Page 1

Malediven juli 2013


Mayke - Karel John - Coby Oscar - Marja Maurice - Karen Ralph - Linda Stefan - Jolanda BĂŠr Henk Pascal Dave Paul Douwe Harrie

Top duiksafari Malediven juli 2013


Met dank aan iedereen die deze reis weer tot een waar genoegen gemaakt hebben. Speciaal John hij heeft er weer voor gezorgd dat alles op rolletjes verlopen is en Ralf dat de centjes weer daar terecht kwamen waar nodig. En niet te vergeten Agnes en de crew van het schip, zonder haar en haar mannen is het niet mogelijk zo’n fantastische ervaring te kunnen beleven. Harrie


Top-duiksafari Malediven, juli 2013 Jullie zullen wel willen geloven dat we op de gebruikelijke manier via de Romein, uitgezwaaid door Ralf, Inge, Roger en vele anderen, met de bus naar Brussel zijn gereden. Inchecken als groep gaat heel snel. Etirat Airways, nooit van gehoord, maar al zeven jaar op rij de gouden standaard van de Golfstaten. We houden dus nog voldoende tijd over voor een (halve liter) Leffe Blond van het vat. Zo’n vliegreis is toch vooral lamballen, slap ouwehoeren, domme films kijken, beetje dutten… Overstap in Abu Dhabi, een super-de-luxe oase midden in de woestijn. Geen pilske te krijgen, op straffe van 20 stokslagen, of erger, althans dachten wij. Zo rond 14.00 uur in Male, waar Agnes en de moesson ons opwachten. Voor de meesten van ons is de dril bekend; met de doni naar de Ms. Carpe Diem. De boys slepen met de zooi en wij gaan meteen rustig aan doen; het heet dan wel clubstage, maar het moet wel een beetje op vakantie lijken, toch?. Omdat we niet gaan duiken, gaan we meteen aan de borrel. Eigenaresse van de boot, Agnes drinkt mee om de opkomende griep in de kiem te smoren. Uiteindelijk drinken wij haar natuurlijk onder de tafel. Ze druipt meteen af en laat zich dagenlang niet zien. Sobah neemt de leiding over, samen met de andere duikgidsen, Ibrahim en Penda. Het eten is weeral fantastisch, slight to medium hot curry (of was dat de current?), veel vissebeesten en gezond groenvoer. Na een welverdiende nachtrust, alleen onderbroken door het rollen van de boot, komen we in het ritme van zes uur op en half zeven briefing. We zien meteen manta’s, mabulo’s (kleine manta look-a-likes), haaien en het bekende kleine grut. Eigenlijk kunnen we nu weer naar huis. Maar dat zou zonde zijn. Het regent net zo lekker hard! We duiken in buddyparen en in drie groepen met elk een gids. Dat is net te ingewikkeld voor de doorsnee MOCer. Voordat iedereen in de juiste groep in de zee ligt… De buddyparen worden eerlijk ingedeeld, maar sommige MOC-ers duiken gewoon nooit met mij. Ik heb geen idee waar dat aan ligt; als ik een rondje geef zijn ze niet zo kieskeurig. Gelukkig ontfermt Pascal zich over me (hebben jullie zijn smirk wel eens goed bekeken? Hij lijkt toch op die ome haai uit San Francisco in Shark Tales?) Om me te troosten organiseert hij een manta-show, in de achterlichten van de boot. De manta maakt koprollen totdat wij er licht van in de bol raken. Na enkele dagen, het weer slaat nu om, ten goede, slaat het noodlot toe. Henk krijgt zo’n pijn aan zijn kop dat het zeer doet. John past eerste hulp bij duikongevallen toe, en op een bewoond eiland (ja, die hebben ze hier ook!), wordt door een afgestudeerde arts te hoge bloeddruk gediagnosticeerd. Henk moet plat en mag niet drinken of achter de wilde… nou ja, hij moet zich gedeisd houden. Hij beperkt zich tot snorkelen met Marja. Gelukkig kan hij gewoon meedoen aan de nachtelijke Barbecue op het bekende eiland Houtsu Kolo. Er worden romantische foto’s gemaakt, Linda krijgt een voetendoos tegen de torretjes en krabbetjes en Stefan gaat plassen in het donker en blijkt tegen de tafelpoot van de andere groep op het eiland te sprenkelen. Ook Mayke zoekt een afgelegen plek: de opstapplaats voor de boot. We zien relatief veel haaien; de white tips, maar ook de grote grey rif sharks. En op vrijdag zitten we tussen de manta’s. Zoveel dat we even Manta-moe zijn. Gelukkig is

er Lion-bier en witte wijn. Op zaterdag is het Whale-shark dag. In de vroege ochtend eerst een relaxte rifduik met een beetje stroming. Daarna snorkelen met een walvishaai. Het is even zoeken; een keer of twee het kanaal open neer, maar dan heb je ook wat. Andere boten zitten ergens anders dus deze is voor ons. Het snel te water gaan is niet ons ding, bij MOC. De helft springt, de andere helft moet wachten op de volgende walvishaai. Dave springt eigenlijk te laat en krijgt de dingy tegen zijn kneiter (hij wordt gaandeweg de dag een stuk spraakzamer), Harry staat vooraan met zijn koffiepot (het huis van zijn filmapparaat is een oude Melita), heeft alles bij-de-hand, maar waar is sodeju zijn duikbril? Terug naar het dek: “wie heeft mijn bril gezien”? Op zijn voorhoofd dus! Dat krijg je als Pascal, zijn roommate elke ochtend de wekker op 20 over 5 zet! Waar dat nou voor nodig is als de rest pas om zes uur op hoeft? Het blijft een raadsel… De duik erna komen we op weg naar beneden meteen weer een walvishaai tegen. Prachtig gracieus, voor een beest van een ton of wat. Als toegift nog een white tip haai die door een school vissen zwemt en een stingray met de doorsnee van een flink fietswiel. Easy dive. Helaas is het avondprogramma niet zo easy! Van Agnes mogen we aan de salsa: 1,2,3,rust, 5,6,7, rust. De twee rustmomenten zijn onvoldoende om op adem te komen, en vanwege het verplichte schudden met de lendenen hadden we daar wel behoefte aan. Al na een half uur zijn we door onze luchtvoorraad heen en moeten we even bijkomen met een biertje. Neen, MOC-ers zijn geen salsaheupenschudders van nature. Je slaapt er wel heel lekker van. Zondag levert mooie duiken op, te beginnen met veel haaien. Er wordt ook gevist (en bij de vissersbootjes ingeslagen) en dus eten we ’s avonds sushi (dwz Sashimi voor de kenners). Ralf, de vriend van Linda, leert dat de groene Japanse tandpasta van het merk Wasabi ook achter de oogbol goed opfrist. Na het diner blijft het nog lang onrustig; de boot schommelde er helemaal van. Na een diepe channel-duik, ik ben al na 37 minuten terug op de boot, wijdt Douwe ons in, in het ontstaan van de Malediven. De atollen die we zien zijn de overblijfselen van een grote berg die geërodeerd is. Daartegenaan is koraal afgezet, dat is blijven bestaan. Ook nu blijft het land ‘in beweging’; atollen worden nieuw gevormd of door bijv. een tsunami, afgebroken. Op 196 eilanden (van de ca. 1200) wonen de oorspronkelijke bewoners (eerst Arabieren, toen Chinezen, ook de Portugezen hebben er huisgehouden, en natuurlijk moesten de Nederlanders er voor de VOC ook heen) De toeristen worden strikt gescheiden weggeborgen op de resorts. Wij weten wel waarom! Er waaien twee moessons, dus is het een godswonder dat we maar een paar buitjes hebben gezien. De Chinezen maakten handig gebruik van de twee tegengestelde windrichtingen, met een mooie tussenstop op de Malediven voor het inslaan van vers spul. In zijn spreekbeurt legt Douwe op onnavolgbare wijze een verband tussen de VOC, de eerste compagnie die aandelen uitgaf, en de kredietcrisis waarin we nu met elkaar verkeren. De VOC-ers ruilden ook schelpjes uit de Malediven, het betaalmiddel van die tijd, tegen slaven in de hoorn van Afrika. Erg ondernemend, want daar is Nederland heel rijk mee geworden. Dat van die slaven is een zwarte bladzij in de vaderlandse geschiedenis.

De nachtduik bij de jetty van het Happy Honeymoon All Inclusive Hot Curry Resort slaat alle eerdere nachtduiken. We schrikken van 1 of 2 verpleegsterhaaien die op een meter of twee langs komen, met af en toe een paar flinke tonijnen. Maar dan gooit iemand een blik voer naar beneden en ontstaat er een feeding frenzy. Te vergelijken met het aanvallen van de hele MOCmeute als het belletje voor het eten klingelt; duwen, trekken, wie te laat is krijgt niets. Ertussendoor een paar stingrays (die Steve Irwin uit Australië, wat had die ook alweer tegen zo’n rog gezegd?), tonijnen en klein grut. Af en toe voelen we het schuurpapier van de haaienhuid langs ons pak. Als het dringen wordt met nog een blik japanners (dwz er komen nog meer duikers bij, niet dat de lezer denkt dat ze japanners aan de haaien voeren. Zou overigens op zich een goed idee zijn want die Japanners die zijn eigenlijk helemaal niet visvriendelijk…) Maar daar gaat een ander spreekbeurt van Douwe ongetwijfeld dieper op in.) Zelfs Dave geniet van de haaien terwijl zijn lievelingsvis altijd een krokant gefrituurd jasje moet dragen. Moe, maar voldaan, eten we de door Ber zelf gevangen Bonito’s en mjammiejammievissen, als opmaat naar een wat vreemde maaltijdcombinatie met wortelsoep, kip, bloemkool en pizzastukjes. De meesten van ons zoeken voor tienen hun kooi op. Ieder met een eigen smoes: thuisfront bellen, logboek bijwerken, beetje lezen, foto’s bewerken, kunst…, nou ja, niemand gaat meteen slapen hoor! Alweer een mooie dag met chanelduiken (haaien, stingrays, schildpadden, murenen, inclusief een gele gevlekte Honeycomb) een flinke plensbui uit dat ene zwarte wolkje, en lekker luieren. De laatste duik mogen we zelf doen bij een kleine pinakel; je kunt als je flink doorstoomt er in een uur 5 keer omheen. Veel prachtig koraal, heel veel visjes in alle kleuren van de regenboog. Maurice komt over zijn trauma heen van de vorige reis op de Carpe Diem, toen hij dook met een virtuele buddy. Dit keer duikt hij met mij, en ik laat hem geen minuut uit het oog! Zie ik hem daar een kerststalletje creëren met diverse kerst-zeesterren? Het zal de nitrox zijn. We gaan langzaam naar de laatste duikdag: Coral Day. Easy dives with slight to medium current (dat heen en weer wapperen). We zien nog wat mottige haaitjes, een enkele murene in vol ornaat, small en medium fish, maar we merken dat we wat blasé zijn geraakt van al dat grote onderwaterwild. Na de schoonmaak, het droogritueel, de verplichte groepsfoto met de crew, het overhandigen van de fooienpot, nog een heerlijk diner met frieten en een soort zoer vleisj. Harry spreekt ons toe met een korte typering van iedereen en stelt met genoegen vast dat we van een fantastische reis hebben genoten. Dat geldt ook voor de nieuwkomers en de niet-duikers. Aparte vermelding verdienen de deco-brothers (Stefan en Maurice), die gewoon met perslucht doken, en de grote organisator John. Het uitje naar Male, van een kleine groep, was een vergissing. Ramadan, dus niks open en bloedheet. Gelukkig is de terugvlucht prima en ontdekken we in Abu Dhabi toch een Ierse Pub met grote glazen tapbier (de stokslagen nemen we voor lief). Via Düsseldorf weer terug naar de Romein. Moeten we vaker doen! Karel van Rosmalen


Maastrichtse Onderwatersport Club MOC


Malediven 2013  

Een indruk van een mooie duikreis aan boord van de Carpe Diem

Advertisement