Page 1

De invloed van beleid op de zwangerschapsbeleving


Het verhaal van Jovana Jovana is superblij wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is. Ondanks dat ze zich niet lekker voelt, kan ze nog veel belangstelling opbrengen voor de hele zwangerschap. Haar dromen over een baby nemen vastere vormen aan en ze is hoopvol in afwachting van. Het zien van foto’s van echografie maakt de baby al zo concreet. Het werken met een groeiende buik verlicht de dagelijkse stress die ze op haar werk ervaart. Hoofdpijn, misselijk, vocht: zwangerschapsvergiftiging Al gauw krijgt ze last van hoofdpijn en misselijkheid. De hoofdpijn verergert en Jovana krijgt last van vochtophoping (oedeem) in gelaat, handen, voeten en benen. Ze besluit naar de huisarts te gaan. Deze stelt eiwit in de urine en een hoge bloeddruk vast en verwijst haar diezelfde ochtend door naar het streekziekenhuis. Na een bloedonderzoek en bloeddrukmeting wordt het vermoeden van een zwangerschapsvergiftiging bevestigd. Een opname volgt. Bedrust/observatie voor de komende 6 weken wordt er gezegd. (de uitgerekende bevallingsdatum is 18-092015). Na twee dagen deelt de dienstdoende arts haar mee dat ze overgebracht moet worden naar een academisch ziekenhuis. Jovana is hierdoor overvallen. Niemand heeft haar ingelicht over de ernst van haar

situatie. Omdat haar baby te klein is en een matige CTG-score heeft, gecombineerd met de preeclampsie van Jovana, moet ze echter naar een derdelijns ziekenhuis verplaatst worden. Hier kan goede zorg voor haar en haar kindje geboden worden. Helaas voor Jovana, is er geen plekje voor haar in een Nederlands derdelijns ziekenhuis, dus wordt ze overgeplaatst naar een ziekenhuis in België. En ook al ervaart ze de zorg in België als deskundig en zorgvuldig, het blijft verdrietig om in het buitenland zo ziek te moeten zijn. Verder weg van huis. Niet zien, niet vasthouden De situatie van Jovana verslechtert en na twee dagen wordt haar baby via een spoedkeizersnede gehaald. Ze is dan 31 weken en 1 dag zwanger. De baby wordt direct overgebracht naar de Dienst Intensieve Neonatale Zorg. Zelf wordt ze teruggebracht naar de afdeling Materniteit om te herstellen. Jovana heeft haar baby niet vast mogen houden en niet gezien. Dit maakt haar zo verdrietig dat ze de hele bevalling als traumatisch ervaart. De technische kant van de zorg ervaart Jovana weliswaar als goed, maar ze mist nu een stukje zorg op emotioneel gebied. En dan sta je in België op straat, zonder kind Na vijf dagen mag Jovana het ziekenhuis verlaten, maar haar kindje moet nog in het Belgische ziekenhuis blijven. Het is al


moeilijk om je kindje achter te laten in het ziekenhuis en helemaal wanneer dat in het buitenland is. Praktisch komt Jovana meteen voor problemen te staan. Hoe kan ze nu haar kind dagelijks bezoeken, buidelen en borstvoeding geven? Op advies van haar arts krijgt Jovana een verwijsbrief voor het verblijf in een zorghotel. Omdat de zorgverzekeraar financieel niets voor haar kan betekenen om vervoer van en naar het ziekenhuis geregeld te krijgen, besluit ze van het zorghotel vlakbij het ziekenhuis in BelgiĂŤ gebruik te maken. Maar ook deze kosten worden niet door de zorgverzekeraar vergoed. Jovana besluit een klacht hierover in te dienen bij de zorgverzekeraar. Na veel aandringen besluit deze uit coulance een deel van de kosten te vergoeden. Maar daarnaast wordt Jovana geconfronteerd met hoge internationale telefoonkosten naar de zorgverzekeraar, Gemeente, werkgever, en familie. Probleem op probleem dient zich aan En ook als dit probleem deels opgelost is, dient het volgende zich alweer aan. In Nederland wil men het kindje van Jovana niet inschrijven op de geboortedatum, maar op de datum van vestiging in Nederland, vier weken na de geboorte. Jovana ervaart dit als stressvol, pijnlijk en onbegrijpelijk. Door een tekort aan NICU-plaatsen in Nederland op basis van overheidsbesluiten waar Jovana geen invloed op heeft, wordt zij nu geconfronteerd met veel gevolgen op zowel financieel, praktisch als emotioneel gebied. Bij een zwangerschapsverloop dat al

traumatisch op zich is, is dit extra belastend. Jovana vraagt zich af waarom dit niet anders kan en in haar zoektocht naar antwoorden stuit ze op de machtspositie van de zorgverzekeraar op invulling van de zorg. Paniek! Na zesenhalve week mag de baby van Jovana naar huis. Veel te vroeg in haar ogen. Na twee dagen thuis stopt de baby met ademhalen. 112 wordt gebeld en alle hulptroepen rukken uit: ambulance, politie, brandweer en traumahelikopter. Schrik alom! Er volgt een opname op een kinderafdeling. Niet op een couveusesuite, wat je wel zou verwachten bij een prematuur, dysmatuur kindje. Jovana ervaart de opname van haar kindje in weer in ziekenhuis als inbreuk op de rust van haar en haar kindje en ook op hun gevoel van eigenheid. Ze herkent haar kindje in ziekenhuizen niet meer als haar kind waar ze zo vol verwachting naar uitkeek. Een blij beeld van een gezond kind. Nee, haar kindje heeft grote gezondheidsrisico’s. Gevoelens van blijdschap worden gevoelens van angst om haar te verliezen. Jovana durft zich niet te hechten, want misschien moet ze haar kindje snel weer loslaten. Ze wordt steeds meer toeschouwer.


Ze kan haar kindje niet actief zelf volledig beschermen. Ze moet het welzijn van haar uit handen geven aan de artsen en verpleegkundigen. Gewenst: zorgbemiddelaar Het zou fijn zijn wanneer er iets als een zorgbemiddelaar zou zijn die praktische zaken uit handen kan nemen van ouders in deze situaties. Want stel je voor: vijf dagen na haar preeclampsie staat Jovana in een vreemd land op straat, zonder baby die nog in het ziekenhuis moet blijven. In plaats van genieten, herstellen en hechten moet Jovana meteen regelen en vechten. En ook nu dient zich weer een probleem aan: het zwangerschapsverlof van een moeder is gebaseerd op een normaal verlopen zwangerschap. Wanneer je kindje voor langere tijd in het ziekenhuis ligt, gaat dit gewoon van je zwangerschapsverlof af. Vanuit de overheid is het zo geregeld dat je

maximaal 10 weken zwangerschapsverlof krijgt wanneer je kindje langer dan 7 dagen in het ziekenhuis ligt. Het kindje van Jovana ligt in totaal 9 weken in het ziekenhuis. Vanuit het UWV krijgt Jovana na thuiskomst van haar kindje dus nog maar 8 dagen extra verlof. En dat terwijl Jovana erg ziek is geweest, een heftige tijd achter de rug heeft en een kindje met flinke aandachtspunten op het gebied van de gezondheid heeft. Allemaal bovenop het feit dat zwangerzijn, bevallen en het moederschap op zich al indrukwekkende en slopende gebeurtenissen zijn. Ondanks alle ellende vindt Jovana het heel pijnlijke dat er al jarenlang sprake is van incidenteel voorkomende beddentekorten op de afdelingen obstetrische verloskunde en NICU. Hulp vanuit HELLP Tijdens haar herstel merkt Jovana dat haar


huisarts haar niet verder kan helpen of doorverwijzen naar hulp bij herstel. Gelukkig komt ze via de Hellp Stichting op het spoor van gespecialiseerde nazorg. Maar waarom weten huisartsen hier zo weinig van? Waarom vertelt een streekziekenhuis niet dat er andere ziekenhuizen zijn die hier poli’s voor hebben? Waarom moet je überhaupt zo zoeken naar informatie? En wanneer je net denkt alles te hebben overleefd, hoor je opeens dat je ook nog hart- en vaatproblemen op latere leeftijd kunt krijgen…. Nadat Jovana een oproep leest voor deelname aan een Nederlands onderzoek en zich aanmeldt, wordt ze afgewezen omdat de basisvoorwaarde is dat de bevalling in Nederland heeft plaatsgevonden. Het is wrang voor haar dat in een stelsel waarmee je met overplaatsing naar een buitenlands ziekenhuis te maken kunt krijgen, je in datzelfde stelsel soms geen plek meer hebt juist omdat je in dat buitenlandse ziekenhuis moest liggen. Dat gaat er bij haar niet in. Juist in de diverse grensregio’s kun je hiermee te maken krijgen. Veel ziekenhuizen/verloskundigen/ zorgverzekeraars zijn zich niet altijd bewust van de consequenties van het overplaatsen naar een ziekenhuis over de grens. Nummer in plaats van mens Bij Jovana is er sprake geweest van te veel factoren. Haar persoonlijke leed en kostenplaatje hadden niet voldoende plek in het huidige zorgstelsel. Jovana voelt zich daardoor meer een nummer dan een mens. Bezuinigingen vergeten de normale mens achter een verhaal, dat is het gevoel dat

Jovana heeft overgehouden aan haar preeclampsie zwangerschap. Het kan anders Advies is om zorgvuldig om te gaan met de overplaatsing van een zwangere vrouw met ernstige complicaties. Zeker wanneer dit een overplaatsing naar het buitenland betreft. Een zorgvuldige counseling van patiënte en eventueel haar partner/naasten en het aanwijzen van een (eind)verantwoordelijke kan daarbij helpen. De verwijzing is namelijk niet het einde van een bevallingsproces. Los van haar verhaal, is Jovana echt van mening dat het anders kan!

Heb jij een soortgelijke ervaring ( jij en/of je kindje opgenomen in het buitenland) meld het ons. info@hellp.nl


www.hellp.nl

Profile for Hellp Stichting Official

De invloed van beleid op de zwangerschapsbeleving  

Zorgen om volle intensive care pasgeboren baby's. Verhaal vanuit de beleving van een vrouw met het HELLP-syndroom.

De invloed van beleid op de zwangerschapsbeleving  

Zorgen om volle intensive care pasgeboren baby's. Verhaal vanuit de beleving van een vrouw met het HELLP-syndroom.

Advertisement