Page 1

Anderhalf jaar Nieuw-Zeeland door Ronald en Hanneke


Anderhalf jaar Nieuw-Zeeland door Ronald en Hanneke


Nieuw Zeeland Bay of Islands, Northland Kerikeri As You Like It verteld in 67 faxen 23 e-mails 3 brieven 3 kaarten 4 vriendenbrieven door Ronald en Hanneke verstuurd tussen 27 februari 1997 en 21 augustus 1998 door Ronald en Hanneke

mei 2018


Hannekes handschrift: Kerikeri, (zondag) 20 april Lief thuisfront, Ronalds handschrift: De Raadt & Kiel Daar zitten we dan in “Kieriekierie”. Opvallend gelijk als in december, hoewel toch ook anders. Maar laat ik bij het begin beginnen… Na de dramatische laatste blik op de achterblijvers door het glas van de douane was ik nogal snotterig en Ronald verstrooid. We stonden in de verkeerde rij in het vliegtuig te stappen, Ronald had over het hoofd gezien dat we bij een andere gate moesten zijn. De reis duurde langer dan de vorige keer, het nieuwe was eraf en we waren duidelijk niet op vakantie deze keer. In Washington haalden we de bagage van de band en liepen we een paar honderd meter door om de kofers weer in te checken. Maar daartussen zat een check waarbij de laptop even aan moest. Daar ging Ronald z’n eiciënt ingepakte kofertje… In Los Angeles zat een volledig baseballteam in de wachthal, allemaal vijftienjarige mannetjes met petjes. Erg leuk, totdat bleek dat ze naar Melbourne via Auckland vlogen en om ons heen verspreid in de plane zaten. Anyway, ze gedroegen zich netjes, we hebben heerlijk geslapen. De petjes bleken overigens aan ze vergroeid te zijn; bleven ook slapend op. In Auckland gingen de kofers door een speciale Agriculture X-ray, waardoor Ronalds bergschoenen werden gevonden. Nadat hij de kofer overhoop had gehaald en de beambte één blik op de zolen had geworpen, was het alweer goed. Toen was het 7 uur ’s ochtends en moesten we alweer enige tijd wachten op het vliegtuigje naar KK. Dat vertrok om 11.15, zodat we uiteindelijk om ca. 12.00 aankwamen op het vliegveldje. Het was daar egaal grijs en regenachtig, hoewel Auckland nog zonnig was geweest, maar daar waren toch Peter en Neeltje, gewapend met video- en fotocamera. We reden meteen naar de vallei, terwijl het weer al weer opklaarde, om ontvangen te worden door de volledige Rukafamilie en anderen, die al vanaf ’s ochtends half vier op waren en hadden gevast, als naamgevingsritueel voor de Valley. We kregen een traditionele Maori-ontvangst, waarbij Ronald de zaal volledig plat kreeg met een traditionele Maori-toespraak van de visitor. Die had hij uit zijn hoofd geleerd op Auckland Airport, uit een boekje over Maori gebruiken. Daarna aten we met z’n allen. Eind van de middag reden we met Peter en Neel naar Rivendall, waar we toen opeens wel erg moe werden. Maar het werkt echt, die Melatonine, want we konden zonder veel moeite de dag doorkomen. Dit is inmiddels een fax in etappes geworden. Het is nu maandagochtend en ik maak dit snel af, zodat jullie (eindelijk) eens wat nieuws van ons kunnen ontvangen. Zondagochtend ontbijt op typisch Nieuw-Zeelands winterse wijze: tafel gedekt buiten in de zon, allemaal aan tafel, spetters, hele boel naar binnen geëvacueerd, even gegeten en buiten weer stralend. ’s Middags zijn we dan voor het eerst naar het restaurantje gereden. Heel vreemd, zo bekend als het was door alle foto’s en video. Het bleek wel op een iets andere plek in Kerikeri te zijn dan we hadden gedacht, dichter bij de Main Street. Wayne, een ingenieur die boven het (nog steeds vacante) bloemwinkeltje van Frits en Margreet zijn kantoor heeft gehad, was net aan het verhuizen. P en N stelden ons aan hem voor. Hij gaf een aantal goede tips, zoals niet te kleine kopjes koie en thee te schenken, vooral te zorgen voor snelheid omdat 80% van de klanten Kerikeri-ers zijn die maar een half uur lunchpauze hebben. “Money isn’t the problem, time is”. april 1997


Verder zei hij dat in de betere tijden van AYLI kantoren soms business breakfast meetings deden. Kijk, dat is een interessante markt. En hij raadde aan het tuintje wat meer te verzorgen. Een taakje voor mij! Na AYLI naar Eileen, die in een huisje in een enorme boomgaard woont. We hebben afgesproken daar donderdag in te trekken. Het is echt een tuintje van Eden, met sinaasappels, kiwi’s, mandarijnen, citroenen, appels en dus die macademia’s. De kat is helemaal zwart, met het iguur van een Siamees en heet Ezekiel, kortweg Zeke. Hij is aaibaar en op te pakken, dus een goede kat. ‘s Avonds hebben we met de familie gedineerd en na even doorpraten was het weer middernacht. Leve de Melatonine. Nu is het maandagmiddag en versturen we de fax. Ik (R) ga misschien morgen naar Auckland om over de residency te praten. Nu gaat het echt beginnen! Tot snel schrijfs. Liefs, Ronald en Hanneke (maandag) 21-4-97 Lieve Familie, The continuing story - vandaag zijn we voor het eerst in en om As You Like It geweest. Na het ontbijt zijn we, met Christiaan, naar Keri-keri gegaan om nu het stadje eens echt te verkennen. Toch een heel ander gevoel om er niet als toerist maar als nieuwe bewoner rond te lopen. We zijn ook al even naar AYLI gegaan om kennis te maken met de eigenaar, z’n vrouw en de medewerkers. Vervolgens zijn we naar de Gourmandise gereden. Dat is het restaurant van Rolf en Betty waar Christiaan zo nu en dan werkt. Rolf en Bettty zijn de vorige eigenaren van AYLI en hebben er veel geld in gestoken. Zij hadden een aantal leuke tips en hebben hun hulp aangeboden. Ze hadden ook al aan een aantal mensen verteld dat wij het zouden overnemen en kregen positieve reacties. Het lijkt erop dat iedereen zit te wachten op het vertrek van Vickerstaf. Na de lunch zijn Hanneke en ik teruggegaan naar AYLI om de zaak wat beter te bekijken. De eigenaar is niet erg spraakzaam, rookt de ene sigaret na de andere en zit er maar een beetje bij. Zijn vrouw doet wel wat vriendelijker en behulpzamer. Verder was er nog Debbie, die veel van het productiewerk doet: sandwiches, quiches en taarten. We zullen nog een zware tijd krijgen, al verschillen de berichten erover. Rolf en Betty werkten heel erg hard, maar de huidige eigenaar doet het een stuk rustiger aan. Nuja, we moeten het maar ondervinden. Ik zit nu op Rivendall en Hanneke is in de cinema. Morgen rij ik met Peter mee naar Auckland om de consultant voor de residentie te spreken. (dinsdag) 22-4-97 Ronald is nu in Auckland en ik zit in de zon op de veranda terwijl Neeltje Ronalds horoscoop maakt. Dat had hij haar gevraagd. Zojuist zijn we met Christiaan gedrieën (Peter is ook naar Auckland) naar het dorp gegaan voor wat boodschapjes en hebben we koie gedronken in The Rocket. Dat had Christiaan bedacht, om inspiratie op te doen voor aanbod, sfeer en aankleding. As you like it is nu toch wel een snackbar-achtig etablissement. We zijn van plan voorlopig eerst in de routine te komen april 1997


zoals het nu is, met waarschijnlijk een aantal kleine nieuwe dingen, zoals parasols, vaasjes met bloemen en appeltaart. Na een paar weken kunnen we dan het assortiment veranderen, waarschijnlijk door het minder te zoeken in diversiteit, zoals het nu is, maar in kwaliteit. Qua uiterlijk moeten we dan een keer nadenken over de stijl, over kleuren en dan zou eigenlijk binnen en buiten het meubilair nieuw moeten. Zelf vind ik ook dat de huisstijl, het logo (en dus ook de t-shirts) anders moet. Het heeft nu een hoog AC-restaurantgehalte. We vallen ook meteen met de neus in de boter, want op 9, 10 en 11 mei is er een Country Festival, waarbij op vijf locaties, waaronder de onze, bands spelen. Ik hoop dat we Willie Nelson krijgen uiteraard. Dit is niet erg leesbaar geloof ik, maar ik schrijf op mijn schoot. Morgen gaan we verhuizen naar het huisje van Eileen, wat wel lekker zal zijn want al onze spullen zijn nu nog in kofers en we kunnen niets vinden. Dan meer over dat huisje. We zullen adres en telefoonnummer zo spoedig mogelijk doorgeven en de fax aansluiten. Groet’n, Hanneke vrijdag 25 april 1997 We zijn hier nog maar net en we vallen nu al middenin een nationale feestdag: Anzac Day. Dat is de NZ-se dodenherdenking van WO I en II. Dat betekent hier dat de winkels tot 13.00 uur dicht zijn. Gisteren zijn we naar Eileen gegaan. Het huisje is nogal oud en niet echt helemaal schoon en het staat vrij vol met oude meubels, maar de tuin maakt veel goed. Het was goed om onze kofers uit te kunnen pakken en een plekje voor onszelf te maken. ’s Avonds hebben we voor onszelf gekookt. We hebben een snoertje gekocht zodat we gefaxt kunnen worden. Jullie kunnen nu dus naar ons schrijven en faxen. Dit is het adres: Ronald en Hanneke Kiel c/o Mrs. E. Welch Cobham Road Kerikeri RD 09-407 8795 (00 64 9 407 8795) Vanmorgen voor het ontbijt, om een uur of negen, hebben we de noten geraapt, geholpen door het terriertje van de buren en een fantail, een soort koolmeesje met een lange staart die als een waaiertje uitspreidt. Op weg naar de macademiabomen aten we een mandarijntje dat ik uit de boom plukte. Paradijs dus! Daarna buiten in de zon ontbijten. Gisterochtend is Ronald al vroeg naar AYLI gegaan, om te zien wat er gebeurt en mee te doen. Uiteindelijk heeft hij niet veel gedaan. We moeten toch maar wachten tot 1 mei en dan al doende beginnen. De Vickerstafs waren wel wat aardiger, maar gingen gewoon door met wat ze altijd doen. Dat betekent voor hem, Stewart, vrij weinig. Ik denk dat we Annie, die april 1997


nu gemiddeld 30 uur werkt, al vrij snel moeten ontslaan. Nu zijn er Debbie en Kay Vickerstaf, die bakken en de kassa doen, Annie die later in de ochtend komt en helpt met van alles en nog wat, en Stewart Vickerstaf die niet veel doet. Ronald en ik kunnen waarschijnlijk het werk van de Vickerstafs en Annie overnemen. Dat scheelt toch wel behoorlijk. Gisteren hebben we de papieren voor de lening getekend bij de bank. We hebben nu een gezamenlijke bankrekening en een business account waarvan wij de twee partners zijn. Op mijn bankpasje komt Hanneke Kiel te staan: de eerste keer dat ik mij zo positioneer. Het banksysteem is hier vrij ingewikkeld: er wordt bijna niets elektronisch gedaan. We hebben voor onze beide rekeningen een checkbook gekregen waaruit je checks uitschrijft. Degene die de check krijgt, gaat met een ingevulde depositcheck naar de bank en verzilvert de check of laat het op zijn eigen rekening zetten. Wij moeten elke middag het geld uit de kassa in een wit linnen zakje naar de bank brengen (om de hoek) met zo’n zelfde depositcheck. Het personeel krijgt elke week op donderdag cash betaald. Dat is in alle winkels zo, dus donderdag is het altijd heel druk in de pub, vertelde Christiaan. Ik heb ontdekt dat Calistaatje zwanger is. Ze had al een dik buikje en gezwollen tepeltjes. Nu, een paar dagen later, lijk ik toch echt gelijk te krijgen. Dus er zijn al katjes voor ons in aantocht! Waarschijnlijk een lapje (Yvonne…!) want Calista (zwart bruin gevlekt) heeft waarschijnlijk een afaire gehad met een Karel van de buren. Aan mij om de fax even af te maken. Zoals je leest begint e.e.a. z’n vaste plek te krijgen. Dat zal zeker zo zijn als we volgende week met het werk beginnen. Ik zie er nog wel een beetje tegenop, maar het komt wel goed. Nu lieve mensen, dat was het. Tot snel! Liefs, Ronald & Hanneke & Eze Kiel PS Dorothea: jouw fax aan Martijn is niet aangekomen. zondag 28-4-97 Zojuist zijn we in het koecheltjesblauwe Morrisje Minor van Eileen naar Rivendall getuft. Daar hing de hele familie (P, N en C) in de olijfboom. Dat heb ik afgelopen week ook gedaan: olijven geplukt. Geeft echt een God-in-Italië-gevoel. De Morris wil Eileen op zich verkopen, maar dat moeten we dan maar niet doen. Het is een geweldig kek wagentje, maar de vraag is of hij door de volgende keuring komt. We moeten zometeen voor donker terug, want de koplampen werken niet. Ik zit nu met Calista op schoot. Helaas geen peetmoederschap voor Yvonne, want zaterdag had ze een miskraam. Martijn vertelde dat ze op schoot zat, even mauwde en er toen een dood katje uit haar kwam. Vergelijkbaar met een zevenmaands kindje, volgens Neel. Ik had dus wel gelijk, maar voorlopig komen er geen kleintjes. We zijn hier nu omdat Ronald verder wilde werken aan een database voor de klanten van White Bull’s Valley. Geeft mij even april 1997


de gelegenheid voor de vervolgsfax. Vandaag weer zo’n rustig dagje nietsdoen. Christiaan kwam aan het eind van de ochtend buurten, net toen de koie stond te pruttelen en Ronald een balletje stond te slaan. Gezellig gekletst dus. Volgens mij vindt Christiaan het wel ijn, wat “gewone” mensen in zijn omgeving. Ik zie hem nog wel een regular worden in onze friettent. Even voor de duidelijkheid: Eileen is in de cottage getrokken, een nog bouwvalliger hutje naast ons huisje. Daar is ze voorlopig en over drie weken gaat ze waarschijnlijk op reis. Ze is dan de drie maanden dat wij er huren zo’n beetje afwisselend wel en niet aanwezig. Wij hebben onze fax aangesloten en zij heeft een eigen toestel in de cottage. Als er gebeld wordt, hebben we afgesproken dat wij allebei in principe opnemen. Degene voor wie de call niet is, legt vervolgens neer. Als niemand opneemt, neemt na een keer of acht de fax op. Dit omdat Eileen anders niet snel genoeg de telefoon kan opnemen. Als wij er niet zijn en Eileen neemt op en het is een fax, dan is er een probleem, want dan kan ze niet met de fax doorverbinden. In dat geval hebben we haar aangeraden op te hangen en als direct daarna de telefoon gaat, niet op te nemen. Dan pakt de fax dus op. Eileen is een echte Kiwi, hier geboren. Ze spreekt wel keurig Brits. Ze is klein en mollig en grijs (eind vijftig, begin zestig?) en vreselijk beleefd. Ze verontschuldigde zich toen ze ons rondleidde voortdurend dat ze voor ons uitliep of dat ze met haar rug naar ons toe sprak. Ze is wel heel droog, soms zou je niet zeggen dat ze een grap maakt aan haar gezicht te zien maar dat is dan wel zo. Zo, aan mij is het weer om de fax op te vullen en af te maken. Morgen gaan we allerlei zakelijks doen, met Bill Easton makelaar en Keith Arden - accountant en zelfs iemand van Law North. Ik denk, Job, dat het goed is dat je bestuur opstapt, na alle verhalen. Wat betekent nu jouw rol in Bussum? Pooh & Soie - ze hebben een ereplaats in onze Esoterische Familie Hoekje (alle foto’s en stenen en kaartjes bijmekaar) zijn ze nu al buiten geweest? Spannend hoor! Vol! Tot schrijfs. Liefs, Ronald en Hanneke PS Ons faxpapier is op. Morgen halen we nieuw. Kerikeri, (maandag) 28-04-97 Goeie-maandag-middag, Helaas, ons faxpapier is op. We hebben een nieuwe rol gekocht, maar die blijkt te breed. Ik zal morgen proberen een goede te vinden. Tja, het is allemaal wat. In elk geval kunnen jullie naar de Bollens faxen, dan komt het vanzelf bij ons. Vandaag hebben we alle zakelijke dingen gedaan: real estate (Bill), bank (Dianne), lawyer (Richard) verzekeringen (Ria) en accountant (Keith). april 1997


Alles is nu wel zo ongeveer geregeld. Van iedereen kregen we opmerkingen & ideeën voor AYLI. We gaan het zelf wel gewoon ondervinden. Via Bill hoorden we dat de Vickerstafs er geen iducie in hebben: Too Young, no experience. Tja, en dat voor iemand die alleen maar zit te roken en koie drinkt en volgens iedereen er een potje van maakt. Verder is iedereen enthousiast over onze overname. Marijke, bedankt voor je kaart. Yvonne, de foto van onze Morris Minor Mobiel volgt binnenkort. Groeten van ons. We denken aan jullie allen (wie krijgen onze faxen eigenlijk allemaal? Voor de doelgroepbepaling…) Hanneke, Ronald di 29-4 Familiefax Wij zijn weer in de lucht: er bleken twee maten papier te bestaan. Nu hebben we de goede. De Bookshop-mevrouw draaide net het bandje van het Bay of Islands koor, toen we daar waren. Wij zeiden dat we daar van hadden gehoord van onze tante, Neeltje Bollen en mevrouw Bookshop wist daardoor dat wij het AYLI-restaurant hadden gekocht. Mandag gaan we naar de repetitie. Dorothea, we hadde jullie fax wel ontvangen, hoor, alleen we faxen naar Sloep en Elzenlaan en schrijven dus geen persoonlijke reacties op faxen. Anders moeten we verhalen twee keer vertellen en raken we de draad kwijt. Maar dus evengoed bedankt voor de fax. Helaas was te huize Bollen ook het papier op, zodat de laaste fax abrupt eindigde met de regel “klas waar hopelijk dan bevallen juf… etc.” Marijke de R. bedankt voor het kaartje. Post kunnen jullie voortaan sturen naar het restaurantje, daar zijn we overdag, dus dat is het leukst: As You Like It The Courtyard Homestead Road, Kerikeri Bay of Islands Nieuw Zeeland We gaan kijken of we daar de fax kunnen installeren. Hier bij Eileen gaat het soms mis vanwege de twee lijnen. Vandaag heeft Ronald zijn eerste auto gekocht: een witte Mitubishi Sigma. Hij stond te koop bij een door P en N aangeraden garage voor $ 3200,-. Na interessant kijken onder de motorkap en een ritje (zonder man van de garage, sleutel april 1997


lag onder vloermatje, man van garage gaf $ 10 mee om te tanken), bood Ronald $ 2850,-. Dat accepteerden ze meteen. Tja, dat geeft weer te denken… Binnenkort meer, nu gaan we Peters birthday vieren. Groeten, Hanneke Kerikeri, wo 30-4 Rajka, We zijn hier nog maar anderhalve week en het lijken wel maanden. De eerste drie dagen leken wel zo ongeveer drie weken. Heel vreemd. Morgenochtend beginnen we in “As You Like It”. Dat zullen wel zware dagen worden om alles te weten te komen over het eten, de apparaten, de leveranciers. In de afgelopen tijd zijn we geregeld bij ze langs geweest, maar er echt induiken zal toch pas morgen beginnen. Ik zit nu in een heerlijk warm zonnetje aan de houten tafel op de veranda van het huisje dat we huren. De geluiden: continu getsjirp van een krekel, gekwetter van vogeltjes, heel anders dan in Nederland maar soms ook leuk bekend, in de verte voorbijrijdende auto’s, een zaagmachine. Wat ik ruik: de zoetig-muige lucht van de groene jasjes die om de macademia-noten zitten, gras, bladeren, de wax waarmee de veranda net is behandeld. Boven mijn hoofd is een wijnrank die geelbruin kleurt. Voor me, op het grote grasveld staat een Canadese eik geloof ik, met van die “handblaadjes”, die nu variëren van grasgroen, via geel en oranje naar donkerrood. Het is hier dus toch echt herfst! Mijn tante Neeltje benijdde ons om die boom, want zij heeft alleen evergreens in haar tuin en dus bijna geen herfst. Het huisje zelf is wat oud en niet helemaal schoon en fris en staat vol met oude meubels, maar het was na een paar dagen bij Peter en Neeltje wel lekker om de kofers uit te pakken en een eigen plek te creëren. Nadat we wat fotolijstjes hadden gekocht waarin we de foto’s van de familie en de poezen hadden gedaan, de “trouwballen” zoals Martijn ze noemde, hadden neergezet, de kaarsenstandaards gevuld met gekochte kaarsen, wierook gekocht en gebrand hadden, werd het meer en meer ons huisje. Het notenrapen hebben we nu steeds om de twee dagen gedaan. Vooral het “de-husken”, de jasjes eraf halen, is een lekker ontspannend karwei, in de zon op de veranda. Tijdens het oprapen kwam steeds een fantail, een soort koolmeesje-achtig vogeltje met een lange staart, die hij kan uitwaaieren, heel nieuwsgierig om ons heen vliegen. Hij volgt je en luit je toe en gaat op een halve meter afstand op een tak zitten kijken. De afgelopen dagen hebben we nog geen regen gehad en eigenlijk steeds lekker weer. Zodra de zon schijnt, dus vanaf ’s ochtends zeven uur, wordt het lekker warm. Dus bij bewolkte dagen is het meteen kouder, dan merk je dat het herfst is, hoewel dat nog niet zo koud is als we gewend waren. Wat een nadeel is, is dat mensen hier eigenlijk geen verwarming hebben. Als het buiten lekker is, zoals nu, is het in huis ongezellig fris. ’s Ochtends en ‘s avonds kan dat echt onprettig zijn. april 1997


Eileen, die hier woont en die nu tijdelijk in “de cottage”, een kleiner huisje op het terrein woont, heeft ons een elektrisch kacheltje gegeven, dat wel goed helpt. Maar het zonnige warme weer is echt heerlijk. Wat een luxe, dat het nu eigenlijk oktober/november is en korte-broeken-weer! Het afscheid in Nederland was naar, maar vooral denk ik voor de achterblijvers. De avond ervoor in Amsterdam was heel gezellig geweest, heel ontspannen en licht. Op Schiphol waren mijn ouders en zus en Ronalds ouders en zus. We hadden vooraf afgesproken niet eerst nog koie met elkaar te drinken. De gezelligheid met elkaar hadden we tenslotte al de vorige avond gehad en dan krijg je zo’n situatie waarbij je eigenlijk al weg kan en het afscheid uitstelt. Dus na het inchecken liepen we naar de douane en daar begonnen meteen de tranen te vloeien. Dat was naar. Toen ik Yvonne vasthield en ik haar voelde schokken, had ik de neiging iets te zeggen van “leuk dat ik je heb leren kennen”. Daar was ik zelf verbaasd over; we gaan niet dood of zo! Ik kon het redelijk aan, totdat we na de douane, door de glazen wand de hele familie zagen staan zwaaien. Toen brak ik echt. Ik bleef tijdens de eerste vlucht een beetje druilerig. Dat is het voordeel van een lange vlucht; tijdens de laatste vlucht werd ik opgetogen over het naderende weerzien. Ronald en ik merken allebei dat we het heerlijk vinden om in een dorp te wonen. Als je David’s cinema en de tot nu toe leukste plek om koie te drinken, binnenloopt is er een grote kans dat Martijn of Christiaan daar zitten of anderen die we inmiddels kennen. We stellen ons voor als de new owners of the As You Like It restaurant en mensen knikken dan en zijn enthousiast en geven direct tips. We zijn dus al echt iemand in Kerikeri en herkennen mensen op straat. Een voorbeeld: in de bookshop zeiden we tegen de eigenares dat we van onze oom en tante, de Bollens, hadden gehoord dat zij in het plaatselijke koor zingt. O, zei zij, dan zijn jullie de mensen die het restaurantje hebben gekocht! Het is zelfs zo’n klein dorp dat toen we gisteren naar een auto stonden te kijken, Christiaan daar net langsreed dus toen we gisteravond erover vertelden wist hij al over welke auto het ging. Zonder auto begin je hier niets, het huis van Peter en Neel ligt buiten het dorp en is te ver om te lopen. Je blijft dan dus afspraken maken om mee te rijden of opgehaald te worden. We konden weliswaar van Eileen het knalblauwe Morris Minortje uit ’54 lenen, maar dat was een tamelijk krotterig wagentje en lenen blijft toch problematisch (“as long as you don’t hit anybody”, zei Eileen). Dus vanmiddag gaan we onze witte Mitubishi Sigma uit 1984 ophalen (vraagprijs $ 3200, geboden en gekregen voor $ 2850 = f 3800,-). Dan ga ik ook eens proberen te rijden. Oei, best spannend! In een volgende brief zal ik meer schrijven over het restaurantje. Je kan ons daar schrijven, adres: Veel liefs aan Jaap, echt jammer dat we niet nog langer hebben kunnen kletsen. Liefs, Hanneke PS ook de groeten van Ronald

april 1997


Kerikeri, (donderdag) 1 mei! Het was de langste dag tot nu in Nieuw-Zeeland en niet alleen doordat we om zes uur wakker werden! We waren er al om 5 voor 7, voor de Vickerstafs en Debbie omdat het toch maar 3 minuten rijden bleek te kosten. Gay ging met mij door haar routine heen (alles aanzetten, koie zetten etc.) en Stewart door de zijne met Ronald (tafels en stoelen buiten zetten, vloer onder de counter schoondweilen). Toen Gay bij het maken van de muins en Stew bij het zitten en roken aan was gekomen trok ik aan de bel, want Ronald is van ons Hoofd Koken. Gay heeft ons verder de hele dag terzijde gestaan, bij het bedienen van de kassa (mainly my job) en het maken van cappucino’s, ice-cofees, scrambled eggs, chips en nog meer (mainly Ronald’s job). De “girls”, Debbie en Annie, werden al vrij snel wat toeschietelijker, na enig uit de boom kijken, toen ze merkten dat er met ons te lachen viel. De veranderingen die wij nu al hebben doorgevoerd zijn, behalve de man/vrouw taakverdeling (ik ben degene die buiten zit te roken en grumpy kijken, uiteraard!), dat ik bloemetjes op de tafels heb gezet (margrietjes uit Eileens tuin en herfstbladeren) en dat we alleen de 3 Evian-parasols hebben opgezet. Volgt de rest! Op dit moment klinkt één (of een heel orkest?) doedelzak(ken). In Kerikeri is altijd wat te doen! Tot zover de eerste berichten uit AYLI. Groeten, Hanneke en Ronald Kerikeri, (zaterdag) 3-5-97 (6.30 AM!) Goeiemorgen (-avond voor jullie) Hoe is het in het Groningsche. Wij staan hier aan het begin van alweer onze 3e dag. Het lijkt al heel gewoon. Het leek gister veel rustiger, maar de omzet was iets hoger. Het kwam ook doordat wij zelf meer ingewerkt zijn. We vinden het in elk geval nog leuk. Wat betreft het faxen: jullie mogen ook best over allerlei dit, datjes, koetjes & kalveren schrijven, hoor. Een fax is veel meer een soort telefoongesprek dan een Echte Brief (die kunnen we daarnaast ook nog gaan schrijven). Vertel dus gerust jullie belevenissen. Wij raken al helemaal ingeburgerd in Kerikeri. We spreken de shopowners bij hun voornamen aan en verscheidene mensen hadden alweer gehoord dat AYLI nieuwe eigenaren had. Dat winkelen voor AYLI gaat overigens heel gemakkelijk. Je stapt een winkel in, zegt dat je van AYLI bent. Alles wat je koopt, komt op een lijstje en als de pagina vol is, betaal je. Niks geen formulieren en moeilijke dingen. Nou, wij moeten bijna weer naar het werk. Tot schrijfs/faxs/bels. Liefs, Ronald en Hanneke mei 1997


PS toch nog een Zakelijke Vraag: is op één van de girorekeningen een restitutie van de vliegreis aangekomen, ca. f 2000?? En wil je de saldi van alle rekeningen (incl. BV) nog een keer opsturen. Bedankt! dinsdag 6 mei Lieve familiefaxlezers! O, o, o, wat alweer een tijd geleden dat we jullie iets hebben laten horen over onze belevenissen aan deze kant van de bol! Laat ik maar beginnen met antwoorden op vragen en reacties en opmerkingen: Herfstbladeren (Job): Tja, ik moet zeggen dat het hier verder niet herfstig is, behalve misschien dat er veel spinnen zijn en dat het ’s ochtends nattig is. Bovendien zijn de meeste (native) bomen hier groenblijvers. Een aantal geïmporteerde bomen verkleuren, zoals een grote Canadese eik (geloof ik) hier voor het huis, waarvan ik dus de bladeren had. Verandering in rekwisieten (Job): Voorlopig willen we niet meteen allerlei uitgaven doen dus proberen we het met kleine middelen te doen. Gail, de van oorsprong Canadese, aardige vrouw in de lijstenwinkel naast ons, die zelf ook horecaervaring heeft en die een slechte relatie met de Vickerstafs had, zei dat ze nu al veranderingen ziet, in de uitstraling van de tent. Pooh en Soie (Job): We vinden het heerlijk om verhalen te horen over de poezen en dat is niet pijnlijk. Shantykoor (P+G): Hoezo Shantykoor? Is dat niet met debielen? We zijn weliswaar niet gegaan gisteren, maar het is een heel serieus koor met een professioneel dirigent. Ze werken veel samen met leden van het ilharmonisch uit Auckland. Op 16 mei hebben ze de uitvoering van het “War and Peace”-programma. De componisten weet ik niet uit m’n hoofd, maar zal zeker Byrd, Bach en Palestrina (kunnen) bevatten. Gratis kop koie voor de mensen die de vorige eigenaars missen (Frits): We hebben je idee niet uitgevoerd, maar het zou best gewerkt kunnen hebben, hoewel de mensen die blij zijn dat ze weg zijn, waarschijnlijk vanaf nu pas langzamerhand komen binnendruppelen. Vandaag kwamen zowaar Rolf en Betty binnen. Voor hen was het voor het eerst sinds drie jaar dat ze de tent zagen. Ze zullen ons een keer foto’s laten zien van hoe het er toen uitzag. Betty had nog een aantal bruikbare tips. Smeltend ijs (Piet): Het is werkelijk gezellig met de meiden. Ronald en ik spreken tegen elkaar ook Engels, anders is het zo onbeleefd tegenover Annie en Debbie. Als er even iets is wat zij niet hoeven te horen (of wat een klant niets aangaat) zeg ik wel wat in het Nederlands. Ook daar moeten we mee oppassen, blijkt, want toen Ronald daarnet zei dat hij mij thuis zou afzetten om dan zelf op de zaak nog erwtensoep te maken die we morgen zullen lanceren, zei Debbie: “He’s gonna leave you all alone at home”, of zoiets. Toen ik opmerkte dat haar Nederlands al redelijk goed was, zei zij dat ze drie jaar Duits mei 1997


had gehad. Vrij ongebruikelijk, voor een Kiwi. Wat bleek? Ze had “Rudolf Steiner” gedaan, drie jaar (bovenbouw) in Hastings. Dat verzin je toch niet? Als er in Kerikeri een Vrije School was, had ze daar haar 4 jaar oude Ricky opgedaan. Vooral de eurythmie noemde ze, die had haar geholpen tegen haar migraine. Rabarber (Yvonne): Fijn dat de plant die van Langbroek naar Den Haag naar Terneuzen is gereisd, nog steeds in de running is. Winkelsysteem (Yvonne): Het is inderdaad heel anders: In Den Haag bij de Appie zelfscannen en betalen met de PIN en hier in een winkel zeggen dat het voor AYLI is. De meesten schrijven het dan op een lijst en sturen maandelijks de rekening. De Mitre 10 aan de overkant (weten jullie nog, van de video?), een soort uitgebreide Blokker; huishoudelijk, tuin-, elektronisch, wilde referenties hebben, die konden aantonen dat we geen wanbetalers zijn. Belachelijk! Er is hier trouwens al wel een PIN-systeem: EFTPOS. Dat is voor onze shop niet echt handig, want kost veel in de aanschaf en bovendien geven mensen niet echt gigantische bedragen uit bij ons. Ik heb vanmiddag mijn BNZ-pasjes (waarop resp. “Hanneke Kiel” en “H. Kiel - Business” staat (ben ik dat?) met een zelfgekozen PIN geladen. Daarvoor heb je identiicatie nodig. Ik pakte mijn paspoort al, toen Diane, die onze rekening heeft geopend en het banksysteem heeft uitgelegd, erbij kwam staan om te vragen hoe het ons verging. De dame waar ik mijn PIN zou gaan laden, vroeg aan Diane of die ons kende en dat was genoeg identiicatie! Weg paspoort dus. Grappig niet? Ook handig dat je zelf je PIN mag kiezen. Ik heb gewoon dezelfde voor beide passen. Sandwiches of taarten (Gré): We verkopen eigenlijk twee soorten eten: hartig en zoet. Hartige dingen zijn de pies (kleine taartjes, meest met een dekseltje van deeg), zoals lamb curry, steak, spinach and feta, ham/asparagus. Daarnaast kleine pie-tjes ofwel savouries, sausage rolls (een soort kleine saucijs). Dan heb je een aantal quiches en meestal stukken pizza, verschillende soorten sandwiches en dus de chowder. Erg lekker: dikke soep met krab, garnalen en visilets en lekker gekruid. Dit alles staat op de toonbank, in de kasten die op de foto’s te zien waren. Dan kan je daarnaast een aantal dingen bestellen, zoals toasted sandwiches (tosti’s zeg maar), ish & chips uit de frituur (daar gaan we een eind aan maken, ruikt heel snackbarrig), ontbijten, zoals bacon and eggs en sausages en tomaat of steaks met salade. In de afdeling zoet hebben we dan de muins die Ronald elke ochtend vers maakt en verschillende soorten taarten en cake, zoals de carrot cake, die volgens Neeltje beter is geworden dan ten tijde van de video, custard slice, een soort tompoes, apple strudel, lemon slice, een soort boterkoek met een citroen-icing erop. Verder de befaamde pikelets, die werkelijk heel lekker zijn, een soort kruising tussen scone en pannenkoek. Wat mensen nemen is heel verschillend. Wat mij opvalt is dat veel mensen én een pie of een sandwich én iets zoets nemen, als een soort toetje. Wat je ook wel ziet, is dat ze allerlei verschillende dingen nemen en dat vervolgens niet opkunnen en dan een cake in een zakje meenemen. Dat gebeurt sowieso veel: dat mensen een pie, sandwich of cake in een zakje doen en meenemen. In principe kan bij ons alles “take-out”, ook de chowder (in een plastic bekertje met deksel). Toeristen/inwoners (Gré): Het is voor ons natuurlijk moeilijk te zien, maar volgens mij komen er inderdaad veel locals. Gay en de meiden kennen veel mensen die binnenkomen en wij zien nu zelf ook al bekende gezichten. Rolf en Betty herkenden mei 1997


mensen die toen ook al bij hun kwamen. Wat wel grappig/vreemd was, was dat ik bij de Medical Clinic was, tegenover ons, voor nieuwe pillen. Ik werd geholpen door Nigel, een hele mooie dokter overigens. Hij zei al dat ze vaak bij ons kwamen en dat ze ons vaak gebruiken voor catering. Toen ik terug was in de shop kwam de receptioniste binnen. En in de middag ook nog Nigel, die mij helemaal niet zag staan. Terwijl we die ochtend nog zo intiem hadden gepraat, over mijn menstruatiecyclus en mijn gewicht en of er medische problemen zijn in mijn familie! Neeltje noemde hem een glamourboy. Bij sommige mensen die in de shop komen, voel je je opeens bedienend personeel. Zo’n houding had bijvoorbeeld dokter Nigel. Vermoeiend (Dorothea): Ja, de eerste dagen vooral erge moeie voeten. We liggen elke avond om tien uur op bed. Zaterdag was onze vrije avond. Om vijf uur naar “Jerry Maguire” in de cinema, daar een hapje gegeten en om kwart over negen op bed. Kapot! Zo, aan mij om nog wat losse eindjes vast te schrijven. * Ik heb Hanneke even uitgelegd wat een Shantykoor wel is. Excuses voor het taalgebruik. * De custard slice is een soort tompouce, maar geen echte. Wie stuurt mij het recept voor banketbakkersroom? En wie heeft nog een recept liggen voor een licht soort taart/cake/gebak? En maaltijdsoepen? * De Dokter: is niet zo mooi, hoor. * Eze Kiel, onze kat, aka Zeke. Daar hebben we (nog) niet zoveel contact mee. Hij schijnt ons zo nu en dan op te wachten op de veranda (volgens Eileen). Maar we zien hem niet binnen (hij eet bij Eileen). Maar als Eileen binnenkort een weekje weggaat, zullen we hem wel vaker zien verschijnen. We worden al echte Kerikeriërs; herkennen mensen, worden herkend, gaan geroutineerd naar winkels, bank etc. Een heel ander leven, wel leuk. Zaterdag was ik tafeltjes aan het lappen en moest ik toch even terugdenken aan mijn vorige leven met leaseauto’s, projecten, pakken, enzovoort. Tja, daar sta je dan… Maar we zijn nog geen drie weken hier en ik voel me al Kiwi en we zijn nog geen week in AYLI en het voelt alsof ik nooit anders heb gedaan (nou ja, bijna on both accounts). Goed lieve mensen, dat was het alweer. Er rolt weer een verzoek om info (Dorothea) dus we versturen dit snel. Tot media’s! Liefs, Ronald & Hanneke mei 1997


Kerikeri zondag 11-5 Dag lieve familieleden Een pluim voor snelheid gaat uit naar Gré die, hoewel ze naar haar schrijven op het punt stond de deur uit te gaan toen onze lange fax binnenrolde, per direct een recept voor banketbakkersroom opstuurde. Dat recept hebben we direct toegepast in de custard slice die we de naam “Tom Pooh’s” gaven. Ze verkochten goed. Evenals overigens de “Dutch green pea soup”. We hebben trouwens het vanillestokje vervangen door vanille essence. (resp. de dure “Rookwurst” door Frankfurters). Om maar weer even wat vragen te beantwoorden: Marijke (zus): voorlopig gaan we geen mensen ontslaan. Zeker Debbie niet, want die werkt als een paard en doet het meeste kook- en bakwerk. Overigens, Dorothea, zij is 28, mijn leeftijd dus, hoewel ze veel ouder aandoet. Het werk van Annie is vooral de afwas en andere hand- en spandiensten. Werk dus dat wij op zich ook wel kunnen en op maandag, als zij vrij is, ook doen maar tijdens de middagpiek is het met vier mensen wel iets beter te doen. Voorlopig houden we haar dus, hoewel we misschien de uren nog iets gaan aanpassen. Ze is 49 hoewel ze even in de dertig lijkt. Ze is afkomstig van Tonga, een “Islander” dus, en heeft daardoor wat moeite met het Engels. Mar ze is heel pienter en heeft de hele wereld over gereisd, vroeger met haar man die engineer is*. Nu gaat hij zonder haar, nog een paar jaar, voordat ze met pensioen gaan. Vandaar ook dat zij nu wat bijverdient. *op een boot, dus. Marijke, we hebben nog niet veel jonge mensen van onze leeftijd ontmoet. Die zijn er ongetwijfeld wel. Ik kon niet helemaal lezen wat je daarna in de kantlijn scribbelde: “Is er een pretleven?”(?) In elk geval is dat er niet echt. Er zijn mensen die ’s avonds uitgaan in de pub (waaronder Debbie) of in de club, gecombineerd tennis-, bridge- en oud-strijders(waaronder Gay en Stew). Een ander groepje frequenteert weer de cinema (waaronder wij). Daar spraken wij al met wat jonge mensen, zoals een onderwijzeres en timmerlieden. Maar we hebben niet meteen adressen uitgewisseld. Mensen zijn hier meer op zichzelf (waaronder wij). Soepen (Yvonne) - Bedankt voor je opsomming. De volgende lijken mij wel interessant: Highland Chicken Soup en de Cocka-Leekie. Verder ook nog wel de bereiding van de Inverness Sandwiches. Leuk voor een eventuele “Schotse Week”. Ook ben ik (nogmaals, want ik ben het verloren) geïnteresseerd in de Kerrie Kippensoep van Gré. Werknemers (Piet) - Er is dus met onze werknemers, Debbie en Annie, niets oicieel geregeld. Zij werken - in principe volgens vooraf opgesteld uren - en betalen belasting volgens het PAYE-systeem. PAYE = Pay As You Earn. Dit gaat als volgt: elke dag schrijf ik de gewerkte uren in een schriftje. Eenmaal per week - op woensdagavond - neem ik die uren over in mijn wages-boek. Het totaal aantal uren x het uurloon geeft het bruto salaris. Dat zoek ik op in het belastingtabellenboek en vind daarbij de in te houden belasting. Deze bedragen (gross, tax & net) neem ik ook op in het wages-boek. De netto bedragen haal ik met een cheque van de bank en doe ik in loonzakjes, die de dames op donderdag ontvangen. mei 1997


Eenmaal per maand tel ik de wekelijkse bedragen op en vul een belastingaangifte in. Het bedrag moet ik voor de 20e van de volgende maand afdragen. Jaarlijks moet ik een jaaropgave doen (31/03/98 dus). De GST (= BTW 12,5%) moet ik 2-maandelijks doen, maar ik weet nog niet hoe. Films (Yvonne): Jerrie Mekwaaiur was wel aardig. Glamourboy (alweer een) die tot inkeer komt. Die rol hadden we Tom Cruise al eens zien spelen, had ik het idee. The English Patient komt hopelijk nog, maar pas als die in Auckland niet meer draait (niet meer verkoopt). Zojuist (zo. middag) zijn we naar Romeo and Juliet geweest. Veel geweld en kemp, maar ook uiterst indrukwekkend dat alle teksten van Shakespeare vrijwel onaangepast gesproken worden, tot en met proloog en epiloog door een nieuwslezer op tv. Een van de betere ilms in tijden, vonden wij. Winnen (Yvonne): Het antwoord is nee. Het waren standaardvragen voor een nieuw te openen medisch dossier. Foto’s (Yvonne e.a.): Het rolletje is bijna vol, maar we komen er gedurende de dag nooit echt aan toe. Zal morgen Debbie vragen Ronald en Hanneke in actie te kieken. Hemelvaart (Yvonne): Tja, niets van gemerkt dus. Ik kan me herinneren dat dat Whitsun heet, of is dat Pinksteren? Wel is het vandaag Mother’s Day, dus iedereen kocht gisteren bloemen. Er is hier niet echt één religie, je ziet allerlei verschillende kerken. In Kerikeri is overigens ook een Anglicaanse. Spotted Dick (Frits): Ondanks de wat dubieuze naam stond die ook al op ons lijstje, hoewel nu blijkt dat Mrs. Beeton het recept niet kent (of onder een andere naam waardoor niet te vinden). Cock-a-Leekie kent zij overigens ook. Wij vonden hier in de boekenkast nog een heel handige “Mrs Beeton’s Every Day Cookery and Housekeeping Book”. Leerzame wenken vond ik met name: “A mistress should rise at latest seven o’clock”, “On entering the kitchen, invariably say: ‘good morning, cook’ (a courtesy much appreciated below stairs)” en: “Young wives are often lonely and talk to their maids for a change; it is a bad plan, depend upon it, and often causes disagreeable liberties to be taken”. Ik zal Debbie morgen anders benaderen! Bedankt, F+M, voor de recepten. Ontbijten opwarmen doen wij absoluut niet, Fortnum & Mason is dus nu passé! Dorothea’s banketbakkersroom was de tweede en vergelijkbaar met die uit Groningen. Toch bedankt uiteraard! Het Country Festival gisteren heeft ons geen windeieren gelegd: de hoogste dagomzet tot nu toe. De Vickerstafs hadden direct al aangeboden om te helpen en dat was gedurende de middagpiek erg prettig. De band heette de Serenes (dat van Willie Nelson was uiteraard een grap), het was een Maori-familie met gezellige countrymuziek. Vol terras, goede sfeer. mei 1997


En dan hebben we nog niet eens verteld over ons huisdier, waar we toch al veel mee te stellen hebben gehad. Hij heet Bertje, heeft een driehoekig hoofd, is groen en vouwt zijn pootjes voor z’n borst zoals Pooh. Het lastigste is al hij tussen het scharnierende gedeelte van de deur gaat zitten, want die kan dan niet meer dicht. En nog akeliger is het als hij niet meer is waar hij het laatste was, want dan kan je ’s nachts als je naar de wc gaat op hem stappen. Prijsvraag: wie en wat is Bertje? Het is het dan met Eze, vraag je je af. Die zien we niet veel. Volgens Eileen zit hij wel op de veranda te wachten, maar hij komt (nog) niet binnen. Morgen vertrekt Eileen voor een weekje naar Auckland. Wij moeten dan voor The Black Cat zorgen, dus door honger gedreven zal hij wel binnen willen komen. Misschien dat hij dan aan ons went. Tot zover maar weer. Dit was Kerikeri. Het was vandaag een bewolkte dag, maar niet koud. Ook hebben we nog steeds niet veel regen gehad. Voor de komende week staat niet veel spectaculairs op het program. Morgen gaan we (denk ik) alsnog naar de BOI-Singers. Verder zijn we bezig om onze nieuwe menukaart & huisstijl verder uit te werken. Daarover later meer. Liefs van Ronald & Hanneke PS Frits, wij hoorden dat jij igureerde in de pretpers onder de kop “aan het graf onthuld…”. Proiciat met je BN-schap. Sort of… Kerikeri, (donderdag) 15-5-97 Hallo lieve ouders even op de valreep van jullie vertrek een faxje uit NZ. Bedankt voor alle recepten die jullie doorgestuurd hebben. Hopelijk kunnen we er een aantal van gaan proberen. De snert (Dutch Split Pea Soup) hebben we nu een aantal keren gemaakt en loopt redelijk goed. Zeker als het wat kouder is, willen de mensen wel iets warms eten. Zo wil ik morgenmiddag eigenlijk een lasagne proberen. Wij vinden het lekker weer, maar sommige NZ-ers vinden het dan toch koud. Maar in de supermarkt kom je dan toch weer iguren tegen in t-shirt, korte broek en op blote voeten. Tja, het is een raar land. Wij hebben vandaag ook de landlord (= eigenaar van het AYLI-pand) op bezoek gehad. Het lijkt mij wel een vriendelijke man. Het is goed om te zien dat er zo door de week veel locals komen om te lunchen, en toch veel mensen die we regelmatig zien. Dat is een goede basis voor de omzet. Vanaf (waarschijnlijk) volgende week gaan we het rooster enigszins aanpassen. O.a. pas om 8 uur ’s ochtends open, voor die tijd komt er toch niemand. Zo kunnen we ook de loonkosten een beetje onder controle houden. Afgelopen maandag zijn we naar de repetitie van de BOI-Singers geweest. Dat was wel leuk. Wij vielen met onze neus in de boter van de bekende koorstrijd: gezelligheid vs. kwaliteit. De dirigent heeft ontslag genomen en een brief met voorstel geschreven. “Option 3 - continue (zoals het nu gaat) which will send the choir back into the doldrums where it was when I irst came to Kerikeri”, of woorden van die strekking. Yvonne zal zich er wel iets wilfred-achtigs bij kunnen voorstellen. mei 1997


Het was werkelijk verschrikkelijk hoe de diri tekeer ging tegen het koor. Echt schreeuwen en tieren en vreselijk cynisch. En de singers zijn zo murw dat ze niet reageren. De kwaliteit viel ook wel wat tegen. H. en ik grepen allebei muziek en gingen bij onze stemgroep zitten. Hanneke te midden van een behoorlijk aantal 1e en 2e sopranen, ik bij de ene (1e) en de andere (2e) tenor. Op het programma staat de 4-stemmige mis van Byrd (!) en een aantal madrigalen. De mis heb ik al eens eerder gezongen en de madrigalen zongen we zo mee. Er was geen enkel stuk dat in één keer goed ging en dan te bedenken dat a.s. zaterdag en zondag de concerten zijn. Na aloop van de repetitie spraken we nog even met de diri, die zei dat wij “obviously good readers” waren en ons uitnodigde met het concert mee te doen. Zondag zing ik dus in een concert van de BOI-Singers (H. niet want mis is onbekend). De maandag daarop is er een vergadering (De ALV) waar over de Toekomst Van Het Koor gesproken zal worden. Jullie horen het nog! Nou lieve mensen, ik wens jullie (namens Hanneke die al te bed op ligt) heel veel plezier op jullie lange reis. We wachten jullie logboeken-in-brief-vorm met spanning af. Liefs, Ronald & Hanneke PS deze brief gaat naar de hele familie. Jullie dus ook van harte gegroet. En bedankt voor alle berichten die we van eenieder ontvangen. Kerikeri, (woensdag) 21-5-97 Dag lieve familie, Ja hoor, we zijn er nog. Soms komt het er even niet van om ervoor te gaan zitten… en voor je het weet is er dan een ‘mediale stilte’. Daarenboven is nu onze fax en telefoonlijn dood en kan er helemaal niet gecommuniceerd worden. Wat is er zoal gebeurd na ons vorige schrijven? Vorige week hebben wij de TV, die in AYLI aan de muur hing, eraf gehaald, en samen met de videorecorder mee naar huis genomen. In AYLI ziet dat er gelijk beter uit… en nu hebben we ook TV. Via de een of andere antenne die op het huisje zit kunnen we - met veel sneeuw - 1 enkel kanaal bijna ontvangen. Veel beter is de video. In de lokale -theek huren wij 5 ilms voor 8 dagen voor slechts $ 10. We hebben dus al enige ilms gezien en er is nog heel veel keus. Niet dat we alle avonden thuis zitten, hoor. Zaterdag was er een Soische Bijeenkomst op Rivendall. Generale Antropop Secretaris Hans (nu NZ, voorheen NL) Mulder vertelde aan een, mede door ons gemêleerde groep over zijn recente reizen naar Rusland, Bangkok, Dornagel en de Filippijnen. Het precieze doel ontgaat mij nu even, maar het is altijd ergens goed voor. Hans vertelde m.n. over allerlei Bio-Dynamische boerderijen en zo. Wij ontmoetten daar moeder-en-dochter “Mahoe mei 1997


Farm” waar ze heerlijke Nederlandse kazen maken. We kopen er al wat, en dat wordt waarschijnlijk wel meer. Op zondagochtend struikelde ik, terwijl ik ’s ochtends vroeg in ochtendjas de stralende blauwe lucht betrad (nee, dit klopt niet helemaal. Ik betrad de tuin). Nu ja, ik struikelde over een pakket, dat de voorgaande dag bezorgd was. Van Yvonne. Heerlijke koie, eindelijk weer hagelslag, tikkels-voor-in-de-auto en - nogmaals - de PWA-bijlage van de Trouw. Verder nog de VT-Wonen en een Willy Nelson CD. Kortom: het leek wel Sinterklaas. Bedankt dus! Tegen de middag vertrokken wij naar het kleine St. John kerkje in Waimati North - 20 km van Kerikeri. Daar was het concert van de BOI-Singers. Eerst nog een repetitie, waarin director Lawrence (Larry) Jenkins weer zo tekeer ging dat zelfs een sopraan in tranen geraakte. Vervolgens was er een shared lunch, waarvoor eenieder etenswaren had meegebracht. Vervolgens het concert. Onder het publiek, dat voornoemde St. John’s geheel vulde, telden wij: Peter, Neeltje, Martijn en Paul (en Hanneke!) Leuk, dus. Omdat ik de 4-stemmige mis (Byrd) en de madrigalen ook al had meegerepeteerd, besloot ik om het gehele concert mee te zingen. Voor de pauze de mis, die erg goed ging (zeker als je relatief spreekt) en daarna de madrigalen, die afgewisseld werden met voorgedragen gedichten, bijvoorbeeld sonnetten van Shakespeare. Ook leuk dus. In de pauze was er “tea” voor zangers & publiek. De laatsten betaalden $ 3 om de door ons gefourneerde lekkernijen te mogen oppeuzelen. Allemaal zeer ontspannen en gezellig. Na het concert - en een snelle koie in de cinema - op bezoek bij P&N, voor een avondmaaltijd. Neil, van die cinema dus, zei dat hij verwacht had dat wij i.v.m. AYLI niet meer zouden langskomen. Hij vond het leuk dat we toch bleven komen. In principe is Neil overigens tijdelijk de baas, omdat David op vakantie naar Europa is. (Al schrijvend giet ik nu thee in de suikerpot - verder alles goed). Maandag, aansluitend aan het werk, de vergadering van de BOI-Singers, met alweer een shared tea (= avondmaaltijd!). De vergadering bezorgde ons een sterk gevoel van (GICA) Déjà Vu. Eindeloos geouwehoer, peilingen t.b.v. eventuele stemmingen. Voorstellen die ter tafel komen en er - al dan niet bewust - weer vanaf vallen. Oeverloze herhalingen van zetten. Een 2-tal interessante moties: “I move that we sever all relations with Larry” “I second that motion” (anders mag er niet over gestemd worden, of zo) “I request a paper ballot” (om het leuk te maken) De uitslag: 11 voor, 13 tegen, 4 onthoudingen, 6 helemaal niet ingeleverd en 2 helemaal niks (dat zijn wij dus). “I move that this choir should sing in harmony” (vrij veel voor, enkelen tegen, onduidelijke telling, verder niets mee gebeurd). De uitkomst: volgende week weer vergaderen, met Larry erbij. We houden jullie op de hoogte. Na het gezellige samenzijn was er reeds weer een avond voorbij. mei 1997


Dinsdagavond lag er nog steeds de grote stapel video’s op ons te wachten. Terwijl ik afwaste, douchte en een maaltijd bereidde, keek Hanneke naar Muriel’s Wedding. Daarna zagen we nog Rising Sun, naar Chrichtons boek, met o.a. Connery. Vanavond (na accountant & cinema) is het dus schrijfavond. Zowel voor de “vriendenbrief” die snel weg gaat als voor deze fax, die nu ten einde loopt. Zodra de telefoon weer werkt, komt tie. Liefs, Ronald & Hanneke PS de openstaande vragen: • de emigratie daar valt weinig over te melden. De opleidingszaken liggen bij de NZQA ter beoordeling. We hebben een oiciële brief van de bank, betrefende ons geld. Ik bel snel weer met Malcolm Paciic. Ik maak me er niet echte zorgen om en ga ervan uit dat het goed komt. • Eze (“Ziekje”) Dit weekeinde hebben we daar - bij afwezigheid van Eileen - het contact mee uitgebouwd. Na initiële schuchterheid blijkt Eze wel degelijk een kat te zijn, niet wars van enige aandacht. Nu Eileen terug is, zien we hem gelijk minder vaak. • Bertje U Inderdaad, een bidsprinkhaan. Zojuist echter vond ik hem liggend op z’n rugje, de geest gevend. Ik heb hem buiten gelegd, voor wat frisse lucht maar ben bang dat hij het niet redt. Zijn broer, Bertje, is ook al bezweken. • ontbijters Er komen niet heel veel mensen ontbijten. Een aantal regulars komt ’s ochtends voor een thee of koie, en muin ofzo. Soms komt er iemand voor een uitgebreidere maaltijd. Hallo, ook namens mij. Tja, wat valt er nog verder te melden. Job, bedankt voor je lange brief! Ik ga misschien wel op aerobics in de plaatselijke gym en/of op Tai Chi (Chinese Eurythmie) en we worden herder en page in de Kerstopera die Larry in elkaar gaat zetten. En we gaan met Paul een computerintroductieavond voor ouden van dagen in AYLI opzetten. Kortom: genoeg plannen, morgen is er weer een dag. Gegroet en gezoend, Hanneke & Ronald

mei 1997


Kerikeri, (maandag) 26-5 Aan de familiefaxlezers, The continuing story of the BOI-Singers… Larry was er vanavond bij om vragen te beantwoorden over zijn voorstel. Zoals hij het beschreef wordt het oude BOI-koor een soort kweekpoel voor mensen die van toeten noch blazen weten. In dit koor gaat Larry dan “musicianship” leren, noten lezen, tellen etc. De beteren mogen dan op auditie bij The Northern Lights, en mensen van het BOI die (na de training van Larry) heel goed zijn geworden, mogen door naar het andere koor. Mits daar plek is natuurlijk, want Larry dacht zelf aan 16 personen waaronder ook mensen uit andere steden. En mits je het leuk vindt om intensiever (en dus niet wekelijks) te repeteren. De stemming was vrij gespannen, vooral ook omdat Larry regelmatig “de loor” nam om het afgelopen concert te evalueren en het koor te vertellen wat het wel en vooral ook niet moet doen. Echt lachen werd het toen, na het nodige geharrewar over de exacte formulering, er over het voorstel van Larry werd gestemd. De uitslag (wij deden uiteraard als niet-leden niet mee): elf voor, tien tegen. Een “tie” dus, want Larry had zelf ook meegestemd. Pijnlijk moment. Uiteindelijk heeft Larry zijn voorstel min of meer ingetrokken door te benadrukken dat hij ontslag heeft genomen. Nu weten we dus nog niets. In elk geval gaan we op 28 juni auditie doen voor de Northern Lights. Hoe dat koor vormgegeven gaat worden is nog onderhandelbaar en hangt af van wie erin komt. U hoort ervan. Zoals reeds is uitgelekt, is zaterdag een ilm gemaakt in AYLI. Met Martijn als vaardige cameraman en Ronald en ik als zeventiende-eeuwse acteurs, is het een prima productie geworden, vonden wij allen. Sterke bijrollen zijn vooral twee hondjes (separaat), Neil van de cinema (achter David) en Annie. Hij gaat morgen op de post. To zover Kerikeri, goedenavond, Hanneke (donderdag) 29-5

FELICIFAX UIT KERIKERI, NIEUW-ZEELAND

Hallo Marijke, en van harte gefeliciteerd door je nichtje in Nieuw Zeeland. Hier is je verjaardag al bijna afgelopen maar daar begint ie net. Ik had gehoopt je zelf even te spreken, maar je bent er niet. Jammer. Dan maar een fax. Ik hoop dat het pakje al is gearriveerd, hoewel: 10 dagen…? Zo niet, dan wordt dat nog een verlate verrassing. Vandaag was het hier snertweer dus dat was goed voor de zaak. De erwtensoep ging er goed in, bij de Kiwi’s. Vanavond hebben we op de zaak wat herinrichtwerk gedaan, door de dozen met frisdrank in een nieuwe stellingkast te doen en de vriezers te verplaatsen, zodat je nu vanuit de zaak de vriezers ziet en niet meer de dozen met lesjes. mei 1997


Hoe is het daar in Nederland? Wisselend qua weer geloof ik. En volop lente natuurlijk. Hier is het (gelukkig) toch echt wel herfstig, door de herfstgeur en de donkere avonden kom ik automatisch in de Sinterklaassfeer. Heel vreemd. Dat gevoel had ik altijd in november. Dan moeten we hier maar Sinterklaas op 5 juni vieren of zo…! Christiaan kwam ook nog even langs vanmiddag. Dat vindt hij (en wij ook) heel gezellig. We stoppen hem dan ook altijd wat toe wat over is. Ik ben nu een soort suikernichtje geworden. Best leuk. Lieverd, een ijne dag. Veel liefs van Hanneke en Ronald (maandag) 2-6-97 Lieve Familie Het is nu middernacht in de nieuwe maand en we zijn net terug van een bezoekje aan P+N. Yvonne vroeg zojuist in haar fax wanneer er weer een familiefax kwam en ziehier… op uw wensen bediend. Overigens vroeg ze ook hoe het nou met de BOI-winter zat. Welaan, daar kunnen we sinds vandaag over meepraten: Het heeft VRESELIJK geregend en de brug is WEGGESPOELD! Eigenlijk begon het vannacht al te regenen en het is sindsdien niet meer opgehouden. En ook niet zo’n klein beetje. Neen, pijpen, stelen, katten & honden, de hele mikmak. In de middag gingen we naar P+N, om iets op de printer af te drukken en verder om Mahjong te spelen. Na het eten liepen we de studio even in, en zagen allemaal natte plekken. Na de koie begon het water al vanuit de studio het huis in te lopen. Ik wil natuurlijk geen paniek zaaien, maar je bent erbij en je schrijft erover. Dat wil het publiek! Live RAMP-TV, niet dan? Goed, blootsvoets en gewapend met blik (van mot, blik & veger) togen Hanneke en Ik aan het hozen, waarbij Peter de emmers water buiten leegde. Om ca. 11 uur besloten we toch maar weg te gaan. Eerst nog even buiten gekeken. En ja hoor, de vijver stroomde al bijna over. Toen we vervolgens met de auto bij de Stone Store Bridge kwamen, werden we door een Vrijwillige Brandweer opgevangen en teruggestuurd. De Brug was gesloten, vanwege overstroomd. Dus moesten we terug over Waipapa Rd, SH10 en vervolgens door Kerikeri heen naar ons huisje, dat we gelukkig droog aantrofen. De laatste keer dat de brug overstroomde was in ’81 en sindsdien is hij nog opgehoogd, zo zie je maar. Dat is dus ook de winter hier. Maar volgens Hanneke wordt de brug ieder jaar wel een keer afgesloten. Sinds we de AYLI-televisie + video hebben meegenomen, kunnen we video’s kijken, wat we regelmatig doen. Ze zijn hier nl. heel goedkoop. Zo heeft H. de gehele Pride & Prejudice geleend voor $ 3,50 voor 8 dagen. Dus elke dag kijkt ze bijna alle aleveringen. Gelukkig was ik ook een goede Darcy, anders had ze geen aandacht meer voor mij. Vandaag was een vrije dag, en morgen ook, vanwege de Queen’s Birthday. We hebben besloten niet open te gaan, maar hebben wel het (onzalige) plan bedacht om 8 uur de chiller te gaan schoonmaken. Nouja, dat moet ook gebeuren. Daarna gaan we met P+N naar de Rainbow Falls lopen, omdat die natuurlijk geweldig gegroeid zijn, met al die regen. Goed, tot zover maar weer. Het loopt tegen enen. Snel even faxen en tot snel! Liefs, Ronald & Hanneke juni 1997


plaatje 1


PS ons faxpapier is even op. Dinsdag zullen we nieuw kopen (hold your faxes) PPS Yvonne, wat dacht je van Taringa Iri hetgeen Hangend Oor betekent? Een goede naam voor je konijn? En dan noem je hem/haar in het kort Taringa. Dat betekent dan alleen maar Oor, maar klinkt wel goed. PPS De proefzending is nog niet aangekomen. Ik wacht met spanning. Kerikeri, (woensdag) 4-6-97 Lieve familie, Hè, dat gedoe met de fax… nu hebben we bij onze vaste PaperPlus - Bruna - winkeltje 5 rollen gekocht (tip Dorothea) maar helaas 30m/rol terwijl er maar 15m in onze fax past. Zois het altijd wat… Bovendien heeft Eileen problemen met onze fax… na 4 keer overgaan neemt de fax op, terwijl zij hem dan nog niet heeft. Ze meent allerlei telefoontjes te missen. Wat nu? Morgen nemen we de fax me naar AYLI en installeren we hem daar. Het nummer is +64-9-4077213 (Kijk eens hoe ik al helemaal NZ-se nummers kan schrijven) [plaatje 1]. Daarheen kunnen jullie dan ongestoord faxen. Dat nummer zetten we ook in de “vriendenbrief” die hopelijk snel uitgaat. We hebben wel een gewone telefoon bij Eileen, dus bereikbaar zijn we daar wel. Zojuist zijn we bij Dimitri & Chris, van Digital Design & Print geweest. Om het nieuwe logo van AYLI te bespreken, en het menu en het briefpapier. We hebben een leuk logo bedacht - een gestileerd espressokopje. Ook het menu hebben we een beetje aangepast. Hopelijk kunnen we snel enige voorbeelden opsturen. Voor de duidelijkheid: we hebben de video van ons en AYLI verstuurd naar Frits, met het verzoek er 2 kopieën van te maken op VHS, op onze kosten en die te versturen naar Huizen en Terneuzen. We begrijpen dat jullie allemaal snel het willen zien, dit leek ons het eerlijkst & praktischt (misschien is de band ondertussen aangekomen, Frits?) Yvonne, je brieven zijn aangekomen, de laatste (3e) vandaag. Ik ben ook bezig met een antwoord, houd goede moed! Je proefzending sigaren is jammerlijk omgekomen in de volautomatische stempelmachines van de PTT’s. Alleen nog geschikt als pruimtabak, en als zodanig niet lekker! Ik neem aan dat de rest in doosjes zit? O ja, betaal je alles wel van onze rekening?! Er zit nu (ruim) een maand AYLI op, dus vanavond moet ik weer de boeken houden. Qua omzet zitten we zo ongeveer op de score van vorig jaar, dat is één zorg(je) minder. Verder blijft het moeilijk voorspelbaar: vandaag was opeens 50% drukker dan gisteren. Waarom?? Komend weekeinde staat er nog iets leuks op het program. Vrijdag gaan we naar een Ierse avond op De Club. Zaterdag is juni 1997


“Mardi Gras”, afgesloten met een feestje in de cinema. We zullen ons dus niet vervelen. Nou ga ik me douchen en komt H. nog even aan het woord/de pen. Liefs & Groetjes Ronald Ik heb vorige week de band van Pride & Prejudice geleend, voor 8 dagen. Heerlijk heerlijk. Ik bleek de aleveringen 1,3 en 4 nog nooit gezien te hebben. Wat een meesterwerk is het toch. Frits, wil je mij het ISBN-nr van “The making of…” laten weten, dan kan ik proberen er hier aan te komen. Ik wil hem graag zelf hebben, nu. Bij nader teruglezen zie ik dat Ronald al had gemeld dat ik de P&P video had geleend. Zo vol ben ik er dus van. Van Yvonne begrepen we dat er een nieuwe Jiskefet-serie is begonnen. Hoe is het dit keer? Welke citaten horen jullie op straat? Is het de moeite waard t.z.t. de video op te sturen? Wij zien dus zelf geen TV en missen dat ook niet echt hoewel we niet echt mee kunnen praten met Debs en Ann, als die weer eens beginnen met: “Did you watch TV last night?” Meestal volgt er dan een soort programma dat ons bevestigt in ons beeld van het Kiwi-TV aanbod. To zover Kerikeri. Liefs, Hanneke Kerikeri, (zondag) 8-6-97 Lieve Familie, Nee hoor, geen mediastilte maar gewoon even geen tijd. We hebben veel gedaan om de a.s. vriendenbrief de deur uit te krijgen, naar al die mensen die nog helemaal niets van ons gehoord hebben. Dat werd dus wel tijd. Het is nog niet helemaal af, maar wel bijna. Vrijdagavond hadden we een Ierse avond in het Friends Restaurant (voorheen Adam & Eve, aan de Waipapa Rd). Via Ann hadden we kaarten gekocht. We deelden een tafel met Ann, haar man John en een vriendin, Winnie. Het was best druk, ca. 180 personen die zowel binnen als buiten (op een patio) zaten. Er speelde een lokale band, aangevuld met lokale Ieren en veel luitjes. Wel leuke muziek. Het diner bestond uit een bufet, wat sommigen van jullie niet onbekend voor zal komen (alleen waren er nu geen oesters!). Vrij standaard eten: aardappels, Ierse stoofpot, kippen en zo en groen ijs en groene pav (pavlova, een soort meringue met slagroom) toe. We waren wel de jonge minderheid, de gemiddelde leeftijd lag ruim boven de onze, maar we vermaakten ons goed. En mooi toevallig (of niet toevallig als je toevallig niet in toeval gelooft) dat Marijke nét toen ook in Ierland was - mooi hè? Zaterdag was het feest in Kerikeri. Mardi Gras zoals al aangekondigd. De hoofdstraat was afgezet en er waren allerlei activiteiten, zoals een parade, zang- en dansgroepjes enzovoort. En weer dezelfde Ierse band met luitjes. Even leek het (± 10.30) dat het heel rustig voor AYLI zou zijn, maar toen kwam er een behoorlijke stroom mensen (tot 2 uur of later). juni 1997


Een van de beste dagen tot nu toe. Wij hadden zelfs de eer dat een aantal acteurs van Shortland Street, een lokale MCW-GTST-ONM combinatie ons met bezoek & omzet vereerden. De NZ-se Dr. Frank, zeg maar. ’s Avonds gingen we met P+N naar de cinema, voor het Mardi Gras Feest. En met Martijn, die daarvoor uit Auckland was teruggekomen. Je moest je bijzonder aankleden, en na enig zoeken stelde Hanneke een mooi Oosters aandoend pak samen uit de klerenkast van Neel. Ik zelf had gelukkig m’n smoking bij me, afgemaakt met rode zakdoek op hoofd. In de cinema zagen we alle bekende iguren langskomen: de piraat, de dracula, de duivel, de clown, de jaren-20-er, de indiaan, de man-als-vrouw en de vrouw-als-man, de generaal en een soort kruising tussen Superman en Elvis die ook wel iets weg had van Meneer Storrem. Heel trefend was ook de André Hazes, die verwacht je hier toch niet! Alleen de Het Boertje en de KOIBOI ontbraken. De avond was leuk, in de cinema speelde de band en de Asterix-ilm in de achtergrond en werd gedanst. In het café werd gegeten, gedronken en gelachen en gedronken (of had ik dat al gezegd). We hebben onze auto maar laten staan en werden door de sobere lokale chaufeur Robbie Roy naar huis gereden. Na een - wat zal ik zeggen - wat moeizame start vanochtend werd het weer een mooie dag. De Dr. Frank die in het echt Stu blijkt te heten kwam nog langs, want hij heeft ook een tijd in het huis van Eileen gewoond. In de middag zijn we rustig naar de cinema gelopen (in korte broek en T-shirt, ja ja) om een koie te drinken en de auto te halen. Nu ga ik slapen. Liefs, Ronald + Hanneke

juni 1997


Beste/lieve/geachte .. De eerste zes weken in Nieuw-Zeeland zijn alweer omgevlogen en we hebben nu al zoveel nieuwe indrukken opgedaan dat het de hoogste tijd is om een aantal dingen met jullie te delen. Het vertrek & de reis Met heel veel goede herinneringen kijken we terug naar het feestje op 5 april. Het was erg leuk om zoveel mensen op de valreep nog even te zien en te spreken. Aansluitend, vanaf zondag, zijn we al onze spullen gaan inpakken. Op maandag 14 april stond er om 8 uur een verhuiswagen voor de deur, die een kleine vier uur later weer vertrok en ons in een leeg huis achterliet. De daaropvolgende dagen brachten we voornamelijk door met de familie - zo voeren we als toerist-in-Nederland-in-spe bijvoorbeeld in een rondvaartboot op de Amsterdamse grachten (want hoe kom je anders door die Airmiles heen). Na een kleiner afscheidsfeestje op woensdag in Het Winkeltje van Frits te Amsterdam was het dan op donderdag zover: om ca. half één verlieten we de Nederlandse grond op weg naar ons nieuwe land. De aankomst 35 uur, 3 ilms, 2 romans, 4 maaltijden, 4 vliegtuigen, 3 vliegvelden en 2 dozijn stewardessen later landden we in Kerikeri; het laatste stuk in een tweemotorig vliegtuigje vanuit Auckland. Op Kerikeri Airport werden we door de familie (oom en tante) opgewacht. We waren niet eens erg gejetlagged, waarschijnlijk door het wondermiddel Melatonine. Samen reden we naar hun huis, waar de rest van de familie en een groepje vrienden toevallig bijeen waren, waardoor we dus een gezellige ontvangst genoten. Het weer Op dit moment is het herfst, wat heel vreemd is. Je blijft omrekenen (21 juni is hier de kortste dag). De eerste dagen was het heerlijk warm, zelfs korte-broeken-weer, Nu begint het ’s ochtends en ’s avonds frisser te worden, hoewel er elke dag nog klanten op het terras zitten. We hebben een paar dagen regen gehad, maar iedereen verzekert ons dat het nog veel erger kan regenen. Gelukkig zijn er, naast de inheemse groenblijvers, een aantal geïmporteerde bomen, waarvan het blad verkleurt en afvalt, zodat je toch een gevoel (en de geur) van herfst krijgt. Met de herfstgeur en de donkere avonden krijgt met name Hanneke een sterk Sinterklaasgevoel. “Santa Claus he walks to thinking/ What he you now once could give”. Nee, dat werkt niet echt… Kerikeri Evenals in Den Haag wonen we in Kerikeri wederom in een dorp. Maar hier heerst toch wel een wat meer dorpse sfeer. Bijna iedereen kent wel iemand en de meesten kennen elkaar. Zeker in ons restaurant zien we toch heel snel veel mensen, die ons dan later ook weer herkennen en aanspreken. Kerikeri is niet groot, enkele duizenden inwoners, maar is behoorlijk snel aan het groeien. Binnen een jaar of 5 zou het in juni 1997


omvang verdubbelen, hetgeen natuurlijk niet slecht voor “de business” kan zijn. Ook wat het zakelijke verkeer betreft is Kerikeri een dorp. In de eerste weken stapte Ronald her en der winkels in, vertelde van ons restaurant As You Like It en had daarmee een rekening geopend. Nu lopen we gewoon bij kruideniers Alistair en Hilda, slager Moriki, groenteman Brian, bakker Greg of grootgrutster Dolly naar binnen, pakken een paar spullen en zijn weer vertrokken. Als het blaadje vol is, moet er betaald worden. Simpel! Wonen Nadat we een paar dagen bij de familie gelogeerd hadden, konden we ons “eigen” gehuurde huis betrekken. Het is een huis (bungalow zouden we dat in Nederland noemen, geloof ik) dat midden in een mooie boomgaard staat, net buiten Kerikeri. De eigenaresse (Eileen) woont nu in de kleine cottage, die ook op het terrein staat. Het huis zelf is niet zo bijzonder, met name ook omdat we natuurlijk nog niet onze eigen spulletjes hebben. Veel huizen in Nieuw-Zeeland zijn niet echt gezellig, dat is hier niet zo belangrijk. In de boomgaard staan allerlei soorten fruit- en notenbomen. Heel veel macademia’s en verder sinaasappelen, mandarijnen, grapefruits, feijoas, tamarillo, banana-passion fruit, appels en natuurlijk kiwi’s. Oh, en bij de achterdeur staat geloof ik nog wat darjeeling. Kortom, alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit… Bij de huur van het huis zit overigens wel inbegrepen dat we regelmatig de tuin ingaan om vruchten te rapen, met name de macademia noten. Als deze onder de bomen blijven liggen, worden talloze ratten hierdoor aangetrokken. Bij het rapen van de noten worden we altijd gevolgd door één of meer fantails, een nieuwsgierig en vrolijk vogeltje, dat steeds heel dicht bij je in de buurt op een tak gaat zitten, en vrolijk met je praat. Bij het huis komt verder nog de zorg voor de kat van Eileen, een zwarte Siameesachtige, die luistert naar de naam EzeKiel (!), kortaf Zeke. Een gemiddelde dag* * Deze “gemiddelde” dag is ondertussen ook op video uitgebracht. Te zien of te leen bij Job & Dorothea in Huizen of Yvonne in Terneuzen. Elke dag, behalve op zondag, gaat de wekker af om zeven uur. Dat was de eerste weken zes uur, maar vanwege het rustige herfst- en winterseizoen beginnen we een uur later. Opstaan, douchen, aankleden, snel ontbijtje, kortom: niet anders dan vroeger. Tien voor acht in de auto, vers brood halen bij Kerikeri Bakehouse en om acht uur de deuren openen van “As You Like It”. Hanneke schakelt alle apparaten aan, haalt de kassala uit de koelcel, zet koie en alle spullen klaar voor eventuele vroege klanten terwijl Ronald de stoelen en tafels van het terras buiten zet. Onderwijl begint Debbie of Annie, afhankelijk van wie er die dag werkt, aan de sandwiches. Ronald maakt de muins en warmt de sausage rolls op terwijl Hanneke de pie’s in de pie warmer doet en het gebak (carrot cake, apple cake, walnut slice, hazelnut chew, princess custard tart) in de cooling cabinets. Dan komen meestal de eerste (vaste) klanten, voor een hot chocolate of een cappuccino voordat ze naar hun werk gaan. Tussen dit alles door komen diverse leveranciers langs zoals bijvoorbeeld Jamie van Penguin Frozen Foods, Ian met de sla, het Alfalfamannetje met de Alfalfa, Rex met de eieren, Nan met vers geperst sinaasappelsap zo uit haar boomgaard en de koeriers van Topmilk en Keripies (voor een aantal pie’s die we niet zelf bakken). juni 1997


De muins gaan in een mand bij de kassa, de soep (seafood chowder, een gebonden vissoep en groot succes) wordt opgewarmd en in de warmhoudpot gedaan. Tijd ook voor de eerste afwas. Dan is het ongeveer tien uur: tijd voor “smoko”, een koiepauze met voor Debbie een sjekkie. Na smoko gaan de op te warmen gerechten, zoals quiches en pizza’s in hun eigen kast, maakt Ronald de warme happen gereed (op dit moment bijvoorbeeld lasagne, snert, sweet & sour chicken en nasi goreng) terwijl Hanneke het toilet schoonmaakt. Om half twaalf begint meestal de middagdrukte. Ronald of Hanneke bedient de kassa en schenkt koie in, een ander maakt cappuccino’s, milkshakes en toasted sandwiches terwijl een derde de tafels afhaalt en de afwas doet. Onderwijl is het zaak in de gaten te houden of er nog genoeg pie’s zijn, of er nog genoeg bladen, borden en bestek zijn en of er niet een nieuwe CD opgezet moet worden. Om een uur of twee is de drukte voorbij, tijd om zelf een hapje te eten. Daarna beginnen we al een aantal dingen op te ruimen en schoon te maken, en dan om drie uur: alle tafels afnemen, het overgebleven eten in de pigbin gooien dan wel opbergen voor de volgende dag, het meubilair binnenhalen, de laatste afwas, cappuccinomachine schoonmaken, vloerbedekking stofzuigen, linoleum vegen en dweilen. En natuurlijk geld tellen en naar de bank brengen. Om dan om half vijf alles uit te schakelen en de zaak af te sluiten. Na het doen van eventuele boodschappen zit de dag er dan weer op. Toekomstideeën AYLI Voorlopig houden we de zaak grotendeels zoals het is. We hebben al wel ideeën voor veranderingen, maar het is niet verstandig direct grote investeringen te doen. Het meubilair zouden we wel willen vernieuwen, evenals de tafelkleden en gordijnen. Dan misschien eens een ander theeservies. De huisstijl is ook aan verfrissing toen, daarover zullen we binnenkort met een ontwerper/drukker gaan praten. Als dat klaar is zullen we ons ook wat meer gaan proileren in de omgeving. Sociaal leven Al op zondag 18 mei zong Ronald in het kerkje in Waimate North de mass van Byrd met de Bay of Island Singers. De maandag daarvoor waren we bij de repetitie wezen kijken en toen men hoorde dat Ronald de mis kende en bovendien tenor was, mocht hij meteen met het concert meedoen. Met het koor vielen wij dus met onze neus in de boter, zeker ook vanwege de ons zeer bekend voorkomende perikelen met de dirigent: Lawrence (Larry) Jenkins heeft ontslag genomen omdat hij vindt dat er eigenlijk twee koren zijn: één van mensen die gezellig willen zingen en één van mensen die ambitie hebben en hard willen werken. Zijn voorstel om er twee koren van te maken met de ene als een soort leerkoor en de andere als een soort elitekoor met audities en veel thuisstudie, werd op de laatste “ALV” maar door de helft +1 gesteund, waarbij Larry zelf de doorslag gaf. Exit Larry dus. Het is nog onduidelijk wie de nieuwe dirigent wordt en hoe het verder gaat. Wij gaan in elk geval auditie doen bij het nieuwe koor van Larry. Verder gaan we vaak na het werk even naar de cinema, een klein bioscoopje met gezellig café ernaast. Daar zijn we echte regulars geworden: zodra we binnen komen wordt de pot Earl Grey Tea gemaakt. In de cinema kom je bovendien altijd andere mensen tegen die je kent. Af en toe gaan we er naar de ilm, als er iets draait wat de moeite waard is. Onlangs zijn we een keer naar Tai Chi-les gegaan. Dat was ook erg de moeite waard. Dan is er nog een gym, waar we nog een keer kunnen gaan steppen of aerobicsen en de Club, waar we nog een keer tennisles kunnen nemen. Ronald gaat soms juni 1997


golfen en Hanneke gaat soms met een aantal vrouwen naar de sauna in het huis van tante Neeltje. Al met al is er dus toch wel veel te doen in Kerikeri en vervelen we ons dus niet. Samenvattend… Op de een of andere manier blijkt het ons niet erg veel moeite te kosten om ons aan te passen aan ons nieuwe leventje. Ook met de heimwee valt het reuze mee. Dankzij de NRC weekeditie voor het buitenland blijven we zelfs op de hoogte van alles in Nederland. Natuurlijk missen we iedereen, en zouden we jullie graag weer eens zien en spreken. Ondanks dat hebben we het erg naar onze zin en zijn we gelukkig hier. Waar zijn we te bereiken? Omdat we op dit moment niet precies weten hoelang we nog in het huis van Eileen zullen blijven, is het meest stabiele adres natuurlijk dat van AYLI: As You Like It “The Courtyard” Homestead Road Kerikeri New Zealand Ons telefoonnummer daar is +64-9-407.7213 en we zijn er zo tussen 8.00 en 17.00. We zullen daar ook onze fax neerzetten, zodat we op hetzelfde nummer faxen kunnen ontvangen. Genoeg over ons, hoe gaat het met jou/jullie? We vinden het niet alleen leuk om faxen te ontvangen, ook kaarten en brieven zijn van harte welkom (en qua tijd eenvoudiger voor ons om op te antwoorden). En verder recepten van sandwiches, die zoete of hartige taart, die soep, die iedereen altijd zo lekker vindt.

juni 1997


(maandag) 16-6-97 Lieve familie Eindelijk na veel gezeur en gedram hebben we dan een logo weten los te peuteren van de boys van Digital Design & Print. En dat is maar goed ook, want morgen is de deadline van de Kerikeri telefoongids! Bijgevoegd dat wat we vanmiddag als resultaat hadden (qua logo dan). Gisteren liepen wij weer op Takou Bay, zonder de witte hoedjes zoals ik al vrolijk schreef op Neeltjes fax aan Marijke. Dat hebben we geweten: vanmorgen slappig en hoofdpijn: zonnesteek. Dat kan zelfs in de winter gebeuren. Gisteren ben ik gekoloniseerd door Peter en Neel. Er kwamen heel wat kleine “lobjes” los. Het voelde wel wat vreemd maar ook wel goed om eens wat los te laten. Zaterdagavond gingen wij naar de “War Memorial Hall”, de schouwburg zeg maar, voor “A night in Vienna” met bijzonder goede sopraan, tenor en pianiste. Echt genieten. De setting deed denken aan de leerlingenavonden bij Noor, met zwarte vleugel op een podiumpje met gordijn en planten erachter. Wij constateerden een van de jongsten te zijn maar wel gemiddeld gekleed: warm. Een enkeling had zich feestelijk, uitgaanschic uitgedost en betaalde dat zuur: het is ’s avonds steenkoud overal. De straalkachels maakten wel veel goed. Zelf hebben wij zaterdag bij “de mitro” (Mitre 10) een kachel op LPG-lessen gekocht. Die heeft iedereen hier en ze geven prima warmte. De les vul je bij de Caltex, de benzinepomp om de hoek. Veel lieve groeten van de overzeese familiedelen, Hanneke en Ronald Kerikeri, (donderdag) 26-6-97 (vroeg & koud) Lieve familie, even weer een levensteken van ons. Het is ochtend en de voorgaande avond had het al verraden: een heldere hemel met roze randjes, dus koud. Als ik nu uit het raam kijk, ligt er een witte schemer over het gras: vorst. Ja, dat was ons niet beloofd! De huizen hier zijn daar natuurlijk niet echt op gebouwd. We missen nu met name ons 2-persoons bedje, met comfortabele dekbed, dat we zelfs op kampeervakanties nog meenamen. Maar het mooie van heldere hemel is dat het ook snel opwarmt als de zon schijnt. Wij zitten nu aan het ontbijt en trachten de scrypto van het NRC op te lossen. Het is de laatste dagen vrij rustig in Kerikeri, al valt daar niet echt peil op te trekken. Voorgaande week ma. & di. waren extreem stil, deze week waren ze juist druk. We maken ook niet heel veel dingen mee of zo, vandaar misschien een rustiger faxtempo. Maandag ben ik naar de laatste repetitie van de BOI-Singers geweest (voor de korencompetitie a.s. zaterdag in Keao). Ongeloolijk dat het nog steeds niet juni 1997


plaatje 2


lukt om de Mis van Byrd helemaal door te zingen zonder instortingsgevaar of daadwerkelijk uiteenvallen. Daar werken ze nu 3 jaar aan! Overigens hebben we wel onze auditie voor het sterrenkoor van Larry afgezegd. We zien het (qua werkdrukte) niet echt zitten en bovendien willen we liever een regelmatige kooravond vanwege sociale inbedding. Dinsdag is H. naar de yoga geweest (met o.a. P & N), dat was leuk, zegt ze maar wel zwaar. Afgelopen zondag waren we op de Vallei alwaar een Canadees-Indiaanse (maar ze had toch wel een sterk Kiwi accent, dus misschien was ze C-I in een vorige incarnatie, of had ze ervan gehoord). Hoe dan ook, alwaar zij een celebration wilde doen. Eerst in het bos, bij de rivier, maar dat mocht niet van meegekomen Maori-dames in verband met voorouderlijke rust. Toen maar gewoon op het land. Na rituele kruidenverbranding gingen we allemaal een dream catcher bouwen, da’s altijd handig, voor boven het bed (zie schema) [plaatje 2]. Toen was het al vrij laat, zodat we naar huis gingen. Celebreren is leuk, maar het moet wel op fatsoenlijke tijden gebeuren. Oh, nu moeten we helaas (voor jullie) alweer weg, waarmee deze fax ten einde komt. We denken aan jullie, hoor! Liefs, Ronald Bedankt voor al jullie faxen en brieven. Het is altijd weer een leuke verrassing om een fax uit het apparaat te zien hangen (foto van Hanneke en de cappuccinomachine: achter mijn hoofd op de plank staat hij nu). De komst van Debbie-het-pakezeltje, de postbezorgdame met een soort stabiele rugzakconstructie voor haar twee posttassen, is altijd weer een moment van hoopvolle vreugde. Veel liefs van Hanneke (dinsdag) 1-7-97 Lieve familie! Een nieuwe maand, een nieuw geluid. Hoe is het met jullie? Met ons gaat het goed, al zijn we bijna weer weggespoeld. Afgelopen zaterdag ben ik met de BOI-Singers naar een korencompetitie in Kaeo geweest. De 2 andere adult choirs hadden niet zo precies doorgekregen dat het naar de middag verschoven was, dus die hadden ’s ochtends ijn voor elkaar gezongen. Toen wij om 1 uur kwamen, was er alleen een 6-hoofdig meisjeskoor met enige Parental Guidance. We hebben de 4-stemmige mis van Byrd gezongen, in een zo hoog tempo dat we zeker de prijs voor snelheid hebben gewonnen. Niet zo mooi, da’s weer jammer. Het was het laatste concert (voorlopig) met Larry als dirigent. Terwijl ik in Keao was, waren Hanneke en Ann in AYLI. Ik ging om 12.15 weg, vlak daarna kwamen een aantal mensen achter elkaar binnen. Dan is 2 personen wel wat weinig, temeer omdat Ann ook niet snel een stapje harder loopt of werkt als het druk is. Maar het ging allemaal goed. De enige echte blooper was het serveren van hashbrowns & chips alsof het juli 1997


ish ’n chips was. Op zondag hebben we zowel de bijeenkomst van de ECO Village bij P&N, als de Algemeene Leeden Vergadering van de BOI-Singers maar gelaten voor wat ze waren en zijn we naar Whangarei gereden om wat winkels te bezoeken. The Wharehouse (where everyone gets a bargain), Farmers (een soort HEMA), Briscoes, Noel Leeming en Whitcouls (boekenwinkel). De laatste was geen probleem, daar hebben we allebei ijn leesvoer aangeschaft. De overige winkels blinken niet uit in aantrekkelijkheid. Een soort HEMA-C&A-Zeeman (minder HEMA dan Zeeman). Een soort Aldi-voor-Alles. Geen Bijenkorf, wat zal ik er verder van zeggen. Hanneke vindt nu dat ik de HEMA groot onrecht heb aangedaan, want volgens haar is de HEMA een moordzaak. Nou ja, jullie krijgen het algemene beeld. ’s Middags begon het te regenen (houd dat beeld even vast!) en gingen we weer naar huis. Waar wij niet bij waren: • eco-village meeting: volgens Neel niet zo succesvol omdat er veel gepraat werd en er nog meer gepraat moet worden i.p.v. schouders eronder - leuk idee - doen! • ALV BOI-Singers: een mevrouw Carol Maher wil de BOI’s onder haar hoede nemen. Het eerstvolgende concert is gepland in oktober, met een gastdirigent. De repetities beginnen volgende week. • audities voor Larry’s nieuwe koor: we hebben maar besloten om van audities af te zien. Met 6 dagen per week AYLI is het toch niet mogelijk om hele repetitieweekeinden bij te wonen, laat staan om concerten elders in NZ te geven. Jammer, maar helaas. Bovendien zijn we op dit moment toch meer geïnteresseerd in een regelmatig koor. Maandag regende het nog steeds (en de tussenliggende nacht). Soms zacht, soms erg hard en altijd gestaag. Ook in de ochtend regende het zo nu en dan heel hard. Het was daarom erg rustig. Iedereen bleef thuis om tegen het water te vechten of om gewoon droog te blijven. ’s Middags klaarde het op, gelukkig. Het water bij de Stone Store Brug stond weer heel hoog. Evenals het water in de studio van P&N, die vanaf 11 uur aan het hozen waren. De Rainbow Falls waren spectaculair! Om 5 uur was het helemaal droog, dus net geen “HET IS EEN RAMP”, hier in Kerikeri. Tot zover. Liefs, Ronald Ik ga vanavond weer naar YogaYoga. Helaas is het dan alweer vakantie (valt samen met schoolvakantie, onze Kerstvakantie zeg maar). Maar in juli beginnen we weer. Liefs, Hanneke Kerikeri, (maandag) 7-7 lieve familie Goed nieuws: Ronalds opleiding is erkend als Masters Degree, dus is 12 punten waard. Over mijn opleiding is nog niets vernomen, maar 1 punt krijg ik er sowieso voor denk ik. Kim Saull belde vanmorgen (de man van Malcolm Paciic, onze emigratiehulpverlener) met het goede nieuws. Hij zal er nog uitgebreid naar kijken en waarschijnlijk kunnen we dan de aanvraag “lodgen”: namelijk 12 opleiding R., 8 leeftijd, 4 werkervaring, 1 banksaldo, 1 opleiding H. is in elk geval 26 en we hebben er 25 nodig. Dus dat is even een prettige vooruitgang. juli 1997


Eergisteren was de pannenkoekendag. We hebben er ongeveer 20 verkocht. En dan voornamelijk aan volwassenen. Wel kwamen er opvallend veel kinderen in de zaak dus dan schoten we al in de startblokken: pan op het vuur, klontje boter erin, sleef met beslag in de aanslag, maar nee hoor, daar gingen ze weer naar de pie warmer! Het allereerste gezinnetje was meteen al de limit: moeder probeerde zoontje warm te maken voor een pancake: “Do you want a cheese pancake? Do you want a pancake with maple syrup? Do you want a banana pancake?” Jongetje: “I want anything without pancake in it”. Maar de ervaring heeft ons reeds geleerd dat nieuwe dingen de eerste dag nooit lopen. Een ander meisje vond het belachelijk om ’s middags pannenkoeken te eten: “Pancakes are breakfast!” Moeder: “You can have them for lunch”. Ik: “In Holland we have them for tea”. Even voor de duidelijkheid: “tea” is avondeten. Dinner of supper is waarschijnlijk een te luxe woord, dus de meeste mensen zeggen tea. Dan kan dus van alles zijn, van ish&chips tot aarpels-groente-vlees maar het is eigenlijk nooit thee. Zaterdagavond gingen we naar de “Indonesian Bufet”: rijsttafel bij Rolf en Betty in de Gourmandise. Rolf heeft gedurende drie dagen alles gekookt: 18 verschillende gerechten. Inclusief sambal, atjar en seroendeng, want dat is uiteraard allemaal niet te koop hier, of in kleine dure potjes bij de New World. Erg lekker, maar erg lauw want afgestemd op de smaak van de kiwi’s (de mensen dan, niet de vrucht) (of de vogel). De sambal kon je gewoon puur eten! Vanavond de eerste repetitie van de BOI-Singers nieuwe stijl. Gezellige club mensen, dat is de voornaamste reden dat we lid zijn geworden. Carol Maher besteedde veel tijd aan ademtechniek en uitspraak. Ze is duidelijk een goede zangpedagoge maar geen ervaren koordirigente. Maar op dit moment is er ook nog geen programma vastgesteld, dat gaat gebeuren in overleg met Leonard, de dirigent die het concert in oktober zal dirigeren. Wij hebben Carol benaderd voor zanglessen, dat is wat ze voornamelijk doet. Ik dacht aanvankelijk er niet mee te beginnen, maar na haar repetitie had ik er weer erg veel zin in. Vrijdagavond gaan we bij haar langs om erover te praten. “Bring your music”, zei ze. Tja… Logo (Yvonne): Het voorbeeld dat wij faxten is het deinitieve logo. De menukaart, die ook als folder zal dienen is bijna af. Die willen we naar alle bedrijven in KK sturen met een begeleidende brief. Tegelijkertijd willen we dan nieuwe shirts gaan gebruiken. Die moeten nog gemaakt worden. Natuurlijk mag jij er ook een. Ik ben van plan om voor de houten balken boven de toonbank, waar vroeger de koperen bric a brac van de Vickerstafs stond, lattekoppen (+ schotel) te gaan verzamelen. Dus als je een mooie tegenkomt… Leuk verjaardagsidee? Prooien (Dorothea): Wij waren verbaasd te horen dat Pooh ook weer dingen mee naar huis brengt. Wellicht dat hij in het landelijke Huizen zijn jachtleven weer heeft opgepakt en dat in het stadse Den Haag niet vond passen. Fietje is, hoewel ze duiven direct de nek omknakte, helaas erg goed in dieren tussen haar lippen nemen zodat ze nog leven. Dat is met vliegjes en motjes nog tot daar aan toe, maar kikkers! Een akelige ervaring dunkt mij!

juli 1997


Clifhangen (Marijke): wat een avontuurlijkheid dan toch. Onlangs zagen we nog de wereldberoemde acteur SYLVESTER STALLONE in de ilm der ilms Klifhenger en ook nog Jim Carrey in de tweede Ace Ventura die begint met een spoof daarop. Wel eng, dat alpien gedoe. Veel gevaarlijker dan skoeba daaiving volgens mij. Nu sta jij dus weer voor! Daar klinkt een bonk: Ziekje valt binnen. De plof is de wc-bril waar hij op springt uit het wc-raam. Dit in plaats van kattenluik. Zeke vindt het altijd best gezellig, als hij geaaid wordt en op schoot mag, maar hij blijft altijd op z’n hoede en sluipt het huis door. En hij brengt nooit wat mee, hoewel een enkele dooie vlieg soms in de badkamer ligt: een ofer van Ziekje. Overigens bleek toen we op een van de tafels zaterdag de Nederlandse vlag onder de glasplaat legden om daar een soort Nederlands bufet te dekken voor de naturel pannenkoeken, dat met name het wit (het zgn. Blanje) van de vlag bemodderpoot was. De stoel waarop de vlag meestal ligt, blijkt Ziekjes bed te zijn. Vaderlandschennis! Verloedering! Fotocamera (Yvonne): volgens mij is dat hier niet goedkoper. Eventueel bij de teksvrie op Schiphol, al zijn de prijzen daar volgens mij weer hoger (of hebben ze alleen duurdere types). Ik zou niet tot hier wachten. Sigaren (Y.): ze zijn lekker hoor. Maar ik bedoelde het merk Olifant, dat volgens mij ook uit Kampen komt en niet Sumatra cum Laude. Ook goed zijn de Justus van Maurik en de Hajenius (maar dat kan misschien in een latere zending). Veel sigaren zijn er in vele soorten & maten. De panatella en (petit) corona vind ik het lekkerst. Nou, dat waren weer de diverse vragen. We hebben ook de brief en reisverslag van Piet en Gré ontvangen. Van het laatste hierbij voor Yvonne een kopie per fax*. Ik heb ze een brief gestuurd in Weymouth. Weet jij het volgende Poste Restante adres? Nu, buiten klinkt de possum (een soort buhgggg-geluid, de “stofzuiger” volgens Martijn). Hanneke instrueert Zeke nu om de possum te zoeken & vernietigen, maar hij weet beter. Possa hebben vrij sterke handjes met scherpe nagels en kunnen gemeen krabben. Geen partij voor een kat. Je hoort: altijd iets te beleven, hier in Kerikeri. Tot het volgende bericht maar weer! Groeten + veel liefs, Hanneke & Ronald Wie wordt Centraal Adres tijdens de vakantie van J en D? * sorry Yvonne, beetje veel voor fax, komt per post

juli 1997


plaatje 3


Cathay Cinema, (dinsdag) 8-7 Lieve Margreet & Frits, bedankt voor jullie fax en questionnaire van hedenochtend. Ik ben blij dat de video jullie (eindelijk) ook bereikt heeft en dat er een kopie gedraaid kan worden. Bedankt voor alle AV inspanningen en verbindingswerkzaamheden. Het logo is inderdaad iets geworden, zoals jullie m.b.t. pannenkoekendag hebben kunnen zien. We zijn nog aan het werk met het menu. Dat is voornamelijk gebaseerd op wat AYLI tot nu toe in de aanbieding heeft gehad. Dat zint mij nog niet helemaal, maar aangezien we nog geen alternatief unique selling point gevonden hebben, blijven we er nog even bij. Pikelets blijven zeker voorradig. Ook hier (bijv. in de Nieuwe Wereld) zijn ze kant en klaar te koop - maar natuurlijk bij lange na niet zo lekker. Na 18 jaren de school verlaten, dat lijkt mij, ondanks alles wat er ook gebeurd is niet heel eenvoudig. Dat is toch een groot deel van je leven nietwaar? Heb je wel het gevoel dat je het goed afgesloten hebt? * Het (volledige) ontbijt (per persoon) omvat: 2 eieren (in fried, scrambled, poached of boiled uitvoering), 3 plakken bacon, 2 sausages, 2 tomaten, zodanig doorgesneden dat ze goed blijven staan: [plaatje 3] Geserveerd met toast & jam en tea/cofee. Eventueel kunnen daar nog chips of hashbrowns bij. Hashbrowns zijn hier gelegaliseerd, hoe zit dat nu in NL? * We hebben vele verschillende sandwiches, zoals brie en ham, chicken, salmon & cucumber, lettuce & tomato, ham & mustard en wat je verder nog kunt bedenken (zoals bijvoorbeeld egg & bacon, roast beef & pickle, lamb roast & mint). Ga zo maar door (zoals seafood). * De verhouding tussen ilter & espresso coie (oops) is moeilijk in te schatten, maar ik denk zo ongeveer 75/25. Ik heb eigenlijk de till-tapes er nog niet op nagelopen, dat zal ik straks eens doen. Oh nee, dat kan niet, want het till knopje maakt wel onderscheid tussen esp, capp en latt, maar niet tussen tea en cofee. Dat zal ik eens veranderen. Afgelopen zaterdag (satday, zegt men hier) kwamen er mensen (bereisde types, naar eigen zeggen). Ze vroegen welke coffee we hadden. “Blue Mountain Sachets van Robert Harris” was mijn oprechte antwoord. Zo ben ik dan toch ook wel weer. “Oh, that’s mediocre cofee”. Zelf kenden ze weer iemand in Christchurch, die voorheen voor R.H. werkte, maar nu voor hemzelf en zgn. “Atomic” cofee produceert. Gisteren kwamen ze langs om het beloofde potje proefbonen te brengen en vandaag hebben we de atoomproef uitgevoerd. De gehele AYLI staf heeft meegewerkt aan de blinde proef, evenals Urs van de House Warmings winkel, die uit Zwitserland komt en dus ook iets van koie kan weten. Niet Sally van de Frameshop, die is uit Engeland, at pepermunt en wilde er veel melk in. Dan kun je niet proeven. Bij het maken van de koie zag je al verschil (eigenlijk zodra je ’t potje opendoet/ komt het aroma je tegemoet). De atoomkoie maakte veel mooiere “crema”, d.w.z. het goudkleurige laagje op de koie. R.H: nauwelijks crema. Ook de smaak van de nieuwe koie was sterker, ronder en voller. Ik beschrijf het allemaal maar uitvoerig, ik weet dat Frits er niet snel genoeg van krijgt. Ik moet nu nog uitvinden wat de prijsverschillen zijn, die kant komt er ook nog bij kijken. We’ll keep you posted. juli 1997


* De meeste naambordjes zijn ondertussen van Hanneke, denk ik. Misschien zijn er nog een aantal in het oude schrift, dat dan van Gay moet zijn, omdat Stew niet schreef (nl. niks deed). * Ik zit nu in de cinema, dus ik zal even kijken… inderdaad is onze carrot cake ca. 2/3 de hoogte van de cinemacake. Dat is een kwestie van een ander cakeblik en hoeveelheden ingrediënten. Ik denk dat die van ons iets minder moist is, met een zachtere icing. Wel krijg je bij ons meer cake voor je dollar ($ 2,50 resp. $ 3,50) voor even grote stukken. De cappuccini zijn lekkerder in de cinema. Een 3-tal argumenten: 1. voornoemde R.H.bonen. Cathay gebruikt Burton Hollis, een beter merk. Onze atomen kunnen daar wel tegenop, denk ik. 2. op dit moment brouwen wij onze froth niet zelf, maar gebruiken we de gadget “magic cappuccino lute” bij onze koiemachine. Dar komt kant-en-klare froth/melk uit, die echter niet dezelfde stevigheid geniet als die van gefrotte melk met de frothing wand. Iets voor de toekomst. 3. wij serveren cappuccino in de (overig standaard) 8 oz. cups, in de cinema hebben ze grotere koppen. * Ja, de wc-bril wordt ook dagelijks gereinigd. * Ik weet nog niet van de arbeidsinspectie. Wel is er Dagmar, de lokale Health Oicer van de District Council. Zij inspecteert regelmatig, met name op temperatuur-van-voedsel-gebied. Ze geeft dan tips voor verbetering. Ze is nu 2 keer geweest, en gaf als tips het gebruik van een sanitizer om worktops af te vegen na gebruik en de installatie van een papierroldispenser boven het handenwaskraantje achter de kassa. In theorie zou ze de zaak kunnen sluiten, maar dan moet je het wel bont maken. * De vissoep gaat - op gezag van eerder genoemde Dagmar - direct na de bereiding in de chiller, en blijft dan enkele dagen goed. No-no’s omvatten: het meer dan eens opwarmen van waren en het mengen van weer opgewarmde en nog verse waren. * Qua vergunning: mijn opleiding is afgelopen maandag beoordeeld als masters, hetgeen me 12 punten oplevert in de slag om de residentie. We gaan nu op korte termijn de aanvraag indienen. Eigen behuizing zit er voorlopig niet in, in afwachting van verblijfszekerheid. Er is sprake van wonen op Rivendall als P&N wel of niet op reis gaan nadat ze hun huis wel of niet verkocht hebben. Het is niet gemakkelijk. H. zal zo direct na de yoga ook wel hierheen komen. Ik zal naar een afronding toewerken. Nog een aantal vragen mijnerzijds: is er al een nieuwe school in beeld, Margreet? Hoe gaat het met het veiligheidsproject, Frits? Het is leuk om ook zo nu en dan rechtstreeks met jullie te schrijven, i.p.v. alleen de familiefax. Veel plezier in Engeland; geniet van jullie welverdiende vakantie. Mijn ouders reizen (varen) op dit moment de Engelse kust af en hebben het erg naar hun zin (behalve het weer, als ik de berichten goed begrijp). Over enkele weken willen ze oversteken naar Guernsey en van daar naar de Franse kust. Wel, het ga jullie goed. Het zou leuk zijn jullie hier alles te laten zien. Liefs en groeten, Ronald en Hanneke juli 1997


Kerikeri, (zondag) 20 juli Goeiemorregen familie, het is zondagochtend, half elf, en we zitten aan het ontbijt. Buiten natuurlijk. Het was vannacht weer behoorlijk koud, al hebben we geen vorst gehad. Nu is het vrijwel onbewolkt, dus warm in de zon. Alleen de wind is een beetje fris, dus toch maar een trui aan bij de korte broek. Vandaag is de laatste dag van 2 weken school holidays. Daardoor was het (waarschijnlijk) wel wat drukker, maar volgens Debbie niet zo druk als vorig jaar. Tijdens de holidays vervelen kinderen/jongeren zich hier soms een beetje, wat waarschijnlijk de oorzaak is van 2 inbraken in even zovele weken in de Cathay Cinema. Met name afgelopen donderdag was het volgens Neil een bende: glaswerk gebroken, graiti, alle drank & wijn & bier gestolen. Dat gebeurt hier dus toch ook. Gelukkig (klop hout) niet bij AYLI. Naast het huis staat onze auto met alle deuren “wagen”wijd open - om te drogen. Behalve dat er soms dingetjes loslaten en afvallen, en dat na ± 15 km het olielampje gaat branden, en dat de verwarming geblokkeerd is, is het ook altijd erg nat in de auto. Het vloerkleed aan de linkerkant is constant doorweekt, en daarom is de auto altijd helemaal beslagen. We hebben zelfs bevroren ramen van binnen gehad. Nou ja, voor 2850 $ kun je ook niet zoveel verwachten, en hij rijdt best goed. Omdat we (eindelijk) bericht gehad hebben van de NZQA m.b.t. mijn opleiding, hebben we in de afgelopen weken de medische testen gedaan. Een bezoek aan de dokter, bloed prikken en zelfs heuse X-rays. Alles was goed. Morgen gaan we alle resultaten opsturen, zodat de aanvraag voor residentie ingediend kan worden. Hopelijk gaat het nu snel. We zijn vorige week bij Carol Maher geweest, die ons zangles zou kunnen geven. Zij is de (interim) dirigent van de BOISingers. Het was leuk en we waren best enthousiast. Maar toen de dag van de 2e keer naderde, kregen we toch allebei twijfels. Vanwege het geld (samen $ 60 per week is wel een beetje veel), de tijd, met name het MOETEN repeteren. En vanwege een andere reden, zie hieronder. In elk geval besloten we om toch maar niet te gaan en hebben Carol afgebeld. We blijven voorlopig in elk geval bij de BOI-Singers. Op woensdag hebben we een belofte aan onze courtyard buurvrouw Gail van de Frame Gallery ingelost, namelijk om een keer mee te gaan naar de gym. Ja, je leest het goed. Van haar kregen we een tour langs allerlei gewichtige apparaten en ligplanken en ietsen enzo. Het leek ons wel iets om regelmatig te doen en dus hebben we allebei een afspraak gemaakt met Debbie (alweer!) van de gym, voor een persoonlijke assessment (= beoordeling), waaruit een persoonlijk trainingsprogramma zal volgen. Ik ga woensdag en Hanneke donderdag. Het zal ons benieuwen wat dat worden gaat. Het lijkt wel een gebruiksvriendelijke gym te zijn. Niet zoals in Zoetermeer, waar je alleen maar springende modellen ziet om aerobische (= luchtige) kleding te showen en die helemaal niet naar de gym zouden hoeven gaan. We houden jullie op de hoogte. Jullie horen het, we zitten niet stil en beleven altijd wat. Veel lieve groeten van Ronald en Hanneke PS Sorry, gisterochtend heel druk en voor je het weet is het bij jullie al nacht (nu ook alweer bijna…!) juli 1997


Kerikeri, (zondag) 27 juli verstuurd aan: Yvonne, J+D, Marijke Dag familieleden En alweer is het zondag, tijd voor een familiefax. Net zoals Neeltje zijn we zo’n beetje op een wekelijkse regelmaat teruggevallen. Wat zijn onze lotgevallen zoal? Gisteren was de Café Festival waar wij niet aan meededen. Sandy, de organisatrice (voor de kenner, wij vinden haar lijken op de excentrieke toneelregisseur uit Asterix en de Koperen Ketel - “Hè, bah, nee, banaal!”) organisatrice dus had ons oorspronkelijk wel benaderd maar had verder niets meer van zich laten horen. In het festival deden wel mee: de Cinema, de Gourmandise (Rolf en Betty), de Stone Store en Rapture. Op zich paste het idee van entreeprijs en band die binnen speelt, ook niet echt bij onze tent, maar goed. Het eerste levensteken van Sandy kwam gisteren toen ze belde om te vragen of ze onze buitentafels en -stoelen kon lenen. Ze vond het van zichzelf ook een beetje “cheeky”. Jaja! Aan diezelfde tafels en stoelen zaten wij gisteravond te luisteren naar Paul Ubana Jones, een van dé artiesten van Nieuw Zeeland. Tja. Wel goed, gitaar en zang, bluesy, maar geluid was erg hard en schel dus na een verademende pauze bleek ik er genoeg van te hebben en Ronald ook. Vooral ook omdat toen een soort hippie-scene heel raar begon te dansen. En we hadden toch vrijkaarten, vanwege eerdergenoemde tafels en stoelen dus afgetaaid maar weer. En hoe verliep het in de “gym”? Ronald door Anthony, een kleerkastmodel Maori en ik door Debbie, vergelijkbaar gespierd; zijn gemeten en gewogen, onder andere vetkwabben in een soort meetschaar. Erg vernederend, reden genoeg om te zorgen dat ze bij het eerstvolgende meetmoment (na 3 maanden) weg zijn gegymd. Mijn itness werd gemeten aan mijn hartslag terwijl ik op een hometrainer aan de gang was. Debbie gaat voor mij en Anthony voor Ronald een programma opstellen dat we woensdag voor het eerst onder begeleiding gaan doen. Dus vóór woensdag konden we niets doen? Mis! Ronald ging afgelopen woensdag na zijn meting-en-weging al meteen op de roeier en op de iets en samen zijn we dat donderdag en vrijdag na het werk gaan doen. We hebben het nu al over de “gymkleren”en “we gaan gimmen”. Echt een school revisited gevoel. Maar wel lekker, tien minuten roeien en 15 minuten ietsen, op een trainer waarbij je een programma kunt doen met twee “heuvels” of eigenlijk piekjes in weerstand, dus je hebt geen bergafwaarts, waarbij je kunt freewheelen! Tijdens het ietsen, wat gebeurt op een soort vide, kun je uitkijken over de martelwerktuigen beneden, waar gespierde mannen gewichten hefen en ook minder sportieve types lopen met handdoeken en sommige met een briefje waar hun juli 1997


programma op staat. Erg amusant. Afgelopen week kwam Ziekje weer eens langs, op zoek naar eten, de kachel en aandacht. Altijd op z’n hoede en veelal sluipend door de knieën, maar toch. Dit alles in afwezigheid van Eileen. Dat ze weer terug is, merken we altijd aan de Zekeloze avond na een aantal avonden mét. Overigens bleek toen we de Vaderlandse Vlag als tafelkleed wilden gebruiken voor de pannenkoekenzaterdagen (voor een bufet met suiker, jam en stroop), dat Zeke deze als bed had gekozen, aan de pootafdrukken op met name het Wit. Laatst gingen Ronald en ik op concurrentie spionage tocht. Op een bakochtend van Debbie, als Ann en Debbie er beiden zijn. Eerst om de hoek naar Food for Thought. Interieur: absoluut snekbar, rood geblokte kleedjes over plestik tuinmeubels. Geur: vet, frituur. Eigenlijk nauwelijks een concurrent. En zo naar dat we er niet eens ter informatie koie wilden drinken. Vervolgens deden we Adam & Eve Cofee Lounge aan. Beter meubilair, hoewel de grasgroene vloerbedekking weer veel slecht deed. Redelijk aanbod in pies en slices, de yoghurt slice die ik had, hebben we direct geplagieerd, in zoverre dat we de cheese cake (van cream cheese en kwark met vruchten en kruimelbodem) nu in slicevorm doen, dus plat en in vierkanten gesneden. De koie echter was abominabel: Ronalds espresso leek teveel op ilterkoie en mijn cappuccino was ook veel te slap. Niet te drinken! Misschien dat ze alleen een melk “frother” hebben en van ilterkoie cappuccino’s maken. Kan niet! Binnenkort zullen we nog eens wat anderen proberen. Tot zover Kerikeri Hele hartelijke groeten van Hanneke en Ronald KK sun 3 aug. Lieve familie Daar is alweer een nieuwe fax met de belevenissen van “Ron and Heineken” in Nieuw-Zeeland. Frits, wat een dramaatje met gelukkig goede aloop zeg! Eén kilo afgevallen en bandje onder de oksel! Waarom ging Emma haar niet redden, vraag je je af, in plaats van alleen aanwijzen? Yvonne, dit hele verhaal betekent niet dat het onveilig is om katten ongeriemd buiten te laten! Woensdag zijn wij allebei voor het eerst ons programma gaan doen. Ik onder leiding van Jill en Ronald met Anthony. Mijn programma begint met vijf minuten roeien om op te warmen, dan een aantal rekoefeningen, die boven, op de vide waar de hometrainietsen en de roeiers staan, op de muur op posters staan uitgelegd, genummerd en met foto’s. Daarna ga ik naar beneden, waar de machines staan, ook genummerd. Daar doe ik bijvoorbeeld 15 keer de chest press op 20 kilo, de leg press 15 keer zonder gewichten, de cable row 15 keer op 20 kilo: [plaatje 4]. Tussendoor doe ik bijvoorbeeld augustus 1997


plaatje 4


ook chrunches en obliques, de bekende buikspieroefeningen met zo’n soort beugelconstructie zoals die op TV wel worden verkocht (de Ablex geloof ik) en af en toe even joggen op een trampolientje (de rebound) en even ietsen om je hartslag hoog te houden. Erg moeilijk uit te leggen op papier, hier zouden we inderdaad eens een video aan moeten wijden! Het programma eindigt met de “cardio vascular”, 5 minuten op de “stepper”, een soort wandel- of traploopmachine, 5 minuten ietsen en 10 minuten roeien. En als laatste, heel belangrijk, weer een serie strekoefeningen. Ik was woensdag ongesteld en wat minder it daardoor dus viel het me behoorlijk zwaar. Donderdag werd ik gedurende de dag al stijver, maar door te blijven bewegen werd het snel beter. Donderdagavond gingen we bovendien meteen weer roeien en ietsen. Wat een fanatiekelingen zijn we geworden zeg! Vrijdag hebben we ons programma allebei weer gedaan, binnen zo ongeveer een uur à 5 kwartier. En wat denk je? Geen spierpijn op zaterdag! Van het plan om vanmorgen tussen 9 en half 11 (openingstijden gym in het weekend) te gaan hebben we toch maar afgezien: uitslapen was toch aantrekkelijker! Sinds kort staat de tortillataart vast op het menu als Mexican Tortilla Pie. We bakken ze met drie tegelijk en vriezen er dan twee in. De banaan is de secret ingredient geworden, om de klant niet af te schrikken. Hij verkoopt goed. Volgende week gaan we naar Auckland, op zaterdag na de sluiting. Op zondag t/m dinsdag is namelijk zeg maar de Horeca RAI, de “Foodservice ‘97”. Wij zullen daar uiteraard ook Martijn ontmoeten, die ook wel naar de beurs meewilde. Maandag nemen we dan de tijd om een aantal zaken en winkels af te gaan op zoek naar dingen zoals gordijnstof, theepotten, t-shirts, ovenschalen en sporttassen. Kortom, de dingen waar Kerikeri nu eenmaal te plattelands voor is! Dit weekend hebben we ook verder gewerkt aan onze business cards, de (Europese) breakfast menu kaart en de AYLI cofee card, die 12-halen-10-betalen betekent op koiegebied (esp, capp & latte, ter promotie). Jullie krijgen snel een kopie. Nu ma-och, snel ter werk. Liefs, Ronald en Hanneke Kerikeri, (vrijdag) 15-8-97 Hallo familie: fax! Vanwege een lichte koude iets vroeger opgestaan, dus tijd om even te beginnen aan een fax. Er waart hier een Griep rond, zegt men, die niet leuk is. Ik denk dat ik die niet heb, maar gisteren voelde ik wel mijn keel en schoot de neus vol. Vanochtend toch ook nog een beetje snotteren geblazen, maar het lijkt niet ernstig. Hier in ons huisje heerst de wet van Behoud van Ranzigheid. Eileen laat op dit moment de douche vervangen, althans gisteren. De oude douchebak eruit lukte, de nieuwe echter zit er nog niet in. Onder de douchebak bleek de vloer rottende, dus er gaapt nu een gat, waardoor wij rechtstreeks naar Papatuanuku kunnen kijken (= moeder aarde). Hanneke is nu ook op augustus 1997


plaatje 6

plaatje 5


en loopt te schelden op de ranzigheid. Tja. De nieuwe douchebak is eigenlijk tweedehands en om hem uit het huis van de vorige eigenaar te krijgen (waarom wilden die er vanaf, dat wil ik wel eens weten) moest hij in tweeën gezaagd worden (zie diagram) [plaatje 5]. Gemaakt van een soort kunststof, moderne kunst denk ik, moeten de twee delen straks op elkaar balancerend met een epoxy-pleister verlijmd worden, van binnen, anders gaat het (weer) lekken. Aan de linkerkant moet dan de douchekop en het water-mengmechaniek worden aangebracht, waarbij niet optimaal wordt ingesprongen op de aanwezigheid van het gat rechts. Weer een pleister. In de achtermuur zit ook nog een raam, dat straks grotendeels geblindeerd is, of toch weer zagen in dat kunstwerk. Het geheel is trouwens ook iets te smal, maar dat kan de klusman vast met een paar welgekozen opvulhoutjes verbloemen. Nou ja, jullie krijgen het idee. Het bezoek aan Auckland, dit weekend, was leuk. We zijn zaterdagmiddag (ca 15.30) vertrokken en waren ongeveer om 8.30 pm in het huisje (alweer) van Eileen te Auckland. In dit huisje is sinds de jaren vijftig niets meer gedaan. Martijn vond er nog een Time Magazine van 1967. Nu we toch bezig zijn, de douche was er ook interessant. Een ovaal bad, kunstig ingemetseld in een rechthoekige ruimte. Twee kranen, potentieel warm en koud. En een soort rubberen stethoscoop, die op de kranen geschoven moet worden. Met de douchekop op kraanhoogte komt er lekker warm water uit, met de douchekop op douchehoogte… ach ja. [plaatje 6] Na aankomst belden we Martijn, die echter met een vriend een rugby keek. Dus toen maar, na een poging met een elektriek blaaskacheltje de boel wat op te warmen, naar bed gegaan. Uit voorzorg hadden we de dekbedden van Neel meegenomen, zodat we in een fris bed, en niet tussen zure jaren ’50 lappen hoefden te liggen. Lekker geslapen! De volgende ochtend kwam Martijn met ontbijtspullen, die we in het keukentje bereidden. Over het keukentje zal ik nog niet schrijven, het is nog vroeg. Achter in het keukentje zat trouwens een deur, met daarachter nog één, met daar weer achter een soort reserve badkamer. Ook heel naar. Na het ontbijt reden we naar de Auckland Showgrounds, waar de beurs was. Het eerste uur verbleven we bij de chefscompetitie. In allerlei klassen werden dingen gekookt, tafels gedekt, gebakken taarten beoordeeld. Heel boeiend. Met name, Job, de reusachtige draak van ± 1,5 meter hoog en ook in doorsnede, geheeld gesculpt van margarine. Dat geeft een heel ander perspectief voor het paaslam van boter. Verder nog de talloze andere kunstwerken van basismateriaal. Bijvoorbeeld een vogelkooi van diverse groentes. Compleet met een zenuwachtige chinees die elke 3 ½ minuut water op de vogeltjes moest spuiten om ze vers te houden. Geen wonder dat zo’n man sip kijkt als je na de bami je tanden in de garnatie zet. Nadat we nog “class 34 - seafood dish”gekeken hadden, ging Martijn naar huis om brieven te schrijven en wij naar de echte beurs. Er waren drie hallen, op een handige IKEA-wijze aangelegd, zodat je langs alles moest lopen en niets hoefde te missen. Interessant en leuk om (vakmatig) over zo’n beurs te lopen. We hebben niet echt heel veel nieuwe ideeën opgedaan, maar je gaat wel goed over zaken nadenken. augustus 1997


plaatje 7


Wel gezien: • buitenmeubilair in franse bistrostijl, dat erg leuk zou staan op de courtyard. • een polo/hemdenleverancier, waar we nieuwe uniformen kunnen krijgen. • een handige slice-cutter van de House of Knives, zodat Hanneke niet meer oneindig met lineaal en rekenmasjien moet bepalen hoe een slice in stukken te verdelen. [plaatje 7] • Verder hebben we kennis gemaakt met de mensen van Altura, onze nieuwe koieleveranciers. Ik moet nu de fax versturen, qua tijd. Meer in de volgende. Liefs en groeten van Ronald en Hanneke PS Happy Red Nose Day Kk, (maandag) 18-8-97 Dag lieve familie, Bedankt Frits, voor de bijdrage in het badkamerdrama in vele bedrijven. Rijdende wastafelkastjes door Amsterdam, dat is weer eens wat anders. Klusman Matthew heeft, als we eerlijk zijn, de douchebak best netjes in de badkamer geïntegreerd. Waar we vrijdagochtend nog konden douchen in de, door diverse diersoorten bewoonde want niet veelvuldig gebruikte, tweede badkamer in ons huis, bleek vrijdagmiddag bij thuiskomst dat de douchebak weliswaar in positie was, maar dat het water stuk was. Bij het weder openen van de hoofdkraan was er iets ernstig fout gegaan. Nu konden we dus helemaal niet douchen. Eileen was een en al verontschuldiging en bood haar andere huis in Kerikeri aan. Maar Ronald was daar al eens geweest dus dat zagen we niet als een serieuze oplossing. Toen hebben we ons beddengoed opgepakt en zijn we naar Rivendall geëvacueerd. Zaterdagmiddag, Ronald was inmiddels toch naar huis gegaan want danig koortsig nadat hij het volgens traditie Kiel “geprobeerd had”, was de situatie in zoverre verbeterd dat de douchebak gemonteerd was, het raamkozijn over de douchebak heen paste en kranen en douchekop door de bak heen kwamen, maar een kartonnen bordje vermeldde: “Shower not inished. Use lower half for washing feet etc. if you wish”, een duidelijk product van Eileen. Wij wishten dat inmiddels al helemaal niet en hadden met de Bollens bedacht daar sowieso nog een nacht te blijven, ook omwille van de patiënt en om daar zondagochtend te ontbijten. Na het ontbijt, buiten in de zon, hebben we vervolgens de hele dag gemahjongd, op het deck bij de vijver. Heerlijk. Het leek wel zomer en dat wordt het nu ook alweer. Zondagavond zijn we weer hier teruggekeerd. Vanmiddag bleek zelfs de lower half niet te gebruiken (if we wish) want vol met plastic en kranten, bedoeld om de epoxypleister te laten drogen of zoiets. Maar nog even over Auckland: Nadat we de hele beurs hadden gelopen, een lunch hadden genoten in een verschrikkelijk ranzig en naar kantientje in het beursgebouw, met alle voorbeelden van hoe het niet moet, en nog een chefs competitie augustus 1997


plaatje 8


hadden gezien, spraken we met Martijn af bij Eileen. In onze auto gingen we even naar zijn huis, een leuk hoewel klein vrijstaand huisje waar hij een bezemkast als slaapkamer heeft en de gemeenschappelijke woon-TV-kamer en keuken deelt. Daarna eten bij een Thai en gezellig bijgekletst. Maandag zijn we langsgegaan bij Levene, een soort kruising tussen Habitat en Ikea waar we niet echt iets bijzonders vonden, bij Pierre’s Bakehouse waar destijds Rolf en Betty brood bestelden, bij House of Knives dat minder groot bleek dan we dachten. Maar ze hebben wel alles voor de keuken. En dat alles na een ontbijtje in Atlas, een café op Ponsonby Road dat door Martijns huisgenoot Simon was aangeraden. Daar bespioneerden we de menukaart, keken we onder schoteltjes (welk merk is dit?) en proefden we de ontbijten. En we voelden ons weer even thuis tussen de zakenlieden en trendy jongeren met zaktelefoons. Kortom, een heerlijk bezoek. Nog even voor de duidelijkheid: ik rij af en toe, zoals zaterdag de eerste 100 km naar Auckland en af en toe ook alleen zoals afgelopen zaterdag van de Bollens naar ons huis via de New World en terug. Dat dat duidelijk is. Nu di-ochtend, ik weer beter, fax verstuurd, liefs, R+H Kerikeri, (maandag) 25/8/97 Lieve familie, weer verder met de Kerikeri-saga. Vorig weekeinde was ik (R.) een beetje griep, en dus zaterdag in bed en zondag de hele dag Mahjong in Rivendall (oh wacht, dat wisten jullie al). De griep ging over, alleen nog een beetje snotterig & snifend. De week was ook weer zo om, zonder al te veel bijzonderheden. Soms lijkt het wel of de tijd omvliegt. Het afgelopen weekeinde was Martijn in KK vanwege een feest op vrijdag in de cinema. Homecoming, dus reden voor een festijn in de vorm van diner op Rivendall maar om ± 4 uur belde Martijn om te zegen dat hij eerst nog even ging slapen, en dan pas naar KK rijden. Dus feesten zonder varken, maar ook leuk. Het feest in de cinema zijn we niet echt bij geweest, want te laat + zaterdag werken. Dat was weer een rustige dag, eindigend in de cinema voor The English Patient (een ilm). Mooie beelden en romantisch en zo. Zondag zouden we ontbijten bij Rivendall, en aansluitend gingen we naar het strand (Takou Bay, voor de kenners) om van het mooie weer te genieten en naar de surfcompetitie te kijken. Die bestond echter slechts uit 5 surfers, en nauwelijks surf (= surfese voor golven), dus kwam niet echt uit de verf. In principe toch wel moeilijk. Je moet, liggend op het Board, je een weg door de golven peddelen en dan wachten op The Big One. [plaatje 8] Daar moet je dan in mee zwemmen, en als je snelheid krijgt, proberen op het bord te gaan staan. Bovendien moet je steeds opletten of anderen je wel goed kunnen zien. Een gemiddelde surie heeft zon- (of chemisch) gebleekte lokken, lang haar, pluizig baardje en een Beanie op (= mutsje a la Jacques Cousteau) U Na deze spannende wedstrijd gingen we terug naar Rivendall en vervolgens toch weer naar de cinema, nu voor de laatste voorstelling van The Lost World, het vervolg op Jurassig Park. Een vrij knullige ilm, veel slechte cuts, slecht geacteerd, slap verhaal. Maar wel weer mooi geanimeerde dino’s en andere saurussen. Toen de ilm uit was, kwam zowaar David Jarvis net terug uit Europa, na ± 3 maanden vakantie. Iedereen praat er over en vraagt zich af wat er nu gaat gebeuren, want Neil (= uitbater Cathay Restaurant) ging liever zonder David, en was duidelijk uit z’n hum dat hij terug was. augustus 1997


A.s. zaterdag (30/8) is de Riverview School Bazaar. Wij zouden daar Bami Goreng gaan serveren, in de Food Hall, maar dat plan hebben we voor dit jaar laten varen. Die avond hebben we namelijk een private function voor ca. 22 personen. Een volledig 3-gangen diner, dus daar moeten we wel even tijd insteken. Die zaterdag zijn we overigens gesloten, omdat iedereen waarschijnlijk naar de bazaar gaat. Op het diner serveren we overigens tortellini with chicken in creamy orange sauce, wat sommigen zich nog zullen kunnen herinneren van een schoolreünie. Zo zie je maar weer. We zijn op dit moment in de laatste fase van het afdrukken van AYLI business cards, AYLI cappuccino/latte cards (12 resp. 10 cofees voor $ 25) en de nieuwe menu’s. Zodra ze klaar zijn sturen we wel e.e.a. op. Ook hebben we een aantal advertenties in werking gezet, zoals in de Wine & Food special van The Northern News. W&F is een evenement dat zich voornamelijk in Paihia & Russell afspeelt, maar toch interessant voor ons. De bijlage wordt ook in Auckland verspreid. Verder hopen we een “advertorial” te krijgen, dat ingaat op het nieuwsfeit AYLI, maar in feite een verkapte advertentie is. Wel nuttig. Tenslotte komen we ook weer in het Russell jaarboek, dat voor de zomer uitkomt, en door veel toeristen bekeken wordt. Om de Courtyard een iets ander gezicht te geven, hebben we nieuwe parasollen van de koieirma Altura besteld, en kijken we naar nieuw (buiten)meubilair. Deze week gaat H. met Neel bij een aantal stofenwinkels kijken naar potentiële gordijnen/ tafelkleden. Ook deze week komt een proefzending brood van Pierre’s Breadshop in Auckland. Lekker bruin brood en verder panini. Dat is een soort designerbread, dat erg in is in Auckland. Het is een plat bleek ovaal broodje, dat we geloof ik ook al eens eerder in een fax beschreven. Geserveerd met bijvoorbeeld: kip en pesto, tomaat, mozzarella + basilicum, cream cheese, herbs en smoked salmon. Andere suggesties?? Frits? Dat brood donkerbruin brood is overigens nog een andere potentiële inkomstenbron. Via Housewarmings Urs kunnen we trachten de gehele Duitsche markt in KK van brood te voorzien. Jullie horen er meer van. Nou ga ik douchen en mag H. de fax afmaken. Liefs + groeten, Ronald De beanies zien er volgens mij niet uit als die van J. Cousteau maar zoals als vroeger in de winter moeders hun kinderen een gebreide wollen muts opdeden, lekker over de oren getrokken. Geen porum. In NL komt het verschijnsel ook voor, alleen heet het dan grunge. Of suries zijn grunge, dat kan ook (zeg: gruntsj). Martijn en ik zagen een gat in de markt met vliegers, van die krachtige matrasjes die je in Scheveningen ziet en die stoere mannen de lucht in trekken (en vice versa). We zagen al een hele nieuwe groep ontstaan, de kities (zeg: kaaities), met bommels en ribkousen. Of zoiets. Met mij gaat ook alles goed. Ik moet mijn PR skills in de strijd werpen zoals jullie snappen. Valt nog niet mee in het Engels om scherpe advertentieteksten te schrijven! Veel liefs ook van Hanneke augustus 1997


KK, (maandag) 1 sept Dag familie De eerste dag van de lente hier (ze lopen niet precies omgekeerd met de seizoenen hier). Met een zwart randje kunnen we wel zeggen. Gistermiddag waren we het bakwerk aan het doen, in afwezigheid van Debbie en hoorden we op de radio over de “car crash” en de “Harrod’s heir killed”. Toen was Di alleen maar gewond. ’s Avonds bij de Bollen vertelde Christiaan dat ze dood was. Tragisch. Iedereen had het erover vandaag. En dat terwijl de damesbladen nog vol staan met de Dodi & Difoto’s. Wel heel dubbel allemaal en hypocriet om de paparazzi de schuld te geven. “Blood on their hands” zei Di’s broer. Nog geen week ervoor kocht iedereen de bladen met de foto’s van precies die fotografen. Als het niet misgegaan was, hadden de bladen vol gestaan met de foto’s uit Parijs. Maar goed, life goes on, ook hier in Kerikeri waar dus de lente is begonnen. Vrijdag hoorde ik de eerste merel zingen, op het grote uithangbord voor de Courtyard. Dat is goed aan dit land, dat er zingende merels zijn. Dat had ik niet graag gemist. Vandaag was Dafodil Day, een dag ten behoeve van de Cancer Society. De hele week ervoor al kon je narcissen kopen voor het goede doel, of kaartjes voor de Rale (soort loterij). De winkels in Kerikeri hadden allemaal iets gedoneerd als prijs (een paraplu bij Mitre 10, een multomap bij PaperPlus, dat soort dingen). De organisatie leek het leuk als de cofeeshops en tearooms een donatie zouden doen voor elke kop koie. Wij zaten er wat mee in ons maag, nadat we gezegd hadden mee te doen: verhoog je tijdelijk de koieprijs, zodat iedereen een paar dubbeltjes bijdraagt voor het goede doel? Neen dus, het bleek echt om een bijdrage door As You Like It te gaan, met als voordeel voor ons dat we ons als geëngageerd presenteren. Net zoals in Engeland met de poppy’s krijg je bij donatie een stickertje met narcis opgeplakt, daarmee te kennen gevend dat je al wat hebt gegeven. Beetje naar allemaal. En volgens de Bollens is het geld toch allemaal voor de drugsindustrie. Ofwel de complottheorie: er is allang een middel tegen kanker maar dat houdt de geneesmiddelenindustrie tegen. Hmm, lijkt mij niet! Dat was de vrijdag. Op zaterdag was de function. Tevens ook de bazaar, maar die hebben we uiteindelijk afgezegd. De combinatie bazaar/dineetje leek ons teveel, bovendien zou de bazaar heel veel werk zijn, voor alweer het goede doel, nl. de Riverview School. En men bleek ook niet echt vast gerekend te hebben op onze bami, dus we konden rustig afzeggen. Omdat we toch de function hadden en daarvoor nog wat moesten voorbereiden, besloten we dan ook maar open te gaan op zaterdag. Ook al zou heel Kerikeri op de bazaar zijn, iedere klant is meegenomen. Bovendien was het een goede ervaring om de zaak eens met ons tweeën te runnen, Debbie die eigenlijk zou werken, ging naar Auckland. Dus deed ik de sandwiches en Ronald mijn taakjes: pies en cakes in de kasten zetten. Ging eigenlijk best goed. Bovendien bleek dat het alleszins de moeite waard was om open te zijn: we hebben wel eens slechter zaterdagen gedraaid. En met z’n tweeën, dus zo’n 60 dollar minder kosten aan salaris. Rolf en Betty deden de zaterdag altijd met z’n tweeën. Overwegen wij nu ook. Het was wel wat zwaarder, want je krijgt niet echt een moment om even te zitten. Maar het voelde wel goed, echt een gevoel dat de zaak nu echt van ons is en dat we het zelf kunnen. ’s Avonds was het dineetje. We hadden een strakke planning gemaakt. Niet strak genoeg volgens Christiaan, die inmiddels september 1997


weet dat er tussen het serveren van de soep en het serveren van het hoofdgerecht géén half uur zit. Laat staan een uur tussen hoofd- en nagerecht. Hij had gelijk. Kiwi’s zijn snelle eters en houden niet van uitbuiken en natafelen. Dat bleek ook uit hun eigen planning: 7 uur beginnen, 9 uur klaar, drie gangen en koie. Het ging allemaal prima, het enige minpuntje was dat we van het hoofdgerecht (tortellini met kip in romige sinaasappelsaus) overhadden. (Dus meer waistage, dus minder winst). Maar dat is nog altijd beter dan dat de pan leeg is en je nog drie borden moet. Men vond het allemaal goed en lekker, ook de zucchini (courgette-) soep en de appeltaartjes met ijs en slagroom na. De groep bleek een Schotse dansvereniging te zijn. Ze hadden die dag een aantal optredens gedaan en sloten de dag af met een etentje. Ik voelde ons echt Rolf en Betty, Ronald met chefjasje aan in de keuken en ik serveren en glimlachen. De gasten hadden hun eigen wijn meegenomen. Vreselijk systeem hier, dat BYO (Bring Your own). Wel ijn voor de gasten, want lekker goedkoop, maar heel slecht voor business. Wij gaan voor een full license, dan kunnen we in de middag witte wijn met ijs op het terras serveren, en cocktails! Dat BYO-verhaal had nog een staart: eigenlijk is de BYOlicense afgelopen. We hebben al wel een license op het gebouw aangevraagd en gekregen. Voor een full license moet je een soort opleiding doen, zodat je “certiied manager” bent. Maar om dat te kunnen worden, gaan ze ook een politierapport opstellen. In dat geval komen ze er ongetwijfeld achter dat we nog geen verblijfsvergunning hebben. De alcohol license wordt afgegeven door de District Council (gemeentehuis, zeg maar). Die hoeven niet te weten dat we geen verblijfsvergunning hebben. Kortom, we gaan voorlopig nog even niet voor de full license. Voor deze avond, om te zorgen dat de Schotten hun wijn mochten meebrengen, konden we echter wel een BYO license voor die ene avond aanvragen. Voorwaarde was dat er iemand met een papier aanwezig is. Een certiied manager dus. Die vonden we in de vorm van Janet, de nieuwe eigenaar van het motel bij ons om de hoek, samen met haar man Kevin. Twee gezellige bolle Kiwi’s, met wie we leuk contact hebben inmiddels. Zij heeft de papieren en wilde wel die avond aanwezig zijn. Dus Ronald de vergunning aanvragen. Bleek opeens dat er toch nog een politierapport gemaakt zou worden! Oei. Dus besloten we de vergunning af te blazen en tevens de function. Ronald vertelde de contactpersoon voor de Schotten dat we de BYO niet rond zouden krijgen. Maar de contactpersoon had al eens eerder ergens BYO gegeten zonder vergunning en toen gebruikten ze kannen zodat het er niet zo uitzag als wijn. Oké. Uiteindelijk bleek dat elk stel met een wijn aankwam en gingen toch de lessen op tafel, maar de politie is veel te druk met het controleren op drunk driving dus een groep pimpelende ouderen is niet echt interessant. Dat ging dus net goed. We zullen Kevin en Janet t.z.t. nog wel eens uitleggen hoe het zat, die hebben we een wat vaag verhaal verteld. De groep was om een uur of negen, kwart voor negen weg en toen was het nog afwassen, tafels afruimen en lappen en schoonmaken. Om tien uur waren we in de cinema waar we met een inmiddels teruggekeerde David gingen uithangen, drinken en roken. Toen voelde we pas echt hoe moe we waren, na een veertien-urige werkdag! Verder goed nieuws is dat ik oicieel tot Master of Arts ben gepromoveerd (= drs. in de Letteren) en dat mijn lerarenopleiding is erkend. Betekent dat ik de volle 2 punten voor mijn opleiding krijg en dat we nu twee punten meer dan noodzakelijk hebben voor de residentie. Hoera dus! Hopelijk gaat het daarmee nog sneller.

september 1997


Verder heb ik met Neeltje een gordijnentocht gemaakt. We zijn uitgekomen op een Indian cotton, of white met groene en marineblauwe ruiten, een beetje theedoekachtig. Het groen is exact de kleur van het plafond, waardoor dat eruitziet alsof het de bedoeling was. Het blauw kan terugkomen in de T-shirts. Ik heb twee winkels laten meten en een oferte laten maken. Het wordt waarschijnlijk de duurdere, want die kwamen professioneler over en hadden zelf meer ideeën. Staaltjes en foto’s zullen volgen! Morgen komt Ros, de schoonheidsspecialiste van de overkant van de Courtyard (vh. bloemenwinkeltje van F&M) een demonstratie geven aan 20 mensen. Wij doen hapjes en leveren de ruimte. Goed voor 75 dollar. En woensdagochtend als het doorgaat, geeft de business association een ontbijt, om 7:15. Dat wordt dus vroeg op, op mijn verjaardag. Maar om 8:30 is het afgelopen en zijn we bereikbaar voor de telefoon (23:30 bij jullie!) Maar eigenlijk ben ik pas jarig om 22:00 hier, want dan is het in Nederland pas 3 september! Verder nieuws: vanaf vandaag hebben we de nieuwe menu’s en dat is weer een stukje Vickerstafs dat is uitgewist. Een breakfast menu zullen we nog een keer opsturen, dat wordt nu teveel. Nog even wat vragen beantwoorden en reacties: Geploeter op apparaten: (Yvonne): Ja, het bevalt ons nog steeds goed, we gaan minstens twee keer per week. Je merkt dat je itter wordt, ik heb een hopsklasje gedaan (aerobic) en dat ging niet slecht. Reis geboekt (Yvonne): Leuk, we zullen jullie graag ontvangen op 4 maart 1998. Video (Dorothea): We waren erg blij met de video, maar dat had ik volgens mij al gezegd. Vooral de cabaretfragmenten vond ik erg ijn, Herenleed Ronald wel, ik iets minder. Ik heb niet echt een idee van TV in Nederland dus zou niet weten wat je zou kunnen opnemen. Misschien zo’n Eigen Huis en Tuin programma. Wat we hier erg graag zouden willen hebben zijn de Arjan Ederveen 30-minuten banden. Volgens mij op te vragen bij VPRO. Is er inmiddels al een 3e serie geweest? In de maak voor volgend seizoen? Dank Marijke B en ouders, voor de pakketten. Er ligt inmiddels een Sinterklaasachtige stapel kado’s te wachten: twee postpakketten en twee pakjes van PaMa Kiel. Heel spannend. Ik ga het woensdagavond hier met Ronald vieren, en dan doen we zaterdagavond een etentje bij de Bollens. Tot zover Kerikeri. Veel liefs van Hanneke. PS de badkamer is af. Toch wel goed gekomen uiteindelijk: geplakt, geschuurd en geverfd. Hoera. ook: Ronald

september 1997


plaatje 9


Kerikeri, (zondag) 7-9 Lieve familie, Op ons nieuwe briefpapier [plaatje 9], vanaf de ronde tafel op Rivendall in een nat en koud Nieuw-Zeeland, schrijf ik jullie maar weer een fax. De rest van de familie (P+N+R) is bezig met een pizza, Martijn is zojuist met de brullende Marina vertrokken naar Auckland en Christiaan doet huiswerk met Marie. Gisteravond deden we verjaarsdiner hoewel ik na de pakjesavond van woensdag me eigenlijk niet meer jarig voelde. Dus was het meer een gezellig zomaar-diner. Christiaan wilde het vooral niet meer over Diana hebben want die had er al de hele week door genoeg van gezien maar dat komt omdat hij het vaakst van ons voor de buis hangt. We hadden het dus toch nog wel over Mercedessen, de pers, Karma en begrafenissen. Het Gebeuren zelf hebben we opgenomen, om niet de hele avond voor de TV te hangen. We hebben het vanmorgen/-middag gezien en soms de processie even versneld. Dat maakt het hele gebeuren iets minder saai en toch nog indrukwekkend. Vooral de dienst, erg mooi. Martijn en ik waren allebei toch van mening dat het jammer was dat we het Onze vader zeggen niet live hadden meegemaakt. Dat kan toch niet anders dan heel goed zijn voor de aarde, dat miljarden mensen in Londen en de hele wereld tegelijk een gebed zeggen. Daar kan de video toch niet tegenop. Ik zal hier nog even benadrukken dat we wel zeker op de hoogte waren en zijn van alle gebeurtenissen hier, in tegenstelling tot de indruk die Marijke mijn zus over de telefoon uitsprak dat we dat faxaal moeten horen. De hele week publiceerde de New Zealand Herald nieuws over de Royal Crash (mijn uitdrukking) en stond er een fotootje van haar in de linkerbovenhoek. Ik denk dat de damesbladen hier meer over Diana hebben geschreven in de loop der jaren dan ze dat in Nederland hebben gedaan. “The Firm” is nu eenmaal ook het koningshuis van Nieuw-Zeeland dus men volgt ze hier op de voet en rouwde even hard mee deze week. Dat dat duidelijk is. Het regent nog steeds, de hele dag al. Echt een tropische bui. Maar nu is het daarbij ook nog koud, door de Southerly wind. Zo, de achterkant is voor mij. De afgelopen week was best druk, met diverse functions & caterings. Een aantal lunches, dinsdagavond een make-up demonstratie met lekker hapjes van onze buurvrouw Ros the Beautician. Of hebben we dat allemaal al beschreven? Woensdagochtend (de jaardag) moesten we om 6:30 beginnen om alles in orde te maken voor een business breakfast meeting van de Kerikeri Business Association. Deze demonstreert tegen het nieuwe plan van de Far North District Council en had de meeting belegd. Vanaf 7:00 uur kwamen mensen binnen (totaal ± 18). We hadden een bufetontbijt gemaakt, dat goed liep, afgezien van de aanbrandende scrambled eggs. De kwaliteit van de vergadering, het niveau van de oppositie tegen het plan, was van schrikbarende proporties. Wat een gezever. Achtereenvolgens over hanging baskets, bomen, parkeermeters, reclameborden, etc., etc. Grappig om te zien. Later op de ochtend hebben we taart gegeten en ’s avonds zijn we ge-2-en naar de cinema gegaan. Gezellig voor een dinertje-voor-2, totdat Richard aanschoof en toen David en vervolgens nog Klaus. Ach ja, zo gaat dat in een dorp. David is overigens weer terug van 3-4 maanden op reis. Hij lijkt wel iets rustiger te zijn dan voor z’n vertrek. september 1997


Nu maandagochtend, kwart voor 7. Het regent nog steeds, dus dat is niet zo mooi. Gisteren hebben we, na die lange video, niet zo heel veel meer gedaan. Voor de komende week staat er ook niet zoveel bijzonders te gebeuren, geloof ik, Nou ja, dat horen jullie in de volgende fax. Liefs & Groeten van Ronald en Hanneke Kerikeri, (donderdag) 18-9-97 Lieve Rajka, Vandaag precies vijf maanden geleden landden we op dit grote eiland. De tijd vliegt om, enerzijds beleven we heel veel, anderzijds merk je toch dat de sleur intreedt en dat we plannen die we hebben maar moeilijk tot uitvoer brengen. Voor je het weet is de week om. Tijd voor schrijven heb ik ook niet veel merk ik en dat is jammer want daarmee verlies je snel het contact met mensen in Nederland. En dat mis ik wel. Soms heb ik heimwee naar mijn huis in Den Haag en de poezen maar vaker nog naar familie en vrienden. Dan zou ik even een weekendje naar Huizen willen, of met Marijke naar de ilm of met jou bijkletsen aan de telefoon of in Schlemmer. Hoe is het met je? Ben je nog steeds gelukkig met Jaap? Hoe gaat het met je werk? Hoe is het met de familie en hoor je wel eens iets van David? Laat me iets horen, stuur snel een kaartje. Ik heb zelf maar gekozen voor deze kruising tussen kaart en brief want aan een lange brief kom ik voorlopig niet toe. Met het koiehuis gaat het goed, het wordt al iets drukker, er zingen hier ook merels en we hebben nog geen eigen huis maar het einde van huren komt in zicht. Hoera! Veel liefs van Hanneke Groeten van Ronald ook. Kerikeri, zo 21-9 Lieve familie, Tja, even een mediastilte gevallen. Soms komen we er zelfs op zondag niet aan toe. Vorige week zaten we bij Bill en Willie Witsteijn, twee bejaarde Nederlandse Nieuw-Zeelanders (81 en 83), die ons hadden uitgenodigd voor de kerk (baptist) en lunch bij hen thuis erna. Het eerste was optioneel. Mij leek het wel interessant, Ronald niet zo. Het was anders, veel liederen begeleid door elektrisch orgel (met percussie) en viool. Teksten waren op overheadprojector te volgen, “I lift my hands to the Lord” (begeleid met gebaren) en “You are the rock on which I stand” waren slechts enkele voorbeelden. Tussen de liederen stond het een ieder vrij om een gebed uit te spreken of een anekdote te vertellen. Best goed, best joyful, maar niet echt spiritueel vond ik zelf. september 1997


De lunch was een echt Nederlandse broodmaaltijd, met pindakaas, hagelslag, belegen kaas en fruit. En Bill vertelde over zijn (razend interessante) leven. 35 was hij toen hij hier kwam, na zes weken op een boot. Geen opleiding, 200 pond op zak en met een verloofde die hij had beloofd zo gauw mogelijk te trouwen. En ze zijn nu nog gelukkig getrouwd, zij met Alzheimer dus af en toe luisterde ze even geïnteresseerd naar zijn verhalen over hun verleden. als wij. Vorige week vrijdag waren we uitgenodigd bij Albert en Jody, ook vaste klanten van ons. Hij is een soort onduidelijke combi van Kiwi, Japans en Amerikaan en bovendien tandheelkundige, huizenbouwer en computerbuf. Ze woonden in Samoa en Ecuador hiervoor en kwamen uiteindelijk hier met niks. Wonen nu in een huurhuisje. Hij heeft in Ronald iemand gevonden met wie hij kan praten over wiskunde, computersoftware en ilosoie. Bleef voor Jody en mij niet zo veel over. Zij was ook wel erg moe die avond denk ik want anders lacht ze net zo hard als hij (hoewel dat moeilijk is). Niet echt vrienden voor het leven, maar wel eens interessant. Zelf mensen uitnodigen doen we maar niet, hoewel we ons voor ons interieur niet zouden hoeven schamen als je dat zo eens bekijkt, maar we vinden het toch niet gezellig genoeg voor anderen. Deze week zijn we begonnen ’s middags langer open te blijven. Dat kwam doordat David van de cinema, toen we bij hem zaten te kletsen vorige week, ons vroeg hoe we dat nou konden doen, mensen om half vier wegsturen naar hem toe (uit principe noemen we alleen de cinema als mensen vragen wat nog wel open is). Het was die week erg rustig geweest en dan ruimen we altijd vroeger op. Maar we vonden zelf ook wel dat het eigenlijk zonde is om die middagmensen mis te lopen, dus stuurden we afgelopen week de dames vroeger weg (± 2 uur of half 3) en bleven we zelf tot half 5 - 5 uur. En het was, op vrijdag na, elke dag de moeite waard. Het is ander publiek dan de vaste klanten, veelal toeristen na het winkelen. Bijvoorbeeld nog een leuk Zuid-Afrikaans stel op zoek naar een plek om zich te vestigen en een Schots stel, onze leeftijd, op zoek naar werk en een huurhuis om hier een maand te werken en dan het land door te reizen. Dat is erg gezellig. Vooral ook om de tent met z’n tweeën te runnen. We maken dan de ilterkoiemachine al schoon en verkopen alleen nog espressocofees. De hartige dingen ruimen we al op maar we laten de frituur en de hot plate nog aan dus als iemand nog een chips, een bacon and eggs of pikelets bestelt, dan kunnen ze dat krijgen. En zo zetten we weer ettelijke tientjes meer om. We hebben de cleaners nu gevraagd om elke dag te komen dweilen en stofzuigen want dat is altijd net dat extra stuk opruimwerk dat bovendien pas op het laatst kan (en dan nog de buitenmeubels binnenzetten). Dat bevalt prima. Verder is er niet zo vreselijk veel gebeurd. Het is nog steeds rustig in KK, maar het weer wordt steeds beter. Na volgende week is er een schoolvakantie en eind oktober Labour Weekend, dat wel het begin van het zomerseizoen markeert. Vandaag niet zoveel gedaan: uitslapen, boekhouding, eindelijk weer eens het huis opruimen, koie in de cinema, Mahjong met P+N

september 1997


SS (eigen seizoen) EEEEWWWGGGNZ Even een vraagje voor J+D: (en M + L) Dit had ik dus: - eigen seizoen + ander seizoen - kong oost (niet eigen wind) - pung west - pung groene draken - N-wind en Z-wind Zelf geen Mahjong (want Hanneke), maar hoeveel punten voor mij? We kwamen er niet uit. Andere regels van de NieuwZeelandse School. Mooi spel, trouwens, hè? P+N hadden het nog nooit gezien, en ik leg het zo even op tafel. Yvonne, bedankt voor het pakket! Met name de pot mayonaise vind ik erg lekker. Ann heeft ook de Allerhande uitgebreid bekeken en Hanneke zat te kwijlen boven… het HEMA-krantje. Sturen die ook op?? Hoe gaat het trouwens nu met je? In je briefje klonk je duidelijk en beetje (?) aangeslagen. Is opvang nu beter geregeld? Jouw verhaal relativeert toch zo’n crash van Pr. Di een beetje. Overigens heb ik (op 1 na) de sigaren op. Lekker hoor. Ik zou nog een keer het andere merk sturen. Dat is dus “De Olifant” (bij de betere tabakszaak). Met name de “matelief” (geloof ik) en “petit corona” vond ik lekker. Het zijn houten doosjes, met een olifant erop, natuurlijk. Misschien kun je nog eens rondkijken? Goed lieve mensen, dat was het weer. Nu 10 uur op zondag, H. al te bed op en ik ook zo. Veel liefs en groeten. Ronald + Hanneke Russell, (zaterdag) 27-9-97 Russell? Niet Kerikeri? Inderdaad. Ter ere van zijn we er even tussenuit getrokken. We bevinden ons nu in de (wel bekende) Duke of Marlborough. Een koloniaal optrekje aan het water. Opnieuw kijken we uit over de Bay of Islands op z’n best. Ik had met Annie en Debbie afgesproken dat zij zouden werken, en dat wij de hele dag vrij zouden zijn. Door enkele personele wijzigingen liep het allemaal even anders (waarover later meer). In elk geval hebben we vandaag tot ca. 12:30 gewerkt en zijn we toen vertrokken. Eerst even langs huis om in te pakken. Toen naar Waitangi, bij Paihia, om even een graantje mee te drinken van het Wine & Food Festival, dat zich dit weekend afspeelt. Vervolgens naar Paihia zelf, waar we even rondliepen en toen naar Russell voor diner + overnachting in “The Duke”. In tegenstelling tot een (1) jaar geleden is het nu “a bit damp”, oftewel het regent pijp en stelen. De hele dag al, dus da’s iets minder leuk. september 1997


We zitten nu in de lounge, met een drankje (rode port, merk artillerie, details t.b.v. Frits) en kijken uit over de baai, waarvan het water de prachtige rode lucht weerspiegelt, de lucht die zowaar opengebroken is en niet slechts meer bestaat uit regenwolken, samengepakt als Japanners in de Tokyo Metro. Nog meer details: de lucht: oranje-rood-roze. De hotelkat: groot, rood en slaperig die ik zojuist van zijn stoel lichtte en op schoot nam waarna hij beledigd op een meter afstand zich ging wassen. Op een soort videokanaal zagen we net een aantal Fawlty Towers die illustreerden hoe het niet moet (don’t mention the war!). Het Wine (and Food) Festival bevatte veel dronken wawawa-mensen (rijke Bay of Islanders of Aucklanders) en Betty en Christiaan achter een Gourmandisestalletje die met verhitte gezichten de laatste wontons verkochten (een Indonesische lekkernij). Het entreebewijs was een glaasje aan een koordje voor het wijnproeven. Ronald houdt zich weer even bezig met eerdergenoemde kat die, nadat we ons verplaatst hebben van stoelenzithoek naar tafel (ten behoeve van het schrijven), zich weer op ‘zijn bed’ genesteld heeft. Over het personeel: Debbie heeft vorige week besloten ons te verlaten. Dat betekent dat we (vooral R) nu zelf moeten bakken en daarmee de personeelsuren drastisch kunnen snoeien. In haar plaats hebben we Lewis gevonden, de 21-jarige zoon van de Outdoorshop-eigenaren (een kamperwinkel). Hij heeft horeca-ervaring en wil in maart een hotelopleiding gaan volgen. Hij is vrolijk, goedpraats en -lachs (not to mention good looking, doet gewichten in de gym) en pikt dingen snel op. Goed om zelf iemand in te werken, zoals wij het zelf willen. Tja, enigszins onpersoonlijk toch vonden we maandagochtend het briefje “to the manger”, met de opzegging. Ondanks het extra werk toch wel goed. We hadden enige weken geleden al eens vastgesteld dat het goed zou zijn als Debs besloot weg te gaan. Nu dan dus. Ook niet helemaal onverwacht: ze werkte aan haar CV, ik overhoorde (ai een anglicisme) haar eens spreken over wat ik vermoedde een sollicitatie te zijn, haar uren liepen terug en wij bemoeiden ons meer met de wijze waarop wij zaken wilden uitvoeren. In plaats van 3x per week gaan we nu (waarschijnlijk) dagelijks bakken, voor de volgende dag. In de zomer is dat toch nodig, en zo kunnen we beter inspelen op de dagelijkse behoefte. Ook valt het goed samen met het samen langer open zijn. We houden jullie op de hoogte! Bedankt voor alle felicitaties die tot ons kwamen. Zoals Yvonnes zelfbouw felicitatietaarten, die na “missent to Osaka Int’l” beschadigd aankwamen in een plastieken zak, waarop “the NZ post regrets that this article has been damaged”. We zullen ze bakken. Het andere pakje, Yvonne, kwam vandaag precies op tijd met de post. Daarbij ook de brieven van de ouders (allemaal), waarvoor dank. Evenals de faxen van Marijke B, Frits P. en Margreet V. Verder de bloemen “De Raadt”, waarbij de wens door de bloemenwinkel taalkundig als volgt werd geïnterpreteerd: Van Harte. Gefeliciteerd en Veel Lieve groeten van Job. Luc, Marijke, Dorothea

september 1997


Nouja, Nederlands is ook niet zo makkelijk. Bedankt ook voor de bloemen “Kiel”, die ons via Neeltje en bloemleverancier Maggy vonden. Ook onderling wisselden we enige cadeaux uit. Zo kreeg ik van Hanneke een echte Backhouse Oilskin (jas). Zo eentje zonder mouwen, die wij bij voornoemde Outdoorshop verkregen, gecompleteerd met een echte HOED, van de Cabbage Tree in Paihia. Ik lijk nu net een Kiwi. Ronald had voor mij bij buurman Urs van Housewarmings een lampetstel in viooltjesmotief gekocht (klinkt oubollig, maar erg mooi) en verder een echte Punamou (NZ-se groene steen) hanger. Kortom, wij zijn verwend. Ik denk dat we onze trouwdag wel goed vieren, hoewel we dat allebei nog nooit hebben gedaan. Wel regende het vanmorgen even plaatselijk (bij mij, H.) vanwege de herinnering aan “de mooiste dag” met familie en vrienden en deze, een jaar later, waarop wij, zonder familie en vrienden (de Bollens uitgezonderd weliswaar) in de regen muins stonden te bakken. Nouja, bij wijze van dan. Dat contrast werd mij even extra duidelijk, maar ja, dat heb je soms. Inmiddels maandagochtend. Kortom: een heerlijke tweede huwelijksreis, weliswaar stortregen eerst maar zondag stralend mooi. Lieve groeten van Hanneke en Ronald (dinsdag) 7/10/97 Lieve Familie! … the continuing story… Vorige + deze week is het dus school holidays, wat te merken is aan de (over het algemeen) grotere klandizie. Alleen het weer werkt niet even goed mee: het is echte Northland lente met zon, maar ook regen en zo nu en dan felle wind. Vorige week hadden we een paar behoorlijk dagen. Zaterdag was echter weer (gewoon) rustig. ’s Avonds gingen we naar een heus muziekconcert in de Memo Hall. Het Aucklands Jeugd Philharmonisch Orkest en een jonge pianobespeler. Een mooi concert met Tsjaikovski, Vaughan Williams, De Falla en na de pauze een virtuoos uitgevoerde Rachmaninofski symphonie… eh… pianoconcert. Erg mooi, en goed om weer eens iets klassieks te doen. Volgens Neeltje echt veel mooier dan het Concertgebouw, maar m.i. is cognitieve resonantie na 2 jaren toch niet meer zo nodig. Aansluitend gingen we met P+N mee naar hotel Rivendall waar we nog een wijntje dronken. Des nachts moesten wij om 2 uur wakker worden om de klokken één (1) uur verder te draaien, wat een gedoe, waardoor we nu 11 uren verschillen, of 1, ’t is maar hoe je het bekijkt. Het is nu 21:17 hier, kijk maar even op jullie klok, dan wordt het wel duidelijk. Zondag werd een rustig dagje, na uitslapen, ontbijt en administratie al ½ om. Even een bezoekje gebracht aan De Valley, om daar moedertje Tasja en haar 7 jonge wormpjes (1 week) te bekijken. De 7 keken nog niet terug, want oogjes nog toe. Aan kleur, tekening en bouw te zien was het een boeiend seksueel avontuur van Tasja: meerdere vaders lijkt niet uit te sluiten. Na het avondeten was het weekeinde al weer om. oktober 1997


Overigens waren Martijn en Christiaan er niet. M was (nog) in Auckland, en Chr. ook, de laatste om er gedurende de schoolvakantie zich voor te bereiden, middels blokstudie, op de komende examens. Morgen komen ze beiden weer naar boven, naar KK dus. M. heeft zijn laatste Mercedes gewassen en had er geen zin meer in. Tot z’n studie weer begint blijft hij in de BOI. Of hij gaat nog een reis maken langs de Eco Villages, maar dat horen jullie (en wij) misschien nog wel. In elk geval gezellig om hem weer te zien. Maandag werden wij geheel verrast door een grote drukte. Gelukkig was Lewis er om 11 uur, samen met Ann. Omdat we dachten dat het niet zo druk zou worden (zoals voorgaande maandagen) hadden we niet zoveel sandwiches + pies klaarstaan. Vanaf ½ 12 tot ½ 3 liep het echter behoorlijk storm, na het luwen waarvan we de situatie opnemend uitverkocht bleken te zijn (loopt deze zin nog een beetje?) Geen broodje, quiche, pie etc. meer over. Bovendien kwam ik niet echt aan bakken toe en werd de te bakken lijst alleen maar langer. Uiteindelijk waren we om ca. ½ 7 weg, dus dat viel nog wel mee. Aansluitend naar het koor, en thuis maar direct naar bed. Vandaag waren we goed voorbereid, maar werd het niet weer zo druk. Geen peil op te trekken dus. We bekijken het maar gewoon per dag. Hanneke is zelfs nog naar de gym geweest, ik had er geen zin in, en ging naar de cinema. Je hebt zelf een koiezaak, maar je gaat toch ergens heen om koie te drinken, zo gaat dat. Bedankt voor alle post en andere berichten (fax & telefoon). Yvonne, bedankt voor de damesbladen, ze vallen zo te zien wel in de smaak (“Homeopathie, wat is dat?” en een ingezonden brief over een op vakantie meegenomen huisvlieg, die zelfs goud ervoor oplevert. Ik heb ook geen cognitieve resonantie nodig, maar anders…) Bedankt ook voor de kaart uit de Eftelink, goed om te zien dat er iets nuttigs met onze Airmiles gedaan wordt. Luc gefeliciteerd met je baan! Wat moet je precies doen, behalve vaak naar Israel? Pooh en Fietje gefeliciteerd met jullie Dierendag Verwen Pakket. Ja, katmelk maakt de Witte Motor wel wakker! Het wordt tijd voor een afronding. Morgen is het weer vroeg dag, en in tegenstelling tot vroeger moeten wij daarbij aanwezig zijn. Het is leuk om voor jezelf te werken, hoor, maar je hebt dan wel de meest strenge baas die je je kunt voorstellen. “Ik meld me ziek” zeg ik ’s ochtends wel eens. Wat een humeur hè, en dat zo vroeg op de dag! Lieve mensen, het ga je goed, tot schrijfs/bels/faxs (we moeten toch snel op de e-mail gaan, zit iedereen er al op? Stuur allemaal je e-mailadres) Groeten, Ronald + Hanneke

oktober 1997


KK, (zondag) 12-10 Lieve familie! Vandaag weer een heerlijk dagje nietsdoen: uitslapen, naar de cinema om met David te kletsen en te ontbijten. Daarna naar Rivendall waar P+N in de tuin werkten en op het terras zaten in afwachting van een belangrijk telefoontje dat niet kwam. Wij naar de vallei waar ook Martijn was om zijn spullen van de schuur te verhuizen naar Rivendall. De kleine Tasha’s waren inmiddels veranderd van worstje naar kleine dikke hondjes. De leukste vind ik nog steeds een blonde met een zwarte neus en zwarte oogjes en lipjes. Maar ik wil hem niet hebben, ondanks aandringen van Alied. Ze ruiken nu al naar hond. Met Martijn deden we nog even de full Marina experience: in volle vaart met de Spanish mix in de cassetterecorder tot aan het strand, uitstappen en liggen. Heerlijk! Toen was het opeens zes uur. Bij de familie wat gegeten. Martijn was wat langer gebleven op de vallei en belde later met de boodschap dat Tasha onder de aanhangwagen was gekomen. Want hoewel ze tegenwoordig goed luistert, springt ze nog steeds om de rijdende Pajero (P+N’s auto) heen. Dat gaat meestal net goed, maar nu dus niet. De uitslag van de dierenarts zullen we nog horen. Waarschijnlijk wat ribben gebroken. Een naar einde van de dag. Gisteravond ging Ronald naar een band in de cinema. Ik was erg moe en lag er om negen uur in. Ronald hield zich aan zijn voornemen om voor 12 uur thuis te zijn (hij was ook moe) maar toen bleef hij tot 2 uur zitten kletsen met Martijn, die nog even mee kwam. Niet handig. Het is nu 21:26, we moeten dus slapen. Veel liefs, H+R PS P+G+Y: geen paniek, maart/april is hier geen hoogseizoen meer en de vlucht Auckland - Kerikeri kan zelfs een week van tevoren geboekt worden. Wij zullen desalniettemin morgen bij een reisbureau informeren, ook naar campers.

oktober 1997


Kk, (woensdag) 15-10-97 HOERA, WE HEBBEN EEN VERBLIJFSVERGUNNING! Gisteren belde Kim Saull van Malcolm Paciic dat het rond is en dat we de paspoorten moeten opsturen voor een stempel. Hoi hoi hoi. Niet dat we er ooit aan twijfelden, maar het moest allemaal nog wel even gebeuren. Daar moeten we met Kim Saull nog wel even een appeltje over schillen, want “een paar weken” is toch zo rustigjes aan wel negen maanden geworden. Maar goed. Gisteren ben ik naar de lezing “the great masters of esoteric christianity” van Sergej Prokoview geweest (kennen jullie die: Job/Marijke?) Erg interessant, vooral zijn antwoord op mijn vraag na de pauze waarom ze alle zeven, of eigenlijk alle genoemde incarnaties van de zeven, mannelijk zijn, Nu gaan we beginnen aan deze dag en vanavond heeft de drogisterij hier een meeting, met koie en hapjes. Lieve groeten van Kiwi’s Ronald en Hanneke* *Nee hoor, we blijven Nederlanders

oktober 1997


Kerikeri, (dinsdag) 21 oktober 1997 Lieve familie, Misschien is het jullie al tussen de regels door opgevallen dat we de laatste tijd wat minder overtuigd enthousiast klinken over het restaurant en niet al te veel nieuwe ideeën meer hebben. Misschien ook niet en dat is dan waarschijnlijk omdat we jullie middels deze faxen eigenlijk niet goed deelgenoot kunnen (of willen) maken van al onze ochtend-humeurtjes en zuchten en het dag-in-dag-uit gebeuren van As You Like It. In deze fax zullen we jullie weer op de hoogte proberen te brengen van onze laatste overwegingen. Een tijdje geleden hadden we het met z’n tweeën over de tijd die we ons voorstellen in deze job door te brengen. Vijf jaar wordt het niet, dat was ons al wel duidelijk. Wat ik zelf (H) merk is dat ik zes dagen (van tien uur) werken en één dag vrij erg onprettig vind: je rust eigenlijk niet genoeg uit en tijd voor (of zin in) andere dingen heb je ook niet echt. Daarbij komt ook de gedachte dat we hier weliswaar in een prachtig land wonen, maar dat we eigenlijk geen tijd hebben om ervan te genieten. Vakanties zijn moeilijk te organiseren en kosten te veel geld, maar zelfs een weekend weg is niet eenvoudig te regelen. Voor mij (R) speelt vooral dat ik de uitdaging mis. We hebben de tent prima draaiende maar ik kan meer met mijn capaciteiten. Daarbij komt dat we niet zelf kunnen bepalen wanneer we hard werken en hoe hard. Ook al zijn er de hele ochtend geen klanten, dan nog moet je aanwezig zijn en kan je in die tijd niet iets anders doen. Mijn vorige baan was ook hard werken en soms ook wel zestig uur in de week, maar dan bepaalde ik dat zelf en in rustige periodes kon ik minder uren draaien. Een van de ideeën van AYLI was om te kijken of we de horeca leuk vinden als onze toekomst en mogelijk als opstap naar een ander type restaurant. In de afgelopen maanden is ons duidelijk geworden dat onze toekomst niet in de horeca ligt. Enerzijds uit eigen ervaring en verkregen inzicht; maar ook kijkend naar o.a. Rolf & Betty (van de Gourmandise) en David (van de Cinema). Verder is wel duidelijk dat dit bestaan niet goed combineert met een gezin, als slechts een van ons hierin werkt houd je te weinig over. En we willen eigenlijk niet vijf jaar wachten om een gezin te beginnen. De algehele conclusie is eigenlijk dat we gelukkiger kunnen zijn en dat we dus de termijn in AYLI moeten verkorten. De volgende vraag was: hoeveel korter. Het beste moment om een zaak te verkopen is rond de zomermaanden. Enerzijds omdat ik (R) mijn kennis en ervaring van mijn vorige vakgebied niet te oud wil laten worden, en anderzijds omdat we er toch tegenop zien om de zomer en nog een winter in AYLI te zijn, hebben we besloten om de zaak nog voor deze zomer op de markt te brengen. Stap één is nu dus een koper te vinden. Twee makelaars zijn op zoek, maar niet met al te veel bombarie (foto in de etalage bijvoorbeeld). Lewis en Ann vertellen we het nog niet, dat komt de werkrelatie niet ten goede. We proberen er in de zaak ook zo min mogelijk over te praten, ook voor de klanten die ons nog zien als de nieuwe enthousiaste eigenaren. Stap twee wordt dan het zoeken naar een nieuwe baan (vooral R). Uiteraard is dat in Auckland gemakkelijker maar we oktober 1997


zouden het liefst hier blijven wonen. Hoe dat moet is dus nog onduidelijk maar zeker is dat er genoeg banen in de krant staan. De container moet dus voorlopig nog maar even in Nederland blijven. Wat voor ons beiden duidelijk is, is dat onze liefde voor dit land ongewijzigd is gebleven. Het antwoord op de vraag: hadden jullie niet beter in Nederland kunnen blijven is duidelijk: nee. We hebben ook zeker geen gevoel van gefaald te hebben. We wilden iets heel anders gaan doen en dat hebben we nu gedaan. Het was een hele goede ervaring en we hebben bewezen de zaak te kunnen runnen en daarbij geen moment relatieproblemen te krijgen, maar het geeft toch te weinig voldoening. Ongetwijfeld zullen mensen reageren met: dat had ik wel gedacht, maar het is voor ons een zeer waardevolle periode geweest. Dit moesten we met jullie delen. We hadden gehoopt jullie wat positiever nieuws te kunnen brengen, bijvoorbeeld dat we al kopers hebben, want we zijn ons ervan bewust dat deze beslissing veel vragen oproept en veel onzekerheden met zich meebrengt. Feit is echter dat we merkten dat we te weinig te faxen hadden omdat we over dat wat ons het meeste bezighoudt niet schreven. We hoopten eigenlijk dat we ons dagelijks leventje in AYLI gewoon konden voortzetten, maar het blijkt erg zwaar te zijn om nog met hart en ziel bezig te blijven. We zullen in elk geval met zowel J&D als P&G vanavond (voor jullie morgenochtend) telefonisch contact op te nemen om er nog eens rustig (niet in de zaak) over te kunnen spreken. Heel veel liefs, Ronald Hanneke Kk, (maandag) 27-10 Lieve Job en Dorothea Bedankt voor jullie fax. Wij weekeinden vandaag nog even door omdat het Labour Day is dus alle winkels dicht. Het schijnt dan druk te worden met dagjesmensen uit Auckland en zaterdag was inderdaad drukker dan anders, maar thans is Kerikeri weer een spookstad, niemand op straat. Een “lang” weekend dus, twee hele dagen! Oh, daar komt Christiaan langs, die we nu dus, jammer voor hem, geen cappuccino kunnen maken. Wat doen we hier eigenlijk, vraag je je af? Er moet wel wat gebakken worden, pies en cakes, dus dat doen we maar even, maar wel lekker uitgeslapen. En gisteravond kon ik zowaar nog naar de ilm van acht uur (Addicted to Love, erg grappig), die Martijn draaide, want dat is anders zondagavond niet mogelijk; om tien uur afgelopen, dan moeten we al in bed liggen. Het is hier heerlijk zomers warm, de groene blaadjes knallen hier werkelijk uit hun knoppen. De ene dag denk je, hee, blaadjes (niet: die boom gaat uitlopen) en de volgende dag is hij groen. De druif bij Eileen kon ik van onder de douche door het open klapraampje (zie faxen over de nieuwe douchebak) zien groeien zo ongeveer. Heel vreemd. Je ziet hier ook dat bomen eerst gaan bloeien en dan pas uitlopen. Of is dat in Nederland ook zo? Volgens mij toch niet. Gisteren hebben we gepicknickt op het strand, met Martijn, P+N en Louise en Carson die nu toch wel echt Vrienden b eginnen te worden. Zij zijn “geëmigreerd” vanuit het Zuidereiland en hebben hier nog geen vriendenkring opgebouwd (na 11 maanden). Louise is 24 en onderwijzeres op de Riverview Primary (collega (oud-) van Job dus) en dat is heel gezellig. oktober 1997


Carson (27, chef in de cinema) is erg melancholisch en daar liep Louise op het feestje-met-band zaterdag in de cinema weer eens tegenaan. Dus Martijn en ik haar troosten en oppeppen. En ik lekker met haar swingen. Ronald was moe en al naar bed. Ik zal haar eens over de temperamenten moeten vertellen, denk ik. Nu ga ik Ronald helpen. Veel liefs van de zus van de bruid. PS Het interview heb ik nu twee keer gezien. Wij vonden het lijken op een sollicitatiegesprek. “Legt u maar eens uit waarom u koning denkt te kunnen zijn, meneer van Oranje”. Kerikeri, (woensdag) 29-10 Hallo lieve familie, ’t Is woensdagavond (± 8 uur) en het is nog lekker genoeg om (huiselijk gekleed in de badjas) buiten te zitten om weer eens een fax te schrijven. Het krassen van de pen werd Zeke even te veel; hij sloop zojuist weer weg. Ik zit aan de voorkant van het huis, zie foto’s, en kijk uit op de enige herfstboom, die nu in 2 weken tijds helemaal is volgeschoten met jonge groene blaadjes. Eerder deze week zagen wij op het grasveld zowaar 2 echte hazen, kortom het is hier een heel natuurgebeuren. De afgelopen dagen is het erg mooi weer, zeker in de zon (en uit de wind) heel warm. Het weekeinde was voor ons extra lang: maandag was Labour Day, traditioneel een dag waarop juist niet gewerkt wordt (wat zegt dat over de Labour Party, vraag je je dan af…). Ondanks dat het druk zou worden (volgens de berichten) was onze inschatting dat dat in Kerikeri wel mee zou vallen en waren we dus alleen op zaterdag open. Inderdaad drukker dan gemiddeld, maar niet spectaculair. Dat viel een beetje tegen voor David, die al 5 maanden maar Labour day weekend toeleefde. ’s Avonds bekeken we met de familie de video van WaterManager Willem4, zeg maar, zodat wij een beter imago van hem konden krijgen. Later was er nog een feest in de cinema, waar ik niet, vanwege moe, maar H. wel naartoe ging. De volgende ochtend ontbijtten wij op Rivendall, waar met Christiaan ook ene Martine aanwezig was, waar hij zelf maar verder over moet vertellen, of niet. Vervolgens op naar de Valley, om het kippenhok te verhuizen van Tipiveldje naar de shed (voor de ingewijden; misschien kan Frits een mooie situatieschets reproduceren?) en ook nog om de jonge kindertjes van Tasha te bekijken. Deze hondjes zijn nu 5 week en worden steeds leuker. Tasha heeft het overigens zwaar: naast herstellende van een gebroken heup is nu één tepel ontstoken en kapot van al die pitbulletjes die er steeds in hangen. Arm dier. Ze logeren nu allemaal op Rivendall, waar Martijn een mooie ren timmerde. Terug naar de Valley op zondag, om meteen door te rijden naar Matauri Bay: het strand. Het was ondertussen strak blauw en warm en heerlijk. Op de Valley was ons gezelschap uitgebreid met Nieuwe Vrienden Carson & Louise. Op Matauri Bay aangekomen bleek het toch wel erg winderig te zijn, waarop we besloten verder te rijden naar Te Ngaere Bay, wat wij de Mooiste Bay vinden. Daar was het inderdaad heel goed toeven en vermaakten we ons met meegebrachte picknickwaren en ook nog met zand, zee en strand.

oktober 1997


’s Avonds ging bijna iedereen naar de ilm; Martijn om ‘m te vertonen, de rest om te kijken en ik om een koie te drinken, en om de video uit Groningen te bekijken. Toch weer “Ik ben Alexander, kroonprins” en de integrale troonrede. En 30 minuten “Vrije Verstrekking” en ander VPRO-materiaal. Stond dat er met opzet op, of moeten we nog nader overleggen wat we heel graag willen zien? De 30 minuten zijn overigens al aangevraagd en naar verluidt onderweg. Maandag moest er, ondanks vrij, toch gewerkt worden, want de pies worden niet door de kaboutertjes gebakken. Maar 4 uurtjes bleek voldoende, dus dat viel nog wel mee. ’s Middags toch nog even weer naar Rivendall, voor een gezamenlijke hap. In het weekeinde verscheen ook in de NZ Herald de advertentie m.b.t. de verkoop van AYLI. Gisteren volgens Bill Easton nog geen reactie, dus binnenkort maar weer een advertentie. Verder komen we op de lijst van te kope zaken, die door geïnteresseerden bij Bill c.s. gehaald kan worden. We wachten af. Enigszins dubbel toch wel dat vandaag ook Jane van The Northern News langskwam, omdat het komende maand onze beurt is voor de editorial in/op The Home Stead pagina van het lokale lieverdje, The Chronicle. Dat betekent dus een foto en een aanprijzend stukje tekst van het niveau ‘advertorial’. je kent dat wel, zo’n krantenbericht over de ontdekking van Het Medicijn tegen oprukkende kaalheid, waar toch in kleine lettertjes - advertentie - of - ingezonden - of zo boven staat. Nou ja, zoiets dus, maar dan over ons. We konden ons nog bedwingen om op de foto een groot bord TE KOOP op te nemen. Het wordt in elk geval weer een mooi knipsel voor ons plakboek, deel “eerste maanden in NZ”. H. suggereert dat ik enkele openstaande vragen beantwoord: - We gaan de laatste weken niet echt meer naar de gym. We maken toch vrij lange dagen en lopen veel en willen aansluitend niet echt meer iets moeten. Ook hebben we niet veel zin om even heel streng voor onszelf te zijn. Dat komt wel weer. - We hebben de gordijnen en tafelkleden niet zelf gemaakt. Gelukkig maar, want de tafelkleden waren eerst fout en dan hadden we ze mooi over moeten doen. - Een van de witte hoeden ligt achterin de auto; die was mee naar het strand. De andere ligt op een stoel, onder één van de vele stapeltjes, dat ons huishouden is. - Gaan wij nu met extra veel zin weer aan het werk, of valt dat tegen? Tja, ergens hebben we besloten dat ons hart niet in de zaak ligt, en dan is het moeilijk om net te doen of dat wel zo is. Eigenlijk willen we door met een volgende stap, wat dat ook moge worden, maar eerst moeten we de huidige stap nog afmaken en het is onbekend hoe lang die stap nog is. Ik merk dat we er voor moeten oppassen om elkaar niet teveel (negatief) te beïnvloeden, dat maakt het erg zwaar. Ik denk dat zodra we weten dat het verkocht is, de resterende tijd wel mee zal vallen. Kortom, de onzekerheid is het moeilijkste te hanteren. Paddenstoelen in de herfst (Dorothea). Die vraag zoeken we op. We hebben ze beide niet echt gezien, eigenlijk. Wat ook nog nieuws is: we zingen mee in een projectkoor onder leiding van de bekende componist Russel Garcia. Die doet elk jaar een Kerstconcert bij de Stone Store. Naast bekende carolls (awee in a meendzjer enzo) heeft hij een aantal eerlijk gezegd niet zo erg origineel klinkende, beetje musical-stijl liederen geschreven, met als voordeel dat de tekst wat toepasselijker is. Ik citeer: “A Kiwi Christmas in the summer sun, cool breezes ‘cross the Bay”. In tegenstelling tot bijvoorbeeld “In the bleak midwinter, frosty wind made moan”. Wel pittige close harmony akkoorden. Dit is op dinsdagavond, bij hem thuis. oktober 1997


Tot zover het laatste nieuws uit Kerikeri. De volgende keer beantwoorden we de tien meest gestelde vragen en hebben we hopelijk meer nieuws van het verkoopfront. Veel liefs, Hanneke, Ronald Kerikeri, (maandag) 3-11-97 Lieve familie: fax! Een nieuwe maand, een nieuw schrijven. Bedankt voor faxen/brief: Dorothea, Marijke, Job. Hoe is het nu in Groningen/ Terneuzen? Zijn de verhuizingsvoorbereidingen vol in de gang? Yvonne, heb jij ooit nog eens in Terneuzen bij de sigarenboer gevraagd naar de Olifant stinkstokken; de voorraad is op en het weer is zeer vaak geschikt voor een avondrokertje. Misschien is het mogelijk om nog eens wat te versturen. De zomer lijkt hier nu echt begonnen te zijn, het is mooi weer en al behoorlijk warm. Zo zijn we bijvoorbeeld allebei verbrand. Zaterdag was het vrij rustig en sloten we om ca. 3 uur de deuren. Thuis even douchen en lekker in het gras liggen in de zon. ’s Avonds naar de cinema, waar we gezellig een drankje dronken. H. ging naar de door Martijn vertoonde ilm My Best Friends Wedding met o.a. Julia “lips” Roberts. Ik hield David gezelschap. Later op de avond kwamen er zowaar nog enkele mensen. Greg de Bakker, die zojuist getrouwd was, met zijn dronken Schoonvader, die een te luide stem had en wel erg aan Gary de Chinees op de Hoek zat te zitten (weet zijn vrouw dat?). Verder nog Chris, die meedeelde in een Huwelijks Crisis te zitten. Kortom: een echte soap opera. Zo werd het al snel middernacht, die vervolgens naadloos overging in Zondagochtend was ik al om ½9 op, om de inanciën te doen. Voor de geïnteresseerden*: elke dag bewaar ik alle aleverbonnetjes en rekeningen in een ordner “te betalen”. Eén keer per week betaal ik de meeste rekeningen, door een cheque uit te schrijven en in een envelop te versturen (of te overhandigen). Dat zijn zo’n 10-15 cheques per keer! De betaalde rekeningen gaan naar “betaald”. Elke vrijdag krijg ik van de bank een zgn. statement dat elke bij/af transactie weergeeft. Dit statement gaat dan met de bijbehorende rekeningen naar “bank statements”, tegenwoordig al een aparte ordner (ordner muss sein, nichtwar?). Dan is het moment gekomen om de Computer aan te zetten en de cash manager bij te werken. Eerst voer ik alle uitgeschreven cheques in. Daarna a.d.h.v. het statement alle bank debits (= automatische overschrijvingen) en deposits (= stortingen). Dan komt het spannende moment van de zogenaamde Bank Reconciliation, waarin ik alle transacties weer a.d.h.v. het statement “afvink”. Als het goed is, zegt de cash manager “ti-ta-daa”, zo niet dan “ta-toe”. Dan zijn de boeken bijgewerkt. * De niet-zo-geïnteresseerden pakten hier de draad weer op. Waaronder H. die pas nu (zo ochtend) opstaat. We hadden met M. afgesproken om vroeg te ontbijten op het strand. Omdat Peter naar Whangarei ging, en Christiaan moet studeren, ging Neeltje ook mee. Op naar Takou Bay. Waar wij vorig jaar F+M+M ontmoetten. Het was strakblauw en al vrij warm en wij vergaten onze zonnebrandolie thuis. Ai. Na het ontbijt gingen de dames in de zon liggen, gelukkig onder de meegebrachte parasol, en de heren zwemmen in de paciische oceaan. Jawel! En helemaal niet koud als je er door bent. Het was in elk geval heerlijk. M. moest echter om 2 uur een ilm vertonen, dus tegen enen gingen we terug. De ilm ging toch weer niet door (we zijn hier in NZ!) dus M. en ik gingen terug naar Takou, via de Valley om 2 boogieboards te halen. H. bleef bij Neeltje om te lezen en naar de horoscoop te kijken. november 1997


plaatje 10


Boogieboards zijn kleine surfbordjes (± 1 meter), waar je met je romp op gaat liggen om je dan samen in een aanstormende golf te werpen, zodat je lekker snel gaat. [plaatje 10] Martijn had een heus wetsuit (nat pak) aan, wat er professioneel uitzag. Jammer dat zijn touwtje tot driemaal toe afbrak, zodat er wel een board, maar geen M. voorbijraasde. Ik had geen nat pak (wetsuit) maar wel een sterker touwtje. Mijn nadeel was weer het gebrek aan zwembroek en de boxershort die ik ter vervanging droeg. Bij elke golf die ik goed “pakte”, had ik na ca. 3 meter een remparachute op mijn hielen, wat weer niet zo leuk was. Je wilt het broekje ook niet in de branding achterlaten, nietwaar. Na het gezamenlijke avondeten gingen we vroeg naar huis. Hoe zit het nu met dat verbrand? Welnu, toen we de eerste keer terugkwamen, smeerden we ons in met Afterburn cream, want we zouden niet weer in de zon gaan. H. ging echter in de tuin zitten (weliswaar een beetje onder een boom, maar toch) en ik weer in het water liggen. Zo dus. Jullie zullen je afvragen: waarom horen we alleen nog maar over de belevenissen buiten het werk. Valt er niets te melden over AYLI zelf? Zeker wel. Zoals bijvoorbeeld dat de nieuwe gordijnen en tafelkleden nu al enige tijd liggen maar dat niemand daar nog iets van heeft gezegd. En dat Ronald het bakken van de pie’s en cakes nu al net zo snel doet als Debbie, tussen de bedrijven door. En bijvoorbeeld dat toch al een link aantal mensen opmerkten dat ze de koie (Altura) zo lekker vinden. En dat ze Latte in een glas (Ronalds idee) zo leuk vinden. Of misschien dat we nu al bijna alle ontbijten een keer hebben geserveerd, wat soms best moeilijk is, want wat hadden we er ook al weer op staan onder ‘Amsterdam’ (zelf even op de kaart spieken dus). Dat we nu serieus met twee grote Real Estate bureaus in zee zijn, maar dat volgens Bill Easton de markt erg slap is, ze verkopen niet veel zaken. Ook omdat de winter zo rustig was, mensen zijn huiverig om een zaak te kopen. Voorlopig rekenen we erop dat we hier met Kerst nog zitten. Maar wie weet. In elk geval proberen we met goede moed elke dag er weer in te stappen, wat na een tijdelijke dip weer goed lukt. We denken aan jullie allen en weten jullie steun te hebben. Zodra er nieuws is, horen jullie dat uiteraard. Veel liefs van Ronald en Hanneke Kk, (maandag) 10-11-97, 20:45 Lieve familie, Nog even een faxje schrijven voor het slapen gaan. Leuk woord trouwens, faxje, dat leverde mij met scrabble 90 punten op, want de J is 8 punten waard in ons spel en lag op double letter score en de F (4 pt) lag op triple word score. Ronald genadeloos verslagen dus zondag, in de cinema, na een ontbijtje met beschuit en aardbeien (van Bolletje). Zojuist diverse krismeskerrels gezongen met het koor en jawel, ook “ewee in de meendzjer” is weer van de partij. De dertigminutenbanden zijn gearriveerd vandaag, waarvoor hartelijk dank J+D. Inderdaad gezellie dat jullie belden november 1997


zondagochtend. Ik begrijp dat Fietje nu sprekend op Pooh lijkt, behalve dan qua kleur. Wij hebben momenteel weer Ziekje op bezoek (Zekebezoek, zeg maar) want het vrouwtje is naar Auckland. Wij constateren dat het morgen Sint Maarten is “Smaarten, smaarten, koeienebbestaarten”, dus we zullen met uitgeholde kiwi’s de deuren langs gaan. Hier is net Halloween gepasseerd, waarbij kinderen verkleed gaan als enge types en “trick or treat” roepen om dan snoep te krijgen. Een gewoonte die uit de US van A is overgewaaid en die een aantal NZ-ers boycotten. Carson zag twee kinderen over straat lopen die avond en zei “bloody Americans”. Maar ja, ook hier geldt de wet van de commercie dus liggen de enge maskers te koop in de winkel. Onlangs was het nog Guy Fawkes, een volgens mij belachelijke gewoonte om te vieren dat de een of andere vent in de achttiende eeuw Londen bijna in de ik stak (“bloody British”). Die avond hoorden we vanuit het huis drie kleine pangetjes, dat was het vuurwerk in Kerikeri. Dat je hier erg moet oppassen met de zon en verbranding, heb ik aan den lijve ondervonden, vorige week toen ik na het ontbijt op het strand en horoscopen in de tuin (schaduw!) ernstig verbrand was. Een stukje zelfs tweedegraads! Dat leverde nog een aardige anekdote op. Ik wilde er voor de zekerheid door een arts naar laten kijken en maakte een afspraak met dr. Robin Palmer. Die zat erg vol en dus werd ik alweer bij al eerdergenoemde Nigel Cane ingeroosterd - zucht - maar dit terzijde. De volgende dag kwam dr. Palmer om een sandwich. Dus ik zeg: “How are you?” Hij: “Fine, thanks” (volgens etikette). Ik: “Busy, I guess, I had an appointment with you yesterday”. Hij: “Oh, did you. I hope you didn’t have to wait too long”. Ik: “No, I went to dr. Cane instead”. Volgens mij kon hij zich niet eens herinneren dat ik helemaal niet geweest was de vorige dag! Zeke is inmiddels binnengekomen en ligt luid te ronken op Ronalds schoot. Dat was weer even een overwinning want hij is elke keer opnieuw weer bang voor Ronald. Hij heeft vast een hele erge jeugd gehad! R. probeert hem mee te lokken naar de slaapkamer. Met enig vasthouden lijkt dat te lukken. Lieve mensen, een goede St. Maarten, niet teveel suikerbiet eten, daar word je maar misselijk van en geen mandarijnen aan de kinderen geven, dat is veel te gezond! Veel liefs, Hanneke PS Het gaat overigens goed met de brandwond. Het was een groot vervelfeest en heelt goed nu. Maar ik zal in het vervolg beter oppassen met mijn “beautiful fair skin”.

november 1997


Kk, (zondag) 16-11 Lieve familie, Ik heb een dikke keel en voel me slappig maar dat heerst hier en schijnt samen te hangen met de plotseling opgekomen warmte en kou vatten door briesjes en ventilatoren terwijl je dun gekleed en zweterig bent. Daarom niet minder ijn. Ronald is nu met Martijn op een grottenavontuur, daar hadden ze opeens zin in. Ik doe vandaag niks en hoop mij morgen beter te voelen. Wat is het nieuws? We gaan over twee weken verhuizen, naar een motelletje, omdat we bij Eileen weg moeten en toch maar niet in huize Rivendall intrekken. Zo, is dat geen schokkend nieuws? Laat ik het nuanceren: Eileen wilde graag met Kerst haar huis terug. Wij zouden dan gedurende december en een deel van januari op villa Rivendall kunnen passen. Geen slecht idee. Toen werd onduidelijk of de familie wel zou vertrekken, maar omdat Christiaan in elk geval naar Nederland zou vertrekken, begin december, konden we in elk geval in de studio, met eigen keukentje en ingang. Toen bleek maandag dat C. de plannen had omgegooid en niet zou vertrekken. Wij lichtelijk balen want waar blijven wij dan. Dus op zoek naar een ander huis. Dat diende zich woensdag aan, hoewel er niet veel in de aanbieding is: een vroeger motel, dat nu tot verhuurbare units is geworden. De grotere van de drie sprak ons erg aan. ’s Avonds bespraken we de situatie met P+N die zeiden dat de afspraak met ons nog steeds stond en dat C. maar moest zien waar hij verblijft. Dat was ijn. Wij waren inmiddels gecharmeerd geraakt van het idee van een eigen appartementje en uit de troep van Eileen weg en een plek voor onszelf en wat we van onszelf kunnen maken en kozen daarvoor. Wel wat duurder ($ 155 per week) maar we hebben behoefte aan een plek voor onszelf zolang we de zaak nog hebben en vermoedelijk gaan we ook meer verdienen. Het wordt duidelijk al drukker. Dus. En. Maar. Vanaf zaterdag 29 nov. kunnen wij brieven ontvangen op het adres: 2 Mission Road, unit 5, Kerikeri. We zullen daar ook de fax installeren, een nummer volgt. Het is een redelijk ruime motelunit met keukentje inclusief fornuis, een badkamertje met douche en twee slaapkamers. Dat was oorspronkelijk één kamer die de eigenaar gesplitst heeft. Daardoor hebben beide kamers ingebouwde kasten, maar zijn beide erg klein geworden. In de grotere past net een tweepersoons bed maar niet veel meer en in de kleine past waarschijnlijk net niet een eenpersoons bad. Dat kamertje zullen we gebruiken als rommelkamertje en om kleren op te bergen. Het is leeg dus we moeten een aantal basisspullen lenen of elders nog op de kop tikken. Van P+N en de vallei kunnen we een bed, een koelkast, tafel en stoelen lenen. Veel moeten we er ook niet inzetten want dan wordt het te vol. Het is lekker licht, met beige vloerbedekking en crème muren en aan één kant een glazen pui. En we hebben uitzicht op een tuintje met mandarijnenbomen. Het grenst met een muur aan een andere unit, waar een ouder stel komt te wonen, maar november 1997


plaatje 11

plaatje 12


je hoeft elkaar niet te zien en hopelijk ook niet horen. Dit is de indeling: [plaatje 11] Voor de kenners van Kerikeri; Mission Road is vlakbij Rivendall, namelijk naast de roundabout: [plaatje 12] Wat een chaotisch geheel, maar het geeft wel een beeld en bovendien veel details (indachtig m.n. Job en Frits) (ook de anderen natuurlijk!) Zoals jullie wellicht al weten, sommigen misschien nog niet, laten we de container opsturen. Die kan half januari hier zijn. Hoe het plaatje qua werk er dan uitziet, weet niemand. Wel is duidelijk dat in onze motelkamer de spullen niet passen, dus we blijven visjes uitgooien voor een ander leeg huurhuis. Maar voorlopig zijn we dan onder de pannen. Dat wordt dus lekker basic, met sinaasappelkistjestafel en kasten van planken en bakstenen. Wel grappig ergens. Inmiddels zijn de cavemen terug en nu is Ronald met Peter op een ander avontuur, namelijk naar de prijsuitreiking van de grote zomer pig hunt (jagen op wilde zwijnen) waar ze hopen de laatste twee hondjes (Snoopy en Pieter Possum) te kunnen slijten. Het weer is druilerig, eindelijk weer eens regen (goed voor de tuin) en dus ook ijn als je je druilerig voelt. Nu ½10, bijna-bedtijd. De laatste 2 hondjes zijn weg, wat een opluchting is voor P+N. De 1e prijs werd gewonnen door de hunter van een 86 kg pig. Het was een interessant, dronken en ruig gezelschap, duidelijk een ander NZ. Even nog de praktische antwoorden voor P+G: NOVIB nee, dank u. Plasa ja, bedankt, VISA graag. Wat zijn nu de saldi van onze rekeningen? Hoe gaat het met Yvonnes verhuizing? Dit weekeinde stonden we weer in de krant, qua verkoop, met een door onszelf opgestelde advertentie, die door Makelaar Bill stom genoeg toch voorzien was van de plaatsaanduiding. Soms‌ Maar nu: liefs + groeten Ronald Hanneke PPS: Dank J+D voor de herfstige sfeerfax vol details over de salmiak-katten Kk, (zondag) 23-11 De nieuwe avonturen van Ronald en Hanneke in Nieuw-Zeeland, deel zoveel. Zondagnamiddag, in de zon op Rivendall, lezend, werkend in de tuin (P) en schrijvend. Evenals Yvonne zijn ook wij druk aan het verhuizen. Ronald had vrijdag de sleutel gekregen nadat wij de nodige betalingen hadden gedaan: twee weken huur als borg, twee weken huur vooruit en een week huurbedrag aan de Professionals als commissie. Legt u hem daar maar neer! Ronald had het huisje nog niet van binnen gezien dus wij er vrijdagmiddag meteen even heen. Het was in onze voorstelling gekrompen dus de werkelijkheid viel mee. Zaterdag was er van alles te doen in Kerikeri: een halve marathon, een vliegshow en een golfevenement. Dus de hele dag november 1997


mensen in de zaak. Ik had voor de verandering een onverwoestbaar humeur en ook Ronald ging lekker en na het sluiten van de deuren bleek de omzet ook lekker hoog te zijn. Wij gingen nog even snel naar het ongezellige dorp Kaikohe om de Warehouse te plunderen. Dat hadden we toch niet gedacht: dat een bezoekje aan The Warehouse, ’s lands goedkoopste grootgrutter, een uitje zou kunnen vormen. Maar toch zaten we zo’n veertig minuten nadat we er binnen kwamen en 200 dollar armer, zeer voldaan achter de cola en franse frietjes van buurman Mac Donald. En we hadden nog wel alleen maar goedkope dingetjes gekocht, het duurste was een dekbedovertrek van 40 dollar, tot en met kleerhangers; 12 voor 1,99. Wel stom dat we alles al hebben, maar in de container. Daarom alles wat we nodig hebben in ons huisje zo goedkoop mogelijk gekocht. Met Martijn hebben we vervolgens een oude stoel, een stellingkastje, een eettafel en een ladenkast (die in M’rust in de zitkamer stond, bij deur naar keuken) verhuisd. Die spullen kwamen uit de vallei. Vandaag meteen maar even twee matrassen van hier overgebracht en voor de gein direct het bed opgemaakt. Nu al gezellie. De komende week gaan we steeds met de auto vol heen en weer zodat we er zaterdagavond al echt kunnen wonen. We hebben er veel zin in. Gisteravond was er nog steeds veel te beleven want de uitvoering van de Top Opera productie, een nieuw prestigieus project met lokaal en ingehuurde talenten. Ronald was ooit door dirigent Larry Jenkins gevraagd voor de rol als page en had hij dat maar gedaan want behalve dat het een mooi kostuum was, deed de speciaal uit Auckland overgekomen Chinese emigré de, overigens ook zeer onbeduidende rol, niet overweldigend. Zijn enige soloregel: “Thief, thief, thief!” kwam er beroerd uit. Gemiste kans, jammer. Verder was het alleraardigst, met een goed (lokaal) jongenssopraantje, onze eigen (leider van het koor) Carol Maher en enkele professionele drie koningen. Leuke muziek ook, van Menotti. Ik had Louise ook meegevraagd en daarmee ben ik na aloop nog even naar de cinema gegaan, waar David en Carson net bekwamen van een dubbele boeking van twee groepen van 16 man. En dat op Carsons laatste avond want hij heeft een nieuwe baan. Ronald was thuisgebleven want die had geen zin in de opera dus ik had een gezellige girl’s night met Louise en veel wijn. (Maar daar ben ik nu al wel weer van bekomen). Hoe gaat de verhuizing, Yvonne? Liefs, Ronald & Hanneke Kk, vr 28-11

Lieve Yvonne, Marijke, Luc, Piet, Gré, Job en Dorothea Dank, dank, dank, voor alle leuke post. Het was echt een feestweek!

Maandag bracht het roodwitte couriersbusje van de post een zilveren doosje met een ietwat geplet aanhangsel dat “de zak van Sinterklaas” speelde. Doordat het in de post geplet was ging het muziekje niet meer uit, we denken dus dat het de hele wereld “de hele, de hele, de hele wereld in” gespeeld heeft. Leuk voor al die postmensen. Dank voor de sigaren en de CD van Freek, Yvonne. De gewone post bracht de kruidenthee, die ik binnenkort zal bereiden van Dorothea, en een kaart uit Tirol van Luc en Marijke. Met ongestempelde postzegel. november 1997


Dinsdag bracht de stoomcourier uit Spanje het volgende pakje, van P+G. Vol met Nederlandse lekkernijen en een ijn gedicht. Onze medewerker(s) begon(nen) het al wat raar te vinden, geloof ik. Op woensdag stonden wij al vanaf half 8 de weg af te turen… zou hij nog komen… En ja hoor, ook tot zijn eigen verbazing: another present! Nu van J+D, ieder een gedicht. Een mooie video van Freek (past mooi bij de CD) en het boekje van ds. Gremdaad. Rode lijn in alle pakjes: de losse pepernoten. Een beetje slof geworden in die 1800 km reis en misschien wel geproefd door de dames en heren van de MAF, die elk pakje geopend hebben en doorzocht op illegaal immigrerende bacteriën, zaden, vuiltjes, etc. Dat willen ze (we) hier niet! Gelukkig die van Yvonne zaten in een zak, heerlijk vers! Op donderdag kwam er ook nog een mooi geplastiiceerde wereldkaart, van e.o.a. organisatie waarbij wij adverteerden, dus die kan mooi aan de muur in het nieuwe huis. Wat zal er vandaag komen? Dank, liefs + groetjes Ronald Hanneke

zo 30-11 Lieve mensen Hoera, hoera, hoera, wij zijn over! Gisteravond de laatste spullen verhuisd en de boel ingericht. Het ziet er nu al leuk uit. Met oude stoelen uit de vallei met nieuwe dekentjes erover, de bloemen uit de zaak, het prikbord aan de muur met foto’s en kaarten. Heerlijk, lekker ons eigen plekje. Postaal zijn we nu dus bereikbaar als 2 Mission Road, unit 5 Kerikeri. Onze fax hier is bereikbaar met nummer: 4078353 (dit in tegenstelling tot eerdere berichten!) Wij sluiten nu de zondagavond af in stijl met Koot en Bie van de video van J+D. Tot zover even Kerikeri Veel liefs, Ronald en Hanneke

november 1997


Kk, (vrijdag) 5 december ‘97 Lieve familie, Sinterklaas, die oude baas kwam ook in Nieuw-Zeeland aan weliswaar niet met zijn paard want dat staan ze hier niet toe. Doosjes, pakjes, wat niet al brachten ons de Piet-koeriers vol met geuren en geluid en met Nederlandse waar. O, wat hebben wij gesmuld en genoten helemaal ook al was het iets te vroeg en niet op de avond zelf. Hier in tropisch zomerweer in een shirt en korte broek is het Sint-gevoel maar zwak en zelfs rijmen lukt niet erg. Maar het is bij jullie nu ’t heerlijk avondj’ en daarom een gedicht van overzee heel modern, per schoorsteen-fax. Heel veel liefs nu tot besluit van dit takje Kiel-de Raadt zie de maan schijnt door de bomen ook aan deze kant der plas! Ronald en Hanneke (rijmschema A t/m X)

december 1997


plaatje 13

plaatje 14


Kerikeri, (zondag) 7-12-97 Dag lieve familie, vanuit ons optrekje aan de Mission Rd een volgende alevering m.b.t. onze belevingen. Zoals jullie al weten zijn we vorig weekend naar hier verhuisd. Gedurende de afgelopen week hebben we ons het huisje steeds meer eigen gemaakt. Het is heerlijk om een eigen plek te hebben. Het maakt het ook leuk om het gezellig in te richten. We hebben 2 oude stoelen van P+N, met daarover zogenaamde “throws” (eigenlijk een soort dekentjes, in de aanbieding bij de lokale stofenwinkel). Verder wat goedkope spulletjes van het “The Warehouse”. We lijken wel geldarme studententypes geworden. We hebben de laatste dagen niet zoveel bijzonders gedaan. Het is steeds mooi weer geweest. In het begin v/d week warm, één nacht regen en daarna weer lekker. Die regen was wel nodig: veel tuinen zijn erg droog en watertanks raken leeg. Dinsdagmiddag zijn we gaan zwemmen op een plek in Kerikeri (via Lewis gehoord). Vanaf de main road gaat een zandpad het bos in, tot aan de rivier. Er waren een paar anderen, maar die vertrokken snel, waarna wij het water voor ons alleen hadden. Wel een tropisch gevoel, hoor, zo te zwemmen tussen de bomen, in de laatste middagzon. Pas de volgende dag kwam Martijn met het verhaal over grote alen (eels) [plaatje 13], die klaarblijkelijk overal in de rivier zwemmen en aan je tenen knabbelen. In elk geval hadden we daar geen last van gehad. Maandag hadden we repetitie voor het Kerstconcert van de BOI-Singers. Dat komt nu snel dichterbij: volgende zaterdag/ zondag al, resp. in KK en Paihia. We zullen er verslag van doen. De rest van de week (’s avonds) vermaakten we ons met alle video’s. Herman F., Freek de J., Van K. en de B. en gisteravond nog een opname van de “smartlappen-leerlingenavond” van Nora Tours, onze zanglerares in Den H. Leuk om weer zo’n knusse leerlingenavond te zien, met al die bekende gezichten. Vanmiddag reden wij nog even naar Kaikohe, naar de “The Warehouse” voor nog een paar inkopen. Enkele keukenspullen en een paar lampjes voor in de slaapkamer. En een paar mooie zwemvliezen, voor mij. Die ik meteen nog ingewijd heb door ermee te gaan zwemmen op Takou Bay. Hanneke (tot de knieën) en Martijn (helemaal niet) waren ook mee. En op het strand aangekomen bleken daar ook al P+N met Maarten en Jeanine (huidige gasten) te zijn. P+N om toch de zinnen even te verzetten, in afwachting (nog, weer…) van een beslissing m.b.t. de vallei en zo. Het blijft maar spannend voor ze. Op ons stereomeubel speelt op dit moment Mozart, voor slechts $ 1,99 bij Th.W., als dat niet everyone’s bargain is. [plaatje 14] Ik spring een beetje op hakken & takken, maar ik wilde nog even zeggen dat tengevolge van wind en getij er op Takou Bay december 1997


mooie golven waren (“the surf’s up” zeggen we dan), zodat ik met mijn boogieboard, zwemvliezen en nu beter vastgesjord broekje, mij uitstekend vermaakte en enkele mooie ‘ritjes’ maakte. (Overigens niet alleen vandaag, maar ook zaterdag, toen we direct na het werk ook nog even naar Takou reden). We hebben niet alleen ons stereomeubel. Ook de onlangs overgenomen computer met CD-rom biedt de mogelijkheid muziek te produceren, in de vorm van CD’s, zodat wij vanochtend ontbeten met de Mattthäus op de achtergrond. De volgende stap voor de computer is een modem en dan surf ik ook op internet. Hebben jullie allemaal al ie-meel (emaille?). Stuur luks jullie adressen! Lieve mensen, ’t is alweer na 9-en. Ik rond even af, fax deze fax en lees nog wat voor ’t slapen gaan. (We hebben nu nl. ijne bedlampjes in de slaapkamer). Ik leende van Martijn “De ilosoie der vrijheid” van R.S. (Steiner). Zodra ich das gesamt ausgelesen habe, kom ik er nog wel eens op terug. Voor nu, de groeten en liefs ook van Hanneke Ronald Knus was dat, Dorothea, vanochtend van hier uit een faxje verstuurd en een antwoord ontvangen. Beter hè? H. Kk, (zondag) 14-12 Lieve lezers, Wat een moeilijke tijden waarin dingen nog niet gebeuren waar je op hoopt en andere dingen wel die je niet wil en crises en beslissingen… Hier werden we niet bezocht door geïnteresseerde kopers maar wel door een inbreker, van donderdag op vrijdag. Door een keukenraam dat er vakkundig en heel zorgvuldig uitgelicht was. En op een struikje gelegd, nog intact. Er lagen spullen her en der op de grond, alle kasten waren duidelijk onderzocht maar nog relatief beheerst; in een paar minuten hadden we alles weer op orde. Wel misten we: de cd-speler (nog van Ronald persoonlijk, dus het ergste en met een cd van Jacques Brel er nog in), een aantal goede keukenmessen, wat bevroren lamsvlees, een pond gehakt, een kookwekker en een doosje Earl Grey thee. En de dief had een lesje cola leeggedronken (stond keurig in de gootsteen) en een peukje gerookt. Duidelijk een professional die wist wat geld waard was en wat hij/zij verder nog kon gebruiken. Wel met achterlating van vingerafdrukken, constateerde ik al, en die kwam constable Tracey ook nemen. Ronald, die aan de ruit had gezeten, moest nog naar het bureau voor “eliminary ingerprints”. Ik klink waarschijnlijk wat laconiek, maar ja, wat moet je anders. Het had erger gekund, als het kinderen geweest waren, die onze frisdrankvoorraad geplunderd hadden en rotzooi hadden gemaakt. Gelukkig was het wisselgeld, dat we in de december 1997


koelcel, afgesloten met een hangslot, bewaren, er nog. Al met al een paar honderd dollar schade, die onder ons eigen risico valt, dus evengoed een linke tegenvaller. Het weekend stond in het teken van de Kerstconcerten van de BOI-Singers: het bekende Kerstplaat/cd-repertoire begeleid door orgel en blazerskwartet. De zaal mocht ook een aantal carols meezingen, wat een linke bak geluid opleverde. Best vreemd, kerstliederen in de warme zomerzon! Verder ontdekten we nog het fenomeen Charlie’s Rock, erg populair onder plaatselijke jongeren als zwemplek, maar voor hen moeilijk te beschrijven waar en wat het is. Toen we al op weg terug waren na een plek in de rivier te hebben gevonden die weliswaar leuk was maar niet zwembaar, kwamen we zowaar onze eigen Lewis tegen, die ook net op weg was. Dus wij rechtsomkeert. Het blijkt een basaltrotsformatie te zijn in de rivier, waardoor een waterval en een diep meertje is ontstaan. De waterval is ongeveer vijf meter hoog en het meer ongeveer 30 meter in doorsnee, omgeven door steile basaltblokken. Van die blokken, die variëren in hoogte van een halve tot vijf meter, kun je afduiken of springen. Maar je kunt ook “de trap” af, ofwel rotsen die zo variëren in hoogte dat je er met enige durf langs naar beneden kan klauteren. Kortom, een idyllische plek behalve voor mensen met hoogte- en/of watervrees. Na enige bibbers te overwinnen heb ook ik heerlijk gezwommen. We zullen er eens foto’s van moeten maken, want dit is toch wel het soort plek waarvoor je de plas oversteekt. Nu maandagavond… we gaan er weer lekker tegenaan! Om de één of andere reden sliepen we allebei slecht, en zijn dus nu nog moei. Gelukkig vanavond geen koor, dus kunnen we er vroeg in. Voor jullie nog een goede zondagavond gewenst. En tot snel weer verder contact. Liefs + groeten van R+H PS: P+G: jullie fax kwam (vanwege “error”) 3x niet binnen. Kerikeri, (zondag) 21-12 Lieve alllemaal, Daar zijn we weer met een zondagochtendbabbeltje en een kopje koie. Allereerst even terzijde voor J+D: van harte gefeliciteerd met jullie trouwdag! De tweede keer al dat we op deze dag in NZ zijn. Dank ook, ouders P+G voor het HollandKerst-Gezondheidspakket. De Cantenaar-Jetsesplaat zullen we inlijsten. En bedankt, zus M. voor de virtuele bloemen en muziekje per emaille. Ja, ook wij zitten nu op het Internet, resp. ronald.kiel@xtra.co.nz en hanneke.de.raadt@xtra.co.nz. Zegt het voort! Wel lachen, dat internet. Zo zaten wij in de digitale stad Groningen, waar je het volkslied kon spelen en meezingen. Gisteravond liet Ronald mij het fenomeen “chat” zien, dan zit je zomaar met een aantal onbekende mensen te ouwehoeren. Zie je steeds nieuwe regeltjes tekst op je scherm verschijnen. Bijvoorbeeld: “Karin: New Zealand, is dat aan zee of zoiets” december 1997


(dit was dan een chat met Nederlanders). En verder konden we even de echte NRC inzien, het nieuwe Indiana Jonesavontuur naar onze computer halen (hij doet het alleen nog niet echt), en dus met mensen communiceren die ook e-mail hebben, zoals dus Marijke. Dat is erg leuk, en goedkoop! En snel! Wij hebben deze week warm zomerweer gehad met veel mensen in de zaak. Allemaal uitgestresste Christmas-shoppers, die voor alle familieleden, inclusief alles wat niet dichtbij woont (eerste graads geloof ik) dure cadeaus moeten kopen en opsturen. Dat loopt dus jaarlijks in de honderden dollaren. En die pakjes die mensen voor elkaar gekocht hebben of over de post gekregen hebben, komen onder de boom en worden met Kerst geopend. Carson en Louise hadden ook een klein boompje, waar de pakketten meer omheen lagen, de boom was zo’n 50 cm hoog. Maar wel met lichtjes, gekleurd en knipperend, dat moet. Ik weet niet maar ik vind onze Sinterklaastraditie toch meer hebben. Misschien niet elk jaar, maar gewoon als iedereen het wil. Na het werk zijn we deze week een paar keer naar Charlie’s Rock gegaan, waar we steeds de enigen waren. Erg lekker. Er zijn geen eels (alen), zoals Martijn ons probeerde bang te maken, maar wel kleine lange visjes, die een beetje aan je knabbelen. Donderdagavond had ik nog een hele leuke ervaring, behalve email van Marijke te lezen. Ik zag namelijk opeens een klein egeltje in de tuin, dat in een perkje liep rond te scharrelen, en er niet meer uitkwam (opstaand houten randje). Hij was helemaal niet schuw en ik kon hem zo oppakken. Hij rolde helemaal in elkaar, althans je kon nog wel z’n snoetje met oogjes dichtgeknepen en z’n ingevouwen pootjes op z’n buikje zien. Ik zette hem voor een bakje melk neer en dat was meteen een groot succes. Heel hard lebberen en af en toe niezen als hij zijn neus er te snel in had gestopt. Toen hij klaar was, begon hij een beetje om zich heen te snufelen. Ik nam hem op en hij rolde zich niet ineen maar viel meteen in slaap. Hij paste precies in de palm van mijn hand en lag met zijn kopje tegen mijn muis aan. Zo heeft hij wel een uur lang gelegen, terwijl ik zat te lezen of door het huis liep. Hij sliep heel diep en “droomde” net als een kat. Af en toe veranderde hij van houding, op een gegeven moment lag hij plat op z’n buik met al z’n pootjes uitgestrekt. Toen werd hij weer wakker en heb ik hem weer bij de melk gezet. Hij dronk weer, deed een poep en een plasje en ging actief rondsnufelen. Ik heb hem toen in de tuin gezet en toen scharrelde hij er vandoor. We hebben Emiel helaas niet teruggezien gisteravond. Echt heel zoet was het, dat warme lijfje in mijn hand. Vandaag zouden we met Carson en Louise gaan vissen in hun nieuwe dinghy (spr. dingie) maar helaas moest Carson al weer vroeg aan het werk in zijn Saltwater Cafe dus dat ging even niet door. Dan gaan we nu maar even ontbijten bij de familie B. en dan naar het strand of zoiets. Tja, je moet toch wat! Lieve allen, veel groeten vanaf deze kant van de plas. Ronald, Hanneke en Emiel (denk ik) december 1997


Kerikeri, (maandag) 22-12 Lieve Vegro-vrienden, Via Yvonne hoorden we van jullie interesse in ons wel & wee. We zijn bezig met een 2e vriendenbrief, maar hier voor jullie alvast een voorproefje. Hoe gaat het met ons? Nou, goed. We vinden het erg lekker in Nieuw-Zeeland, en we zijn gelukkig samen. Sinds enige weken hebben we een nieuw huisje betrokken. Niet meer allerlei oude troep en Time Magazines v/a 1954, maar iets, weliswaar kleiner, maar van onszelf. Net buiten Kerikeri. Wij gaan hier nu de zomer tegemoet en dat is heerlijk. Het is regelmatig boven de 25°C. Sinds november gaan we (vaak op zondag) naar het strand, om te zitten, te ontbijten, zwemmen in de Paciic, surfen, dat soort dingen. Hoe gaat het met het restaurant? Nou, ook goed. We hebben een rustige winter achter de rug, maar druk genoeg om veilig te draaien. Het zomerseizoen begint nu te komen. De verwachting is dat het na de Kerst (als iedereen op vakantie gaat) echt druk gaat worden. We merken wel dat het iedere dag iets drukker is. Zo langzamerhand is onze routine snel genoeg om het allemaal aan te kunnen. Dus, op zich wel goed… … maar?... we hebben het geprobeerd, maar zijn erachter gekomen dat onze toekomst niet in dit vak zal liggen. Dat is natuurlijk niet van de ene dag op de andere gekomen, maar zo langzamerhand gegroeid. En zijn wij onze oorspronkelijke meer-jaren planning (-ideeën) terug gaan schroeven. Het is lastig om aan te geven waarom precies. Er zijn een aantal redenen (in willekeurige volgorde): - ik (R) vind het toch een beetje saai. Ik merk (nu ik er afstand van heb genomen) dat ik m’n vorige werk toch wel mis en dat het beter bij mij past. - het is hard werken (op zich niet erg) voor toch niet zo heel veel geld (op zich ook niet erg), maar waarop qua ritme/ intensiteit weinig tot geen invloed uit te oefenen is. Verder vind ik dat we te weinig vrije tijd over houden om van dit land te kunnen genieten. - we zouden ook wel aan familie-uitbreiding willen doen, Het oorspronkelijke plan/idee was dat H. zich na enige tijd meer kon losmaken uit de zaak. Dat gaat dus niet lukken, zonder dat de marge die er is, helemaal verdwijnt (zeker in de rustige wintermaanden). Toen we dit alles voor onszelf een beetje duidelijk hadden (± eind september) zijn we gaan nadenken over de volgende stap(pen). Het beste moment voor verkoop is gedurende de zomer, en omdat we er gezien het bovenstaande tegenop zagen om nog een hele winter door te gaan, hebben we besloten spijkers met hamers te slaan als het heet is, d.w.z. deze zomer al. Via makelaars staan we al enige tijd low-proile te koop, maar vanaf morgen gaan we oicieel “achter het raam” (v/d makelaar). december 1997


Omdat we echt geen idee hebben hoe snel e.e.a. gaat lukken, en omdat de drukke dagen voor de boeg staan, proberen we geen plannen voor “daarna” te maken. We leven gewoon carpe diem, zeg maar, en dat is eigenlijk wel lekker. Zoals we er nu tegenaan kijken, willen we wel in New Zealand blijven, maar hoe dat eruit gaat zien? Wellicht richting Auckland, vanwege banenkansen. In elk geval horen jullie dat zodra we het zelf weten. Denk nu niet dat het kommer + kwel is. In het algemeen vermaken wij ons prima. Zo zongen wij bijvoorbeeld vorig weekeinde met de Bay of Islands Singers diverse Kerstcarols in Kerikeri en Paihia. En morgen zingen we met lokale componist Russell Garcia, buiten, wederom divers Kerstgetint repertoire. Buiten, ’s avonds, mooi hè? Overigens kom je wel bij alle koren de andere twee tenoren van Kerikeri tegen, maar goed. We moeten dit nu versturen om het nog op tijd bij jullie te krijgen. Succes met het Kerstconcert! Wij gaan naar bed en slapen met alle deuren open onder de klamboe, terwijl in de verre jungle apen… zoiets dus. We denken aan jullie en missen jullie, Ronald, Hanneke (donderdag) 25-12 Lieve ouders, Dank voor de Kerstfax. Wij lagen nog na te doezelen op bed, dus ik moest even rennen, wat niet zo makkelijk gaat met een klamboe en bed op de grond. Neen, geen Kerstboom hier in huis. Het voelt allemaal eigenlijk als doen-alsof. Net alsof iedereen heel hard meedoet met het spel “Kerst vieren in de zomer”. Stel je dat voor in juni, als de zomervakantie net is begonnen. Dat is best vreemd in dit land, dat alles bij elkaar komt: zomervakantie, Kerst, oud-en-nieuw. Ik weet niet hoe men hier Pasen viert, maar volgens mij niet zo groots als Kerst (tamelijk ontkerstend hier) dus alles is hier op een hoop in de zomermaanden. Overigens wordt wel gewerkt aan de zin-terug-geving van Kerst, in de juwelier stond een Kerststal-opstellinkje met de tekst: “Jesus, the reason for the season”. Dat vind ik toch al zo onpersoonlijk, dat op veel kaarten (en winkelruiten) staat: “Season’s Greetings”. Net alsof je het niet bij de naam wil noemen. Dat gebeurt ook in het woord Xmas, ook wel gebruikt als afkorting geloof ik, maar toch. In de Kerstoptocht een paar weken terug was een van de praalwagens gevuld met Bijbels aangeklede mensen, met de tekst “Bring Christ back into Christmas” of zoiets. Maar verder is Kerst hier toch vooral pakjes, boom en eten met de familie. Wij eten inderdaad met de Bollens, zonder vriendin want Martine, het meisje uit Nederland had het weer uitgemaakt, maar met Maarten en Janine die een wereldreis maken en nu een tijdje hun kamp in de vallei hebben opgeslagen. Heel aardige december 1997


plaatje 15

plaatje 16

plaatje 17


mensen. P+N kennen ze van hun bezoeken aan White Bull maar kenden ze eigenlijk helemaal niet. Ze komen ook regelmatig bij ons koie drinken. Zij is violiste geweest in Friesland en kende dus, als NNO-lid, Peter Blom, die daar bassist was. Kleine wereld! Onze grote kleine vriend Emiel liep zowaar gistermiddag door de tuin te scharrelen. De naam kwam trouwens van dat ik me versprak toen we die avond dat hij in mijn hand sliep, voor het eerst op de e-mail zaten (spreek uit: ie-meel). Gistermiddag probeerden we hem te interesseren in wat brood, perzik en appel. De perzik was nog het leukst maar hij was toch op zoek naar iets anders. Maar weer in de tuin gezet waar hij blij ging wroeten en rondscharrelen. ’s Avonds kwam hij zowaar het deck op [plaatje 15] Is dit duidelijk? Nee, niet echt waarschijnlijk. Enin, omdat we net Yvonne met haar verjaardag gingen feliciteren, hebben we hem mee naar binnen genomen. De melk ging er goed in. Daarna werd hij weer erg soezelig en heb ik hem weer in mijn hand genomen. Helaas kon hij daar niet volledig uitslapen want om tien uur was het voor ons bedtijd en er zijn grenzen. Ik heb hem toen maar in een graspolletje neergezet (zie tekening) waar hij kort daarna wakker werd en zich waarschijnlijk afvroeg wat dat nu weer voor gekke droom was) waarna hij weer uit scharrelen ging. Egeltjes hebben best scherpe tandjes, zoals mijn vingers ervoeren. Hij dacht even dat dat eetbaar was. Tot zover de avonturen van Emiel de egel. Jullie een prettige Kerst toegewenst. Doe hartelijke groeten aan de anderen en dank Marijke (B) voor haar Kerstavond-faxje. Liefs, Ronald en Hanneke (vrijdag) 2e Kerstdag Goeiemorgen/-avond saam! Gisteravond hadden wij ons Kerstdiner, nu is het jullie beurt. Van Frits ontvingen wij een zeer gedetailleerde beschrijving van (o.a.) hoe het huis eruit ziet. Dank. Onze Kerstdag was lekker… eh… zuidelijk halfrond, zal ik maar zeggen. ’s Ochtends een eenvoudig ontbijt, waarbij de pronkstuk-positie werd ingenomen door het traditionele Kerstbrood. Dat was deze keer zo hoog, dat Peter het voor de zekerheid plat had neergelegd [plaatje 16]. Het smaakte heerlijk. Ook was dit het moment voor het trekken van een engeltje (aka spiritueel toepen) [plaatje 17] Toen we aldus het komende jaar geregeld hadden, was het tijd voor de verdere invulling van de dag. Hoewel een beetje winderig en licht bewolkt, besloten we toch voor een strandbezoek. Mede omdat dit de eerste keer zou zijn dat Martijn z’n nieuwe surfboard te water zou laten. The Yellow Submarine; Grote Banaan; dat zijn zo wat namen. Dat zo’n joekel van december 1997


plaatje 18


een gele plank niet echt “cool” is, werd al duidelijk toen wij op weg naar het strand hartelijk werden uitgelachen, door wat waarschijnlijk wel echte suries waren [plaatje 18] Op het strand aangekomen bleek het toch vrij hard te waaien. Martijn en ik gingen echter onvervaard te water. Er stonden toch nog redelijke golven. Surfen is zo’n eerste keer niet echt eenvoudig. De uitslag na ± 1 uur: Martijn 1 maal bijna staande op de plank, meegenomen door een golf. Jammer dat dit alles zich ondersteboven afspeelde. Ik éénmaal op m’n knieën zittend, nadat ik succesvol de golf had gepakt. Voor herhaling vatbaar dus. Licht afgekoeld vervoegden wij ons bij de rest van het gezelschap, dat ondertussen vrij groot was. Namelijk bij aankomst op het strand ontmoetten wij auntie Karewa, een oude Maori dame, met familie + vrienden, die ons heel gastvrij uitnodigden hun Kerstlunch te delen. Toen Martijn en ik erbij kwamen, werd ons al van verre toegeroepen: “Eh boys, have some kai!” (kai = eten). De hele groep zat onder een grote Pohutekawa, op een heuvel bij het strand. De tafel was een aantal dekzeilen en kleden, bestrooid met allerlei bakjes, potjes, schalen, bordjes, bestek, alles op een grote hoop. Veel typische Maori kai, zoals kumara (zoete aardappel), brood, kip, ham, rollade, beef, aardappel en bonen, etc, etc. En natuurlijk veel te veel. Oorspronkelijk met z’n achten, toen wij zeven er nog bij en nog steeds was er over. Onverwacht, maar wel heel gezellig. Tegen drieën begon het te betrekken en begon het licht te regenen. Tijd om naar huis te gaan, alwaar aangekomen de regen gestaag geworden was. Een sprong in de tijd - ‘s avonds. Er waren door Maarten, Janine en Neel een aantal cadeautjes gekocht, dus het was tijd om TOMBOLA te spelen. Met een glaasje bubbly erbij was dat al snel heel rumoerig, maar gezellig. Het voert wat ver om nu ook het gehele Kerstmenu te beschrijven. We hadden het relatief simpel gehouden - en zelfs vleesloos. Een heerlijke salade, een courgettesoepje, een bordje met fantastische spinaziestrudel (van Christiaan), stukje quiche, zucchini-frtters. Daarna kastanjepuree + slagroom en koie met chocoladecake. Nou, toch weer heel wat. Toen was het middernacht en tijd om af te ronden. Nu is Hanneke net opgestaan (8:30). Het is bijna tijd om aan het werk te gaan. Hoewel we vandaag dicht zijn, moet er toch nog het een en ander gebakken worden. Morgen zijn we open en dan zondag weer dicht. Sinds woensdag hangen we oicieel op het raam bij de makelaar en hebben we ook Ann en Lewis ingelicht. Toevoeging van Hanneke: Io’s Kerstdiner bestond uit een jong konijntje. Nog even door H. bevrijd, snel weer door Io opgehaald en vervolgens geheel (+ huid & haar) opgepeuzeld, behalve het neusje. Tja, ‘t is de natuur. Lieve mensen, een goede Kerstavond. We denken aan jullie en zijn er dus in gedachten bij. Veel liefs van Hanneke en Ronald.

december 1997


(donderdag 8-1-98) Lieve / beste …. Het is alweer een hele tijd geleden dat vriendenbrief no. 1 uit de computer rolde. Nu vormen de feestdagen een goede aanleiding aan het toetsenbord te gaan zitten en een tweede alevering te produceren. Waarvan acte... Dank Een woord van dank allereerst voor alle kaarten, brieven, faxen en telefoontjes die we ontvingen. Het is iedere keer weer leuk om Debbie, de plaatselijke postbode, of “postie”, te zien aankomen met haar posttassen op haar heupen en een vrolijk gekleurde luchtpostbrief uit Nederland. Helaas ontbreekt het ons aan de tijd om alles persoonlijk te beantwoorden; daarom juist ook dit schrijven. Maar hoe gaat het nu met ons? Wonen We zijn eind november verhuisd. Eileen, onze “landlady” wilde graag haar huisje terug en eerlijk gezegd wilden wij ook wel eens wat anders. Toegegeven, op de foto zag het er uit als een paradijsje maar van binnen was het wel erg vol met diverse meubels, boeken, kleedjes en andere oude zaken en je wil ook wel eens wat voor jezelf! Nu wonen we in voorheen een motel unit, een bungalowtje waarin twee units, die van ons en die van de buren. Die van ons heeft een woonkamer met open keuken, een slaapkamer, een extra werkkamertje waar we nu zitten te typen en een badkamer. We hebben dit ingericht met spulletje van onze familieleden hier, want de container met onze spullen is nog onderweg. Dit is echt een tussenhuis, maar voldoet als zodanig prima. We kijken uit op mandarijnbomen en hebben een houten terras waar we in de zon kunnen zitten. De Zaak Hoe gaat het nu met “As You Like It”? Met de zaken gaat het heel goed. De drukke zomerperiode komt er nu echt aan en de omzet gaat omhoog. We hebben alles goed in de vingers en draaien beiden op volle sterkte zonder problemen. Ronald heeft vanaf begin oktober het bakwerk overgenomen van Debbie, die ontslag nam. Voor haar in de plaats is Lewis gekomen, een jongen die hard werkt en altijd vrolijk is. Maar... Al een tijdje geleden zijn we samen tot de conclusie gekomen dat de horeca ons niet de vervulling geeft die we hadden gehoopt. Dat we hier oud in zouden worden was vanaf het begin al niet het plan maar een aantal jaar dachten we het toch wel te kunnen doen. Maar om een aantal redenen is onze houding hierover veranderd: • voor beiden (maar vooral voor Ronald) geldt dat we de uitdaging in dit type werk een beetje missen. Het is zeer boeiend om alles in de vingers te krijgen (van het maken van cappuccino’s tot personeelsbeleid en inanciële administratie) en het bedrijf te runnen, maar de dagelijkse gang van zaken is soms wat saai. • we zijn niet tevreden met de wijze waarop we onze energie besteden in dit werk. Ten eerste de verhouding 6 dagen januari 1998


werk, 1 dag weekend. Ten tweede in het werk zelf: we zijn ca. 10 uur per dag aanwezig in de zaak, of het nu druk is of niet. Je kunt zelf eigenlijk geen invloed uitoefenen op de werkdruk. • (samenhangend met het voorgaande:) we merken dat we te weinig tijd overhouden om van dit mooie land te genieten. Zowel door de korte avonden en weekeinden, maar ook door de onmogelijkheid van een “lang weekend tussendoor”. • we zouden ook wel aan familie-uitbreiding willen gaan doen. Het oorspronkelijke plan was dat Hanneke na enige tijd meer uit de zaak terug zou gaan treden. In de praktijk blijkt dat niet haalbaar. ‘s Winters is het rustig en zijn de marges te klein voor extra personeel; ‘s zomers is het all hands on deck. HADDEN JULLIE DAT NIET VAN TE VOREN KUNNEN WETEN?? Ja hoor. Het plan was om As You Like It te doen, o.a. om te zien of we de horeca leuk vinden, en we menen daar nu het antwoord op gevonden te hebben. We blijken toch andere prioriteiten te hebben, en het restaurantleven is niet onze “lifestyle”. Tijd dus om andere plannen te maken. Toekomstplannen Het aantal jaren AYLI werd dus al doende korter, totdat we het volgende bedachten: het beste moment om een zaak te verkopen is rond de zomermaanden. Toen werd de concrete vraag of we nog een winter zouden ingaan of deze zomer al zouden proberen te verkopen. We hebben gekozen voor het laatste en hopen nu dus zo snel mogelijk een koper te vinden. We zetten er nu vaart achter, omdat het meest voor de hand liggend is dat Ronald terug gaat naar z’n oude vakgebied, en het is het beste om daar niet te lang mee te wachten. Op dit moment weten we nog niet wat dat gaat betekenen voor bijvoorbeeld wonen in Kerikeri (toch naar Auckland en omgeving?). Daar gaan we de plannen wel voor maken als het moment daar is. Het land Wat voor ons duidelijk is, is dat het land ons erg goed bevalt. Er is een heel relaxte sfeer, de mensen zijn aardig, het klimaat is heerlijk en de omgeving is prachtig: ruimte, zee, stand en zon. De afgelopen weken zijn we regelmatig na het werk en op zondagen naar het strand geweest. Surfplankje mee, parasolletje mee, lesje wijn... heerlijk dus. En dat van half november tot mei. Verder hebben we vlak bij ons nieuwe huisje “Charlie’s Rock” ontdekt. Een waterval in Kerikeri rivier, waar je heerlijk kunt zwemmen. Sociaal leven Naast het eerdergenoemde strandvertier zijn we nog steeds lid van de Bay of Islands Singers. Zoals al gezegd was vorige diri Lawrence “Larry” Jenkins onder dubieuze omstandigheden kwaad vertrokken. Hij is opgevolgd door lokale operasterin-ruste (nee, niet Kiri T.K.), Amerikaanse zangpedagoge Carol Musante Maher. Meer pedagoge dan diri, maar wel goed voor de sfeer binnen het koor. We hebben nu twee concerten-series achter de rug met de Bay of Islands Singers, waarvan het laatste een Kerstprogramma was in Kerikeri en Paihia. Vanwege zijn immer jeugdige uitstraling mocht Ronald zelfs in januari 1998


het kinderkoor meezingen. De rest van het concert bestond uit een aantal door het koor gezongen werken (-jes) en (te veel) door het publiek meegebrulde alle-13 carols. Afgelopen week zongen we wederom carols in het parkje bij lokale bezienswaardigheid The Stone Store (uit 1833; het oudste stenen gebouw) o.l.v. lokale componist-in-ruste (nee, niet W.A. Mozart), Amerikaanse muziekmaker Russel Garcia. Alle door hem gearrangeerde werkjes werden begeleid door zijn doit-yourself plastic symfonieorkest op cassetteband en zijn vrouw Gina, die op alle stukken, vanwege belastingredenen als medecomponist stond vermeld. Het publiek (op dekens en kleedjes, met broodjes en drankjes, een kaars in de hand) vond het allemaal prachtig. Verder zijn we gedurende de wintermaanden regelmatig in de gym geweest. Pufend en steunend op ietsjes, roeimachines, gewichtentakels en wat niet al. Leuk om te doen, maar op dit moment hebben we daar even de puf niet meer voor. Bereikbaarheid We weten op dit moment natuurlijk niet precies hoe lang we nu weer in onze motel unit zullen wonen. Voorlopig zijn we het beste bereikbaar in As You Like It. We geven natuurlijk door wanneer daar verandering in komt. Voor de moderne menschen: we zijn ook bereikbaar via e-mail. Het adres: ronald.kiel@xtra.co.nz hanneke.de.raadt@xtra.co.nz We hebben slechts enkele e-mailadressen van jullie, dus aarzel niet om een lang of kort berichtje te sturen, ter completering van onze adressenlijst. Met degenen die kunnen chatten, kunnen we wel eens een kamer openen! Tot schrijfs/bels/fax/meels/chats/ziens/of anderszins ingetuned! Veel liefs van Ronald Hanneke (donderdag) 8-1 Lieve Rajka, Alweer veel te lang geleden dat ik je brief kreeg. Ik merk dat ik weinig tijd en ook niet veel zin heb in brieven schrijven, ook vanwege bijgevoegde nieuwsbrief (qua inhoud, je begrijpt me wel). Wel vreemd, om die brief uit het verleden te ontvangen, waarin je scheef dat David wilde trouwen. Dat moest dus al gebeurd zijn toen ik dat las. Dat was even een l’histoire se repête. Wel vreemd, karmisch gezien. Nog even je brief overgelezen. Hoe ging het met die baan bij Visio? En hoe is het nu bij Bloemendaal? Hoe is het met David? Ik zal snel weer eens een persoonlijker brief schrijven. In elk geval veel goeds voor het nieuwe jaar, heel veel groeten aan je familieleden en Jaap en een dikke zoen van Hanneke en liefs van Ronald

januari 1998


(maandag) 12-1-98 Hallo lieve familieleden O, o, o, wat hebben we lang geen familiefax gestuurd. En sommigen van jullie hebben we nog niet eens een gelukkig nieuwjaar gewenst. De beste wensen dus allen! Wat is er met ons gebeurd dit jaar? Na de Kerst waren we opeens verschrikkelijk druk. Opeens zo’n 1300 dollar omzet per dag, in plaats van de gemiddelde 700. Gelukkig zijn we nu zo goed ingewerkt dat we dat allemaal zonder kleerscheuren aankonden. Vooral de 31e december was het erg druk en het voelde absoluut niet als de laatste dag van het jaar. ‘s Avonds ging Martijn nog LA Conidential draaien die wij ook “absoluut moesten zien”, dus rond een uur of tien kwamen we op het feestje aan dat oorspronkelijk bij Rolf en Betty zou zijn maar toch maar naar Huize Bollen was verplaatst. Daar bleken wij de enigen te zijn van de X-generatie, naast allemaal babybomers die op een gegeven moment ook nog gingen housen. Om 12 uur was ik met Ronald alleen buiten met een sigaar en een paar glazen wijn, waar wij ons lustrum vierden. Rolf had nog wat oud vuurwerk, dat Ronald en Martijn na twaalven afstaken. Na wat “ieieieieieh” en “pang” vooral veel “pluf” maar het was toch al heel wat, want vuurwerk hebben ze hier verder niet met oud-en-nieuw, want ze vieren hier Guy Fawkes, de man die twee eeuwen geleden bijna Londen in de ik stak, of zoiets. Naar oud Engels gebruik gepaard gaande met grote kampvuren en vuurwerk. Maar met de zes kilo oliebollen volgens Priors recept was het toch wel echt oudjaar. Op 1 januari zijn Ronald en ik de hele dag naar het strand gegaan. Dat voelt dan toch wel echt als vakantie, dat is het mooie van dit land. Ook 2 januari is hier een public holiday, hoewel toch de helft van de winkels open bleek. Wij hadden besloten dicht te blijven, maar moesten toch weer even het bakwerk doen. Die zaterdag kwam Martijn ons helpen, als vierde persoon naast ons en Lewis. Dat was ook wel nodig want het was nog steeds erg druk. Hoewel die zondag al de camping van Takou Bay leegstroomde. Het echt drukke seizoen duurt maar tien dagen, van Kerst tot oud-en-nieuw. Daarna zou Rogier, de zoon van Rolf en Betty, van Christiaans leeftijd, komen werken op de dagen dat Ronald niet bakt (omdat we Ann en Lewis niet zes dagen willen laten werken) maar hij bleek de eerste week niet te kunnen dus viel Christiaan dinsdag in maar die bleek al te kunnen beginnen bij zijn nieuwe baan als heftruckchaufeur dus viel Martijn donderdag en zaterdag voor hem in. Ben benieuwd wie er morgen op komt dagen!

januari 1998


Het is nu nog steeds drukker dan wel eens, hoewel het niet meer echt storm loopt. Valt ons eigenlijk een beetje tegen, het zomerseizoen. Op zich hadden we natuurlijk de public holidays en de zondagen open kunnen gaan, maar we hadden wel behoefte aan wat vakantie. Op het kopersfront nog steeds geen nieuws. Vandaag kwam er een stel makelaars uit Paihia op bezoek die zich specialiseren in horecabedrijven. Die gaan ook voor ons op zoek (wij hadden ze opgebeld en uitgenodigd). Nog even wat “Q and A”: Rijbewijs (Y): heb ik uiteraard behaald en inmiddels over de post ontvangen. Hoera! Egeltje hebben we niet meer gezien maar zoals ik al van meerderen van jullie begreep, kan die heel goed voor zichzelf zorgen. Het artikeltje, Marijke B., was helaas per fax niet te lezen. Toeristen (G): Ja, regelmatig hoor je: “Wat wil jij, koie of thee?” “Doe mij maar koie.” (tegen mij:) “Eh, eh, toe koie plies” waarna ik dan of heel gemeen in accentloos Engels doorga, ofwel antwoord: “met melk en suiker?” Soms zeggen ze dan “Yes,” dan hebben ze het niet meteen door, dat is wel erg grappig. Ik moet zeggen dat ik Duitsers wat dat betreft nooit tegemoet kom. Die laat ik lekker door emmeren in hun gebrekkige Engels. Ten eerste omdat ik het net goed vind dat ze eens in een vreemde taal moeten spreken en ten tweede omdat mijn Duits redelijk weggezakt is, na al dat Engels. Er was hier ook eens een wat oudere man met een kanjer van een Nederlands accent. Dus ik zei toen ik hem z’n cappuccino gaf: “alstublieft” waarop hij verbaasd opkeek. Toen bleek dat hij wel uit Nederland kwam, maar al 40 jaar hier woonde en geen Nederlands meer sprak. Met een Engelse getrouwd en geen Nederlandse vrienden was het weggezakt. Maar wel nog een accent waar je oliebollen in kan frituren! Lance (D) is een naturopaat van eigen opleiding, die inderdaad een papiertje met spuug (saliva sample) pendelt en dan kan zien hoe al je orgaanfuncties zijn en welke metalen en giftige stofen je in je lijf hebt. Met door hem gemaakte kruidenpillen kan hij vervolgens het evenwicht herstellen en je energiepeil weer verhogen. De Bollens hebben dit allen ondergaan, Ronald heeft na op een papiertje te spugen een pillenkuur gekregen maar heeft dit niet gebruikt omdat hij er niet zo in gelooft. Ik heb vandaag een papiertje aan Lance’s vriendin Daphne meegegeven omdat ik denk dat ik me beter zou kunnen voelen (ja, ik zal de Indiaanse kruidenthee binnenkort proberen). Hij heeft cliënten over de hele wereld en velen hebben er baat bij gehad. Misschien iets voor Job/ Margreet? Reünie (D): Het adres van Carine heb ik niet, weet alleen dat ze naar Friesland is verhuisd ooit, naar haar vader. Wanneer is de reünie eigenlijk? Zwemmen (D) doet vooral Ronald, ik wat minder vaak. Tot zover familiefax zoveel Veel liefs, Hanneke/Ronald januari 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt <ronald.kiel@xtra.co.nz> Frits Prior <prior@pmvo.sopo.nl> Tuesday, 13 January 1998 19:47 E-spuug (spiritueel tufen volgens Hanneke)

Hallo Frits, ik heb ook eens voor (op/naar/t.b.v?) Lance gespuugd. Vervolgens kreeg ik een week later een pakketje pillen in de brievenbus, en een (weliswaar bescheiden) rekening. Ik heb toen nog eens gebeld m.b.t. de diagnose, maar dat bracht niet veel helderheid. Je weet zelf hoe verdund een homeopatiese pil kan zijn. Ik heb ze dus niet gegeten, maar wel gedurende enkele weken dicht bij mij gehad - en ja hoor, ik voelde me stukken beter! Zonder gekheid, de wijze waarop sprak mij niet zo aan, bovendien werd de diagnose gesteld op de vierde dag in NZ, geloof ik. Hanneke is ondertussen wel phlegmatisch onderzocht. Enkele metalen en ander giften in het lijf, verminderde orgaanpercentages en een verlaagd energieniveau. De pillen komen eraan. We houden je op de hoogte. Ik was net bezig met de administratie, dus hierbij direct een antwoord op je vraag. De vaste kosten (huur, gas, water & licht, licenties, lonen, verzekering rente & alossing enzo) bedragen ongeveer 270 $ per dag. In deze business is een gross margin van 60% een goed richtsnoer. Dat betekent dat er van elke dollar inkomsten 40 cent aan ingrediënten wordt uitgegeven. Wij schommelen na 9 maanden zo rond de 38%, dus da’s wel goed. Uitgaande van 40% en $270 vaste kosten, moet er dus $450 worden omgezet om break-even te draaien. Je kunt snel vaststellen dat dit type zaak geen vetpot is (no pun intended). Om te voorkomen dat ik weer de hele avond e-surf, log ik nu uit/af. Groet en liefs, Ronald Kk, (donderdag) 15-1 Lieve familie, tak Prior-de Raadt! Veel nieuws, dat we de Kielen al verteld hebben in iets andere vorm dus vandaar speciaal een fax nu voor jullie! 1. We hebben een nieuw huis gevonden, groot, te huur en dat komt goed uit want 2. de container is gearriveerd op de “Kota Hasil” op 8 januari dus die kunnen we 3. binnenkort uitpakken. Dit betekent voor de familie Kiel, die op 4 maart hier landen dat ze toch bij ons comfortabel kunnen logeren en aangezien ze inmiddels een camper gehuurd hadden moesten we meteen met ze in conclaaf. Overigens blijft het plan zoals het is omdat de camper dan weliswaar ongebruikt op de oprijlaan staat, maar zo goedkoop is dat ze voor die prijs geen auto kunnen huren. Ter verrassing hebben we de Kielen wel nieuwsfeit 1 verteld, maar niet nieuwsfeiten 2 en 3 want als het goed is, gaat het januari 1998


krat nu door de douane en de landbouwjongens-check en wordt dan naar ons verstuurd. Dat zal enkele weken duren, dus moet rond zijn voordat zij komen. Wij houden ze zolang hiervan in het ongewisse om ze te verrassen met een volledig ingericht huis, een stukje “Stuyvesantstraat” aan de andere kant van de bol. Als alles goed gaat, zo niet, dan kunnen ze helpen uitpakken. Maar enin, het huis dus. Het stond dinsdag in de krant: House Waipapa - 3 bdrm., quiet location, prefer non-smokers, no pets, immediate possession, long term, $ 195 p.w. Het is een beetje een soort Amerikaanse-series-woonwijkje, met een brede avenue, met oprijlanen en huizen op heuveltjes (geeft dit een beeld?). Het is (uiteraard) een vrijstaand huis, redelijk recht toe recht aan (box, noemen ze dat hier) met een grote zit-eetkamer met open keuken en met openslaande deur naar een veranda. Verder drie redelijke slaapkamers, wc en badkamer met (Dorothea!) een ligbadje. Huurhuizen zijn hier standaard uitgevoerd met stofering: vloerbedekking, vinyl, gordijnen en behang en met een gasfornuis, sorry elektrisch fornuis met oven. En toch ook weer een antenne. De verhuurders die waarschijnlijk zelf elders wonen en dit als extra inkomstenbronnetje hebben, waren blij met ons: een net stel zonder kinderen en met werk dat bovendien het grootste deel van de dag in beslag neemt. Zo min mogelijk schade aan het huis, dus. Hij zei dat hij ongeveer tien mensen had die avond (dezelfde avond dat de advertentie in de krant stond) en dat hij om zeven uur iedereen zou bellen. Hij verraadde al dat hij ons wel graag zou willen hebben. Toen Ronald zei dat we eigenlijk niet zo’n groot huis nodig hebben, zonder “family”, deed de verhuurder meteen 15 dollar van de prijs af, als we tenminste bereid zijn zelf de tuin bij te houden (voornamelijk gras maaien en een beetje wieden). Nou, dat wilden we wel. Desnoods vragen we de neven dat af en toe te doen, voor 7 dollar. Ronald vroeg nog hoe streng de no pets regel was. Nou, dat ging voornamelijk toch om honden, bleek. Ronald zei dat we in Nederland poezen hadden en dat we er graag weer een wilden en dat begrepen ze wel, ze hadden er zelf thuis ook een. Zolang die niet aan het behang ging krabben en in de gordijnen hangen... Dus dat was mooi. Wij wilden, zij bleken om 19:15 ons bovenaan hun lijstje te hebben, dus dat is rond. Woensdag hebben we meteen dit huis opgezegd. We hebben drie weken opzegtermijn en willen zondag al verhuizen. De nieuwe huur gaat vanaf maandag in. Dus dat betekent 2 ½ week dubbele huur, tenzij ze voor dit huis snel vervanging voor ons vinden. Dus als alles goed is, wordt ons adres: 20 Mawson Avenue, Waipapa. Waarschijnlijk houden we ons nummer, zo niet dan horen jullie dat nog. Ann wist mensen die gaan verhuizen naar een stuk grond waar Kiwi wonen dus de kat kan niet mee (“lufy, white and brown”). Ze zal vragen of ze inmiddels een adres hebben gevonden. Anders gaan we naar de SPCA (asiel/ dierenbescherming) Tot zover het nieuws. Verder geen. Veel liefs, Hanneke/Ronald januari 1998


(dinsdag) 20-1-98 Lieve allen, Wij zijn al echt in ons nieuwe huisje ingeburgerd inmiddels. Zaterdag gingen we over. Toen we eenmaal begonnen waren, bleken we het wel in een keer te kunnen doen en konden we zondags nog even naar het strand (nu slechts 17,5 kilometer van ons vandaan). Ons adres blijkt nu volledig te zijn: 20 Mawson Avenue RD2 Kerikeri en het fax/tel. nr. is hetzelfde gebleven. Nog een heel gedoe om dat rond te krijgen want de gegevens voor de aansluiting waren nog niet verwerkt door de Telecom. Dus toen Ronald zei wat ons nummer is, kreeg hij als antwoord: “Are you sure?” Lijkt mij wel, jullie hebben al die zes weken faxen kunnen sturen! Daarnet waren we nog even op bezoek bij Reg en Pauline, onze ex-buren van de Mission Road (unit 6). Daar hadden we een keer mee gekletst en toen bleek dat zij zeven jaar in Aerdenhout hadden gewoond. Hij was in Nederland werkzaam bij Martinair. Zij waren helemaal opgetogen naast Nederlander te wonen en hadden ons toen al uitgenodigd om eens te komen babbelen. Nu we inmiddels vertrokken waren, wilden we nog wel even gedag zeggen om ons op z’n minst af te melden. Maar we werden meteen binnengenodigd voor een biertje en een wijntje en zo zaten we gezellig te keuvelen over de Keukenhof, Nieuw-Zeelandse kranten, eten bij de V&D, inmaken van groenten en fruit (meteen ook een Tamarillochutney meegekregen), het sparen van theepotten (Y, zij heeft ook die AGA die ik heb en een naaimachine) (in Haarlem gekocht overigens), internet en wonen in Auckland. Zij zijn voor zijn werk nogal eens verhuisd, naar Fiji, Engeland en dus Nederland en lieten dat meestal doen door Allied Varekamp (in NL) en Allied Pickford (in NZ). Wat een toeval, wij ook! Hun ervaring was, in tegenstelling tot de horrorverhalen van de Bollens (over een andere irma, uiteraard) altijd prima. Een zucht van opluchting. Altijd als Neeltje haar scheldtirade wil beginnen over de doos met wijn die zoek was, het gebroken bord en de chaos in nummers en inventaris, manen wij haar te wachten tot ons krat veilig en wel uitgepakt is. Het huis is nu nog wel wat leeg, maar met ons geleende boedeltje en het grote prikbord met foto’s in de keuken toch wel weer gezellig. Een koper is nog steeds niet in zicht en nu is het ook nog heel erg rustig in het dorp en lijkt het hoogseizoen al wel haast voorbij. Soms lijkt het wel rustiger dan in de winter maar dat is suggestie. In elk geval wel frustrerend. Maar een wandelingetje door de Main Street leert dan al snel dat het bij iedereen zo rustig is. Het ligt dus niet aan ons. Aan mij om de fax even te eindigen. Het is nu ‘s ochtends vroeg en wij zijn net uit bed gerold. Met enige moeite - het is de afgelopen nachten vrij warm en dan slaap je toch minder diep. Dat merk je dan de volgende dag weer. Het is nu helemaal bewolkt, maar gisteren was een mooie (en hete) dag.

januari 1998


Omdat Ann een weekje naar Hastings is om mee te doen aan de Paciic Games, worden we zo nu en dan geholpen door onze neven, vandaag Martijn. Da’s wel gezellig! OK, tijd om te faxen en te douchen Tot fax/bels liefs van Hanneke en Ronald zondag 1 febr. Lieve familie, Aan mijn voeten ligt een bundeltje gestreepte vrolijkheid: onze nieuwe huisgenoot. Ann wist van iemand die ging verhuizen en haar kat niet mee kon nemen. Wij hielden ons aanbevolen maar de kat had al een huis gevonden. Dus donderdag belde ik de SPCA op, de plaatselijke dierenbescherming. Dat is hier anders dan in NL, in grote steden zijn grote asiels met honden en katten maar in kleinere plaatsen wordt het gerund door particulieren. Een nummer in de telefoongids; “SPCA Cats” gaf mij Catherine aan de lijn die samen met haar man bij haar thuis in de tuin een asieltje runt voor katten. Zoiets zal er ook wel zijn voor honden. Ze zei dat ze vijf “fully grown” katten had. Wij erheen. Het was maar goed dat we geen kitten wilden (want kost teveel tijd die we niet hebben en gaat in gordijnen hangen wat de huisbaas niet wil). Catherine had namelijk niet gezegd dat ze een slordige vijftien kleintjes had. In alle kleuren, soorten (kort- en langhaar) en leeftijden, vanaf eigenlijk te jong tot kleuters. Dat zat, liep, hing en speelde allemaal rond in een schuurtje met rennetje eraan vast. Deze jongen zat in z’n eentje op een tak in een aparte kooi. Omdat hij de enige kater was, mocht hij niet bij de vrouwen en kinderen. Ze hadden hem net de vorige dag gekregen, samen met nog een andere cyperse. Hoewel hij nog erg bangig was, haalde hij niet uit en leek hij ook wel in ons geïnteresseerd. Toen er een rode kitten tegen het gaas naar hem toe klom, rook hij daaraan maar blies niet. Wij hadden met deze kat eigenlijk meteen het meeste contact. We zeiden dus zaterdag terug te komen, als we een kattenbak hadden geregeld. Catherine was blij, want dan konden ze zijn privé-vertrek bij de rest betrekken. O, o, wat was het moeilijk toch om een beslissing te nemen nadat we een halfuurtje in de kooi hadden rondgelopen. Eén kiezen betekende immers vier achterlaten, om nog maar te zwijgen over alle kleintjes. De kattenbak van Peter en Neel konden we zonder problemen lenen, zolang onze eigen nog niet uit de container is gekomen. Eigenlijk zouden we hem pas zaterdag ophalen, zodat we dan meteen een middag en een dag met hem zouden hebben, maar ik kon me niet langer bedwingen en zaterdag is toch een korte dag voor hem om alleen te zijn. Bij de SPCA-orchard ging hij meteen opstaan en mauwen. Hij had ons donderdag ook al nagekeken toen we wegreden. Dat was een goed teken. Wij betaalden 40 dollar =, waarvan 10 naar de SPCA gaat. De 30 dollar is een soort voorschot op de “spay”, de castratie. Op vertoon van het ontvangstbewijsje bij de dierenarts krijg je korting die de dierenarts dan weer februari 1998


bij de SPCA claimt. Een goed systeem. Uit de reisdoos gekomen sloop hij door het huis op z’n hele achtervoeten, een vreemd gezicht. Ook bleek ons toen pas hoe jong hij eigenlijk is. In z’n kooi leek hij groot, een volwassen kat. In huis bleek hij een puberkatje, met zwabberende poten en lange staarten. Hij ging al wel meteen kopjes aan ons geven en toen we hem het kleine speelgoedmuisje gaven, ging hij meteen heel actief spelen. De hele avond was hij hyperactief, eindeloos spelen, zelfs het muisje in mijn hand apporteren, in alle kastjes kruipen en steeds maar bij ons in de kamer blijven en kopjes geven. Hij geeft kopjes en “kontjes” met z’n staart aan alles, ook aan het gordijn waardoor hij prompt omvalt. Het is een uiterst vrolijk dier en ook vriendelijk, hij heeft nog geen enkele keer geblazen of van schrik uitgehaald. Hij is heel mooi cypers, een beetje zoals Fliertje vroeger, of zoals buurpoes Leo, met van die strepen bij z’n ogen en rossige wangen en buik. Na een aantal namen te hebben geprobeerd, is Tijger toch de beste gebleken. Geslapen hebben we uiteraard niet echt de eerste nacht omdat hij steeds maar weer kopjes kwam geven en heel hard ronken. Vannacht ging het beter behalve dat hij steeds tegen mijn gezicht aan ging liggen. Het is echt een vreugde, zo’n diertje. Nu wonen we echt, volgens Neel. Op schoot heeft hij nog niet echt ontdekt maar het is dan ook erg warm. Dat komt nog wel, hopen we. Verder nieuws: niet veel. Het is erg warm, de laatste dagen. Samen met de vochtigheid maakt dat de dagen een beetje vermoeiend. Met name in de zaak, bij de ovens en zo, blijft de warmte erg hangen. Het goede ervan is dat het lekker weer is om naar het strand te gaan. Zoals vandaag naar Taupo Bay, ± 45 min. rijden naar het noorden. Een heel mooie baai, met hoge, met bomen begroeide rotswanden links en rechts, licht zand en blauw water. We zijn allebei weer wat bijgekleurd (ok, licht verbrand, want vergeten in te smeren). Op het strand zitten we onder de parasol, maar in het water voel je de hitte niet echt. De komende week wordt een korte, want vrijdag is Waitangi Day, een nationale feestdag - de ondertekening van de Treaty of Waitangi, een verdrag tussen de Engelse kroon en de verzamelde Maori chiefs. Het verdrag maakte het mogelijk voor de Engelsen om hulp te bieden in (naar ik meen) de strijd tegen de Fransen (dat alles in 1839). Waitangi Day was de laatste jaren een forum voor allerlei protestacties van Maori die vinden dat de treaty onderhandelingen niet ver genoeg gaan. Hele complexe materie, die op dit moment wat op de spits gedreven worden (vandaar dat “de Waitaha krijgen $180 miljoen en kopen dan het land, de vallei” wat te snel gezegd was, naar mijn mening). De besprekingen en onderhandelingen over settlements, grote sommen gelds, landrechten, visrechten etc. verlopen moeizaam en duren lang. De viering van Waitangi Day is sinds 1995, toen de gouverneur bespuwd werd, gesplitst in een Maori-getint deel, in Waitangi (vlakbij Paihia) en een Pakeha-overheidsdeel, in Government House in Wellington. Soms lijkt het wel of het land, of de overheid namens het land, gebukt gaat onder een groot, collectief schuldgevoel, dat afgekocht moet worden. Het afkopen gaat gepaard met nieuw onrecht, bijvoorbeeld tegen huidige landeigenaren en februari 1998


(ter compensatie) enorme sommen geld. Tot nu toe is er geen enkele settlement deinitief gebleken, en komen er steeds nieuwe claims. Hoogtepunt op dit moment zijn de “customary ishing rights”. Ondanks visquota mogen Maori “traditioneel” visvangen, voor hui (vergaderingen) en tangi (begrafenissen) op de marae. Deze vis wordt dan gevangen en geleverd in ruil voor “koha” (geschenk, gift), “that may include money”. Een vage grens dus tussen traditioneel en commercieel. Zeker als er in één vangst, onder traditioneel recht, 4000 kg vis wordt gevangen (en verspreid, naar men zegt). En vervolgens 10.000 kg crayish. Tot zover de bijdrage NZ politiek. Nadat het twee keer mislukt was, stond AYLI afgelopen zaterdag weer in de krant. Hopelijk komen daarop een paar reacties. Tot nu toe gaat het nog niet zo snel, maar ja, je hebt maar één koper nodig. De dag en het weekeinde lopen weer ten einde. De fax wordt gefaxt, de e-mail gemaild, het bed beslapen etc. Veel liefs en groeten, Ronald & Hanneke PS: in de volgende fax meer over het oprichten van een Vrije School in Kerikeri. Er zijn twee bijeenkomsten geweest, en wij waren erbij. PPS: Job, een antwoord op jou tiepfax komt separaat en binnenkort. Matauri Bay, (donderdag) 5-2 Rajka, lieve vriendin, Ik heb nu net je brief van 19 januari gelezen. Doet er inderdaad lang over. Ik wilde je meteen terugschrijven, nu op het strand (10 voor 8 ’s avonds). Dus ik grabbelde een pen uit het handschoenenkastje en wat papiertjes om je nu direct, live een natuurimpressie te kunnen geven. Ronald ligt op zijn grote gele bord in het water hier voor me. Stel je voor: alle tinten blauw die je kunt bedenken, in laagjes. Hier vlak voor me een gerimpelde strandbodem, deels het wit van de omrollende golven en de lucht weerspiegelend. Dan alle lagen zee, diepblauw en turkoois waar de golven omhoogkomen, tot lichtblauw waar ze de lucht weerkaatsen. De lucht zelf: een dak van wolken, van puurwit tot violet, hangt boven het strand en de bergen links en rechts (dit is een baai waar je door de bergen stijl naar beneden heen rijdt). Op de achtergrond ook bergjes, eilandjes (vandaar Bay of Islands) van violet dichterbij tot grijsblauw helemaal achteraan. Als de golven omrollen zie je zand mee omhoog komen waardoor je in het holletje van de golf een prachtige combinatie krijgt van blauw, turkoois, groen en geel. Het geluid: een continu ruisen en donderen, krekels in het grasrandje achter me en meeuwen, die op ooghoogte langs vliegen. De wolkenlucht, die nu werkelijk wat dreigend wordt, lijkt nu op de onderkant van een deken. Net alsof een reus een hut februari 1998


plaatje 19


heeft gebouwd met stoelen met een deken eroverheen, waar doorheen je kan kijken. Zacht en wollig en uitgerafeld waardoor je de nog steeds korenblauwe hemel ziet. Het wordt nu pas frisser, na een bloedhete dag zonder ook maar enige verkoeling Zo is het nu al een paar weken, echt vies heet. Daardoor wel zoele avonden, wat ongebruikelijk is want de avonden koelen hier altijd erg af. Achter me het cliché “wolken met een gouden randje”. Echt, achter de donkerder wolken schijnt nog de avondzon die de wolken beschijnt en helderwit/geel maakt. Wat is dit moeilijk in woorden te vatten! Het blijft toch altijd taal, het echte gevoel is maar nauwelijks te grijpen. De eilanden hier vlak voor de kust worden nu oranjerood in de avondzon achter mij (tja, oostkust…). Prachtig licht, avondlicht, ik ben daar zo dol op. Dat was op onze huwelijksdag echt perfect, tijdens de fotosessie met ons tweeën was het precies dat lage middaglicht. Ook het zand achter me krijgt nu een rossige gloed, hoewel de zon daar niet direct op staat. De weerspiegeling van de wolkendeken boven me. De geribbelde strandbodem rechts van me is nu een vlakke donkere spiegel waar een nietig mannetje op staat met z’n hond. Achter hen rijst een enorme met donkergroene bomen en struiken begroeide berg op. De lucht, in de verte, boven de grijsblauwe bergeilandjes is nu fel ijsblauw, zwembadblauw bijna. Een meeuw steekt zwart af hier vlak voor me, tegen de blauwe geribbelde spiegel. Een andere meeuw, die op een meter boven het strand voorbij scheert, heeft een tegenvoeter vlak onder zich in de spiegel op het strand. De golven vallen met zo’n kracht om, dat het schuim hoger opspat dan de golf was. In de wolkendeken lijkt wel de beweging van de golven te zijn vastgezet in een stil gebaar. Schuimkoppen van watten vallen omlaag. Een halve maan staat zilverwit, bijna onwerkelijk fel aan de blauwe hemel. De schaduwkant verdwijnt in de blauwe hemel, onwerkelijk dat het een ronde bol is. Het wordt killer, we gaan weer naar huis. [...] (vrijdag) 6-2 Beste Frits (en overige families, natuurlijk) Hanneke speelt met Tijger en een nieuwe Muis. Hij speelt dan zo fanatiek en zonder ophouden dat hij zo nu en dan neerploft en hijgt als een hond. Bek open, tong er ½ uit en van dat raspende heh-heh-heh geluid. Ik tekende ondertussen enig (achter)grondmateriaal van het huis (zie bijlagen) [plaatje 20 en 21]. Frits, jouw weergave op basis van de beschrijving van Christiaan, was mooi, maar fout [plaatje 19] Bijgaande tekeningen zouden op alle vragen antwoord moeten geven. Zo niet, dan horen we het wel. Vandaag - Waitangi Day - waren we om 8 uur bij de afvaart van de waka (de kano’s). Wel een indrukwekkend gezicht, zo’n smal bootje met 100 man erin. februari 1998


plaatje 20

plaatje 21


Na de afvaart liepen we over het terrein en waren getuige van de oiciële ontvangst, Maori-stijl, van hooggeplaatste functionarissen in de marae Te Tiriti o Waitangi. Terwijl zich dat verder binnen afspeelde, was er buiten een alternatieve vergadering (korero) van de Maori Independence Movement. Na een bezoekje aan Albert + Jody, die in Waitangi wonen; even bakken in AYLI, gingen we nog naar Matauri Bay om even af te koelen. Morgen 1 dagje werken en dan met Martijn en tent naar Taupo Bay, om zondag de zonsopgang mee te maken. Ja, ja, we hebben een druk leventje. Liefs en groeten van Ronald, Hanneke en Hijgertje (PS: Dorothea, wil jij dit doorfaxen aan Frits?)

To: From: Subject: Time: Date:

Ronald and Hanneke Louise Dore Beach 15:26:44 07/02/98

Hello! Since I can’t get a hold of you by phone, I’m sending a fax!!! Are you going to the beach today? Knowing my luck, you’re already there, but if you’re not but are on your way, can I come too? :) Louise ph 407 8966

februari 1998


From: To: Date: Subject

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Frits Prior Sunday, 8 February 1998 20:11 Re: je hebt het mis

Frits, tja, wij hebben de ons toegezegde, zogenaamde objectieve beschrijving van Christiaan nog niet in CC-vorm mogen ontvangen. Misschien hadden we Tasja moeten “wiren” á la Tripp, om erachter te komen? Onze beschrijving is natuurlijk goed. Bovendien had ik nog het zwembad van de buren aangegeven... die hebben daar natuurlijk ook een huis bij! Tijgertje z’n tekening wordt aan gewerkt, vermoedelijk middels Kodak. Even geduld aub. Bij ons werd laatst de volgende dialoog gesproken: Customer: I would like a long black, with hot milk and foam on top. Hanneke: Ah, you mean a cappuccino? Customer: Um, yes, but without the cream. Kortom, je weet het gewoon niet wat ze allemaal bedoelen en willen. Als jij het kopje + dekseltje een lekkere cappuccino vond, dan is het er een. ETA Tak Kiel = 4 maart. Ze halen dan eerst de campervan, en komen 5 maart naar KK. Ze blijven tot de 16e, gaan dan rondreizen door NZ (North) en komen ca. 9 april terug naar KK. ETD = 17 april Ze hebben die (4-persoons) kemper, maar zullen te KK wel bij ons logeren. Ouders en zus in resp. leeg kamertje en studeerkamer. Als training voor het rattenvangen geven we tijger nu een namaakmuis (hij heeft er al 3 op). Hij is daar heel goed mee. Haalt hem zelf op als hij wil spelen, apporteert tot in de hand, verstopt hem zelf (in schoenen, dozen, drinkbak en kattentoilet). Dinsdag laten we een uitzethaak op een van de ramen (OK die van het toilet) monteren, zodat hij zelfstandig in + uit kan lopen. Veel te vroeg natuurlijk volgens Marijke, maar het wordt in huis nu toch wel erg warm. Niet absurd, de 35 komt zeker van Neel, maar wel boven de 29. Vannacht sliepen we buiten op het strand van Taupo Bay, richting Mangonui. En ontbeten we aldaar met Peter + Neel + teruggekeerde vrienden Maarten + Jeanine (Janine? Sjaaniene?). Heerlijk. Morgen is er weer een dag, liefs en groeten van Ronald en Hanneke februari 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt Sunday, 8 February 1998 20:23 goeiesmaandags jufrouw marijke!

hadiezus Nu dus maar meteen in het toetsenbord geklommen. Wij waren gisteren met Martijn naar Taupo Bay, hier drie kwartier rijden noordelijk gegaan. Het plan was Diep Sluggen, slapen onder de sterren en de zonsopgang zien. Er is gegeten en gedronken en gerookt, van alles tegelijk (best Diep dus), er was een tent mee maar die bleef ongebruikt en we hadden het zelfs te warm op een dun matje onder een dekbed (tja de slaapzak komt nog) en in joggingbroek en t-shirt. De zonsopgang bleek achter een berg verborgen te blijven. Tja. Martijn Slugger Bollen himself viel als eerste in slaap en lag als laatste nog in zijn nest, maar goed. Het was erg leuk en echt vakantiegevoel. Newslash: morgen komt de container aan!!! Ik ga om half tien naar huis en hoop dan de verhuizers op te vangen die de spullen in huis zetten en uitpakken wat je wilt (alle meubels denk ik). Dat wordt dus de komende avonden link uitpakken, in elkaar zetten en inrichten. Daar gaat onze heerlijke ruimte in ons huis. Nee, het is heerlijk om onze eigen dingen weer te zien. De Kielen zullen we binnenkort berichten dat de boot aangemeerd is en dat de boel nu door de douane moet. Dat kan wel een paar weken duren... Verder zal ik binnenkort een brief schrijven, er is er ook een onderweg trouwens. Veel liefs van juzes zondag 15-2 Lieve familie (tak Prior-de Raadt) Het karwei is geklaard: de spullen zijn uitgepakt. Maandag kwam de truck met spullen voorrijden. Vier mannen hadden alles er in één uur uit terwijl ik met een checklist stond te “bingo-en” en ja hoor, alles was er. Daarna gingen ze in de weer met Stanleymessen om alle meubels uit te pakken. Toen was het dus een vreselijke bende overal, dus de hele vorige week bleven we in de avonduren kasten opbouwen en dozen uitpakken. Zaterdagmiddag en zondag hadden we eindelijk wat meer tijd en toen kwam het dan ook af. Geeft veel rust, al je eigen spullen om je heen hoewel er ook veel spullen bij zijn die misschien niet de halve wereld rond hadden gehoeven en hoewel het ook wel weer golven van heimwee op doet borrelen (bij ons beiden).

februari 1998


Ronald was gisteren nog bezig met de repetitie van The King and I, opgevoerd door de Kerikeri Players. Hij speelt Lun Tha en zingt met Tuptim “we kiss in the shadow” en “I have dreamed”. Voor wie het wat zegt, ik heb zelf de ilm nooit gezien. De uitvoeringen zijn in mei ergens. Kostuums en decors hebben we in z’n geheel overgekocht dus dat is al af. Tijger was dit weekend wat stil en zielig. Hij trok wat met z’n poot en is nu wat voorzichtig met op dingen springen, dus wij vermoedden een onhandige landing tijdens onze afwezigheid. Hij blijkt een enorme vrijdoos te zijn en heel goedaardig, hij zal nooit uithalen of zo. Dat is altijd een gokje met een SPCA kat maar deze heeft niet veel slechts meegemaakt denken wij. Verder weinig nieuws. Het is halftien dus bedtijd. Veel liefs van Tijger, Ronald en Hanneke PS brieven en foto’s volgen! Kerikeri, (dinsdag) 17-02-98 Lieve Rajka, Alweer een tijd geleden dat ik op twee vodjes op het strand een brief begon. De tijd vliegt. In de tussentijd zijn we hard bezig geweest het huis op orde te maken nadat vorige week maandag alle spullen uit Nederland aankwamen. Dat moest allemaal in de avonduren gebeuren. Dat is eigenlijk wel het vervelendste van de zaak, dat je volle uren niets staat te doen en toch niet weg kunt. Daar kan ik me vreselijk kwaad om maken, dat gevoel van hierin gevangen te zitten. Het ergste is dat we niemand ervoor de schuld kunnen geven behalve onszelf. Tot nu toe is er nog geen enkele potentiële koper gesignaleerd en is het aantal toeristen lager dan voorgaande jaren dus dat is ook niet echt hoopgevend. Er zijn dus wel momenten dat we het allemaal niet zien zitten, dat mag je best weten. Temeer daar ik niet zo’n Tinus Plotseling (familieterm) ben zoals je weet en de toekomst ook nog geheel onzeker is. Ik ben een tijdje erg broeds geweest en hoopte nu al zwanger te worden zodat ik in ons nieuwe leven meteen moeder zou kunnen worden. Voor een deel wel een vlucht geef ik toe en dat is ook niet goed. Ik heb het nu minder, merk ik, dat ik hunkerend kijk naar zwangere vrouwen en jonge gezinnetjes met baby’s. We hebben nu maar besloten het niet te proberen en weer regenjasjes aan te doen. Ik ben al wel sinds juli (aug.?) van de pil af. Daar kreeg ik een afkeer van opeens. Wel een ijn idee vind ik om zeker te weten dat je met je eigen lijf en hormonen van doen hebt en niet uit een doosje. Overigens heb ik alleen jou nu en Marijke verteld van deze kinderwens, mijn ouders laat ik maar even in het ongewisse hierover, totdat er echt iets te melden is. Ik ben niet echt in een vrolijke schrijfbui, merk ik. Maar ik zal toch deze brief beantwoorden en terugsturen. Zoals je zelf in je brief al zei, is onze vriendschap sterk genoeg om af en toe wat emmers tranendalen aan te kunnen. Het leven is nu eenmaal niet altijd feest.

februari 1998


Sociale contacten, tja, ik denk dat we dat in de brief wel enigszins aangedikt hebben. Het koor is wel gezellig maar daar zijn veel oudere mensen. Leuk contact heb ik daar wel met Carol, die ongeveer anderhalf jaar geleden hierheen kwam uit Engeland. Ze heeft zo’n heerlijk onvervalst Londens/Cockney accent en het is echt zo’n loltrapper. Ze zijn geëmigreerd nadat haar man Derek, een zachtaardige goeierd, met vervroegd pensioen ging en ze geen zin hadden om achter de vitrages te gaan beschimmelen. Hun zoons zijn van mijn leeftijd, zij zijn zelf dus van mijn ouders’ leeftijd. Toen ze het plan aan hun zoons voorlegden, reageerden die enthousiast. Ouders van vrienden van hen die met pensioen waren, hadden niets te vertellen dan wat ze op TV hadden gezien. Haar spreek ik dus op koor en af en toe als ze in AYLI langskomt maar daar blijft het dan ook bij. Dat tekent mensen hier wel, ze zijn heel aardig maar erg op zichzelf. Maar dat geldt eigenlijk voor ons ook. Leuk contact hebben we met Carson, 26 en Louise, 24. Hij was chef in de Cathay Cinema waar we regelmatig na het werk heengingen en zij zijn vriendin die daar ook vaak was na schooltijd (ze is lagere schoollerares). Ze zijn in wezen ook geëmigreerd, van het Zuidereiland. De reis daarheen is zo duur en kost teveel tijd om vaak te doen. Louise zien we vrij regelmatig, haar leven samen met Carson is wat ongelukkig gepland: zij werkt overdag, is ‘s avonds en in het weekend vrij. Hij werkt nu in een ander restaurant, ’s avonds en altijd in het weekend. In de zomervakantie (in december) verveelde zij zich nogal want toen draaide hij ook nog hele lange dagen. Ik heb met haar een keer lekker met z’n tweeën doorgezakt in de cinema nadat we naar een operavoorstelling (in de Memorial Hall) geweest waren waar Ronald niet heen wilde. Dat was erg ijn. Ronald heeft een leuke kennis aan Albert, een wat vreemde man van onbestemde leeftijd maar toch zeker zo’n zestig die van alles en nog wat al heeft gedaan op allerlei plaatsen in de wereld. Tandchirurg op Samoa, huizenbouwer in Equador, zijn hij en zijn vrouw Jody nu gepensioneerd hier. Hij doet van alles met computers en kan daar dus met Ronald over bomen. Hij heeft nogal controversiële ideeën dus dat maakt de gesprekken altijd wel interessant. Verder zijn we uiteraard veel bij de familie. Met Martijn gingen we vorige week nog kamperen, omdat hij ons de zonsopgang aan het strand wilde laten zien. Daar was Louise trouwens ook weer bij. Die belde op of we nog strandplannen hadden die zaterdag. Dus die hebben we meteen mee uitgenodigd. Maar echt diepgaand contact mis ik dus wel. Dat haal ik nu dus vooral uit de relatie met Ronald en de gesprekken die we samen hebben. En dat gaat eigenlijk heel goed. Maar het is weleens verfrissend met iemand anders te kletsen. Dat kan ik dus postaal met mijn twee getuigen doen. Leuk dat je dat zelf ook al schreef, dat we het briefcontact levend moeten houden. Volgens mij haalt het niet erg veel uit, luchtpostenveloppen. Marijke stuurt brieven op dat blauwe papier en ik kreeg er een op dezelfde dag als die van jou, op dezelfde dag gestempeld. Na twee weken ongeveer. Het scheelt ook nog dat we hier een halve dag voor lopen. Mijn brieven doen er soms wel eens één week over. [...] februari 1998


Ik hou het hierbij, dan kan je morgen op de post. Haaien zijn hier wel, maar niet aan het strand en verder staat NZ er (i.t.t. Australië) om bekend dat er geen enge beesten (slangen, grote katten, krokodillen, schorpioenen) zijn. Tot de volgende brief, omhelzing van Hanneke

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Jan Hindrik Knot Friday, 27 February 1998 20:27 briefje uit new zealand

Hallo familie Knot! Hoe is het nu in het Berkelse en Rodenrijsche? Hebben jullie het nog steeds zo erg naar jullie zin als triootje? Hoe gaat het met het nieuwe huis. Als ik de verhalen mag geloven is het al bijna lente in Nederland, dus jullie zullen wel geen last hebben van vorstverlet. Hier gaat alles zo’n beetje z’n gangetje. De zomer leek eventjes voorbij te zijn toen het begin deze week een aantal dagen regenachtig was. Voor het eerst in vele maanden vier er weer eens serieuze regen. Maar sinds gisteren is het weliswaar niet meer zo extreem warm, maar wel mooi na-zomersch weer. Dat moet ook nog wel even een aantal weken aanhouden, want wij zijn in blijde verwachting van de aankomst van mijn ouders en zus, die hier 6 weken vakantie komen vieren. Volgende week donderdag komen ze in Kerikeri. Ze blijven dan een dag of 10; gaan vervolgens 3 weken rondtoeren met een campervan en komen dan nog een aantal dagen weer naar het Noorden. Leuk hè? We verheugen ons er erg op om ze weer te zien en ze alles te laten zien. Het is voor alledrie de eerste grote (vlieg)reis die ze maken, dus zij hebben er ook veel zin in. Na een drukke Kerst/nieuwjaarsperiode en een inzinking in de tweede helft van januari is de toeloop de laatste weken redelijk stabiel. Misschien niet zo druk als we zouden willen, maar het loopt lekker door. NZ merkt wel dat bijvoorbeeld veel Aziaten hun vakantie overzee hebben afgezegd in het licht van hun economische crisis. We zijn ondertussen ook bezig met de verkoop van AYLI. Dat gaat niet helemaal zo hard als we misschien zouden willen, maar ja, het is moeilijk daar invloed op uit te oefenen. Er zijn nu een paar mensen die interesse getoond hebben en die in meer detail naar de cijfers willen gaan kijken, dus da’s positief. Verder lijkt het hier wel een derde wereldland: hebben jullie op het nieuws gehoord dat er in Auckland een stroomstoring is, die voor 2 a 3 weken het hele business district (de centrale stad) platlegt. Er zijn achter elkaar 4 110 KV kabels uitgevallen, en ze waren zo stom om na de eerste uitval niet meteen een back-up te gaan regelen. Nu gaan ze wel een verlengsnoer uitrollen, maar dat gaat 5 tot 10 weken duren. Mercury Energie (geprivatiseerd, kosten bespaard, uitgeholde organisatie, mooie winsten, maar ten koste van wat...) staat erg onder druk. Ongelovelijk. Nou vrienden, liefs en groeten van Ronald en Hanneke februari 1998


Kerikeri, (zondag) 8-3 Lieve familie, Een familiefax voor alleen de tak de Raadt-Prior want de twijg Kiel is hier geland. Donderdagmiddag kwamen ze de ons bekende straat voor AYLI opeens overgestoken en vielen we elkander lachend en huilend in de armen op ons terras. Heel vertrouwd en toch ook wel heel vreemd. Nadat we de boel opgeruimd hadden (met z’n allen) gingen we naar de Mawson Ave waar de verrassing niet volgende week te moeten helpen verhuizen, wachtte. Zelfs Ronald, die het hele geheim-plan niet zo erg zag zitten, gaf toe dat het toch erg leuk was uiteindelijk. De familie was erg enthousiast over het huis. Uit de “truck”, de geel-witte camper, kwam één kofer vol met cadeautjes: drop, koie, boeken, een koeien-roomstel, t-shirts, Corelbroeken (van die stretch) en muisjes voor Tijger, die zich van speelsheid geen raad wist. Dat had bij de douane nog voor enige knikkende knieën gezorgd, want nadat P+G+Y al hadden gelogen op hun verklaring dat ze geen plantaardige (zoals kattenkruid) en dierlijke (zoals muizenbont) producten zouden invoeren, werd Yvonnes kofer (met o.a. een aantal Illegale Producten) eruit gepikt. Alles was gelukkig oké. Met de jetlag viel het gelukkig ook mee, hoewel ‘s avonds toch de oogjes wel dichtvielen, tegen de tijd dat wij zelf ook op stok gingen, dus dat ging nog wel. De volgende morgen en ook zaterdag, was Piet al vroeg op om de hele dag mee te draaien in het restaurant als linkerhand van Ronald en als afwasser/manusje van alles. De dames kwamen later na in de truck en “deden Kerikeri”. Zaterdagmiddag pakten we de bus vol met allerhande troep en reden we naar Aroha Island, een met mangrovebos begroeid gebiedje in de Kerikeri Inlet. Dat was ons aangewezen tijdens onze vistrip en was ook door Ann, die ernaast in Rangitane woont, aanbevolen. Je kunt daar aan het water kamperen. Het was hoogwater dus gingen we meteen zwemmen. Een roeibootje met een donker hoofd erin bleek Ann te zijn die ons vanaf de Rangitane steiger al had bespeurd. Ze herhaalde haar uitnodiging om een biertje te komen drinken. Ze zei dat ze wat ging vissen en kwam inderdaad een uurtje later, toen we alweer eruit waren, met man John in het bootje ons strandje opvaren met ons “ontbijt”, een achttal “brown bream”. Die hebben we maar meteen tot avondeten gemaakt, na een interessant schouwspel van Piet die de vissen slachtte en ileerde en Yvonne die, tot haar knieën in het water, de vissen nog even spoelde. Dat smaakte weer heerlijk. Helaas al in het donker liepen we naar Rangitane, waar het best lastig bleek het huis van Ann en John te vinden op grond van het uitzicht dat we vanaf ons plekje hadden gehad (twee verdiepingen, met een “hap uit het dak”). Heel gezellig uiteindelijk, met bier en wijn. Ik begin wel erg dol te worden op Ann, we hebben toch al link gelachen en gehuild samen en we kunnen altijd gezellig kletsen tijdens het werk.

maart 1998


Vanochtend lag onze inlet grotendeels droog, als een soort wad, en konden we oesters plukken. Daar wemelde het van, die lagen gewoon op de modderbodem. Meer dan Marijke Beem in een week op kan, je struikelde er over. Nadat de emmer vol was, gingen Yvonne en ik er mee terug want we konden er nog wel tien vullen, maar ja, zoveel konden we niet op. We hebben ze direct opengepeuterd en gegeten en hadden toen nog een zak voor P+N, die ons had afgeraden naar Aroha te gaan omdat dat saai was. Tja... Ronald en ik sliepen weer onder de bewolkte (doch regenloze!) hemel. Op weg naar huis stopten we in Rivendell om de oesters af te leveren en trofen daar geen ziel aan. Al weer op de terugweg kwam daar de Pajero met P+N+T (Tasha) dus hup weer terug, theedrinken en huis bekijken, nu ook van binnen en daar arriveerden ook Martijn en Jouke, na een waanzinnig action-packed periode op het Zuidereiland (volgens het principe twee vulkanen op een dag). Dinsdag is het plan dat na de opstartrituelen Piet mijn plaats inneemt en G+Y+ik gaan shoppen in Whangarei. Tijger vangt steeds zwarte kakkerlakachtige krekels die hij opknispert nadat hij er (binnen) een tijdje mee heeft gespeeld. Veel liefs van Hanneke en Lun Tha. (dinsdag) 17-3-98 Lieve Rajka, Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Waarschijnlijk aan de late kant maar daarom niet minder gemeend. Alweer een tijdje geleden dat ik van je hoorde. Je hebt toch wel ons juiste adres? (20 Mawson Avenue, RD2 Kerikeri). Hoe is het met de liefde? En met de carrière? Wij voelen ons echt thuis in ons huisje met onze eigen spullen en met Tijgertje, onze cyperse kat. Had ik je daar al over geschreven? Nee, volgens mij niet. Eind januari hebben we hem opgehaald bij de SPCA, de dierenbescherming, in dit geval een plaatselijk asiel. We wilden een volwassen kat omdat hij makkelijk alleen moet kunnen zijn. Bij thuiskomst bleek hij echter nog heel jong en speels, de dierenarts dacht (bij de castratie) zo’n zes maanden. Hij is heel erg vrolijk en liefhebbend, kan goed alleen zijn maar begroet ons altijd enthousiast met kopjes en zoentjes als we thuiskomen. Dus nu wonen we echt. Hoewel er al wel wat mensen geïnteresseerd zijn en informatie opgestuurd hebben gekregen, is er nog niet echt een koper in zicht. Maar we visualiseren de verkoop in april, vanaf 1 mei eruit, dan zijn we hier precies 1 jaar. Dat lijkt me wel bijzonder, dat we alle 12 maanden in AYLI hebben meegemaakt. En dan? Tja, Auckland, wellicht Wellington dat ook een leuke stad schijnt te zijn. Ronald werken, ik misschien ook, en dan? Veel vragen staan open, zodat in het hier en nu leven hier en nu meer dan ooit en ergens, hard nodig is.

maart 1998


Op dit moment zijn Ronalds ouders in het land, nu rondtrekkend per camper, nadat ze hier tien dagen gelogeerd hebben. Rond Pasen zijn ze hier terug en gaan we er met z’n allen een paar dagen tussenuit. Erg gezellig, leuk om ze onze woonomgeving te kunnen laten zien. Met Marijke gaat het goed, die geniet van het alleen zijn en werkt aan zichzelf. Job heeft besloten zich volledig te laten afkeuren, nadat hij in de Kerstvakantie ingestort is en weer overspannen bleek. Een goede beslissing, lijkt me. Na 17 jaar bij die school is de koek echt wel op. En er zijn zoveel andere dingen die hij kan doen, zoals hier lang op vakantie komen! Hier is een Vrije School Oprichtingsgroep, van geïnteresseerde ouders. Er zijn hier in NZ al wel een aantal scholen, maar hier in Kerikeri zou er ook nog wel een kunnen komen. Hoe de jaarfeesten hier gevierd moeten worden is een groot probleem; Kerst in de zomer, St Michael in de lente, Pasen in de herfst en St Jan in de winter...? En bovendien heb je hier zoveel evergreens en zo’n zachte winter dat je niet door een sterven en weer opbloeien gaat. En de traditionele invulling van feesten is óf Europees, van de oude settlers, en dus misplaatst, óf oppervlakkig: barbecue met Kerst, en veel cadeautjes en eieren met Pasen en dat is het wel. Binnenkort is er met de initiatiefgroep een herfstfeestje. (Jij bent hier op de eerste dag van de herfst jarig!) Schrijf je snel weer? Al is het maar een kaartje als je weinig tijd hebt. Doe de groeten aan Jaap en aan je familieleden en nog al het goede toegewenst voor je komende levensjaar. Veel liefs, Hanneke Toegevoegd, een cadeautje: Pounamou of wel NZ’se jade, een magische steen. (dinsdag) 17-3 Lieve Job, Vanwege vliegende tijd en drukke werkzaamheden en bezoekende ouders is een pakje op dit moment nog onderweg. Dat wordt nog een late verjaardagsverrassing zullen we dan maar zeggen en daarom bij dezen een exclusieve familiefax voor jou! Dank voor de rijkelijk met beeldmateriaal geïllustreerde brief, om de kleurpotloods toegevoegde aanhangsels en tussenwerpsels niet te vergeten. Ik heb nu een goede indruk van je Vordense “cluse” en ook de gehele achtertuinsgeschiedenis is nu duidelijk. En handig dat Soies en Poohs avonturen middels dezelfde kaart konden worden verduidelijkt. Alleen wat ik niet snapte is of L+H nu een hoge den in huis hebben staan. Ik begrijp althans (bij gebrek aan legenda!), dat het met roze gearceerde stuk huizen betrof. Pooh had bij ons dezelfde boomspringdrang in ‘s buurmans krulwilg. En sprintjes trekken (met of zonder sponsbal) deed hij ook al altijd. Volgens mij dus gewoon als lichaamsbeweging dan wel aerobics.

maart 1998


De galop richting Bolle Rooie was een prachtig verhaal dat we ons in kleuren konden voorstellen (zwart-wit en roodoranje). Inmiddels is het hier laat en gaan we slapen. Morgen zal ik schrijven over ons vistochtje en wat ik ving...! (wat een suspense!) Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, inmiddels (18:50) bij jullie ook aangebroken. Ik heb het stuk van gisteren maar even met deze dikkere pen overgepend omdat ik bang was dat de fax het anders niet op zou pikken. Dat geeft wel een beetje een echo-efect waarvoor sorry. De ouders Kiel en Yvonne rijden op dit moment in de kemper door het Noordereiland rond, dus hebben we weer even de Mawson Ave voor ons alleen. Toch wel weer een huis vol, hoewel heel gezellig. Zo kon ik vorige week dinsdag nog naar hartenlust shoppen met de ladies in Whangarei. Maar nu het visverhaal. Zondagochtend negen uur (vanwege einde daylight saving voelde dat als tien uur!) scheepten wij in op de “Louise”, het bootje van Rex Mundy. Na kort overleg opteerden wij voor “een beetje boaten en een beetje vissen”, dit in tegenstelling tot “de hele Bay of Islands rond” of “alleen vissen”. Het vissen gebeurde (bij gebrek aan hengels) voornamelijk door Piet, Ronald en Yvonne. Gré en ik lagen op het dak toe te kijken. Yv bleek een ster in het bovenhalen van te kleine snappers, die dan vervolgens weer teruggegooid werden. Snapper is een lekkere vis, die wel veertig jaar en ± 1 meter lang kan worden. De jongere soort vanaf 27 centimeter is “sizable” en mag worden gehouden en gegeten volgens de visregels. Zulke ving Piet, na eindeloos niets te vangen terwijl Yv de ene na de andere (of steeds dezelfde twee) te kleine snappers ophengelde. Na enig kijken en na de lunch in een stil baaitje, want hoewel we nog in de inlet zaten, voel je de Paciische deining behoorlijk, besloot ik eens een poging te wagen. De snappers voel je behoorlijk “nibblen”, kleine korte rukjes waarna, als je inhaalt, de aas van je haakje blijkt gegeten. Nadat dat een paar keer gebeurd was, gooide ik de lijn er weer in. Ik was nog niet op de bodem (± 10 meter onder ons) of de lijn ging er opeens vandoor. In dat geval hoor je gewoon te vieren en vooral niet te hard te trekken, zodat de lijn niet breekt. Dat deed ik dus wel, dus Rex stabiliseerde de lijn even en gaf mij de hengel weer terug om de vangst in te “reelen”. Spannend hè, bijna het blad vol en nou weet je nog niks! Ik kon wel voelen dat er een link zware beet aan zat, die alle kanten op zwom. Maar wat het was, dat wist Rex ook niet. Ik dacht zelf nog; een grote snapper. En daar kwam die uit de diepte omhoog, groot, grijs en wit. Ik zag een lange slanke staart en riep: “it’s a shark!” En ja hoor, in het schepnet viste Rex mijn Hammerhead shark uit het water. Stel je de consternatie voor, en vermenigvuldig dat met tien! Hij was ongeveer 1 meter lang: een baby hamerhaai. Volgens de encyclopedie worden ze 3 tot 4 meter lang en leven ze in tropische en subtropische zeeën. Hij had een hamervormig kopje met aan de zijkanten z’n ogen en alhoewel nog jong, toch al van die akelige haaientanden, tussen welke Rex met een tang de haak vandaan pulkte, terwijl hij hem aan de staart vasthield. Onderwijl voelde ik aan het witte lijf, dat fanatiek heen en weer bochtte. Een vreemd gevoel, een en al spieren en een beetje schubbig oppervlak dat uitzet en samentrekt naar gelang de bocht. Echt waanzinnig.

maart 1998


plaatje 22


Toen hij los was en ik hem, aan de staart vasthoudend, op de foto had, vroeg Rex wat ik ermee wilde doen; “it’s your shark”. Dat had ik me ook al een beetje angstig afgevraagd, of we hem nou moesten doodmaken, als vissers zijnde. Maar toen hij dat vroeg wist ik zeker dat ik hem gewoon terug zou gooien. Dus daar ging hij weer, de diepte in, misschien wel, zoals ik later nog bedacht, naar zijn (3-4 meter lange) moeder... Hoe de foto’s gelukt zijn is nog onduidelijk, die zijn nog op de rol. Jullie horen er van! Wat een spannend verhaal, hè? Gelukkig kunnen we het navertellen. Voor hetzelfde geld had de boze moeder hamerhaai (hamer moederhaai) onze hele boot door de midden gehamerd, wat ook geen pretje is! Na de haai vingen we nog kowhai, snapper en een yellowtail. De vangst werd aan het einde van de dag keurig in 2 porties verdeeld. Piet maakte onze portie schoon en bakte ze. Zo aten wij dus onze eigen gevangen vis. Vorige week oesters, en nu weer vis. Het lijkt wel een land van melk en honing, maar dan anders. Verder gaan we hier gewoon ons gangetje. M’n ouders en zus zijn vorige week al op uitstapjes naar Paihia, Waitangi en Russell geweest. Nu dus op de 3-weken trip en dan met Pasen weer bij ons. Oh, Job, nu vergeet ik je helemaal van harte te feliciteren met je verjaardag. Bij dezen dus. Dat het maar een goed jaar mag worden! En ook voor Dorothea, natuurlijk! Uit je brief aan H., die ik van haar ook mocht lezen, krijg ik de indruk dat je er, in tegenstelling tot de vorige keer, nu aan toe bent om afscheid en afstand te nemen van De School. Ik denk dat dat goed is en ben ervan overtuigd dat dat gaat lukken. Het is beter voor jou en ook voor de school (onder het motto: iemand die onmisbaar is moet je zo snel mogelijk vervangen). Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. Tijger is heel enthousiast aan het spelen met diverse muizen, die hij uit zijn speelgoedlaatje, onderin het muziekkastje (zie video) kan vissen. Dus die is ook blij. En voor ons is deze dag alweer bijna om, terwijl hij voor jou net begint. Vier je het nog? Zo ja, doe dezen en genen groeten. Een ijne dag in elk geval. Veel liefs, Hanneke Ronald [plaatje 22]

maart 1998


(dinsdag) 31-3 Lieve familie O, o, wat alweer een tijd geleden dat we iets van ons lieten horen. Van Marijke begreep ik dat de fax van de Sloep het niet doet. Is eigenlijk het pakje voor Job ooit nog aangekomen? Was het nog heel? Hier gaat het goed, hoewel op dit moment beiden moe, vanavond maar vroeg naar bed dus. Zaterdag, gisteren, vandaag en morgen hebben we een advertentie in de krant geplaatst maar daar hebben we tot nu toe geen reacties op gehad. Dat is teleurstellend, temeer daar we druk visualiseren dat we in april verkopen en vanaf 1 mei eruit zijn. Volgende week staan we in een paginagrote kleurenadvertentie met foto in het lokale huis-aan-huisblad omdat Bill zei dat uit onderzoek is gebleken dat 70% van alle kopers (huizen en zaken) lokaal is. We zijn benieuwd. Waarschijnlijk zullen dan ook meer mensen ervan weten (niet iedereen kijkt naar de foto’s bij de makelaar). Zaterdag hadden we onze eerste grote cateringjob, voor de heropening van de Stone Store. Voor 130 mensen hapjes en drankjes bufetstijl serveren. We hadden het goed doorgedacht van te voren en het liep gesmeerd. De organisatie was erg tevreden. Ik ben vandaag alweer voor de zesde keer naar de tandarts geweest! Een tijd geleden had ik weer eens last van doorbrekende verstandskiezen en bedacht ik dat ik ze er eens uit moet laten halen. John Thompson (familie van?) bleek goedkoop en een vriendelijk ouder baasje. Ik had een dagje vrij gepland op aanraden (nu anderhalve week geleden) maar voelde me die zaterdag eigenlijk prima en zonder pijn. Die pijn kwam zondagavond wel, toen er etensresten in het gat kwamen. Vandaar dat ik dinsdag en woensdag een “dressing” kreeg, een soort klein ontsmettend watje. Donderdag de hechtingen eruit en vandaag nog weer eens twee vullingen. Familieleden, laat ik bij dezen een lans breken en jullie toeroepen: laat je verdoven! Een kies vullen is een picknick met anaesthetics in je kaak! Ik zit nu nog wel met een Rubberen Lip, maar dat is dan ook het enige nadeel. Hier verdoven ze in principe altijd. Van Ronald begreep ik dat Yvonne zich ook laat verdoven. Het blijkt gewoon best te kunnen in Nederland. Waarom hebben ze dat nooit eerder gezegd? Zo is halfjaarlijks gaan een pretje! Tijger zit nog steeds op een dieet van drie zwarte kakkerlak-krekels per dag. En af en toe een groene bidsprinkhaan, maar dat mag eigenlijk niet van ons. Hij blijkt helemaal niet zijn klauwtjes te gebruiken. ‘s Ochtends als ik in slaapkostuum (Eva’s) op de wc ga zitten, springt hij op schoot en glijdt dan vervolgens met al z’n pootjes alle kanten op. Nou vraag ik jullie: welke kat gebruikt dan niet z’n nagels? Zo niet Tijgertje. Heel prettig. En “mammiën” of “kneden” doet hij ook nooit. maart 1998


Hij is ook erg “ligs”. Voor je het weet ligt hij. Het is bij hem dus hollen of liggen, zitten doet hij bijna nooit. De Kielentroika reist momenteel per camper door het hele Noordereiland en vermaakt zich prima. Het weer doet leuk mee, hoewel vandaag een ikse regenbui is het nog steeds zonnig. Vorige week hadden we een Michaelsviering in herfstsfeer, met Maartenslampionnen gingen kinderen van geïnteresseerde ouders naar het vuur, waar we een Michaelsverhaal hoorden (St George & the dragon). Dit alles georganiseerd door de Vrije School Initiatiefgroep, subcommissie De Breimoeders op Donderdagochtend. Inderdaad, Job, is de kwestie jaarfeesten hier erg lastig, de Vrije Scholen en sofen hier tobben er nog steeds mee. De beste oplossing is zoiets als Pasen met een herfstig tintje, Kerst met een zomers accent, een winterfeest rond licht-in-deduisternis; Kerst zonder Kerst zeg maar, en een lentefeest rond Michael? Het is wel een uitdaging, om de relevante elementen en symbolen te pakken en je er bewust van te maken. Wat hier ook een probleem is, is dat de seizoenen hier niet zozeer precies omgekeerd zijn, maar dat ze ook veel minder duidelijk zijn, je hebt zomer en je hebt een weekje kou in de winter. Behalve een aantal bladverliezers die zijn geïmporteerd, is alles hier evergreen, dus vergeet je herfsttafel maar. In de winter is niet alles in de natuur dor en slapende en in de lente bloeit niet alles weer op. Wat weer wel kan, en waarschijnlijk binnenkort ook in uitvoering, is met Pasen als symbool van nieuw leven, bloembollen planten. Dat gebeurt hier namelijk juist in de herfst. En dan moeten we in de winter maar een winterfeest organiseren dat niet zozeer aan Kerst vastzit, bijvoorbeeld het lichttuintje, met de engel en kaarsen en dan in een slakkenhuis neergezet. En Kerstmis is hier een soort geboortefeest, met een soort St Jan karakter. Het is even wennen, maar het kan! Lieverds, mijn handschrift is wel eens beter geweest. Ik ga naar bed met mijn debuutroman van een leeftijdsgenoot, Russel Artus, meegenomen door Ronalds ouders (van gehoord?) Na een slecht begin wordt het nu toch echt boeiend. Wel grappig, een boek van iemand die ook in ‘69 is geboren. Veel liefs van Hanneke en Ronald

maart 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt de Raadt/Prior Friday, 17 April 1998 18:20 Re: het lijkt gelukt te zijn

---Original Message--From: de Raadt/Prior To: Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Date: Friday, 17 April 1998 02:14 Subject: het lijkt gelukt te zijn >Lieve Hanneke en Ronald, is het echt waar? Zou het mij echt gelukt zijn? Ik gooide het net eraf en startte opnieuw op met een ander programma. O, wat ben ik benieuwd of dit in jullie computer terecht komt. Lieve Dorothea en Job, Ja hoor, het lijkt echt waar te zijn. In elk geval is jullie bericht bij ons aangekomen, op onze computer, helemaal in NieuwZeeuwland. Dat is dus heel leuk, dat zul je wel merken, dat e-ge-mail. Van Hanneke kreeg ik voor mijn verjaardag het boek â&#x20AC;&#x153;Safe sex - an email roman(ce)â&#x20AC;?, van 2 auteurs die elke de helft schreven. Hmm, wel heel herkenbare dingen van onze eerste dagen/weken/maanden kwam ik daarin tegen. >Ons terugmailen stuit weer op andere moeilijkheden, want een echt goede telefoonlijn hebben we nog niet. Dus zijn we niet constant connected. Maar dat komt nog wel. Hoe bedoel je dat eigenlijk, constant connected? Wij zijn dat ook niet. Wij loggen elke dag even in, halen de nieuwe post op, loggen weer uit. Vervolgens lezen we de post en schrijven antwoorden, zoals deze. Als we alle antwoorden geschreven hebben, loggen we weer in, versturen de hele bups en loggen we weer uit. Je ziet, de lokale telecom wordt er niet rijk van, zo kort zijn we maar ingelogd. Maar hoe doen jullie dat? >Leuk jullie even gesproken te hebben. Jullie liggen nu te slapen en dan komt daarna het afscheid van de familie. Dat zal best wel weer emo zijn, en dan daarna naar onze video kijken, hou het maar eens droog! Ik ben heel benieuwd hoe jullie het vinden. Vanmorgen nam de familie inderdaad afscheid. Ze ruimden na ons vertrek het huis op, pakten de rest in, en kwamen naar AYLI voor een Laatste Kopje Koie. Ook kochten ze nog wat sandwiches en muins voor onderweg. Het afscheid om ca. 10 uur was wel even moeilijk. Ook vergaten ze nog hun lunch, die ik ze achternarijdend bracht. Ze hadden het al gemerkt, maar wilden niet weer terug. Omdat ik de tijd even vergat en ik ze pas bijna in Auckland kon inhalen, was ik pas om half april 1998


11 in de zaak terug, waar Hanneke zich mensmoedig door diverse ontbijten en andere drukte heensloeg. Zo is er toch altijd wat... Nu ga ik douchen en gaan we gezellig de viediejoo bekijken, wat hebben we er een zin in. Je hoort ervan. >Nu ga ik ook nog even naar Marijke mailen, wie weet mailt ze meteen terug, of niet, maar ik kan haar in elk geval vragen of het is overgekomen. In ieder geval tot spoedig, kus Dorothea Normaal bij een reply neem ik nooit het bericht van de Ander op, maar nu maak ik even een uitzondering, vanwegen de eersten keer en zo. Ook tot spoedig, en veel liefs, Ronald en Hanneke. PS. Hebben Job en jij allebei een eigen email po(s)t(bus)? PPS. Wat voor internet en email programmaâ&#x20AC;&#x2122;s gebruik je eigenlijk?

april 1998


To: Fax: From: Fax:

Maria (Xin Chen Yubin Xiong) 09 etc Ronald Kiel 09 etc

Thank you for showing interest in our restaurant. Hereby are the answers to your questions. 1. The shop is located on a little courtyard, just of the main road in Kerikeri. The shop can easily be seen from the main road. Other shops at the courtyard include a framing workshop, a beautician and a hairdresser. A new antiques and curios shop is opening soon. There is no direct competition on the courtyard. There are of course more restaurants in Kerikeri. Ours is the only one with spacious inside and outside areas and ofers more potential for the future than a number of other comparable businesses. 2. Over the period 01-MAY-97 to 31-JAN-98, the average turnover per week was NZ$ 3750. 3. The overhead costs (per month) include the following: ◦ rent NZ$ 1639 ◦ rates NZ$ 240 ◦ insurance NZ$ 135 ◦ power NZ$ 450 4. The current lease expires in August 2000. There are 2 renewals of 4 years each. 5. We currently employ 2 staf members, but at the moment they are both working part-time, each at 20 hours/week. Obviously during the summertime we sometimes had extra staf during the afternoon rush. The current hourly wages are 7,50 and 8,00 NZ$ resp. 6. We are currently opening 6 days per week. Monday to Friday from 8:00 until 17:00 and Saturday from 8:30 until 15:00. 7. The gross proit is 60,6% 8. In the current set-up, As You Like It is a good and popular lunch bar. We have worked hard to get our current image of quality, consistency, cleanliness and pleasant atmosphere and we have received good feedback on those issues. In the longer term, I think the business can be expanded further by ofering something special as compared to other businesses in Kerikeri. I believe your Chinese background could be helpful in deining this speciality. I hope I have answered your questions adequately. For all igures, a report from a chartered accountant is available. Please let me know if you have any further questions. Sincerely, Ronald Kiel.

april 1998


To: From: Date/Time: Subject:

PaMa@Groningen.nl, Yvonne@Terneuzen.nl Ronald.Kiel@xtra.co.nz, Hanneke.de.Raadt@xtra.co.nz (zondag) 19 april 1998 13:19 Welkom Thuis

Hallo lieve familie en welkom thuis in resp. Groningen en Terneuzen. Jullie hebben dan nog wel geen email, maar dit lijkt er een beetje op. Hoe is de reis gegaan, was het een beetje vol te houden. Terwijl ik dit schrijf zitten jullie natuurlijk nog in de lucht. Wat een raar idee. Maar vanavond om ca. 9 uur landen jullie op Schiphol. Ik had gehoopt dat jullie nog even zouden bellen voordat jullie zaterdag op de plane stapten, maar misschien kwam dat er niet meer van of hadden jullie er even geen zin in. Ik vond zelf het afscheid wel even moeilijker dan de vorige keer. Toen gingen we vol plannen naar een nieuwe bestemming, terwijl nu het “gewone leventje” weer z’n aanvang neemt. Dit willen jullie natuurlijk nog even niet horen, maar ik schrijf het toch maar even. Aan de andere kant is nu ook gebleken dat de afstand gewoon overbrugbaar is en dat jullie altijd heel dicht bij ons staan. De afgelopen 7 weken voelde het zo normaal dat jullie hier ook in huis en in de zaak en in Kerikeri en Nieuw-Zeeland rondliepen. Hanneke was een beetje boos toen ik vrijdag terugkwam uit Pakaraka want ze stond net te zweten boven 4 bacon en eggs die gebakken moesten worden, maar dat ging goed hoor. Afgelopen zaterdag was weer een heel rustige dag. Om 12 uur had Ann alles al gedaan wat er mogelijkerwijs gedaan kon worden en is ze dus maar naar huis gegaan. We gaan toch maar weer even nadenken over een speciaal zaterdagmenu, dat we samen met z’n tweeën kunnen doen, zonder dat we eerder moeten beginnen of veel later klaar zijn. Op het verkoopfront nog geen nieuws. Bill de Makelaar had een van de personen nog niet kunnen bereiken, en van de andere had hij, blijkt nu, geen adres en telefoonnummer. De stomme @#$%@#$%#!; als je iemand alle informatie geeft, schrijf je dat toch wel even op, zou je denken. Klungels zijn het. (Maar je hoeft niet bezorgd te zijn hoor, het komt namelijk gewoon goed, binnenkort of vlak daarna). Zojuist hebben we met de familie hier ontbeten. Zij moesten uit hun huis want er was weer een open dag. Maar hun makelaar had vergeten om het Open Huis bordje op te hangen, dus zo zie je maar weer. Samen hebben we nu voor de 2e maal de video van Job en Dorothea (en Pooh en Fietje en Marijke en Frits en Marijke) bekeken. Leuk hoor, anderhalf uur in en om het huis. Goed om iedereen zo gewoon te zien. Peter en Neel zijn nu even de hond aan het wegbrengen. Ze hadden een vrouw gevonden die haar misschien wel wil hebben. Het ging overigens niet goed met de hond, zoals je weet. In het ziekenhuis hebben ze haar darmen leeggehaald. Ze had veel te veel possums op en zat helemaal vol met schedels en knoken en vellen. april 1998


Goed lieve mensen, ga lekker uitrusten en slapen. We spreken jullie snel weer! Liefs, Ronald en Hanneke

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Annejet Dijkstra Sunday, 19 April 1998 14:39 Re: verjaardag

Ha die Jet (en Peter)! Bedankt voor de verjaars-email. We vierden het inderdaad met de ouders, zus en de familie hier, wat heel erg leuk was. Van de ouders van Hanneke kregen we een video met anderhalf uur gewoon de familie, dus die waren er als het ware ook bij. Mijn ouders en Yvonne zijn nu aan het terugvliegen. Afgelopen vrijdag reden ze met de kemperven terug naar Auckland en zaterdag stapten ze op het vliegtuig. Volgens plan komen ze zondagochtend om ca. 9 uur aan op Schiphol. Het was erg leuk om ze (7) weken lang hier in de buurt te hebben en dus wel wat verdrietig om ze weer te zien gaan. Aan de andere kant merk je ook wel dat de afstand dus overbrugbaar is en nu kleiner lijkt omdat ze weten hoe ons leven er hier uitziet. De geplande verkoop van de zaak gaat nog niet zo snel als we zouden willen. De makelaars hier doen geloof ik nooit iets. Ze hangen een foto op en dan moeten de (potentiĂŤle) kopers maar komen. Het zijn net vissers: ze gooien de haak in het water en dan maar wachten. Alleen controleren ze niet eens of er nog wel aas aan zit. We zijn dus begonnen om ze a) wat meer achter de vodden te zitten en b) zelf het heft wat meer in eigen handen te nemen. We houden derhalve nog even goede hoop. Ik hield trouwens zelf nooit zoveel van vissen. Als ik vroeger met vriendjes ging vissen, deed ik nooit aas aan de haak, zodat ik niets ving en ook niet van die haakjes uit die zielige visjes hoefde te pulken. Ik was er heel goed in geworden om het aas zo aan de haak te doen, dat het er bij het eerste contact met het water weer vanaf viel. Hier echter is het anders. We gingen laatst met vrienden (hmm, sommige kennissen noemen we vrienden, zodat we vrienden EN kennissen hebben), leuke mensen trouwens hoor, met hun boot het water op. Toen vingen we best wel veel. Snapper, kowhai, yellowtail, slimy mackerel en Hanneke ving zelf(s) een echte, weliswaar baby-, HAMMERHEAD HAAI. Jawel, een Shark, Jaws dus. Die hebben we teruggegooid opdat de 8 meter lange moederhaai ons niet zou laten zinken en opeten. Maar de andere vissen namen we mee om lekker op te peuzelen. Ja zo gaat het goede leventje hier, als we niet op het strand liggen en ik aan het surfen ben. april 1998


Dat surfen is trouwens ook wel een ijne bezigheid in het water. Wel moeilijk hoor, maar ik begin het onder de knie te krijgen. De eerste keer dat het mij lukte om daadwerkelijk “de golf te pakken” (jargon), op te staan en te blijven staan, was ik zo “thrilled” (ook Engels, het bijpassende handgebaar is een vuist, met de duim en pink uitgespreid, snel heen en weer te bewegen), dat ik niet merkte dat de plank ondertussen al het strand was opgespoeld en stevig verankerd op het zand lag. Tja. Je denkt trouwens dat je altijd zacht valt in het water, en dat is ook wel zo, maar met een beetje hoge golven kun je wild over de kop gaan en een linke smak maken, waarbij het de kunst (of althans vrij verstandig) is om te zorgen dat je de plank (20-30 kg?) niet op je kop krijgt (geen jargon, echter wel verstandig). Over watersporten gesproken, gedoken heb ik hier nog niet. Al ben ik wel door de lokale MP (member of parliament) Dover Samuels uitgenodigd om een keer samen met hem naar het hier vlakbij afgezonken wrak van de Rainbow Warrior (Greenpeace en Foute Fransen) te gaan. Hanneke is ondertussen bezig om de oorspronkelijke watervrees te overwinnen en durft nu uren aaneen te snorkelen. Tot zover maar even deze zondagspost. We hebben ondertussen een kaart gestuurd aan Joke en Jos en zullen nog snel een recensie schrijven van een muzi-/lokale gebeurtenis, waarin we overigens zelf meedoen. Komt eraan! Nu dan, groeten en veel liefs, Ronald en Hanneke PS. Peter, heb jij toevallig een recent emailadres van Paul Coleman? Het oude dat ik heb in Socorro werkt niet (meer).

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt Monday, 20 April, 1998 17:28 Vragen vragen vragen

Hallo zus, Leuke video! Erg gezellig om ook even op bezoek te zijn in A’dam, ik had graag ook helpen behangen/stomenv cccccccccccccccccc [sorry, Tijger moest even wat kwijt] N.a.v. De video nog even de volgende vragen: 1. Hoe hoog zit je daar nou? 2. Waar is precies douche en toilet? 3. Hoeveel meer mensen wonen er achter dezelfde voordeur? 4. Wat betekent 2v? 5. Is er ook een 2a? 6. Ben je al ingericht? april 1998


7. 8. 9. 10. 11. 12. 13.

Is het leuk? Heb je gezellige buren? Wie heeft de auto gehouden? Waar lig je nu op qua bed? Zijn de huizen tegenover jou inderdaad nieuwer dan dat van jou? Hoe ben je verwarmd qua schouw? Wie heeft de video gehouden?

Ik heb de vragen overzichtelijk genummerd, zodat je handig kan rieplaaien. Met ons gaat het verder goed. T was weer een beetje aan de dunne. O, o, o altijd wat. Ik begreep dat Christiaan huisvestings”problemen” had, Frits vroeg ons daarover advies. Advies? Laat hem zijn eigen beans peelen! Enin, wij gaan nu naar de BOI-Singers en de King Andi repetities. Ik ben nu wife. Echt goed! Een hoog Niek-gehalte, waarover later meer (“verzin allemaal een zin met de strekking: Nee, mrs. Anna, niet weggaan!”) Liefs, jezus (dinsdag) 28 april 1998 Familiefax Aan: Van:

Job & Dorothea, Marijke dR, Frits & Margreet (per email) Piet & Gré, Yvonne, Marijke B. (per fax) Ronald en Hanneke (per beide)

Hallo lieve familie, Tuttuttut... wat toch een administratie. Bij J&D is de fax kapot (hoe lang nog?) en daarmee ligt de hele communicatie naar de halve stamboom plat. F&M nog e-gemaild, maar waarschijnlijk te druk met aanleggen van een smakelijk vernieuwd plafond en daarom tijdelijk elders gehuisvest (hoe lang nog?). Aan de andere tak van de boom is er nog geen sprake van email en gaat dit dus weer per printer en fax (hoe lang nog?). Het voordeel is dan toch weer, dat ik nu rustig kan zitten typen, terwijl op de CD-speler van de multimediale computer Schuberts Winterreise kan spelen. Kun je dan niet schrijven in de woonkamer, met S’s Wr? Jawel, maar Hanneke is de een of andere video aan het bekijken, die door P&N ons werd aangereikt.

april 1998


Laat ik even teruggaan naar mijn verjaardag, 15 april. Die werd nog gevierd in de aanwezigheid van PG&Y ter plaatse. Het vieren werd overigens al iets eerder gedaan, in het Paasweekeinde, op Matai Bay. Bedankt voor alle felicitaties en cadeaus. De brief en video (bravo!) van J&D (precies op tijd), de kaart van F&M (iets later), van Marijke (nog iets later) en het boekje van Toon Tellegen (weer daarna). Wij lezen elkaar nu elke avond voor het slapen gaan een verhaaltje voor. Het daarop volgende weekend was de familie net vertrokken. Wel heel vreemd. Het voelde zo normaal om ze hier (thuis, in de zaak, in Kerikeri) te zien rondlopen. Dat was dus wel even wennen. Als aleiding kregen we die zondag P&N op het ontbijt, daar zij uit hun huis moesten voor weer zo’n Open Huis Dag (hoe lang nog?) Dat was dus anderhalve week geleden. Hmm, ik begin zo langzamerhand een beetje een gedevalueerd tijdsbesef te krijgen (met keuze tussen deze week en lang geleden). Sinds toen hebben we eigenlijk niet zoveel beleefd. Redelijk veel tijd is gaan zitten in de voorbereidingen van The King and I, de musical die door de Kerikeri Players binnenkort op de planken wordt gebracht. Zoals waarschijnlijk wel bekend speel ik daarin de rol van LunTha, een Birmaans gezant /slaaf, die TupTim, een Birmaans meisje en een geschenk van de prins van Birma aan de koning van Siam (Thailand) van Birma naar Siam brengt. Snappen jullie het nog? Schematisch: BIRMA SIAM 0-----------------------------------> tuptim koning luntha Ik De “Ik” van De Koning en Ik, is de Engelse weduwe, mevr. Anna Leonowens, die naar Siam gaat om les te geven aan de koningskinderen. Terwijl de relatie tussen de Koning en Ik (mevr. Anna dus) opbloeit en zich ontwikkelt, gaat het slecht met de illegale relatie tussen TupTim en LunTha (ik dus). Dat leidt weliswaar tot enkele machtig mooie duetten en vervolgens ook tot de dood van ons beider en die van de koning, als hij, op het moment dat hij de na het weglopen weer gevangen TupTim wil strafen en daarom door Anna een barbaar genoemd wordt (wat een beetje gevoelig ligt bij hem), ter plekke hartklachten ontwikkelt. Drama van de bovenste plank, dus. Aijn, ik speelde daar dus al een tijdje in mee, toen bleek dat er nog een Wife nodig was. De Koning beschikt over een aanzienlijke harem, waaraan hij naast zijn laatste aanwinst Tuptim ook Anna wil toevoegen (wat weer een beetje gevoelig ligt bij haar). Maar er waren nog niet voldoende van deze Wives, dus... [Enter Hanneke] Omdat de voorstellingen reeds volgende week vrijdag gaan beginnen, zijn we er dus nu druk mee bezig. Drie repetities per week, op dit moment. Deze week het laatste bijschaven, en volgende week de technische-, losse eindjes-, kleding- en kleding met make-uprepetities (alsmede Generale). De voorstellingen beginnen op vrijdag 8 mei. Dat wordt dan een zware april 1998


week, want er zijn voorstellingen op vrijdag-, zaterdag-, maandag- t/m zaterdagavond en een extra matinee op de laatste zaterdag (9x dus). De avondvoorstellingen beginnen om 8 uur, dus we zullen die week wel niet voor middernacht te bed op liggen. (Overigens ook zwaar voor het vijftiental kinderen dat meespeelt, en dat tot en met de laatste scène, Dood van Koning, aanwezig moet zijn). Maar het gaat wel erg leuk worden, denk ik. Er zullen nog wel foto’s gemaakt worden, die we dan opsturen... Afgelopen weekend was voor ons een lang weekend. Zaterdag was het Anzac Day, een soort 4 mei, maar dan voor de NZ soldaten die meevochten en omkwamen in WWI en WWII. We waren wel van plan om open te gaan, maar op vrijdag bleek dat winkels pas om 1 uur mochten opengaan, en dat dus een groot aantal winkels de hele dag maar dicht zouden blijven. Ondertussen hebben we wel door dat het dan in Kerikeri, en dus bij ons, niet erg druk wordt. Dus te elfder ure allerlei leveranciers afgebeld, en toen 2 dagen vrij. Wat een rijkdom, een zondag en dan nog een zondag, zeg maar. Zaterdagochtend heb ik van P&N de scrubcutter geleend, om de manshoge jungle in de achtertuin te lijf te gaan. Niet helemaal manshoog, maar toch een ander soort gras, dat ondertussen een halve meter hoog was gegroeid. Te veel in elk geval voor een gewone maaimachine. Na het scrubcutten zijn we weer eens naar de cinema gegaan en hebben daar koie gedronken en backgammon gespeeld. En weer eens bijgekletst met David. Die bleek van een onbekende aanbidster een brief gekregen te hebben in de trant van “Lieve David, ik vind je leuk, maar durfde dat nog niet te zeggen. Ik ben over drie weken weer in Kerikeri, zullen we iets gaan drinken. Dominique!” Het zegt hem niets, hij heeft geen adres (behalve Postkantoor, Kerikeri) en is dus erg benieuwd wat er de komende week gaat gebeuren. Toch enigszins schooljongensachtig laat hij de brief aan allerlei mensen lezen. Op zondag hadden we wederom P&N op bezoek (zelfde reden). Daarvoor zijn Peter en ik nog even gaan golfen op de baan bij Okaihau. Na het ontbijt hebben we dan toch eindelijk eens het Tranformator Spel gespeeld. Voor de NietIngewijde Tak: het transformatiespel is een soort Ganzenbord van het Leven, Karmanopolie. Van te voren stelt iedere deelnemer voor zichzelf een De Vraag, waar je dan spelenderwijs, middels Insights, Setbacks, Intuition Flashes en van dies meer zij, meer inzicht en hopelijk antwoord op krijgt. Op het spel, de gestelde vragen en de verkregen inzichten kunnen we misschien een andere keer nog eens ingaan. ‘s Avonds weer repeteren. Het poesje, De Tijger, begint nu De jacht een beetje door te krijgen. Na de zomer een niet alatende stroom van gevangen krekeltjes, is hij dan toch met de grotere dieren des velds begonnen. Eerder deze week vonden wij bij thuiskomst de resten (veertjes en 1 pootje) van een Gevederde Ex-vriend. En vanochtend vond meneer dat wij hem niet snel genoeg van brokjes voorzagen, zodat hij bij wijze van ontbijt eerst zelf maar even een Fijne Veldmuis haalde. Toen ik, na het horen van gestommel en gekraak, in de kamer kwam, was er nog slechts een halve muis over (2 pootjes en 1 staartje). En zojuist had hij in het schemerdonker een sprinkhaan o.i.d. gevangen. Toen hij die in de kamer uit zijn bek liet vallen en in het licht nader bekeek, vond hij hem ook zelf wel een beetje eng, en was hij blij dat ik de haan weer uit de kamer gooide. Nu zal ik Hanneke eens halen, zodat die ook nog even haar zegje kan doen.

april 1998


Hanneke [komt op, gaat achter de computer zitten, leest voorafgaande en zucht]: Tja, wat kan ik nu nog toevoegen. De De video was The Tenant of Wildfell Hall, onder de liefhebbers vast bekend. Wel prettig om bij gebrek aan BBC op TV dit soort video’s te kunnen zien hier. Wat Ronald nog weer vergat was dat ik afgelopen vrijdag ook nog weer van twee verstandskiezen afgeholpen ben, waardoor ik nu volledig onverstandig ben. Ook dit keer ging het probleemloos. Beetje meer rukken dus beetje meer pijn, maar verder easy peasy. Het is erg leuk om aan de musical mee te doen. Ronald is erg goed, samen met “zijn Tuptimmetje” (hmmpf...) Samen met de andere zeven wives lig ik regelmatig in kouwtouw op de grond voor leraar Engels Martin Jones of gaan we in de gebedshouding (handpalmen samen voor de borst, ellebogen uit). Veel meer dan dat, een paar refreintjes zingen en over het podium dribbelen (kleine Siamese pasjes) behelst deze rol niet helaas. Inmiddels is er ook het e en a te doen in The Courtyard. Afgelopen weekend is Sally met haar Frameshop verhuisd naar next door, voorheen Housewarmings dus. In haar oude winkel, iets kleiner maar centraler, komt een nieuw winkeltje; Survivors - relics of the past, een klein antiek en collectables winkeltje. Dat is goed, want dat trekt mensen die wat langer blijven rondneuzen en misschien onder een kopje cappuccino gaan wikken en wegen of ze die bakelieten artdeco klok of vooroorlogse kaasschaaf nou wel of niet zullen kopen... Wel, hopen we dan maar voor Scott en Mary, de nieuwe winkelhouders. En dat Scott dan ook maar vaak langskomt voor een spinach en feta pie, dat deed hij namelijk al toen hij nog schilder was en als hij een klus in de buurt had. Verder op het koperfront geen nieuws, helaas (hoe lang nog, moet ik van Ronald schrijven) maar we blijven bidden (handpalmen samen voor de borst, ellebogen uit) en visualiseren. Tot zover Kerikeri, terug naar de studio in Hilversum. Veel liefs van Hanneke en Ronald PS en Tijgertje, die R nu net weer binnen heeft gehaald. Hij zat een buurpoes achterna.

april 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Wouter W. Went Sunday, 3 May, 23:03 CSC

Ha Wouter! Nu bijna 11 uur op de zondagavond en net terug van een van de laatste repetities voor de Musical The King and I, die we (de Kerikeri Players, je verzint het bijna niet) volgende week op de planken brengen. Ik heb de ijne rol van LunTha, met 2 prachtige liefdesduetten, dus van slapen komt niks... Terzake, ik heb nog eens goed nagedacht over je telefoongesprek van zaterdagochtend (sorry dat ik zo opeens moest afbreken, maar er moest even wat gewerkt worden) en e.e.a. uitgebreid met Hanneke besproken. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat naar Nederland terugkeren naar een leuke baan, een serieuze optie (geworden) is. De plek bij CSC waar je het over had, kwaliiceert zich als zoâ&#x20AC;&#x2122;n leuke baan. Zowel leuk in soort werk, uitdaging, als inancieel. En ook om weer samen met jou te werken. Dus? Dat betekent, dat als wij de zaak binnenkort verkopen, dat ik je zeker een telefoontje zal geven. Maar misschien is het mogelijk om nu al de zaken wat concreter te maken, zoals je zei. Met een concreet aanbod, met een bepaalde tijd om zaken te regelen, kan ik proberen veel meer druk achter de verkoop te zetten, en het voor de potentiĂŤle kopers die we nu hebben, inancieel aantrekkelijk(er) te maken. We kunnen er meer over zeggen, maar dat komt later wel. Ik had niet verwacht dat dit moment toch zo snel zou komen; aan de andere kant hebben we een goed gevoel over onze tijd in NZ, maar kunnen we ons ook vinden in een volgende stap richting NL. Succes met je eigen beslissingen, en tot spoedig. Ronald

mei 1998


From: To: Date Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Job & Dorothea Monday, 4 May 1998, 18:27 brief ontvangen

Lieve ouders, Zojuist de brief van Job uit ons brievenbusje gelicht. Een snelle reactie waarvoor ik dit snelle medium gebruik. Heb je Bea gezien, Job, in levende lijve? Zwaaide ze naar je? Of kwam je niet door de drommen mensen heen uiteindelijk? De postzegels op het pakje, die ik inderdaad door de postkantoormevrouw speciaal had laten uitzoeken, bleken bij nader proberen niet op het door mij hermetisch aangebrachte bruine tape te plakken en daar af te vallen. Vandaar dat ik, bij gebrek aan onbebruineteepte stukjes pakje, de zegels met doorzichtige tape heb gezekerd, daarmee het pakje niet onbepostzegeld op reis zou gaan wat, geef toe, nog erger en ook minder leuk had geweest. Dus sorry. Wij hebben hier good old Lizzy als koningin, als zijnde part of the commonwealth en bij gebrek aan een eigen koningshuis. Wel hebben we momenteel een vrouwelijke premier (of premiere?), mevrouw Jenny Shipley, een bolronde stevige dame met foute mantelpakjes aan. Verder wordt de oppositie (partij van de Labour) aangevoerd door Helen Clark (beter gekleed maar een beetje een schreeuwlelijk) dus Kiwiland (beide eilanden, inderdaad) wordt bestuurd door dames. Er is ook nog een gouverneur-generaal (een term die in NL sterk riekt naar ons koloniaal verleeden) maar ik weet eigenlijk niet wie dat is, hoewel hij (of zij) wel redelijk wat te zeggen heeft en bijvoorbeeld wetten namens La Liz ondertekent. Op lokaal niveau is het hier geregeld volgens het model Groot Brits, namelijk met Members of Parliament in elk district die tussen dat gebied en Wellington op en neer pendelen. Zo heeft Kerikeri of eigenlijk The Far North District het verschijnsel Dover “hoed” Samuels, een Maori man met eeuwige cowboyhoed op die in Matauri Bay, waar we de laatste tijd vaak gingen zwemmen, een motel heeft. Hij komt geregeld bij ons ijskoie drinken (en doet dan de hoed binnen af!). Hij heeft Ronald uitgenodigd met hem te duiken naar het wrak van de Ranbow Warrior (van Greenpeace) die daar verzonken is. Daar staat uiteraard tegenover dat we als we zouden stemmen Labour zouden kiezen... Van Ronald die nu even in bad gaat zitten, moet ik nog toevoegen dat er ook een Far North District Council is, de gemeenteraad zeg maar, en een burgemeesteres, Sue James. Trouwens nog even een opmerking van graische aard: merken jullie ook hoe prettiger het leest als er in de tekst regelmatig een witregel staat? ‘t Is maar een idee... Okee, mensen, tot zover even deze reactie. Nu ga ik mijn ballroomfrock strijken. Wat is dat nu weer? Frock is volgens mij ‘n wat archaïsch woord voor jurk, dat een van de (oudere) wives gebruikte. In het toneelstuk moeten we in hoepeljurk voor de op bezoek komende Engelsen. Dus kan mijn corsetje van mijn trouwen weer eens van stal gehaald. Mijn jurk is lichtblauw, erg smaakvol. Daar kan ik zometeen wel even een foto van maken, denk ik nu! Speaking of which: hoe is het met de trouwjurkverkoop? Of ging dat wachten tot na de zomer? mei 1998


Veel liefs van Hanneke en even vragen... “groeten” vanuit bad van Ronald. PS Het bad wil ook nog even weten hoe het nu met de windows is.

From: Ronald Kiel / Hanneke de Raadt To: Job & Dorothea Date: Sunday, 10 May 1998 15:32 Lieverds, Het is nu zondag dus we hebben een dag vrij van de musical en ik heb even tijd om de brief voor de reünie te schrijven. Die heb ik hierbij gevoegd. Ik hoop dat je hem goed kan inlezen, zo niet dan zal ik hem wel printen en faxen. Maar ik dacht dat het met de familiebrief ook was gelukt. Heb je de foto’s ook al gekregen? En zijn alle voorbereidingen klaar? Ben je al gestrest? Onzin, het wordt vast een groot succes! De musical gaat erg goed. Peter en Neel waren vrijdag bij de premiere en waren erg enthousiast. Gisteren was het publiek beter en ging het denk ik nog iets beter. De premiere was namelijk een Lions Club Charity Avond, dus er zaten allemaal Lions met glazen wijn op in de zaal en dat was geen geweldig publiek (ze lachten harder om de scènewisselingen dan om grapjes). Zaterdag waren er veel leden van de Bay of Islands Singers die mij helemaal niet herkenden, zelfs niet na aloop in de foyer. Ik moet mijn haar met potten gel en honderden speldjes strak opsteken in een knotje boven op de kop en ik ben oosters opgemaakt. En ik ben een van de tien vrouwen dus ik mag ook niet opvallen als individu. Ronald gaat heel goed en de sfeer achter de schermen is heel gezellig. Het blijkt dat binnen de Kerikeri Players iedereen steeds weer meedoet, hetzij op, hetzij achter toneel dus de schminkdames en koorleden van nu zijn de hoofdrollen van de vorige productie. Dat geeft een gezellige groep waarin iedereen gelijk is. Er heerst een gezellige sfeer, die nog hechter geworden is sinds de kledingrepetities en uitvoeringen. De show is afgelopen om een uur of elf dus in de praktijk zal de komende week wel erg vermoeiend gaan worden. Had ik al geschreven dat we volgende week zaterdag dicht gaan? Daar zijn we dan wel aan toe, denk ik! Ronald is nu al weer voor de derde achtereenvolgende zondag met Peter aan het golfen. De pluizige buurkat Grey komt regelmatig binnenwandelen. Net als Tijger is hij een overtuigd paciist dus dat is gezellig. Maar dat Grey dingen doet die Tijger niet eens mag (op het aanrecht springen en overgebleven sandwiches stelen) vinden wij toch wel een beetje te ver gaan dus we proberen Tijger nu te leren zijn territorium te verdedigen. Tot zover de belevenissen in Kerikeri. Veel liefs van Hanneke mei 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt Tuesday, 12 May 1998 17:27 Re: zomermeel

Ha die zusch, Vierentwintig kantjes, zozo! Dat wordt uren leesplezier denk ik. Ik geloof dat Ronalds familie toch attenter de faxen leest: de musical is nog in volle gang. Na de première vrijdag en de betere voorstelling zaterdag (want geïnteresseerder publiek) vervolgden we gisteren na een zondagreces en gaan we vanavond weer door, om te vervolgen met woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zaterdag (middag en avond). Tussen de twee za-voorstellingen door gaan we met elkander uit eten en na de laatste voorstelling is er de notorious after party (waarschijnlijk vooral alcohol behelzend, als ik de kiwies zo’n beetje ken). Erg leuk, maar ook wel vermoeiend al. Zo kwam vanmiddag opeens de man met de hamer langs (ken je die uitdrukking, is Gruns geloof ik). Nu komt het op doorzetten aan, wat vooral voor de prinsjes en prinsesjes niet eenvoudig is. Het weer was hier vandaag zowaar herfstig, met lekker zonnetje maar wel frisjes. Dat noemen ze hier dan winters. Tussenseizoenen kennen ze hier niet, zodra het kouder wordt heet het winter en vervelend en als het na de winter weer warmer wordt heet het zomer. Verschil tussen zomer en winter kenmerkt zich dus doordat er in de winter meer koude en vervelende dagen zijn dan in de zomer. Heel vreemd. Evengoed heb je hier wel een aantal (doch niet heel veel) verkleurende bomen en bijbehorende herfstgeur, dus dat is prettig. Nee, dan is mis ik Nederland toch wel even. Maar goed, hier en nu. Heb je al zin in de reünie? Ik wil alle verhalen horen! Ik had echt graag gegaan. De laatste tijd komen er weer allerlei herinneringen boven. Als ik de juiste doos kan vinden, ga ik nog eens mijn dagboekbrieven uit die tijd lezen. Lache! Lieve zus, ik ga douchen en mijn haar opsteken. Ik zie uit naar de brief. Antwoord volgt na de musical wel denk ik. O ja, vanmiddag ben ik nog naar een teperamentcursusje van Neel geweest, een spin-of van de voorbereidingsgroep Vrije School, voor moeders die zichzelf en hun (potentiële) kinderen beter willen snappen. Erg interessant, je hoort iedere keer weer nieuwe dingen! Kus van zus

mei 1998


From: To: Date Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Job & Dorothea Sunday, 17 May 1998 13:49 korte reactie

Hallo lievelingen! Even een snelle reactie op de gezamenlijke reünieverslaggeving. Ik heb hard lachend achter de computer gezeten, zo vond Ronald mij toen hij terugkwam van het opruimen op de toneelset. Wat leuk, wat goed, wat heerlijk om te horen en wat jammer dat ik de koppen zelf niet heb gezien. Zeg dat er een klassenfoto is gemaakt, alsjeblieft...! Dus Jurgen heeft bekend dat hij Ook Op Mij was!! Dat is goed nieuws, alle Anneliekes ten spijt. Een wederkerend thema in mijn leven, indachtig Raymond (hoewel destijds in Delrow gehoord via Inerajka volgens Flip, maar goed). Hoe heeft Job verder de reünie ervaren? Nog leuke ontmoetingen? De show is goed gegaan, de laatste avonden weer goed vol. Erg leuk om deel van uit te maken. Wellicht nog vrienden gemaakt in de vorm van “Ronalds Tuptimmetje” en haar man Ron, die een heerlijk geafecteerde Sir Edward Ramsay neerzette en die eigenlijk dramadocent is. Leuke mensen, daar gaan we nog een keer iets mee doen. Patti (Tuptim) leidt ook een vrouwenzanggroepje, de Adelaides, dat nu bij gebrek aan vrouwen op non-actief staat maar waar men wel mee verder wil. Lijkt mij ook leuk. En zo krijg je voor je het weet een sociaal leven. Nu gaan we even lunchen bij de Stone Store Tearooms, maar ik dacht tegen de tijd dat we terugkomen zijn jullie al wakker en dan heb je al een reactie. Is Marijke blijven slapen? Heel veel liefs en veel woorden van dank schieten tekort voor de uitgebreide weergave. Hanneke

mei 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel Frits Prior Thursday, 21 May 1998 18:00 allo,allo

Hallo Frits en Margreet, we hoorden al enige tijd niets meer uit het Amsterdamse, dus hierbij even een kleine check of alles in orde is en zo’n beetje naar wens gaat. Hoe gaat het met jullie? Hebben jullie het allebei erg druk op je werk? Hoe gaat het nu met Christiaan na het gesprek met De Oom? Hier gaan wij een gangetje. De musical The King And I is weer helemaal afgelopen en we zijn nu zo’n beetje de ontwenningsverschijnselen weer te boven. Vreemd hoe snel je aan een patroon van voorbereiden en optreden went. De eerste dagen miste ik echt de spanning van het gezamenlijk in de kleedkamers voorbereiden op de voorstelling. Ik vond het wel erg leuk om te doen. AYLI is nog niet verkocht, al hebben we zo nu en dan, waaronder nu, wel mensen die min of meer geïnteresseerd zijn, waaronder meer. Afwachten dus. Evenals Peter en Neeltje, voor wie het ook een lange en onverkwikkelijke geschiedenis begint te worden. Altijd maar wachten op mensen die zeker gaan komen en het zeker gaan kopen, en waarvan je vervolgens nooit meer iets hoort. Hoop spoedig weer van jullie te horen. Liefs, Ronald

mei 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt Monday, 25 May 1998 21:32 Bonsjorno, sorella!

Haa die zuster, Nog even als reactie op dit: >Ik wil binnenkort Het Ticket gaan boeken, moet nog wel even kijken wat het >handigste is qua dagen opnemen. Ik twijfel nog wat tussen vlak voor >kerst komen en tot ver in januari blijven, of eerder in december komen >en niet lang na oud en nieuw weer naar Nederland te gaan. Hebben jullie >nog voorkeuren? Spannend hoor, zo’n reis! Het komt steeds dichterbij! Eh, tja, op dit moment liggen alle opties hier open, uiteraard sterk afhangend van wat eventuele Dames of andere mensen willen doen, qua verkoop AYLI. En alle opties zijn dan ook echt alle (mondiale) opties. Laat ik het zo zeggen: het is niet 100 procent zeker waar ter wereld we zijn met de kerst. De werelddelen Amerika, Afrika, Azië en Australië zijn het zeker niet, zeg maar. Dus wat ons betreft zou het niet onverstandig zijn nog even met dat boeken te wachten of in elk geval de mogelijkheid van later betalen en/of cancellen open te houden. Zeg maar. Het is allemaal nog erg prematuur en onzeker dus nu niet meteen gaan juichen en de Sloep inlichten en een welkomstcomité samenstellen. Eigenlijk wilden we het er niet eens over hebben, maar voordat allerlei mensen allerlei tickets gaan kopen... Uiteraard laten we zo snel mogelijk weten hoe en wat. Dat wilde ik nog even kwijt. Veel liefs, jezus PS. nee, ik had de site nog niet bezocht. Als je houdt van conspiracy-spoofs, kijk dan bij: http://fractalcow.com/bert/bert.htm

mei 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Martijn Bollen; Frits Prior; Job & Dorothea; Marijke de Raadt; Wouter W. Went Tuesday, 26 May 1998 18:21 Update aangaande De Twee Dames

Even een gezamenlijk bericht aan al degenen die we al hadden verteld over De Twee Dames die de zaak eventueel wilden kopen en die dinsdagmiddag langs zouden komen. Die zijn dus niet geweest, typisch Nieuw-Zeelandse stijl, want er kwam wat tussen. Dus op dit moment geen nieuws van het koopfront. Morgen belt makelaar Bill Easton hen op om een nieuwe afspraak te maken, wij hopen deze week nog. In elk geval zijn ze de cijfers serieus aan het bekijken en hadden ze nog een aantal detailvragen die Bill namens hen stelde. Wij denken uiteraard dat het goed zou zijn de dames zelf te ontmoeten maar helaas dus nog niet. Wij berichten zodra er nieuws is. Tot zover deze nieuwsits vanuit Kerikeri, veel liefs, Hanneke en Ronald

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt de Raadt Prior Saturday, 30 May 1998 18:37 Re: de spanning stijgt...???

Lieve Dorothea, bedankt voor je meelevendE mail. Hedenmiddag hebben wij inderdaad de 2 Dames gesproken. Een was de wat zakelijker en speelde de rol van de man (volgens Hanneke) en de andere was enthousiaster. We hebben ze rondgeleid en een aantal vragen beantwoord. Ze bleken maar weinig van onze Bill gehoord te hebben (waaronder de cijfers die ik al de volgende dag klaar had, nu meer dan een week geleden) en waren dus niet zo te spreken over zijn handelen. Wij ook niet, ik blijf hem maar achter de broek zitten. Zoals ook gisteren, waardoor we vandaag dus die afspraak hadden, waar Bill dan zelf niet bij kon zijn, wat dan eigenlijk wel weer goed uitkwam. Mevrouw #1 had zich al 2 keer eerder gebrand bij een koop van een zaak, en is dus erg voorzichtig. Met name wat betreft onze omzetcijfers en de waarde van alle apparatuur. Daarover ga ik ze a.s. dinsdag een briefje sturen. Ik vroeg wat voor hun dan de volgende stap zou zijn, en dat was op korte termijn doen van een bod (mits ze de cijfers voldoende interessant mei 1998


vinden). Ik heb gepoogd uit te vinden in welke orde grootte ze denken, en dat zou met enige rek van ons beider kanten wel tot elkaar moeten komen. Ik heb in elk geval afgesproken dat ze rechtstreeks contact opnemen met ons en niet met de Bill. Dat leek ons allen beter. Het blijft dus spannend. Hanneke is zojuist vertrokken op een vrouwenavontuur met Louise. Eten in een pizza, ria en dan drinken in een bar en roken. Heel veel plezier met de gehele familie bij Marijke, doe haar de groeten en de felicitaties en tot hopelijk snel met goed nieuws. Liefs Ronald PS Hoe staan de zaken ervoor te Sloep #88? PPS In een vorige mail schreef je dat jullie op dit moment bij de HetNet alleen maar email hebben. Klopt dat? Hoe zit dat? Kunnen jullie niet op het (de) Internet surfen? Welke e-mailprogramma gebruik je nu? Vragen. (maandag) 1-6 Lieve PaMa en Yvonne, Hmmm, het is inderdaad alweer even geleden dat we jullie een fax stuurden. Waarvoor sorry. Tijdens een van de uitvoeringen van The King and I heb ik nog wel een fax geschreven, maar raakte daar zo m’n concentratie door kwijt dat ik bij mijn volgende opkomst de tekst van mijn liedje helemaal door elkaar haalde. Ik begon met het tweede couplet, bedacht ondertussen dat ik dan maar daarna het eerste couplet zou gaan zingen. Zong daarvan de eerste regel, bedacht een onjuiste tweede regel en kwam er toen helemaal niet meer uit. Daarna kon ik gelukkig de draad weer oppakken, maar de fax ben ik toen verder vergeten. We hebben het toch niet zo druk nu, maar de tijd lijkt wel om te vliegen. Dit weekend was het hier geen Pinksteren, dat vieren ze hier geloof ik niet. Maar het was wel Queens Birthday weekend en dus een lang weekend. Op zondag waren we dicht, zoals gewoonlijk, maar we hadden besloten om toch maar op maandag open te gaan. Met z’n tweeën, zonder Ann of Jodie. Dat ging wel goed. We begonnen iets later, om 9 uur, maar het liep toch wel de hele tijd een beetje door. Ik moest ook nog van alles bakken, dus we waren druk tot 3 uur, toen we zelf even konden lunchen. Nog even een uurtje opruimen (jullie weten er alles van) en toen naar huis. Even naar P&N, om instructies te krijgen voor het huishouden van katten en kippen, want zij gaan een paar dagen naar Auckland toe. Toen snel naar huis en omkleden en nog een broodje eten, want zometeen moeten we weer naar een BOI koor repetitie toe. A.s. zaterdag is er een concert in de Memorial Hall van Kerikeri. Het vorige concert was vorige week, in Paihia, maar daar hebben we niet aan meegedaan. We hadden door de King teveel repetities gemist. juni 1998


Het open gaan was wel leuk om met zâ&#x20AC;&#x2122;n 2-en te doen en was ook wel de moeite waard. We verwachtten minder take-away klanten, en hadden dan ook geen sandwiches voorbereid. De meeste dingen hebben we gewoon als ze besteld werden klaargemaakt. Wel beter: geen of weinig afval en natuurlijk geen loonkosten, terwijl we wel ongeveer de omzet van een standaard maandag (rond deze tijd) hadden. We merken ook wel dat de nieuwe winkel (curiositeiten en zo) meer mensen naar de courtyard trekt. Afgelopen zaterdag hebben we eindelijk een bespreking met de 2 Dames gehad. Er was nogal wat verwarring geweest, met name door de slechte contacten met Bill, zodat we eigenlijk allemaal geen duidelijk beeld hadden gekregen. We hebben nu besloten om rechtstreeks met elkaar contact te houden. Een van de dames speelde (volgens Hanneke) de rol van man: niet te enthousiast, opmerkingen over ouderdom van spullen etc. Onze indruk is dat ze het allebei wel willen hebben. Ze vroegen nog wat aanvullende informatie, die we morgen zullen opsturen. We hebben ook wederzijds voorzichtig afgetast aan welke bedragen we zitten te denken. In de brief van morgen gaan wij een bod doen waarin we behoorlijk van de oorspronkelijk genoemde prijs gezakt zijn (maar nog wel boven het door hun genoemde maximum zitten). Hopelijk komen we er dan in een paar dagen achter of we bij elkaar gaan komen of niet. Het heeft weinig zin om die onderhandelingen lang te rekken, wat ons betreft. Wij zijn er ook wel aan toe om te verkopen. Nou, ik hoop dat ik jullie niet wakker fax, als ik dit zometeen verstuur. PaMa, willen jullie dit doorsturen naar Yvonne? Wij zijn tot ca. 9 uur onze tijd (11 uur â&#x20AC;&#x2DC;s ochtends bij jullie) bij het koor, maar daarna zijn we weer thuis. Dus als jullie nog willen bellen... En daarna gaan jullie natuurlijk meteen weg. We weten jullie wel te bereiken als we de zaak verkocht hebben en nieuwe plannen gaan maken. In elk geval wensen we jullie natuurlijk een hele goede en ijne reis. Ik ben wel een beetje jaloers, hoor. Liefs, Ronald en Hanneke

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Martijn Bollen, Marijke de Raadt, Job & Dorothea de Raadt-Prior, Frits Prior Monday, 8 June 1998 17:30 Helaas niet

Lieve familieleden die email hebben, en Yvonne per fax! Helaas hoorden we vandaag van Kay, een van De Dames, dat ze er vanaf zagen. Vooral Maureen, de andere en degene met (slechte) ervaring, had waarschijnlijk te weinig vertrouwen in de zaak. Wat niet geholpen zal hebben is dat de eerste cijfers die ze zagen de accountantscijfers waren die een hele lage winst late zien, wat begrijpelijk is als je bedenkt dat die voornamelijk voor de belastingen zijn opgesteld. Dat Bill hen die cijfers heeft gegeven vermoedelijk zonder dit voorbehoud, is spijtig. Maar van iedereen horen we dat je zelf de makelaars precies moet voorkauwen wat ze wel en niet moeten doen, juni 1998


dus dat zullen we voortaan ook doen. Toen wij ze spraken merkten we al dat ze wat achterdochtig waren over het verschil tussen die accountantscijfers en het lijstje dat Ronald zelf had opgesteld. Daarop had hij de verschillende door ons opgevoerde kosten afgetrokken (zoals onze lening, de autokilometers, advertentiekosten voor de verkoop en dergelijke dingen die niet met het runnen van de zaak te maken hebben). Maar goed, uiteindelijk gaat het erom of ze het willen hebben of niet en dat is dus: niet. Toch weer een domper, maar ja: het leven gaat door. Ronald is al een rondje makelaars begonnen. Bij een andere makelaar (met een veelbelovender Barbara) staan we in het landelijke boek dus wie weet of daar reacties op komen. Tot zover onze verkoopperikelen die we natuurlijk meteen even met jullie wilden delen. Veel liefs, Hanneke

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt Thursday, 18 June 1998, 19:02 Haai!

Hallootje, Leuk zeg, een vakantie in Ierland. Hoe heb je dat geregeld: in december zo lang weg en nu ook nog vakantie? De WK missen wij ook hoewel niet echt. Zondagochtend zes uur dacht ik er nog even aan maar ik had niet echt zin om wakker te worden en dat voetbalgedoe en ben ik er weer ingekropen. Ann vertelde de volgende ochtend (haar John is een echte soccerfanaat) dat er een black guy uitgestuurd was. De krant bracht meer duidelijkheid (sportgedeelte, pagina 3, een artikel over de WK, ergens halverwege een alinea): Patrick Kluivert. Tja, dat hadden we kunnen bedenken. >Hoe gaat het met jullie? Wordt het alweer kouder? Heb je al een wat betere makelaar gevonden? Het wordt nu inderdaad killer â&#x20AC;&#x2DC;s ochtend en avonds, maar overdag als de zon schijnt is het dan nog altijd lekker. Hoewel we de laatste tijd weer veel egaal grijze dagen hebben gehad. We u en gasper ghee en niece Bill (Des het echo zo) die ER better idees over lijkt et Hebden. Marae Jer, tot nu toe heft hu gene geinteresseerden governed en at is nog altijd het belangrijkste. Wat is dit nu weer? Bij overlezen zie ik dat Tijger bij het over het toetsenbord lopen op de engelse spellingcheck en een tigkeer OK moet hebben gedrukt. Prijsvraag: wat stond hier? juni 1998


Heb je al stappen ondernomen voor boeken? Wij hadden destijds een deal dat we geen annuleringsverzekering zouden betalen maar een percentage van de reissom, wat voordeliger uit zou werken. Ik ben vanmiddag weer eens naar Nicole, de buurkapper (in de courtyard) gegaan en heb nu net zoâ&#x20AC;&#x2122;n bob als jij en donkerder en roder dan het was. Cinnamon Spice heet het, lijkt wel een opvolgster voor Ginger! Je krijgt de groeten van Ronald die nu Albert en Jody is bezoeken. Dat laat mij de kans om een video die hij niet wil zien te zien. Gisteren zag ik al Sleepless in Seattle (heerlijk) terwijl R in de studeerkamer zat te lezen en dan heb ik voor vanavond nog Moll Flanders over. Liefs van Sibling

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt de Raadt Prior Friday, 19 June 19:57 Re: even bijpraten

Hallo lieven, Dank voor de lange brief. Oja, dat rare mauwen van Poetje dat waren we nog vergeten. Tijgertje had gisteren weer iets nieuws toen hij met een worst aan kwam zetten. Je wil niet weten waar hij die vandaan heeft. We hebben zijn diarree nu goed onder controle met de IAMS brokjes, maar al eerder deze week ging hij na het eten naar buiten en kwam dan nog dikker weer binnen met een vreemde geur uit zijn bekje en dan was het â&#x20AC;&#x2DC;s nachts weer blubberen geblazen. Wie weet hoeveel worsten hij gisteren al op had en dat dit de zoveelste was die hij niet meer op kon. Hij is op dit moment erg wild, loopt mij steeds in de weg en speelt met papieren en plastic zakken. Jammer van Schotland maar lijkt mij geen sign of zoiets, gewoon pech. Even iets anders: onze PTT heeft een actie dat we gedurende het weekend naar Nederland kunnen bellen voor 25 dollar voor een onbeperkte tijd. Dat kan na een half uur al uit. Dus het idee was om jullie zondagavond (voor jullie zondagochtend) te bellen en dan uren te kletsen. Komt dat jullie uit en is Job er dan ook? Dan kunnen Ronald en ik jou en Job in alle combinaties uitgebreid spreken. Lijkt mij wel leuk. Laat je even weten of dat kan? Genoemde tijd is voor ons het handigste dit weekend, wij dachten iets van 8:30 am voor jullie, 6:30 pm voor ons. Hebben wij de hele avond. Tot zover voor nu liefs Hanneke juni 1998


(zaterdag) 4-7 Hee die Yvonne, He, wat naar nou, van Taringa-Moppe. Was het erg verdrietig? Wel leuk om nu weer een baby te hebben. Hoe vinden de mannen haar? Zijn ze al aan het concept konijn gewend nu? Naam, ehh, wat dacht je van moccaccino? Tijger gaat goed. Laatst vonden we een levend musje binnen die we gered hebben en die weer wegvloog. De volgende dag lagen er wat veertjes en ĂŠĂŠn kluifje. Dezelfde? Wij hopen maar van niet. Laatst gingen we weer vissen met Rex en dit keer ving ik geen haai maar (behalve een groot genoege Snapper) een kleine Snapper met aalscholver eraan. Die maakte gezellig gebruik van ons en wachtte tot we beet hadden en dook dan om de vis al in de diepte op te vangen. Na twee snappertjes had hij genoeg en ging hij weg. Ronald ging nog heel heldhaftig het koude water in toen een touw van een slecht zichtbare boei (aan een kreeftenfuik) om de schroef heen kwam te zitten. Rex bleek niet te zwemmen (vertelde hij, dat bleek niet ter plekke!) Vanochtend belden de Mediterranee-vaarders nog op. Die varen wel zo te horen. Wij ook, behalve dat er nog geen koper in zicht is. Gisteravond was Mardi Gras, het carnavalsachtige feest. Dat was erg leuk maar helaas was het dit jaar op vrijdag waardoor we het niet echt laat konden maken. Morgenochtend bij de Bollens voetbal kijken, van video die we vannacht opnemen. Veel liefs Hanneke, Ronald, het mannetje

juli 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt De Raadt Prior Friday, 10 July 1998 18:07 Re: De Oranjekater

Ja, nee, we weten er alles van, die arme Flipje Cocu! Volgens ons kwam het doordat hij de bal rechter op de stip moest leggen, dat brak zijn concentratie helemaal. En wat hadden ze het niet verdiend onze jongens! Kluifje had er zeker zes in kunnen leggen. Wij zagen de match ‘s avonds want zeven uur ‘s ochtends live kijken is niet echt te doen. Peter kwam speciaal langs om het te zien. Aiaiai, wat jammerd, we hadden bijna alle wedstrijden gezien, tegen Korea live ‘s ochtends vroeg. Wel leuk, om ze die namen in het Engels te horen zeggen. Schtamm, zeiden ze alsof het een Duitse naam was. En Hus Hiddink. Onze Tijger ontpopt zich als een echte mussenvanger uit een doosje. Eentje konden we net uit zijn klauwen redden bij thuiskomst maar de volgende dag vonden we een paar veertjes en een drumstikje. Hetzelfde arme diertje? Wij denken maar van niet. Het komt door de hevige regenval van de afgelopen week waarschijnlijk, dan worden de musjes trager denk ik. Verder ook hier niet veel nieuws. Liefs ook van R, Hanneke

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt Thursday, 16 July 17:57 Re: welcome back!

Hallo daar in Utrecht, Dank voor de kaart. Sibling Day, daar had ik nog nooit van gehoord nee. Klinkt wel leuk. Ik ga zaterdag met Louise naar een Ierse band en dansers, Ronald gaat naar de Jews Brothers in de Cinema, er is zoveel te doen in Kerikeri dat je moet kiezen. (Dansers, dat ziet er heel vreemd uit, moet het niet met een c, of met een z? Of zeg je eigenlijk niet dansers in het Nederlands?) Verder niet veel te melden. Veel liefs, Hanneke juli 1998


zondag 19 juli Lieve Marijke, Frits en Margreet, Goedemorgen, schrijven je Hanneke en Neeltje, terwijl golfmaatjes P + R een balletje slaan. Na al je (Marijkes) treurige tijdingen (hoewel ook een verlossing wel, begrijp ik) heb ik voor jou een aantal goede nieuwtjes: 1. We hebben vrijdag een voorlopig koopcontract getekend met Luigi en Linda Vitelli, de oude eigenaren van The Old Saddlery in Kaeo. Die kwamen anderhalve week geleden opeens op de proppen, keken vorige week vrijdag rond en deden afgelopen vrijdag een bod. Na nog enig onderhandelen is er getekend. Er zijn nog een aantal condities (maar niet hun inanciering, die is rond) maar dat zijn eigenlijk formaliteiten. Omdat zij ervaring hebben, willen ze zo snel mogelijk beginnen en hebben ze niet veel inwerktijd nodig. Dus het lijkt erop dat we al snel geen pikeletjes meer hoeven te bakken. We hebben wel een aantal inacniële veren moeten laten maar dat nemen we op de koop toe en kunnen we dragen, want: 2. Ronald heeft een baan in Amsterdam dus we komen binnenkort terug! Dit klinkt waarschijnlijk wel heel plotseling maar het is een beslissingsproces van maanden waar we jullie maar nog niet deelgenoot van hebben laten zijn totdat het zeker was. De redenering is zo’n beetje dat we toch al het idee hadden hier een paar jaar te zijn en dan terug te gaan omdat ik voorgoed toch te lang vond. Dan is het beter (voor Ronald) om nu meteen terug te gaan in plaats van eerst in Auckland een baan te vinden op een lager niveau (dat kan niet anders) en vervolgens over een paar jaar in Nederland weer opnieuw te beginnen. Bovendien kunnen we in Nederland met het hoge salaris dat Ronald krijgt, goed leven en economisch wat opbouwen. De arbeidsomstandigheden zijn veel beter, in Nieuw-Zeeland krijg je bijvoorbeeld maar 15 vakantiedagen dus in de praktijk zouden we niet veel tijd overhouden voor de leuke vakantiemogelijkheden hier en al helemaal niet snel naar Nederland op bezoek gaan. Het geeft wel een dubbel gevoel moet ik zeggen, want we gaan niet graag weg uit Kerikeri met de stranden en de vismogelijkheden en Peter en Neeltje als buren en mijn vriendin Louise, maarja, daar zou in elk geval een einde aan komen, ook als we naar Auckland zouden verhuizen. Maar er zijn ook een hoop dingen in Nederland waar we naar uitzien, zoals jullie, de familie weer terugzien. Voor de familie hier is het natuurlijk niet zo leuk, maar we hebben een mooie periode gehad met elkaar waarin we elkaar goed hebben leren kennen en dat is heel waardevol geweest. Lieve F + M Hoi Marijke, hoe gaat alles met jou, hoe is het gegaan donderdag? We hebben veel aan je gedacht en we doen de meditaties met ook haar in gedachten. Nu, wij werden vanmorgen vergast op bovenstaande verhaal van H+R. Een verrassing op alle fronten, want de stinkers hadden ons nog niets laten merken, het is ook heel snel gegaan in één week. We hadden een vroeg ontbijt vanmorgen, omdat Martijn een nieuwe kamer heeft en vandaag zijn spullen moet overbrengen. H+R waren laat omdat ze Job en Dor juli 1998


aan de telefoon hadden?? Waarom dat zo opeens op de zondagmorgen? Ze keken ook al een beetje bijzonder... en daar kwam het nieuws! Met blijdschap voor hen en gemengde gevoelens van ons allen over het afscheid van onze nog verse en zorgvuldig opgebouwde relatie... maar het is goed. Al evaluerend kwamen we tot de conclusie hoe verruimend het verblijf hier is geweest, hoe veel breder de kijk is geworden en alle leuke dingen die we samen hebben gedeeld, lief en !!! leed, want het was ook best een moeilijk jaar! Nu dus maar hopen voor hen dat het doorgaat, het is een conditional contract, maar deze mensen weten waar ze aan beginnen, jullie kennen ze... ze hadden The Old Saddlery in Kaeo, we hebben er koie gedronken en taart gegeten (zie foto’s) op dat leuke binnenplaatsje naast het museum, weten jullie nog? O, dit was het even... waar gaan jullie naartoe op vakantie en wanneer F&M?? (vraag het voor de 3e keer!) Hoe is het met jou Marijke en hoe was jullie gezamenlijke tochtje naar Bergen. Tot gauw weer! Liefs Neel Waarschijnlijk tot nog gauwer van Hanneke, ook namens Ronald. P.S. Oakaihau Open: iets boven par voor beiden! P.S. 3. Tijgertje gaat ook mee ($ 560)…

From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke de Raadt; Job & Dorothea; Frits Prior Wednesday, 29 July 1998 21:40 weer eens een familiemailfax

… en aan Yvonne per fax (Y, stuur jij hem door naar P+G? D: stuur jij hem door naar M?) Lieve allen, Tja, met al die meeltjes en telefoongesprekken komen we nooit meer toe aan familieschrijvens. En het is mij gebleken dat al onze familiefaxen achter elkaar een heel mooi logboek vormen van onze tijd hier. Ik ben begonnen aan het Project Plakboek, dat een soort totaalbeeld zal geven van onze tijd hier in Nieuw-Zeeland, vooral voor onze eigen herinneringswaarde, maar ook om jullie allen en alle andere te kunnen laten zien. Met alle foto’s, krantenknipsels, toegangsbewijzen en visitekaartjes. Kortom, Job kan trots op mij zijn. Dit zal het Plakboek der Plakboeken worden. Ik heb het Project tijdelijk in de koelkast gelegd, omdat we in de komende weken hier nog materialia zullen verzamelen, maar ik heb alle foti en materialen reeds volledig gerubriceerd in een archiefdoos opgeslagen, klaar om geplakt te worden! Natuurlijk zijn we daarnaast ook nog met andere dingen bezig, zoals het werken in As You Like It, waar de zandloper langzaam maar zeker leeg loopt. Het is weer zeer rustig geworden in Kerikeri, nu de schoolvakanties ten einde lopen. Ik weet nog dat we er voor de vakanties nogal nerveus van werden en dachten dat we de staf uren nog verder terug zouden moeten dringen maar nu vinden we het niet meer erg. juli 1998


Helaas is het contract tot op heden nog niet onconditioneel geworden. We zijn er zeker van dat Dante en Lynda (ik weet niet waar we Luigi vandaan haalden, behalve dat dat ook een Italiaanse naam is) het willen kopen en dat alles door gaat, maar er moet nog wat papierwerk afgemaakt worden. Voor ons is het belangrijk dat alles zwart op wit staat voordat we dingen gaan regelen (reis betalen, verhuizer bestellen, contract tekenen). Hopelijk wordt het begin volgende week, als Dante’s lawyer terug is van vakantie en zijn bankmanager de cijfers heeft bekeken. Dante en Lynda zijn nu al een paar keer langsgeweest sinds we het voorlopig contract getekend hebben, gisteren met een stel vrienden en vorige week een keer met zoon en schoondochter. Het is een aardig stel mensen, hoewel hij niet echt beminnelijk is op het eerste gezicht. Hij is duidelijk wel Europees doortastend en dat is maar goed ook want mede daardoor is het zo snel gegaan allemaal. Het blijkt nu dat ze, hoewel ze aan 1 dag overdracht genoeg hebben, de zaak voorlopig zo willen draaien als wij nu doen, dus Ronald zal hem op vrijdag 14 augustus, hun eerste dag, laten zien hoe hij de paais bakt. Jodie heeft niet zoveel iducie in met name hem en zal nog wel zien of ze blijft na die datum. Vooral het feit dat ze nu een paar keer in de zaak geweest waren en nog geen hallo tegen haar gezegd hadden vond ze erg vreemd. Gisteren bedacht ik opeens dat ze waarschijnlijk erop wachten om voorgesteld te worden, dus dat heb ik maar even gedaan. Dat bleek voor alle partijen een goede actie. Afgelopen zaterdag zijn we dicht gegaan. Dat waren we al eerder van plan geweest, om na de schoolvakanties een keer een lang weekend (vrijdag, zaterdag en zondag) dicht te gaan. Vanwege de verkoop hadden we dat plan even laten varen, maar toen het zaterdagochtend vreeeselijk bleek te regenen, konden we al precies raden dat het een heel rustige dag zou worden: 250 omzet waarvan 100 voor ingredienten, 50 voor Ann dus 100 winst: nou nee, laat eigenlijk maar. Dus ik belde Ann, die vroeg opgestaan was omdat haar hond Dukieboy weer aan het hoesten was en die was allang blij dat ze niet door de regen hoefde. Dus ik stapte weer in bed en we sliepen nog even heerlijk uit. Wat een luxe! De komende twee zaterdagen doen we hetzelfde, ook om wat meer tijd te hebben voor het inpakwerk. We zijn al een beetje begonnen met weggooien en sorteren. Er staat al een aardig muurtje aan dozen met weg te gooien papierwinkels. Vandaag is een meneer van verhuizer Allied Pickfords geweest om de situatie op te nemen. We streven naar niet weer een container vol met allerhande overbodige zooi, maar voor twee kratten van 6 m3 wat betekent dat we link wat spullen die we toch binnenkort wilden vervangen (bank, eettafel) hier laten en verder allerlei spullen die we uitpakten en waarvan we dachten, waarom hebben we dat meegenomen... Een goede gelegenheid om wat ballast af te schudden. En als we het weer nodig mochten hebben dat kopen we het gewoon weer bij Hema of Blokker. Afgelopen zaterdag waren we nog bij een voorstelling van de Youth Theatre: een musical over de vele Dalmatiërs die als goedkope arbeidskrachten naar NZ emigreerden en van wie velen na de oorlog met “proxy brides” trouwden: meisjes in Dalmatië die met de handschoen trouwden en die daarna op goed geluk naar NZ kwamen. Een verhaal waarvan we eigenlijk niets afwisten dat zich in Northland afspeelde en bijzonder goed gezongen en gespeeld werd door de groep tieners.

juli 1998


Vorige week hadden we ieder een uitgaansavond: Louise en ik gingen in de Kerikeri club naar een optreden van een Ierse band (althans Ierse muziek) en met van die springbalsemiekes ala Riverdance. Erg goed en een hele belevenis, die club, met honderden mensen die noch Louise noch ik ooit ergens eerder in Kerikeri gezien hadden aan rijen tafels in een grote hal. Gezellie! Er werd veel gedanst op het dansvloertje voor de band en veel gedronken want dat is extra goedkoop in de club. Deze tent werd gefrequenteerd door Gay en Stue Vickerstaf destijds, dus we hadden het gemeden al die tijd. Onderwijl, een paar honderd meter verder, danste Ronald de sterren van de hemel met Martijns Ilka, op de muziek van de Jews Brothers Band, een bijzonder gezellig Klezmer bandje dat we al eens eerder in de Cinema hadden gezien, vorig jaar. We hebben inmiddels twee CD’s van ze, dus ze zijn tzt te beluisteren. En aanstaande zaterdag hebben we weer een toneelvoorstelling: Performance Anxiety door de Kerikeri Players met kostuummeester Sue en rol-van-boodschapper Alan uit de King and I ditmaal in de hoofdrollen. Sue, die af en toe bij ons in de zaak komt, vertelde ons laatst dat ze in Whangarei (incognito) “leather bondage gear” ging kopen voor haar rol. Dus dat belooft wat! Verder is Ronald goede maatjes geworden met Scottie van de “Junk Shop” zoals we hun coriosawinkeltje gekscherend noemen. Scott en Mary hebben de courtyard echt gezelliger gemaakt, ze komen regelmatig langs voor een cappuccino of een spinach en feta pie en zijn lekker Nederlands recht door zee. Scottie komt Ronald regelmatig even halen om een nieuw speelgoedje te laten zien, zoals gisteren een jaren 20 opwindbare grammofoon waar hij als een kind zo blij mee was. Mijn Friese houtjes (schaatsen) vond hij ook wel interessant en hij had er zowaar dezelfde dag een bod voor. Ronald kocht laatst nog een oude ilmcamera voor 12 dollar en een spinach en feta pie. Kijk, dat is nog eens zaken doen! Lieverds, mijn bed roept Veel liefs van Hanneke (en Ronald) OK, dan stuur ik deze jou nog even per fax toe Antwoorden: - in principe is aan alle voorwaarden dus voldaan maar moet dat nu nog zwart op wit komen. - Pakje is nog niet gearriveerd, wanneer had je dat verstuurd? Volgens mij kan het nog, maximaal drie maanden toch? - Het lijkt me ook leuk om Luc weer te zien - Volgens R kan je ook zonder de muis e-mailen. Hij weet verder niet wat er aan de hand is.

juli 1998


Kerikeri, 9 augustus 1998 Hallo Yvonne, ja hoor... eindelijk weer een levensteken van ons. We wilden vorige week al een familiefax schrijven, maar toen kwam het er even weer niet van. Toevallig spraken we gisteren met Frits (die jarig was) en Margreet en Marijke B. (die er ook was) en vanochtend met Job & Dorothea, die uit zichzelf belden. Iedereen is nu weer op de hoogte, behalve jij (en PaMa via jou). Bij dezen dus... Firts dacht uit de mediastilte al te moeten opmaken dat er misschien sprake was van een kink o.i.d in de kabel. Zo erg was/is het niet, maar er waren wel weer allerlei ontwikkelingen. Het contract dat we vrijdag drie weken geleden met Dante ondertekenden (17/7), na over de prijs onderhandeld te hebben, was niet onconditioneel. O.a. de landlord moest in principe verlenging van de huur geven en Dante’s accountant moest de cijfers “goedkeuren”. Direct die vrijdag gaven we hen onze accountantscijfers en de daaropvolgende maandag kwam hij al langs om te zeggen dat het allemaal in orde was. Ook moest hij een beetje geld van de bank lenen, maar dat zou ook geen probleem kunnen opleveren. In het verloop van die week gebeurde er niet zo veel. Alles was in orde, maar er kwam geen bevestiging van de lawyer en van Dante. Op maandag 27/7 kwam Dante met de mededeling dat zijn accountant nog meer informatie nodig had, wat op zich niets met de cijfers te maken had. Op woensdag kregen we een brief van zijn lawyer, dat de accountant meer tijd nodig had, en dat het contract dus nog niet onconditioneel kon worden. Op donderdag kwam opeens het bericht dat zijn accountant “aan aantal dingen ontdekt had”. Dante wilde daar verder niet op in gaan, maar het had onder andere met de huurverhoging van vorig jaar te maken en met zijn lening van de bank. Zo langzamerhand begonnen wij er een beetje een vervelend gevoel over te krijgen. Dat weekend kwamen we Dante en Lynda nog tegen in de New World, en probeerden we er achter te komen wat er speelde. Het bleek dat een aantal mensen tegen hem gezegd hadden dat onze huur veel te hoog was en dat het een ouderwetse zaak was, die niet meer paste in het “trendy” Kerikeri (juist...). Dus moest hij veel veranderen en had hij meer geld van de bank nodig en bovendien moest de landlord de garantie geven dat de huur niet weer verhoogd zou worden bij de volgende “review” (aug ‘99). Allemaal nieuwe eisen dus, waar wij eigenlijk zelf geen invloed op kunnen uitoefenen. Vrijdagmiddag (31/7) hadden we dus niet zo’n ijn gevoel over de hele zaak. We hadden een contract, maar via de accountants-conditie zou Dante er onderuit kunnen. We begonnen bang te worden dat zij twijfels over het kopen van de zaak hadden gekregen. Toevallig (?) kwam die middag de Zuid-Afrikaanse Italiaan Enzo in de zaak, met zijn vriend/broer/schoonzoon/??? Dale, die opgeleid is als chef en op zoek is naar een baan maar liever voor zichzelf wil beginnen. Enzo hadden we al wel vaker gezien. Deze keer echter vroeg hij of wij al een koper hadden of dat de zaak nog steeds te koop was. Gezien de twijfels augustus 1998


rond Dante zeiden we dat we wel met iemand spraken, maar dat er nog niets deinitiefs gebeurd was. Omdat ze er toch waren, hebben we meteen aan Dale de zaak laten zien. Hij zou er het weekend over nadenken en met zijn partner over praten en vervolgens maandag laten weten of hij verder geïnteresseerd was. Maandag (3/8). Van onze makelaar Robin hoorden we dat er die morgen een gesprek met Dante en Alan, onze landlord plaats zou vinden. Op dinsdag belden we Dale om te vragen wat hij er van vond. Hij zei dat hij zeker interesse had, en graag naar de cijfers zou willen kijken. Die kwam hij dezelfde middag nog ophalen. Van Dante nog geen bericht. Woensdagochtend kwam Robin met het bericht waar we al bang voor waren: Dante wilde alleen akkoord gaan met de koop als wij de prijs 15.000 zouden laten zakken (zijn “laatste” bod volgens de accountant). Even schrikken dus, want we hadden volgens ons al een lage prijs vastgesteld. Direct stuurden we Robin terug met het bericht dat 15 teveel was, maar dat we 10 zouden overwegen. Meteen kwam het bericht dat Dante daarmee akkoord ging. Diezelfde middag lag er een briefje van zijn lawyer waarin dit aanbod beschreven stond. Aan ons dus om te tekenen... … wat we nu nog steeds niet gedaan hebben. Wel hebben we Dale extra informatie gegeven naar aanleiding van vragen over de cijfers, en kwam hij afgelopen vrijdag langs nadat hij er met de bank over gesproken had. Waar staan we nu? We kunnen onze lawyer opdracht geven om een briefje aan Dante te sturen dat we akkoord gaan met de nieuwe prijs en dan is de overdracht a.s. vrijdag al. Of we kunnen wachten om te kijken of Dale met een hoger aanbod aan komt zetten. Of we kunnen die twee tegen elkaar uitspelen om van Dante een hoger bod te krijgen. Maar we willen natuurlijk niet beide verliezen. En de tijd tikt door. En het is dus best spannend allemaal. Temeer daar we ondertussen begonnen zijn om het huis te onttakelen en dozen te gaan inpakken. We hebben in elk geval wel weer een beetje een beter gevoel over het geheel gekregen, nadat we woensdag en donderdag heel kwaad waren omdat we door Dante en zijn accountant gechanteerd werden. Dante gaat ervan uit dat hij de zaak krijgt en hij zal wel heel erg schrikken, denken we als we hem vertellen dat we een andere koper hebben. Dat gunnen we hem ook wel. We hebben nog niet helemaal besloten wat we morgen gaan doen, dat hoor je zo snel mogelijk. We gaan er zelf eigenlijk wel vanuit dat we vrijdag overdragen, volgende week donderdag voor ruim 2 weken op vakantie gaan, op 10 sep de verhuizers laten komen, op zaterdag 12 sep het huis ontruimen en op 15 sep naar Nederland vliegen. We komen op 16 sep om 7 uur ‘s ochtends aan... kan je dan? We kunnen de eerste weken in het Winkeltje van Frits logeren, dus dan hebben we een eigen plekje om een beetje bij te komen. Nou, het is een beetje een lang verhaal geworden, maar we vinden het zelf wel prettig om het even op papier te zetten (en integraal in het Plakboek te kunnen opnemen) en er even goed over na te denken. Bovendien heb jij genoeg informatie om de PaMa verder te kunnen inlichten - waarvoor hartelijk dank. En hoe is het met jou? Liefs! Ronald + Hanneke augustus 1998


From: To:

Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Seth Shostak, Wouter Went, Frits Prior, Annelieke Glimmerveen, Annejet Dijkstra, Avi Cohen, Dimphy Jonkers, Jan Hindrik Knot, Joost Happel, Niel en Jeanette, Paul Battem, Peter R Roelfsema, Robert Slettenhaar, Thijs Ott de Vries, Erwin van Schaik, Job & Dorothea, Marijke de Raadt Wednesday, 12 August 1998 22:06 Vriendenbrief no. 3 met veel nieuws!

… en print-out per slakkepost naar: Yvonne Kiel, Inerajka van Renesse, Yulma Perk, Han de Groot, Frank van Schaik, Nora Tours, Saskia Kuus... … zegt het voort aan alle anderen...! Lieve allemaal, Alweer een hele tijd geleden dat we iets van ons lieten horen. Nu hebben we wel een heel goede aanleiding. Het is namelijk zo dat: 1. 2. 3.

We het restaurant hebben verkocht; Ronald een baan heeft; en We gaan verhuizen.

ad. 1 Verkoop As You Like It Na een heel lange periode van praten met makelaars, advertenties in de krant, tijdelijke hoop (someone is very keen, heet dat dan), teleurstellingen en nog meer praten met makelaars, kwam begin juli een van de makelaars met het verhaal dat een echtpaar very keen was en dat ze graag wat extra informatie wilden. Jaja, dachten wij, uit ervaring wijzer geworden. Maar deze Dante en Lynda bleken werkelijk geïnteresseerd te zijn en kwamen op 10 juli een kijkje nemen. Een week later liep makelaar Robin een paar keer op en neer met boden en tegenboden en tekenden we uiteindelijk het contract. Helaas kwamen er vervolgens nog weer wat hobbels op de weg maar uiteindelijk is nu alles rond. Dat geeft een wat dubbel gevoel moet ik zeggen. Ergens zijn we natuurlijk heel blij dat we nu iets anders kunnen gaan doen (waarover later meer...!) maar aan de andere kant vinden we het best jammer dat er een einde komt aan ons leven hier in de Bay of Islands. Het klimaat, de stranden, vistochtjes met vrienden, de rust, de ruimte, daar hebben we toch wel erg van genoten. Op 14 augustus gaan we Dante en Lynda Virgili vertellen hoe de kassa en de cappuccino machine werken, waar de soeplepels liggen en wie onze leveranciers zijn, geven we ze de sleutels en zijn we outa there! Ze zijn al wat ouder en hebben een vergelijkbaar tentje gehad in Kaeo, een nog rustiger plaatsje ten noorden van Kerikeri. Hij is Italiaan van geboorte en zij Engels, hij is degene die van koken houdt en zij gaat de kassa en de vrolijke praatjes doen. Kortom, ze gaan er vast wat van maken. augustus 1998


Na die datum nemen we nog wat tijd om rond te trekken, te genieten van het land en van onze vrijheid en uit te rusten, want: ad. 2 Nieuwe baan Het oorspronkelijke plan was voor Ronald om een baan te zoeken in Auckland of Wellington. Maar toen Wouter (ex- en aanstaande collega) hoorde dat we de zaak wilden verkopen, belde hij elke dag op om te vragen wanneer we nu terugkwamen naar Nederland. Van het een kwam het ander, dus â&#x20AC;Ś â&#x20AC;Ś op 1 oktober begint Ronald bij CSC in Amsterdam. Sounds familiar? Het was een goed aanbod, beter dan hij op dit moment hier zou kunnen krijgen, en het maakt het voor ons mogelijk om de zaak nu te verkopen. ad. 3 Verhuizen Op 15 september stappen we in Auckland in en op 16 september stappen we in Amsterdam weer uit het vliegtuig. Waar we gaan wonen is nog onduidelijk, eerst waarschijnlijk een gemeubileerd huurhuis in of rond Amsterdam. Dan gaan we op zoek naar een koophuis. Ons voorlopige postadres in Nederland: Sloep 88, 1276 CW Huizen. Gemengde gevoelens Kortom, ga door naar de Kalverstraat, u ontvangt 20.000 gulden. We noemen het niet: terug naar Nederland want het voelt meer als een volgende fase die zich in Nederland afspeelt. Het is absoluut niet zo dat we uitgekeken zijn op NieuwZeeland. We hebben het hier in Kerikeri en de Bay of Islands zeer naar onze zin. Maar om werk te kunnen vinden hadden we toch naar Auckland of Wellington moeten verhuizen, en daar weer opnieuw beginnen. We zijn nog steeds erg dol op Nieuw-Zeeland en gaan misschien over een tiental jaren hier nog eens wonen, maar de volgende fase in ons leven kunnen we het beste in Nederland doorbrengen. Hoe mooi het ook is, economisch gezien is Nieuw-Zeeland niet erg sterk en de arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden zijn in Nederland beter. Verder merkte vooral Hanneke dat ze toch wel last had van heimwee, niet zozeer naar Nederland zelf, als wel naar familie en vrienden. En dat is natuurlijk een voordeel aan remigratie naar Nederland: dat we jullie allemaal (snel) weer zullen zien! Ronald en Hanneke P.S. Dit e-mail adres vernietigt zichzelf binnenkort. Zodra er een nieuw adres is laten we dat weten.

augustus 1998


Persoonlijke noten Niel, Jeanette, Peter, Annejet en Robert: Wanneer is het volgende vriendenweekend, we melden ons hierbij aan! Peter, Annejet, Maggie en Erwin: Ga vooral op vakantie naar Nieuw-Zeeland in november/december en bezoek ook vooral Kerikeri (we hebben al een lijstje namen van mensen die jullie van ons de groeten kunnen doen), maar helaas, wij zullen er niet meer zijn... Noor: We zullen niet direct weer op zangles komen, maar is er in december/januari een leerlingenavond? We komen graag luisteren! Jan Hindrik en Arienne: Moeten we nog helpen schilderen? Staat er nog een huis te koop in Heerhugowaard? Frank: Was er alweer een ex-DIO-reunie georganiseerd? Ik meld me aan! Maggie en Saskia: Zullen we nou eindelijk eens die reunie met Simone organiseren? Inerajka, Frits, Margreet: Weer eens eten bij Schlemmer? Annelieke: Is er al iets georganiseerd met de klasgenoten? Vanaf half september ben ik er ook bij!

augustus 1998


From: To: Date: Subject:

Ronald Kiel / Hanneke de Raadt Marijke, Job & Dorothea, Frits Friday, 21 August 1998 09:25 familiemeel (en fax: Yvonne en Marijke)

Hallo dierbren, Het was al akelig stil via de emaille totdat we bedachten dat we hadden aangekondigd uit de lucht te zijn. Dit omdat de kosten van de telefoonrekening van AYLI afgeschreven werden en met het opzeggen daarvan dachten we ook XTRA automatisch op te zeggen. Kennelijk niet, nu betaalt Dante waarschijnlijk de rekeningen. Met ons gaat het intussen heel goed. Het duurde een paar dagen om het gevoel van oeps, we moeten nog dat en dat bakken of bestellen en hebben we wel genoeg pies, kwijt te raken. En Tijgertje gaat braaf elke ochtend om zeven uur af, die moet nog even aan de vakantietijd wennen. Maar het bevalt ons nu prima om lekker aan te kunnen rommelen, af en toe even wat inpakken (en weggooien, travelin light) wat aan het Plakboek te doen, wat lezen, boodschappen in het dorp (en koie bij David). Met de ‘Vickerstafs II’ ofwel Dante en Lynda hebben we het nu echt gehad. De laatste dag was al behoorlijk beroerd, niet geheel door hun schuld dat geef ik toe, maar we zaten daar maar te wachten in AYLI op lawyers en papieren en telefoontjes. Lynda had al een paar weken geleden gezegd dat ze geïnteresseerd was in onze koelkast. Ze had er meteen een nodig want ze waren al in hun nieuwe huis getrokken, dus wij hadden afgesproken hem zondag uit te zetten zodat ze hem maandagochtend konen ophalen. Wij maandagochtend aan het poetsen, komen ze aan met zoon Stefano (onze leeftijd, de enige verteerbare van de hele familie) en busje, zegt Lynda na even overleggen of we het erg vinden dat ze van gedachten verandert omdat ze er een wil die hier gekocht is. Terwijl de koelkast hier geserviced is en het gewoon doet. En terwijl we dan dus weken geleden al de koelkast te koop hadden kunnen zetten. Dus Ronald duwde ze zo ongeveer de deur uit en alle paperassen die we nadien nog vonden die we anders aan hun hadden gegeven, hebben we lekker verscheurd. Bah, wat een klootzakken, excusez le French! De vakantie is gepland en geboekt en we hebben er erg veel zin in. Het plan is nu als volgt: Zondag vertrekken we met de auto naar Miranda, daar is een hotpool (het Mirandabad zeg maar), een warm mineralenbad in het bos, schijnt erg mooi te zijn. Maandag gaan we richting Coromandel, de landtong aan het oosten van het Noordereiland die we tijdens onze reis in 1996 links lieten liggen maar die ook erg bijzonder schijnt te zijn. Dinsdag gaan we terug naar Auckland waar we bij Martijn op de vloer kunnen slapen. Op Donderdag begint de Grote Treinreis: dan zitten we de hele dag (11 uur) in de trein naar Wellington. In Wellington hebben we een backpackerskamer geboekt (ja Marijke dR we gaan bekpekken), weliswaar ensuite (= met badkamer) want een beetje luxe moet er zijn. augustus 1998


Vrijdag doen we een dagje Wellington (hopelijk niet zo windy als waar het bekend om staat). Zaterdag varen we naar het Zuidereiland en treinen we door naar Kaikoura (Adelphi Hotel, nu ik toch met details begonnen ben). Daar is de wereldberoemde Whalewatching, want we moeten nu toch eindelijk eens wat sperm whales, dolijnen, pinguïns en seals zien (onee, ik heb al eens een pinguïn gezien, op een van de vistochtjes). Dat dus zondagochtend en vervolgens weer op dezelfde trein (hij gaat 1 keer per dag) door naar Christchurch. Daar hebben we een B&B, Ambassadors, met weliswaar gedeelde badkamer, maarja, je kan niet alles hebben en ze halen ons op en brengen ons weer van/naar het station, dat iets buiten het centrum ligt. Maandag gaan we met TranzAlpine naar Greymouth, naar de andere kust (west). Dat schijnt iets heel bijzonders te zijn, hij klimt tot 737 meter hoogte op de Arthur’s Pass. In Greymouth komen we in de middag aan, worden we opgewacht door een autoverhuurder en verwacht in Revingtons Hotel. Greymouth zelf schijnt een gat te zijn maar van daar kun je naar de Pancake Rocks ten noorden van de Franz Jozef Gletscher zuidelijk (ja MdR, we gaan clifhengen!) Dat doen we dus tussen maandagmidag en woensdagmiddag wanneer we de auto weer inleveren en terug gaan over de Alpen. In Christchurch weer de B&B. Donderdag ben ik jarig en dat vieren we in Christchurch, dat schijnt een mooie stad te zijn. Vrijdag gaan we terug op de Coastal Paciic treinlijn, maar dit keer in een ruk door naar Picton en met de boot over naar Wellington. Weer naar Downtown Packpackers, die tegenover het station zitten dus dat is handig en bovendien hebben we mijn rugzak bij ons dus we zijn eigenlijk gewoon ook bekpekkers. Zaterdag weer op de Overlander naar Auckland. Waarschijnlijk gaan we dan meteen met de auto door naar Kerikeri of we blijven eerst nog een nacht in Auckland. Tijgertje verblijft die tijd bij auntie Louise in Skudders Beach. We zijn woensdag nog met hem op bezoek geweest daar om zijn valiumpil te testen (hij mauwde bijna niet maar liep als een dronkenman: een halve dunkt ons genoeg voor de vliegreis). Hij sloop er eerst rond maar ontdekte al snel dat ook daar allerlei leuke kastjes zijn die hij kon exploreren, vond het aquarium ook erg leuk (de vissen waren minder blij) en ging op de bank in slaap vallen. Dat komt dus wel goed. We halen hem weer op zodra de verhuizers geweest zijn, op donderdag de tiende. Vrijdag geven we in de middag een feestje annex garage sale voor vrienden. Daarna gaan we met ons drietjes in de studio van Neeltje logeren. Maandag moet Tijgertje voor een Ministry of Agriculture and Fisheries-check naar Whangarei op neer, dinsdag vliegen we en woensdag komen we om tien voor acht ‘s ochtends aan. We moeten nog even bedenken hoe we op woensdag het beste naar Het Winkeltje kunnen, gezien het feit dat er volop ile is rond die tijd. Misschien is een stuk met de trein en dan met een taxi het handigste, ook gezien onze bagageberg. Maar dat zien we nog wel. Tot zover even Mawson Avenue. Veel liefs van Hanneke en Ronald

augustus 1998


augustus 1998


Taupo Bay, 7 februari 1998

As You Like It  

Anderhalf jaar Nieuw-Zeeland door Ronald en Hanneke

As You Like It  

Anderhalf jaar Nieuw-Zeeland door Ronald en Hanneke

Advertisement