Issuu on Google+

17e jaargang 12 oktober 2011 redactioneel onafhankelijk magazine van de Hanzehogeschool Groningen | e-mail: hanzemag@org.hanze.nl | Foto: Pepijn van den Broeke

3 martinitoren

Bloed, Zweet en Hanze


Gerhard Lugard geeft looptraining voor 4 Mijl

‘Zorg voor voldoende rompspanning’ Vier weken na het werk buffelen voor de 4 Mijl. Zo’n twintig HG-medewerkers hesen zich maandag en woensdag om vijf uur in hardlooptenue voor de trainingen van De Plint. Redacteur Luuk Steemers was vier keer van de partij. 14 september. Bij het Willem-Alexander Sportcentrum staat de groep al te trappelen. Oei, te laat. ‘We hobbelen naar het Kernfysisch Versnellerinstituut. Je haalt ons wel in’, zegt trainer Gerhard Lugard, trainer bij Loopgroep Astrea. Hij besteedt opvallend veel tijd aan looptechniek. Huppelen, dribbelpasjes en knieheffingen, en versnellinkjes. Gerhard drukt afstanden uit in lantaarnpalen. ‘Waarom die kleine pasjes?’, vraag ik. ‘Als je versnelt’, legt Gerhard uit, ‘en je hebt een te grote pas dan ga je heel geforceerd lopen. Het lijkt nu misschien nog allemaal vreemd, maar later snap je waarom je dit doet.’ Na een minuut of twintig gaan we lopen. ‘Eerst een kilometer rustig naar de Paddepoelsterweg daarna in het tempo dat je op de 4 Mijl wilt lopen. Ik sta op 500 meter en hou de tijd bij. En waag het niet om na die vijfhonderd meter te gaan uithijgen. Dan heb je te hard gelopen en krijg je straf.’ Op het punt dat Gerhard aangeeft breekt de groep uit elkaar. ‘Ga je niet te hard?’, informeert Gerhard als ik voorbij kom. ‘Wil je de 4 Mijl in 23 minuten lopen?’ ‘Willen wél’, hijg ik, ‘maar kúnnen niet.’ 21 september. Gerhard heeft weer een stevig looptechniekprogramma in petto. Terwijl de groep rondjes rond de sportvelden rent, brengt de trainer een rij van gekleurde plastic schoteltjes aan op de atletiekbaan van het ACLO-Sportcentum. De afstand tussen de schoteltjes is eerst klein, maar wordt steeds groter. Dat moet de lopers dwingen om steeds grotere passen te nemen want ze moeten bij iedere pas tussen de schotels terecht komen. De eerste keer loopt het bij de meesten niet vloeiend, maar de tweede keer gaat het beter. Gerhard: ‘Zorgen voor voldoende rompspanning en voetlanding onder de heup houden: spanning en ontspanning daar gaat het om. Jezelf groot maken, niet inzakken.’

Ter illustratie vraagt Gerhard de lopers op het moment dat ze lekker lopen met het bovenlichaam naar achteren te gaan. ‘En?’, vraagt hij Gejo Nanninga. ‘Je wordt afgeremd’, zegt de docent van het Instituut voor Engineering. ‘Precies!’, zegt Gerhard. ‘Niet doen dus. Ook niet als je vermoeid bent.’ Na de techniek komt de conditietraining, een tempoloop naar de Professor Uilkensbrug. De groep valt ogenblikkelijk uit elkaar als iedereen de vijftienhonderd meter in wedstrijdtempo aflegt. Ik ga weer te hard. Bij de brug aangekomen is de achterhoede nog lang niet in zicht, maar uitrusten is er niet bij. De uitslovers worden meteen op pad gestuurd met de opdracht in een hoog beentempo de brug op en af te rennen en vooral bij het naar beneden gaan te zorgen dat de spanning op het bovenlijf blijft. 28 september. Het is eindelijk mooi weer. De eerste zweetdruppels verschijnen al bij de looptechniekoefeningen. ‘Even weer spanning op het bovenlijf brengen’, zegt Gerhard. ‘Goed voor

Foto: Zsóf i Talos

2 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

de rompstabiliteit. Eerst langzaam, dan versnellen.’ De trainer houdt het looptechniekprogramma kort, omdat er vandaag een parcours van vier mijl wordt gelopen. Op het fietspad langs het Reitdiep hijgt en puft de groep in de brandende zon naar het bruggetje bij het Van Starkenborgkanaal. ‘Niet te hard’, waarschuwt Gerhard. Hij fietst vooruit en posteert zich vijfhonderd meter verderop. Wanneer de lopers passeren, geeft hij de tijden door. ‘2 minuut 2.’ Schema, 26 minuten op de 4 Mijl. Véél te hard voor mijn doen. Na een kort intermezzo moeten de deelnemers weer flink in de benen. Eén mijl op wedstrijdtempo over een bosachtig pad met vochtige herfstbladeren. ‘Niet fijn’, vindt Nanninga die de kop neemt. ‘Je glijdt zo uit.’ De mijl naar de Paddepoelsterbrug valt nog flink tegen. Bij het eindpunt tik ik aan in 7 minuut 20. Dat zit aardig op mijn streeftijdschema van dertig minuten, maar dan moet ik dit wel vier keer zo lang volhouden. ‘Met de 4 Mijl is het ook vaak dit weer’, zegt bestuursadviseur Henk

Hofstra, als de groep in sukkeldraf uitloopt. ‘Een goeie repetitie.’ 5 oktober. De laatste training. Het groepje is vandaag wat uitgedund. Blijkbaar willen sommige lopers zondag goed uitgerust aan de start verschijnen. Gerhard begrijpt dat wel. ‘We doen het rustig aan vandaag.’ Hij houdt de looptechniek korter dan anders. Een paar oefeningen om weer gevoel voor de goede loophouding te krijgen, en een paar versnellingen. ‘Voel hoe je wordt gekatapulteerd’, roept de trainer. ‘Dat geeft snelheid. Dát is wat ik wil, meer explosiviteit, een actieve loopstijl.’ Gerhard laat zijn pupillen één kilometer op wedstrijdtempo lopen. Daarna is er nog een oefening waarbij de lopers een minuut in eigen tempo lopen en zich bij het fluitje van Gerhard omdraaien om in één minuut weer op precies dezelfde plek uit te komen. Dat lukt vooral de langzamere lopers. Dan vindt Gerhard het welletjes. ‘Rustig aan de rest van de week’, raadt hij aan, ‘en veel succes zondag.’ Luuk Steemers


INHOUD Pagina 8

Versus Zernike busvrij?

Pagina 11

 ardlopen is beter dan Prozac. ‘Van Prozac H word je dik en gaat je libido achteruit’

Pagina 12, 13, 14 Afghaanse taekwondoka Habib. ‘En maar trappen om de high kicks onder de knie te krijgen. Uren achter elkaar, iedere dag’ Pagina 16, 17 Afstuderen aan de Popacademie: Eva van Netten en Pelle Kuipers

16/17

Pagina 18 Frank leeft al veertien jaar met een donornier. In z’n prijzenkast hangen negentien medailles die hij won op de World Transplant Games Pagina 22, 23 Tweehonderd eerstejaars MER werkten elf dagen aan 28 onmogelijke opdrachten. ‘Zorg dat deze Flashmob tienduizend maal via internet wordt bekeken’ Pagina 25 Joleen is blind, maar fietsen kan ze. In 2010 was ze wereldkampioen op de tijdrit. Sigrid is haar pilote op de tandem

25

Colofon HanzeMag is het redactioneel onafhankelijke magazine van de Hanzehogeschool Groningen. Het blad verschijnt tweewekelijks.

Hoofdredactioneel

Redactie-adres Zernikeplein 7 A0.04 en A0.05, Groningen Postadres Postbus 30030, 9700 RM Groningen T 050 5955588 • F 050 5955590 E hanzemag@org.hanze.nl I www.hanze.nl/hanzemag Redactie Chris Wind Boudewijn Otten Luuk Steemers Rina Tienstra Loes Vader

3int

hoofdredacteur 050 5955585 c.f.wind@pl.hanze.nl (eind)redacteur 050 5955582 j.b.m.otten@pl.hanze.nl redacteur 050 5955581 lu.a.steemers@pl.hanze.nl redacteur 050 5952570 r.h.tienstra- de.knegt@pl.hanze.nl redacteur 050 5955588 j.l.c.vader@pl.hanze.nl

Fotografie Pepijn van den Broeke - www.pepijnfoto.nl Redactie HanzeMag Lay-out Renée Zaal - www.reneemedia.nl Basis lay-out Art Studio - Groningen Productie Redactie HanzeMag & Grafische Industrie De Marne B.V. Oplage: 6.000 Advertenties Bureau Nassau 020 6230905 info@bureaunassau.nl Abonnementen 60 euro per jaar 050 5955588 hanzemag@org.hanze.nl

12,13,14

Sportief De meeste mensen sporten om slechts twee redenen: om een beetje fit te blijven en vanwege het sociale aspect. Toch lezen ontzettend veel mensen met veel plezier iedere dag weer over de ‘gekken’ voor wie sport veel meer betekent. Zelfs de grootste luilakken kijken hele weekenden naar alles wat beweegt met bal, fiets, schaats en schijf. Het zal wel te maken hebben met de romantiek die sport naar boven brengt. Een versimpelde miniatuurversie van het echte leven. Met duidelijke regels, winnaars en verliezers, en met een grote nadruk op ‘nobele’ zaken die we in het dagelijks leven ook waarderen in anderen: doorzettingsvermogen, discipline, rechtvaardigheid. Het verhaal van Habib Kazemi (pagina 12) is daar een perfecte illustratie van. Dat Habib een vreselijk goede taekwondoka is, is natuurlijk al een prestatie van formaat. Maar de manier waarop hij de hoofdregels van de sport ook weet te gebruiken bij het overwinnen van een moeilijke periode in zijn leven, maakt zijn verhaal bijzonder. Ook Frank Woltjes is een held. Hij sport al jaren op hoog niveau met een donornier. Negentien medailles won hij al op de World Transplant Games. En hetzelfde geldt voor Joleen Hakker en Sigrid Kuizenga, die waarschijnlijk volgend jaar aan de start staan bij de Paralympics in Londen. De redactie van HanzeMag is ook sportief, al is het dan vooral in de overdrachtelijke zin des woords. Er deed per slot van rekening maar één redactielid mee aan de 4 Mijl. Nee, wij zijn zo sportief geweest om deze sporthelden van de Hanzehogeschool een (wederom overdrachtelijk) podium te geven. Wie hun verhalen leest, hoopt met ons mee dat deze sporters nog vele malen op een echt podium mogen staan. Chris Wind

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 3


Zo’n 270 lopers van de Hanzehogeschool gingen op 9 oktober in Haren van start op de 4 Mijl van Groningen. Voor het eerst startten alle Hanzelopers in hetzelfde startvak. Van de 38 Hanze-teams was het Instituut voor Financieel Economisch Management haantje-de-voorste. FEM eindigde op plaats 61 van de 1135 bedrijvenloop-teams. FEM-loper Karel Edens was met 23.05 de rapste medewerker. 4 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]


[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG Foto: PepijnHANZEMAG van den Broeke 5


Studentondernemers mogen winst houden Het kabinet versoepelt de regels voor studenten met een eigen bedrijf. Studenten die in het jaar van hun afstuderen geld verdienen, mogen hun studiebeurs houden. Dat maakten minster Maxime Verhagen (Economische Zaken) en staatssecretaris Halbe Zijlstra (Hoger Onderwijs) begin oktober bekend. Onder de huidige regelgeving moeten studenten hun beurs en de kosten voor de ov-studentenkaart gedeeltelijk terugbetalen als de brutowinst hoger is dan 13.000 euro. Verhagen: ‘Ik wil geen straf op succes.’ Ongeveer 1100 studenten profiteren van de aanstaande versoepeling. Het kabinet trekt ook vijftien miljoen euro uit voor onderwijs over ondernemerschap. Studentenhuizen populair bij inbrekers In augustus vonden er in Groningen meer woninginbraken plaats dan normaal. Vooral studentenhuizen blijken populair bij insluipers: van de 22 woninginbraken was twaalf keer een studentenhuis de klos. De inbrekers hoefden niet eens hun naam eer aan te doen: in het merendeel van de gevallen kwamen ze binnen door openstaande ramen of deuren. De buit bestond uit smartphones, laptops, portemonnees, camera’s en mp3-spelers. NVAO: ‘ICM deelde zes genadediploma’s uit’ Het Instituut voor Communicatie & Media (ICM) reikte in de jaren 2008 tot en met 2010 zes diploma’s uit aan studenten die dat op grond van hun prestaties niet verdienden. Dat concludeert de Nederlands-Vlaamse Accreditatieorganisatie (NVAO) na een onderzoek naar het alternatieve afstudeertraject waaraan in totaal 62 ICM-studenten deelnamen. De deelnemers waren studenten die al wel in het vakgebied werkzaam waren, maar nog geen papiertje hadden. Van de 53 studenten die zo alsnog hun diploma bemachtigden, waren er zes waarvan de NVAO vindt dat het alternatieve afstudeertraject geen genadezes had verdiend.

Studenten Cabaret jubileert met bal! RUG-student Communicatie & Informatiewetenschappen Merel van Ravels (21) doet de public relations voor het 25e Groninger Studenten Cabaret Festival (GSCF). Het eerste GSCF was vier jaar voor jouw geboorte… ‘Toen duurde het nog twee dagen. Het is steeds uitgebreider en groter geworden. Nu begint de vakjury al in juni met selecteren. De zes beste kandidaten maken met onze regisseuse Audrey Bolder (van Bolder & Plante, red.) een try-out tour door Nederland en Vlaanderen om te bekijken welk materiaal het beste valt bij het publiek. Audrey geeft ze ook workshops om hun optreden te perfectioneren en te zorgen dat ze klaar te zijn voor de halve finales op 26 en 27 oktober in de Stadsschouwburg. De finale is op vrijdag 28 oktober, Thomas van Luyn, bekend van de Mike&Thomas show, presenteert.’

voor het GSCF bekeken. Van de oud-deelnemers vind ik Theo Maassen en Jochem Myjer heel goed.’ Doen jullie nog iets speciaals voor het lustrum? ‘Op zaterdag 29 oktober is er een cabaretbal in de Stadsschouwburg. Jan Jaap van der Wal, de winnaar van dit jaar en een aantal andere cabaretiers treden er op. Het programma is een verrassing. In de pauzes kun je dansen. Het programma van de Cabaretweek begint trouwens al op 24 en 25 oktober met voorstellingen in het Kruithuis en de Oosterpoort.’ Rina Tienstra Kaartverkoop voor het GSCF: 18/19/20 oktober van 15.00-17.00 uur in de Marie Kamphuisborg of online via www.gscf.nl

Om wie gaan we lachen dit jaar? ‘Hiske Schipper, Iris Pieterse, Jeroens clan, Jörgen Scholtens, Vera van Zelm en Yvonne America.’ Veel vrouwen... ‘Inderdaad. Best uniek voor een cabaretfestival. ‘Vrouwen zijn niet grappig’, wordt er altijd gezegd. Niet waar dus.’ Wie is jouw favo-cabaretière? ‘Brigitte Kaandorp. Maar het laatste jaar heb ik helemaal geen voorstellingen van bekende artiesten gezien. Ik heb vooral open podia bezocht en de deelnemers

Foto: Luuk Steemers

HG’ers dik tevreden over HG Medewerkers van de Hanzehogeschool (HG) zijn goed te spreken over hun werkgever. In een tevredenheidsonderzoek van onderzoeksbureau Effectory geven zij de HG een 7,9, wat de hogeschool een achtste plaats oplevert in een ranglijst van organisaties met meer dan duizend werknemers. Eerste op die lijst is de stichting Buurtzorg Nederland, met een tevredenheidscijfer van 8,7. Het gemiddelde cijfer van de driehonderd deelnemende instelling is een 7,4. Werkgevers horendol van hbo-opleidingen Werkgeversorganisatie VNO-NCW pleit ervoor om het aantal hbo-opleidingen terug te brengen van twaalfhonderd tot ongeveer honderd. Werkgevers zouden volgens VNO-NCW problemen ondervinden bij het inschatten van de betekenis van diploma’s. Het VNONCW-pleidooi is in lijn met het beleid van het kabinet, dat wil dat hogescholen werken aan de ‘herkenbaarheid’ van opleidingen. Twitteraars halen hogere cijfers Twitterende eerstejaars zijn meer betrokken dan niettwitteraars, en ze halen hogere cijfers. Onderzoekers van de universiteit van Lock Haven (Pennsylvania, USA) legden 65 eerstejaars in één uur uit hoe ze twitter konden gebruiken om met elkaar en docenten te communiceren. Een controlegroep (van 53 studenten) kreeg die instructie niet. Na veertien weken bleek dat de cijfers van de experimentgroep een half punt hoger waren dan die van de controlegroep. Voorafgaand aan de proef haalden de studenten (die bij aanvang geen twitterervaring hadden) gelijke schoolresultaten.

Foto: Luuk Steemers


Vanuit het buurthuis aan het Floresplein waaiden op 23 september gamelanklanken en de geur van Indonesische gerechten de straat op. Net als ieder jaar organiseerde de Perhimpunan Pelajar Indonesia di Groningen, oftewel de Indonesische studentenvereniging van Groningen, samen met de Indonesische gemeenschap in de stad een suikerfeestviering. Zo’n tweehonderd deelnemers konden genieten van Indonesische liederen en een Balinese Siti-vogeldans. Gelachen werd er om sketches over de aankomst van nieuwe Indonesische studenten op Schiphol. Foto: Luuk Steemers

Social media-scriptie

wint Innovatieprijs

Ralph van der Pauw (24) won tijdens de opening van het hogeschooljaar de Innovatieprijs met zijn scriptie ‘Social Media Optimization’. Naast eeuwige roem, zijn naam op het asfalt van de walk of fame en drieduizend euro, sleepte de student Communicatiesystemen er een baan uit bij Cap Gemini. Verrast met de prijs? Je had twee geduchte concurrenten. ‘Zeker. Baanbrekend onderzoek naar het omzetten van zonne-energie in aardgas en een onderzoek dat vergissingen in het ziekenhuis moest voorkomen. Maar, social media is een hot topic. Van tevoren hoopte ik een kans te maken. Maar toen ik de filmpjes zag, dacht ik: dat schip is gevaren. Het kwam zo onverwacht dat ik niet eens in de gaten had dat ik de prijs had gewonnen.’ Eeuwige roem, drieduizend euro en je naam op het asfalt. Niet gek. ‘En een baan. Cap Gemini bood me aan het eind van de stage direct een baan aan. Zij zien afstudeerstages als een test om te zien wat voor vlees ze in de kuip hebben. Ik had nooit gedacht ooit bij een corporate familie aan de slag te gaan als consultant in de online marketing. Ik begin 1 februari in

Utrecht. Die drieduizend euro blijft voorlopig op mijn spaarrekening staan.’ Leg eens uit waarom Cap Gemini je niet meer laat gaan. ‘Een aantal jaren terug moest je als bedrijf een website hebben. Nu willen bedrijven ‘iets met social media’. Ze weten alleen niet precies wat effectief is. Met mijn model kun je verschillende social media accounts vergelijken en hun effectiviteit meten. Ik combineer variabelen met karakteristieken als relevantie, behulpzaamheid, originaliteit… In totaal kun je op twaalf karakteristieken scoren. Uit het model is een score card gekomen. We zijn het model nu aan het lospeuteren van het onderzoek en kijken of we het kunnen inzetten bij klanten.’ Loes Vader [3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 7


Versus Zernike busvrij? In september vond er een ernstig ongeluk plaats op de kruising van de Zernikelaan en Blauwborgje. Mischa denkt dat een busverbod op Zernike de beste manier is om het Zernikecomplex fietsveiliger te maken. Veel te drastisch en onnodig, meent Igor.

Mischa Top (26), medewerker Servicepunt Van DoorenVeste

Igor Dolfing (23), vierdejaars Toegepaste Psychologie

‘Meestal ben ik net voor de grote massa aan. Ik kom van het fietspad dat langs het gebouw van Natuur- en Scheikunde loopt. Hoe vroeg ook, vaak staat er al een groepje fietsers en voetgangers die daar willen oversteken. In die anderhalf jaar dat ik deze route rijd, heb ik niet één keer hoeven stoppen. Ik hou namelijk niet van stoppen. Ik neem een grote bocht linksom. Rechtsom, de kortste weg, kan niet. Daar staan die fietsers dus. ‘Ik heb met de besten gekoerst. Ja, in het peloton. Laat ik het zo zeggen: ik heb Marianne Vos vaak gezien. Haar achterkant, natuurlijk. In het peloton kun je niet bang zijn. Dat ben ik dus ook niet op de kruising. Maar je voelt de spanning, iedere keer. ‘Als je het probleem wilt oplossen, moet je je verdiepen in de mensen die er rijden. De buschauffeurs zitten altijd op tijd, die hebben haast. En dan zit zo’n bus ook nog eens tjokvol. Fietsers, vertel mij wat, zijn als water: altijd op zoek naar de kortste weg. Regels? Tja, ze glippen overal tussendoor. Kortom, je moet confrontaties radicaal vermijden. ‘Wat kost een mensenleven? Denk even na, man. Dan is een fietstunnel toch niks! Een rotonde zou ook kunnen, maar dan wel eentje waar fietsers altijd voorrang hebben. Maar de beste oplossing is om het eindpunt te verplaatsen tot bij die tentamenhallen net na de kruising met de ringweg. Vanaf daar heb je een leuke wandeling naar het werk. Hartstikke goed voor je. Het luie zweet eruit. Studenten bewegen vaak toch al te weinig. En medewerkers? Healthy ageing noemen ze dat toch op de Hanzehogeschool?’

‘Ik zou er zelf niet mee zitten, hoor. Een wandelingetje van een minuut of tien van de ringweg naar hier. Best wel lekker. Maar de gemiddelde student? Man, je hebt lui die het liefst ín het schoolgebouw gedropt zouden willen worden. Ik vermoed dat de som van de ergernissen die het verplaatsen van het eindpunt zou opleveren, niet opweegt tegen de toegenomen veiligheid. De meeste mensen vinden tien minuten extra reistijd domweg niet leuk. ‘Ik ken die oversteek op alle mogelijke manieren. Ik zit wel eens in de bus, meestal ga ik op de fiets en soms pak ik de auto. Ik moet namelijk helemaal uit Vinkhuizen komen, haha. ‘Eerlijk gezegd, die kruising daar, het is een zootje. Met die rare bloembakken op het asfalt en de weg die daarop doodloopt. Verspilde ruimte. ‘Dat ongeluk was natuurlijk heel erg. Dan denken mensen al snel aan vergaande maatregelen. Een tunnel! Een rotonde! Allemaal veel werk en hoge kosten. Maar je hoeft helemaal niet drastisch in te grijpen. Liever niet zelfs, want als de boel op de schop moet, ligt de boel weken overhoop, misschien wel maanden. Dat levert ook weer risico’s op. ‘Zet er om te beginnen waarschuwingsborden neer, desnoods ook teksten over dat ongeval. Verder kun je met duidelijke tekens veel doen, en met felle kleuren. Zo kun je bijvoorbeeld het gebied voor fietsers duidelijk aangeven in fietspadoranje. En bussen moet je dwingen om langzaam te rijden. Aan beide kanten busdrempels aanbrengen, dus. De snelheid eruit halen, dat geeft iedereen meer tijd om op te letten. Want daar komt het toch op aan: goed uitkijken.’ Tekst en foto: Boudewijn Otten

8 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]


bij de les In de rubriek Bij de Les ontdekt Rina Tienstra bij het Instituut voor ICT dat er Service Level Agreements zijn opgesteld voor álle werkplekken. ‘Ik zie zo’n SLA alleen maar als er iets misgaat.’

‘Ik heb een klant, dus ik besta’ Zestig tweedejaars Informatie- & Communicatietechnologie (ICT) persen zich op 27 september in lokaal A133 voor het derde gastcollege IT-Service Management van business consultant Ludy Bronsema van KPN. Onderwerp is het Service Level Agreement (SLA), een document in de ICT-business dat beschrijft wat een ITaanbieder gaat leveren en tegen welke voorwaarden. Achter iedere computerwerkplek ligt zo’n overeenkomst. ‘Die kant-en-klare SLA, waarnaar Sven de vorige keer vroeg, is echt niet interessant. Die ga ik jullie dus niet geven’, opent Bronsema zijn college. ‘Ik was al bezig een document van Fokker te anonimiseren tot Dokker, maar ik dacht: ik doe het niet. Het gaat er om welke diensten júllie gaan leveren. Met andere woorden: wat gebeurt er allemaal vóórdat dat stuk papier er ligt? ‘Laten we als voorbeeld Eneco eens nemen, die leveren gas en elektriciteit aan mijn BV Ludiek appartementen’, zegt Bronsema. ‘Net als een ICT-netwerk, ligt Eneco er ook wel eens uit. Ik heb

nogal wat zeurderige bewoners in mijn flats. Als de verwarming ermee stopt, bellen ze allemaal tegelijk naar de servicedesk. Dan heb ik dus een stapel gespecificeerde reparatiekosten op m’n bureau liggen. Daar wil ik vanaf. Daarom heb ik dus een SLA gemaakt.’ Twee A-4’tjes met op zijn zachtst gezegd wat schimmige afspraken (geen 0900-nummer voor calamiteiten, en wat ís een calamiteit?), verschijnen op het scherm. ‘Ik wil dit document nog even laten checken door de energiemaatschappij en de bewoners.’ Bronsema verdeelt de groep in tweeën en vraagt ze drie positieve en drie negatieve punten van zijn Ludiek-SLA te noteren. Na vijf minuten krabbelt hij de voors en tegens van bewoners en de energiemaatschappij op het whiteboard. Vooral de 98 procent beschikbaarheid die Eneco garandeert, levert discussie op. ‘Hoe moet het dan als de liften het niet doen en ik met mijn scootmobiel beneden sta?’, moppert een bewoner.

‘Bedankt dat jullie in mijn val zijn getrapt’, stopt Bronsema de discussie. ‘Jullie kijken alleen maar naar de cijfers. Die zouden toch helemaal geen discussiepunt moeten zijn? Die heb je als dit document in werkelijkheid op tafel zou liggen, toch al lang en breed besproken met de klant? Er is eigenlijk maar één moment dat ik een SLA op m’n bureau zie verschijnen, en dat is als er iets mis gaat. Het gaat hier om je klanttevredenheid en de meerwaarde van je diensten.’ Bronsema wijst drie vrijwilligers aan voor aan de onderhandeltafel. Jorne wordt SLA-manager van Ludiek Appartementen, Jens vertegenwoordigt Eneco en Sven de bewoners. Sven bijt het spits af. ‘Wij willen gewoon altijd kunnen rekenen op stroom. Als de lift uitvalt, hebben we een probleem.’ ‘Dat snap ik. Wij willen best iets doen aan ons disaster recovery plan’, biedt Jens aan. ‘We zouden een reservegenerator kunnen plaatsen in de kelder. Dat kost de monteur een uurtje of vier.’ Jorne: ‘Daar willen de bewoners vast wel iets extra’s voor

Foto: Luuk Steemers

betalen.’ ‘Heel goed’, prijst Bronsema. ‘Nu praten jullie op een heel ander level. Eerst begrijpen, dan begrepen worden. Die altijd werkende lift is je toegevoegde waarde.’ ‘Nog even bij de LES’, sluit hij af. Wat zijn jullie Leerpunten, Eye-openers en Stof-tot- Nadenken na dit gastcollege? ‘Dat iedere dienst zijn toegevoegde waarde moet hebben. En dat de klant vertrouwen moet hebben in je product’, vat iemand samen. ‘Precies’, beaamt Bronsema. ‘Laat zien wat je te bieden hebt. We leven met de filosofie: ik heb een klant, dus ik besta.’ Rina Tienstra Informaticadocent Patricia Koops vroeg business consultant Ludy Bronsema van KPN haar studenten gastcolleges te geven bij het thema IT-Service Development. Bronsema is lid van de Raad van Advies van het Instituut voor Informatie- en Communicatietechnologie.

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 9


frick

HG-topsportcoördinator Ton van Klooster:

Dijsselbloems kinderen Het heet herfst, maar wij mogen ons zogen aan het zoet van de zoveelste zomerse zonnestralen. Een zomeroktober. Tussen de studenten lig ik op het gras. Op mijn rug, mijn hoofd naar de hemel gewend. Geen wolkje aan de lucht. Een grasspriet tussen m’n tanden, de ogen dicht. De filters die mijn oogleden zijn, beschijnen mijn gemoed met een rozerode gloed. De houding waarin ik mij bevind, is eeuwenoud. Nieuw is de omgekeerde houding: planking. Een planker gaat op z’n buik liggen en drukt zijn hoofd tegen de bodem. Bij sommige manifestaties wenden honderden plankers tegelijkertijd hun gezicht naar moeder Aarde. Dat gebaar maakt planking zo geschikt voor protest. Ik druk u met mijn neus op de feiten, zegt de protestplanker. Stel je voor dat soldaten in het geweer komen tegen de bezuinigingen op Defensie. Hopman Hans Hillen, de minister, staat nietsvermoedend te glimmen en te glunderen voor een peloton. De majoor schreeuwt: op de plaats… PLANK! en de soldaten liggen, hun armen strak langs het lijf, de neus plat op de grond. Ik lig op het gazon. Ik denk aan 2008, toen de commissie-Dijsselbloem de politiek gebood om terughoudend te zijn met ingrepen in het onderwijs. Het door de commissie onderzochte verleden leerde dat onderwijsvernieuwingen slachtoffers maken. Die slachtoffers waren de leerlingen. Dijsselbloems kinderen zijn nu student. Staatssecretaris Halbe Zijlstra bedreigt ze met boetes voor niet-supersnelstudenten. Toekomstige studenten krijgen te maken met nationale tentamens. En met selectie aan de poort. Ben ik de enige die daarbij denkt aan Auschwitz? Studium macht Frei. Niks terughoudend, Zijlstra hakt er flink in. Laatst liet hij doorschemeren dat hij een fusie van de twee hoofdstedelijke universiteiten wel ziet zitten. Had de commissie-Dijsselbloem ook niet iets gezegd over de verderfelijke gevolgen van superscholen? Hadden niet álle politieke partijen zich tegen megascholen gekeerd? Aan één van de Amsterdamse universiteiten kleeft een gigahogeschooltje, de Hogeschool van Amsterdam. Een fusie? Dat is de geboorte van een tera-instelling. En Zijlstra reikt de bakermat aan. Dijsselbloems kinderen, de studenten van nu en straks, zijn het kind van Zijlstra’s rekening. Tussen de studenten lig ik op het gras, ik draai me om.

‘Oog voor ontwikkeling,

daar gaat het om’

Het gaat beter en beter. Zo langzamerhand ziet Ton van Klooster op de Hanzehogeschool (HG) een klimaat ontstaan waarin topsporters kunnen floreren. ‘Het vertelt zich rond. De HG heeft zonder meer de beste faciliteiten voor studenten die sport en studie willen combineren. Dat trekt, natuurlijk.’ In 1972 stond Ton van Klooster (1954) op de startblokken tijdens de Olympische Spelen van München. De zwemmer strandde in de series van de 400 en de 1500 meter vrije slag. Na zijn sportloopbaan werd Van Klooster trainer en eind jaren tachtig zelfs bondscoach. Een gedreven man, gezegend met een nuchtere blik. ‘Ik zag dat veel kinderen die op hun achtste Nederlands zwemkampioen werden, op hun vijftiende niet meer voorkwamen in de uitslagenlijsten.’ Van Klooster zocht uit hoe dat kwam. ‘Uiteindelijk kon ik maar één conclusie trekken: in de aanloop naar de kampioenschappen trainden die kinderen veel te veel. Die prikkel om op korte termijn te presteren, schaadde hun ontwikkeling op lange termijn. Die talenten waren kapot getraind.’ Van Klooster kreeg het voor elkaar dat de zwembond de nationale jeugdkampioenschappen schrapte. Oog voor ontwikkeling, dat is een kernpunt van het beleid waaraan HGtopsportcoördinator Van Klooster nu enige jaren vorm geeft. ‘Studieloopbaanbegeleiders weten inmiddels dat ze het onderwijs zo mogen aanpassen dat er ruimte is voor de studie én de sport. Het lukt ze steeds beter om die ruimte te vinden. Fysiotherapie heeft dit jaar zelfs een speciale klas voor topsporters.’ Topsport mogelijk maken is een kwestie van afstemmen. ‘Schema’s maken waarin sport én studie tot hun recht komen. Eigenlijk is het simpel: aan het begin van het jaar leg je afspraken vast die voorkomen dat de sport de studie in de weg zit. Of omgekeerd.’ Sporters die kunnen bogen op per

Hajo Frick

10 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

sporttak nauw omschreven prestaties, dit jaar meer dan honderd, kunnen een beroep doen op financiële steun (de zogeheten topsportbeurs) en op faciliteiten. Van Klooster: ‘Bij de ACLO staan de deuren wijd open. En het krachthonk en de fitnessruimte van het Willem-Alexander Sportcomplex staan ook tot hun beschikking. Nog mooier is dat de sporters gebruik kunnen maken van het sportfieldslab. Daar kunnen ze tal van metingen laten verrichten. De begeleiders bieden hulp bij het optimaliseren van de training. In de topsport komt het aan op dat soort details.’ In het sportfieldslab komt kennis uit verschillende takken van sport samen.

‘Je kunt profiteren van de kennis die in andere sporten is opgedaan. De hockeysport had bijvoorbeeld veel baat bij de kennis over gerichte loop- en krachttraining uit de atletiek.’ Het voetbal moet dezelfde weg inslaan, vindt Van Klooster, die zich gelukkig prijst met de vier jeugdspelers van FC Groningen die aan de HG een associate degree-programma (Ad) volgen. ‘Dat is prima te combineren. Na de Ad kunnen ze doorstromen naar de opleiding Sportmanagement. Maar ze zorgen er ook voor dat de praktijk sneller kennis kan krijgen van de nieuwste inzichten. Zo moet het.’ Boudewijn Otten

Illustratie: Meike de Haas


Hanzelezing: Bewegen voor Beginners

‘De beste Prozac: een paar hardloopschoenen’ Pillen helpen misschien een beetje bij psychische problemen. Maar hardloopschoenen zijn goedkoper en ze leveren veel meer voordelen op, vinden ademgoeroe Koen de Jong en runningtherapeut Bram Bakker. Hoe kan het dat de ene persoon in een minuut vier keer ademhaalt terwijl een ander achttien keer naar adem hapt in diezelfde minuut? Koen de Jong laat bezoekers van de Hanzelezing ‘Bewegen voor beginners’ een minuut lang hun ademhaling tellen en het resultaat is verbluffend. Een kwart van de bezoekers ademt vier tot acht keer, de helft negen tot dertien keer en weer een kwart veertien tot zeventien keer. Koen de Jong is expert op het gebied van ademhaling en gezondheid. Koen is er stellig van overtuigd dat rustig ademhalen en drie keer in de week sporten goud waard is. Met Bram Bakker schreef hij de boeken ‘Verademing’ (2009) en het op 16 september verschenen ‘Bewegen voor Beginners’. ‘Vier tot acht keer ademhalen is voor iedereen genoeg’, beweert de ademgoeroe. ‘Als je meer ademhaalt ontstaat er een groot energielek. Het is zinloos, energievretend en het is oorzaak van uiteenlopende klachten als burn-out, depressie, overgewicht, hartkloppingen, hoge bloeddruk, concentratieproblemen, hoofdpijn, slaapproblemen en angststoornissen. Om rust in je ademhaling te krijgen is sporten een probaat middel’, legt Koen de link naar het boek ‘Bewegen voor Beginners’. Hij slaat pagina 23 op en leest het verhaal van Marieke voor. Marieke is opgevoed met het idee dat sport onbenullig is. Lezen, niet zweten, dat is het credo van haar vader, dat ze volgt ze tot ze op haar dertigste een burn-out krijgt. De artsen adviseren haar te gaan sporten. Een onzinnig advies, vindt Marieke. Toch krijgt een vriendin haar zover dat ze een voet over de drempel van een sportschool zet en het resultaat liegt er niet om. Diezelfde avond leest ze een boek, iets waar ze al maanden de concentratie niet voor kan opbrengen. Door te sporten compenseer je onrust in je lichaam en reduceer je het stresshormoon cortisol, dat gif is voor je hersenen. Je concentratie gaat omhoog en je alertheid wordt groter. Drie keer in de week sporten met een ademfrequen-

tie tussen de 22 en de 26 en je wordt een gelukkiger mens.’ Met een ademfrequentie tussen de zestien en de achttien snelt Bram Bakker het auditorium van het WillemAlexander Sportcentrum binnen. ‘Files in de Randstad en noodweer op de Afsluitdijk. Stress in het verkeer. Voor je het weet zit je achter je stuur te hyperventileren.’ Psychiater Bram Bakker ging een jaar of twintig geleden al een eindje rennen met patiënten uit de Amsterdamse Valeriuskliniek. Toen vond men bewegen met patiënten nog eigenaardig. Bram wijt het aan de treurige achterstand van psychologie als wetenschap. ‘Toentertijd wist men niet dat je je prettiger voelt als je sport.’ Bij licht psychologische aandoeningen is lopen effectiever dan Prozac, beweert de psychiater die ook alcohol- en drugsverslaafden en mensen met een eetstoornis behandelt met hardlooptherapie. ‘Psyche en fysiek zijn één pot nat. Je hersenen zijn overal bij betrokken. Psychische ziekten zitten tussen je oren, maar je kunt via je lichaam bij je geest komen. Betere pillen zullen er de komende tien jaar niet komen. ‘Bovendien word je van Prozac zwaarder en gaat je libido ervan achteruit, daar word je ook niet blij van. Cognitieve therapie heeft geen zin bij mensen met een laag IQ omdat het intellect ontbreekt voor zelfreflectie. Door te bewegen leer ik mensen te voelen wanneer het tijd is om gas terug te nemen. Bewust gas terug nemen in plaats van op de rem staan met het gaspedaal vol ingedrukt. De beste Prozac is een paar hardloopschoenen. Het advies om te bewegen is geen holle frase. Het is wetenschappelijk bewezen dat het je gevoel en ratio herstelt. Mensen met een burn-out hebben een hartslag van rond de negentig in rust. Dat is hoog. Stress activeert overmatige activiteit in de hersenschors en de aanmaak van het

stresshormoon cortisol. Als je cortisol te hoog is, ga je van alles vergeten. Daarom vergeten gestreste mensen zo veel. Er is onderzoek naar gedaan bij Vietnam-veteranen. De veteranen met posttraumatische stress hadden grote gaten in hun geheugen. Het cortisolniveau daalt door rustig ademhalen. Om gelukkiger te leven, moet je het jezelf drie keer in de week moeilijk maken, zonder jezelf gek te maken. Drie keer in de week een cardiosport en je ademha-

ling wordt rustiger, je wordt blijmoediger, je ontspant, krijgt meer energie, je slaap en concentratie verbetert en je verliest gewicht. Aan veertigplussers met blessures adviseer ik: investeer in je seksleven en ga op yoga.’ Loes Vader De Hanzelezing ‘Bewegen voor Beginners’ op 21 september is georganiseerd door Studium Generale en Boekhandel Selexyz Scholtens.

Foto: Zsóf i Tálon

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 11


Een kwestie van training, concentratie en spierbeheersing. Taekwondoka Habib Kazemi slaat met de blote hand een stenen plaat doormidden.

12 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

Foto: Stephan Steenwijk


‘Het goede pad was lang en zwaar, maar ik heb het gevolgd’

Habib Kazemi, bondscoach Toen de Taliban Afghanistan in een ijzeren greep namen, moest Habib vluchten. Hij wist dat hij z’n droom, wereldkampioen taekwondo worden, kon vergeten. Nu heeft hij nieuwe dromen, binnen handbereik. Op een gegeven moment stond hij op. Hij wilde wat zeggen. Dat was vlak nadat hij, het was tijdens een les Sportmanagement, het woord sociaal-affectief in de mond had genomen. Misschien was het dom wat hij zei, misschien sprak hij het vreemd uit. Sommige klasgenoten gniffelden, anderen lachten, hij hoorde ze smoezen. Dit was het moment waarop Habib Kazemi opstond. Hij zei, toen nog gebrekkig: ‘Ik kan horen wie hier Fries spreekt, Westers of Limburgs. Ik hoor de verschillen. Ik woon drieënhalf jaar in Nederland. Ik spreek vijf talen en sinds ik hier ben, probeer ik Nederlands te leren. Ooit zal ik het beheersen. Jullie kunnen kiezen: mij blijven uitlachen of mij accepteren, zoals ik jullie accepteer.’ Dat was in 2005, Habib zat in het eerste jaar van de opleiding Sportontwikkeling. ‘Ik deed het in een opwelling’, zegt hij nu, ‘maar de gevolgen waren enorm. De klasgenoten kwamen in de pauze naar me toe. Eén voor één, en allemaal. Zo hadden ze het niet bedoeld, zeiden ze. Een geintje was het geweest. Sindsdien was mijn studietijd één en al vreugde. Een prachtige tijd.’ Habib Kazemi (28) eet en drinkt taekwondo. Hij ís het, het is niet anders. Zijn vader was worstelaar. Worstelen is dé sport van Afghanistan. Afghanen luisteren er zelfs hun familiefeesten mee op. De weg van voet en vuist Habib moest geen worstelaar worden, vond zijn vader. Het was eind jaren tachtig, Habib was vier jaar. De Russen stonden aan de vooravond van de terugtrekking uit het land waar ze tien jaar de dienst hadden uitgemaakt. Hun vertrek zette de deur open voor ander tumult. Voor de Hazara’s, de bevolkingsgroep waartoe Habibs familie behoort, zou het niet beter worden.

Zo dacht zijn vader. En hij dacht ook: mijn zoon moet zich leren verdedigen. Taekwondo. Taekwondo is een aan karate verwante vechtsport. De verdedigingskunst stamt uit Korea, waar taekwondo volkssport nummer één is. Taekwondo, dat letterlijk de weg van voet en vuist betekent, is een Olympische sport die over de hele wereld wordt beoefend. De bekendste Nederlandse taekwondoka is Henk Meijer die in 1985 wereldkampioen werd, nota bene in Korea. Zoals meer Oosterse sporten streeft de taekwondo naar geestelijke verrijking. De ware taekwondoka is hoffelijk en integer, hij streeft naar vrede en rechtaardigheid en hij heeft controle over zijn lichaam. En een taekwondoka heeft doorzettingsvermogen. ‘Mijn moeder heeft zich vaak zorgen gemaakt. Gek werd ze van me. Ze dacht dat ik bezeten was. Ik trainde de hele dag. Ik hing colaflesjes op aan touwtjes. En maar trappen om de high kicks onder de knie te krijgen. Uren achter elkaar, iedere dag.’ Een zekere dood Hij had talent. Wat heet? Op z’n zestiende trad hij al aan in de seniorencompetitie. ‘Vergis je niet, taekwondo is een grote sport in Afghanistan. In de hele wereld, trouwens. Het wordt in 201 landen bedreven. Vergelijk dat eens met schaatsen: tien landen, twintig misschien. Om de taekwondotop te bereiken, moet je erg goed zijn.’ Habib was goed. Maar hij was ook een Hazara. Jaghori, de stad waar hij tot z’n negentiende woonde, is het thuis van de Hazara’s, een minderheid die zo’n tien procent van Afghaanse bevolking uitmaakt. De meeste Hazara’s zijn sjiitische moslims. Dat werd een probleem toen de Taliban het land in 1996 in een ijzeren greep namen. Hazara’s waren

verdacht. En Habib al helemaal. ‘Ik was onvoorzichtig geweest, had pamfletten geschreven over gelijkheid en rechtvaardigheid. Ze zouden tot een zekere dood geleid hebben. Ik moest weg.’ Weg was ook de droom, wereldkampioen taekwondo zou Habib nooit kunnen worden. Hij wist het toen hij zijn geboortegrond verliet. Over de lange reis die hij ondernam wil hij niets zeggen, de herinnering is té pijnlijk. Maar uiteindelijk stond hij daar, in Zevenaar. ‘Nederland. Ik wist van het voetbal, het oranje team. En ik wist van de koeien. Als een Afghaan heel erg lang is zeggen we: hij is zo groot als een Nederlandse koe. Het is waar, Nederlandse koeien zijn de grootste.’ Koffie of brood Hij belandde in het asielzoekerscentrum in Leek. Hij wilde door met z’n leven. ‘Mijn moeder had gezegd: er zijn paden die naar het goede leiden en paden die naar het slechte leiden. Het slechte pad is het makkelijke pad. Het goede pad, Habib, herken je aan de obstakels in het begin. Daaraan dacht ik toen ik in Leek woonde. Daaraan dacht ik altijd als ik het moeilijk had.’ Hij las de Metro en de Spits, kranten die hij gratis mocht mee grissen. ‘Ik onderstreepte woorden. Ik zocht ze op in een woordenboek. Ik leerde Nederlands. Ik zocht het goede pad. Ik wilde naar school. Ik meldde me aan bij de opleiding Sport & Beweging van het Alfa College. Ik sprak de taal nauwelijks, maar ik probeerde het. Ze zagen dat ik gemotiveerd was. Ik smeekte bijna of ze me wilden aannemen. Ik had geluk, zoveel geluk. Ik mocht het proberen. Ik leerde. Vaak snapte ik niet eens wat ik las. Ik leerde vragen uit m’n hoofd en de antwoorden die erbij hoorden. Hele boeken stampte ik in m’n hoofd. Vaak

zonder dat ik wist wat er stond.’ Eén keer ging hij met de bus van Leek naar het Alfa College in Groningen. Daarna altijd op de fiets, 25 kilometer heen, 25 kilometer terug. ‘Ik moest leven van 34 euro per week. De bus kon ik niet betalen. Ik moest eten, schoolboeken kopen, kleding. Soms had ik op school zo’n zin in een kopje koffie. 45 cent, nu lach ik erom, maar toen moest ik kiezen: koffie of brood van de Aldi. Toen de kantine de koffieprijs verhoogde tot zeventig cent, kon ik daar geen koffie meer drinken.’ ‘Geen slavernij, echt niet’ Ondertussen trainde Habib. Weer matte hij zich uren af, nu op de matten van het Alfa College. Habib Kazemi is 1 meter 68. De laatste jaren in Afghanistan woog hij een schamele 58 kilo, in het eerste jaar in Nederland daalde zijn gewicht tot ongezonde laagte: 52 kilo. ‘Ik was mager.’ Hij perfectioneerde de taekwondobewegingen, de schoppen en de slagen. ‘Maar wedstrijden zaten er niet in. Ik had geen verblijfsvergunning en ik had geen geld om het startgeld voor toernooien te betalen. Ik had een nieuwe droom: ik wou coach worden, bondscoach.’ Hij sprak al Dari en Farsi (naast Pashtoe de tweede officiële taal van Afghanistan), Arabisch, Turks en Engels. In Groningen en Leek leerde hij Nederlands. ‘De beste manier is om met mensen te praten. De school is daarvoor de beste plek.’ In 2006 sprak Habib de taal inmiddels zo behoorlijk dat de toelatingscommissie van het Instituut voor Sportstudies niet op het idee kwam dat deze jongen niet voldeed aan alle voorwaarden: hij had geen diploma Nederlands als Tweede Taal. ‘Weer had ik geluk. Achteraf zei Tineke

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 13


Taekwondo als uitlaatklep de Ruiter van de commissie: dat is onze fout, daar mag jij niet de dupe van worden. Ik werd aangenomen.’ Ondertussen had Habib een baan in het asielzoekerscentrum gevonden. ‘Het was geen slavernij, echt niet. Ik mocht geld verdienen, maar niet zoveel dat ik belasting zou moeten afdragen.’ Hij werkte 25 uur per week voor de Milieudienst, het leverde hem elf euro per week op. ‘De andere mensen in het centrum verklaarden me voor gek. Om zeven uur op de fiets naar school. Daarna trainen in Henk Meijers taekwondoschool in de Groningse Oosterparkwijk. Dan weer terug naar Leek. Twee à drie uur grasmaaien en vuilnis verstouwen. En dan studeren. Dat valt niet mee. Ik woonde in een caravan met zeven anderen. Zij maakten plezier, natuurlijk maakten ze plezier. Ik moest me concentreren. Volhouden. Het goede pad was lang. Langer dan ik had gedacht.’ De ramp van Korfoe Henk Meijer was vaak onderweg. In heel Europa verspreidde de voormalig wereldkampioen zijn kennis en kunde. Habib, die in 2006 een verblijfsvergunning kreeg, mocht doen wat hij wilde: lesgeven in Meijers taekwondoschool. ‘Het is fantastisch. 120 leerlingen, van vier tot zestig jaar. Ik haal eruit wat erin zit. Als iemand geen talent heeft, maar zich aan de vijf hoofdregels wil houden, respect, discipline, doorzettingsvermogen, hoffelijkheid en integriteit, dan zet ik me voor honderd procent in. En meer.’ Augustus 2011. Habib Kazemi, die eind 2009 afstudeerde aan het Instituut voor Sportstudies van de Hanzehogeschool, loopt door de Afghaanse hoofdstad Kabul. Hij zoekt. Iemand, hij zal hem vinden. Iemand die hem kan helpen. Hem en Kees Koolhof. Kees is één van zijn taekwondovrienden en Kees is de baas van Canada Feeder Lines, een rederij. In de nacht van 16 januari 2011 redde één van Kees’ schepen, de Momentum Scan, 230 schipbreukelingen op de Adriatische zee. ‘Zij zijn mijn grote helden’, zegt Habib over de bemanningsleden die 33 mensen zagen verdwijnen in de golven. ‘Sommige mensen vielen terwijl ze aan dek wil-

den klimmen, ze werden geplet tussen de schepen. Kun je je voorstellen wat het is om dat te zien? Dat je mensen wilt redden en dat ze voor je ogen worden vermorzeld?’ Daarom loopt hij door Kabul, voor de Stichting Momentum, die de bemanningsleden na de reddingsoperatie oprichtten. De stichting wil een project voor Afghaanse weduwen beginnen. Niet speciaal de vrouwen die hun familieleden verloren in die hellenacht bij Korfoe. ‘Er zijn zoveel vrouwen in Afghanistan. Zonder man, dood. Zonder vader, dood. Zonder broers, dood. De stichting Momentum zorgt ervoor dat ze een opleiding tot kleermaker krijgen, dat ze leren lezen en schrijven.’ Habib vond iemand in Kabul. Een leraar voor wie hij z’n handen in het vuur steekt. Ondertussen twijfelde hij. Jaghori was ver, maar toch niet zo heel ver. Zou hij gaan? Hij ging niet. Vier jongens waarmee hij had gereisd, kozen anders. Het waren Afghanen die een toekomst hadden gevonden in Australië. Ook zij waren voor even terug, wilden hun familie in de ogen kijken, in de armen sluiten. ‘De Taliban hebben ze onderweg gepakt’, hoorde Habib enige tijd later, ‘dood.’

Taekwondo als uitlaatklep Jongeren die minimaal vier weken geen onderwijs hebben gevolgd of te kampen hebben met psycho-sociale problematiek, kunnen terechtkomen in begeleidingstrajecten van Regionaal Expertisecentrum Noord-Nederland (RENN4). Sinds vier jaar werkt Habib Kazemi voor RENN4 mee aan twee projecten waarin probleemjongeren sport als uitlaatklep leren gebruiken.

Centraal staan in Habibs programma: discipline, zelfvertrouwen, respect, agressiepreventie en –regulatie, omgaan met pesten en angsten, zelfbeheersing en doorzettingsvermogen. Binnenkort biedt Habib z’n diensten aan via een eigen bedrijf: taekwondloles, topsportersbegeleiding, jongerenbegeleiding, training agressiebeheersing en personal training.

Liefde op de dojang 2011, bondscoach, misschien had Habib het al kunnen zijn. Hij zwaaide al de scepter over het nationale juniorenteam. Hij was al assistent-bondscoach van de senioren en hij trainde al een Iraanse topclub die de Aziatische clubkampioenschappen won. Hij had al een aanbod van de Belgische bond op zak. Maar nee, Habib doet even wat minder. ‘Privé-omstandigheden’, zegt hij. Hij ontmoette Alinde op de enige plek waar iemand in zijn positie haar had kunnen ontmoeten, op de taekwondoschool. Liefde op de dojang. Een ring glinstert aan zijn linkerringvinger. ‘Ik word vader’, zegt hij, ‘de liefde van mijn leven, zeven maanden zwanger. Ik word vader.’ Zijn ouders zullen het niet te weten komen. Hij is weg, bijna tien jaar nu. ‘The American Dream bestaat. Maar de Nederlandse Droom ook. Ik ben gelukkig.’

14 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

Boudewijn Otten

Februari 2010. Habib Kazemi, hoofdcoach van de Nederlandse junioren, voor de piramide van de zon in Teotihuacán. De wereldjeugdkampioenschappen Taekwondo vonden in 2010 plaats in het Mexicaanse Tijuana.


Droom of Diploma Droom Droom of of Diploma Diploma ADVERTORIAL

Eindbaas Colin Mooijman Eindbaas Colin Mooijman Colin Mooijman Een beetjeEindbaas student is ook dienst. Doet die aardig.

www.stugtv.nl www.stugtv.nl www.stugtv.nl

Als vliegen op een Als vliegen Als vliegen op een op ee stronthoop stronthoop stronthoop CNN Sam

actief naastEen zijnbeetje studie. Je is ook Tussen de dienst. bedrijven door Een beetje student is ook student dienst. Doet die aardig. Doet die aardig. start een onderneming, probeert hij zijn bachelor in door actief naastactief zijn studie. naast zijn Je studie.Tussen Je de Tussen bedrijven dedoor bedrijven je organiseert wacht hij teprobeert slepen, al zijn eeninbachelor in start een onderneming, startwat eenevenonderneming,de probeert zijn bachelor hij ementen of je bestuurt een jaartje of acht. je organiseert je organiseert wat even- wat evende wacht tedeslepen, wacht teal slepen, een al een verenigingetje op zijn tijd. Meer van dit soort verhalen ementen ofementen je bestuurt of jeeen bestuurtjaartje een of acht. jaartje of acht. Een lullig bijbaantje ookop zijn tijd. van verenigingetje verenigingetje op zijnis tijd. Meersuccesstudenten van dit Meer soort vanverhalen ditwaren soort verhalen prima. de afgelopen weken te zien Een lullig bijbaantje Een lullig isbijbaantje ook is ook van successtudenten van successtudenten waren waren Als je nevenactiviteiten maar in programmaonderdeel prima. prima. dehet afgelopen de afgelopen weken te zien weken te zien niet koste vanmaar je Je Droom ofin Je Wat Als jeten nevenactiviteiten Als jegaan nevenactiviteiten inmaar het programmaonderdeel hetDiploma. programmaonderdeel studie, de meeste kijkers een niet tentoch? koste niet gaan ten koste van jegaan vanvoor JejeDroom ofJe Je Droom Diploma. of Je Wat Diploma. Wat Zo dacht Arjen Deenen leuk inzicht is in het leven studie, toch? studie, toch? voor de meeste voor de kijkers meeste eenkijkers een ook toen Arjen hijZoeen paarArjen jaar Deenenvan eenleven jonge Zo dacht dacht Deenen leuk bijvoorbeeld inzichtleuk is ininzicht het is in het leven geleden zijn ondernemer, eneen jonge ook toentijdens hijook eentoen paarstudie hijjaar een paar jaar van bijvoorbeeld vancabaretière bijvoorbeeld een jonge rechten een internetbedrijfje festivalorganisator, is voor geleden tijdens geleden zijntijdens studie zijn studie ondernemer, ondernemer, cabaretièrecabaretière en en uit de grond stampte. ‘Ik mij een reality check. Mijn rechten een rechten internetbedrijfje een internetbedrijfje festivalorganisator, festivalorganisator, is voor is voor deed gewoon voor‘Iker studie ligt uit dehet grond uitstampte. de grond stampte. ‘Ik mij eencommunicatie reality mij een check. reality Mijnalcheck. Mijn bij, maar toen ik er achter jaren aan de beademing. deed het gewoon deed hetvoor gewoon er voor studie er communicatie studie communicatie ligt alTe ligt al kwam dattoen jebij,ermaar geld druk Ende hoebeademing. bij, maar ikook er achter toen ik er achter jaren met aan werken. de jaren beademing. aan Te Te mee kon verdienen, werd meer ik werk, hoe minder kwam dat jekwam er ook datgeld je er ook gelddruk met werken. druk metEnwerken. hoe En hoe het Inmiddels belangrijk het diploma meeinteressant’. kon verdienen, mee kon verdienen, werd werd meer ik werk, meerhoe ik minder werk,lijkt hoe minder is Arjen eigenaar van drie te worden. Des te groter de het interessant’. het interessant’. Inmiddels Inmiddels belangrijk het belangrijk diplomahetlijktdiploma lijkt goedlopende bedrijven en dromen. is Arjen eigenaar is Arjenvan eigenaar drie van drie te worden.teDes worden. te groter Desde te groter de heeft hij twaalf mensen en inbedrijvendromen. goedlopende goedlopende bedrijven en dromen.

CNN SamCNN Sam Eind september was Al Gore in Groningen. De

‘Hoe meer ‘Hoe meer ‘Hoe ik werk, hoemeer ik werk, ik werk, hoe hoe minder minder minder belangrijk het belangrijk belangrijk hette het diploma lijkt diploma diploma lijkt telijkt te worden.’ worden.’ worden.’

oud-vicepresident vanAl de Verenigde Staten Eind september Eind september was Gore was in Groningen. Al Gore in Groningen. De kwam op uitnodiging van de faculteitsoud-vicepresident oud-vicepresident van de Verenigde van de Verenigde Staten State vereniging Economie en Bedrijfskunde kwam op uitnodiging kwam op uitnodiging van de faculteitsvan de een faculteitslezing geven over leiderschap en duurzaamverenigingvereniging Economie en Economie Bedrijfskunde en Bedrijfskunde een een heid. voor de de komst lezingAlgeven lezing overzomervakantie geven leiderschap over leiderschap enwerd duurzaamen duurzaa van alheid. met gepaste aangekondigd. heid.Gore Al voor de Alzomervakantie voor detrots zomervakantie werd de komst werd de ko Iemand met zijn staat van dienst behoord tot van Gore alvan metGore gepaste al mettrots gepaste aangekondigd. trots aangekondi de A-list sprekers binnen het lezingencircuit. Iemand metIemand zijn staat metvan zijn dienst staat van behoord diensttotbehoord

de A-list sprekers de A-listbinnen sprekers hetbinnen lezingencircuit. het lezingencircu Drie dagen voor zijn komst begon de Partij voor de Drie Vrijheid de Groninger Drie dagen voordagen zijn(PVV) komst voorin zijn begon komst de Parbegon de ParProvinciale Staten te steigeren. Een instukkie op tij voor de tijVrijheid voor de (PVV) Vrijheid in de(PVV) Groninger de Groninger de website van de ‘vrijheidsstrijders’ kopte Al ProvincialeProvinciale Staten te steigeren. Staten te steigeren. Een stukkieEen op stukki Gore Leugenaar. Volgens de PVV had de de websitede vanwebsite de ‘vrijheidsstrijders’ van de ‘vrijheidsstrijders’ kopte Al kopte Rijksuniversiteit Groningen – en Gore Leugenaar. Gore Leugenaar. Volgens de(RUG) Volgens PVV had dededaarPVV had de mee de Groninger belastingbetaler – de komst Rijksuniversiteit Rijksuniversiteit Groningen Groningen (RUG) – en(RUG) daar– en daa van Al Gore gefinancierd, en dat moest toch mee de Groninger mee de belastingbetaler Groninger belastingbetaler – de komst– de k niet kunnen? Iemand ‘fabeltjes’ verkoopt van Al Gorevan gefinancierd, Al Goredie gefinancierd, en dat moest en dat tochmoest toc over klimaatverandering, daar mogen Henk enverkoo niet kunnen? nietIemand kunnen? dieIemand ‘fabeltjes’ die verkoopt ‘fabeltjes’ Ingrid Reitsema toch niet voor opdraaien? over klimaatverandering, over klimaatverandering, daar mogen daar Henk mogen en Hen

heeft hij twaalf heeftmensen hij twaalfin mensen in

STUG beste lokale tv-programma van 2011 Foto: Amerens Hedwich voor OLON STUG beste lokale STUG tv-programma beste lokale tv-programma van 2011 Foto: vanAmerens 2011 Foto: Hedwich Amerens voorHedwich OLON voor OLON

Shotjes Shotjes Shotjes

scan de QR-Code met je smartphone en bekijk het fragment! scan de QR-Code scan demet QR-Code je smartphone met je smartphone en bekijk hetenfragment! bekijk het fragment!

CNN Sam: Blondes Got Talent! bij de Onmogelijke Opdracht van de Hanze CNN Sam: CNN Blondes Sam:Got Blondes Talent!Got bijTalent! de bij de Onmogelijke Onmogelijke Opdracht van Opdracht de Hanze van de Hanze

Quotejes Quotejes Quotejes ‘Lekker! Lekker!’

Ingrid Reitsema Ingridtoch Reitsema niet voor tochopdraaien? niet voor opdraaien? Het bleek een storm in een glas water. De RUG heeft geeneen centstorm betaald aan Gore’s komst, en De Het bleek Het bleek een in een storm glas inwater. een glas De RUG water. de Groninger al helemaal niet. Het vergt lef en komst heeft geenheeft cent geen betaald cent aan betaald Gore’s aan komst, Gore’s en moed om als politieke partij die serieus de Groninger de al Groninger helemaalalniet. helemaal Het vergt niet. lef Het vergt le genomen wil worden je eigen onkunde zo en moed om en als moed politieke om alspartij politieke die serieus partij die serieus expliciet etaleren. Eén telefoontje omzoonkunde de genomentewil genomen wordenwil je eigen worden onkunde je eigen zo feiten te checken was genoeg geweest om expliciet teexpliciet etaleren.teEén etaleren. telefoontje Eén telefoontje om de om de deze te voorkomen. feitenflater te checken feiten tewas checken genoeg was geweest genoegom geweest om De PVV noemt dit echter een hele geslaagde deze flaterdeze te voorkomen. flater te voorkomen. actie. de publiciteit Gore De PVVMeeliftend noemt De PVV ditopechter noemt een dit echter heledie geslaagde een hele geslaag meebrengt waren zij weer voor eventjes actie. Meeliftend actie. Meeliftend op de publiciteit op de die publiciteit Gorede die Gore spreekbuis van dezijboze, witte van midmeebrengtmeebrengt waren weer waren voor zijman weer eventjes voor deeventjes d delbare leeftijd. Lokale en regionale media, spreekbuisspreekbuis van de boze, vanwitte de boze, man van wittemidman van mi en zelfs leeftijd. hetdelbare Radio1-journaal warenenermedia, als de media delbare Lokale leeftijd. en regionale Lokale regionale kippen Als vliegen eenwaren stronthoop. Ook en zelfsbij. heten Radio1-journaal zelfs het op Radio1-journaal er als waren de er als STUG vloog op het door de PVV aangestoken kippen bij. kippen Als vliegen bij. Als op vliegen een stronthoop. op een stronthoop. Ook brandje af.STUG En hebben erPVV om gelachen. Wij STUG vloog opwe het vloog dooropdehet door aangestoken de PVV aangestok zijn lieveraf.de dan stronthoop. brandje brandje Envlieg we hebben af. Endewe er hebben om gelachen. er om Wij gelachen. zijn liever de zijnvlieg lieverdan dede vlieg stronthoop. dan de stronthoop.

HUIS: Nina scheurt haar broek

STUG Klassiekert: De Floris Billenbonus

HUIS: NinaHUIS: scheurt Ninahaar scheurt broekhaar broek

STUG Klassiekert: STUG Klassiekert: De Floris Billenbonus De Floris Billenbonus

‘Ik vind het fantastisch dat ik nu een beroemd huis ‘Eerlijk gezegd vind ik dat ik mijn heb. Ik vond het erg leuk dat jullie langskwamen, maar ik ‘Ik vind hetme ‘Ik fantastisch vind het fantastisch dat ikbroek nu een dat beroemd ik nu een huis beroemd huissalaris ‘Eerlijkgewoon gezegd ‘Eerlijk verdien!’ vind gezegd ik dat vindik ikmijn dat ik mijn schaamde wel toen mijn scheurde...’ heb. Ik vond heb. het Ik erg vond leuk het dat erg jullie leuk langskwamen, dat jullie langskwamen, maar ik maar ik Collegevoorzitter van de RUG Sibrand Poppema - aldus een toeschouwer van de Onmogelijke Opdracht - HUIS-deelneemster Nina salaris gewoon verdien!’verdien!’ schaamde me schaamde wel toenme mijn wel broek toen mijn scheurde...’ broek scheurde...’ salaris gewoon - Collegevoorzitter - Collegevoorzitter van de RUGvan Sibrand de RUG Poppema Sibrand Poppe - aldus een -toeschouwer aldus een toeschouwer van de Onmogelijke van de Onmogelijke Opdracht Opdracht - HUIS-deelneemster - HUIS-deelneemster Nina Nina

‘Lekker! ‘Lekker! Lekker!’ Lekker!’

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 15


Afstuderen aan de Academie voor Popcultuur

Eva van Netten BlackboxRed

Afgestudeerden van de Academie voor Popcultuur runnen een Pop Up Store in hartje Leeuwarden. In de winkel zijn producten van (oud-)studenten te koop, er zijn optredens, performances en lezingen. Op 23 september stond BlackboxRed op het podium. Klokslag 13.00 uur staan de blokjes kaas en suikerzoete taartjes met het motto van de afstudeerderders, Here We Are Everywhere, klaar in de winkel aan de Voorstreek 73 in Leeuwarden. Aan de wanden hangt afstudeerwerk van zeven studenten die zich Bachelor of Design mogen noemen. Met een koptelefoon kun je kennismaken met de muziek van twintig kersverse Bachelors of Music. Er staan twaalf plastic klapstoeltjes voor het podium waarop tussen 22 september en 16 oktober de bachelors hun kunstjes doen. BlackboxRed is een gitariste en een drummer uit Friesland, beide studenten Popacademie. Eva van Netten (22) is net afgestudeerd, Stefan Woudstra (23) mag nog een jaartje. Volgens hun eigen website verschillen de twee nogal van elkaar: ‘Twee uitersten in sekse, zes maten verschil in schoenen, 350 dagen in leeftijd en 20 kilo in gewicht’. De overeenkomst tussen Eva en Stefan is BlackboxRed en de piercing in hun onderlip.

over negen op het Freeze Festival’, eindigt gitariste Eva het optreden. Eva van Netten is geboren en getogen in Leeuwarden. ‘Ik groeide op in een huis met een draaitafel. Mijn ouders hadden een enorme platencollectie. Ik vond het geen straf om verplicht naar de Beatles, de Rolling Stones en Tom Waits te luisteren.’ Blokfluitles vond de achtjarige Eva wel een straf en al snel kwam er een akoestische gitaar. ‘Op mijn twaalfde speelde ik voor het eerst op een elektrische gitaar. Ik was meteen verkocht. Ik speelde mee met de Red Hot Chili Peppers en Nirvana. Mijn gitaarleraar liet me lekker m’n eigen gang gaan. Harde gitaarmuziek wilde ik spelen en dat mocht.’ Op haar veertiende begon Eva haar eerste bandje, Eagle Eye II. Met Stefan en een heleboel anderen. Het was een

schoolproject. De lokale helden deden aan allerlei contests mee en wonnen de Kleine Prijs van Friesland. Eva en Stefan sleepten beiden de prijs voor beste muzikant in de wacht. Na de middelbare school wilde Eva weg uit Leeuwarden. Ze deed toelatingsexamen aan de Rockacademie in Tilburg: ‘Ik werd afgewezen. Mijn theoretische muziekkennis was onvoldoende. Uiteindelijk is dat goed geweest. Ik werd wel toegelaten op de Academie voor Popcultuur. De Popacademie is niet alleen gericht op muziek, maar ook op ondernemerschap. Ik ben die vijf jaar vooral met organisatie en conceptontwikkeling bezig geweest in plaats van met muziek. Ik heb evenementen georganiseerd, een cd geproduceerd, muziektheater gedaan op Oerol en nog veel meer. Het heeft de muziek wel degelijk beïnvloed. Als je met concepting

bezig bent, ga je anders over je band nadenken en over de doelen die je voor ogen hebt. Ik ben enorm gegroeid de afgelopen jaren: trek mijn eigen plan en ben zelfstandig geworden. Door mijn stages heb ik een goed netwerk in de muziekbusiness opgebouwd, zowel nationaal als internationaal. Ik heb mijn eigen weg gevonden als muzikant en als ondernemer.’ In het tweede jaar van de Popacademie gingen Eva en Stefan verder als duo. ‘Het werkt zo goed tussen ons dat we er geen andere muzikanten meer bij willen. We zijn veel gaan oefenen en we hebben veel nummers geschreven. En we hebben een synthesizer gekocht. Ons eerste optreden was in Grootebroek in Noord-Holland. Het was een goeie show. Yeah, dit is het!, dachten we.’ Vorig jaar werd BlackboxRed opgepikt

‘We never play acoustic, so it’s pretty new’, opent Eva het optreden in de Friese winkel. Er ligt een theedoek over de snaredrum van Stefan om het geluid te dempen. Aan de gitaar van Eva zit voor deze keer geen snoer. Aan het lage bruine systeemplafond proberen twee gele lampen er iets gezelligs van te maken. De Pop Up Store is een leuk concept, maar niet bepaald een Popacademiefähig podium. Ondanks dat de grungie electro van BlackboxRed zich niet echt voor unplugged leent, klinken de vijf nummers strak en kun je met een beetje fantasie het harde en rauwe erbij denken. Het laatste nummer Scream Louder smaakt naar meer en je wilt het direct louder horen. ‘Als je wilt weten hoe hard we normaal klinken? Morgen staan we om kwart Foto: Jolanda Brons

16 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]


Pelle Kuipers Sorry Bunch

Pelle Kuipers en Roemer Vermeulen kozen een bijzondere locatie voor hun afstudeershow. Een zeecontainer op het Amserdamse NDSM-terrein. Tijdens het Over Het IJ-festival verrasten ze het publiek met een verduisterd blik vol filmische muziek. Pelle Kuipers (22) was zeventien toen hij als componist werd toegelaten op de Academie voor Popcultuur. ‘Ik speelde gitaar, piano, bas en een beetje cello. Met behulp van de computer componeerde ik orkestrale muziek. Ik wist de toelatingscommissie te overtuigen en verhuisde van Groningen naar Leeuwarden. De computer speelde toen nog een cruciale rol in mijn muziek, maar dat is de afgelopen vier jaar aardig veranderd. Computergeluidjes kunnen niet tippen aan echte instrumenten.’ Met Roemer Vermeulen heeft Pelle de band Sorry Bunch. Het duo leerde elkaar kennen op de Popacademie. ‘Roemer komt uit Edam en had nog geen kamer in Leeuwarden. Hij logeerde bij klasgenoten. Nadat hij bij mij drie dagen op

door Freesonica, een Fries bandcoachingsproject. ‘Freesonica werkt een half jaar met een bandje, daarna moet je op eigen benen verder. Vanaf Eurosonic is het keihard gegaan. Vanavond staan we in Nijmegen, morgen op het Freeze Festival. We spelen twee á drie keer per week door het hele land voor de Popronde, een reizend muziekevenement. In oktober komt onze eerste EP uit die we deze zomer in een Frans landhuis in the middle of nowhere hebben opgenomen. Het gaat dus lekker met de band en daar wil ik me voorlopig op focussen.’ Wapenfeiten BlackboxRed: - Lowlands Festival 2010 - Grote Prijs van Nederland 2010 - Eurosonic 2011 - Freesonica project 2010/2011 - Deelname aan The Clash' - London Calling reproductie tijdens Un- Convention Factory London (samen met Jagz Kooner)

de bank had gecrasht, is ie nooit meer weggegaan. Het klikte muzikaal vanaf het begin en we zijn ook samen afgestudeerd. Aanvankelijk speelde ik gitaar en Roemer drums. Piano ben ik voor de grap gaan spelen en dat klonk eigenlijk veel interessanter.’ Klassieke piano met rock drums, zo omschrijft Pelle de muziek van Sorry Bunch. Op de website van Sorry Bunch staat het mooier: ‘Als het graf van Chopin in Friesland had gestaan, waren deze twee muzikanten eruit gekropen.’ De filmisch klinkende muziek van Sorry Bunch leent zich goed voor een ander podium dan een poptempel. Toch had Pelle het nooit kunnen verzinnen dat hij zou afstuderen op een theaterfestival. ���Ik ben helemaal geen theatermens. Ik had bij wijze van spreken nog nooit een theater van binnen gezien. We hebben de afgelopen jaren veel projecten met theater gedaan en het was een buitenkansje dat het Over Het IJ Festival langskwam. Een festival met grote professionele voorstellingen door heel Amsterdam, geconcentreerd op het NDSM-terrein aan het IJ. Er is een speciaal container-programma voor jonge, beginnende theatermakers. We stuurden een concept op en opeens waren wíj theatermakers.’ De container aan het Amsterdamse IJ werd omgebouwd tot filmzaal waarin Pelle en Roemer een illusionaire wereld schiepen, met alleen muziek en geluidseffecten. ‘We hielden de container donker en gebruikten geen beelden, zodat het publiek een eigen film in het hoofd kon afspelen. Beelden die de muziek bij hun opriep. Achter een zwart gordijn speelden wij de muziek, live. Roemer stuurde daarbij geluiden aan met zijn drumpad die verweefd zaten in de compositie. Op acht bioscoopstoeltjes kon het publiek de muziek in het pikkedonker ervaren.’

Nu de afstudeershow erop zit en er alleen nog wat papierwerk tussen Pelle en zijn diploma staat, focust de bijna Bachelor in Music zich op de band. Zes nieuwe nummers zullen spoedig op EP worden geperst. ‘Alles is opgenomen. Alleen het art work moet nog. Dat vind ik heel leuk om te doen. De videoclip op onze website heb ik ook gemaakt. Met wat ik voor handen had: een doosje lucifers, watten, gekleurd karton, speelgoedsoldaatjes en een ballon die een mannetje naar de maan brengt. Heel basaal en eenvoudig. Geen gelikte animatie maar 1800 foto’s die stuk voor stuk achter elkaar zijn gemonteerd.’ Zoals de computer uit de muziek van Pelle verdween, is ook zijn art work handwerk, kinderlijk eenvoudig. Back To The Basic oftewel een soort omgekeerde evolutie, van digitaal naar analoog. ‘De computer gebruik ik eigenlijk alleen nog als het niet anders kan. We willen wel een beamer gaan

gebruiken tijdens de optredens. Twee man op een podium levert niet bepaald een dynamisch beeld op. De beelden die we gaan projecteren zijn dan wel weer handgemaakt. In de lijn van de website.’ Pelle ziet de toekomst als muzikant en theatermaker door alle cultuurbezuinigingen niet zo rooskleurig. ‘Komend jaar ga ik me voorbereiden op een tweejarige master voor muzikanten aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, waarmee ik als muziekleraar aan de bak kan. Toen ik naar Leeuwarden kwam, speelde ik alleen Amélie-liedjes op de piano. Nu heb ik de band, maak theater en wil ook heel graag muziek maken bij films en documentaires. Ik ga me focussen op betere optredens en een betere show voor de band. En ik verhuis binnenkort naar Hilversum, want in het Westen gebeurt er gewoon meer.’ Loes Vader

Foto's: Jolanda Brons

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 17


WTG-uitblinker Frank zoekt nieuwe orgaandonoren

‘Van míj mogen ze alles hebben’ Frank leeft al veertien jaar met een donornier. Het weerhoudt hem er niet van om aan sport te doen. Integendeel, in z’n prijzenkast hangen negentien medailles die hij won op de World Transplant Games. Tennis is z’n lust en z’n leven. Frank Woltjes (18), eerstejaars Sport, Gezondheid & Management aan de Hanzehogeschool, traint een uur of zes per week en doet mee aan de landelijke competitie en toernooien. Hij doet ook aan squash, kan verrekte goed zwemmen en voor een sprintje deinst hij ook niet terug. Geen wonder dat hij in z’n sas is met het sportaanbod van zijn opleiding: ‘We hebben net een klimclinic achter de rug en we krijgen les in een sportcentrum dat zelfs een zwembad heeft.’ Frank is niet altijd zo’n haantje de voorste geweest. De vier eerste jaren van zijn leven was hij zwak en ziekjes. Twee pilletjes per dag Bij zijn geboorte zat er een klepje in zijn plasbuis vast. De gevolgen waren desastreus voor zijn nieren. De eerste jaren van zijn leven moest hij thuis worden gedialyseerd. Hij had totaal geen energie: ‘Naar de supermarkt lopen was al te ver.’ Toen hij vier was, kwam de donornier ter sprake. ‘In die tijd moest ik drie keer per week van Wildervank naar het kindertransplantatiecentrum in Nijmegen.’ Hij had geluk, en was heel snel aan de beurt voor een transplantatie. De nier deed het meteen perfect. En nog, hoewel Frank dagelijks twee pilletjes tegen afstotingsverschijnselen moet slikken. Pillen die botontkalking kunnen veroorzaken en, hoe zuur, ook nierschade. ‘Die nier was, geloof ik, afkomstig van een Duitse vrouw. Ze was toen ongeveer even oud als ik nu. Het is bijzonder om een orgaan te hebben van iemand die dood is, maar als je daar te veel bij stil staat, vergeet je de dingen te doen die je wilt doen.’ Ideale kandidaat voor de WTG Door de nier kreeg Frank een nieuw leven. Het ging hem van alle kanten goed. Hij sloeg een klas over op de basisschool en sport werd belangrijk. Vooral in tennis blonk hij uit. De ideale kandidaat voor de World Transplant Games (WTG), die om de twee jaar worden gehouden. In de vijf keer die hij tot nu toe meedeed won

Foto: Luuk Steemers

hij maar liefst negentien medailles op de onderdelen sprint, schoolslag, tafeltennis, tennis en squash. Afgelopen zomer in Gotenburg kwam hij uit op de disciplines squash en tennis, waar hij enkelde en dubbelde. De World Transplant Games zijn een soort Olympische spelen. ‘Er doen zestienhonderd mensen mee uit de hele wereld. Zeventig Nederlanders. Het doel is om orgaantransplantatie te promoten.’ Bobs hart gaf het op Door het jaar heen tennist hij heel behoorlijk bij een club in Veendam. Hij speelt in de landelijke voorjaarscompetitie in de vijfde klasse. Daarnaast traint hij met de landelijke club van getransplanteerden. In 2009 wonnen Frank en z’n maatje Bob zilver in het heren-dubbel tijdens de WTG in Australië. ‘Wij hadden een echte klik’, zegt Frank. Afgelopen

18 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

winter kwam Bob, die een donorlong had, niet opdagen bij een training. De volgende dag hoorde Frank dat hij dood was. Z’n hart had het opgegeven, waarschijnlijk na een hypo. Frank kon het niet geloven: ‘Als je zoiets hoort, stort je wereld in. Ik ben naar zijn begrafenis geweest. Dat hielp, zo kon ik het een plek geven.’ Frank heeft zelf een donorcodicil. ‘Natuurlijk, van mij mogen ze alles hebben.’ Bang dat zijn lichaam z’n donornier afstoot is hij niet, alhoewel donornieren vaak niet al te lang meegaan. ‘Die van mij wel, hoor. Ik heb hem al bijna vijftien jaar.’ Grootse toekomstplannen heeft Frank niet. ‘Gewoon, school afmaken en een baan zoeken, ik denk in het sportmanagement. Ondertussen vertel ik mijn verhaal zoveel mogelijk.’ Hij heeft geen idee hoe zijn leven er zonder donornier uit zou hebben gezien. ‘Ik zou zeker moeten dialyseren

en wachten op een donornier. Als ik van meet af aan gezond was geweest, was ik zeker ook sportief. Maar geen Krajicek. Daar train ik niet genoeg voor, ik heb geen zin om elke dag op de tennisbaan te staan.’ Zijn leven zou niet heel anders zijn. ‘Alleen geen medicijnen’, zegt hij. En geen Transplant Games, maar dat zou hij er zó voor over hebben. Renée Jenniskens, Redacteur Cursor, blad van de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Donorweek 2011 Van 17 tot 23 oktober vindt de Donorweek 2011 plaats, waarin Nederlanders worden opgeroepen om, na hun overlijden, organen af te staan. Daarvoor is het nodig dat zij zich laten registreren. Dat kan via internet: http://www.jaofnee. nl. Informatie voor twijfelaars en weifelaars is te vinden op: http://www.donorvoorlichting.nl.


loco

Vierdejaars Voeding & Diëtetiek Dieuwertje Verbrugge (26) is sinds mei lid van Wadloopvereniging Arenicola. ‘Op reis gaan zat er niet in. Maar als ik af en toe ga wadlopen, heb ik toch nog een beetje vakantie, dacht ik. Ik ben dol op de sfeer van de Waddenzee en de eilanden. De mooiste tocht tot nu toe was een zwerftocht op de late avond van 20 juni naar Robbengat. Schitterend, de weidsheid en het licht van de zonsondergang dat de wolken en het schuim op het water in brand zet.’ We lopen altijd in groepen van een man of twaalf. Met minstens twee ervaren gidsen die de route, het getij en het weer in de gaten houden. We staan nu bij de Kaap van Engelsmanplaat, precies tussen Schiermonnikoog en Ameland. Even snel een hapje eten. Ik krijg altijd enorme honger van dat geploeter door modder en water. Donkere dreigende luchten vandaag, prachtig, en nog geen druppel regen. Maar de terugweg wordt zwaar, verwacht ik: stugge tegenwind en nog minstens een kilometer door zwoegen door zuigend en slurpend slik voordat we weer op de wal staan. Dat wordt lekker slapen vannacht.’ www.arenicola.nl

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 19 Tekst en foto: Luuk Steemers


STRIP

GAME

toneel

Mad

Dead Island

Prometheus

Negen uitstekende redenen om de nieuwe Mad NIET te kopen!!!

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog gespannen voor deze zombie game, maar Dead Island is verrassend goed. Het combineert een RPG (met een HEEL kleine map) met een FPS, met de nadruk op het slashen van zombies met knuppels, messen, en peddels, die je ook nog can modifyen met spijkers en andere pijnlijke voorwerpen. Als je de zombies vermoordt is de strijd lekker up close and personal, en laat ik eerlijk zijn: er is niks beters dan ze verrot slaan met je eigengemaakte honkbalknuppel die je hebt voorzien van spijkers voor extra damage. Perfect om te spelen na een frustrerende dag studeren.

In de klassieke mythe Prometheus van Aischylos steelt Prometheus het vuur van de Olympische goden. Hij brengt het naar de mensen om hun beschaving te kunnen ontwikkelen. Oppergod Zeus ketent hem voor straf aan de berg Kaukazus, waar een adelaar elke dag zijn lever opeet (die iedere nacht weer aangroeit). Het vuur in de mythe staat voor alles wat de mens tot een beschaafd wezen maakt: kunst, wetenschap en technologie. De drankzuchtige veelkleurige held Prometheus anno 2011, virtuoos neergezet door acteur Frank Lammers, brengt zijn vriendengroep het vuur. Maar in plaats van ‘onlosrukkelijk’ aan een rots vastgemaakt te zijn, maakt hij een tijdreis en belandt hij bij een lichtelijk naar H2SO4 stinkende modderpoel bij z’n ontregelde vrienden en de treurigstemmende Almerianen Henk en Ingrid. Slapstick, snoeiharde muziek en spectaculaire special effects maken de NNT-mythe bij de première in de Stadsschouwburg tot een concentratievretende belevenis. De hedendaagse Prometheus in de theaterversie van het Noord-Nederlands Toneel, bewerkt door regisseur Ko van den Bosch, is een bizarre sf-tragikomedie met vlijmscherpe actuele teksten die bij tijd en wijle te snel zijn voor woorden. LV/RT

★★★★★

★★★

★★★★

Foto: Reyer Boxem

1 We hadden al de oude Mad en die was ook al niet om over naar huis te schrijven. 2 Nerds hebben al meer dan genoeg te vertellen in deze wereld. 3 Vier kabinetten-Balkenende waren, qua humor, grappiger dan de Mad. 3 Iedereen die Linda de Mol heet krijgt de Mad bijna voor niks, zodat-ie altijd wel ergens in een beautysalon rondslingert. 4 Mad Man Alfred E. Neuman lijkt sprekend op Jack ‘het lek’ de Vries. 5 Zijn we net van Steve Jobs en Osama bin Laden af: krijgen we dít weer. 6 Mad-grappen over het haar van Geert Wilders zijn flauw. Zijn ideeën zijn lolliger. 7 De Mad bewijst het: als je leuk kunt tekenen, heb je nog geen talent voor satire. 8 Binnenkort kun je vast wel ergens een gratis iMad-app downloaden. 9 Mad nr. 1 was binnen één dag uitverkocht, zelfs voor de exorbitante prijs van 5 euro 95!

BO

Verwacht geen volwaardige RPG met een goed verhaal of uitgediepte karakters. De missies zijn kort en simpel. Een leuke feature is dat je tijdens het spel uitgenodigd wordt om met andere spelers co-op te spelen. Er zitten nog wel wat bugs in het spel. Ook had ik meer schrikmomenten verwacht maar het is zeker leuk voor een paar avondjes plezier tijdens de winterdagen, en aan het eind ben je helemaal klaar voor de zombie Apocalyps.

a

Capuchontrui voor slechts 25 euro! Bij inlevering van deze bon

a

Zernikeshop Zernikeplein 11 (050) 595 47 55 zernikeshop@org.hanze.nl www.hanze.nl/zernikeshop or Universiteitswinkel Oude Kijk in ’t Jatstraat 39 (050) 363 27 00 zernikeshop@rug.nl www.rug.nl/winkel

20 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

studentkaart.indd 1

09-07-2009 9:50:44

MD

Prometheus Van 11 oktober t/m 15 oktober te zien in de Stadsschouwburg Groningen, daarna volgt de landelijke tournee. De volgende NNT-voorstelling, Salomé, gaat in Theater de Machinefabriek in première op 3 november en is te zien t/m zaterdag 19 november (www.nnt.nl).

GRONINGER MUSEUM

MUZIEK

LENYA

GRONINGER MUSEUM 10-09-2011 - 27-11-2011

WWW.GRONINGERMUSEUM.NL

Z

VA


Horen & Zien FILM

Cinemadiner: Mine Vaganti ★★★★★

Vijf sterren met stip! Tien keer beter dan met een bak popcorn in de Pathé, is het Cinema Diner. ForumImages tovert één keer per maand een grote zaal om in een sfeervol restaurant waarbij de chef zich laat inspireren door een filmhuishit. Op 21 september stond de Italiaanse komedie Mine Vaganti (ongeleide projectielen) van Ferzan Ozpetek op het menu. In de met kaarsen verlichte zaal, met een geprojecteerd reuzenhaardvuur en een glas-in-loodraam met dwarrelende herfstblaadjes, wijst het bedienend personeel je je gereserveerde tafeltje en neemt je bestelling op. Het menu is een verrassing. Het voorgerecht past perfect bij de film. Pasta met ricotta en spinazie op een bedje van carpaccio van tomaat, geserveerd met bruschetta van huisgemaakte pasta. Smullen geblazen terwijl de film begint. Pasta is ook de broodwinning van een rijke familie in het Zuid-Italiaanse Lecce. Vader Vicento wil het goed lopende bedrijf overdoen aan zijn beide zoons en geeft daarom een familiediner in het gigantische landhuis. De jongste zoon, Tommaso, wil helemaal niet het zakenleven in. Hij vertelt zijn broer Antonio dat hij tijdens het etentje ook nog zijn grote geheim wil onthullen. Hij is homo. Een tijdbom gaat vallen in de conservatieve familie. Maar Tommaso’s plan loopt helemaal anders dan gepland (en het etentje behoorlijk uit de hand,

denk aan een warmbloedige en luchtige variatie op Lars von Triers Festen…) Intussen bereidt de kok in ForumImages het hoofdgerecht: Filetti di trota alla mollica di pane aromatica, bocconcini di patate e formaggio, e insalata di spinaci alle noci. Beschaafd bestekgekletter en de geweldige muziek (check de videoclip 50mila van Nini Zilli) slepen je na de eerste pauze verder mee in de dramatische en hilarische

gebeurtenissen in en om het landgoed. De karakters zijn prachtig uitgewerkt, de styling en het romantische kleurgebruik zijn fantastisch. Maar het kan nog heerlijker. Want mama mia, daar komt het toetje. Het grand dessert kan wedijveren met de heerlijkheden die de madre di famiglia aan het einde van de film verorbert en uiteindelijk zorgen voor een happy end in het familiedrama. De prijs, 32,50 euro voor film en diner,

is misschien voor studenten aan de hoge kant, maar wat kost een avondje in de kroeg? LV/RT Het Cinemadiner wordt één keer per maand geserveerd. Op 26 oktober staat The Fish Fall in Love op het programma, een Iraanse film van Ali Raffi. ForumImages, Hereplein 73 Groningen. Aanvang: 18.30 uur. Reserveren (aantal personen en vegetarisch of niet-vegetarisch) via cinemadiner@forumimages of 050-3120433.

Festival Groningsch Peil toont Gronings talent Eurosonic, Noorderslag, Swingin’ Groningen, Gideon Festival, New Attraction: het is maar een greep uit het muziekfestivalaanbod dat ieder jaar in Groningen te vinden is. Maar er kan altijd nog eentje bij, dacht Chris Garrit, organisator van onder andere het Gideon Festival. En dus bedacht hij vorig jaar Groningsch Peil, een showcase festival à la Eurosonic, maar dan met alleen maar lokale acts. De eerste editie was een succes, dus vond de organisatie het voor herhaling vatbaar. Ook dit jaar mogen talentvolle bands uit de regio vier dagen lang hun kunsten vertonen in kroegen en op podia in de binnenstad van Groningen. Nieuw dit jaar is een buitenpodium op de Grote Markt. Aangezien alleen de criteria ‘talentvol’ en ‘lokaal’ er toe doen, kun je alle genres

verwachten, van dromerige folkmuziek tot snoeiharde hiphop. Op de Grote Markt kun je onder meer luisteren naar de al enigszins bekende namen Dope D.O.D., MakeBelieve, Mr. Wallace, LowPro en Harde Baas. Wie zich volledig wil laten verrassen door nieuwe acts kan een rondje maken langs deelnemende

kroegen als Het Pakhuis, Warhol, De Koster, Buckshot, Pintelier, Pand48. Wie dan nog niet genoeg heeft van al dat lokale talent kan 3 en 4 november in Assen genieten van Drentsch Peil, en 10 en 11 november van Friesch Peil in, jawel, Leeuwarden.

Het festival vindt plaats van woensdag 26 tot en met zaterdag 29 oktober en is geheel gratis. Voor een uitgebreid programma surf je naar groningschpeil.nl

TIPS VOOR

horen & zien Voor woensdag 5 oktober mailen naar hanzemag@org.hanze.nl [3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 21


Eerstejaarsproject Onmogelijk Opdracht MER

‘Er zit een behoorlijke dosis

frustratie in de opdracht’ Tweehonderd eerstejaars Management, Economie & Recht werkten elf dagen bloedfanatiek aan het vervullen van 28 onmogelijke opdrachten. Ze presenteerden de resultaten van hun 20.000 studenturen op 22 september op de Grande Finale. HanzeMag volgde de onmogelijke opdracht van de Meezingers. HanzeMag-redactie, dinsdag 13 september, 12.00 uur Mail van de Meezing-groep: Beste HanzeMag, Kunt U ons helpen met publiciteit in HanzeMag? Het gaat om onze Onmogelijke Opdracht. Dit is hem: Jullie nemen de waanzinnig mooie, zelf te componeren, song getiteld "OO" op, gebruikmakend van ten minste een zangeres met blond haar, een gitarist en ten minste 1 andere instrumenteel begeleid(st)er. Het is een vereiste dat de song refereert aan on/mogelijke opdrachten en linkt met de Bedrijfskunde MER-studievereniging Homerus. Deze song dient te worden gelanceerd met het volume en de impact van de NS omroepinstallatie op station Utrecht of Amsterdam tijdens één van de drukste momenten van de week waarbij minimaal 250 mensen minimaal één keer het refrein tegelijkertijd meezingen en je een oorverdovend applaus oogst. Ten minste vijftig van de meezingers dienen plotseling pas bij aanvang van de song in de nieuwe Homerus-outfit te verschijnen en tijdens de song een uitgeklapte paraplu in de hand te houden. Zorg ervoor dat deze Flashmobachtige daad viral wordt en minimaal 10.000 maal via internet wordt bekeken.

dige opdrachten verzonnen, waarbij het aankomt op samenwerken en regisseren. De kwaliteitseisen zijn torenhoog en alles is behoorlijk outputgedreven. Ze moeten met keiharde bewijzen komen om hun punten te behalen. Ik heb iets soortgelijks een keer eerder gedaan op de Hogeschool Windesheim, en eerder in het klein op de Hanzehogeschool. Maar zo groots als dit, is het nog niet eerder aangepakt. Wie hebben trouwens het eerst gemaild? Persaandacht levert extra bonuspunten op…’ C-terras MER, 13.00 uur De groep Regelen en Ritselen, die de sponsoring voor OO coördineert, ploft naast Eric Blaauboer neer op de hoekbanken. ‘Mijnheer, mogen we even wat vragen buiten het inhoudelijke spreekuur om? We hebben de ABN bijna binnen als sponsor, maar hoeveel kunnen we vragen? Honderd euro? Duizend euro?

En moet er ook een contract opgemaakt worden? En wat als de RABO ook wil sponsoren, hoe pakken we dat dan aan?’ Blaauboer: ‘Wat denken jullie zelf?’ ‘Kunnen we dit zelf allemaal gaan regelen, mijnheer? ‘Het is soms beter vergiffenis achteraf te vragen, dan toestemming vooraf. Je zou kunnen denken aan drie sponsorpakketjes.’ Donderdag 15 september, 9.00 uur C-terras MER, coachingsgesprek De Meezingers met studieloopbaanbegeleiders Coen Sijtsma en Marion Busscher. Coach Coen: ‘Dit is de ja-maar-vrije zone, jongens. Hoe gaat het, meezingers?’ Jochem: ‘Prima! Top!’ Jacqueline: ‘Het liedje is al klaar. Ik heb gisteravond de zangeres gesproken. Een

vriendin van een vriendin wilde het wel doen.’ Thomas: ‘Die gitarist gaat ook lukken, ik ken iemand op het Conservatorium. En we zijn alles wat in de clip moet komen aan het regelen.’ Jacqueline: ‘Met die vijftig paraplu’s gaat het ook wel goed komen. Een vriendin van mijn moeder werkt bij Carmen, die firma van die warmwaterkrullers… Die hadden nog wel wat promo-paraplu’s over. ’ Nitosha: ‘Met die 250 meeezingers zijn we nog bezig. Maar met die Homerusoutfit is het nog niet gelukt. Ze reageren niet echt vlot op onze mailtjes.’ Coach Marion: ‘Mail is veel te gemakkelijk. Je moet het hebben van persoonlijk contact en jullie eigen netwerk. Wat heeft de rest gedaan?’ Eise: ‘Ik heb het dierenpark Emmen gebeld met de vraag om ons te sponsoren. Die stonden niet te springen, ze zagen er niet veel in.’

p.s. Eric Blaauboer en Coen Sijtsma zijn onze coördinatoren. Met vriendelijke groet, De Meezingers Dinsdag 13 september 12.30 uur C-Terras MER Eric Blaauboer, jij bent de initiator van dit waanzinnige idee? ‘MER heeft een nieuw curriculum en we wilden dit jaar beginnen met iets spectaculairs voor onze eerstejaars. Coen Sijtsma, Henmar Vlogman en ik hebben voor de Onmogelijke Opdracht 28 verschrikkelijk moeilijke bedrijfskun-

Foto: Rina tienstra

Eerste coachingsbijeenkomst van de Meezingers. Links: Marion Busscher, op de rug gezien: Coen Sijtsma

22 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]


Foto: Luuk Steemers

Rechts op de foto: Niels Mekelenkamp valt op de valreep in als presentator van de Grande Finale. De spontane eerstejaars MER blijkt een natuurtalent en steelt de show. Tjitske: ‘Er komt veel meer bij kijken dan je denkt. De rest heeft overal meegeholpen. Dingen regelen. Creatief zijn.’ Coach Coen: ‘De ideeën zijn er. Waarom lukt het dan nog niet met die 250 meezingers? Rik: ‘We gaan nu basisscholen benaderen’. Coach Coen: ‘En hoe gaat het met de sponsoring?’ Martijn: ‘We probeerden de KPN te benaderen. Onmogelijke missie. Die hebben dus geen telefoonnummers op de site. Niet te geloven, toch?’ Coach Coen: ‘Hoe krijg je de mensen zo ver dat ze mee willen doen? Wat is jullie tegenprestatie?’ Coach Marion: ‘Nog even over het groepsproces. Ik wil graag wat feedback op de voorzitster, Nitosha. Hoe doe ze het?’ Thomas: ‘Heel goed, ze is echt verantwoordelijk voor het proces.’ Nitosha: ‘Ik ben een soort grote zus.’ Rik: ‘Een geboren leider. Ze bestookt ons met mails over de voortgang.’ Nitosha: ‘Zelfs als ik koffie zit te drinken bij de V&D.’ Coach Marion: ‘Schrijven jullie dat ook allemaal op? Wat springt er uit bij elke persoon? Wat zijn hun kwaliteiten? Daar komen we op terug, hoor.’ Coach Coen: ‘Tips voor de groep nu. Jullie zijn goed bezig, maar moeten er nog meer boven op zitten. De communicatie moet sneller, duidelijker en concreter. Jullie kunnen nog wel wat groter en breder denken ook. Schepje er boven op en een tandje hoger.’ Lukas van de Big Boomgroep, die de perscontacten doet, komt ook nog even langs… ‘We balen behoorlijk. Alle groepen zoeken apart contact met de pers. We

komen er bijna niet meer tussen.’ Coach Coen: ‘Jaha, de kikkers springen allemaal uit de kruiwagen. Jullie zijn operationeel goed bezig, maar denk er om: jullie moeten wél de regie houden. Wat doet de rest van de groep?’ Lukas: ‘Die zijn allemaal druk aan het werk. Wel mooi trouwens: ik heb straks een interview met OOG-radio. Wat moet ik allemaal gaan vertellen. En wat niet?’ Coen: ‘Maak ze maar lekker nieuwsgierig. En vergeet niet de website te noemen. Die is al sinds gisteren in de lucht.’ Een week later, woensdag 21 september, 9.00 uur C-terras MER, tweede coachingsgesprek Meezingers

Coach Coen: ‘Hoe ver zijn jullie nu?’ Martijn: ‘De clip wordt vandaag gemonteerd.’ Coach Marion: ‘Knap hoor! Hoe was het gisteren in Den Haag?’ Jacqueline: ‘Leuk. We hebben Maxima en Alexander gezien en op zes meter afstand van de koningin gestaan en foto’s gemaakt. Het was Prinsjesdag en we dachten: veel mensen op de been. We waren zelf ook in het oranje.’ Thomas: ‘Maar het was moeilijk om mensen over te halen om mee te doen.’ Martijn: ‘Tweehonderd meezingende mensen is niet helemaal gelukt.’ Jacqueline: ‘Vijftig wel. Nitosha had zo’n bouwvakkersradio meegenomen en we kregen heel veel belangstelling van het publiek. We werden zelf ook gefilmd en gefotografeerd, lachen...’ Rik: ‘Het aspect van het aantal mensen dat we moesten overhalen om mee te doen, hebben we niet helemaal goed ingeschat. Toen ik de opdracht voor het eerst las, dacht ik: een uitdaging, maar best haalbaar. Het omroepen bij de Nederlandse Spoorwegen gaat helaas ook niet lukken. Dat wordt allemaal centraal geregeld.’ Tjitske: ‘Maandag hadden we een off-day. We zijn van negen tot zes op school geweest. Tot half zes hadden we helemaal niets bereikt. Iedereen werd teruggebeld dat het niet ging lukken. Scholen moeten toestemming aan de ouders vragen en voor bedrijven kan het niet uit.’ Martijn: ‘Ik heb het zelfs nog geprobeerd bij Tabakfabriek Niemeijer, bij het wisselen van de shifts.’ Jacqueline: ‘Martijn kreeg veel voor elkaar, die kon ons project heel goed verkopen. Dan dachten we steeds weer: yes, het gaat lukken…’

Eise: ‘Er is een behoorlijke dosis frustratie ingebouwd in de Onmogelijke Opdracht, maar we hebben allemaal drempels overschreden.’ Nitosha: ‘Ja, iedereen in onze groep was eigenlijk redelijk verlegen. Als we nét iets meer initiatief hadden getoond, was het misschien wel helemaal gelukt.’ Eise: ‘Maar de samenwerking was prima. We hadden niet eens een superstructuur. We hebben de opdracht verkend, een plan van aanpak gemaakt, de taken verdeeld en goed gecommuniceerd.’ Nitosha: ‘Kun je wel zeggen. Ik had vanmorgen dertig mailtjes in mijn mailbox.’ Coach Coen: ‘Denken jullie ook nog aan die BN’er, jullie hebben nog twee dagen tot de Grande Finale…’ 22 September 16.15 uur. Marie KamphuisBorg. De Grande Finale… De Meezingers, aangekondigd door hun BN’er Lenie ’t Hart van de Zeehondencrèche Pieterburen, presenteren hun lied OO, maar dringen helaas niet door tot de finale. De jury, die bestaat uit studenten van de Big Boom-groep, geeft het team van de Webbies, die de Onmogelijke Opdracht via sociale media bekendheid moesten geven, de eerste prijs. Hun zelfgemaakte website scoort vierduizend hits binnen tien dagen, en ze hebben duizend volgers op Twitter. Het winnende team strikte ook de Groninger cabaretier Arno van der Heijden, die hun presentatie opluistert door het lichten van de doopceel van de Webbies én hun enthousiaste OO-docenten. Rina Tienstra

Foto: Luuk Steemers

De Meezingers na afloop van hun presentatie. Van links naar rechts: Martijn, Eise, Jochem, Rik, Tjitske, Nitosha, Thomas, Jacqueline en Leny ’t Hart. [3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 23


ADVERTORIAL

WORD ACTIEF Daar zitten we dan, het nieuwe bestuur van de Stichting Studenten Activiteiten (SSA). Links van mij een groot uitgevallen baby, tegenover mij een honkballende judoka en een hyperactieve non. Jaloers lonk ik opzij, waar bestuurslid nummer drie zich er gemakkelijk vanaf heeft gemaakt: hij heeft enkel een stropdasje omgeknoopt. Ikzelf heb me in een stikheet koeienpak gehesen. Ik had me m’n eerste avond als bestuurlijk actieve student heel anders voorgesteld. Dat is niet zo vreemd. Ik had me er eigenlijk niet eens een voorstelling van gemaakt. Als ik andere studenten tegenkom en ze vertel over mijn bestuursjaar bij de SSA, krijg ik de meest uiteenlopende reacties als: - Wat is een bestuursjaar? - Is dat niet heel saai? - Ik wist niet dat je daar een koeienpak voor nodig had. - Ik denk dat je wel een stuk langer over je studie gaat doen. Studievertraging? Schrik! Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet over studievertraging heb nagedacht, totdat iemand (Iris) mijn toekomstige vertraging soepel inschat op twee jaar. Ze zal het niet gemeen bedoeld hebben, maar ik ben niet blij. Zodra ik thuis ben, pak ik mijn curriculum vitae om te kijken hoeveel uur ik naast mijn studie werk. Het herinnert me aan baantjes die ik heb verdrongen, zoals callcenter- en barmedewerkster. Pfieuw, tot mijn opluchting stel ik vast dat achter de bar me meer tijd vergde dan ik voor mijn functie bij de SSA heb ingepland. Ik concludeer: dat bestuursjaar gaat helemaal goed komen (en Iris kan absoluut geen schattingen maken).

bruiken. Ik vraag me af wat hiervan de bedoeling is. Het blijkt een grote plaat te zijn, het gastenboek van de borrel waarbij ons bestuur aantreedt. Verschillende mensen proberen het gastenboek te stelen. Veel van hen nemen dit werkje erg serieus. Daarom blijf ik maar uit de buurt van het gastenboek. Ook de pedelstok waarmee de pedel verschillende besturen aankondigt kan gestolen worden. Dat de pedelstok meer weg heeft van een tafelpoot maakt niets uit.

de rij om in het gastenboek te schrijven. We schuiven het gastenboek in een tas en verlaten de kroeg. Erg trots zijn we. Wat wij op dat moment niet doorhebben is dat het gastenboek niet mee naar huis genomen mag worden. Normaal gesproken geeft de persoon die het gastenboek heeft gestolen het dezelfde avond terug. Zodat anderen er ook in kunnen schrijven. Stelen mag dus, het hoort zelfs, maar het ontvoeren van een gastenboek is absoluut niet de bedoeling.

Het ontvoerde gastenboek Nadat we het nieuwe bestuur van de FVOG hebben gefeliciteerd, staan we in

Word Actief Na een aantal weken bij de SSA geef ik toe dat ik er persoonlijk geen problemen

mee heb om hiervoor mijn carrière in het callcenter op te geven. In het callcenter mocht ik alleen de telefoon opnemen. Nu ga ik op kennismakingsgesprek, woon ik vergaderingen bij, hoop ik de Hanze Kick Off te organiseren, loop ik veel borrels af en (jawel!) neem ik de telefoon op! Los van de voordelen die een bestuursjaar meebrengt voor je cv is besturen ontzettend leuk en leer je veel nieuwe mensen kennen. Daarom: WORD ACTIEF!

Elske Merkus

Constitutieborrel Net als ik met een glas bier in m’n hand sta te kletsen, voel ik een klap in mijn nek. Als vers SSA-bestuurslid ben ik nog niet helemaal gewend aan dit soort geIllustratie: Irene Wiersma

24 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]


‘Ik had nog nooit in Limburg gekoerst, maar vijf keer de Cauberg lag me wel’

Sigrids wonderlijke wielercarrière De Spelen van 2012. Een wielerloopbaan van dik drie jaar en Sigrid is erbij, volgend jaar in Londen. De vierdejaars Sportstudies is min of meer toevallig pilote van de tandem die hoge ogen gooit. ‘Op zevenhonderd meter van de finish ging het Amerikaanse koppel aan. Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht: een lánge sprint en dat met nog een rotonde voor de wielen. Ze gingen snoeihard weg. Toch maar reageren, dacht ik. Maar dat dacht een ander koppel ook. En ja, toen kregen we dus een kwakje, waardoor we even uit balans waren. De Amerikanen waren los. We hebben het geprobeerd, maar ze waren niet meer te pakken. Op de meet was het verschil één seconde. Maar het mooie was… in de tussentijd was niemand over óns heen gekomen.’ Roskilde, 11 september 2011. Sigrid Kuizenga (28) pakt de zilveren medaille tijdens de Wereldkampioenschappen Paracycling in Denemarken. Ze deelt de eer met de 30-jarige Joleen Hakker. Joleen is blind, maar fietsen kan ze. In 2010 was ze al wereldkampioen, toen op de tijdrit. Blinde of slechtziende wielrenners racen op een tandem. ‘Sturen, fietsen en communiceren’, zo omschrijft Sigrid haar taak als pilote, zoals de wielrenster die voor op de tandem zit wordt genoemd. Sturen, fietsen, communiceren, dat klinkt simpel, maar het is een waar specialisme. De pilote bepaalt welk verzet de tandem rijdt, geeft aan of er een heuvel zit aan te komen, of een bocht. ‘Je stoker ziet niets of bijna niets. Die moet natuurlijk niet net gaan drinken als we een bocht doorgaan. En de versnelling… dat moet je aanvoelen. Iedereen die wel eens op een tandem heeft gezeten, weet dat je voelt wanneer de stoker harder gaat. Daar moet je wat mee. Wat, dat hangt af van het parcours dat je voor je ziet.’ Sigrid Kuizenga, vierdejaars Sportstudies aan de Hanzehogeschool, begon vier jaar geleden ‘een beetje serieus’ met wielrennen. Voor die tijd wielrende ze tijdens trainingen van Tjas, de Groningse schaatsvereniging voor studenten. ‘Schaatsen was gewoon voor de

September 2011, WK Wielrennen in Roskilde. Pilote Sigrid Kuizenga en stoker Joleen Hakker op weg naar een teleurstellende tiende plaats in de tijdrit Paracycling. ‘We reden best wel lekker. Maar als je lekker rijdt, win je niet.’ leuk. Ik studeerde Geneeskunde en dat schaatsen was ontspanning. Hoewel, ik heb toch mooi 44.0 staan op de 500 meter.’ Na haar kandidaatsexamen stopte ze met Geneeskunde. ‘Dokter worden, ik zag het me toch niet doen.’ Een vriendinnetje lokte haar mee naar de wielerbaan van Noordelijke Wielervereniging Groningen. Ze vond het leuk, dat stoempen, het ging haar makkelijk af. En zeker nadat ze een ‘fijne instapfiets’ had opgescharreld op Marktplaats. Ze begon met koersen en het ging haar voor de wind. Tijdens de Nederlandse kampioenschappen van 2009 werd ze als volslagen nobody dertigste. ‘Vijf keer de Cauberg op, dat lag me wel. Dat wist ik niet, joh. Ik had nog nooit in Limburg gekoerst.’ In 2009 stroomde Sigrid in in het

tweede jaar van Sportstudies. ‘Dat kon ik aardig combineren met wielrennen.’ Ze was een nieuweling van 26, ze had haast. Te veel haast. Ze deed wat ze juist niet moest doen: ze hield zich niet aan de trainingsschema’s van haar coach en vriendje Johan Procee. Ze trainde veel meer, ze rustte te weinig en tijdens de voorjaarskoersen was ze niet vooruit te branden. Kortom, overtraind. ‘Dooden doodmoe was ik. Eén grote ellende, de lente van 2010 was kut, en wielrennen? Wat een kutsport.’ De zomer bood uitkomst. Twee maanden deed ze helemaal niks. En na die zomer was het kalmpies-an. ‘Ik had toch tijdig ingegrepen, want het ging weer. Het plezier was terug. En ineens had ik de benen weer.’ Op sportcentrum Papendal liep ze

stage bij Eelke van der Wal, de bondscoach Paracycling van de Koninklijke Nederlandse Wieler Unie. ‘Die vroeg of ik af en toe wilde invallen als piloot. Dat ging een paar keer zo goed dat ik mee mocht naar een wedstrijd voor de World Cup in Spanje. Daar werden we tweede.’ Volgend jaar staat Sigrid waarschijnlijk aan de start van de Paralympics in Londen. ‘Joleen is genomineerd, ik niet. Een piloot kan zich namelijk niet plaatsen. De bondscoach wijst de piloten aan. Nu ben ik officieel de eerste piloot van Joleen, en ik doe er alles aan om dat te blijven. De Paralympische Spelen, dat is toch ongelofelijk?’ Boudewijn Otten

[3] 2011 12 OKTOBER WOENSDAG HANZEMAG 25


ADVERTORIAL

Zijlstra zit vaak op de goede lijn: onze lijn zijn speech ons verkiezingsprogramma heeft gelezen. Wij willen de student op de juiste plek krijgen door betere en eerlijke info over de studies. Of misschien zelfs wel door te selecteren aan de poort. Iets waar wij als HSV ons de komende tijd mee bezig gaan houden en ook zeker voor pleiten. Zoals duidelijk is geworden heeft de kromme lijn van meneer Zijlstra raakvlakken met onze lijn. Wij van de HSV kunnen hier een drankje op drinken aangezien onze punten zo makkelijker voor elkaar te krijgen zijn. Zo wordt het onderwijs voor jullie alleen maar beter en leuker. Gerben de Heij, secretaris HSV De speech is na te lezen op ons kantoor A019 op Zernikeplein 11. We zijn erg nieuwsgierig naar jouw mening over onze school. En je bent natuurlijk altijd welkom voor een bakje koffie!

Foto: Carlijn Tempelaars

‘Als rechtgeaarde Fries krijg ik het met moeite over mijn lippen, maar als oudstudent van deze stad kan ik het niet ontkennen: er gaat niets boven studeren in Groningen’, zei Halbe Zijlstra tijdens de opening van het hogeschooljaar. De Hanze Studentenbelangen Vereniging (HSV) heeft dit al negen jaar ervaren. Tijdens de opening sprak de staatssecretaris niet alleen over Groningen. Eigenlijk sprak hij helemaal niet over de parel van het Noorden. Zijn toespraak ging helemaal over de Hanzehogeschool (HG). Wij van de HSV waren erbij om te kijken of meneer Zijlstra dezelfde visie heeft als onze achterban, jullie! ‘Je kunt niet iedereen bedienen, en je kunt als hogeschool de kwaliteit niet omhoog brengen door álles te doen.’ De staatssecretaris pleit voor hogescholen die zich enkel richten op opleidingen waarin ze écht goed zijn. (In het geval van de HG zou dat kunnen gaan om HBO-Rechten of Accountancy.) Zijlstra zei dat de beleidsbepalers in China heel goed begrijpen dat je moet selecteren om het verschil te maken. Dat wisten we niet, en het is ons ook niet verteld. De HG moet zich profileren, dat is Zijlstra’s boodschap. De HSV wil graag gaan onderzoeken of dit wel echt goed is voor de HG. Wij vinden dat iedereen het recht heeft om te studeren!

‘De belangrijkste opdracht voor het hoger beroepsonderwijs is niet om zoveel mogelijk studenten op te leiden. De opdracht is om studenten zo goed mogelijk op te leiden.’ Deze uitspraak van Zijlstra kun je cliché noemen, maar het is wel waar. Niet voor niets heet het beleidsplan van de HSV Kwaliteit boven Kwantiteit. Zijlstra vindt dat de overheid hogescholen niet moet financieren op basis van het aantal studenten, maar op de kwaliteit van de opleiding. Dit sluit exact aan op onze visie, de visie van de HSV. ‘Anderhalf jaar na afstuderen is slechts 5,2 procent van de hbo’ers werkloos. Van de tien werkenden hebben er acht een baan op hbo-niveau in het eigen vakgebied.’ Een goed vooruitzicht voor de hbo’er. En een goed resultaat voor de inspanningen van hogescholen en studenten. Toch is de kritiek op het hbo niet van de lucht. In die kritiek klinken neerbuigende woorden: een hogeschool is een semiuni, een hbo-student is een cursist. Maar is dat hbo nou wel zo slecht? Niet dus, de cijfers tonen het aan: afgestudeerde hbo’ers hebben een dikke kans op een baan. Niet alleen meneer Zijlstra, maar ook wij vinden: ‘Wees er trots op dat je op het hbo zit!’ ‘Elke student op de juiste plek. Dat is het streven.’ Ha, het zou wel eens kunnen dat meneer Zijlstra ter inspiratie voor

26 HANZEMAG WOENSDAG 12 OKTOBER 2011 [3]

ADVERTENTIE


Lieve Loes

Lieve Loes, Mijn vriendje heeft het de hele tijd over een meisje uit zijn projectgroep. Ze zijn bezig met een opdracht en werken daar dag in dag uit aan, ook in het weekend mailen en sms’en ze elkaar voortdurend. Zelfs toen we samen uit eten waren omdat we een jaar bij elkaar zijn, zat hij nog met haar te sms’en. Daar heb ik wat van gezegd natuurlijk. Hij zegt dat ik me niet zo moet aanstellen. Hij kan gewoon goed met haar samenwerken en hij denkt er zelfs over samen met haar een bedrijf te beginnen. Dat bevalt me helemaal niet. Wat kan ik doen? Dione

checkt dan mijn benen onthaart. Maar, daar kun je afspraken over maken. Hij hoeft toch niet 24/7 bereikbaar te zijn voor de dame uit zijn projectgroep? Sms’en tijdens een etentje gaat wel erg ver. Dat doe je überhaupt niet, tenzij er anders doden of gewonden vallen. Daar mag je best iets van zeggen zonder voor ziekelijk jaloers te worden versleten. Wat kun je verder doen? Ik zou het toejuichen dat hij een studiemaatje heeft gevonden waarmee het zo goed klikt dat hij na één gezamenlijk project een compagnon voor het leven heeft gevonden. Of zoals de in 1974 overleden cabaretier Wim Sonneveld over zijn aanstaande schoonzoon zei: ‘Ik prees hem regelrecht het graf in. En zo zaagde ik indirect de poten onder zijn stoel vandaan. Binnen de maand had ik hem plat.’ Veel effectiever dan de jaloerse bitch uithangen. Dan kun je je verkering net zo goed meteen uitmaken. Jaloezie is gif voor je relatie. Blijf bij jezelf en maak je niet te druk. Daar word jij ook geen leuker mens van. Spreek met je vriend af dat ie het sms’en binnen de perken houdt als jullie samen iets gezelligs doen, prijs haar ‘regelrecht haar graf in’ en geniet vooral van de leuke dingen in jullie relatie.

Hi Dione, Tja, waar ligt de grens tussen een beetje gezonde jaloezie en overdreven achterdocht? Ik kan zelfs jaloers zijn op de iPhone van mijn geliefde, als hij op zondagmorgen liever de voetbaluitslagen

Lieve Loes, Ik woon in een huis met zeven andere jongens. Eéntje is lid van het corps. Volgens mij is hij op de Grote Markt niet populair en ik mag hem ook al niet. Als z’n jaarclub op bezoek is,

Heeft je beste vriendin gezoend met de jongen waar jij al tijden vlinders van in je buik krijgt? Ben je verliefd op je docent en kun je je niet meer op je studie concentreren? Lig je niet lekker in je projectgroep en begrijp je niet waarom? Mail Loes, onze enige echte ervaringsdeskundige. Inzenden mag zelfs anoniem. lieve.loes@live.nl

KASPER nemen ze hem constant in de zeik. Ze jatten dingen van hem (laatst nog z’n tv-afstandbediening) en laten hem altijd de kroegrekening betalen (daarover beklaagt hij zich regelmatig). Maar oké, dat zijn zijn problemen. Mijn probleem is dat ik de enige ben met wie hij omgaat. Hij heeft geen vrienden. Kortom, de laatste tijd klopt hij steeds vaker bij mij aan. Ik bedoel eigenlijk: hij is m’n kamer niet uit te slaan. Ook op school is hij steeds in m’n buurt (goddank doen we niet dezelfde studie). Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe kom ik subtiel van die jongen af? Geert Beste Geert, Je komt nooit subtiel van die jongen af. Hij laat zich door zijn jaarclub afzeiken, ze jatten zijn AB en ze dwingen hem hun biertjes te betalen. En nog heeft hij niet in de gaten dat ze hem niet pruimen. Hoe dik kan dat bord voor z’n kop zijn? Of hij weigert het te zien. Van zulke gasten kom je alleen af door heel duidelijk te zijn. Erg zielig natuurlijk, maar een spreekwoord zegt: zachte heelmeester maken stinkende wonden. Je kunt iemand geen vervelende boodschap brengen zonder hem te kwetsen. Als jij geen steunpunt voor een sneue huisgenoot wilt zijn, zul je hem eerlijk moeten uitleggen waarom je dat niet wilt. Misschien steekt hij er iets van op en het is voor jou ook een goede les in assertiviteit.

De baard In de loop van de geschiedenis is de baard uitgegroeid tot statussymbool. De volle baard, de kabouterbaard, de ringbaard, de sik en de stoppelbaard. Je hebt baarden in alle vormen en maten. Trots prijken ze van oudsher op het gelaat van de mannelijke sekse. Van Romeinse keizers tot Franse en Germaanse koningen. De baard was het teken van hun macht en wijsheid. Hun vijanden, eenmaal verslagen op het slagveld, ontdeden ze symbolisch van hun baarden. Dit als ultieme vernedering. Naarmate de tijd in al zijn relativiteit verstreek, begonnen ook religieuze leiders waarde te hechten aan de groei en het onderhoud van een baard. Dit ging zelfs zo ver dat sommige geloven het als heiligschennis zien als iemand zijn baard scheert. De katholieke kerk ontdekte op den duur ook de kracht van de baard. Waar Jezus Christus tot aan honderd jaar na zijn dood nog als glad geschoren kerel werd afgebeeld, droegen de kerkelijke leiders kunstenaars vanaf dat moment op om de messias af te beelden met lang haar en een baard. Dit om hem geloofwaardiger over te laten komen. Geloofwaardigheid, wel handig wanneer je geloof afhangt van de woorden van één man. Knipoog. De industriële revolutie luidde het einde van de gouden baardtijden in. Bedrijven werden klantgerichter en de noodzaak tot een representatief uiterlijk ontstond. Dat betekende blijkbaar: glad geschoren. Een andere hypothetische reden zou kunnen zijn dat de eerste bedrijfsleiders die onze wereld kende slechte genen hadden wat betreft baardgroei. Zij wilden niet dat behaarde baardmannen hun positie als alfaman zouden ondermijnen. Als mannen met een baard vroeger instinctief serieuzer werden genomen dan mannen zonder, waarom is daar dan verandering in zijn gekomen? Sinds Y2K zijn er al enige initiatieven genomen om het gezichtshaar z’n status weer terug te geven. Zo stelde een wethouder in Rotterdam een aantal jaren geleden voor om elke mannelijke inwoner te verplichten zijn snor te laten staan om Rotterdam zo snorrenhoofdstad van de wereld te maken. Maar net als het Mike de Boer opplakbaardje is dit een typisch gevalletje van: too much, too soon. Al wordt de inzet gewaardeerd. Lang leve de baard. Hoera, hoera, hoera. Kasper


legal alien Occupation: Communication Officer IBS Native country: USA, 313 million people, 236 times the size of the Netherlands Loves: friendly, positive people Hates: unfriendly, negative people Photo: Zsóf i Tálon

Lynn de Vries-Carstens First of all, what did you want to be when you grew up? ‘I wanted to be a Broadway dancer. But then I grew up and realized that it wasn’t gonna happen… ‘ So, what did you study? ‘I have a bachelor’s in Business and Communication from the University of Iowa. That’s next to Illinois. I am a Midwestern girl, as they call it.’ How did you get here in the first place? ‘Seventeen years ago I met a Dutch guy in the US during a ski vacation. After a few letters and phone calls, we decided to get married. That all happened within about six

months. I visited him here only once for a week in May. During that visit it was perfect weather and he said: “It’s always beautiful weather in Holland.”’ You got completely duped… ‘I did!’ What about Hanze University? ‘After about a month, I wanted to find a job. Anything. I am a people-person and needed to be around people. There was an opening for a secretary at IBS and it was IN ENGLISH! I came to the interview completely overdressed while everybody else was dressed casually. I got the job and never overdressed again.’

Have you ever had a celebrity crush? ‘Plenty! Leif Garrett, when I was ten. He was so cute… Prince, hey, I was sixteen. Sean Connery, the only real 007, since I was about twenty. I could go on and on.’ Any shocking facts about the Netherlands? ‘There are no lines in this country! It’s madness. Whenever you enter, say, a bakery, there are a bunch of people standing randomly. You have to look carefully to figure out whose turn it is! And then, when you’re sure that some guy who came in after you is trying to cut in front of you, cause he almost knocked you over coming in, he surprises you by saying: “No, she was first.”’

If you could go back in time, where would you go? ‘I’d go to when I was 25! I had a great job, drove around in a nice car - convertible Dodge Shadow - with my long hair and I was going out with my friends all the time. It was so much fun! I had everything! Well… I have everything now too, but it was so-o much fun back then.’ One thing to teach your kids. ‘I‘m a worrier, always wanting everything perfect. So, don’t sweat the little things because in the end, they don’t matter!’ Anton Stozhko


Greek professor about the Euro problem:

‘This crisis is not about debt levels’ Greek economics professor Yanis Varoufakis gave a presentation about the Euro crisis in Bernoulliborg. Should Greece step out of the Eurozone? University lecturer of the Faculty of Economics & Business Dirk Bezemer introduces the theme of the lecture. ‘Is Greece Europe’s Trojan horse’, he asks the attendants in the packed lecture hall in the Bernoulliborg. ‘Does it destroy the European Union from within like a Trojan virus in a computer?’ Yanis Varoufakis (1961), professor of Economics at the University of Athens, steps forward, a broad-shouldered man wearing long green cotton. ‘I did not choose the title of this lecture’, he says, ‘but I’ll briefly address the question. A Trojan horse would require purpose, intelligence, a rational plan’, he says in impeccable English, the result of many years of teaching experience at British and Australian universities. ‘But what we’ve seen in Greece is the result of inaptitude, idiocy, the worst-laid plans ever.’ Varoufakis has come to Groningen to present his solution to the Euro crisis. ‘Two weeks ago I was shocked when the American Treasury Secretary, Timothy Geithner, paid a visit to the European ministers of Finance. He told them they should work harder to solve the Greek problem. The Austrian Minister of Finance said America had no right to speak, as the USA debt statistics are even worse than the European. They really think this is a debt crisis. But this is not about debt. This is a banking crisis!’ Before 2008 bankers found ways to multiply their assets by means of toxic financial products. ‘Money flooded the global economy, mostly bubbles. It did not matter as long as there was economic growth. But in the end the world was not large enough to hold all that money. In the mean time we have had all sorts of bubbles, the American housing bubble, Iceland, Ireland, and now Greece.’ According to the Athens professor, debts in themselves are not a problem. ‘Some countries have debts, others have

accumulated assets and savings. If the surplus countries buy goods in the debt counties the debts will be recycled. But in 2008 the recycling mechanism broke down, and the Euro makes matters worse. He gives an example. ‘An investor in San Diego has one billion pounds’ worth of British bonds and also one billion Euros in Spanish bonds. He reads the papers and loses confidence in the EU and decides to sell the British bonds. What happens in Britain? Either the San Diego investor decides to use the money he gets for the bonds to invest in Britain, or he buys other currencies, dollars, or yens. In the first case the investments will boost the British economy, in the second case the value of the pound will depreciate, which is good for British exports. That’s a sort of shock-absorbing mechanism. ‘But what if the San Diego investor loses confidence in Spain and decides to sell the Spanish bonds?’, Varoufakis proceeds. ‘There will be no investments in the Spanish economy. If the investor decides to buy dollars or yens, Spain will not be able to depreciate its currency because it is in the Eurozone. In this situation more and more investors will inevitably sell their Spanish bonds, making the situation worse and worse. There is no way out. This is what happens in Greece.’ If Greece leaves the Euro-zone, Italy, Spain and Portugal will collapse twenty minutes later, Varouflakis predicts. ‘All states will follow, except Germany. Germany will finally step out because it is no longer prepared to bail out the other countries. This’, he stresses, ‘will end in a global crisis. We cannot let that happen.’ According to Varoufakis there is only one solution and that is to europeanize the European central banks. ‘If Spain issues bonds, the European Central Bank, all its member countries, will jointly promise to pay off the Spanish debt.’

And this would not even cost any money, according to Varoufakis. ‘The ECB will be able to sell the bonds to other countries like Japan or China.’ The German Michael Koetter, professor of Economics at the university of Groningen, responds to his Greek colleague’s proposal. ‘The ECB has no real authority, it is not a state. It cannot make believable promises. Why would an investor buy these European bonds rather than Russian gas shares?’ But

Varouflakis is not swayed. ‘Compare it to a young couple that has run up huge debts’, he says. ‘Because of their financial situation they can only borrow money at sky-high interest rates. But now their rich parents step in, they get a much better loan.’ ‘I follow that’, Koetter replies, ‘but the young couple still have to pay off their debt in the end.’

Luuk Steemers

[3] 2011 12 OKTOBER WEDNESDAY HANZEMAG 4INT


cribs Wiebke Plasse Age: Nationality: Studies: Street:

23 German International Communication Damsport (Corpus den Hoorn)

‘It wasn’t hard to find the student house apartments as they are totally different from the surrounding buildings with colourful windows and doors. When I saw the German licence plate on the smart black Ford Ka I was sure that I found who I was looking for.’ Wiebke from Germany has been living here for around one month and she feels quite at home now. ‘My moving here was perfectly timed because the tenant before me had just left for Sweden to do her international semester and she will come back exactly when I go home, to Bremen, which is just a two hours’ car drive from here. So if I really need something or a little bit of the home air, I just drop in my car. I got the room well furnished. I just had one couch from home which can be converted to a bed in case a friend visits me. Sometimes I really miss my old dog, my family and my friends. So I put up a lot of pictures on my wardrobe (1). I bought some small things like candles, flowers, pillows to make it more comfy (2). My shoes are my favourites so I brought 21 pairs of them here, just like my jewels, which I love. It wasn't an easy choice which pairs of shoes I had to take with me (3).

Photo: Ben Schumacher Erasmus is sleeping the sleep of the just.

3 INT HANZEMAG WEDNESDAY 23 MARCH 2011 [13]

‘For the KEI-week I was asked to bring some German beer but I’m not a big drinker so the rest of the bottles are waiting here for the next occasion (4). I also have some special German coke, which has more coffein in it to keep me in power (5). The girl who went to Sweden left her cups and plates here, which I’m really glad for, because they remind me of a really warm home-like feeling when I’m using them (6). Instead of cooking I prefer to buy semi-finished foods because I’m afraid to use the gas oven. Maybe later I will pluck up the courage. ‘The only thing that upsets me a bit is the way how my neighbours are not open to each other. I can hear everything that the people are doing in the house, from using the toilet till having parties, but I have no idea what they look like or who they are. That's a bit strange but I'm glad to have met other people here so I don't need them anyway. In the KEI-Week and now at Hanze University I got to know some really nice guys from all over the world. This is what makes this semester so interesting and fun. I really like Groningen, my little room and the way of living here.” Text and photo: Zsóf i Tálos


Internship in China

Try Zhuhai IBS-student Timea Farkas (23) is currently doing an internship in sales and marketing in the coastal city of Zhuhai in China. ‘It’s only about 1.5 million people, but it is as vibrant as Beijing and Shanghai.’ Even though, as a February student, I had an entire summer to look for an internship, I started my search early because I really wanted to find something good. It’s an uncertain time for a third year undergraduate, particularly when you’re without the obvious career path available to engineers, mathematicians or... sociologists (joke). I knew I wanted to travel if I could. I spent five months in Estonia last semester which was brilliant, but I still wanted something which was a bit more of a culture shock, if only to shut up those globetrotting friends. You know, those annoying people who have been everywhere, have that profile picture at Machu Picchu and won’t shut up about how they chewed dry grass in the African savannah to stay alive. Yeah well..., I’m writing this in an office overlooking the skyline of Macao with the sea and perfect clear blue skies. Just saying the view is pretty spectacular. I had wanted to go to China for a long time. After some searching online and a few other enquiries I came across an internship company called Intern China, which arranges internships in the coastal cities of Zhuhai and Qingdao. By sheer luck they were looking for a marketing intern in their office themselves. A few easy emails put to bed any concerns. I booked myself onto an incredibly unsafe Russian passenger airline and I was on my way! Zhuhai is such an incredible city! (Yes, I made it here alive and well, Russian airline or no Russian airline!) It’s only about 1.5 million people, but it is as vibrant as Beijing and Shanghai with a more laidback lifestyle which revolves around the beach and the ocean. My only dilemma after work is whether to go down to the beach or hit the lively streets for night shopping and the vibrant nightlife! Zhuhai, which means Pearl Sea, is perfectly situated, being

within walking distance of Macao and only forty minutes from Hong Kong by ferry. The place itself is near spotless with perfectly clean air due to an absence of nearby industrial manufacturing. Criss-crossed by air conditioned buses which cost about 25 Euro cent to the end of the line. Thousands of taxis driven by raving lunatics, traffic is hectic and bustling, but that makes it both easy and great fun to get around! My internship company aims at offering an exceptional service whereby interns are thoroughly looked after and made to feel at home immediately. The Zhuhai office team is an eclectic mix of nationalities including British, Chinese, German, French-Swedish and Russian, which makes for a stimulating office atmosphere! My internship focuses on marketing to Dutch travel agencies and increasing exposure in the Netherlands. I was accepted as one of the team

straight away. My company gave me the opportunity to be independent and proactive. I am responsible for all correspondence between Dutch travel agencies and our company as well as for any future inquiries from Dutch students. At this stage I am writing informative email bulletins for the travel agencies in order to improve the co-operation. I was given the option of personalised Mandarin classes and even the opportunity to stay with a Chinese family. I decided to take the Mandarin classes, but the homestay was too big a step for me so I just opted for a shared apartment which is a great laugh. My Swedish-French flatmate and I consumed lots of 600 ml bottles of China’s famous Tsingtao lager, nearly bankrupting us at 2.1 Yuan (about 25 Euro cent) a bottle. The staff of Intern China is around the same age and mindset

so there’s a brilliant social life. All the interns regularly meet up for meals and other events and it’s so easy to make new friends from all over the world. I would definitely recommend an internship in China, but I’d really look outside the typical cities, even though Beijing and Shanghai are brilliant and exciting places, the sky high prices and the brutal smog everywhere (lots of people wear those SARS mouth cover things all the time) make living there unpractical. Also it is very easy to visit Shanghai and Beijing by train. For my final year at Hanze University I will return to Groningen in February but it is becoming increasingly apparent that China is the place where I will start my professional career. Try Zhuhai! I am convinced that upon your visit you will feel just the same. Timea Farkas

[3] 2011 12 OCTOBER WEDNESDAY HANZEMAG 2 INT


Wednesday 12 October 2011 Independent Magazine of Hanze University of Applied Sciences | email hanzemag@org.hanze.nl | Illustration: Xiao Feng Chiu en Mattieu van der Bij

3

Is Greece Europe’s Trojan horse?


HanzeMag 3 2011/12