, Charlotte en ik hebben een brede kijk op kunst, voor ons is het een praktische filosofie, een handeling, een stiel bijna. Daarin vinden wij elkaar.

The Alchemists Kitchen and the traveling Medicine Show De titel van ons project is ‘The Alchemists Kitchen and the traveling Medicine Show’. Daarbij noemen we onszelf Alchemisten, ook mijn driejarige dochter Lila, en zeker ook de bezoekers van ons laboratorium in Het Bos. We brengen meer dan zeventig verschillende elixirs mee naar Het Bos. We installeren er ons hele laboratorium zodat mensen kunnen uitproberen en meemaken waar onze alchemie voor staat. We zien wel waar we uitkomen. Mogelijk vinden we ter plaatse hele bijzondere ingrediënten waaruit we nieuwe elixirs kunnen trekken. We stellen ons laboratorium tijdens bepaalde uren open voor het publiek en bepalen een dagelijks programma wanneer we in Het Bos toekomen. Aan het eind van ons verblijf plannen we een groots Drakenfeest. We brengen ook twee grote tenten mee, een waarin we onze apotheek, ons labo inrichten en een andere waarin we kleine eigengemaakte films vertonen. We zullen gewoon bezig zijn en zien wat er gebeurt. We dachten ook een drukwerk te maken met Afreux, een Moondala, een maankalender. En mensen kunnen bij ons terecht voor een gongbad, we bregen een grote gong mee, een heel bijzondere ervaring.

Kunst De interesse voor alchemie was er al een lange tijd. Ook vroeger in mijn kunstpraktijk creëerde ik vooral ervaringen, installaties waarin je kan rondlopen, situaties die je kan meemaken. Je zou kunnen stellen dat in het maken van stop-motion films ook een vorm van alchemie vervat zit. Je brengt per slot van

63


rekening kleine objecten, poppetjes of stenen tot leven door middel van animatie. Er heeft ook altijd een mystiek element in mijn werk gezeten. Misschien is magisch realisme een term die bij mijn werk past, vermoedelijk niet, het draait werkelijk om de ervaringen. We creëren eerder sferen, omgevingen, we spelen met de schaal van dingen, micro en macroperspectief, ook dat is een belangrijk element in ons werk. Rolf Schuurmans en ik werken nu twaalf jaar samen. Het is werkelijk belangrijk te vermelden dat ik heel erg into planten ben. Het feit dat ze tot fotosynthese in staat zijn toont aan hoe ontwikkeld ze zijn. Ik zie planten werkelijk als levende wezens waarvan we veel hebben te leren. We hebben ontzaglijk veel te leren van de natuur. Dat is onbeschrijfelijk. Nou ja, dit is wat er gebeurt wanneer je met alchemie bezig bent, wanneer je met planten werkt en ook de spagyrische middelen zelf inneemt. Het is alsof je hetzelfde doormaakt, dezelfde transformatie die de planten doormaken wanneer je er elixirs uithaalt. Het lijkt wel of je langzaam één wordt met de planten waarmee je werkt. Oké, dit kan allemaal heel spaced-out klinken, maar dat is het ook. Planten zijn in staat om ongekende kennis en krachten vrij te maken.’

The Alchemists Kitchen and the traveling Medicine Show is te bezoeken van 11 tot 22 april, telkens van woensdag tot zaterdag: van 17u tot 20u, en op zondag: van 10u tot 15u.

64


65


66


67


MATT HA & COLLEC NIHON B le living room dĂŠsoriental


HIEU

Al tien jaar lang brengt Matthieu Ha een alternatief collectief van zo’n vijftien artiesten uit Japan, Belgie, Frankrijk en Nederland samen. Hun kunst circuleert onafhankelijk binnen hun internationale netwerk.

CTIEF BASHI

In 2007 kwamen ze voor het eerst naar Antwerpen, Scheld’apen. Ze gaven er een legendarisch, vier uur durend pingpongconcert,

simultaan op verschillende

podia in de tuin.


Nu, tien jaar later, nodigt Het Bos hen opnieuw uit en krijgt u de kans hun nieuwste productie ‘Livingroom Désoriental’ te ontdekken. Een woordje uitleg van meester Matthieu. ‘De woonkamer is een plaats van leven, om samen te leven. Ze is algemeen bedoeld om te ontspannen, te vermaken of te ontvangen. Ze kan worden uitgerust met een televisie, banken, bibliotheek, muziekinstrumenten, een piano of orgel, biljart enz… Het collectief Nihon Bashi zal Het Bos ombouwen tot één grote woonkamer en daarin verschillende voorstellingen brengen: muziek, theater, opera, ambachtelijke filosofieën en sushi désoriental. Dit geheel brengt zowel artiesten als publiek samen en cultiveert gelijktijdig tegendans, tegenspraak en trans-language. Het wordt een avond waarop de toeschouwer zichzelf kan verrassen door een Japans theatergezelschap te begrijpen zonder ondertiteling, een duo te aanschouwen met een repertoire in Nederphonic, de eerste Franse punk te ontmoeten… er zullen huiselijke/huishoudelijke robots zijn die beslissen over wie met wie en wie met zichzelf trouwt, een rebelse dansende geisha, hangende petalen met de symbolen der liefde. Het collectief zal u een voorproefje geven van een sjamanistische hulde aan bomen met Arbrhorlogerie naast de reus van Antwerpen die van volwassenen kinderen maakt en ten slotte zal er voor hen die met zichzelf willen trouwen een ring zijn die zal worden aangeboden in de geheime kamer van de Living Room: DE GOUDEN KAMER. Daar vindt uiteindelijk een groot bal plaats, begeleid door een Japans-Belgisch stel dat niet getrouwd is, maar wel kinderen maken wil.’

70


Om exact te achterhalen waar Matthieu met u heen wil, wordt u met aandrang verzocht te komen kijken op zaterdag 29 april. Deze avond is een samenwerking tussen Het Bos en: KODOMOKYOJIN THEATER - Kodomo/ Kind Kyojin/Reus (Jap) FANTAZIO (F) VAN TWOLIPS (B/NL) STYLISH NONSENSE (TH) ALEK & LES JAPONAISES (B/Jap) MATTHIEU HA (B) Gekleed door LADOUDOUN (vs) We dansen reeds vroeg de dag in en vieren vanaf de namiddag de Dag van de Dans met volgende dansers: PAOLA MADRID & CITLALLI AVALOS SIMON VAN SCHUYLENBERGH & SISKA BAECK DENIS TIECKEN

Dit programma wordt u aangeboden door d e t h e a t e r m a k e r en Het Bos

71


MERY EM

GU


Y M EN

UY

fourfold (autonomous scenography)


(...) Ik vind het bijzonder mooi en aandoenlijk dat mensen zich verbergen wanneer er iets al te innigs moet gebeuren, als men maar beseft dat alles dan erg mooi is en niet smerig. Zo vind ik het ook mooi dat men de taal kan gebruiken niet alleen om zich in te openbaren, maar ook om zich in te hullen, een gewaad om onduidelijk binnen te bewegen, en daaromheen een zacht gordijn dat nog nauwelijks golft, en een kamer waarbuiten nog alleen stilte van ons te horen is. Maar ook dit is alleen mooi omdat het iets te moois verbergt. (...) ... In werkelijkheid zijn ze de voorlopig nog gebrekkige weerspiegelingen van iemand die nu eindelijk eens de moeite neemt om nauwkeurig en met liefde te proberen om het meest kostbare en geheime geluid te horen en te laten horen: het geluid van zichzelf. (...) Uit een brief van de Nederlands-Amerikaanse schrijver en dichter Leo Vroman, in 1960 gepubliceerd in het tijdschrift Tirade.

In januari van dit jaar verbleef Meryem Bayram, kunstenaar en scenograaf, op de bovenste verdieping van Het Bos. Hier werkte ze in de theaterstudio samen met kunstenaar Guy Rombouts aan Fourfold (Autonomous Scenography). Het vertrekt zoals bij de vorige productie (Autonomous Scenography, 2014) niet van een vastgelegd verhaal of scenario. Het wil graag een generator van veranderlijke, op zich staande scenografie zijn - als een machine, met andere woorden, die telkens andere beelden maakt. Aan de hand van een reeks van formele mogelijkheden ontstaat er een alfabet aan variaties en transformaties. Fourfold als vierkant, om te plooien, uit te plooien, op te plooien, recht te zetten, naast en op elkaar. Fourfold als uni, als deelverzameling. Als een unie tussen Bayram en Rombouts.

74


In het werk van Meryem Bayram (°1981, Antwerpen) staat de zoektocht naar raakvlakken tussen mens en omgeving centraal. Met materialen als hout, karton en elastieken maakt ze installaties die enerzijds de vluchtlijnen van de omgeving in kaart brengen en anderzijds een parallel netwerk van immateriële krachten blootleggen. Ze creëert een spanningsveld tussen het gekende en het ongekende, met hulplijnen en hindernissen. Bayram: ‘De objecten die ik had gemaakt, hebben we eerst samen uitvoerig bestudeerd. We gebruiken ze, maar ze kunnen ook vervangen worden door objecten die Guy aanbrengt. Samen onderzoeken en kijken we. Welke kracht gaat ervan uit? Een lineair verhaal is er niet. Alles vertrekt bij de objecten. We zetten en we luisteren. Dat proces bepaalt welke richting we uitgaan. Het vertrekpunt is fourfold: een object dat van vierkant tot driehoek kan vervormd worden. Hoe dan ook zijn we hoofdzakelijk bezig met de transformatie en het gebruik van geometrische vormen.’ Guy Rombouts (°1949, Antwerpen) werkt in zijn eigen werk met vergelijkbare mechanismen om beelden te genereren. Hij is onder meer de bedenker van het visuele alfabet Azart, dat bestaat uit een beperkt aantal tekens die combineerbaar zijn tot ontelbare twee- of driedimensionale tekeningen of vormen. Rombouts: ‘Ik ben veel bezig met letters en de basisgeometrie wordt uiteraard gebruikt om die te ontwerpen. In de voorstelling komen hoe dan ook letters terug. Vanaf het moment dat je met een horizontale en verticale lijn werkt ( ... Ik heb moeite met praten voor de middag, ik ben dat niet gewend. Gewoonlijk wacht ik tot de zon haar hoogste punt bereikt heeft. Nu ben ik me aan het forceren ... ). Een voorbeeld uit het Azart-alfabet dat ik ontworpen heb: x is een horizontale lijn en y een verticale, een vierkant heeft die lijnen allebei.’ Bayram maakt in dit project ook gebruik van talige ruis - woordeloos maar

75


betekenisvol - om de visuele transformaties te begeleiden. Zoals bij een scenografie wil ze de muzikale en materiële mogelijkheden hiervan improviserend onderzoeken. Beeldende kunstenaar Pol Matthé (°1982, Stockholm) werkt aan een lichtontwerp waarbij het licht zowel actor als reflector kan zijn. Zowel beeld, geluid, taal en licht worden ingezet als een creatieve kracht: om in alle vrijheid een werkelijkheid te produceren.

Fourfold (Autonomous Scenography) zal in het najaar van 2017 in première gaan. concept/objecten/performance Meryem Bayram  ontwikkeld door Guy Rombouts lichtontwerp Pol Matthé geluid/stem Meryem Bayram kostuumontwerp Johanna Trudzinski

productie Platform 0090, Onderhetvel coproductie WpZimmer, Workspace Brussels, Qo2, Fiebre in samenwerking met Het Bos, Zsenne art lab met de steun van de Vlaamse Overheid

76


77


MICHI DE MALS CHE EN P A T


IEL

Pathé en Michiel schieten goed met elkaar op. Dat doen ze al een tijdje nu. Al van sinds ze elkaar leerden kennen in Sint Niklaas. Pathé is best een beroemde muzikant in Senegal. Hij is daar ooit geboren. Hier is hij gewoon Pathé. En een vriend van Michiel, die eind december 2016 besloot om samen

E ATHÉ THIAM

met Pathé naar Senegal te gaan.


Na een verblijf van drie weken op dezelfde plek in ‘het Borgerhout van Senegal’ was Michiel onnoemelijk veel indrukken rijker. Naast het ervaren van een Senegalees huwelijk van mensen die elkaar niet kenden, voetballen op het strand, de ongelooflijke hardheid van het bestaan, interviews op de Senegalese nationale radio en televisie, kwam Michiel terug met een documentaire in de dop, twee opgenomen muziekalbums en een handgeschreven reisdagboek dat hij bovendien zelf illustreerde. Vrijdag 5 mei nemen Pathé en Michiel Het Bos over met het boekvoorstelling van Michiel, een vertoninging va de documentaire en een optreden van de band van Pathé: DOYLU !
 Doylu teert op de nostalgische hersenspinsels van de Senegalese singer-songwriter Pathé Thiam en de spitsvondige melancholie van multi-instrumentalist Koen De Gendt. Sénégal à l’ heure Belge! Je hoeft het Wolof niet machtig te zijn om deze indringende muziek te lezen. Pathé Thiam brengt zijn grote verhalen met een imposant stemtimbre. Gelukkig verzachten de frêle sirenes Kimberly Dhondt en Inneke Van De Velde de gemoederen en zet de ritmesectie (Mathias Van Gasse en Steven Meuleman) zich fel af tegen elke ontluikende meligheid.

Michiel De Malsche is een componist die ooit regen en wind trotseerde in de hangar van Scheld’apen met het Gensts Universitair Symfonisch Orkest en schreef, arrangeerde en produceerde tal van composities voor orkesten, popgroepen, theatervoorstellingen,… Pathé Thiam is een singer-songwriter uit Senegale en notoir wereldburger die momenteel verblijft in wereldstad Sint Niklaas. Op vrijdag 5 mei zetten Michiel en Pathé Het Bos in lichterlaaie tijdens de Soirée Senegalese. Verwacht u aan optredens, eten, exposities en een rondedans.

80


81


82


83


RO B JA C BS EN AN REIJ N


CO

Sinds april 2015 werken onderzoeker Rob Jacobs en filmmaakster Anne Reijniers aan de film Échangeur, in samenwerking met filmcollectief De Imagerie, kunsthuis Het Bos in Antwerpen en kunstenfestival Kinact in Kinshasa, DR Congo. Deze documentaire is de eerste uitkomst van een lopende uitwisseling tussen jonge Congolese en Belgische makers, die zich proberen te verhouden

N NE NIERS

tot het koloniale verleden, door middel van artistiek werk.


Voice Over ‘In januari 2017 legde ‘Collateral’ ons een reeks foto’s voor. Collateral is een magazine dat bij elke editie een beeld centraal zet, en vervolgens een aantal mensen vraagt op datzelfde beeld te antwoorden. Het antwoord kan eender welke vorm aannemen.’

‘We kregen de vraag om te reageren op ‘De Olifant’, een koloniaal standbeeld dat in een park in Geraardsbergen staat. Eerst dachten we een artikel te schrijven over Échangeur, en de mensen die we ontmoetten tijdens de opnames. Terwijl we aan het artikel werkten, vroegen we ons echter af hoe het zou zijn om een nieuwe film te maken, en daarmee te antwoorden op de vraag die het magazine ons stelde. In plaats van een beschouwend artikel stuurden we een tekst, die als voice-over gelezen kan worden, met daarnaast een stroom van filmstills.’


86


Een olifant op een rots gooit zijn hoofd naar achter in een park in Geraardsbergen. Het dier lijkt trots. Zijn voeten rusten op een bas-reliëf: een ster wordt langs links bekeken door een witte man die een tropenhelm draagt, langs rechts door drie zwarte mannen zonder helm. Het bord dat het beeld begeleidt is gemaakt van hetzelfde materiaal als het vel van de olifant. Er staat ‘gevallen in dienst van de beschaving’ en somt vervolgens 9 namen op. Op de website van een krant lees ik dat twee maanden geleden iemand om een extra bord vroeg, één dat bezoekers zou informeren over de wandaden van kolonialisme. De stad besloot niet op het voorstel in te gaan. Niet zo lang geleden waren Anne en ik in Congo. We maakten er beelden en verzamelden verhalen, vertrekkende vanuit onze interesse in een standbeeld van Leopold II. Er bestaan twee identieke kopieën van het beeld. Het originele werd in 1926 in Brussel geplaatst, de replica werd verscheept naar Kinshasa. Anders dan in Brussel staan de koloniale monumenten van Kinshasa niet langer verspreid over de publieke pleinen van de stad, maar verzameld in de tuin van het Musée Nationale. Wat vroeger een privé-domein van Mobutu was, is vandaag een museum. Vanop de heuvel waar het gebouw staat,  kan je beneden

87


de Congostroom zien versnellen. In het gebouw staan prekoloniale artefacten achter glas tentoongesteld, buiten staan sculpturen uit de periode van de  Belgische bezetting.  Ik herinner me de museumdirecteur die vanuit zijn kantoor naar het beeld van Leopold II wees. ‘Il devient objet entre des objets’. Wij vonden het interessant dat een object een andere betekenis kan aannemen als het in een andere context geplaatst wordt.  Gedurende een week gingen we dagelijks naar het museum.  We spraken er met gidsen en administratieve medewerkers.  We wilden weten hoe de monumenten zich door de stad bewogen hadden vooraleer ze in het museum aangekomen waren, hoe de scenografie in  het  beeldenpark veranderd was doorheen de laatste jaren, welke routes de gidsen gebruiken wanneer ze groepen door de tuin rondleiden. Er waren  niet zo veel mensen die de tentoonstellingen bezochten. In een café in  de wijk  Gombe praatten we over etnocentrisme, over de focus op Europese objecten in een Afrikaanse stad vol mensen.  De dagen erna hadden we vooral gesprekken buiten de muren van het museum. Iemand  vertelt ons dat het Musée Nationale weinig aantrek heeft,  omdat hetzelfde domein ook een militaire basis huisvest. Bezoekers willen de soldaten die de toegangspoort bewaken niet betalen. Iemand anders zegt dat mensen wel wat beters te doen hebben dan naar oude standbeelden te gaan kijken. Nog iemand zegt dat de huidige regering geen tekens van een geslaagde

88


revolutie in haar straatbeeld wil. Dat er niet op de mogelijkheid van een regimewissel wordt gealludeerd, is de enige reden waarom ze niet meer in de stad staan. We ontmoeten veel mensen. Misschien moest de film meer over onze ontmoetingen gaan. Wat te doen met al die koloniale monumenten? Moet De Olifant tegen de grond geslagen worden? Zouden we de beelden beter in een museum opbergen en witte muren de spanningen laten afvoeren? Misschien kunnen ze blijven als we de juiste context voorzien. Maar hoe gaat dat dan? Weegt een bordje voldoende om het beton, het marmer, het gewicht, het detail uit te balanceren? En volstaat het om het oude te ondertitelen zonder ruimte op te eisen voor nieuwe beelden, die passen bij de uitdagingen van de hedendaagse stad? Ik begrijp het als mensen zeggen dat ze wel wat beters te doen hebben dan naar oude standbeelden te gaan kijken. In december 2015 verstuurt de Brusselse schepen van Stadsontwikkeling en Erfgoed een kaart. Het is een uitnodiging voor een ceremonie, een viering van Leopold II en zijn architecturale verwezenlijkingen. Onder luid protest wordt het evenement afgelast en wordt een wake voor de slachtoffers van de kolonialisering georganiseerd op de plek waar de oorspronkelijke viering zou plaatsvinden. Uit de bijeenkomst ontstaat een

89


beweging van mensen met verschillende achtergronden en horizonten. Ik beweeg mee. Wij willen deze spontane, tijdelijke actie verlengen. We willen een call for proposals uitschrijven, een vraag om met een ingreep te antwoorden op de alomtegenwoordige koloniale beelden van Brussel. Iedereen die wil kan een voorstel indienen. Hopelijk kunnen we in een latere fase één van de ideeën realiseren. Ik weet niet hoe zo’n antwoord er zou kunnen uitzien, maar ik denk dat het belangrijk is om voorbij de beelden te gaan. Zo snel mogelijk. De relevantie van oude beelden zit in het voortbestaan van oude structuren. Via het koloniale monument kunnen we spreken over racisme, over cultureel imperialisme, over huidige globale economische en politieke relaties. Het is belangrijk dat we niet verveeld geraken met de beelden, vooraleer we het over de structuren gehad hebben waar ze symptomen van zijn. Het is interessant om over een olifant te praten, als we het snel genoeg over iets anders kunnen hebben. De vorm van dat gesprek is niet evident.  Het is moeilijk aan te voelen wanneer een geleidelijke verandering kan versnellen, en wat de beste taal is om die versnelling mee in te zetten. Ik heb het gevoel dat de initiatieven die het afgelopen jaar het Zwarte Pieten-debat wilden versnellen geen gepaste  vorm hebben gevonden. Hun acties werden door velen gelezen als onnodig, hun positie als elitair, waardoor de discussie niet langer

90


ging over raciale stereotyperingen, maar veeleer over politieke correctheid. Een concreet en begrijpelijk startpunt voor een complex gesprek zijn we tijdelijk kwijt. Voor mij is een gepast antwoord niet één dat het monument probeert te counteren met een even statisch tegenbeeld, maar één dat het als medium gebruikt om het over de huidige strijden van de stad te hebben. Eén dat de onaanraakbaarheid van het monument breekt, zijn betekenis een richting uitstuurt, maar tegelijk ook anderen uitnodigt het ergens anders heen te brengen. Een vriend van me organiseerde een festival met als doel een grotere ruimte te openen. Ik vraag me af wat hij bedoelt. ‘To open up a larger space’. Hoe ziet die ruimte eruit? Binnen de actiegroep, die voortkwam uit de protesten van december, praten we over wat ‘mislukken’ zou betekenen. Niet zozeer over wat te doen als het project mislukt, maar wat we zouden beschouwen als ‘mislukken’? Op een vergadering zeg ik dat zelfs als geen enkele van de voorstellen te realiseren is, onze oproep nog altijd tot interessante uitkomsten kan leiden. ‘We kunnen een tentoonstelling organiseren met maquettes van verschillende mogelijke en onmogelijke voorstellen. We kunnen leren van wat werkt en wat niet, en van de reacties die de maquettes voortbrengen. Het gaat niet zozeer over het verkiezen van het beste idee, maar over verschillende ideeën samen een spanning laten creëren die aan het denken zet.’ Niet iedereen

91


is het daarmee eens. ‘We kunnen niet tevreden zijn met een denkoefening voor bezoekers van een tentoonstelling.’ Ik zie een artikel met de titel ‘Ik walg van onze onverschilligheid’ voorbijdrijven op mijn Facebookwall. Nu al een week lang post een vriend van me elke dag een artikel met als bovenschrift ‘we kijken weg’. Daarna herhaalt hij ‘we’ in hoofdletters. Ik denk aan de manifestanten in de grootste winkelstraat van de stad waar ik woon, die de shoppers verwijten hersenloos te consumeren. Ik denk aan mijn moeder in de winkelstraat die niet luistert naar mensen die door megafoons roepen. We hebben plaatsen van uitwisseling nodig. Ik denk niet dat de stroom aan gedeelde artikels op sociale media die plaatsen creëert, ik denk niet dat theaters waar gelijkgezinden elkaar treffen die plaatsen creëren, ik denk niet dat het veroordelen van voorbijgangers die plaatsen creëert. Ik vraag me af op wat voor plaatsen mensen met uiteenlopende ideeën elkaar kunnen proberen begrijpen. De enige momenten waarop ik middellange gesprekken heb met mensen met uitgesproken andere politieke overtuigingen zijn familiefeesten en reünies met oude klasgenoten. Misschien lijkt de ‘larger space’ in dat opzicht meer op een bushalte dan op een serie lezingen. Ik weet niet wat te doen met al die koloniale monumenten. Ik wil hen niet overschatten. Wat ooit een overtuigend

92


beeld van macht was, lijkt vandaag dat potentieel te hebben verloren. Hoewel macht soms nog steeds gebruik maakt van monumentaliteit en de afstand die die creĂŤert, probeert ze er vandaag eerder warm en informeel uit te zien. Grote bedrijven zetten eerder in op gepersonaliseerde advertenties dan op sculpturen. Het monument is een gedateerd medium, een restant van een stad waar men nu een andere taal spreekt. Het monument wordt pas terug zichtbaar wanneer iemand het in beweging zet. Wanneer zijn zwijgend voortbestaan bedreigd wordt, lijkt het monument weer te kunnen spreken. In deze geactiveerde vorm is het monument flexibel. Een beeld van een Belgische koning op een paard gaat dan over geweld tegen vrouwen in Congo, het beeld van een zittende Britse koloniaal over het eurocentrische curriculum van Zuid-Afrikaanse universiteiten. Het getransformeerde beeld weet wel hoofden te draaien. Ik weet niet wat te doen met al die koloniale monumenten. Maar wat me nog meer interesseert dan het antwoord, is de manier waarop we de vraag met zo veel mogelijk samen kunnen stellen. Ik vraag me af hoe we de spanning die ontstaat tussen een nieuwe opvatting en een oud aanzien kunnen gebruiken om een ruimte te openen voor een gesprek, een gesprek dat start bij de vraag wat te doen met al die koloniale monumenten, maar al snel gaat over de steden die die monumenten dragen.

93


UNE V EN PRIS D’AU

HISTOIR


VILLE SE SUR UTRES

RES


In december 2015 verstuurt de Brusselse schepen van Stadsontwikkeling en Erfgoed een kaart. Het is een uitnodiging voor een ceremonie, een viering van Leopold II en zijn architecturale verwezenlijkingen. Onder luid protest wordt het evenement afgelast en wordt een wake voor de slachtoffers van kolonialisme georganiseerd op de plek waar de oorspronkelijke viering zou plaatsvinden. Uit de bijeenkomst ontstaat een beweging van mensen met verschillende achtergronden en horizonten. Wij willen deze spontane, tijdelijke actie verlengen. We willen een call for proposals uitschrijven, een vraag om met een ingreep te antwoorden op de alomtegenwoordige koloniale beelden van Brussel. Iedereen kan een ontwerp voorleggen. Later willen we één van de voorstellen tot uitvoering brengen. Als pilot, werken we sinds september 2016 samen met master-studenten van l’École de Recherche Graphique in Brussel. De studenten werken een jaar lang rond de vraag die het collectief hen voorlegt. De uitkomsten van hun onderzoek tonen we van 7 tot 13 mei tijdens een tentoonstelling van mogelijke en onmogelijke voorstellen in Het Bos. Het onderzoek is geen wedstrijd om het beste idee, maar een poging om via een verzameling beelden een spanning voort te brengen die aan het denken zet. Een stap in een proces. Bij de opening organiseren we een gesprek dat vertrekt vanuit het koloniale beeld, maar al snel verder zal gaan.

We deden onderstaande open oproep Qu’une intervention concertée vienne transformer durablement la portée mémorielle et symbolique de la statue de Léopold II, sise place du Trône à Bruxelles : voici le projet que nous portons et nourrissons. Nous voulons fissurer la figure héroïque du roi-bâtisseur. Nous voulons faire vaciller le point de vue sur le monde que cette statue représente, un point de vue qui plonge les victimes de la colonisation dans l’insignifiance et le mépris. Ainsi, nous sommes habités par la même colère que ceux qui veulent son déboulonnement. Mais qu’aurons-nous à y gagner sur le long terme ? Il ne s’agira pas de se contenter d’une simple plaque commémorative et complaisante en forme de mot d’excuse. Ce qui importe,

96


ce sont les transformations substantielles : donner prise aux voies étouffées, connecter les enjeux et les combats d’hier à ceux d’aujourd’hui, se départir de l’eurocentrisme pour arriver à raconter les histoires qui comptent. Il s’agira de faire croître le monument – le transcender à son insu – en y adjoignant une intervention artistique porteuse de visions, de mémoire, de réflexion voir de contradictions. ¬¬ l’intervention peut prendre n’importe quelle forme ¬¬ l’intervention peut prendre place n’importe où dans l’environnement de la statue, dans n’importe quel espace urbain avec comme effet d’en faire des espaces réellement publics capables de questionner le devenir de nos villes. ¬¬ durable ne veut pas dire nécessairement permanent. Une série continuelle d’événements pourrait aussi être intéressante. ¬¬ nous ne voulons pas nécessairement focaliser sur la figure historique du roi Léopold II. Nous voulons plutôt considérer le passé colonial : ses images, la permanence de ses structures et les perspectives sur le présent. Nous ne résoudrons pas la question de la réparation dans ses multiples dimensions par le biais d’un contre-monument, cependant nous ne pouvons nous permettre de perdre du terrain sur cette question-là. L’intervention devra faire ressortir la complexité de cet enjeu et ouvrir un maximum de possibles. Si notre démarche s’ancre dans les tensions et contentieux belgo-congolais non résolus, elle est propulsée par un ‘ nous ‘ beaucoup plus vaste. Il s’agit du nous-hétérogène des villes-mondes d’aujourd’hui ; des villes animées par de nombreuses dynamiques aux dimensions transnationales qui se construisent en dehors et en résistance aux multiples processus de racialisation qui caractérisent nos sociétés capitalistes postcoloniales.

97


MANIFESTE POUR UN CONTRE-MONUMENT OU COMMENT DECOLONISER LA STATUE DE LEOPOLD II ? Ce texte est une interpellation adressée aux pouvoirs publics (Gouvernement fédéral belge, Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale, Collège des Bourgmestre et Échevins de la Ville de Bruxelles, etc.) provenant d’un collectif-commanditaire désireux de penser et de travailler artistiquement le pourtour de la statue de Léopold II, place du Trône à Bruxelles, afin de lui attribuer une perspective décoloniale. Conscientes plus que jamais que les processus de décolonisation sont loin d’avoir été achevés, une centaine de personnes d’horizons mélangés se sont rassemblées au pied de la statue du roi Léopold II, place du Trône à Bruxelles, le soir du 17 décembre 20151. Par l’intermédiaire de plusieurs gestes symboliques (prise de parole, acte musical, minute de silence) et le recouvrement partiel de la statue à la peinture rouge, il s’agissait ce soir-là de rendre hommage aux millions de victimes de la colonisation et de conjurer l’esprit envahissant du roi Léopold II porté aux nues par les récits négationnistes de l’Histoire. Opération réussie, ce soir-là ! En effet, face à cette vive mobilisation, la Ville de Bruxelles annule la cérémonie d’hommage et la conférence qu’elle prévoyait d’organiser en mémoire de ce roi qui en 1885 acquiert l’État Indépendant du Congo à titre personnel. Certes, ce n’est qu’une petite victoire – tant sont nombreux les endroits qui honorent le ‘ roi bâtisseur ‘ - mais gageons qu’elle aura des effets. Car, loin d’être isolée, cette action est en connexion avec quantité d’autres revendications et initiatives positives impulsées par les afrodescendants à travers toute l’Europe2.

Un patrimoine colonial contesté Ce n’est pas la première fois qu’une intervention à même le monument vient faire retentir d’autres versions de l’Histoire. En 2008, l’artiste Théophile de Giraud enduisait soigneusement le buste de la statue à la peinture rouge. En 2004, en sciant la main de bronze de l’un des Congolais figurant sur l’imposant

98


monument à la gloire de Léopold II à Ostende, le collectif De Stoete Ostendenoare déjouait sa visée propagandiste. Estimant que cette amputation apportait au monument un supplément de signification, la Ville d’Ostende décida de le laisser en l’état. Il faut dire qu’en Belgique, le mythe exaltant la figure du roi Léopold II est tenace. Des générations d’écoliers ont appris la légende du grand roi apportant la civilisation au cœur de l’Afrique. Un roi ‘ visionnaire ‘ qui aurait transformé de façon grandiose la physionomie de Bruxelles pour l’ériger en capitale moderne. Un mythe résistant aux multiples travaux d’historiens témoignant pourtant que ce sont plusieurs millions de personnes qui trouvèrent la mort pendant la période coloniale sous le régime de Léopold II. Cela, dès avant que la colonisation belge poursuive son œuvre de désagrégation de l’organisation sociale traditionnelle en maintenant pendant plusieurs années le régime de travail forcé (pour ne pas dire esclavagiste) instauré sous Léopold II. Si ce n’est pas un buste de Léopold II qui trône dans un parc, un musée ou sur une place publique quelque part à Bruxelles, c’est un boulevard qui porte son nom. Le patrimoine urbain constitue un vecteur reconduisant inlassablement cette histoire tissée de mensonges et de propagandes. Par leurs actes, les citoyens rassemblés le 17 décembre rompaient publiquement avec cette histoire.

Proposition pour une ville en prise sur d’autres Histoires Par cette lettre, nous voulons donner un prolongement à ce geste spontané en proposant qu’une intervention concertée vienne transformer durablement la portée symbolique de la statue et faire vaciller la figure héroïque du roi-bâtisseur. Attention, il ne s’agira pas de réduire la portée du monument en y apposant une simple plaque commémorative en forme de mot d’excuse, mais bien au contraire de le faire croître en y adjoignant une intervention artistique porteuse de vision, de mémoire, de réflexion, de contradiction. Parmi les réflexions réside celle de la ville et de ses devenirs. Quels sont les groupes auxquels s’adresse le patrimoine urbain ? Que nous dit-il des projets

99


de ville de demain ? Insultes à la mémoire de tous les Congolais, les monuments à l’effigie de Léopold II sont aussi la signature d’une ville qui se déploie en broyant sur son passage les vies et les expressions jugées inappropriées. Car de fait, les projets urbanistiques faramineux portés par Léopold II ont donné lieu aux pires politiques d’expropriation qui soient. Pour qu’un patrimoine urbain puisse irriguer la ville et ses enjeux, il se doit de faire résonner sa complexité – et non pas de rabattre la pluralité des histoires qui participent à faire la ville sur le seul discours mémoriel officiel – et de se rendre saisissable de multiples façons. Il y a également une recherche esthétique et plastique à développer et une réflexion à mener sur la capacité de nos édifices à prétendre à une vocation mémorielle. Il s’agira avant tout d’arriver à créer des prises décoloniales sur le présent. Vu les enjeux d’aujourd’hui, se pose la question de savoir comment avons-nous intérêt à nous reconnecter au passé : par quels récits, par quelles images, par quelles forces ? Quels sont les ancêtres que nous nous choisissons et qu’ont-ils à nous apprendre ? Face aux formes actuelles d’exploitation des richesses (minières et autres) en Afrique notamment, il y a certainement intérêt à renouer avec certains des principes, des luttes et des combats qui ont résisté à la prédation économique et à l’occupation coloniale d’hier. Enfin, pour contrer ces monuments représentant avant tout un mépris structurel pour les vies humaines racisées3 – passées et présentes – et le déni des histoires non-eurocentrées (l’histoire du Congo ne se réduit pas à l’histoire coloniale belge), nous avons grandement besoin d’apprendre à honorer à nouveau les présences et les figures dignes qui peuplent notre monde. En vue de réaliser un monument original intégrant l’existant sur la base des principes qui viennent d’être évoqués, un collectif-commanditaire est en train de se former à qui il reviendra de préciser un cahier des charges et d’organiser un vaste appel à projets. Il organisera une exposition des projets, dessins et maquettes proposées par les contributeurs et constituera un jury adéquat et pertinent chargé de choisir le ou les projets à mettre en œuvre. Pour mener à bien ce projet, nous sollicitons donc les pouvoirs publics concernés dans le but d’obtenir l’autorisation d’intervenir sur le patrimoine et de pouvoir bénéficier des moyens nécessaires pour sa mise en œuvre.

100


1.

Initiative portée principalement par le Collectif Mémoire Coloniale et Lutte contre la Discrimination, Nouvelle Voie Anticoloniale (NVA) et l’asbl Change.

2.

Mentionnons notamment le mouvement étudiant ‘ Rhodes Must Fall ‘ demandant que la statue représentant Cecil John Rhodes (défini comme l’archétype du colonialiste britannique) soit retirée du site universitaire d’Oxford. Une inititaive similaire a donné lieu, en avril 2015, au retrait d’une statue de Cecil Rhodes qui trônait sur le site de l’Université du Cap en Afrique du Sud.

3.

Le terme ‘racisé’ fait référence aux processus de catégorisation et de hiérarchisation des groupes et des individus (sur base de traits physiques, d’un marqueur culturel ou encore d’une trajectoire migratoire) qui ont comme effets de produire de l’altérité et de renvoyer à la notion de race en tant que catégorie socialement construite.

101


BERN ARD

EE GH & STEF CLAE


V AN Al op 3 januari 2017 mochten we de theaterzaalsleutel overhandigen aan de eerste Bosbewoners van het jaar Bernard

HEM FANIE ES Van Eeghem en Stefanie Claes.


Bernard en Stefanie hebben hier drie weken gewerkt aan de nieuwe voorstelling die Omertà heet en op 10 februari in première ging in de Beursschouwburg. De voorstelling is nog zeker te zien in het Mechelse Nona en de Brugse Werf en wie weet later nog elders ten (buiten)lande.

Tijdens een try-out zagen wij alvast Een toevallige ontmoeting? Kruisende levenspaden? Een oefening in traagheid? Aftastend gesnuffel van twee geliefden? Actie en reactie? Een spelletje OXO voor gevorderden?

De website van de Beursschouwburg stelt het zo: Met een geladen verfborstel in aanslag gijzelen twee schilders-performers hun publiek in de stilte van de artistieke actie. Omertà is bijna een politiek statement in een tijd waarin gemakkelijke sociale media, haastige spoed en zoete technologie de overhand krijgen op innerlijke diepgang. Bernard en Stefanie zagen elkaar voor het eerst toen ze van een voorstelling in Campo terug naar Brussel tuften in de toenmalige wagen van actrice en theatermaakster Nele Vereecken. Bernard zat vooraan in de passagierszetel en Stefanie op de achterbank. Stefanie kende Bernard niet. Voor Bernard was dat andersom ook het geval. Stefanie liep toen nog school op het RITS en Bernard is daar gastdocent geweest. Toen wist Stefanie wel wie Bernard was. Vorig jaar maakte Stefanie samen met zus Barbara het stuk Euthanasie met Barbara en Stefanie in Het Bos, waar ze wekelijks een publiek moment hielden. Een van die momenten was Poëzie met Barbara en Stefanie. Terwijl poweten als Didi de Paris en Delphine Lecomte verbaal spervuurden, maakten Stefanie en Bernard een intuïtieve schilderdans op een doorschijnend canvas. Gewapend met een penseel en een stuk of wat kleuren verf schilderden ze beurtelings soms letterlijk wat er gedebiteerd werd, dan weer werd de poëzie grafisch geabstraheerd. Daar merkten ze dat het wel iets was, zo samen schilderen.

104


Enkele maanden later deden ze hun penseeldialoog nog eens over op de ruiten van Vrijstaat O in Oostende tijdens een tentoonstelling van Stefanie. Ze stelden zich de vraag; wat als we dit eens in een theaterzaal doen? Wat als we hier een stuk van maken? Het werd al snel duidelijk dat de handeling, de penseelstreken, het overbrengen van de energie van het lichaam op het doek centraal moest staan. Het zou een woordeloze voorstelling worden, zodat alle aandacht op het schilderen gevestigd werd.

Waarom, zegt u? Omdat mensen niet meer kunnen kijken. Bezoek een museum en mensen nemen foto’s met hun telefoon of jongeren staan te gniffelen bij l’Origine du Monde. Mensen vragen voor een voorstelling: ‘Gaat het goed zijn?’. Dan hoef je niet meer te komen kijken. Dus wij laten mensen een uur en een kwart intensief kijken naar twee mensen die in stilte zeer bedachtzaam lijnen trekken op een doorschijnend canvas. In de titel komt die stilte weer terug. Omertà staat voor de absolute geheimhoudingsplicht in de Italiaanse georganiseerde misdaad. Deze zwijgplicht geldt voor maffialeden maar ook voor buitenstaanders en potentiële getuigen van maffiamisdrijven. Omertà is ook de titel van een prachtig muziekstuk op een album vol maffiamuziek dat ze veel beluisterd hebben. En het gebruik van een Italiaanse titel vergroot de kans om in Italië te mogen spelen aanzienlijk, denken ze. Daarnaast vinden ze Omertà ook gewoon een mooi woord. Ze hebben gelijk.

105


Bernard Van Eeghem studeerde architectuur in Gent en kunstgeschiedenis in Brussel. Hij schrijft teksten, ontwerpt affiches en decors, acteert, zingt en performt, maakt theater en tentoonstellingen. Hij gaf les in hedendaagse schilderkunst, doceerde aan het Lemmensinstituut, was gastdocent aan het RITS, jurylid van het Theaterfestival en mentor voor jonge artiesten op Theater aan Zee. Stefanie Claes studeerde plastische Kunsten aan Sint Lucas in Gent en daarna behaalde zij haar master in de dramatische kunsten Regie aan het Rits in Brussel. Ze schrijft, regisseert, tekent, maakt, schildert, zingt en muziekt sindsdien dat het een lieve lust is. Ze doet dit nogal vaak als lid van het kunstenaarscollectief Lucinda Ra. OmertĂ Concept & performance: Bernard Van Eeghem en Stefanie Claes Productie: Hiros In samenwerking met: Beursschouwburg, Het Bos , De Grote Post Met dank aan: KAAP, Abattoir FermĂŠ Met de steun van: de Vlaamse Overheid

106


107


O

PA G

EN GR T PAU


AOL GUER

REIRO RIE UWELS strangelove


In de Boslente van 2017 vindt voor de tweede keer op rij het jaarlijkse Strangelove Festival plaats. Het lijkt te klikken, dat feest en deze plek. We vroegen 2 van de organisatoren Griet en Paulo om tekst en uitleg bij hun, zoals ze het zelf noemen, non-normatieve evenement.

Queer Strangelove ontstond uit een groep vrienden die merkten dat wanneer ze als cultuurconsumenten iets ‘queer’ wilden meemaken, ze daarvoor enkel in Brussel of Gent terecht konden. Daar zijn ondermeer de QueerKaffee kraakpandfeestjes en het Pinkscreens Film festival. In Antwerpen was er niet echt iets dat de genderdingen wat bevroeg. Je hebt uiteraard sauna’s, holebi bars en commerciële feesten maar geen interessante culturele evenementen. Op een zatte avond vatten we het plan op om daar verandering in te brengen en drie maanden later hadden we een festival. We programmeerden toen vooral film en een paar performances. De eerste editie vond plaats in 2010 in het Carwash theater in Borgerhout, de enige plek die ons zo last-minute binnenliet. Sindsdien zijn we van de ene plek naar de andere gereisd: Extracity, Vrije Val, Fameus in de Zirkstraat en ‘t Werkhuys in Borgerhout. Dat was geen bewuste strategie, eerder een noodzaak. in 2016 zijn we geland in Het Bos. Met ons festival willen we aandacht geven aan wat queer kan zijn en op een artistieke sociaal-politieke manier seksualiteit en gender bevragen. Het niet-normatief denken daarrond willen we activeren. Ook vragen over identiteit sluiten hierbij aan.

110


We denken multidisciplinair: programmeren zowel literatuur als film, performance, installaties, concerten, fotografie, beeldende kunst, literatuur, (inter)actieve workshops en deejays. De gemene deler is het in vraag stellen van evidenties. We programmeren graag dingen waarbij je met vragen achterblijft, eerder dat dan dat we duidelijke stellingen poneren. Het begrip ‘queer’ zien we breed, niet puur gericht op het holebimillieu. We merken dat weinig kunsthuizen en festivals kunstenaars programmeren die met dit thema bezig zijn. We willen loskomen van de binaire mentaliteit rond seksualiteit en een breed publiek uitnodigen om hierover na te denken. We ambiëren de algemeen geldende norm te verbreden en we willen ook het publiek dat hier over nadenkt verbreden. We spreken ook publiek aan buiten de LGBT community.

Programmamaken Het is moeilijk uit te leggen hoe we tot ons programma komen. De betrokken kunstenaars hoeven uiteraard zelf niet queer te zijn, maar hun werk is wel te linken aan onze thema’s. Het hoeft niet uitgesproken over queer of identiteit te gaan, in het geheel van het Strangelove festival krijgt dat werk ook een andere dimensie. Vorig jaar bijvoorbeeld hadden we een tentenkamp met in elke tent een andere kunstenaar. Een van die tenten werd bezet door Bert Lezy, die we carte blanche hadden gegeven. Hij staat voor een non-normatieve manier van werken. ZIjn manier van werken kan je ook zien als een queer-manier van denken, maar op zich heeft zijn werk niets met gender of sexualiteit te maken.

111


In ons programma zit ook altijd een moment dat we niet echt geprogrammeerd hebben en waarop iedereen uitgenodigd wordt om iets met het publiek te delen. Op deze ‘open stage’ krijgt iedereen tien minuten. Wat daar gebeurt is vaak heel broos of is nog niet af, maar je voelt wel de gedragenheid van het publiek. Het chique is dat er op die momenten een community ontstaat die mensen ondersteunt om vooral zichzelf te zijn. Het thema voor dit jaar is Power/Game. Daarrond proberen we een reeks sterke, speelse activiteiten en performances te programmeren. Het klinkt nogal serieus als we het over gender en seksualiteit hebben, en ergens is het ook politiek, maar het speelse is enorm belangrijk voor ons. Zoals elk jaar organiseren we ook een feest op het festival. Dit feest is iets waar veel mensen elk jaar opnieuw naar uitkijken. We denken dat het komt omdat de sfeer zo open is op ons festival. In Antwerpen is het altijd ofwel te gay of te commerciëel of te hardcore seksueel. Bij ons is het gender free, iedereen kan zichzelf zijn, ook straight of trans, iedereen welkom. Het gaat om gezelligheid en respect, dat is ook in de LGBTQ community niet altijd evident. Om een idee te geven van het concrete programma kunnen we een opsomming geven van artiesten die de voorbije jaren aan het festival hebben bijgedragen. Er was muziek van onde meer Capsule, Tip Toe Topic, Jochem Baelus, Rudy Trouvé, Alek et Les Japonaises, Orphan Fairytale, Mittland Och Leo en Miaux; beeldend werk van Brecht Vandenbroucke en Ruud Van Moorleghem, films als Fuck for Forest, Paris is Burning, Bruce La Bruce, Hedwig and the Angry Inch, My own Privat Idaho, Kenneth Anger; performances van Bert Lezy, Chantal Yzermans, Daniel Linehan en literatuur door Saskia De Coster en Annelies Verbeke. We zijn blij dat we hier in Het Bos zitten. Dat klinkt niet alleen goed, maar is ook comfortabel en technisch goed in orde. We merken dat het klikt qua mentaliteit en voelen dat ons festival past in wat er verder in Het Bos gebeurt. Hier hoeven we niemand te overtuigen van de zin van ons festival.

112


Strangelove Festival maakt u dit jaar mee in Het Bos op 1, 2 en 3 juni! Maak je zelf werk rond gender, sexualiteit, tegencultuur en queer identiteiten? Stuur je ding voor 1 maart door via www.strangelovefestival.be Dit jaar zijn we vooral geĂŻnteresseerd in werk rond het thema macht/spel.Â

113


TH OM S VER S T EN de parade van mannen, vrouwen en diegenen die vanuit de verte op vliegen lijken


MA

In een donker hoekje van Het Bos bouwt een man aan een maquette en een plan om de hele stad samen te brengen in ĂŠĂŠn beeld. De man heet Thomas Verstraeten, hij is naast theatermaker bij FC Bergman ook beeldend kunstenaar en werkt in Het Bos aan een optocht, een onmetelijke parade die het daglicht zal zien op

STRAE zaterdag 20 mei.


‘Iets langer dan een jaar geleden begon ik te werken aan een parade, De parade van mannen, vrouwen en diegenen die vanuit de verte op vliegen lijken. Die parade is als een happening, een feestelijke gebeurtenis waarin de stad Antwerpen zichzelf toont. Een optocht waar 1000 Antwerpenaren van de meest uiteenlopende achtergronden en gemeenschappen uitgenodigd worden om aan deel te nemen. Het project heeft de ongetwijfeld onmogelijke ambitie om de stad te vatten, te begrijpen en vervolgens te tonen. Ik wil proberen een zo breed mogelijk palet aan menselijke verhoudingen van de zichtbare, uitwendige stad een plaats te geven in een parade. Om meteen te stoten op de grenzen en gevaren, maar evengoed de mogelijkheden van die ambitie. Aan de hand van een fictief classificatiesysteem tracht ik orde aan te brengen in de huidige chaos van de straat, de stad en bij uitbreiding de steeds complexere, gepolariseerde wereld. Enerzijds is De parade dus een ode aan de straat, een viering van de rijke, diverse publieke ruimte en zijn bewoners, maar anderzijds problematiseert ze onze eenzijdige, ordenende blik op diezelfde publieke ruimte. ‘De trektocht van polis naar megalopolis, van kleine lokale fragmenten naar een imaginair geheel, is een grote reis geweest van simpel naar complex, van landelijk naar stedelijk, van lokaal naar mondiaal, van het aardse naar het imaginaire en fantastische. Het gaat om een geïnspireerd proces, en toch heeft dat een zekere nuchtere onvermijdelijkheid, nu de bevolking van onze echte wereld steeds dichter wordt, de handel steeds mondialer en de complexiteit steeds groter.’ Benjamin Barber omschrijft in zijn boek If mayors ruled the world de stad als een broedplaats voor wereldse ontwikkelingen, als een plek waar globalisering als eerste zijn gezicht laat zien.

116


Ik vroeg me af: bestaat er een plek waar je die broedplaats kan zien. In één beeld, niet als een som van verschillende straten en wijken. Een plek waar je een blik kan hebben op de diversiteit en rijkdom van onze stad. Mijn collega en vriend Jozef Wouters verwoordde het probleem als volgt: wat Antwerpen mist is een metro, geen valse premetro die enkel gebruikt wordt, vergeef me de vereenvoudiging, door bejaarden en hulpbehoevenden. Neen, een echt metro, zo één zoals in Londen, Parijs of Berlijn. Een metro als een neutrale plek waar de burgers van de stad elkaar elke morgen opnieuw tegenkomen. Misschien is de plek die het dichtst in de buurt komt van die metro, wel het Park Spoor Noord. In het oosten spelen mensen met Indische, Pakistaanse en Afghaanse roots cricket en in het westen van het park spelen blanke middenklassegezinnen kuub. Twee spelletjes, of zijn het sporten, waarvan de regels overigens pas na zeer lange studie te doorgronden zijn. Maar middenin het park is er een vijver, meer een waterpartij. En daarin spelen alle kinderen van de stad en hun ouders staan goedkeurend langs de kant te kijken. En dan zijn er de barbecuestellen waar zwarte mama’s het vuur delen met puisterige skaters. Varkenskoteletten en kipsatés broederlijk naast elkaar. Misschien is dat het beeld waar ik naar op zoek ben: het park in volle zomer, niet zover hier vandaan. Misschien kan De parade ook dat park zijn. Mischien kan De parade die metro zijn. Ik heb het verlangen om die stedelijke complexiteit te tonen maar tegelijkertijd wil ik ook mijn onvermogen tonen om met die stedelijke complexiteit om te gaan. Een onvermogen dat ik niet alleen maar bij mezelf ontwaar maar dat doorgedrongen is tot een heel politiek bestel.

117


De dieperliggende oorzaak van dit onvermogen wordt beschreven door Amerikaanse auteur David Foster Wallace in zijn essay This is water, Some Thoughts, Delivered on a Significant Occasion, about Living a Compassionate Life, dat hij schreef aan een groep afstuderende studenten aan Kenyon College op 21 mei 2005. David Foster Wallace stelt in zijn essay dat de meest vanzelfsprekende realiteiten, juist het moeilijkst zijn om te doorzien. Onze conditionering om onszelf als het absolute centrum van de wereld te zien, is er daar één van. Foster Wallace stelt dat er geen enkele ervaring is zonder dat je daar het absolute centrum van was. De wereld zoals je die ervaart is recht voor je, of achter je, op je TV, je laptop of wat dan ook. Foster Wallace beschrijft het als een soort standaard-setting, waarbij ‘de ander’ herleid wordt tot een figurant in het verhaal van ons leven. Misschien is het deze conditionering die mee aan de basis ligt van het mechanisme om (andere) mensen te herleiden tot singuliere, éénpolige wezens. De wereld is als een hoogstpersoonlijke theatervoorstelling. We zitten allemaal in het donker te kijken naar het toneelkader dat zich vlak voor onze ogen vormt. Daarover gaat de De parade. Over de spanning tussen kijken en bekeken worden. Over de enkelvoudigheid van onze blik. Ergens langs een grote tribune aan de kant van een verlaten weg trekt op een maanloze avond een parade voorbij: een parade van levende standbeelden, van mensen met een tas van Aldi, van mensen met een golden retriever aan de leiband, van politieagenten te voet, hun handen verwarmend onder hun kogelvrij vest, van vrouwen op een mannenfiets, van pizzajongens, gevaarlijk in alle richtingen scheurend, van autobestuurders in de file en van al de rest.

118


De parade van mannen, vrouwen en diegenen die vanuit de verte op vliegen lijken vertrekt op 20 mei om 22u, op het Frederik van Eedenplein. Tickets en info: desingel.be

Van: Thomas Verstraeten Met: inwoners van de stad Antwerpen Productie: d e t h e a t e r m a k e r Coproductie: deSingel internationale kunstcampus, Het Bos Met de steun van: de Vlaamse Overheid

119


VI

I

T


S

TE

16-26 februari 2017 11 dagen durend filmprogramma in het bos


In augustus 2016 organiseerde koffie brandend filmcollectief De Imagerie voor de eerste maal het filmfestival Visite in kunstenhuis Het Bos. De fijne respons van het publiek en de eigen goesting in het zien en programmeren van nog meer prachtige films hebben ervoor gezorgd dat Visite vanaf 2017 twee maal per jaar plaatsvindt, in februari en augustus. De tweede editie van Visite loopt van 16 t.e.m. 26 februari 2017. Het elf dagen durend filmprogramma is samengesteld door filmmaaksters Anne Reijniers en Eva van Tongeren, beiden vaste makers bij De Imagerie. Voor Visite nodigen zij voornamelijk Belgische collega’s uit om hun werk te tonen en vragen hen een andere film mee te brengen om in een nagesprek te praten over wat hen inspireert. Naast 20 filmvertoningen, waaronder de première van twee Antwerpse films, is er tijdens Visite ook ruimte voor een lezing van producente Emmy Oost, en twee audiovisuele performances tijdens het slotweekend. De Imagerie organiseert dit soort meerdaagse filmprogramma’s om getalenteerde makers de kans te geven hun films te tonen en hen een avond lang in de kijker te zetten. Visite vindt twee keer per jaar plaats in Het Bos.

122


De Imagerie De Imagerie is een filmcollectief ontstaan uit Cordon Coffee. De organisatie krijgt financiële voeding dankzij het branden van ‘Cordon Coffee’, het uitbaten van de ‘Bosbar’, het organiseren van ontbijten en dinners ‘Otark Breakfast Club’ en ‘Otarkino’, en filmprojecten en workshops in opdracht. Alle inkomsten worden verzameld in een gezamenlijke pot die ervoor zorgt dat films worden gemaakt, filmfestivals en screenings worden georganiseerd, lezingen worden gegeven, installaties worden gebouwd en dat iedereen* een loon uitbetaald krijgt. * ‘Iedereen’ is: Koen Bleuzé, Arno Kempynck en Thijs Paijmans, de oprichters van de Imagerie. Charlotte Koopman, gekend om haar Otark Breakfast Club, haar samenwerkingen met filmcurator Vincent Stroep ‘Otarkino’ en experimenterend met zoveel meer dan alleen maar eten. Anne Reijniers en Eva Van Tongeren, filmmaaksters en verantwoordelijk voor het organiseren van evenementen en ateliers rond film. Matthijs Vantilborgh en Karim Loukili, barmannen in de Bosbar. Daarnaast is er een speciale plek weggelegd voor Rob Jacobs. Hij is niet vast in dienst bij de Imagerie, maar is nauw betrokken bij de dagelijkse werking. Samen met Anne Reijniers is hij tevens de maker van Échangeur, een documentaire gemaakt in samenwerking met de Imagerie. Dit alles gebeurt in nauw overleg met Het Bos, dat naast infrastructuur en middelen, ook een schat aan ervaring met ons deelt.

123


THU 16/02 – 20h30

FRI 17/02 – 20h30

Ahmed (2016, 14’) – Leander Coorevits ‘Ahmed’ is the portrait of a young man living in Antwerp after having fled to various places in Asia and Europe. In awe of Ahmed’s story, and fueled by his disbelief concerning the stance on immigration of the Belgian, Flemish and Antwerp governments, Leander Coorevits wants to let Ahmed tell his story in this film. The short documentary provides an insight into the young man’s state of being.

Over Handen (2014, 21’) – Simon Patoor Luk, father of Alice and passionate beekeeper, is very touched by the contamination of his bees. This loss confronts him with his daughter’s changing life and reinforces his growing impotence, in a world he thought he understood. ‘Over Handen’ shows us an intimate portrait of a father and his daughter, built up by separate moments in which small doubts and fears well up.

Los Muertos (2004, 78’) - Lisandro Alonso Leander Coorevits: Lisandro Alonso taught me that it’s possible to tell a story in a completely different way. He works with images in a very serene way. The film is like a swamp you have to struggle through, until you start recognizing its beauty. Up till now Alonso is the only one who has been able to reach that effect for me; I get sucked into his point of view. The slowness of the film works in an estranging way, and it’s exactly that which I believe is interesting.

Violet (2013, 85’) - Bas Devos Simon Patoor: ‘Violet’ portraits a group of young BMX riders who are confronted with the tragic and violent death of one of their friends. This movie by Bas Devos touches me because of its distilled visual language, sincere choices and lyrical approach to cinematography. He treats social issues by showing us small actions while paying a lot of attention to the complexity of his subject.

124


SAT 18/02 – 20h30

SUN 19/02 – 15h

Printed Matter (2011, 29’) – Sirah Foighel Brutmann & Eitan Efrat
 ‘Printed Matter’ takes its viewers on a still, yet penetrating excursion into the intimacies of political history and the politics of intimate lives. The film shows an exquisite selection of contact sheets including memorable events such as the First and Second Intifada and the birth of director Brutmann. The evidence comes from Brutmann’s father, who was a freelance press photographer covering two decades of news in the Middle East. 



Assembly for an Oresteia (2016, 30’) – Robin Vanbesien Robin Vanbesien presents a prelude to his forthcoming film ‘Vision for a citizen’, a fictional story based on his research into grassroots solidarity movements in Athens. In ‘Assembly for an Oresteia’, the actors and Vanbesien interview the real-life protagonists of local solidarity organizations as a first rehearsal. The conversations reflect on the ethics and the potential of self-organized democratic processes, at a time when the increasing lack thereof is felt all over Europe.

Detour de Force (2014, 29’) - Rebecca Baron & Friday Mosque (2014, 7’) Azadeh Navai
 Sirah Foighel Brutman & Eitan Efrat: Since the dawn of photography it was believed that the camera might steal one’s soul. ‘Detour de Force’ brings us back to these question: what really happens in front of the camera when the image is being created on the surface of the film? ‘Friday Mosque’ takes place in between celluloid, movement and image; attesting spirituality through the unpredictability of film experimentation. Both films share an inherent preoccupation with things you can not see in the image, and the things you can see in sequence, in between images.

Notes Towards an African Orestes (1975, 65’) – Pier Paolo Pasolini Robin Vanbesien: In the late 60’s, Pasolini wanted to film a Greek tragedy in Africa. Initially, he made a film diary of his location hunting accompanied by a voice-over, where he talks about his plans for the movie. He presents this visual diary to students, coming from different African countries, in Rome. In ‘Notes Towards an African Orestes’ he uses scenes of the screening with the students and the subsequent critical discussion. Inspired by this movie, I organized a conversation between the protagonists of my film and the participants of the citizens’ movement. It will certainly influence the final result.

125


MON 20/02 – 20h30

TUE 21/02 – 20h30

Lili (2015, 12’) – An van Dienderen The girl named Lili, resting somewhat cluelessly on a high chair in a film studio, appears to be increasingly bored. She is a China girl. China girls serve as models in the technical exercise preceding the actual filming, namely the calibrating of the colours of the camera and printing process. Can technology itself be racist? An van Dienderen contends that the medium itself should be examined from its technical aspect, because what we consider a norm matters. Be it concerning skin colour, the gender relations involved in the film process or the average beauty standards.

En ik ren rond op zoek naar broers – Hannah Bailliu (2016, 17’) A couple of young boys hang around in a neighbourhood marked by public housing, looking for a way to be part of this money-based society. They whisper, they shout rhythmically; what place lies hidden behind this stream of words? They endlessly reiterate the Dutch rap lyrics through which they shape an image of themselves and of their world. And gradually their restless quest of an identity blends in with a quest for words.

(Source: Katarzyna Ruchel-Stockmans)

Extreme Private Eros: Love Song (1974, 98’) - Kazuo Hara An van Dienderen: This movie is an intimate portrait of the ex-wife of the filmmaker. She is a feminist, headstrong, unconventional lady who goes against seventies Japanese prevailing family morals. The film is delightfully experimental, libertine and simultaneously a reflection on power positions in film making and relationships, tout court.

126

Het witte kasteel (1973, 78’) – Johan van der Keuken Hannah Bailliu: With circular movements, ‘Het Witte Kasteel’ connects migrant workers in Dutch factories, the Spanish island of Formentera being overloaded by tourists, a group of young people from a ghetto neighbourhood in Columbus, Ohio and thus tells the story of the cold capitalist-oriented system that determines the order of things today. This ‘connecting’ happens through the liberating way in which van der Keuken handles film and sound material. He moves form and forms movement in relation to the content.


WED 22/02 – 20h30

THU 23/02 – 20h30

The Uprising (2013, 78’) – Peter Snowdon ‘The Uprising’ shows us the Arab revolutions from the inside. It is a multi-camera, first-person account of that fragile, irreplaceable moment when life ceases to be a prison, and everything becomes possible again. This feature-length documentary is composed entirely of videos made by citizens and long-term residents of Tunisia, Egypt, Bahrain, Libya, Syria and Yemen. The film uses this footage, not to recount the actual chronology of events or analyse their causes, but to create an imaginary pan-Arabic uprising that - for the moment- only exists on screen.

Cassette for timescapes – Emmy Oost (Lecture) Within ‘Cassette for timescapes’, a film production company, Emmy Oost produces films and cross-media projects that combine innovative vision and social or political engagement. Through their projects they like nothing better than to defy the rules and cross over the existing boundaries between genres. With a main focus on creative documentaries, they also produce fiction films, television series and interactive documentaries.

Where there is no point (2016, 9’) Florinda Ciucio & Aisha Adepoju Peter Snowdon: When I began to screen ‘The Uprising’, people would often ask me if I didn’t want to show the ‘other side’ of the story. But what was the other side? It seemed to me that the real ‘contrechamp’ to these videos was the story of all those who chose to leave their countries after the revolutions. ‘Where there is no point’ tells one fragment of that story, and tells it clearly, at a time when the sheer scale of the human and political catastrophe threatens to drown these voices out.

The Invisible City [Kakuma] (2016, 74’) - Lieven Corthouts Emmy Oost: ‘The Invisible City [Kakuma]’ combines a feature documentary with 2 digital platforms: a socially innovative web tool that helps refugee teenagers to find their family in the camp and a web documentary that enriches the perspective of Western audiences. The film strives to question the concept of the refugee camp and to draw attention to the large amount of unaccompanied underage refugees. Seen through its warm and human perspective, the film wants to provide an antidote to the growing antagonism inside Europe and our country.

127


FRI 24/02 – 20h30

SAT 25/02 – 20h30

Same River Twice (2013, 110’) – Effi Weiss & Amir Borenstein Summertime... The Jordan River in Israel is swamped with Israeli vacationers. But can a ‘chosen people’ go on vacation? Effi and Amir, who left Israel ten years ago, take us on an exploratory journey through a land that is both mythical and concrete, where people and landscapes are marked by politics, religion and history. What does it mean to belong to a land? Can one escape it?

Cinemacine II – Hilde D’haeyere (lecture/performance, with live piano by Hilde Nash) Hilde D’haeyere is fascinated by the technology of cinema and the mechanics of comedy, particularly by how the one playacts the other (you choose). In ‘Cinemacine’ she presents a compilation of clips from media fantasy films and demonstrates comic mechanisms related to slapstick comedies of the 1910s and 1920s, in hopes of finding cinematic ideas that are still valid today. Aided by unreliable sources and unstable technology Hilde D’haeyere investigates the comedic potential of a cinema that dreams its rivals.

Museum Piece (2014, 12’) - John Smith Effi Weiss & Amir Borenstein: In ‘Museum Piece’ one line connects three active components: mind, body (hand), gaze (image). This line is reciprocal, it can move in both directions: at times the thought leads the filming and the image becomes the outcome of the thought. While at other times, it’s the image that the filmmaker sees in his viewfinder, while filming it, which influences his thoughts. The filming is not an execution of a predefined plan, but rather a live process, within which the very act of filming and thinking is documented.

128

Sherlock Jr. (44’, 1924) - Buster Keaton (film with live piano by Hilde Nash) Hilde D’Haeyere: A projectionist longs to be a detective and, in his dreams, tackles real life problems. ‘Sherlock Jr.’ is one of the most beautiful media fantasy films ever made, in which cinema is a stubborn medium that resists being confiscated. The comedy also features a gripping performance by Keaton who demonstrates his skills in many theatrical and cinematic stunt scenes.


SUN 26/02 – 15h Indispensible blue (offline) – Bryana Fritz (performance) Bryana Fritz finds herself in a darkened theatre, her back turned away from the room. The contents of her computer screen are projected on the rear wall. Her desktop is studded with blue folders: BLUE 1, BLUE 2, BLUE 3, … The cursor begins a journey through the unknown: tracing lines, illuminating sections, opening folders and files from which fragments of poetry, colours or sounds emerge. ‘If software exerts a choreographic force on the user, how can she employ dance as a means to escape its clutch?’ Bryana asks herself. (Johanna Cockx, etcetera) Blue (1993, 79’) - Derek Jarman Bryana Fritz: Jarman indirectly and poetically tethers the deep speechlessness and concealed expression of the color blue to his coming to terms with the AIDS-induced decay of sight and body. For me, to sit alongside ‘Blue’ is an experience far from prescribed. As a watcher, my body registers its own impotency in the face of decay. My performance of looking to the screen or choosing to look away in no way indicates my attention. I am blinded, bored, mesmerized, and drowning in the vast stagnant screen. Jarman, I am touched that you let me turn away from the screen.

129


VRIJWILLIGERSOPROEP! Het Bos groeit en bloeit bij de gratie van een groep groothartige vrijwilligers. Je vindt hen aan bar en inkom, maar ook naast, achter en onder ons podium, in de redactie van onze publicaties, in de Boskeukens, Boslabs, in het hele land, leurend met posters en flyers, vrijuit de blijde boodschap joelend. De vrijwilligers van Het Bos zijn de steunpilaren van ons huis, de peper in de schone reet van onze welriekende werking. De vrijwilligers van Het Bos vormen een warm en woelig nest waarin ruimte is voor eigen initiatief, voor technisch onderricht en eeuwigdurende vriendschap. We zijn altijd op zoek naar vers bloed. Bosfanaten met een missie, geniale geesten die graag deel uitmaken van ons glorieuze gezelschap: rep u met een ranzige rotvaart naar uw mailbox en stuur uw gelofte naar annelies@hetbos.be. ¬¬ Gezocht: Heerser van het LICHT m/v! Je bent in staat de wereld te herscheppen met een set pars en een rookmachine, maakt of kraakt een live concert met originele belichting. Of je wil wel maar kan niet en wil ervaring opdoen, je lichtgevende gaven bijschaven in de concertzaal van Het Bos? Rep je als een razende rothond naar waar je e-mail woont en schrijf een brief aan annelies@hetbos.be ¬¬ Gezocht: Heersers van het GELUID m/v! In het heetst van de nacht, beweeg je als een panter tussen lianen van kabels, krijsende muzikanten en opvliegende microfoons. Als de Triton van de geluidsgolven, schep je samen met onze vaste geluidstechnieker orde in de chaos van een onvergetelijk concert. Ben jij een begenadigde geest voor, achter en naast het podium? Mail als de jankende jakhals naar annelies@hetbos.be ¬¬ Gezocht: Barmeester/meesteres Barmannen en –vrouwen, avondkassavolk en stempelzetters; zij zijn de bomen in ons krullend Bos, de fauna in ons warm en woelig nest. Onze armen staan wijd open

130


voor nieuwe gezichten in deze vrolijke club. Iets voor jou? Mail als de razende rotwind naar annelies@hetbos.be ¬¬ Gezocht: Heersers van CAMERA of PENNENSTOK m/v! Het Bos zoekt reporters met messcherpe pen of alziend objectief. Wat voor de meesten niet in woorden te vatten is, beschrijf jij als een nachtpoëet. Je interviewt artiesten en beschrijft de geestesgesteldheid des volks. En jij, derde oog, jij legt wat het daglicht schuwt vast op je gevoelige plaat. Zo weet iedereen die er wel en niet bij was wat ie heeft beleefd en gemist. Iets voor jou? Stuur je zielenroerselen naar annelies@ hetbos.be! ¬¬ Gezocht: Heersers van DRUK- EN PLAKWERK m/v! Elke arme sterveling in het uitgestrekte Vlaamse land heeft het recht te weten dat Het Bos dé plek is om iets mee te maken. We zoeken fanatieke verspreiders van ons drukwerk, bezorgers van de blijde boodschap. Zie je jezelf al schitteren met vrachten flyers en kilometers posters? Mail als een rennend riet naar annelies@hetbos.be ¬¬ Gezocht: Heersers van de BOSLABS Voor de creatieve experimenten in onze BOSLABS zoeken we sociale laboranten die mee de jongeren (16+) willen begeleiden. De wetten van de kunstkracht worden hier iedere woensdagnamiddag beproefd. Heb jij een zwak voor ontluikende creativiteit en kan jij ongeleide projectielen en schuchtere scheuten doen openbloeien als een fleurig boeket? Mail dan als een vlugge verfspetter naar annelies@hetbos.be .

Als lid van ons vrijwilligersteam krijg je een vergoeding in de vorm van drankbonnenen per shift 2 virtuele tickets voor een concert of voorstelling naar keuze. Voel jij je aangesproken? Laat ons dan snel iets weten via mail naar annelies@hetbos.be

131


FEBRUARI

MAART

Vrijdag 10, Za 11 & Zo 12 februari SCREENSHAKE 2017 International Indie Game Festival

Donderdag 2 maart, 18u (in de Theaterzaal) Closet of Records: Taping Policies presents ‘BORBETOMAGUS’: A Pollock of Sound (film)

Zondag 12 februari, 20u FRED & TOODY (vs, Dead Moon) + TOP DOWN (vs)

Donderdag 2 maart, 20u GHOUL (vs)

Vrijdag 3 maart Maandag 13 februari, 20u All Eyes on Hip Hop: IVAN AVE WOLF PEOPLE (vk) + Dj Jay (no) + SENZ Petrol Zaterdag 4 maart, Donderdag 16 februari, DIGGERS (in de Bosbar) 18u (in de Bosbar) Closet of Records: Dropa Disc Woensdag 8 maart labelnight ABU (in de Bosbar) met JEPH JERMAN & TIM BARNES (live) Donderdag 9 maart, 18u (in de Bosbar) Do 16 t/m 26 februari Closet of Records VISITE: filmprogramma door De + KLEIN Labelnight + food Imagerie. by Bei

Woensdag 22 maart, 20u (in de Bosbar) INDIE GAME SALON

Zondag 23 april TRANS AM (vs)

Zaterdag 25 maart, 18u DARKEN THE MOON VII met PRIMORDIAL (ir), MARCHE FUNÈBRE, ALKERDEEL

Zondag 30 april CHANGING GEARS

Woensdag 26 april Donderdag 23 maart, 18u BOSBOENK (in de Bosbar) Donderdag 27 april Closet of Records GARLIC & JAZZ: CARATE URIO ORCHESTRA LP Vrijdag 24 maart tot en Release met 1 april Denie Put - BIACHO (expo) Zaterdag 29 april BOSDANS met o.a MATHIEU Vrijdag 24 maart HA, PAOLA MADRID & REBEL UP SOUNDCLASH CITLALLI AVALOS, SIMON VAN SCHUYLENBERGH & SISKA Vrijdag 24 maart BAECK, DENIS TIECKEN JUNGLE in de Bosbar

MEI

Donderdag 30 maart, 18u Maandag 1 mei (in de Bosbar) EX-CULT (vs) Closet of Records: HARE AKEDOD label night Vrijdag 5 mei SOIREE SENEGALESE Vrijdag 17 februari, 21u Donderdag 9 maart, 20u Vrijdag 31 maart BRIQUEVILLE album release TrAgIc MaGiC PaRtY: 18+ / PICTUREPLANE / Vrijdag 12 mei STAR CLUB WEST + FENCE OKLOU / Y1640 (Sega Bodega (in de Bosbar) + MAGIC FRIENDS SURPRISE & Coucou Chloé) APRIL Closet of Records / Troglosound ACT & Dj’s presents: Vrijdag 10 maart, 20u Zaterdag 1 april, 22u JOOKLO ZAPPA + LAUZaterdag 18 februari, 21u ZIG ZAGS (vs) BITGRID IV: Goto80 + Shirobon ROSHILAU ism Oorstof ANGSTROM Album Release + Monodeer + Rymdkraft + Zaterdag 11 maart, 14u Hexadeci ++ Zaterdag 13 mei Woensdag 22 februari, 19u BEWEGEND BEELD (film+exMIND OVER MATTER WORMROT (si) + SICK OF po+feest) Donderdag 6 april, 20u STUPIDITY (nl) + GI JOKE + JUNG AN TAGEN (AT) + Vrijdag 19 & Zaterdag SMÄRIS Zondag 12 maart, 20u FORMA (VS) 20 mei GRAILS (vs) + MAJEURE (vs) GRUPPO DI PAWLOWSKI Woensdag 22 februari, Vrijdag 7 april 20u (in de Bosbar) Donderdag 16 maart, 18u ABONDANCE Dinsdag 23 mei INDIE GAME SALON (in de Bosbar) AURA NOIR (no) Closet of Records: PACIFIC Maandag 10 tot en met Donderdag 23 februari, CITY SOUNDVISIONS label 15 april Woensdag 24 mei 18u (in de Bosbar) night
Dj SPENCER CLARK BOSLABS workshopweek met PART CHIMP (vk) Closet of Records: B.A.A.D.M. om Dago Sondervan presents: Mattias Gustafsson Vrijdag 17 maart, 21u Donderdag 25 mei, 20u Lp Release ALL EYES ON HIP HOP Dinsdag 11 tot en met PRINCESS NOKIA (vs) + ALIS presents COLLECTIVE 22 april + LIYO (dj set) Vrijdag 24 februari, 19u CONSCIENCE Ep release + The Alchemists Kitchen and the BARATHRUM (no) + COUNAzer + SNS + Moodprint travelling Medicine Show Vrijdag 26, Zaterdag 27 & TESS (nl) + BLACKDEATH (ru) Zondag 28 mei + ARS VENIFICIUM Zaterdag 18 maart, 21u Vrijdag 14 april, 21u DELTA~WAVE (muziek/perfor54KOLAKTIV: Boswandeling TRUE WIDOW (vs) + KING mance/film/expo festival) Zaterdag 25 februari, 20u met Stikstof, BeatsforBeaches, WOMAN (vs) OATHBREAKER 54 Dj’s Donderdag 1, Vrijdag 2 & 15-16 april Zaterdag 3 juni Zondag 26 februari, 20u Maandag 20 maart, 20u UNTITLED STRANGELOVE FESTIVAL TROPIC OF CANCER (vs) BLOOD INCANTATION (vs) + CRUCIAMENTUM (vk) Zaterdag 22 april BOSBUBBLES

BOSBAR: woensdag tot zaterdag van 12u tot 00u, zondag van 9u tot 16u
 BOSKEUKEN: elke donderdag en vrijdag vanaf 19u
 OTARK BREAKFAST CLUB: ontbijt op zondag van 9u tot 15u
 CLOSET OF RECORDS: avondwinkel elke donderdag van 18u tot 22u
 BOSLABS: artistiek labo voor jongeren (16+) elke woensdag van 13u30 tot 16u

Het Bos
 Ankerrui 5-7 2000 Antwerpen
 www.hetbos.be

Het Bos - Voorjaar 2017  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you