Page 19

en natuurlijk broodjes en drinken krijgen. Ook kunnen ze er gewoon even zitten, slapen en hoeven niet bang te zijn voor het gevaar. Ik ging met Robert,Nando en Kelly de straat op. We bleven even bij een groepje staan. Eén jongentje kregen ze niet wakker, deze had blijkbaar al crack gebruikt. Hoe verder je de wijk inloopt hoe erger het wordt. De rioollucht is op sommige plekken niet te harden. Paarden, varkens, alles loopt er door elkaar. En ondertussen vragen Robert en Nando aan de kinderen of ze willen eten en drinken, en nodigen ze uit naar de sambaschool. Vaak hoor je dan ook wel ‘Ik kom zo’, maar dan komen ze toch niet. Later ben ik met Nando naar een veldje gegaan waar ongeveer 80 à 100 crackverslaafden waren. Zij leven daar dus echt tussen de varkens en afval. Dat was onwijs triest om te zien. Daar wederom kinderen aangesproken en een paar gingen er ook mee. Eenmaal in de sambaschool kwamen waren er toch wel een stuk of twintig kinderen langs. Er zaten er nog een paar, één jongen had maar één been, maar zegt dat hij onwijs goed kan voetballen. Robert neemt volgend keer een voetbal mee! En als ze dan gegeten, gedronken en gedoucht hebben gaan ze de straat weer op. Als straatwerker hoop je dus elke dag dat je ze weer de volgende terug ziet. En soms gebeurt dat dus ook niet. Ik heb na deze ochtend zo veel respect voor de medewerkers gekregen.Zij gaan dus elke dag met gevaar voor eigen leven,deze ellendige wereld in. Met de hoop dat als ze één kindje kunnen redden, zij dit werk niet voor niets doen .En hoe moeten de (normale)bewoners zich daar niet voelen? Die maken dit zeven dagen, 24 uur per dag mee, jaar in jaar uit. ‘s Middags zijn we nog naar de favela Morro do Provedencia geweest. We zijn daar door de wijk gewandeld. Dit was echt een wereld van verschil dan met die andere wijk, want hier heeft de vredespolitie zich gevestigd. Na Rio ging ik terug naar de kinderen waar ik zoveel om geef en waar ik zoveel van ben gaan houden. Toen ik in het dorp uit de bus stapte,kwam er een jongen van de Sitio aanfietsen. Ik kreeg gelijk een dikke knuffel van hem. Toen ik vroeg waar hij vandaan kwam, zei hij ‘Van voetballen!’. En zo hoort het ook. Kinderen moeten kunnen spelen, naar school gaan, drakenstreken uithalen, gewoon kind kunnen zijn en niet in een wereld horen te leven,waar een leven niks waard is. Lees Jacqueline’s volledige blog op jacquelinedebest.waarbenjij.nu

Stichting ‘Help mij leven’ helpt Braziliaanse straatkinderen bij hun dagelijkse strijd om het bestaan.

19/24

Nieuwsbrief mei 2012  

Dit is een kwartaaluitgave van stichting 'Help mij leven'. Meer informatie? Bezoek onze website!

Nieuwsbrief mei 2012  

Dit is een kwartaaluitgave van stichting 'Help mij leven'. Meer informatie? Bezoek onze website!

Advertisement