Page 1

p/a Haagsteeg 16, 6708 PM Wageningen

Nummer 4, 2011


36-ste jaargang, nr. 4, november 2011 Verschijnt 4 keer per jaar. p/a Haagsteeg 16 6708 PM Wageningen Giro: 3533440 KNMV Nr: 0537 Iedere vrijdagavond in Café ‘Onder de Linden’ vanaf 21.00 uur A-lidmaatschap: € 17,50 per jaar B-lidmaatschap: € 12,50 per jaar E-mail: info@rijnridders.nl Internet: www.rijnridders.nl

HET VIZIER Clubblad van Motor en Trial Club

“DE RIJNRIDDERS” Bestuur: Voorzitter Secretaris Penningmeester Toercommissaris Toercommissaris Trialcommissaris

Marten Renkema Dick Eimers Frans Steenhuis Jan Hendriks Michiel Schoutsen Frans Steenhuis

0317-417143 06-12378680 0317-416834 026-3794563 024-3501858 0317-416834

Redactie: Ton Blokzijl Marcel Jurrius Frans Steenhuis

0317-422073 06-19838309 0317-416834

-1-


Redactioneel Net voor de eerste redactievergadering ontvingen we het bericht dat Hans Boer overleden was. Tsjonge, dat was binnen de redactie en het bestuur schrikken. Wie kende Hans niet, altijd klaar staan bij evenementen zoals de Rijnroute, Nieuwjaarsreceptie, kortom teveel om op te noemen! Daarom zal in dit Vizier het voorwoord van de voorzitter in het teken staan van Hans Boer. Verder in dit Vizier veel ingezonden stukken over activiteiten al of niet in clubverband. Natuurlijk de trial- en toercompetitie, waarbij de laatste veel spanning geeft in een nek aan nek race tussen Hugo en Jan. Schrijnend is de deelname aan de laatste evenementen, is de benzine te duur, banden versleten lust je geen snert of zijn er andere factoren die deelname aan bv toertochten in de weg staan??? Laat het weten via bv de site of rechtstreeks aan het bestuur, als het zo is, wordt er wat aan gedaan! Veel leesplezier met de belevenissen van Hugo, Guus, Edwin enz. De Redactie

Inhoudsopgave In Memoriam Hans Boer

Marten

3

Tussen Twee Wielen

-

5

Uitnodiging Eindejaarsfeest

Dick

7

Verslag Vlearmoestreffen

Hugo

9

Verslag Zultrit

Hugo

11

Verslag Superclubweekend

Hugo

12

Op stap met 4 ridders

Guus

15

Een extra lus aan onze vakantie

Edwin

19

Tussenstand Toercompetitie

Michiel

22

Tussenstand Trial

Frans

23

Uitslagen Trial

Frans

24

Het volgende Vizier komt uit op vrijdag 27 Januari 2012. Leef je uit; schrijf een leuk stukje, een mooi reisverslag of maak een inspirerende fotoreportage. En stuur dit op naar redactie@rijnridders.nl - Kopij inleveren voor zondag 22 Januari 2012! -2-


IN MEMORIAM HANS BOER 30 oktober jl is Hans Boer thuis overleden aan een hartstilstand. Hans was sinds de tijd dat wij als Rijnridders bij hem in Onder de Linden te gast zijn eveneens lid van de club. Ik ken Hans vanaf de jaren 70 toen hij vanuit Groningen naar Wageningen kwam en cafe Loburg opende. "Het was toch te gek voor woorden dat er in deze studentenstad slechts cafe's voor de lokale bevolking zijn. Dat moet maar es veranderen". Wij waren er blij mee. En we waren ook blij met Hans zijn ondernemerslust en doorzettingsvermogen. Zijn opgewekheid en humor. Niets was onmogelijk. Onder de linden was samen met de brouwerij zijn lust en leven. Na zo'n 25 jaar Heerenstraat werd de Haagsteeg zijn domicilie, waar hij nog lang hoopte te kunnen blijven. Helaas was daar ook de drank die zijn tol eiste, zodat veel te vroeg Hans de Haagsteeg moet verlaten. Ik had nog graag met hem een rondje op de Triumphs willen maken of op de veranda nog maar es een Geldersch Blond wegtikken. Het zal er niet meer van komen. Hans, we zullen je grapjes en gastvrijheid missen, Rust in vrede. Marten


November 2011 13 November

Snertrit MSV Ophemert, Starttijd vanaf 10:00u

20 November

10e Clubtrial Haven Wageningen, Aanvang 12:00u 10:30u Koffie bij Frans, 11:00u Uitzetten

December 2011 11 December

11e Clubtrial Haven Wageningen, Aanvang 12:00u 10:30u Koffie bij Frans, 11:00u Uitzetten

17 December

Jaarfeest, Buffet met oosterse delicatessen Aanvang 19:00u, Chateau Renkema

Januari 2012 Vrijdag 6 Januari

Nieuwjaarsreceptie met Prijsuitreiking 2011 Café ‘Onder de Linden’, Aanvang 21:00u

Zondag 15 Januari

1e Clubtrial, haven Wageningen, Aanvang 12:00u 10:30u Koffie bij Frans, 11:00u Uitzetten

Februari 2012 Vrijdag 10 Februari

Algemene Leden Vergadering, Aanvang 20:30u Het Volkshuis, Vergersweg 22- 24, 6707 HT Wageningen

Zondag 12 Februari

2e Clubtrial, haven Wageningen, Aanvang 12:00u 10:30u Koffie bij Frans, 11:00u Uitzetten

April 2012 Zondag 22 April

38e Rijnroute, Start van 09:00 tot 11:00u Vertrek: Café ‘Onder de Linden’


Voordat we het nieuwe jaar gaan inluiden eerst nog een feestje. Deze keer niet in ons stamcafé maar op Chateau Renkema / Claassen ter gelegenheid van de heropening één der bijgebouwen! Ook het menu is gewijzigd, geen fondue dit maal, maar een buffet met oosterse delicatessen.

Dus als je zin hebt om mee te smikkelen hou zaterdag 17 december vrij in jullie agenda. Locatie: Dolderstraat 90 Wageningen Aanvang: 19:00 uur Opgave uiterlijk zaterdag 10 december Volgens onze hostess is gebleken dat we maximaal 35 deelnemers kunnen herbergen dus reageer snel want vol=vol Wat willen we weten? Alleen met hoeveel jullie komen. Dit kan per telefoon 06-12378680 mail dick.eimers@xs4all.nl of op onze eigen site www.rijnridders.nl


Het Vlearmoestreffen. Al vroeg in de zomer had ik me voor dit treffen van een slaapplaats in een der kamers verzekerd; ik rekende er n.l. niet op dat de weersomstandigheden deze keer net zo ideaal zouden zijn als in 2010. En ik kreeg gelijk, bleek later. In juli op de FIM-rally in Oostenrijk zou Jan Reuvekamp die het treffen ook wilde meemaken een slaapplaats in een van de kamers regelen via een lid van de Needse Motorclub..Met de wetenschap van nu,was hij beter af geweest als hij gewoon met de tent zou zijn gegaan,zullen we later zien. Het tweede weekend van oktober,was het weer behoorlijk omgeslagen naar echt herfstachtige omstandigheden. Omdat Jan niet wist waar hij moest zijn, spraken we af bij Motoport Zelhem,om half 3. Ik was er net op tijd, maar net iets te laat om volledig droog bij de koffieautomaat te zijn. Enkele bekers koffie later, was Jan er nog niet en om kwart over 3 ook nog niet. Pas tegen 4 uur kwam Jan, alias Ruud Verkamp sinds hij met enkele Italofanaten ter bedevaart naar Motoguzzistan in het land der spaghettismikkelaars was geweest,aan. Met de mededeling dat hij een bekeuring aan de niet meer zo droge broek had. Dus dubbelnat zullen we maar zeggen. Ze hadden n.l. rond Zelhem en omstreken wegen afgesloten wegens wegwerkzaamheden en daardoor moest Jan kilometers omrijden. Ik had op mijn weg naar Motoport Zelhem de wegwerkers al bezig gezien met de afzettingen en om nu uit Zelhem te komen en naar Neede/Noordijk te gaan bleek opeens niet zo makkelijk als ik gewend was. We hebben veel moeten omrijden, langs bosweggetjes met tegemoetkomend, idem omrijdend verkeer. Niet al te nat kwamen we op camping d'n Eversman in Noordijk bij Neede, de plek van het Vlaermoestreffen.Niet al te druk leek het, want de vooruitzichten voor het weer waren niet al te rooskleurig. Na het inschrijven gauw de plekken opgezocht waar we konden slapen. Na een snelle kleine hap, het inslaan van de bekende paarse munten (= betaalmiddel tijdens het treffen), kwamen de kannen Grolsch.Omdat Marten en Michiel niet zouden komen, vanwege besognes met resp. schuur en zwarte GS, hadden wij dus geen toezicht vanuit Het Bestuur. Hoera. Toch nog redelijk ongehavend te bedde geraakt de eerste nacht. Zaterdag, regen. Het had trouwens gedurende de nacht ook flink gesausd. Om half 2 zou de toertocht beginnen. Om 13.00 uur nog niet veel animo en het weer zag er ook niet al te uitbundig droog uit. Toch, iets na half 2 hadden er zich nog 10 toerders opgesteld op de binnenplaats en vort ging het. En verdomd, enkele kilometers na de start begon het zonnetje te schijnen. Langs vele binnenweggetjes waar het aardig morsig was ging het in een flink tempo voort. We kwamen ook nog langs Haarlo waar de Rijnridders ooit voor de paasvuren naar toe waren geweest. En verder uiteraard Duitsland in. Op mooie wegen aldaar en trouwens ook op niet mooie wegen hield de voorrijder niet bepaald meer het tempo aan van wat normaliter als toerrijden wordt ervaren. Dat vond ik als 2e man al;en later zei Jan ook dat de voorrijder er aardig de sokken in had. Wellicht een achterhoeks gebruik. In Hamminkelen een pauze bij een tent waar ook een grote Harley Davidson zaak was. Jan zag daar een H.D. staan van 50.000 euro's; dat is ruim 110.000 guldens. Weer tijd voor de terugtocht. Toen we na weer stevig doorrijden net op tijd voor de barbecue op de camping terug waren, hadden we ruim 141 kilometers getoerd. Er waren intussen wat meer motoren bijgekomen, maar echt druk als het jaar tevoren was het niet. Het motorrijders gedeelte van het kampeerveld was maar matig bezet. Omdat het Grolsch bier van de avond tevoren toen noodde om vaker de sponde te verlaten voor uiterst noodzakelijke verrichtingen, besloten we die avond op de meer gedistingeerde wijntoer te gaan. We hebben het geweten. Op een gegeven moment, toen ik weer eens van de dansvloer naar mijn plaats aan tafel terug ging, bleek Jan verdwenen te zijn. Uit een latere reconstructie van het gebeuren, maar dit is niet helemaal waterdicht hoor, bleek dat Jan bij het opstaan van de bank


(een hele linke zaak als je op het uiterste puntje alleen zit overigens!) letterlijk gevloerd te zijn. Men besloot uit voorzorg Jan naar de slaapkamer te brengen. Bij die expeditie, met denkelijk niet al te morgenfrisse begeleiders/vrijwilligers moet Jan, of misschien wel de hele zwik van de trap gelazerd zijn. Hoe het ook zij,toen ik zelf op de kamer terugkwam lag Jan op mijn plek in het beneden bed en moest ik boven liggen. En zo is het gekomen dat ik gevallen ben; want je kunt alleen van boven naar beneden vallen. Behalve politici,want die vallen wel eens omhoog. De volgende dag, zondag na een heel laat ontbijt maar weer eens op de stalen rossen gestapt. Omdat we wisten, dat er overal wegversperringen annex omleidingen waren, maakten we een omtrekkende beweging om uit de contreien van Neede te komen. Dat heeft anderzijds ook weer het voordeel, dat we op wegen kwamen die we anders niet hadden genomen. En het was bovendien zonnig weer . Uiteindelijk weer terug in Wageningen, bij mijn BP pomp, bleek ik inclusief de Vlaermoestoertocht in totaal 352,5 kilometer gereden te hebben en daarvoor 13,68 liter explosief vocht te hebben verstookt (die wijn van "the night before" was anders ook explosief zat). Dat is 1 op 25,7 en die 650 GS weet dus hoe het hoort: "Ik doe zuunig, dan kan mijn baasje wel zoep'n". Hugo.


De Zultrit van zondag 16 oktober 2011 Vlak na het Vlaermoestreffen belde Jan R. mij op met vragen over de Zultrit‌‌.De Zultrit ? Watsdatnouweer."Als je daar maar niet de zure bibberaties van krijgt", dacht ik bij mezelf. Toch maar naar Topshare gekeken. En zo is het gekomen dat ik aankondigde dat ik die ging rijden met Jan R. Eigenlijk op zijn aangeven dus. Maar toen ik hem daarover belde, dat we zouden gaan, zei hij dat hij op zaterdagavond nog wel zou berichten of hij ging of niet.Mooie grap. Maar de kwestie was, dat de trapduikeling hem dusdanig parten speelde, dat hij volgens zijn arts nog wel 6 weken last zou ondervinden van de kneuzingen.Wat nu ? Vrijdag op clubavond, hoopte ik dat Ton of Theo of beiden of wie dan ook present zouden zijn en die ik kon overhalen om mee te gaan voor de Zultrit. Gerrit Boshoven had er wel oren naar. "Zondagmorgen half 10, eerste benzinepomp na de Rijnbrug zijn Jan R. en ik er ", spelde ik hem, bij voorbaat op de mouw.Nou zaterdagavond melde Jan R. zich dus af.Hij had nog steeds moeite om in bed en ook om uit bed te komen. Dus op de motor en van de motor, zou nog een hele klus worden om maar te zwijgen van het besturen ervan.Zondagmorgen tot kwart voor 10 gewacht om een moedige Rijnridder in mijn richting te ontwaren. Maar geen kip. "Dat gaat naar Den Bosch toe ", neuriede ik mezelf moed in, ook al om die verdulde laagschijnende zon te negeren en na nog geen 60 kilometer bereikte ik het startpunt: Motoport Den Bosch, Reitsche weg 33.Na betaling van 5 euri scoorde ik een papieren routebeschrijving met startnummer 95 en koek & zopie. Rustig de route geladen in mij voorwereldlijke routehouder, wat met Brabanders/Limburgers gebabbeld en toen op weg.Na uiteraard wel geloerd te hebben, in welke richting ze allemaal van start gingen.Want ik herinner me nog een toertocht, in het zuiden des lands enkele jaren terug met Gratje,Ada, Dick en nog meer van die illustere lieden, dat we in tegenovergestelde richting waren gestart. Het was achteraf wel lachen hoor. Maar goed, ik begon er weer in te komen, zelfstandig de route te rijden, na lange tijd achter tom-tom piloten aangezeuld te hebben.En ik deed het rustig aan, enerzijds vanwege de laagstaande zon en anderzijds omdat de inmiddels bejaarde routerol ietwat weerbarstig was in gebruik (scheef ingeladen) en ik soms twee handen nodig had.Maar verder ging het prima, mooi droog weer en niet te koud.Plekken te over om pauze te houden, maar ik reed gewoon rustig door. Een heel mooie omgeving met over het landschap de aankondiging van de naderende herfst.Ondanks kleine foutjes, ik las verkeerde regels dank zij het scheve inladen en moest soms omkeren, kon ik de toer tot dan toe duiden met "goed te doen en heel mooi".Maar 7 km. voor de finish "Herberg de Poeling" op punt 147 van de 153 raakte ik in de knoop en ben op de Woudseweg heen en weer gaan rijden en raakte het spoor bijster. Uiteindelijk naar het startpunt gereden om mij daar af te melden. En toen fluks naar huis,want de zon begon alweer ter kimme te gaan en het werd allengs wat frisser. Op de A 50, voor de Waalbrug in de file beland,maar lekker tussen de rijen door gelaveerd. Ik heb daar nog een zijspan gezien en daar ter plekke de bewering over zijspannen bewaarheid zien worden: zij hebben het nadeel van de motor als het nat en koud is en het nadeel van de auto als het druk is en er files zijn.Terug in Wageningen eerst naar mijn BP-pomp. De GS had bij die Zultrit in totaal 307,1 kilometers gedraaid, inclusief de 161,5 km. toertocht met een sap consumptie van 11,77 liter.Hetgeen betekent 1 op 26,1. Een zeer matige drinker dus en daar kan zijn baasje nog een punt aan zuigen. Hugo.


Superclubweekend van 23 - 25 september 2011 “Vrijdagmorgen om 09.00 uur klaarstaan" had Dick mij gesommeerd.Ik : "Tot uw orders, schipper". Immers, met een dergelijke aanspreektitel voor een bestuurder van Das Boot kun je pas voldoende je respect tonen.En volle kracht vooruit richting Haps ging het, waar bij benzinepomp/parkeerplaats Lokkant afgesproken was met 2 GS piloten. Natuurlijk waren we er veel te vroeg, wel een heel half uur. En door dat gehaast merkte ik dat mijn beurs slechts 12 euri bevatte.Mijn de dag tevoren gepinde geld plus pinpas plus paspoort mooi op de schoorsteenmantel laten liggen.Maar geen nood. Ome Dick moest dan maar voor Heer Bommel spelen ( geld speelt geen rol voor een heer van stand). Toen de formatie compleet was ging het vol goede moed zuidwaarts.Na in eerste instantie de snelweg afgesjeesd te hebben werden al vlug de binnenwegen goed doorkruist, daarbij veel weggetjes ingeslagen die eigenlijk alleen voor aanwonenden bestemd zijn. But who cares ? Ergens in het gastvrije Limberg ook nog op een zonnig terrasje gezeten, waarbij sommigen naast de koffie ook nog een matineuze lunch scoorden.En verder ging het, nog veel meer binnenland. Net toen ik 't zo langzamerhand welletjes begon te vinden en voor mijn geestesoog beelden opdoemden van apetijtelijke belgische abdijbieren, kwamen wij ter bestemder plekke, Camping Chalet-weekend, StoumontRahier in het inmiddels 467 dagen regeringloze koninkrijk Belgie .Dit adres goed onthouden jongelui.Zowat tegelijk met ons arriveerden Cindy op het groene monster en Marc met de 4-wielige pakezel, waar menige rijnridder al veel plezier aan heeft mogen beleven.Nico was al eerder gekomen en reeds geinstalleerd aan de boorden van een rustiek watertje. Een snelle inspectie van onze 4-persoons caravan, een geijkt type onderkomen inmiddels voor de watjes onder ons, leerde dat dit een prima adres was.Intussen waren Gerrit & Lydia en later ook Edwin aangekomen.Gerrit & Lydia gingen ook op de watjestoer, maar Edwin had slaksgewijs, zijn eigen onderkomen meegesjouwd. Gelukkig had Marc o.m. aan vloeibare proviand gedacht, zodat we niet van dorst hoefden om te komen tijdens het wachten op de eenvoudige, basic maaltijd, die campingbazin Annemarie ons in het vooruitzicht had gesteld.En die bikkerij was dik in orde met genoeg lekkere friet, die naar believen bij te bestellen was.En iedereeen moest zijn consumpties op een persoonlijk beheerd bierviltje administreren.Wat een blind vertrouwen in de rijnridders en gelukkig werd dat vertrouwen niet beschaamd (hoop ik maar).Het werd een goede afsluiting van die vrijdag. Zaterdag kwamen Ruud Pothoven en Theo van der Heiden, al heel vroeg in de morgen. Dat betekende dat ze al bij nacht en ontij van huis waren gegaan. En dat met die kou ! Na het ontbijt, waarbij de broodhaler abusievelijk kilometers heeft moeten rijden voor die paar croisants en wat bolletjes, werd het tijd voor de gebruikelijke rijnridders toertocht.Prachtig weer begeleide onze toer door de Belgische dreven en bij tijd en wijle werd een vinnige veegpartij door deze en gene niet geschuwd.Op een zonnig terras werd lunchstop gehouden.Al te zonnig wat mij betreft, want de koperen ploert scheen mijn quiche lorraine bijkans van mijn bord af.Maar een pluspunt daarentegen was wel weer de pinautomaat op enkele passen afstands en ome Dick, alias heer Bommel verloste mij uit mijn hachelijke financiele positie. De toer naar de camping terug was van hetzelfde laken een pak waarbij we en passant nog even langs het circuit van Francorchamps reden, waar racewagens aan het dollen waren.


Terug op de camping bleek, dat Cindy en Marc die de zorg voor inkoop van de barbequespullen op zich hadden genomen, zich goed van hun taak hadden gekweten Met 2 roostertoestellen van de camping werd een perfect barbequefestijn gehouden, waarbij de club-erkende crematorateurs de te verorberen hapjes heel netjes hapklaar en salmonellavrij afleverden op afroep.En met de nodige sapjes en sappen was het de rest van de avond bepaald niet sappelen. Na de aangename vlees-verbrandings-verpozing werden net als bij Ti Ta Tovenaar op slag de roostertoestellen omgeturnd tot vuurkorven. Michiel en handlangers hadden hout gejut op en rond de camping ( neen, dus niet gejat van de houtvoorraad van Annemarie, hoop ik).Het was weer beregezellig en goed toeven bij de rijnridders in den vreemde. Zondag, niet te vroeg reveille. Rustig ontbijten met een lekker zonnetje voor de caravans. De barbecuechaos en kampvuurdrinkgelag werden netjes opgeruimd. De streepjes (!!!) op Annemaries kerfstok netjes vereffend, hetgeen reuze meeviel Ook de barbecue kostte ons, dank zij de clubbijdrage niet een rib uit het lijf. Opeens, het geroffel van een twin met onmiskenbaar Italiaanse toon. En jawel, bij het scheiden van des rijnridders superclubweekendseance, verscheen als klap op de vuurpijl de Eminence grise uit het gebenedijde Bennekom ten tonele.Het lijkt langzamerhand wel traditie te worden. En terwijl de meute in het zonnetje wat aan het nadreutelen was, zakte de GS van Michiel, de zwarte (dat schaap in wolfskleren, of was het andersom), door zijn hoeven en vleide zich zachtkens edoch duidelijk hoorbaar tegen de flank van Gerrits caravan. Asjemenou, weer butsen erbij; in de caravan dan wel te verstaan.Annemarie ervan verwittigd, keek ernaar en zei heel laconiek: “Och, ik dacht dat die omgekukeld was ".De caravan, dan wel te verstaan. En daar bleef het bij.Nadat ook deze hobbel genomen was, maakte iedereen zich klaar om zijns of haars weegs te gaan.Ruud was al eerder solo vertrokken, Nico en Theo gingen duo evenals Cindy en Marc uiteraard.Gerrit & Lydia, Michiel & Corrine en Jan Hendriks vormden een kwintet, dat zo snel mogelijk bij een BMW reddingspunt wilden komen, i.v.m. Michiels G.S. Het kwartet Dick, Harrie, Edwin en Hugo zouden Dicks heenroute in omgekeerde zin huiswaarts gaan rijden.Aldus geschiedde. Op een stuk snelweg leek het wel alsof Harrie de grenzen van legale snelheden aan het opzoeken was.Dick en ik erachter aan alleen Edwin bleef "the law abiding man". Weer van de snelweg af geraakten we bij een opstopping vanwege een ongeval.Omdat we inmiddels in Harries jachtgebied beland waren, vertrouwde Dick erop dat de jager de paden en lanen van haver tot gort kende of tenminste toch als zijn broekzak.Edoch, nadat Harrie ettelijke windrichtingen uitgeprobeerd had,bleek dat zo’n vertrouwen van Dick goed is maar een goed functionerende GPS-navigatie misschien wel beter.Maar eind goed al goed en we kwamen toch wel op een terras terecht waar Edwin een rondje gaf. We raakten met locals aan de praat en die hadden suggesties voor leuke routes.Hierna ging Edwin zijns weegs en trioden de overgeblevenen vrolijk verder.En zo is 't gekomen, dat we moe doch voldaan thuis kwamen. Hugo


Op stap met 4 ridders Elke vijf jaar viert de Moto Guzzi fabriek in Mandello de Lario, aan het Como meer in Italië, haar jubileum. Dit jaar was dat tgv. het 90 jarig bestaan en twee dagen lang gingen de deuren tot de fabriek en het museum open onder de naam Giornate Mondiale Guzzi oftewel in goed Nederlands “Wereld Guzzi Dag”. Als subtitel was gekozen voor “Deep Vibrations” die ook echt voelbaar zijn als je met een paar honderd Guzzi’s door een tunnel rijdt! Moto Guzzi dealer Teo Lamers uit Nijmegen was al in 2009 begonnen met de voorbereiding van deze jubileum toertocht en uiteindelijk waren er zo’n 240 deelnemers. Mijn broer Frans Steenhuis maakte mij erop attent en ik schreef me dan ook onmiddellijk in. We reden in een groepje van vijf. Naast Frans op de Breva en ikzelf op mijn Guzzi V65C waren dat Dick Eimers op z’n Stelvio en Michiel Schoutsen en Jan Reuvenkamp op de GS. Op stap met vier Rijnridders dus, met alle vier boven de 1000cc. Ik kon het met m’n 650 nauwelijks bijsloffen en de binnengaskabel was nog nooit zover uit de buitenkabel geweest. Dat moest ik dan ook bekopen met een afgeknapte nippel. Gelukkig had ik een reserve gaskabel bij me, had Frans de technische kennis en Michiel de juiste schroevendraaier, zodat het leed snel geleden was. Wat pech betreft bleef het daar ook bij en ik ben er best een beetje trots op dat m’n 25 jaar oude fiets het zo goed gedaan heeft. De route naar Mandello was prachtig, bijna geen snelwegen, dwars door Duitsland, Oostenrijk, Liechtenstein en over de Julierpas in Zwitserland. Prima weertje ook, geen regen en niet al te warm, heerlijk! Omdat we een dag eerder vertrokken dan de rest hadden Michiel en Dick een eigen route gemaakt, met zoveel bochten erin dat ik ’s avonds in bed nog lag te draaien. Of zou dat van die paar biertjes komen? De eerste overnachting was door Dick geregeld en op de reservering stond “Sehr Geehrte Herr Eimers” en zo hebben we hem bijna de hele reis aangesproken. Zaterdag verzamelen in Bellano voor de grote optocht met 240 motoren naar Mandello. Ons hotel lag daar 40 km vandaan, waarvan 20 km over een bergweggetje dat al gauw “Geitepad” gedoopt werd. We schrokken enorm toen we op het geitepad moesten stoppen vanwege een ongeluk. Een afdalende California Special was tegen een auto gereden en de bestuurder lag in stabiele zijligging in de berm. Het was ook nog de kamergenoot van Frans en mij. Het


had iedereen kunnen overkomen want de weg was nog te smal voor twee motoren. Gelukkig bleek hij alleen wat schaafwonden te hebben op de arm en kon hij met een reserve motor van TLM op maandag naar huis rijden. De optocht van Bellano naar Mandello verliep verder goed, alleen mochten we niet tot voor de ingang van de fabriek rijden, het was er te druk. Naar schatting 10.000 Guzzisti hadden hun motoren overal en nergens geparkeerd, totale Italiaanse chaos, heerlijk! De motoren haastig ergens aan de kant gezet, de warme kleding in de koffers en de hele dag de mooiste en vreemdste modellen bewonderd. Ook de fabriek en het museum waren zeer de moeite waard. Helaas was het zondag te slecht weer om te rijden, de hele dag regen en onweer. Binnen gaf Dick TomTom les en had Frans een lang gesprek over Guzzi techniek, waarvan mij alleen de discussie is bijgebleven of een bepaald dekseltje nou met vier lange óf twee lange en twee korte schroeven wordt dichtgedraaid. Wel twee kilometer verderop gelopen (!) voor een gezellige pizza lunch met 17 man. De vier Rijnridders werden naar huis gebracht met de auto door de eigenaar van het restaurant. Ik ging lopen en ben zeiknat geworden door een stortbui in de laatste 150 meter.

Maandag bleek dat er 40 cm sneeuw was gevallen in Oost Zwitserland, alle passen daar dicht. Enige optie was met de boot van Varenna naar Menagio en langs het meer van Lugano, via de Gotthard tunnel. De enige optie? Niet voor de Rijnridders! Door over landwegen en via de Gotthardpas te rijden konden we 32 euro de man voor een snelweg vignet uitsparen. Zo kwamen we pas om 20:30 aan in het hotel in Messkirch, maar we hadden wel de mooiste route en de spannendste verhalen! Teo Lamers zat toevallig ook in ons hotel in Messkirch met een groepje Australiërs. Hij heeft zijn zaak in Nijmegen verkocht en woont tegenwoordig in Yea bij Melbourne waar zijn vrouw Grace een Friese paardenfokkerij heeft. (mooie website: http://www.friesians.com.au ) Teo is mede bestuurslid van de Moto Guzzi Club of Victoria en had een paar leden overgehaald dit evenement bij te wonen. Op hun website http://www.motoguzziclubvic.asn.au staat letterlijk: Website won’t be updated until October (due to Party time at Mandello!!) Toen ik Trevor, fanaat met 7 eigenhandig gerestaureerde Guzzi’s, vroeg hoe hij Mandello ervaren had antwoordde hij “I had a stiff one for two days”. Dinsdag in een 12 uur lange, maar prima rit van 650 km, naar huis. Alleen de laatste 200 km over de snelweg. Ik stelde voor om dat laatste stuk alleen te rijden zodat ik niemand zou ophouden. Maar daar wilden Frans, Michiel, Dick en Jan, heel ridderlijk, niets van weten en zo tuften we met 120-130 moe maar voldaan ook het laatste stuk gezamenlijk naar huis. Guus Steenhuis


Een extra lus aan onze vakantie Er was eens een draadje: Scandinavië Noord 2011. Frans plaatste na het zien van de foto's de opmerking: “Zou je er geen stukje over willen schrijven voor Het Vizier?” Al jaren gaan we met veel plezier tijdens onze vakantie noordwaarts. Hebben we weinig tijd pakken we de auto en hebben we genoeg tijd wordt het de zijspan plus een solomotor, dat geeft ons genoeg ruimte als we met 3 kinderen op pad willen met tentjes. Dan toeren we van huis af in sprongetjes, zodat ieder het vol kan houden en zo komen zo vaak tot de zuidelijke helft van Zweden en Noorwegen. De motoren hadden ook al eens het eerste deel van de reis op een auto aanhanger gestaan. Het transport lieten we dan in zuid Zweden achter. Zo konden we verder komen tot Trondheim en Sognefjord. Het gezin wilde nu ook wel eens tijdens de vakantie een weekje rust op de plaats en Pa wou nog een stapje verder. Zo kwam het plan om een reis te maken met auto een flink eind Zweden in, naar een plek waar de 4 best wilde blijven. De XT ging op de aanhanger zodat ik nog een week kon telescoperen. Op de Topshare site van de Rijnridders kun je een link vinden naar de foto's van deze reis. Zoek op “Scandinavië”, ga naar het bericht en in de tekst is de link naar de foto's op Picasa te vinden. Op het kaartje hieronder staan een aantal foto locaties. Zoals bedacht kwam de uitvoering. We zijn eerst een week op pad geweest met de aanhanger op sleep. Karlskrona in zuidwest Zweden staat mij nog het meeste bij. De vlootbasis en ook de piepkleine vissershuisjes zijn een monument op de lijst van het werelderfgoed. Op zaterdag 23 juli nam ik in Våmhus (bij Orsa, Zweden) afscheid van Lydia en de kinderen en draaide het voorwiel van de XT600 richting noordwest. Koffers en bagagerol met tent natuurlijk achterop en op de Garmin de meest slingerende wegen in de planning. In het begin keek ik nog op van een paar rendieren in het hoogland. In de loop van de dag was ik de tel kwijt, de aantallen waren meer bij te houden door te tellen met handen en voeten. Bij Steinkjer had ik mijn eerste overnachting. Dit ligt mooi bij het begin van de route die bij de kust van Noorwegen ligt, de RV17. De kust is hier rotsig en er liggen vele eilanden voor de kust. De weg slingert in de buurt van de kust, raakt deze hier en daar en bij 6 fjorden steek je over met een pontje. Wat deze route mooi maakt zijn de lage bergen, de vele vergezichten, de doorzichten op de Noorse zee en de vele eilanden die deze kust rijk is. In de tijdtabellen van de pontjes had ik me niet verdiept, het vaarschema was helemaal niet heen en weer zoals wij over de rivieren kennen. Een pont verzorgt het hele verkeer in een fjord en doet meerdere gehuchten aan. Een keer of 2 op de dag is er in het schema van zuid naar noord te reizen. Ik had mazzel en hoefde maar 3 kwartier te wachten op de eerste pont. Door de hele dag een beetje door te rijden (400


km) was in het schema schema van de 6 pontjes te blijven. Bij pont 2 werd duidelijk dat er 4 motorrijders uit Oslo met dezelfde wens meereden dus goed voor enige uitwisseling. Van deze groep hoorde ik het schrikbarende nieuws van de bomaanslag in Oslo en de slachting op Utoya. De zondag editie van de krant bevatte 1 onderwerp en de foto van Breivik stond hier ook al pagina groot in. Schokkend en heel triest dat een individu denkt zo zijn probleem op te lossen. Het tankje van de XT was die dag aan de krappe kant met 13 liter. Voor de vakantie had ik de naald van de carburateur nog een tandje laten zakken waardoor deze met een liter peut nu 23 km ver kon komen. Dat bleek een goede zet, het was dun met pompen. Op de Garmin routeplanner leek de afstand tot de volgende pomp vaak mee te vallen, dat bleek dus hemelsbreed te zijn. Met die heuvels en fjorden was de werkelijke afstand veelal 2 keer zoveel. Goed voor menige keer een blik op de dagteller waar de rest van de voorraad sap mee was te schatten. De oversteken met de pontjes duurde zo tussen de een en drie kwartier. Ook mooie momenten om foto's te maken, de benen te strekken en koffie te drinken. De laatste pont was goed voor de passage van de poolcirkel 's avonds om 8 uur. (voor diegenen die diep in de details kijken: de camera stond nog op wintertijd, dus alle tijden vermeerderen met 1 uur). Na de laatste pont dacht ik erover om een camping te zoeken, nou die kwam bepaald niet. Wel kwam het mooie zicht op een gletsjer die tot in het fjord naar beneden kwam. Die ochtend was ik half 9 vertrokken en half 10 's avonds zat ik nog in het zadel. Stoppen omdat het donker wordt hoeft niet want dat wordt het niet in de zomer. De enige pont die naar de Lofoten gaat vaart om half 3 's nachts, theoretisch was dit te halen maar na hele dag ben ik wel toe aan een slaapje. Lofoten zat er niet meer in, dus dan maar een plekje zoeken om wild te kamperen. Na een 12 km tunnel bleek er naast een stuwmeer een karrenspoor te zijn welke na een paar honderd meter een keerpunt had met jawel vlak plekje voor de tent. De tent kon wel staan, de haringen waren lastiger. De bodem was niet als een hollands gazonnetje maar van stenen. Hier en daar was een haring 4 cm tussen de stenen te prikken. Op een foto zie je 100 meter boven de tent nog sneeuw liggen. Op de benzinebrander nog een warme hap gestookt, daarna gebadderd (brrr, koud, stuwmeer van gletsjer) en in de slaapzak. 's Nachts stak een flinke wind op met regen, fingers crossed, de haringen bleven staan. Bij het opstaan was het weer droog. De RV 17 verder gevolgd tot deze op de E6 uit komt. Een E weg is hier slechts een type dat wij een provinciale weg zouden noemen, dus niet te beroerd. Zo verder naar Narvik getokkeld en even daar voorbij een camping gezocht. Deze had een lekkere warme douche. Inmiddels is het al dinsdag. De tent heb ik deze dag laten staan en ben een tocht gaan maken over de Vesteralen, deze zitten aan de noordkant van de Lofoten. Harstad is ook weer zo'n typisch vissersplaatsje waar de huizen langs de kust op palen staan. Ik snap nog steeds niet waarom, er is daar toch ruimte genoeg? Of het zou moeten zijn omdat het nergens vlak is. De dag erop de tent weer ingepakt en op weg naar het binnenland. De weg voert omhoog, het is fris, winterhandschoenen aan. De wieken van de enorme windmolens draaien op de bovenste draai in de wolken. Het blijft alweer droog. Bij Kiruna ben ik de stad in gegaan. Mooie stad met een enorme door de mens gemaakte berg ernaast die ontstaan is bij het goud graven. De mensen zijn hier allemaal in de weer met hun smartphones. Bij Kiruna staat op de kaart een mooie route naar het zuiden. De Garmin kent deze niet. Bij een pompstation nog even op een andere kaart gespiekt, daar staat het lijntje ook op dus maar op zoek gegaan. Na een half uur rijden kom ik uit bij een gammele brug. Het is dat er een auto overheen rijdt anders had ik deze brug niet vertrouwd. Heel 'fijn' was dat het brugdek gerepareerd was met planken in de lengterichting. De planken sloten alleen niet op elkaar aan. Na de brug liep de weg naar een handbediende slagboom over een spoor. Die ene auto die mij voorging over de brug stond stil en de man van het echtpaar was uitgestapt om de slagboom te bedienen. Kans om te vragen of dit de doorgaande weg was. Eerst tegen de man aangepraat in mijn beste Zweeds. Er bleek geen communicatie mogelijk, de man was hartstikke doof dus het lag niet aan mijn Zweeds. De echtgenote sprong bij. Nu, er was geen weg. De


slagboom was enkel voor hun huis aan de andere kant van het spoor. Er was alleen de spoorlijn naar het zuiden. Het kwartje viel, dit was het lijntje op de kaart. Dit was dus het spoor waar die Deen in Våmhus het over had. Deze gaat midden door Zweden tot aan Kiruna. Op het deel in Lapland zijn geen stations. Als je uit wilt stappen geef je dat door aan de machinist en als je mee wilt ga je op het spoor staan. Die Deen ging op deze manier kamperen, rugzak mee. De route dus opnieuw geprikt, verder naar het oosten. Eerst nog een stuk 'grote' weg tot Jokkmokk en daar de gravelwegen op. Prachtig weer. Aan het einde van de middag zag ik op de hoek van een Garmin een meertje opdoemen waar ook nog een pad naartoe ging. Even kijken, jawel, strandje en zwemwater, lekker een frisse duik. Na het zwemmen helemaal lui. Dit was een prachtige plek om te blijven dus tent uitgegooid en pot eten gemaakt. 's Avonds kwam een gezin langs om te zwemmen. Ze bleken een boerderij te hebben met ongeveer 1000 rendieren. De boer vond het vandaag erg warm met 20 graden. In de winter daalt de temperatuur hier tot min 60. Gedurende de hele winter zijn ze aangewezen op het gebruik van de sneeuwscooter. Al gauw kwamen de foto's op een iPhone voorbij. Ook van het onderzoek dat hij aan het doen was naar de eetlust van de bruine beer. De bruine beer doet een winterslaap en verliest dan veel gewicht. Na het ontwaken eten ze dit gewicht er zo snel mogelijk weer bij. Er waren altijd veel meer drachtige rendieren als dat er later aan kalveren bijkwam. Het voorjaar hadden ze 3 bruine beren met een pijltje verdoofd en van een zender voorzien. Hetzelfde hadden ze gedaan met de drachtige rendieren. De zender gaf GPS coördinaten door als de beer en de rendier vlak bij elkaar kwamen. Door de ontmoetingsplaatsen te onderzoeken kwamen ze tot de conclusie dat 3 bruine beren in 2 weken tijd 60 rendierkalveren gescoord hadden om hun magen te vullen. Nog wel even gevraagd of de bruine beer voor wildkampeerders ook gevaarlijk is. Ze zijn erg schuw dus ik kon daar rustig in de tent kruipen. De avond lekker uitgezeten bij het vuurtje. Al het eten op afstand in een boom gehangen. De zon ging onder en er kwam een mooie deken van dauw over het meertje. Heerlijk geslapen en voor het ontbijt weer eerst lekker gezwommen. Laatste dag. Gelegenheid om nog een heel eind binnendoor te rijden. Voor het eerst kwam er ook een eland op mijn pad. Machtig beest. Te snel voor handschoenen uit, tanktas open, camera eruit en scherp stellen. Bij de volgende eland heb ik de camera maar laten zitten om gewoon goed te kijken. Lydia was vanuit Våmhus nog een stuk naar het noordoosten getrokken voor beter weer. Voor het laatste deel van de reis stuurde ik aan op Anåset tussen Skelefteå en Umeå. Om 7 uur 's avond kan ik aanschuiven bij de pizza's die net uit de oven van de campingkeuken komen. Liefde gaat bij een man door de maag, dit was dus wel weer een voltreffer. Er was nog een week vakantie over. De zondag konden we nog mooi naar het klassieke auto treffen in Rättvik. Mooie een belevenis. Eén week in het jaar stroomt dit dorp helemaal vol met prachtig opgeknapte oude auto's. De meesten zijn van Amerikaanse bouw. Grote show. Auto en kleding gaan in stijl. Spannbänder blijkt Zweeds te zijn voor jarretels. Van foto's hiervan vind je ook een link op Topshare. We blijven ook nog een paar dagen in de de buurt van het natuurreservaat Kulaberg hangen. Ook hier treffen we het weer met mooi weer. Dit is net boven Helsingborg waar de oversteek naar Denemarken gemakkelijk te maken is. En zo vonden we ook onze weg weer naar huis. Edwin.


Tussenstand Toercompetitie Nu het einde van het seizoen bijna in zicht is ontpopt zich een hele andere top3 dan een jaar geleden. Het verschil tussen nummer 1 en 2 is een goede 185 punten. Aangezien de top bemand wordt door winterharde jongens kan er best nog een forse eindsprint worden ingezet. De tussenstand van de A-leden: deelnemer Broers, Hugo Hendriks, Jan Heiden, Theo van der Schoutsen, Michiel Eimers, Dick Donker, Nico Koppes, Harrie Boshoven, Gerrit Renkema, Marten Reuvekamp, Jan Poiesz, Edwin Steenhuis, Frans Holst, Cindy van Wiggerman, Ada Molenaar, Gerard Steenhuis, Koen Blokzijl, Ton Pothoven, Ruud De Boer, Ed Boer, Alex de Quint, Jan Skowron, Magdalena

punten 4391 4206

aantal deelnames 14 13

3046 2802 2691 2502 2450 2108 2094 2091 1833 1303 1244 978 978 824 730 450 439 309 225

8 9 8 4 8 5 6 5 3 8 5 3 3 5 4 1 2 2 1

225

1

In de B-cup (de achteropzitters) is de tussenstand als volgt:

deelnemer Strausz, Corine Buitenhuis, Lydia Skowron, Gosia Steenhuis, Greet

punten 2230 1833 1561 80

aantal deelnames 6 3 5 1

Zoals hierboven te zien hebben we in de B-cup een nieuwe deelneemster kunnen verwelkomen. Greet, van harte welkom! We hopen je volgend jaar veel vaker te zien. Op de volgende pagina nog het aantal deelnemingen per evenement: Als dieptepunten de TT en de Zultrit. Als hoogtepunt de Rijnroute en de twee kampeerweekenden Hopelijk weten we er nog een paar gezellige ritjes uit te persen voor de winter echt zijn intrede doet.


Vizier nov 2011  
Vizier nov 2011  
Advertisement