Page 1

2

Haagse Bluf 2013


DÉ ACTIEVE MAKELAAR IN REGIO HAAGLANDEN! Wij feliciteren HAAG Atletiek met haar 100-jarig jubileum! In 2013 organiseert HAAG Atletiek de “Korff de Gidts Tour de HAAG100”, de kans om samen met je hardloopvrienden in teamverband mee te doen aan diverse loopevenementen. Meer info op www.haagatletiek.nl

Net als HAAG Atletiek gaan wij voor actie én resultaat!

Van Boetzelaerlaan 1 | 2581 AA Den Haag | T 070 - 355 84 00 | info@korffdegidts.nl | www.korffdegidts.nl


Haagse Bluf 2 2013 Het clubblad van Haag Atletiek (sinds 1913) verschijnt in 2013 zeven maal 28e jaargang Redactie Fred van der Gon Netscher, Jan Groenestein, Yvette Querelle, Lydia Verkerk en Henk Verploegh E-mailadres redactie@haagatletiek.nl Ontwerp en opmaak Studio Koelewijn Brüggenwirth Drukker Smiet Offset bv Verzending Henk Verploegh c.s. Adverteerders Dunea duin en water, EP’92 Uitzendbureau, Korff de Gidts Makelaardij en Assurantiën, Oosterlaken Reklame, Run2Day, Smiet Offset, SPIER Sportmassage, Studio Koelewijn Brüggenwirth, Tammerijn en Zier Running. De redactie stelt uw bijdrage zeer op prijs. U kunt uw foto’s, verslagen of artikelen aan­leveren vóór de redactiedeadline: nr. 3 = 24 mei 2013

Bestuur Haag Atletiek Voorzitter Ruud Fabrie Secretaris Wim van Es Penningmeester Huib van der Sluis Wedstrijdatletiek vacature Jeugdatletiek Jenny Commandeur

Adverteren bij Haag Atletiek

Loopgroepen Carel Knoester

Het is mogelijk om te adverteren in ons

Externe Voorlichting, Pers Publiciteit en

clubblad. Haagse Bluf verschijnt zes keer

Reclame Jeroen van Aken

per jaar en wordt bij alle leden thuis­­bezorgd

Interne Organisatie Linda Marcelis

in een oplage van bijna 1.500 stuks.

Beheer en Accommodatie Jans Haandrikman Formaat

Kleur

Tarief per jaar

Inhoud Van de redactie

2

Van de bestuurstafel

3

Het bestuur van Haag Atletiek is te bereiken via

¼ pagina, zwart-wit

185,-

Secretariaat Haag Atletiek

½ pagina, zwart-wit

325,-

Pastaparty 4

600,-

CPC

Postbus 13053

1 pagina,

zwart-wit

2501 EB Den Haag

1 pagina,

kleur, binnenzijde

€ 1.000,-

E-mail secretaris@haagatletiek.nl

1 pagina,

kleur, buitenkant

€ 1.100,-

Telefoon 06 420 955 11

Verslag 10k van Paul Koks

6

Koud, kouder, koudst

7 9

Banner U kunt uw bedrijfslogo of banner

Gedicht

Vertrouwenspersoon Fennie van Osch

plaatsen op onze goed bezochte website.

015 369 23 53

Afmetingen banner maximaal 100 pix breed

Trainingskamp Terschelling

10

en hoog. Tarief per banner, per jaar 2013:

HAAG100-thema

Contributies giro 509 337

€ 180,- (dit is exclusief het maken van de

Column

11

t.n.v. penningmeester Haag Atletiek

banner). Voor meer technische informatie

E-mail contributie@kabelfoon.net

zie website.

Jubileumboek

12

Schrijfwedstrijd

13

Telefoon 070 368 38 42 Reclamebord Verder bieden wij de

Interview Fennie en Nel

14

Maandelijks spreekuur contributie- en

mogelijkheid om een reclamebord te

ledenadministratie Elke 2e woensdag in

plaatsen langs de atletiekbaan.

Van jaar tot jaar (1924-1937)

18

het clubgebouw van Haag Atletiek van 20.45 tot

Formaat: lengte 323 cm x hoogte 80 cm.

Kopjesloop 26

21.30 uur door Allen Newlin (ledenadministratie)

Tarief per jaar € 300,-. Dit is exclusief het

Midwintermarathon 27

en Marian van Es (contributieadministratie)

maken en onderhoud van het bord.

De ontwikkeling van het speerwerpen

28

Telefoon clubhuis 070 368 19 19

Adverteren bij HAAG of meer info? Stuur dan

Interview Martin en Anneke de Pater

30

Website www.haagatletiek.nl

een e-mail naar sponsoring@haagatletiek.nl

MiLa in het nieuw

33

1930, Marten Klasema in actie (zie ook pag. 22-23)


Van de redactie Al jaren luidt de CPC de lente in. Helaas, maart roert dit jaar zijn staart! Wij zijn benieuwd hoe het de Haagatleten vandaag vergaat in Naaldwijk tijdens de Arcade Halve Marathon. Dát leest u in de volgende HB. In deze editie verslagen van vóór de CPC - over de Pasta Party - en ná de CPC.

Vrijwilligers gezocht voor mooie wedstrijden!

‘Koud, kouder, koudst’ volgens Yvette Querelle. Maar ook staan er korte impressies in, vergezeld

Op 2 juni 2013 organiseert Haag Atletiek het NK Teams oftewel het

van uitslagen, over de Kopjesloop en de Midwinter-

Nederlands kampioenschap voor clubteams. Het gaat om de beste

marathon, volgens de steller luidt ‘het uitspreken

vrouwen- en mannenteams van Nederland. Haag Atletiek doet met een

van de naam al tot ernstige ademnood.’

mannenteam mee. De organisatie van dit evenement kan niet zonder

Sla ook Van de Bestuurstafel niet over (‘nooit

vrijwilligers. We hebben op 2 juni 2013 ongeveer 100 mensen nodig!

natuurlijk’) want Wim van Es schrijft onder andere over de resultaten van onze topsporters: chapeau

We hebben nodig:

Fabian, Erik, Sander, Rosina en Khalid!

––Veel juryleden!

Geheel in het teken van ons jubileumjaar leest

––Medewerkers die de juryleden ondersteunen (bv. harken bij het

u interviews met ‘oude rotten’. En ter ere van

verspringen, ophalen van kogels etc.);

HAAG100 is Lizzy de Wilde een schrijfwedstrijd

––Koeriers om startlijsten bij de juiste onderdelen te brengen;

gestart. Lees haar inzending ‘ter leering en de

––Barmensen voor in het clubhuis en mensen die onze juryleden en

vermaeck’. Het is absoluut een spannend verhaal. Over schrijven ‘gesproken’… de redactie van Haagse Bluf zoekt versterking! Yvette Querelle heeft een nieuwe baan met veel reistijd en draagt,

baanploeg voorzien van een natje en een droogje; ––Mensen die de uitslagen verwerken van de technische onderdelen (eenvoudig computer-werk); ––Mensen die hand- en spandiensten verrichten.

na een paar jaar redactiewerkzaamheden, nu graag haar stokje over aan een andere vrijwilliger.

Om de vrijwilligers te bedanken en omdat het natuurlijk erg gezellig is,

Lees haar laatste bijdrage in dit nummer. (Yvette,

organiseren we een buffet voor alle vrijwilligers op zondagavond 2 juni!

bedankt voor je tijd en inspanning!) Bent u niet zo handig in het tappen van een

Op zaterdag 22 juni 2013 wordt de estafettewedstrijd Dwars door Den

biertje maar goed met tekst en taal, dan heten wij

Haag georganiseerd. Tijdens deze wedstrijd zullen teams van tien

u van harte welkom! Stuur uw aanmelding naar

personen een parcours van 7.5 km afleggen. De afstanden variëren van

redactie@haagatletiek.nl. Op 7 mei aanstaande is

100 tot 1500 meter. Ook hiervoor zijn veel vrijwilligers nodig. Er zijn negen

onze eerstvolgende redactievergadering.

wisselpunten die ingericht en bemand moeten worden en er moet een

Graag tot ziens!

uitslag worden opgesteld.

De redactie van Haagse Bluf

Op 8 september 2013 organiseert Haag Atletiek een demonstratiewedstrijd polsstokhoogspringen op de boulevard van Scheveningen. Er doen ongeveer 8 topatleten mee. Een aanloop van 40 meter, staanders van 7 meter hoog en een grote valmat worden op locatie opgebouwd. De

Planning Haagse Bluf 2013

atleten springen op hun eigen muziek en een speaker zorgt voor sfeer en

nr deadline

legt de sport op een begrijpelijke wijze uit aan het publiek. Er is ook een

3 24 mei

wedstrijd kogelstoten op het strand en een demonstratie verspringen.

4 28 juni

In de Athletics Arena kunnen kinderen op een actieve en leuke manier

5 23 augustus

kennis maken met verschillende onderdelen van atletiek, op het strand

6 27 september

en op de boulevard

7 29 november Khalid Choukoud

Wil je meehelpen met (één van) deze evenementen, geef je dan op als

veroverde vanmiddag in een ijskoud

vrijwilliger. Je kunt je via jury@haagatletiek.nl opgeven, je kunt daarbij

Venlo de nationale titel op de halve

aangeven wat je graag zou willen doen. Mocht je vragen hebben, dan

marathon. Tijdens de Venloop was hij

kun je ook bellen met Liliane Mandema (070-3557782), Henk Verploegh

met 1.03:27 de beste Nederlander.

(070-3506085), Hedwig van Vuuren (070-3352858), Dirk Versluis (06-

Met gevoelstemperaturen onder de -10

12165173) of Marleen Westhoff (070-3455083).

was deze editie van de Venloop niet te vergelijken met die van vorig jaar toen het dik 20 graden was. Vooral de koude oostenwind maakte het lastig. Choukoud (die in tegenstelling tot veel andere Nederlanders niet in Kenia trainde) was met afstande de snelste Nederlander. Olfert Molenhuis (1.05:18) en Michel Butter (1.05:28) moesten genoegen nemen met zilver en brons. Bron: Sportdome.nl (24 maart 2013)

Elke vrijwilliger krijgt natuurlijk ook zo’n mooi Haag100-vrijwilligersshirt!


Van de bestuurstafel Het is toch al weer wat weken geleden dat de jubileum­ receptie plaats vond, zaterdag 26 januari, met als verrassing een flinke sneeuwlaag. Een bekend spreekwoord is: ‘De eerste klap is een daalder waard’ en in ons jubileumjaar klopt dit gezegde als een zwerende vinger. Dick Witmont en zijn ploeg hebben een klinkende en memorabele receptie neergezet. Daar is in het eerste clubblad van 2013 al met recht veel aan­dacht aan besteed. Als secretaris word ik nog bijna dagelijks benaderd, via de e-mail, telefoon, persoonlijk, met compli­ menten voor de zeer geslaagde receptie en de waardering, oh’s en ah’s voor het jubileumboek. Dat inderdaad geweldige jubileumboek vindt momenteel zijn weg onder de leden, oud-leden, vertegenwoordigers van de gemeente, Atletiekunie, sponsors en dergelijke. Wie nog geen exemplaar heeft kan in dit clubblad of op de website (onder Haag 100; jubileumboek) lezen hoe nog aan dit jubileum­ boek is te komen. Zondag 17 maart kreeg het jubileumjaar het vervolg met de start van de Korff de Gidts Tour de HAAG 100. Een evenement dat het hele jaar door loopt en uit de pen komt van trainer loopgroepen Jan Wassink. Het was behoorlijk koud weer, in de lijn van de on-Hollands lang aanhoudende koude winter. Maar bijna 50 teams stonden te trappelen van ongeduld om van start te gaan. Allen door de puntentelling met handicap tactisch goed voorbereid, zorgden zij voor een dag waarin je nog eens ziet hoe leuk onze vereniging is. De verschillende disciplines, het gevoel van met z’n allen. Zoals Corrie Mooijman, ‘mevrouw Olympia ’48’, het al tijdens de jubileumreceptie treffend aangaf: “de vereniging heeft vanaf haar begin altijd al in het teken van verbondenheid gestaan.” Dat belooft dus wat voor al die evenementen in 2013. Het tweede evenement van de Tour de HAAG 100 is de Zier Running Lenteloop, zondag 21 april. Verder in je agenda vermelden: zondag 2 juni, Sportpark Laan van Poot, NK teams. De kans om te zien wat topsport op nationaal niveau betekent als onze mannenploeg met vele bekende namen gaat strijden om het Nederlands kampioenschap. Een dag met vrijwel alle denkbare atletiekdisciplines, strijd, competitie en waar we gewoon voor goud gaan. Kom de mannen aanmoedigen! Zo midden in de organisatie van het jubileumjaar zie je natuurlijk ook wat er ‘gewoon’ verder in de vereniging gebeurt. Topsport: tijdens het EK indoor in Göteborg deed Fabian Florant van zich spreken door het Nederlands record hinkstapspringen indoor te verbeteren. Fabian ziet u ook op 2 juni! En Fabian werd voor de 4e maal Nederlands kampioen hinkstapsprong indoor. Erik van Vreumingen, tijdens de jubileumreceptie geëerd met de Hans Hendrik­ beker voor voor zijn geweldige prestaties verleden jaar, werd tijdens datzelfde NK indoor voor de 6e maal (!) Nederlands kampioen kogelstoten. Sander Pupella behaalde in zijn eerste seniorenjaar brons op de 200 meter indoor. Rosina Hodde verbeterde haar uit 2006 stammende persoonlijke indoor­ record 60 meter horden en won daarbij zilver!

Khalid Choukoud werd door TV West close gevolgd tijdens en in de voorbereiding op de CPC, prachtige reclame van een goede vent voor de loopsport en een ambassadeur voor de vereniging. In februari sloot hij zijn cross seizoen af met de winst in het Nationale Cross circuit. Verhalen van de loopgroepen leren ons over de ‘ontberingen’ van velen tijdens de CPC halve marathon. Gelukkig weer over de vernieuwde boulevard met een frisse wind tegen. Ook hier had het winterse weer veel lopers in de greep, maar er waren veel geluiden dat het qua temperatuur eigenlijk prima loopweer was. Al met al de koudste CPC ever. Het is en blijft een pittige halve marathon. Bij het verlaten van het Malieveld moet de enorm grote aankondiging voor de Vredesloop op 21 september onmisbaar zijn geweest. Op 14 maart werd de inschrij­ ving open gesteld voor deze loop, georganiseerd door de club van Mario Kadiks in teken van het 100 jarig bestaan van het Vredespaleis en Haag Atletiek. Schrijf je nu in! Er is een limiet op alle afstanden, dus te laat zijn is zonde. Een jaar dus met nog veel evenementen. Daar heb je vrijwilligers voor nodig. Daarom ook dat formulier in een van de laatste clubbladen met de vriendelijke maar ook nadruk­ kelijke vraag wat je eens een keer voor de club wilt doen. Vul dat alsnog in als je dat al niet hebt gedaan. Er zijn veel taken, klusjes en dergelijke te doen in onze vereniging. Waar we al vrijwilligers voor hebben, kunnen we altijd nog iemand gebruiken want vele handen maken licht(er) werk. Waar ik verleden jaar nog verheugd was te kunnen melden dat we het jubileumjaar met een voltallig bestuur in gingen, ben ik hoogst waarschijnlijk vergeten dit af te kloppen. Michiel Oosschot heeft door zijn nieuwe werk eind januari zijn functie van bestuurslid Wedstrijdatletiek moeten neer leggen. Jans Haandrikman, bestuurslid Beheer en Accom­ modatie, heeft aangegeven dat hij in juni door verhuizing naar het verre noorden van het land zich ook niet meer kan inzetten. Zo verliezen wij twee gewaardeerde collega bestuurders. Het zijn beide interessante en leuke functies waarin je allerlei uitdagingen op je weg vindt: wat doen we en waar gaan we heen met de topsport, waar kunnen c.q. moeten we onze top- en wedstrijdsporters mee accommo­ deren en als bestuurslid Accommodatie heb je de handen vol aan visie en de invulling van het gebruik van onze accommo­ datie; ook overdag. En je bent direct betrokken bij de toekomst van het Sportpark Laan van Poot (er gaan geruch­ ten dat de Sportacademie in het Zuiderpark doorgaat). Trek een van de bestuursleden aan het vestje als je interesse hebt en meer informatie wilt over deze bestuursfuncties. Het jaar is nu, eind maart, nog jong en ook nog steeds zeer koud maar is al gevuld met alles wat een vereniging zo mooi maakt. Na een wat langere winterperiode verdienen we bijna een mooie langere zomer (even afkloppen) in een mooi groengeel jubileumjaar. Houd de agenda op de website in de gaten en kom naar de evenementen! Ik ontmoet jullie daar graag.

Wim van Es Secretaris   Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Pasta Party 2013 We kunnen het verslag van de pasta party van vorig jaar bijna copy-pasten in dit nummer. Het zijn echter grotendeels andere mensen die eind vorig jaar voor zichzelf letterlijk en figuurlijk een stap hebben gezet door zich aan te sluiten bij een van de CPC-groepen. Het zouden vele stappen worden… Dit jaar werden de lopers voor ‘de rustige 10’ km begeleid door Jan Groenestein, Anneke Kleijn en Jos de Ruiter. Dan was er een groep voor de ‘snelle 10’ met Theo van der Linden en Stephan Jutte, en twee groepen die de lopers voorbereidden op de 21 km. De minder snelle lopers werden getraind door Marieke Verheul, Carel Knoester - zoals elk jaar nu ook weer algemeen coördinator - Berry Verkijk en Freddy Frauenfelder, en de snelle jongens en meiden door Cynthia Ghijsels, Jan Passchier, Steve Hubée en Lodewijk van Dongen.

Alice van Maastricht en Karen Reijman zijn vorig jaar begonnen met de CPC-training. Na hersteld te zijn van een blessure, is Karen nu weer volop in training bij Cynthia, die weer een collega is van haar zwager. [red. De trainingen hebben hun vruchten afgeworpen, want Karen liep met haar man de 10 km ruim onder het uur, zij werden op een paar voetjes gevolgd door Alice.] Voor Maik(e) Wissink is het de eerste keer. Drie jaar geleden stopte zij met roken. Zij ging wel eens kijken bij de CPC en dacht steeds: “Wow, dat wil ik ook wel, alleen het gevoel al van over de finish komen met applaus.” Op 9 september vorig jaar begon zij met Start to Run bij John Heemskerk, daarna meldde ze zich aan bij de CPC-groep. In de groep van onder andere Jan Groenestein heeft ze getraind. Een enkele maal zelfs een lange duurloop van 70 minuten. [red. Ook Maik heeft het gehaald, ze heeft een mooie 10 km uitgelopen. Een goede stimulans om door te gaan!]

Voor de pasta party zelf was er weer de trouwe crew met Peter, Karen en Stephan Jutte, Freddie Frauenfelder, Jos Ruiter en Ivo Verheij oftewel ‘Kok Ivo’ die ook dit jaar weer zijn vermaarde pasta’s had bereid en uitgeserveerd. Zo werd een stevige basis gelegd voor de loop op zondag. Uiteraard ook dit jaar weer enkele mini-interviewtjes met (her) startende lopers en loopsters.

Een bekend gezicht in dit gezelschap van al dan niet kersverse lopers is dat van Jaap van der Sar. Jaap, journalist/redacteur van het befaamde magazine voor motorliefhebbers Promotor, tevens reisleider, heeft 1:52” op de halve marathon staan. ‘Kijken of-ie daar ditmaal onder zou kunnen komen.’ [red. Jazeker, gelukt! Met 1:49” kan hij terugkijken op een geslaagde loop.]

Zoals Margriet Monkou, verpleegkundige in Megropa. Volgens Jan Groenestein is zij de enige van de groep die een spagaat kan maken. Niet zo gek eigenlijk, want Margriet heeft vroeger geturnd. Ze had zich via De Posthoorn ingeschreven. “Ik liep altijd wel voor mezelf, maar niet zo lang. Tot dusver vond ik het na vijf kilometer wel mooi geweest, maar nu ga ik voor de 10 km. Het is voor mij een kwestie van proberen uit te lopen, al heb ik een stille hoop dat ik onder het uur kan blijven.” [red. Dit is haar bijna gelukt: dat ene minuutje gaat er een volgende keer gewoon af.]

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

Kathelijne Baetsen, advocaat en partner bij Staderman Luiten Advocaten: “Acht jaar geleden had ik een vriendin die wilde afvallen en ging hardlopen. Ik liep met haar mee. Maar op een gegeven moment wilde ik een doel hebben, de 10 km CPC. Toen ben ik met een andere vriendin gaan trainen. Vanaf dat moment heb ik aan diverse lopen meegedaan, meestal was dat een 10 kilometer zoals de CPC, in Rotterdam en Brussel, en ook een keer de 10 mijl van Antwerpen. Mijn beste tijd op de 10 km was 50 minuten. Dit jaar dus maar eens de halve marathon proberen. Ik liep in een gezellige groep [red. ‘de snelle 21 groep’], op zaterdag omdat ik zondag niet kon. De 15 km. testloop liep ik in 1:13, dus dat geeft de burger moed. [red. Aanstormend talentje? Dat zou zomaar kunnen: Kathelijne heeft een flinke progressie gemaakt, getuige de 1:46” die ze liep!]


Mechteld: “Het is mij fantastisch bevallen. Met zo’n trainingsgroep heb je ook een stok achter de deur: bij slecht weer gà je gewoon lopen. En je gaat de duinen in wat je in je eentje niet zo snel zal doen. Het was een leuke groep waarbij wij liepen, met betrokken trainers die je oppeppen.” [red. Ook deze dames hebben het gered, in een mooie 2:12” resp. 2:19”. Stimulans om te blijven trainen!]

Nog ‘een snelle’ is Steve Hubée, IT Security Officer bij ING Verzekeringen. Hij traint al vanaf 2006 bij Haag Atletiek. Zeven jaar geleden begon hij bij wat toen Groep 10 was. “Ik heb daar niet zo heel lang getraind. Ze vonden mij te snel voor Sjaak Oosterlaken of Chris Huize. Ik kwam toen bij de groep van Theo van der Linden en Jan Slootweg terecht. Theo vroeg mij of ik het leuk vond een CPC 10 km trainingsgroep te begeleiden. Aanvankelijk was ik niet zo enthousiast omdat ik voor de halve marathon wilde gaan. Ik kon mij toen bij de groep van Cynthia Ghijsels, Jan Passchier en Lodewijk van Dongen aansluiten. Mijn allereerste 10 km liep ik in 56 minuten, op 2 januari 2011 liep ik een pr met 41 minuten. Ik heb inmiddels vier marathons rond de 3:40” gelopen en de halve in 1:36”, ik hoop daar dit jaar onder te komen. [red. Missie geslaagd in 1:35”!] Nòg sneller bleek Sjoerd Witmont. De 35-jarige bedrijfsleider bij Karver Bouwmarkt heeft zich in een paar jaar tijd ontwikkeld tot een heel rappe loper. “Ik heb jarenlang gehandbald bij Hellas in de eredivisie, daarnaast liep ik wel eens een 10 km wedstrijd, de 1 van de 4, de Laan van Meerdervoortloop, enzovoorts. Ik ben mij nu meer gaan toeleggen op het hardlopen.” Met 1:29’50” heeft hij een tijd neergezet waar veel lopers alleen maar van kunnen dromen. Chris Rous, accountmanager IT bij de luchtmacht, heeft de 10 km in 52 minuten gelopen maar heeft door een knieblessure een hele tijd op halve kracht gelopen en getraind. “Het was op een gegeven moment kiezen tussen doorlopen of stoppen. Ik kwam toen bij de CPC-trainingsgroep, en hoop met de snelle trainingsgroep tot een goede tijd te komen.” [red. En dat is gelukt. Met 1:54” heeft Chris een mooie tijd gelopen, al had hij gehoopt iets sneller te kunnen. Dat komt de volgende keer wel!] Thora Goorman, winkelmanager bij ETOS, liep al een tijdje hard. “Sporten vond ik nooit leuk, ik deed het wel maar meer om in vorm te blijven. Maar door het vele trainen begin ik hardlopen nu leuk te vinden. Mijn langste trainingsloop was tot dusver 17 kilometer dus ik moet in staat zijn om de 21 kilometer uit te lopen. Ik heb geen ambities, anders dan uitlopen. [red. Thora kan trots op zichzelf zijn. Zij heeft de halve marathon uitgelopen in de tijd die haar voor ogen stond: 2:17”!] Mendi Hundman, arbeidsbemiddelaar bij Maandag@, en Mechteld Last, Inkoper bij Concave, liepen al een hele tijd voor zichzelf. Op een zeker moment vroeg vriendin Elisah aan Mechteld of zij zin had zich op te geven voor de CPC-trainingsgroep. Dat leek haar wel wat en het kostte niet veel moeite om ook Mendi over te halen. Mendi: “Ik trainde in de zomer van 2012 al voor de 10 km, de Laan van Meerdervoortloop. Maar door slecht weer en omdat ik een keertje ziek was ontbrak de regelmaat. Ik vond het daarom wel tijd worden voor een loopgroepje.”

Senior Accountant bij Ernst & Young Marcus van Spronsen wordt in de trainingsgroep ‘Elastiekje’ genoemd vanwege zijn snelle start. Marcus is een groot liefhebber van sport en was diverse malen aanwezig bij de Olympische Spelen. Maar zelf is hij ook geen groentje meer op loopgebied. “In 2007 was de marathon van Beijing. Het accountantskantoor waarvoor ik werk is sponsor van het NOC/NSF. Deze sportorganisatie bood sponsors de mogelijk­ heid om hun werknemers onder professionele begeleiding klaar te stomen voor de marathon. Daar heb ik mij voor opgegeven. De groep werd begeleid door ex-toploper Marti ten Kate en een fysiotherapeut die ook Olympische atleten begeleid; een heel professionele crew dus. Het heeft ertoe geleid dat ik de marathon in 4,5 uur liep, dat was een jaar voor de Olympische Spelen. Daaraan heb ik uiteraard niet meegedaan, maar ik ben wel wezen kijken.” Marcus heeft de 10 km tijdens de CPC in een méér dan nette tijd (49 minuten) afgelegd. Hans Peter Seuren, in het dagelijks leven fysiotherapeut, krijgt in zijn praktijk veel lopers. “Zelf tennis ik veel maar loop daarnaast een beetje om de conditie op peil te houden. Vijf jaar geleden liep ik de CPC, maar ik had niet voldoende getraind – ik liep altijd voor mezelf – en raakte geblesseerd. Via mijn collega Menno, lid van HAAG, kwam ik bij de vereniging. Het is nu het vierde jaar dat ik hier loop en ik voel mij er prima bij. In je eentje kun je vaak de discipline niet opbrengen, in een groep wel. Als je een keertje geen zin hebt en je gaat toch, dan voel je je er na afloop wel lekker bij. De trainingen zijn goed opgebouwd, en als je die vasthoudt, leidt dat tot een goed resultaat en een aanmerkelijke conditieverbete­ ring. Zodat, als je helemaal gesloopt over de finish komt, je de volgende dag gewoon weer kunt werken. Als ik nu 1:56” loop zegt niemand dat wat, maar ik zou er dik tevreden over zijn.” (Het werd iets meer maar laten we wel wezen: het was een gruwelijk koude en zware editie, dus iedereen mag trots zijn dat hij of zij de CPC 2013 heeft uitgelopen….) Volgend jaar allemaal weer van de partij? Om het bekende motto en vaste afscheidsgroet van clubvriend Paul Kruijssen maar weer eens te herhalen: “Blijven trainen hè? Blijven trainen!!”

FvdGN   Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


City-Pier-City loop over 10 kilometer … met dank aan de echte Miranda Dat zondag 10 maart de dag van de 39e editie van de City Pier City loop zal zijn, dat ging in de loop van de tiende week van 2013 tot mij doordringen. En daarmee het besef dat als je geen zin had om naar dit evenement te kijken je vroeg uit Den Haag diende te vertrekken om elders te kunnen sporten. Debuut In 2009 maakte ik mijn debuut op dit Haagse loopfeest, waarbij de halve marathon afgelegd werd in een tijd die langer was dan wat de organisatie betreft eigenlijk de bedoeling was. Door mee te werken aan een enquête kon er een jaar later opnieuw gestart worden, zonder inschrijfgeld. Doch ik vond dat ik niet opnieuw kon maken langer dan 2,5 uur over de halve marathon te doen en ging op diezelfde dag een wedstrijd over 50 km in Tilburg (7u13’30”) snelwandelen. Een kortere afstand in Den Haag doen, dat kwam op de een of andere manier niet in mij op. De training was daar ook toen niet naar. Uit beeld Met het werken in achtereenvolgens Waag en Antwerpen raakte de City-Pier-City uit beeld, totdat een kijkje op Facebook, op vrijdagochtend, duidelijk maakt dat er mensen zijn die hun start­ nummer kwijt willen. Via Zier Running wordt eerst een startnummer van de halve marathon ter beschikking gesteld. De limiet van 2,5 uur zit er ook als alles helemaal klopt er net niet in, maar dan komt er een startnummer voor de 10 kilometer in de aanbieding. Ik aarzel geen moment en wordt de gelukkige bezitter van startnummer 2785, dat ik tegen acht uur daadwerkelijk in handen heb. Haags Weekendje Het wordt een echt Haags weekendje, want ook de zaterdag vooraf trek ik met mijn dochtertje en moeder het knusse centrum in. Waar Priscilla geconfronteerd wordt met het feit ‘even een keuze bij Intertoys’ aan de Spui maken toch iets lastiger is dan ze zich kon voorstellen. Ze had juist haar rapport ontvangen en bovendien twee weken eerder haar B-diploma gehaald voor het zwemmen. In 2009 deponeerde ik mijn huissleutel in de brievenbus van een restaurant, om alleen kleding af te hoeven geven aan het Malieveld. Het verschil is dat er nu een kloof zit tussen het finishen en de openingstijd van het restaurant en het weer is er niet naar om erg lang rond te zwerven na de finish. Informeren naar de openings­ tijden van Schaakcafé De Stulp bij de PR-man van Discendo Discimus leidt tot het voorstel zaterdagavond daar even te komen buurten. De club uit het Nationale Schaakgebouw speelde ‘s middags met twee ploegen in Leiden en een Frans/Russische grootmeester en zijn ontvangstdelegatie zouden daar die avond aanwezig zijn. Zo wordt de zaterdag op aangename wijze en in goed gezelschap afgesloten. Op een groot scherm is voetbal te zien en vervolgens blijkt, na enkele potjes schaak, dat het met de scherpte voor de zondag wel goed zit. En kom daarmee ook op

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

het idee om de zondag mijn geld thuis te laten en het met in bewaring geven van kleding en sleutel wel goed moet komen op dit kaliber evenementen. Zondag Met een start om 12:40 uur is er een comfortabel ontspannen ochtend, waarbij er ontbeten wordt en er schaakzetten op ‘online-schaken’ uitgevoerd worden. De Buienradar laat zien dat het met de hoeveelheid neerslag in Den Haag wel goed gaat komen; die staat volgens Buienradar niet in de planning gedurende de uren van het evenement. Wanneer het bijna 11:00 uur is, maak ik aanstalten om de residen­ tiele aanlooproute via Den Haag Centraal naar Malieveld te belopen, om via die route alle mogelijke barricades te omzeilen. Eenmaal op Malieveld besef je dat je als deelnemer een relaxed leventje hebt: je hoeft de problemen die een onverwacht grote modderpoel met zich meebrengen niet op te lossen. Maar vooral is er meteen die sfeer met luidde achtergrondmuziek die het ernaar maakt dat dit soort loopfeesten prachtig zijn om aan deel te nemen, ongeacht de afstand. Na het inleveren van de tas met kleding is het een kwestie van het startvak opzoeken en in beweging blijven. Waarna de echte wachttijd volgepraat wordt met een dame uit De Bilt, terwijl de massa onder leiding van een presentator in beweging wordt gehouden. Zodra het startschot voor de eerste golf geklonken heeft, zet het peloton zich in gang waarna de tweede golf al zo’n zeven minuten later in beweging komt. Via de Raamweg wordt de Javastraat bereikt, om het Louis Couperus Museum en enkele ambassades te passeren alvorens het Vredespaleis in zicht te hebben. Via het epicentrum der ambassades aan de Tobias Asserlaan wordt het statige stadsbeeld deels vervangen door het bosbeeld van Zorgvliet. Na het kruisen van de Scheveningseweg worden dit de Scheveningse Bosjes enerzijds, tegenover de sjieke Archipelbuurt anderzijds. Na Madurodam volgt een stukje duinen met zicht op het Indisch Monument en langs een fraai stukje waterpartij. Na de Iraanse Ambassade duurt het niet lang voor de verzorgingspost bereikt wordt en het keerpunt van tramlijn 9 in zicht is. Na een lusje Kapelweg wordt de Nieuwe Parklaan bereikt om de terugreis naar het Malieveld te aanvaarden. Ik vind het een fraai slotstuk: een brede comfortabele autovrije weg, slingerend en glooiend tussen het Westbroekpark en de Nieuwe Scheveningse Bosjes die via opnieuw Madurodam nog een stukje Hubertuspark laat zien, alvorens het statige stadsgedeelte te bereiken met de Haagse wolkenkrabbers met de unieke vorm in zicht. Het duurt dan niet lang meer voor lange finishlaan bereikt wordt aan de Boorlaan. Na het ontvangen van drinken en medaille volgt een kleurenblind­ heidstest bij het afhalen van de kledingtas. Na het benutten van die kleding ben ik verzekerd van een ruime uitkuierroute naar huis toe, waar het prima vertoeven is met de beelden van Parijs - Nice.

Paul Koks N.B: Paul heeft dit verslag geschreven voor de website van Dutch Road Runners


Koud, kouder koudst: de CPC 2013

Traditiegetrouw ging de CPC ’s ochtends van start met de Ernst en Bobbie kinderloop en vervolgens de 5 km loop. Haagatlete Liesbeth Voorthuijsen wist hier met een tijd van 18:36 als tweede vrouw te finishen.

Zondag 10 maart was het weer zover, voor velen toch een van de hoogtepunten van het jaar: de CPC. Ook dit jaar was er weer veel belangstelling, lang voor de sluitingsdatum waren de afstanden al volgeboekt. In totaal 35.000 lopers hadden zich ingeschreven voor een van de afstanden.

Hierna ging de 10 km ‘los’. Als altijd liepen ook op deze afstand weer vele Haagatleten mee. En hoewel er hier geen Haagatleten in de prijzen vielen, werden persoonlijke records verbeterd en goede prestaties neergezet.

De week voorafgaand aan de CPC leek de lange koude winter eindelijk afgelopen en de lente echt begonnen. Even leek het erop dat het weer net zo warm zou worden als vorig jaar, maar niets bleek minder waar. Zondag 10 maart werd een winterse dag met een gevoelstemperatuur van zeker -10 tijdens de warming-up en een echte sneeuwbui tijdens de halve marathon. Op het blubberige Malieveld konden de lopers zich omkleden en hun kleding afgeven. Het was soms zoeken naar bekenden, maar gelukkig was de hoek met de stand van Haag Atletiek gemakkelijk te vinden en daardoor een goed punt om af te spreken.

En terwijl de laatste lopers van de 10 km finishten, waren de lopers van de halve marathon bezig met hun warming up. Klappertan­ dend van de kou en hier en daar glibberend door de modder. Uiteindelijk belandde iedereen dicht op elkaar in het startvak wat met die kou ook wel weer een voordeel is. Vanwege de drukte werd in twee series gestart. Met 10 minuten tussenpauze gingen ook de laatste startvakken ‘op weg’. Volgens de speaker was de eerste Keniaan toen al bij het 4 km punt. Ondanks de kou stond langs het hele parcours veel publiek dat soms meer moest afzien dan de lopers. Na jaren van afwezigheid was de boulevard eindelijk weer in het parcours opgenomen. Onder normale omstandigheden hadden de lopers de wind op dit stuk in de rug gehad, maar met de harde en vooral koude oostenwind was het stukje omhoog voor velen een flinke tegenslag. Gelukkig ging het daarna alleen nog maar omlaag richting finish. En hoe dichterbij de finish hoe meer publiek, al maakte dat voor sommige dan niets meer uit. Bij de laatste meters voor de finish was een heel scala aan menselijke emoties op de gezichten af te lezen. En dan eindelijk de finish, soms erg snel, soms erg laat maar nooit te vroeg. De horeca van Den Haag zal niet veel te klagen hebben gehad deze zondag. In veel cafés en restaurants werden overwinningen gevierd, teleurstellingen weggespoeld en vooral veel nagepraat. Nooit meer of volgend jaar weer?

Yvette Querelle   Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Uiteraard ook bij de halve marathon veel geweldige prestaties. Wij vermelden hier slechts de Haagatleten die winnaar zijn geworden in hun categorie maar wij feliciteren iedere loper met zijn of haar eigen prestatie.

VROUW 5 KILOMETER Plts Naam 1 Esmee Teeling 2 Liesbeth Voorthuijsen 3 Judy Middelburg

Woonplaats/Vereniging the Hague Road Runners Haag Atletiek Olympus ‘70

Bruto 18:13 18:36 18:38

Netto 18:13 18:36 18:38

M65 HALVE MARATHON Plts Naam 1 Drikus Haalboom 2 Frans Bos 3 Fred Frankenhout

GJ Woonplaats/Vereniging 47 avVN 47 Dynamica 47 Haag Atletiek

Bruto 1:28:04 1:30:35 1:35:52

Netto 1:27:54 1:30:15 1:35:39

V40 HALVE MARATHON Plts Naam 1 Anja van ‘t Schip 2 Nicky Tellier 3 Helmie Ramakers

GJ Woonplaats/Vereniging 70 Loopgroep Aart Stigt 72 HagaZiekenhuis - 4 69 Haag Atletiek

Bruto 1:23:24 1:25:41 1:28:30

Netto 1:23:21 1:25:41 1:28:18

V50 HALVE MARATHON Plts Naam 1 Margriet Poel 2 Kerry Malone 3 Margit Boonzaier

GJ Woonplaats/Vereniging 62 Haag Atletiek 62 TNO - 1 59 Leidschendam

Bruto 1:34:41 1:39:51 1:40:45

Netto 1:34:15 1:39:19 1:39:06

V60 HALVE MARATHON Plts Naam 1 Gonny Houtman 2 Anne van Dijk 3 Sylvia Dingemans

GJ Woonplaats/Vereniging 51 Artemis 49 AV Gouda 51 Haag Atletiek

Bruto 1:37:45 1:40:29 1:45:28

Netto 1:37:34 1:40:17 1:44:31

Foto: Martin Simonis - Fotovaak.nl


Wat was het koud hè? Kleumend stonden wij daar als toeschouwers In die godvergeve kou Het is zondag de tiende maart en de cpc loop is aan de gang De temperaturen zijn dit jaar extreem aan de lage kant Een huiverig laagte record met af en toe een beetje sneeuw De kou is niet zo erg maar de ijzige oostenwind Striemt menig loper door merg en been Met bevroren gezichten komen ze voorbij Drinken kunnen de meesten niet meer, het lijkt meer op slurpen Maar met een door kou vertrokken gezicht moeten ze verder Ze zijn immers pas op het tien kilometer punt De volgende vijf naar de pier wordt voor sommigen een hel Stilaan begint het ook een beetje te sneeuwen De ‘toppers’zijn dan grotendeels al binnen Maar waar het werkelijk om gaat is de recreatieve loper Zwoegend en vechtend gaan ze door Met de uitdaging een goede tijd op de klokken te krijgen Gesteund door het talrijke toegestroomde publiek Aanwezig om maar niets te hoeven missen met hier en daar een dweil orkest Dit sterkt de loper die alleen verder moet Respect krijgen ze en veelal een warm aplaus Ook af en toe een schouder klop Inmiddels staan de ‘winners’ al op het podium bij het malieveld De echte winners moeten dan nog komen Die zijn gelukkig niet vergeten Ga er maar aanstaan Om zo n afstand af te leggen in wat voor weersomstandigheid ook Het blijven mensen van vlees en bloed Onder de lopers is de sfeer in de wedstrijd altijd goed Ze coachen elkaar waar het kan Eindelijk nadert voor hen de eindstreep Hopende dat het weer de volgende editie wat milder gestemd is Trekt men allemaal huiswaarts, naar de kroeg of elders Het malieveld drassig achter latend Met hier en daar een drinkbeker en verloren kledingstukken En een verlaten tent De sneeuw blijft zachtjes neer dalen op het terrein Waar net nog een walhalla voor en van sporters was Tot de vogende editie Dat is dan wel de veertigste; een jubileum dus Deze gaat speciaal worden maar voor het zover is Zijn er elf maanden verstreken Inschrijving begint op het einde van het kalender jaar in december We hebben dus nog even tijd Er kan nog van alles gebeuren Want natuurlijk een mensenleven is belangrijk Het lopen in zo’n evenement is bijzaak Auteur van de poëzie en tevens haagatleet, Gerard boon

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Bram zijn atleten op Trainingskamp Terschelling “Hee, daar zijn we weer” Ieder jaar, vaste prik, krijgen de drie “troepen” (mooi verwoord door Pim Quist) van trainer Bram Wassenaar de mogelijkheid om gezamenlijk lekker te trainen, tijdens het 3-daagse trainingskamp op Terschelling. De deelnemers komen vanuit Leiden -, Amsterdam - en Haag Atletiek. Dit jaar mooi gepland van 1 tot en met 3 maart, met een totale opkomst van 16 atleten onder leiding van head coach Bram. Op vrijdagochtend om 07:00 uur vertrokken de vier afgevaardigden van de MiLa groep: Niels Kuijken, Jeroen van Aken, Remco Mocking en Irene Aldersma, vanuit Den Haag richting Harlingen. De boot naar Terschelling mocht niet gemist worden, maar ook vroeg in de ochtend zat de snelheid er al goed in. Na een korte kennismaking of begroeting met alvast een deel van de andere verenigingen werd vaart gezet naar het eiland. Een overig deel nam een boot later. Aan wal stonden huurfietsen klaar om de tocht verder op wielen voort te zetten. Al ging dat wel met een kleine omweg door de bossen; zogenaamd om ons alvast de omgeving te laten zien. Toch kwamen we aan in het vakantie park de Riesen te Hee. Hier zaten de drie verenigingen verdeeld over drie bungalows. De eerste training ging die middag van start. Iedereen zette met veel enthousiasme de pas erin door het mooie duinlandschap. De snelheid zat er meteen goed in. Afhankelijk van wat voor tijd je had meegekregen voor deze duurloop, was het natuurlijk wel de bedoeling om ook weer de weg naar de huisjes terug te vinden. Wat een geluk dus dat Terschelling een eiland is en je heel wat moeite moet doen om op Vlieland of Ameland te belanden. Iedereen was dan ook netjes voor het donker thuis. De zaterdagochtend hadden ook de overige deelnemers zich bij de groep gevoegd en gingen we van start met lekker warmlopen. Na wat techniekoefeningen stonden een aantal series op het program­ ma van steeds: 60-45-30-15 sec. op een vals plat pad. De lunch

Alle pannenkoeken en tafels verzameld voor het heerlijke avondmaal

erna was erg verdiend. Al wisten we dat we nog ruimte over moesten houden voor de pannenkoeken die avond, genoeg energie voor nog een training en… Hessel. Na de laatste zaterdagtraining trok iedereen z’n keuken in voor het bakken van stapels pannenkoeken om het energie level op te stropen. Want jawel, Bram zat al te stuiteren om ons zijn favoriete ‘hotspot-niet-te-missen-op-Terschelling’, te laten zien. We mochten gelukkig wel op de fiets deze keer, op naar Café Hessel. We begrepen allen dat dit het beste café van Nederland was in 2010. Voor ons was het die avond het beste café van Nederland, ook in 2013! Hessel en Tess zongen het publiek los en daarna hebben we het podium laten voelen wat hardloopvoeten ook goed kunnen: ‘running to the beat’. Op zondag konden we de swing eruit rennen tijdens onze laatste duurtraining door de bossen, duinen of strand. Voordat we die middag de boot op gingen, hebben we nog even met de groep bij Café De Walvis een kop koffie gedronken om het weekend mooi af te sluiten. Alle atleten bedankt voor de gezelligheid, Bram voor de goede coaching en fantastische DansChoreo in de Hessel, Roel van Opdorp uit Amsterdam voor de organisatie en Daphne van Es voor de foto’s.

Irene Aldersma, MiLa-groep


HAAG100: een familiefeest Op de receptie waarmee de viering van 100 jaar HAAG van start ging liep een stokoude man. De twee treden van de trap in het clubgebouw waren een enorme hindernis voor hem. Zijn ogen vroegen om een arm ter ondersteuning. Ik dacht: misschien is deze man ooit kampioen polsstokhoogspringen geweest. Of was hij onze specialist op de steeplechase? En nu is hij zo kwetsbaar. Maar zielig vond ik hem niet. Zeker niet. Zijn ogen glansden. De man had de dag van zijn leven want hij was terug op de plek waar hij ooit schitterde. Eenzelfde opwinding zag ik bij één van onze jonge toppers, Sander Pupella. Hij wees op de achterkant van het jubileumboek. “Kijk, dat ben ik!” Trots op zijn prestatie en trots op zijn club. Kortgeleden heb ik Fabian Florant ontmoet. Het was een week na zijn optreden tijdens de EK Indoor. Op Facebook had hij Haag Atletiek liefkozend ‘my Dutch family’ genoemd. Tijdens ons gesprek merkte ik dat die woorden oprecht waren. We zien Fabian niet zo vaak maar hij voelt zich heel erg verbonden met de club. Vol vuur vertelde hij dat HAAG dit jaar het NK voor teams moet winnen. “Dat moet gewoon in het jaar dat je 100 wordt. Eind mei ben ik terug en dan gaan we elkaar dwingen tot een topprestatie. ‘Pressure and pleasure’, dat moet dan samen­ gaan.” Dat Fabian’s prestaties op de voet gevolgd worden binnen HAAG bleek tijdens het EK. We meldden sprong na sprong op Facebook met als gevolg dat het weekbereik van de website ook een sprong maakte. Maar liefst 2000 mensen bekeken de pagina. Ook een record. De liefde komt duidelijk van twee kanten. Het eeuwfeest verenigt mensen. Zo veel is duidelijk. We hebben nog maanden feest voor de boeg maar ik zie gebeuren dat wat we als ambitie stelden: Haag Atletiek. Mijn club. Jouw club. Onze club. Het jubileumfeest bindt mensen binnen en buiten de club. Geniet ervan nu het kan want je wordt maar één keer honderd!

Louis Hueber Jubileumcommissie HAAG Atletiek

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Jubileumboek HAAG100 De commissie Jubileumboek heeft een prachtig jubileumboek gemaakt. Het eerste exemplaar werd tijdens de jubileumreceptie door Jeroen Koelewijn aangeboden aan wethouder Karsten Klein. Daarna vond het boek zijn weg naar iedereen die een exemplaar had besteld. Een greep uit de reacties op het boek: ‘wat mooi’ ‘wat een leuke verhalen’ ‘die foto’s over de oorlog en al die andere prachtige foto’s…’ ‘de vormgeving’ ‘die verschillende soorten papier’ ‘net echte fotoafdrukken’ ‘prachtig allemaal’ ‘een subliem boek’. De pr-man van de Atletiekunie noemt het op Twitter een van de mooiste atletiekboeken ooit gezien. Het is een luxe, genaaid gebonden boek van 224 pagina’s met veel bijzondere foto’s. Het is bijna helemaal in full colour gedrukt op verschillende papiersoorten. Leden van Haag Atletiek kunnen één boek (per lidmaatschaps­ nummer) aanschaffen voor 10 euro. Een tweede of volgend exemplaar kost 25 euro per boek (de kostprijs van het boek is overigens 25 euro). Ben je geen lid van Haag, dan betaal je 25 euro. Het boek kon lange tijd online worden besteld. Dat is niet meer mogelijk. Voor het afhalen van bestelde (en betaalde) boeken of het kopen van een boek, kun je contact opnemen met Ellen Oostvogel (ellen.o@casema.nl) of Wim van Es (secretaris@haagatletiek.nl en bereikbaar op 06-42095511).

Wim van Es

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


HAAG100 Schrijfwedstrijd

Wie durft? Het schitterende jubileumboek staat vol met prachtige verhalen, verslagen, anekdotes en herinneringen. Maar er valt natuurlijk nog veel meer te schrijven over atletiek, hardlopen en HAAG. Dus: gooi die hardloopschoenen een avondje aan de kant, pak je pen, laptop of iPad en schrijf het verhaal dat al tijden ergens in je achterhoofd zit en schreeuwt om verteld te worden. Waar gebeurd of niet, als het maar over atletiek, hardlopen en/of Haag gaat. Een deskundige jury zal bepalen welk verhaal het best voldoet aan het criterium: dat loopt lekker! Bij een wedstrijd hoort een prijs. De winnaar ontvangt het HAAG100 jubileumshirt en plaatsing van het winnende verhaal in Haagse Bluf nummer 3! Spelregels: –– Kort verhaal, maximaal 500 woorden. –– Waar gebeurd of fictie. –– Inzenden als Word document voor 15 mei 2013 naar: redactie@haagatletiek.nl onder vermelding van Haag100 Schrijfwedstrijd, naam en telefoonnummer. –– Juryleden Ellen Oostvogel (redacteur), Lizzy de Wilde (journalist tekstschrijver) en Sandra Korff de Gidts (sponsor) kiezen het winnende verhaal. –– Over de uitslag kan niet gediscussieerd worden (en de juryleden zijn niet te beïnvloeden) Ter inspiratie hiernaast een kort verhaal van Lizzy de Wilde.

Vochtig zand Zou hij thuis zijn? De auto van zijn vrouw staat met een wiel op de stoep geparkeerd. Dat kan ze nog steeds niet, fatsoenlijk parkeren. Er beweegt niets. Ik veeg wat kruimels van tafel en aai gedachte­ loos de kat. Het is mooi weer. Ontluikende lente. Zo heet dat toch? Ik heb frisse lucht nodig. Ik doe mijn hardloopkleren aan, pak mijn sleutels en trek de deur stevig achter mij dicht. Ik jog de straat uit. Verderop negeer ik het knipperde oranje stoplicht en steek het drukke kruispunt over. Mijn kaken verstrakken, ik bijt op mijn tanden. Harder. De duinen in. Het smalle pad kronkelt omhoog en zit vol kuilen. Niet denken. Mijn handen zijn tot vuisten samengebald. Ik voel hoe de spieren in mijn billen en kuiten zich aanspannen. Sneller. Ik kijk strak voor mij uit. De zee ligt links. Ik zie slechts een streepje groen water in mijn ooghoek. Ik hoor de golven omslaan. Ik ruik het zout. Zweet druppelt in mijn nek. Ik trek mijn jack uit, rol hem op en knoop hem om mijn middel. Dubbele knoop. Boem. Ik lig op de grond. ‘Warm hè?’ Hij kijkt mij spottend aan, steekt een hand uit en trekt mij zachtjes overeind. ‘Gaat het?’ Ik veeg het gruis van mijn broek en raap mijn zonnebril op. ‘Mag ik een stukje met je meelopen?’ Een meeuw scheert over mijn hoofd en onwillekeurig krimp ik ineen. Hij is dus niet thuis. Het strandhuisje zorgt voor beschutting. De zon wint aan kracht en brandt op mijn rug. Ik voel zijn borstkas op en neer gaan en ruik een vage sigarettenlucht. Zijn handen zijn ruw en overal. Het vochtige zand plakt aan mijn vingers, mijn haar en zit in mijn oren. Paarden galopperen langs de branding. Mijn hart bonkt. Hij is bij mij. Als ik thuis kom ligt de kat nog steeds roerloos op de bank. Een rozenknop is aarzelend opengegaan. Ik gooi mijn kleren op een hoop en stap onder de douche. Koud. Zo koud mogelijk. Klappertandend droog ik mij af en wikkel een rafelig badlaken om mij heen. Ik kijk in de spiegel en veeg wat mascara van mijn wang. In de keuken leun ik met een kop hete koffie in mijn handen tegen het aanrecht. Aan de overkant zie ik een vrouw in badjas de gordijnen dichtdoen. Hij is weer bij haar.

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Fennie en Nel De schouders onder vele evenementen Fennie van Osch en Nel van Vilsteren: zij behoren sinds jaar en dag tot de meest betrokken leden van onze vereniging. Een gesprek over hun werkzaamheden als vrijwilligster door de jaren heen, over de perikelen rond het organiseren van grote atletiekevenementen, de relatie destijds met andere verenigingen, enzovoorts… Fennie en Nel waren vooral drijvende krachten achter heel wat soms grootschalige - atletiekevenementen die door onze vereniging (eerst V&L-TC en Olympia ’48, tegenwoordig Haag Atletiek) werden georganiseerd. In het kader van het jubileumboek spraken Liliane Mandema, Marleen Westhoff en Henk Verploegh met hen. Fennie en Nel vertelden honderduit over hun ervaringen. Fennie: “Wij zijn begin jaren tachtig, 1984/1985, bij de wedstrijd­ organisatie betrokken geraakt. De competitiewedstrijden mochten toen niet op de Laan van Poot gehouden worden omdat wij geen kunststofbaan hadden. We hadden toen een sintelbaan waarop de kleinere wedstrijden werden gelopen. Voor de grotere evenementen moesten wij uitwijken naar Sparta aan de Zuidlarenstraat, dat deed de groep voor ons met Cor Fromberg, Ad de Groot, Hedy Burger en Dicky van Amerongen ook al. Dat hele clubje organiseerde alles

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

voordat wij aantraden. Om de week was er wel een wedstrijd. Het was één grote ramp, want het was de baan van Sparta en je moest met Sparta overleggen over de openstelling van de kantine en dergelijke. Wij moesten van alles meenemen, kogels, discus, enzovoorts. Bepaalde zaken die bij de baan hoorden zoals start­ blokken, hoogspringpalen en dergelijke waren opgeslagen in het hokje van de terreinknecht. Die had de sleutel maar kwam je daar, dan was de sleutel er niet. Dat soort ongein had je dan.” Nel: “Sparta berekende overal kosten voor. Wij gingen op een gegeven moment in de Portocabin zelf onze voorzieningen treffen. Kwamen we daar, was de kantine nog niet open, of de kleedruim­ ten zaten nog op slot. Maar wij wilden koffie en hadden zelf een koffiezetapparaatje meegenomen. Maar dat mocht niet van Sparta, alles moest met consumptiebonnen die we konden ophalen in de kantine. Dat gold ook voor juryleden en dergelijke. Sparta had een geluidsinstallatie en die mochten wij huren voor 150 gulden. Sparta redeneerde dat wij dik verdienden aan de wedstrijden, we zouden het wel kunnen betalen. De verstandhouding met onze collegaatletiekvereniging was toentertijd niet erg gezellig. Gelukkig is dat enorm verbeterd.” Fennie: “Tot 1990, toen de Laan van Poot de kunststofbaan kreeg, gingen we met ons hele hebben en houwen naar Sparta, dat wil zeggen voor de grote wedstrijden. Wij hebben wel de competitie­ finale georganiseerd, dat was op 10 juli 1988. Onze polsstokhoog­ springer miste toen jammer genoeg de aanvangshoogte waardoor wij net geen kampioen werden.”


Open Haagse Kampioenschappen Nel: “In die jaren hadden we altijd in augustus de open Haagse kampioenschappen, dat was ‘onze wedstrijd’, van Olympia ’48 en V&L-TC. De atleten kwamen van heinde en verre. De wedstrijd stond goed aangeschreven. Je had toen nog geen computer­ systeem, alles ging met de hand. Bij de open Haagse Kampioen­ schappen was je twee weken van tevoren bezig. Het was een heel geregel, je had twee dagen van elf tot zes, met elf series op de honderd meter, de halve finales en de finale. De competitiefinale werd heel grondig voorbereid. In de Haagse Courant-bus zaten twee teams punten te tellen met van die puntentelboekjes. Het ene team stond onder leiding van Ton van Deursen, het andere onder leiding van Hedy Burger. Om vergissingen te voorkomen deden beide teams dezelfde tellingen en als er iets niet klopte, moest er opnieuw geteld worden. Daarna alles intypen! Zo ging dat.” Fennie: “Een competitiewedstrijd was nog redelijk makkelijk te organiseren, maar met de Haagse Kampioenschappen kreeg je een paar weken van tevoren de A-formulieren binnen, dan begon ik alvast met indelen. Nu gebeurt alles digitaal, maar ik moest een lijst maken met namen van atleten die aan verspringen mee wilden doen, of aan de honderd meter, enzovoorts. Dat resulteerde in volle blocnotes en vervolgens het opmaken van de lijsten. Honder­ den telefoontjes kregen wij, mensen die belden dat ze toch niet of toch wel meededen, dan ging je maar weer doorstrepen, en toch nog vriendelijk blijven. Voorbeeld: we hadden een keer een heel goede midden afstandloper die het presteerde om de avond voor het evenement te bellen of-ie nog mee kon doen. Maar ja, alles was al geregeld. Hij drong aan, het was zó belangrijk voor hem. Ik vroeg hem nog waarom hij niet eerder had ingeschreven, maar ik liet mij overhalen. En wie kwam er de volgende dag niet opdagen? Juist. Later las ik in een krant dat hij op het laatst besloten had om mee te doen aan een loopje waarbij hij geld kon verdienen. Woest was ik.”

hemel en aarde bewogen want ze wilden vertrekken, uiteindelijk is dat met veel kunst- en vliegwerk gelukt.” “We hadden een opening met parachutisten, die landden op het middenterrein met vlaggen van de KNAU, de club enzovoorts. Dat was heel spectaculair.” “Het was prachtweer en er waren veel mensen, de club heeft toen 30.000 gulden verdiend. Dat was wel heel mooi. Dat kwam ook door tv. Dat is het voordeel van een NK Senioren, daar komen tv en dus ook sponsors op af.” Nel: “De voorbereidingen van het NK werden lang van tevoren in gang gezet, zeker driekwart jaar van tevoren. Wij kwamen dan bij Joop Kant of Fennie bijeen. Het was een hele klus. Je moest van alles regelen en alles moest picobello in orde zijn, tot en met de markeringen op de baan, maar de KNAU deed zelf nauwelijks iets.” Fennie: “Het is tegenwoordig iets beter geregeld geloof ik, maar destijds werd van de verenigingen verwacht dat ze het allemaal zelf moesten organiseren. Je kreeg er weinig voor terug, zelfs een etentje kon er niet af.”

Vijfjarenplan Nel: “We hebben op een gegeven moment een vijfjarenplan gemaakt. Met als einddoel de organisatie van het NK Senioren. De eerste wedstrijden waren de districtskampioenschappen, dat was meen ik in 1992. Wij hebben dat een keer gedaan voor West 2. In 1994 hebben we het NK Jeugd georganiseerd, verreweg de moeilijkste, en in 1996 het NK Senioren. Joop Kant en Ed Meeuws uit Rotterdam waren de organisatoren. Er werd wat gebouwd en gesjouwd, tribunes, portacabins.” Fennie: “Cok van der Hoeven heeft toen een week vrij genomen. Ik kwam met allemaal schoon­ maakspullen het hok bij de Hellas tribune schoonmaken, daar zouden de technisch gedelegeerden gaan zitten maar het zag er zo smerig uit. Die Open Haagse Kampioenschappen zijn overigens wel door blijven gaan maar het werd steeds kleiner en minder. Op een gegeven moment zijn we er maar mee gestopt.”

Indoorwedstrijden in Houtrust Fennie: “Waar wij ook bij betrokken waren, was Houtrust. Daar werden indoorwedstrijden gehouden, elke winter weer. Je had de NK junioren en senioren, twee weekenden lang. Er waren ook gewone wedstrijden en instuiven die wij zelf organiseerden. Theo Wentinck had toen de Indoor Cup verzonnen, een soort competitie­ finale op één dag. We nodigden mannen en vrouwen van de eredivisieclubs uit om mee te doen. Het programma hadden wij zelf bedacht. Alle onderdelen zaten er in, met aan het eind de vier keer tweehonderd meter. Er zijn toen wel Nederlandse records gesneuveld. Aan het eind van de dag had je twee ploegen, mannen en vrouwen, die Nederlands Kampioen werden. Dat waren heel leuke wedstrijden. Die wedstrijd is één keer geïntegreerd met een meerkamp interland tussen Nederland, België, Frankrijk, Portugal en Tsjechië. De Atletiekunie vroeg aan ons of wij dat wilden organiseren in een weekend. De eerste dag was de meerkamp, de tweede dag was de Indoor Cup, enigszins aange­ past omdat er atleten waren die daags ervoor aan de meerkamp hadden deelgenomen. Ook dat was een heel geregel. Zo moesten wij met de bus ploegen ophalen van Schiphol. De Portugese ploeg was er al, maar hun polsstokken waren bij de Spaanse ploeg en die was nog onderweg. Wij hebben daarop na protest van de Portugese coach gewacht. Uiteindelijk moesten we die polsstok­ ken helemaal achteraan Hal 28 afhalen, in de hangar, en die hebben wij toen met de hele bups naar het BelAir Hotel gebracht.” “Wij hebben ook een keer of drie B-jeugd interlands georganiseerd in Houtrust, samen met Noord West Rhein Falen en Rheinland Pfalz. De Atletiekunie vroeg aan ons om dat te organiseren.”

Het NK Senioren Fennie: “Bij het NK senioren in 1996 stonden twee portocabins opeengestapeld naast het hokje van de terreinknecht, bij de finish van de 100 m. In de bovenste zaten de microfonisten, wij zaten onderin. De vrijdag ervoor zouden die portocabins bezorgd worden, maar ze mochten niet het terrein op omdat het schade aan de baan zou opleveren. Dan maar langs de kantine maar ze konden er niet door. Paniek omdat die lui de spullen hadden afgeleverd en wilden vertrekken. Maar ja, die cabines moesten wel de baan op waar niet op gereden mocht worden. We hebben

12-uurs estafette Nel: “Verder hebben wij tien jaar lang de 12-uurs estafette georganiseerd, in 1988 was de eerste keer. Michel (van Osch) heeft dat ooit verzonnen. Hij kwam op dat idee na de 24-uurs estafette in Apeldoorn, dat was echt heel leuk. Wij gingen er altijd met een paar ploegen heen, soms twee vrouwenploegen en twee mannen­ ploegen, tentjes mee, kinderen mee, het was één grote camping.” Fennie: “Vooral die ene keer, toen het 24 uur regende. We hadden geen droge draad meer aan ons lijf en geen droge spullen bij ons, alles was nat. Vreselijk! Hahaha.”

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Fennie: “Een team bestond uit tien mensen die rondjes van 1700 meter door een park liepen. De wedstrijdcategorie liep op volgorde. Wij liepen met vijf mensen per ploeg, vierentwintig uur achter elkaar, met af en toe wisselen. Sololopers waren er ook, zoals onze eigen Herman Vredeveld, die heeft een of twee keer meegedaan. Marja van der Meulen en Peter Kriek waren er ook bij. Marja had macaroni gemaakt en Peter nam altijd hazelnoottaart mee. Als je er al naar wees was het: “Nee, niet van snoepen, dan doen we pas als het afgelopen is!” Eén keer maakten we na afloop de doos open…. Helemaal onder de mieren, het zag er zwart van! Die beestjes hebben een feestmaal gehad. Achteraf denk je: wie zet die doos nou op het gras neer? Die ene keer dat het weer zo slecht was liep Jaap Turkenstein mee. Hij had al een paar uur van tevoren aangegeven dat hij er geen zin meer in had. Niemand had meer een droge draad aan zijn lijf. Jaap is toen een zak patat gaan eten waar iedereen bij zat. En Peter Kriek viel overdag opeens in slaap op een afvalzak. ’s Nachts ging het gewoon door, je kon nauwelijks slapen en dan werd je gewekt door Marja van der Meulen.” “Wij organiseerden de 12-uurs estafette rond de langste dag van het jaar, van negen tot negen, dan is het nog licht. Wim, Eppo van de Burg, Anneke de Pater en Charlie Beekhuizen waren bij de organisatie betrokken. In 1989 zou de baan gerenoveerd worden. In 1990 is het nog wel doorgegaan met een alternatieve route. Wij hadden het tien jaar gedaan en dachten: het is wel genoeg, nu gaan we weer iets anders doen. De organisatie is prima overgeno­ men, aanvankelijk door Leo Tolboom en Dick. Leo heeft dat laatste jaar nog met ons meegelopen. Vorig jaar is het niet doorgegegaan. Nu is het de 9-uurs geworden, omdat er op het laatst alleen maar interne ploegjes aan meededen. In het begin had je groepen uit Biddinghuizen, België, er waren Engelse ploegen en ook solisten. Die solisten doen het nog wel goed.” Nel: “Vrijdagavond waren we er al voor het inschrijven van de teams, overnachten in het clubhuis. Zaterdagmorgen ontbijten, zondagmorgen ook, daarna clubhuis opruimen en dan naar huis. Tellen ging aanvankelijk met de hand en briefjes. Je moest zorgen dat dat elke ronde werd geteld, dat briefje moest je inleveren bij de start en dat werd opgeslagen en voor de uitslagen bewaard. We hingen ze ook op borden voor de solisten. Die borden had Martin de Pater gemaakt, hij heeft ook die onverslijtbare gele kar gemaakt.” De Duindigt Cross Fennie: “Dan was er nog de Duindigt Cross. De locatie was de Duindigt renbaan. Financieel was het nog een heel gedoe om dat rond te krijgen: we wilden altijd sponsors hebben, maar de

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

Gemeente Den Haag wees naar Wassenaar en de Gemeente Wassenaar naar Den Haag, dus niemand kwam over de brug met geld. De Duindigt Cross was toentertijd onderdeel van de crosscup, met de Warandeloop in Tilburg, de Sylvester Cross in Soest en de Mastbos loop in Breda. Er zaten veel Belgische crossers bij. Studio Sport was daar altijd bij, we hadden dus ook sponsors. De hele renbaan inclusief tribunes hadden we op die dag tot onze beschikking, evenals die grote lotto-toto hal met al die loketten waar je de startnummers kon ophalen. Erik van der Klauw deed daar de administratie. Bij de Duindigt Cross kwam de hele Nederlandse top, met internationale grootheden als Miel Putte­ mans en Carlos Lopes. We hadden standjes staan. De cross ging over de renbaan en het stukje bos daarachter. Je had de start met die mooie startwagen, waar normaal de paarden achter starten. Die wagen kwam altijd uit Wolvega. Na de start ging de auto rijden en de lopers renden er achteraan; daarna klapten de hekken aan weerskanten van die wagen dicht. Heel apart.” “De Duindigt Cross was altijd de tweede zondag van december, maar op een gegeven moment had je de EK Cross. We zijn toen verhuisd naar januari maar toen kwam de klad erin, we moesten als club geld bijleggen. Duindigt ging toen ook een beetje tegen­ werken, dure consumpties afnemen en dergelijke. Op een gegeven moment zijn we ermee gestopt. Er zijn wel stemmen opgegaan om er nieuw leven in te blazen, maar je moet wel sponsors hebben.” CPC Nel: “De CPC is door Cor Fromberg bedacht. Het eerste jaar werden de atleten allemaal met de bus naar Scheveningen gebracht en van daar uit moesten ze teruglopen naar het Lange Voorhout.” Fennie: “Er was een ontvangst in De Groenmarkt, daar werden de prijzen uitgereikt. Ze kregen altijd een door Cor en zijn echtgenote Fiep aangeschaft beeldje. Die loop is uitgegroeid tot een halve marathon en uiteindelijk tot het mega-evenement dat het nu is geworden. Er zijn er inmiddels 39 edities gelopen. Leuk om te vertellen: Michel is in 1983 als laatste gefinisht in 1:45”, wat nu een heel goede tijd zou zijn! De tijden zijn nu anders, er doen onnoemelijk veel meer mensen mee dan vroeger maar de snelheid is, in de breedte gezien, wel afgenomen.” Nel: “Een verklaring kan zijn dat ‘de trimmers’ zoals ze toen werden genoemd, keihard trainden. Mijn man Wim heeft ook een keer de marathon binnen de drie uur gelopen, welke ‘gewone’ trimmer kan dat tegenwoordig nog? Er werd heel hard getraind.” Fennie: “We waren ook nog betrokken bij de crossjes, de jeugd­ cross, de prestatielopen en de coopertesten van Joop Teljeur. Laten we die vooral niet vergeten, dat waren evenementen die menig oudere loper nog in het geheugen gegrift staan.” Fennie: “Het is voor ons begonnen in 1984 en in 2003 zijn wij ermee gestopt. Het is mooi geweest! Op een gegeven moment moet je wel stoppen, want als je door blijft gaan, kom je er nooit meer van af. Maar we hebben met al dat georganiseer en alle zaken daaromheen een ontzettend leuke tijd gehad. We hadden het voor geen goud ter wereld willen missen.”

FvdGN


  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Haag Atletiek, van jaar tot jaar, 1924 - 1937 (deel 2)

1924 De Trekvogels krijgen een eigen terrein. Het bovenstaande schrijft secretaris Wim Mulder op 23 januari in het jaarverslag. Bij de Olympische Spelen in Parijs heeft V&L veel troeven in handen: Oscar van Rappard, Henk Keemink, Menso Johannes Menso, Jan van Kampen, Jan Cornelis de Vries, Hannes de Boer en Ad Paulen. De Spelen zijn alleen voor De Vries een succes. Hij maakt opnieuw deel uit van de estafetteploeg 4 x 100m. In de derde serie loopt deze ploeg

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

42.0, een evenaring van het wereldrecord dat Groot Brittannië twee series eerder liep. Vier series later brengt Amerika het record op 41.2. In de finale wordt Nederland derde, achter de Amerikanen en Britten. Paulen vertrouwt op de 800 meter teveel op zijn eindsprint en beantwoordt een demarrage van een outsider te laat. Hij komt in de halve finale als vierde over de finish met een paar decimeter achterstand op nummer drie en is met 1.57.0 uitgeschakeld. Ook op de 400m komt hij niet verder dan de halve finale

(48.1). Van de overige V&L-ers komen alleen Van Kampen (100m) en Oscar van Rappard (110mh) door de series heen. Daarna stranden ook zij. Haarlem wint de PH-beker. V&L komt er niet aan te pas. V&L houdt wel de 400 meterkampioen in huis. Menso wint in 52.2. En V&L heeft een snelle wandelaar. Keemink wordt met 17.56.8 Nederlands kampioen 3500 meter wandelen. Oscar van Rappard wordt de eerste Nederlands recordhouder op de 400 mh (58.4). Ad Paulen loopt in Parijs 49.0 op de 400m, een Nederlandse record dat dertien jaar blijft staan. Hannes de Boer, lid van Te Werve en V&L, tilt op 27 juli het Nederlands record verspringen over de zeven meter heen (7.04). Een paar dagen eerder, op 8 juli, sprong Albert Heynneman in Reckling­ hausen verder: 7.22m. Ons is niet bekend waarom deze sprong niet als Nederlands record is erkend.

De eerste officiële Dwars door Den Haag doet zijn naam eer aan. De estafette voert van het Bezuidenhout naar de Houtrust-


weg. De publieke belangstelling is enorm. Honderden fietsers volgen de lopers. ‘Bij de Aert van der Goesstraat liep het spaak. Met moeite maakten we baan voor Oscar van Rappard, die zich tusschen fietsen doorslingerde en de estafettestok overgaf aan Ch. Bovens, die in razend tempo den “papyrusrol” overbracht naar J.C. de Vries, den man die de blijde boodschap der victorie aan het einddoel bracht.‘ De winnende tijd van V&L is 22.02,8. De Trekvogels hebben 19 seconden meer nodig. 1925 V&L wordt derde bij de strijd om de PH-beker. Henri Thesingh, die in 1927 lid wordt van V&L, wordt als lid van de voetbalvereniging Sparta-Den Haag Nederlands kampioen hoogspringen met 1.75. Een jaar later gaat hij op herhaling met 1.80. Hannes de Boer viert het eerste van zijn zes Nederlands kampioenschapen verspringen. Hij verbetert ook zes keer het Nederlands record. Zijn record uit 1928 (7,37m) blijft staan tot 1951.

1926 Ad Paulen vertrekt naar Haarlem. De Haagse verenigingen kunnen slechts twee Nederlandse kampioenschappen vieren: Frank Kroese, voor korte tijd weer lid van V&L, wordt kampioen polsstokverspringen met 8.47. Hygiea wordt Nederlands kampioen op de 4 x 100m. De Haagse gymnastiekvereniging zal dit kunstje herhalen in 1927, 1930 en 1932. Dwars door Den Haag wordt gewonnen door AV 1923. Naast de politie verleent de padvinderij grote medewerking. Er zijn 100 padvinders over het parcours verdeeld. Zij zorgen onder meer voor het padvinderssein. ‘Er was nml. afgesproken dat bij het startschot op “Overbosch” de padvinders door fluitsignalen en vlagzwaaien het teeken van vertrek zouden doorgeven en dit ging zóó vlot, dat toen om 7 uur 2 minuten

Amsterdam 24 juli 1927. Hannes de Boer springt een NR met 7,30m

bij “Overbosch” gestart werd, om 7 uur 5 minuten reeds bij “Houtrust” bekend werd, dat de start had plaats gehad.’ Een ‘Haagsch hondje’ zorgt voor een incident. Het beestje ‘hapte lustig toe‘ in de kuiten van één van de deelnemers en het brengt een andere deelnemer ten val. Nadat tijdens de prijsuitreiking bekend wordt dat Koningin Wilhelmina de NAU het predicaat ‘Koninklijke’ heeft verleend wordt het Wilhelmus ingezet. 1927 V&L wordt derde bij de wedstrijd om de PH-beker. Henri Thesingh wordt, nu als V&L-er, kampioen hoogspringen (1.76) en Hannes de Boer wordt met 7.30 verspringkampioen. C.C. Peters van De Trekvogels herhaalt de prestatie die hij een jaar eerder als lid van de Haagse atletiekvereniging Graaf Willem II leverde; hij wordt Nederlands kampioen op de 25 km (1.34.27,8). Ook in 1928 en 1929 zal hij deze titel in de wacht slepen. Opnieuw succes voor Henk Keemink, de wandelaar van V&L. Hij wordt Nederlands kampioen 1500 meter in 6.24.8. Dat De Zwaluwen niet alleen lopers in de gelederen hebben bewijst J. Hoogendijk. Hij wordt Nederlands kampioen speerwerpen met 47.50. Aad de Bruyn begint als 17-jarige met atletiek bij de Haagse gymnastiekvereniging Olympia. V&L wint Dwars door Den Haag.

1928 De Olympische Spelen van Amsterdam zijn de eerste Spelen waarbij vrouwen mogen meedoen aan de atletiekwedstrijden. Lien Gisolf, lid van de Haagse damesgymnastiekvereniging Hygiea, is de eerste Nederlandse atlete die een Olympische medaille behaalt. In Amsterdam springt ze, nog maar net 18 jaar, 1,56 hoog. Goed voor zilver. Daarvoor, op 3 juli 1928, had zij in Brussel met 1,582 m een wereldrecord gesprongen. Later zal ze haar eigen wereldrecord nog tweemaal bijstellen, in 1929 naar 1,608 m en in 1932 naar 1,623. De talenten van Lien waren ontdekt op het sportveld Stokroosplein. De andere Haagse vrouwen die aan de Spelen meedoen - lid van Hygiea of Te Werve - komen niet tot opzienbarende prestaties. De prestaties van de V&L-ers in Amsterdam zijn wisselend. De hoogspringers Joop Kamstra en Henri Thesingh komen niet door de kwalificatieronde, Nol Wolf stapt uit op de 5 km, maar Hannes de Boer haalt met 7.32 een keurige zesde plaats bij het verspringen. Thesingh prolongeert zijn Nederlands kampioenschap hoogspringen met 1.76. Wolf wint in Utrecht voor vele duizenden toeschouwers de vierde editie van de Singelloop. Hannes de Boer brengt in Londen het Nederlands record verspringen op 7.37. Dit record blijft 23 jaar staan. Achter Haarlem en AV 1923 wordt V&L derde bij de strijd om de PH-beker. Vanwege de Olympische Spelen dit jaar geen Dwars door Den Haag.

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


1929 V&L behaalt weer het Nederlands kampioenschap op de 4 x 100m. De voorzitter van V&L, D.J. de Vries, wordt voorzitter van de KNAU. Bij V&L draagt hij de voorzittershamer over aan Kurt Löwenberg. V&L organiseert op Houtrust de wedstrijd om de PH-beker. Haarlem viert zijn zesde achtereenvolgende kampioenschap. In het gemeentebestuur wordt voor het eerst gesproken over een sportterrein aan de Laan van Poot. B&W denkt aan een sportpark met drie of vier sportvelden. Dwars door Den Haag wordt opnieuw gewonnen door V&L.

De winnende V&L-ploeg, vlnr: W. Wolf, J. Smit, Van Raad, F. Lap, Geert Bijlstra (niet zichtbaar), J. Wolf, Nol (A.) Wolf, Jan Weber, Jan Krijgsman (met omgekeerd startnummer) en Jaap Both. KNAU-voorzitter Dick de Vries feliciteert Jan Weber, die zijn startnummer is kwijtgeraakt.

1928, Singelloop Utrecht, ‘A.A.W. Wolf van “Vlug en Lenig” uit den Haag passeerde als eerste de finish in 15 minuten en 2 3/5 seconden’.

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


1930 V&L vaart een rustige koers onder voorzitter Kurt Löwenberg. De Trekvogels doen hetzelfde onder voorzitter W. Mulder. Ruim achter Haarlem, maar ruim voor Pro Patria wordt V&L tweede bij de strijd om de PH-beker. Dwars door Den Haag start op de Carel Reinierskade hoek Bezuidenhout en voert naar de Kranenburgweg, hoek Van Boetzelaerlaan. Er doen 25 ploegen mee, waaronder diverse ploegen van voetballers, zoals VUC, DHC, Feijenoord en DFC. Zie ook de V&L-brief hiernaast van 19 mei 1930 aan het bestuur van DFC. AV 1923 wint de wedstrijd. 1931 V&L is de eerste Nederlandse kampioen op de estafette 10 x 100m (1.51.9). Bij de strijd om de PH-beker wint V&L de bronzen plak. Dwars door Den Haag gaat dit jaar van de Statenlaan, hoek Van Boetzelaerlaan naar het VUC-Stadion. Er is gekozen voor het VUC-stadion omdat dat geld oplevert: de toegangsprijs voor het publiek bedraagt ƒ 0,25. De wedstrijd staat open voor ‘Alle Specifieke Athletiekvereenigingen, Voetbalvereenigingen, Gymnastiekvereenigingen, Korfbalvereenigingen. Alle geuniformden t.w. Politie, Maréchaussée, Militaire Politie, Land- en Zeemacht, Padvinders­ vereenigingen’. AV 1923 wint in 20.24.1. Vijf seconden later finisht Feijenoord als tweede. 1932 De Trekvogels en V&L laten de Olympische Spelen in Los Angeles aan zich voorbij gaan. Lien Gisolf van Hygiea doet wel mee en wordt vierde bij het hoogspringen met 1.58. Opnieuw brons voor V&L bij de wedstrijden om de PH-beker. V&L heeft twee Nederlandse kampioenen: Wim Geurts op de 400m (50.2) en Anton Jansz bij hoogspringen (1.75). Aad de Bruyn behaalt als lid van Olympia zijn eerste Nederlands kampioenschapschap. Hij wint het kogelstoten met 13.23.5. Hij verbetert het Nederlands record kogelstoten (links en rechts) tot 23.62. Links stoot hij 10.38.5 en rechts 13.23.5. In 1935 komt hij tot 26.42 (11,64 en 14,78). De Trekvogels bestaan 10 jaar en vieren dat door als eerste te eindigen in Dwars door Den Haag, vóór V&L en De Zwaluwen. De start is dit jaar op de Boulevard bij de Wandelpier, de finish op het sportterrein Stokroosplein. De wedstrijd verloopt ‘zonder zoo goed als eenig incident, ware het niet dat ’n weerbarstige Scheveninger met z’n fiets ’n S.V.V.’er heeft aangereden, hetgeen den wakkeren Schiedammer echter niet belette hard door te rennen.’ In november vindt bij De Trekvogels een paleisrevolutie plaats. Zeven actieve leden en ettelijke donateurs verlaten de club. De leden die overblijven zorgen voor een lawine aan activiteiten. 1933 De Trekvogels lanceren De Rijzende Zon, een trainingsplan dat moet leiden tot deelname van Trekvogels aan de Olympische Spelen in 1936.

Het eerste nummer van Athletiek, het clubblad van De Trekvogels, verschijnt. De ambities spatten van het papier. Zo zijn er speciaal voor De Trekvogels geschreven artikelen van Olympisch kampioen

800m Thomas Hampson over middel-afstandtraining en van Dr. Otto Peltzer, wereldrecordhouder 880 yards, over Körperbildung in der Deutschen Schülerziehung. W.F. van Leeuwen schrijft over Mental-Training: ‘Trekvogels, de mental training is een onderdeel van ons driejarig trainingsplan.’ Ook de KNAU profiteert van de frisse wind bij De Trekvogels. In het Gouden Jubileumboek der KNAU is te lezen dat de KNAU rijp was voor een betere organisatie. ‘De basis hiervoor werd gelegd in de Haagse vereniging De Trek­ vogels, die in 1933 in eigen kring met een perfecte organisatie voor de dag kwam en waaruit de leiders zouden voortkomen, die aan de K.N.A.U. een organisatorisch apparaat zouden schenken, waarmee eindelijk een einde werd gemaakt aan zeer ongezonde verhoudingen.’ Het ledenaantal bij De Trekvogels groeit explosief. In november 1932 telde de vereniging slechts 32 actieve leden. Nog geen jaar later, op 28 augustus om tien minuten over half één, wordt de honderdste actieve Trekvogel genoteerd. Het is de zeventienjarige, van VUC afkomstige, Tinus Osendarp. Na enkele weken trainen wordt dit supertalent al derde bij het Nederlandse kampioenschap 100m. Om van het predicaat ‘loopvereniging’ af te komen trekt De Trekvogels een nieuwe trainer aan, Jan Blankers. De door De Trekvogels in het Haagsche Bosch georganiseerde Boschloopen trekken 125 deelnemers en, dankzij een ongekende reclamecampagne, 7000 toeschouwers. In alle Nederlandse bioscopen is de tien minuten durende Boschloopfilm te zien. Nog een organisatorisch hoostandje van de Trekvogels: de Provinciale 1933 (P ’33). Het NRC en Het Vaderland berichten hierover: ‘Hetgeen wij gisteren op het gebied van organisatie hebben gezien, is stellig eenig in de Nederlandsche athletiek. Den Haag beleefde de primeur van den grootsten athletiek-wedstrijd die ooit in ons land op één dag werd verwerkt en als er nu Duitschers op het terrein zijn geweest, dan hebben zij kunnen zien, dat zij waarlijk niet het monopolie bezitten van het regelmatig en ongestoord afwerken van een programma, hetwelk alleen al door zijn omvangrijkheid honderd en één voetangels en klemmen kende. – Het was perfect, in één woord voorbeeldig. Toch waren er niet minder dan 674 inschrijvingen, die 500 deelnemers vertegenwoordigden.’ Terwijl De Trekvogels bezig zijn met hun ambitieuze plannen organiseert V&L op Houtrust de PH-bekerfinale. Haarlem wordt voor de tiende achtereenvolgende keer landskampioen. V&L wordt tweede. Met een worp van 40.18 behaalt Aad de Bruyn zijn eerste nationale titel bij het discuswerpen. V&L wint goud op de 4 x 400m (3.25,1). Het parcours van Dwars door Den Haag voert opnieuw van de Boulevard naar het sportpark Stokroosplein en is opnieuw een Haags onderonsje: V&L wint, vóór De Trekvogels. Uit de uitslag blijkt ‘hoe kranig de ploegen van de verschillende voetbalverenigingen zich in dit athletisch milieu hebben gehouden. Feijenoord, D.H.C., V.U.C. en S.V.V. behoorden bij de eerste tien.’ In oktober start De Trekvogels een nieuwe activiteit: handbal. In het stadhuis komt het ontwikkelingsplan voor een sportterrein aan de Laan van Poot weer ter sprake. Er wordt een sintelbaan aan het oude plan toegevoegd. Het nieuwe plan voorziet in twee sportvelden en een sintelbaan met middenterrein. 1934 Een stapje vooruit voor de vrouwenatletiek. Prinses Juliana stelt een permanente wisselbeker ter beschikking voor de jaarlijkse clubkampioen bij de vrouwen. Pas in 1977 komt de beker voor het eerst naar Den Haag. V&L wordt weer tweede bij de wedstrijden om de PH-beker. Vooral dankzij Tinus Osendarp beginnen de plannen van De Trekvogels resultaat af te werpen. In het Mussolini-Stadion in Turijn   Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


behaalt twee prachtige derde plaatsen, op de 100 en 200m. Beide nummers worden gewonnen door het fenomeen Jesse Owens. Op de 4 x 100m verspeelt Osendarp het brons door in kansrijke positie het stokje te laten vallen. De ene versie zegt dat de Duitser Hornberger Osendarp raakt, die daardoor het stokje verliest. Volgens een andere versie is er van contact geen sprake geweest en heeft Tinus het stokje ‘gewoon’ laten vallen. Het Nederlandse protest loopt op niets uit.

Tinus Osendarp strijdt met de Duitser Hornberger om de derde plaats. Dan valt het stokje.

Amsterdam, 4 augustus 1935. Aad de Bruyn wordt in Olympia-shirt Nederlands Kampioen met een stoot van 14,56 m.

wordt de 18-jarige Tinus bij het Europees kampioenschap derde op de 200m. De Nederlandse estafetteploeg, met Osendarp en de V&L-er Bob Janssen, komt tot brons. De Trekvogels winnen op 12 Mei Dwars door Den Haag. Voorzitter Roel Hoogeveen is opgetogen. ‘Kerels! Wat een bezielende kracht gaat er uit van jullie prestaties op dezen gedenkwaardige Zaterdag… Onweerstaanbaar wordt uit de clubgeest, uit de clubliefde, uit de fighting spirit van 12 Mei, een werkelijk “geel gevaar” geboren! Ik ben trotsch op jullie!’

Ook de V&L-ers Marten Klasema en Hans Houtzager komen in actie in Berlijn. Houtzager komt 20 cm te kort om de kwalificatie-eis bij het kogelslingeren (46 meter) te halen. Klasema haalt bij het verspringen de kwalificatie-eis (7.15) niet. Bij het hinkstapspringen lukt hem dat wel. In de finale wordt hij 15e met 14.55. Hans Geul van V&L is reserve voor de estafetteploeg; hij komt niet in actie. Osendarp evenaart en verbetert een Nederlands record: resp. 200m in 21,1 en 300m in 33,9. V&L organiseert op 23 augustus op Te Werve de wedstrijd om de PH-beker en wordt achter AAC en Haarlem derde.

1935 Osendarp wordt tweevoudig sprintkampioen met 10.7 en 21.0.3. Nog een imposante carrière dient zicht aan, namelijk die van Hans Houtzager. Hij wordt kogelslingerkampioen met 40.64. Tot en met 1940 lukt hem dat als V&L-er nog vier keer. Vanaf 1942 viert hij zijn kogelslingerkampioenschappen als PSV-er. De recordwedstrijden op Te Werve, ter gelegenheid van het 12,5-jarig bestaan, trekken 6000 toeschouwers. Op 1 augustus verschijnt voorlopig het laatste nummer van Athletiek. De clubberichten van De Trekvogels verschijnen tot 1939 in een speciale Trekvogels-editie van de Atletiekwereld, het officiële orgaan van de KNAU. Over de aanleg van een sportterrein aan de Laan van Poot is nog geen beslissing gevallen. 1936 Voorafgaand aan de omstreden XIe Olympische Spelen in Berlijn doet de volledige Olympische ploeg mee aan wedstrijden op Te Werve. Als 6000 toeschouwers de ingang zijn gepasseerd wordt het hek van Te Werve gesloten. De programmaboekjes zijn op. De Olympische Spelen hebben veel Haagse deelnemers. Osendarp Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

In de Athletiekwereld van 1 september krijgt V&L van de secretaris van AAC een pluim ‘voor de puike organisatie. Verschillende onderdelen waren ‘a la Berlijn 1936 verzorgd.’


Te Werve, 23 augustus 1936, PH finale. Laatste wissel 4 x 100 m Karl Baumgarten wisselt op Tinus Osendarp.

Door de afscheiding van de afdeling Handbal verliest De Trekvogels 25 leden. De Trekvogels organiseren de eerste Silverrush, een veldloop over 5 km op het landgoed en de renbaan Duindigt. In het jubileumboek Honderduit Haag (nog steeds te koop, zie blz. 12) staat een mooi stuk over deze vermaarde loop. In de bovenzaal van de ‘Galerij’ wordt opgericht de Haagsche damesathletiekvereeniging O.D.I.A, Ons Doel Is Athletiek. Voorzitter wordt Frans Jutte. De oprichting van Odia is voor De Trekvogels een reden om haar net opgerichte damesafdeling op te heffen en de leden te verzoeken lid te worden van Odia. De Trekvogels en Odia besluiten tot een zeer hechte samenwerking. Odia traint op het Stokroosplein. Begin mei wordt de Haagse sportvereniging SHOT opgericht, Sport Heeft Onze Toewijding. Aanvankelijk heeft SHOT naast een Athletiek­ afdeling ook een Voetbal- en Schaakafdeling. Later verdwijnen die laatste twee en wordt een Handbal-afdeling toegevoegd.

Olympische Spelen Berlijn 1936, Marten Klasema en Hans Geul

1936, Rijswijk. ‘Hannes de Boer, nog steeds recordhouder verspringen en thans cineast bij “Profilti”, maakt een close-up van den Delftschen student Klasema, die Zondag tijdens de Te Werve-wedstrijden met een sprong van 7.28 m de Boer’s record ernstig bedreigde’. (Athletiek Wereld 16 juni 1936)   Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Hans Houtzager Hans Houtzager stoot 12,755, Amsterdam, 20-09-1931. De foto hiernaast was voorzien van het volgende onderschrift: “Deze jeugdige athleet beoefent pas gedurende 1 jaar de athletiek en zijn prestaties wijzen er op, dat wij hem als een toekomstig kampioen en recordhouder kunnen beschouwen.� Hans Houtzager wordt van 1935 - 1952 dertien keer Nederlands kampioen kogelslingeren. Zijn Nederlands record van 66.72 uit 1939 wordt pas in 1960 verbeterd.

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Help ons! De redactie is nog steeds op zoek naar oude clubbladen van alle voorlopers van Haag Atletiek en naar ander archiefmateriaal. Heb je historisch materiaal - wat dan ook of heb je verbeteringen of aanvullingen op dit overzicht, neem dan contact op met Wim van Es (secretaris@haagatletiek.nl 06 420 955 11) of Henk Verploegh (redactie@ haagatletiek.nl).

1937 Op 22 april wordt opgericht de R.K. Haagse Athletiek Vereniging LDA. LDA staat voor Lenig Door Athletiek. Daar staat tegenover dat VUC na 28 jaar zijn athletiek-afdeling opdoekt. Op woensdag 16 juni organiseren de besturen van Odia, V&L en De Trekvogels een filmavond in Sociëteit “De Vereeniging”, in de Kazernestraat. Naast ‘eenige toeristenfilms’ wordt de volledige Olympische film 1936 uit Berlijn gedraaid. Die film is belangeloos aangeboden door het Duitsch Verkeersbureau. Bij De Trekvogels heeft zich een tweede opmerkelijk talent aangemeld, namelijk Karl Baumgarten, een gevluchte joodse Duitser. Hij wordt voor ƒ 300 genaturaliseerd door De Trekvogels. Hij wordt meteen Nederlands kampioen 400m (50.2). In Budapest verbetert hij het uit 1924 daterende Nederlands record van Ad Paulen op de 400m en brengt het op 48.8. Mede dankzij Karl Baumgarten vangt de glorietijd van De Trekvogels aan met Nederlands kampioenschappen op de 4 x 100 en de 4 x 400m. Het kampioenschap op de 4 x 100m wordt herhaald tot en met 1939, dat op de 4 x 400 wordt onafgebroken herhaald tot en met 1943. Dat De Trekvogels niet voor niets ‘een loopclub’ wordt genoemd, blijkt als ze in één week vier Nederlandse estafetterecords verbeteren: 4 x 400m (3.22,2), 4 x 1500m (17.04,2), de Zweedse (1.59,1) en de Olympische estafette (800400-200-200m, 3.31,6). Bij het Nederlands kampioenschap blijkt ook de broer van Karl Baumgarten, Heinz, hard te kunnen lopen. Hij wordt vierde op de 100m en tweede op de 200m. Tinus Osendarp behaalt twee titels, de 100 en 200m. Ook V&L heeft een dubbelkampioen. Aad de Bruyn, eindelijk overgestapt naar V&L, wint het kogelstoten met 13.94 en het kogelslingeren (45.22). V&L wordt derde bij de strijd om de PH-beker.

De Trekvogels kondigen aan dat de vijfde Boschloop tevens de laatste is. Waarom de laatste? Omdat “de geelbroeken van de stelling uitgaan, dat slechts vernieuwing kan behouden”. In 1938 zullen zij voor het eerst een estafettewedstrijd organiseren door het Haagsche Bosch en rond de vijvers. Op 23 oktober organiseert De Trekvogels ter gelegenheid van VUC’s weldadigheidsweek de 1e Avondathletiekwedstrijd bij kunstlicht. De wedstrijd is zeer geslaagd. De publieke belangstelling is echter povertjes, waardoor het doel, ‘een batig saldo voor de Armen van Den Haag’, niet wordt bereikt. Met de damesatletiek vlot het nog niet erg. De KNAU telt niet meer 600 damesatleten. Voorzitter Jutte van de Commissie Dames­ athletiek besluit het jaar met een Kerstwensch voor geheel jong, vrouwelijk Nederland: Moge door een fiksche propaganda, … in de naaste toekomst onze dames­athletiek duizenden beoefenaarsters trekken, tot heil van onze volksgezondheid en van onze kranige Hollandsche meisjes.’ Over het sportterrein aan de Laan van Poot meldt de Stichting Haagsche sport- en speelterreinen: ‘De plannen voor de aanleg van dit terrein zijn vrijwel gereed en zullen binnenkort aan B & W ter goedkeuring worden voorgelegd. Verwacht mag worden, dat met dit werk spoedig zal worden aangevangen.’ V&L is nog erg tevreden met haar “schitterend terrein aan de Nijkerklaan, dat den geheele dag ter beschikking is… Dit gemeentelijke sportterrein werd met eigen middelen door eigen menschen verbeterd, b.v. werd er ter gelegenheid van het Zuid-Hollands kampioenschap kogelslingeren een model sintelring aangelegd, feiten die bewijzen dat V. en L. uit leden bestaat die iets voor de zaak over hebben”, aldus voorzitter Löwenberg in een praatje met de Athletiekwereld ter gelegenheid van het naderende 25-jarig bestaan.

Bronnen Atletiekhistorici, www.atletiekhistorici.nl (incl. vele foto’s) Historische kranten Koninklijke Bibliotheek, kranten.kb.nl Haags Gemeentearchief, http://www.denhaag.nl/home/ bewoners/to/Haags-Gemeentearchief-5.htm Beeldbank Haags Gemeentearchief, http://www.denhaag.nl/ home/bewoners/to/Beeldbank-Haags-Gemeentearchief.htm Atletiekunie, diverse jubileumboeken. Haag Atletiek, diverse jubileumboeken. Anthony Bijkerk, Olympisch Oranje 1896-2012, Uitgeverij Spaar en Hout. Bert Hiddema, De Olympische Spelen van Amsterdam 1928, Uitgeverij Amstel-Sport.

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Kopjesloop in de sneeuw Elf maanden na mijn laatste wedstrijd - de CPC van 2012 - had ik weer zin om aan een loopje mee te doen. Op zondagochtend 10 februari was de Kopjesloop in Delft gepland, het is dichtbij mijn huis en het is een mooie omgeving om in te lopen. Het was de derde 10 kilometer als onderdeel van het 1 van de 4 wegklassement. Bij aankomst in de kantine waren er al een groot aantal Haagatleten aanwezig. Na het gebruikelijke rondje startnummers ophalen en warmlopen met een aantal lopers uit de groep van Maarten de Niet, vond een wat chaotische start plaats. Een niet afgeba­ kend startvak zorgde voor genoeg loopruimte en al snel vormde zich een lang lint van lopers. Een koude nacht met enkele centimeters sneeuw hadden gezorgd voor een winters parcours. Op de kade langs de vaart was het glad.

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

Het parcours bestaat uit twee iets van elkaar verschillende ronden van 5 km. Het eerste rondje heb ik alleen gelopen, tijdens het tweede rondje kwam Annet Kamminga in zicht en de laatste 4 kilometer zijn wij samen opgelopen naar de finish. Het was weer een leuke ervaring, het heeft mij doen besluiten om toch weer wat actiever te worden. De ´Team Time Trial´ komt daarom op het goeie moment.

Jan Groenestein

Uitslag Haagatleten Rogier Klappe MS Ko Walkers M45 Jeroen Vanson MS Bouke Loos, de MS Eddy Doorschodt M45 Michel Out M45 Pieter Stellingwerf M45 Erik Hoeven, van der MS Ton Harland M45 Wim Korff de Gidts M45 Jos Ghijsels MS

0:36:50 0:36:58 0:36:58 0:37:00 0:37:28 0:37:59 0:38:14 0:39:06 0:39:35 0:39:50 0:40:13

Ruud Fabrie M45 Ronald de Bruijn M35 Aad Tieleman M45 Ruud Nobel M45 Bruno Baartse M45 Cor van der Geest M45 Tariq van Rooijen MS Richard Curfs M45 Ilse Houtman V35 Yöran Micka MS Paul Kruijssen M55 Eveline van Leeuwen V45 Cynthia Ghijsels VS Iris Kramer VS Ton Verbeek M45 Ellis Stolwijk VS Henriette Guest V45 Chris Oude Maatman M45 Odette Tieleman VS Ton van der Pol M35 Sonja van Breukelen V35 Marcel Harfterkamp M35 Rene van Heusden M45 Paul Wobbe M55 Boudewijn Dede M55 Annet Kamminga V45 Jan Groenestein M55 Hans Simonis M55

0:40:21 0:40:24 0:41:43 0:41:52 0:42:42 0:42:53 0:42:58 0:44:26 0:44:37 0:45:46 0:46:26 0:46:27 0:46:36 0:46:49 0:46:57 0:47:00 0:48:27 0:49:26 0:50:19 0:52:06 0:53:25 0:53:35 0:53:41 0:57:02 0:57:51 0:58:45 0:58:47 0:58:57


Midwintermarathon 2013 Er zijn zo van die lopen waar het geel-groen van Haag Atletiek een veelgesignaleerde kleur is. De CPC vanzelfsprekend, maar ook klassiekers als de Zevenheuvelenloop en de Midwintermarathon. Forse buslading Wat die laatstgenoemde loop betreft: zondag 3 februari was het zover. Vanaf de Laan van Poot begaf een forse buslading Haagleden zich in de vroege ochtend naar Apeldoorn om mee te doen aan één van de afstanden waarvan het uitspre­ ken van de naam al tot ernstige ademnood leidt. En dat voordat er één stap is hardgelopen! De Centraal Beheer Achmea Marathon (42,195 km), de Helicon Asselronde (27,5 km), de Hollander Techniek Minimarathon (18,5 km), de Achmea Health Center Acht (8 km) van Apeldoorn. En dan spreek ik niet van de Stentor Kidsrun (1 km) en de Bedrijvenrun (8 of 18,5 km). Over de busreis kan ik zelf niets vertellen want ik ging met twee loopkornuiten met de trein. Wij waren rijkelijk vroeg in Apeldoorn en liepen naar de pendelbus waarin op dat moment nog slechts anderhalve man en een paardenkop zat. Nadat echter iets later twee treinen waren gearriveerd en groepen lopers ‘van boord’ gingen werd de bus snel gevuld. Het was toen nog maar tien minuten rijden naar Schouw­ burg Orpheus, het ontvangst­ centrum voor de lopers. Koffie gedronken, de parkeer­ garage opgezocht waar de ‘Mini-marathonners’ hun spullen kwijt konden, omgekleed en daarna wat (in)gelopen. Daarbij kwamen we uiteraard veel bekenden tegen. Maar dan was het moment toch daar om naar het startvak te gaan. Ik stond onder meer met

Frank Inklaar, Ton van der Pol en Ellis Stolwijk in startvak B, Jan Groeneveld en Murat Ertop stonden in startvak C. Toen het startsein was gegeven, duurde het voor eerstgenoemd drietal zeker anderhalve minuut voordat het over de startmatten onder het startdoek kwamen en zij het op een lopen zetten. Vanaf dat moment was het rennen geblazen, niet te snel, niet te langzaam, op een ‘naturel’ manier. De eerste vijf kilometers gingen best goed, ik liep in het kielzog van Frank, maar rond het 6-kilometer punt werd het voor heel wat lopers echt zwaar, loodzwaar door dat kl... vals plat waaraan geen einde leek te komen. En dit soort gemene lange stukken zaten wel meer in het parcours; zeker drie of vier keer. Maar lopers zijn geen watjes en hard voor zichzelf, dus geen wanklank ondanks het lijden…. Het was nog een hele ruk naar de finish, maar we hebben het gehaald. En zodra je over de meet bent, ben je meteen weer vergeten hoe zwaar het ook alweer was. Het is net een bevalling al kan ik daar natuurlijk niet over meepraten. Eén ding weet ik wel: àls ik ooit weer een marathon zou willen lopen (moet er nu niet aan denken) vergt dat weer héél veel voorbereidingstijd en vele zeer lange duurlopen. Je hele lichaam moet weer naar zo’n mega-afstand gaan staan. Het driekoppige reisgezelschap van die ochtend ging ook weer gezamenlijk naar huis. We namen de pendelbus die ons naar het station zou brengen. Echter viel ons al snel op dat de rit veel langer duurde dan ’s ochtends en door straten voerde die wij toen niet hadden gezien. Uiteindelijk hield de bus stil bij de kazerne. (‘Hee, dat is grappig, daar had ik 44 jaar geleden nog in militaire dienst gezeten.’) Veel

lopers stapten uit, zij hadden hier hun auto geparkeerd. Maar wat gek, iedereen stapte uit! Bleken wij de verkeerde bus te hebben genomen, deze ging niet naar het station! Dus weer terug naar Orpheus, waar na korte tijd de goede bus arriveerde, met dezelfde chauffeur en assistente als vanmorgen. Uiteindelijk hadden we toch nog een gunstige aansluiting met een trein naar Den Haag. In de trein hadden we nog een leuk gesprek met een moeder-en-dochter uit Ermelo, die gezamenlijk ‘gezellig’ de mini-marathon hadden gelopen.

FvdGN

Uiteraard hebben alle deel­nemers al lang en breed hun uitslagen gezien, maar voor de volledigheid en ter meerdere eer en glorie… (netto tijden) Centraal Beheer Achmea Marathon Peter Dijcks 3:20:44 Tom Robinson 3:54:52 Helicon Asselronde Bram van Dongen Rein de Groot Ronald Hack Ruud Nobel Sander de Vlieger Floris Jansen Cor van der Geest Cynthia Ghijsels Patrick Meijer Yvette Solognier Ellen Van der Velden Sylvia Dingemans Eveline van Leeuwen Ilse Houtman Raoul Foudraine Stefan Zandbergen Henriette Guest Arne Dutour Geerling Hans de Putter Vincent Holleman Yöran Micka Sonja van Breukelen Marije Scheffer Sandra Bernard

1:46:37 1:59:21 2:00:07 2:04:39 2:08:18 2:09:53 2:13:46 2:15:17 2:16:49 2:18:33 2:20:17 2:22:33 2:22:16 2:22:16 2:26:52 2:27:11 2:28:33 2:28:57 2:30:37 2:29:31 2:30:16 2:29:55 2:33:31 2:31:20

Gea Velt Mark Kemme Arie Roos Sylvia Voorhout Karin Dee Peter Pronk Annemiek te Velde Hilde Kroes Yvette Querelle Wim Kloosterman Hans Uytenhout Pierre Heijnen Heleen Josselin

2:34:17 2:36:05 2:37:16 2:37:50 2:43:06 2:43:16 2:48:13 2:55:05 2:55:05 2:55:05 2:58:45 3:07:41 3:07:41

Hollander Techniek Mini-Marathon Jos Euser 1:17:24 Jos Ghijsels 1:19:30 Ellen Oostvogel 1:26:41 Bart Klijn 1:27:21 Nicolette Immerzeel 1:30:03 Francoise Vink 1:32:35 Hans den Ouden 1:32:03 René Kropman 1:36:36 Bally Schop 1:36:54 Frank Inklaar 1:37:43 Ellis Stolwijk 1:37:52 Chris Oude Maatman 1:38:53 Nicole van Rens 1:40:16 Freddy Frauenfelder 1:42:04 Fred van der Gon Netscher 1:41:49 Ton van der Pol 1:42:06 Alice van de Hoef 1:42:09 Hedwig van Vuuren-Danes 1:42:23 Marcel Harfterkamp 1:42:38 Gerdien Meijerink 1:43:26 Martha Michielsen 1:43:51 Vincent van Leeuwen 1:44:27 Murat Ertop 1:44:03 Antoinet de Haan 1:44:43 Linda Marcelis 1:44:56 Friedus Kriege 1:48:16 Stefan Witmont 1:48:34 Dick Witmont 1:48:36 Willem Wissink 1:51:16 Marian van Es-Annokkee 1:49:57 Marjolein Kool 1:52:38 Sylvia Wittmer 1:52:16 Margreet Louissen 1:54:25 Sandra Vernooij 1:52:29 Rini Hoornik 1:52:29 Janet Pronk 1:55:01 Ellen van Noort 1:55:06 Ted Smit 1:55:23 Helen Frerichs Jans 1:59:23 Aad Harfterkamp 1:59:29 Danny van der Krogt 1:59:39 Jos Ruiter 2:00:01 Anneke Kleijn 2:00:01 Hanny Oosting 2:01:11 Boudewijn Dede 2:02:52

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


De ontwikkeling van het speerwerpen Onlangs stond onze voormalige clubarts Joop Bakker zijn oude houten speer af aan Haag Atletiek. Joop, inmiddels 90 jaar, was actief als speerwerper in de jaren ’40 en ’50. Althans, dat was de periode dat hij fysiek in zijn beste doen was. Na zijn pensionering als chirurg van het Leyenburg ziekenhuis in 1987 maakte hij zijn come back als speerwerper, om deel te nemen aan de zogenaam­ de veteranenwedstrijden. Precies ook in de periode dat de enige speerwerper van groot formaat in de geschiedenis van Haag Atletiek, Jeroen van der Meer, actief was. Jeroen behaalde wat Joop nooit gelukte, namelijk het Nederlands kampioenschap op het speer­ werpen. Vijfmaal maar liefst. Verder verbeterde hij een aantal keren het Nederlands record - tot uiteindelijk 80,00 meter in 1990 - en dwong een positie af op het internationale vlak, door deelname aan de Europese kampioenschappen van 1990 in Split, toentertijd nog net niet officieel Kroatië. In de tijd echter dat Jeroen wierp, in de jaren ’80 en ’90, waren de omstandigheden wel weer wat anders. Ook voor de toen herintredende Joop. Het gereedschap waarmee werd geworpen was niet meer hetzelfde. In de aanhef wordt melding gemaakt van een houten speer, later werd die namelijk aluminium en staal(legering).

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

Uiteindelijk behaalde Joop Bakker, juist met die voor hem nieuwe speer alsnog zijn Nederlandse titels, namelijk als veteraan of zoals de laatste jaren deze categorie wordt aangeduid: als master. En verwezenlijkte daarmee wellicht nog een droom. Laten wij echter hierbij niet voorbij gaan aan het feit dat ruim voor Van der Meer de dames Ans Koning en Carla Luyer namens voorlopers van Haag Atletiek al Nederlands kampioen waren geworden met de voor die categorie geldende 600 grams speer. In het geval van Ans trouwens nog met de houten speer en Carla later met een stalen speer. Atletiek, athletics, Leichtathletik, athletisme, athlos is een simpele benaming en in deze simpelheid veronderstelt het wellicht iets eenduidigs, maar is dat het natuurlijk allesbehalve met zijn vele onderdelen, van 100 meter tot marathon en van verspringen tot kogelslingeren. Daarom is die in de Verenigde Staten gebruikte aanduiding zo veel beter van toepassing ‘Track and Field’, om aan te geven dat ook binnen die ovale loopbaan atletiek wordt beoefend: de werpen springnummers dus. Oervormen van beweging. Beperk ik mij tot het werpen; ieder kind doet het, ieder kind kan het, gooien met steentjes over het water of om een appel of een


peer in een boom te raken, of gewoon om te laten zien dat je ver met zo’n steentje kan gooien. Verder dan een ander. Die drang om verder te gooien dan een ander bestaat natuurlijk nog steeds, maar uit zich naast het speerwerpen ook in mobieltjes gooien en zelfs lucifers werpen! Jammer genoeg verleren wij later die natuurlijke werpbeweging; de schouder wordt strammer en de coördinatie om een aantal bewegingen achterelkaar uit te voeren vermindert. De enkeling die ermee wil doorgaan, merkt dat de krachtigst mogelijke afworp te combineren met de snelst mogelijke aanloop waarbij ook nog in zo kort mogelijke tijd tot stilstand gekomen moet worden, een biomechanisch interessante puzzel is die veel van het lichaam vergt. Er komt dan nog bij dat de speer nauwkeurig onder de goede hoek geworpen moet worden omdat dan de vluchteigen­ schappen van de speer het best benut wordt. Hiermee komen wij bij de vorm van de speer namelijk die dunne, langgerekte sigaar met puntige voorkant. Oorspronkelijk oorlogs­ gerei en jachtwapen, toen al doelmatig van vorm, intuïtief de aerodynamica toepassend, soms lans, hellebaard genoemd of harpoen. De eerste speren voor atletiekdoeleinden waren gemaakt van de sterke, veerkrachtige maar taaie houtsoort Hickory. Al is dit een vooral in Noord-Amerika voorkomende loofhout, het waren de Zweden, die ermee aan de haal gingen. Dat wil zeggen de speer ontwikkelden tot wat deze in essentie nog is. Een smalle, ronde houten schacht van 800 gram, lang 2,60 meter, licht taps toelo­ pend naar voren met een stalen topstuk en dun naar achteren, bestaande uit gelamineerde, aan elkaar gelijmde delen hout. Tot in de jaren ’50 werd met deze houten speer geworpen, waaraan amper verbeteringen meer mogelijk leken. Wereldrecords stagneer­ den ook vanaf 1938, met de door de Fin Yrjö Nikkanen geworpen afstand van 78,70 meter als eindpunt.

de speer eerder duiken en minder ver komen. Dus minder gevaarlijk zijn, althans volgens de gedachte. Maar incidenten zijn niet te voorkomen. In 2007 doorboorde een speer de flank van de romp van verspringer Salim Sdiri bij een wedstrijd in Rome. Gelukkig herstelde hij volledig en vervolgde zijn carrière. Veel recenter echter, 26 augustus 2012 in Düsseldorf, werd een jurylid in zijn nek geraakt. Hij overleefde het niet! Ook een atletiekspeer blijft een jachtwapen en regelgeving moet althans op die merites gebaseerd zijn. En wat te denken van Uwe Hohn zelf, de held, die als eerste mens ooit ruim over de 100 meter wierp. Hij geraakte vanwege een blessure op de operatietafel. Tijdens de operatie werd echter een zenuw geraakt, met als fataal gevolg een permanente, gedeeltelijke verlamming. De reus, die in het gezaghebbende Amerikaanse tijdschrift ‘Track and Field News’ werd vergeleken met Darth Vader, kon niet meer aanlopen! Ondertussen was de invoering van de nieuwe speer wederom een extra kostenpost voor de vereniging, zeker met zo’n topwerper als Jeroen van der Meer in de gelederen, die niet onthouden mocht worden op het hoogste niveau mee te doen. Het andere werpgerei, kogel en discus, heeft niet van die vernieu­ wingen ondergaan met reële prestatieverbetering als gevolg. In cumulatieve zin zeker wel, beter hout of kunststof voor onderdelen van de discus, verbetering toplaag van de afwerpring, beter schoeisel, de kogels vormvaster, het doet er toe. Maar niet op de wijze van Dick Held. Deze held veroorzaakte toch een revolutietje in de atletiekwereld.

Paul Wernert

In 1953 werd echter een geheel nieuwe speer gelanceerd! Marketing jargon, van toepassing op de eerste Amerikaan ooit, met zo’n niet te missen associatie, die het wereldrecord verbeterde en daarbij letterlijk die speer, als eerste ook, lanceerde naar een afstand van boven de 80 meter. Het was Bud Held, die met deze door zijn broer Dick ontworpen holle aluminium speer wierp naar 80,41 meter. Dit was echt vernieuwend, vooral omdat hiermee de mogelijkheden van gemechaniseerde fabricage benut konden worden om modellen aerodynamisch te testen, dus zo het vluchtgedrag van de speer in de lucht, het drijven op luchtlagen te verbeteren, liefst leidend tot grotere werpafstanden. Omdat mede onder invloed van het materiaal zelf door de speerwerpers de Heldspeer ter plaatse van de handgreep als iets te dik werd ervaren, werden later legeringen van staal toegepast om de speer weer iets slanker te krijgen. Voor de Laan van Poot-clubs betekende de introductie van zo’n nieuwe speer, dat de oude houten, na een overgangsperiode, de open haard in konden en nieuwe aangeschaft moesten worden. Een financiële aderlating zo gezegd. Maar dit kwam toen voor en zal blijven voorkomen. Toen in 1984 de Oost-Duitse werper Uwe Hohn de machtige afstand van 104,80 meter haalde, schrok de IAAF op. Dit was te ver! Bij een worp buiten de sector waarbinnen de speer juist moet landen, zouden levens van mede-atleten, toeschouwers en jury in gevaar kunnen komen. In 1986 werd de aangepaste speer geïntroduceerd. Met het naar voren verplaatste zwaartepunt zou

Zo’n speer hou je natuurlijk niet zomaar vast!

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Martin en Anneke de Pater Het is veertien jaar geleden (in 1999) dat ik Martin en Anneke de Pater voor het eerst interviewde. Dat was ter gelegenheid van het heugelijke feit dat Martin wereld­ kampioen hordelopen werd in de veteranen-klasse 45+. Wat vliegt de tijd! Maandag 18 maart was de tweede keer, ditmaal om een portret te maken van één van de sportiefste echtparen die onze vereniging rijk is. Zij hebben zich niet alleen op sportief gebied ingezet voor de club, maar ook als vrijwilliger. Niet voor niets is Anneke lid van verdienste en is aan beiden de Hans Hendriksbeker uitgereikt. Anneke was in de jaren tachtig en negentig een geducht kogelstootster en discuswerpster. “Ik heb wat afgetraind in die jaren. Onder meer hierachter, in het Elsenburgerbos. Het veldje werd op een gegeven moment te klein voor het discuswerpen, omdat ik te ver ging werpen. En boven op zolder hebben wij een trainingshonk gemaakt, daar deed ik dagelijks mijn oefeningen en schaafde ik aan mijn techniek.” Martin en Anneke hebben elkaar ontmoet bij het wedstrijdschaatsen, op de Uithof. De geijkte vraag wordt gesteld: wat is hun sportieve voorland? Anneke Anneke: “Ik groeide op in Kethel, een dorpje tussen Delft en Schiedam. Wij hadden een boerderij, gingen daardoor eigenlijk nooit met vakantie, maar woonden vlak bij het openluchtzwembad. We hadden een gezinsabonnement dus konden wij de hele dag dat zwembad in- en uitlopen. ’s Ochtends om zeven uur lag ik al in

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

het water om mijn baantjes te trekken. Ik was gek op zwemmen en had daar ook wel aanleg voor. Het bleef niet bij trainen alleen, ik werd lid van de Schiedamse zwemclub en heb ook wedstrijden gezwommen. Een korte periode was dat best intensief, dan ging ik, in de winter als 12-jarige,’s ochtends eerst zwemmen in het overdekte bad in Schiedam. Onze trainer woonde in Delft, die haalde mij dan om half zes op, dan naar huis, omkleden en op de fiets weer naar school. Bovendien moest ik door een donker park, dat was ook geen pretje.” “Ik ben daarna met mijn broers en twee neven gaan hardlopen, de hond ging mee. We woonden dus in een park en konden gelijk vanuit huis beginnen. Inlopen deden we toen niet aan. Op de laatste kilometers ging iedereen z’n eigen tempo lopen, degene die dan het meest liep was de hond, want die liep van de voorste naar de achterste, enzovoort. Voor hardlopen had ik niet zo veel talent maar ben dat wel altijd blijven doen, heerlijk bewegen in de buitenlucht en het is goed voor je conditie. Rond 1971 ben ik gaan schaatsen, eerst in Utrecht, later op de Uithof. We woonden niet voor niets aan een vaart met bovendien de landijsbaan vlakbij, dus als ukkie hadden we al de schaatsen onder. Vanachter de kachel zo het ijs op. Ook dat heb ik een aantal jaren gedaan, ook op wedstrijdniveau.” “Ik kwam bij de club in 1978, toen Haag Atletiek nog V&L-TC heette. Eerst bij de recreanten (toen nog trimmers) bij onder andere Jaap Raaphorst en Will Krumbholz, waar ik ook zelf, afwisselend met Fennie en Michel, nog een paar jaar training heb gegeven. In die tijd deed ik ook nog kwarttriathlons, waar m’n zwemmen weer goed van pas kwam en niet te vergeten het fietsen dat je weer voor de schaatstraining deed.”


Al vanaf 1990 heb ik ook vaak meegedaan aan de seniorencompe­ titie. Er waren toen nog twee deelneemsters per onderdeel nodig. Het leukste moment daarvan was de promotie naar de eredivisie, zoals op bijgaande foto.” Lachend: “Ik weet nog goed dat Cees van de Ende mij eens een zakje drop in het vooruitzicht stelde als ik boven de 11 meter zou stoten.” “Nadat ik nog 2 jaar ben gaan kogelslingeren (32.42m), nu getraind door Arthur Mulder, vond ik het wel genoeg en heb ik m’n werploopbaan afgesloten. Op m’n 42.23m en 12.26m kan ik met een voldaan gevoel terugkijken”. Buiten de sport was Anneke altijd actief als vrijwilliger. “Ik ben eerst begonnen bij het clubblad, ik tikte alle teksten uit op de typemachine, kwam later in het bestuur en deed de contributieadministratie, nog ouderwets met de hand uiteraard, want een computer was er nog niet. Dit alles dan alleen voor V&L-TC. En bij Joop Teljeur verrichtte ik ook altijd hand- en spandiensten. Wij hadden hem gepolst om weer voor de club ‘lopen’ te gaan organiseren; hieruit ontstonden de Elsenburgerboslopen. Hij ging met pensioen en had daar wel zin in. Ik hielp hem altijd met het uitzoeken van de uitslagen, een hele klus, maar leuk om te doen. En Martin ging geregeld met Joop het bos in als het donker was om de pijlen weer wat bij te verven. Ik heb daar vele bakkies koffie gedronken (bedankt Coby!). Op een gegeven moment heb ik me opgegeven als jurylid en dat doe ik tot op de dag van vandaag.”

“Bij de schaatsclub HVHW hadden we altijd aan het eind van de zomertraining een 5-kamp, ook aan de Laan van Poot. Eén van de onderdelen was het kogelstoten en gezien m’n lengte en kracht won ik dat ook vaak. Tegen de tijd dat ik veteraan werd, in 1988, kwam ook de veteranenatletiek in opkomst en toen nog Olym­ pia’48 had ook een damesteam, met onder andere Fennie van Osch en Pat Smith, zij zaten dringend verlegen om een kogelstoot­ ster, vandaar dat ik toen ben overgestapt naar de werpnummers. In het begin werd ik getraind door Isaline Mulder, later door Piet Meijdam. Samen met Erik van Vreumingen en Mike van der Bilt! Tot 1996 bleef ik mezelf verbeteren, dat is het voordeel als je laat begint, ik wierp regelmatig 36 meter, mijn record was 39,02 meter met de discus en 11.38 met de kogel. Maar toen kwam een beetje de klad erin en besloten we er vanaf de winter van 1996 nog eens alles aan te gaan doen, want Martin dacht zeker te weten dat er nog veel meer voor me in zat. Dus zo’n vijf keer per week trainen, techniek, kracht, foto’s en veel films kijken, enzovoort.” “Martin had zich heel erg verdiept in de trainingsleer en is iedere keer met mij gaan trainen op techniek, hij schreef ook de kracht trainingsschema’s en heeft John Lamet gevraagd om eenmaal per week of per 2 weken de puntjes op de i te zetten en deze sche­ ma’s te controleren. Het resultaat was ernaar. Gaaf was het als je een eerste keer de kogel over de 12 meter en de discus over de 40 meter ziet gaan. Ik heb toen ook regelmatig de Nederlands records in de categorie 40 en 45 jaar gebroken en werd een aantal keren Nederlands kampioen. Helaas zijn we er met het veteranen­ team nooit in geslaagd kampioen te worden, hoewel we later weer goede loopsters kregen als Inge Guyt en Jenny Commandeur, maar dan was er net weer een ander onderdeel niet zo goed.

Martin Martin: “Ik ben al sinds 1976 lid van V&L-TC/Haag Atletiek; via Jan en Edith van der Meer. Ik begon bij Cock Mooyman. Hij zag in mij wel een goede 800m en 1500m loper. Ik heb niet zo lang, maar wel heel prettig bij hem getraind. Hij wist niet alleen veel van trainen maar kon ook goed omgaan met soms te fanatieke jonge honden zoals ik. Die altijd te veel wilden doen. Ik mag wel zeggen dat ik door schade en schande geleerd heb. Ook is hij zelfs nog getuige geweest bij ons huwelijk!” “Na die twee jaar bij Cock heb ik nog vier jaar bij Wijnand Bladt getraind. Het was ook bij hem erg inspirerend om te trainen. We wisten dat hij zelf nog erg goed was en als hij aan het einde van een tempotraining zijn spikes aan ging doen dan wisten we het al. Dan gingen we dood in zijn spoor. Maar o zo gaaf. Dus ook bij hem ben ik verder gekomen op deze nummers. Maar van lieverlee voelde ik mij steeds meer aangetrokken tot hordenlopen. Daar ben ik mij meer op gaan toeleggen. Dat bleek een goede beslissing, want was ik bij de middenafstand ± dertigste van Nederland, als hordeloper eindigde ik nationaal op de zesde plaats. En ik vond het heerlijk om te doen. Een fantastische beweging, het paste precies bij mij.” “Een jaar heb ik ook nog onder Paul Wernert getraind met onder andere Ysbrand Visser en Peter Jansse. Daar deden we natuurlijk veel aan snelheid en kregen we heel goede krachttraining. Mijn tijden gingen erg vooruit in het voorjaar van 1984. Maar vlak voor het NK overleed mijn schoonvader en kon ik de kracht en de moed niet meer op brengen. Ik denk nog steeds dat ik mijn tijd op de horden toen had kunnen verbeteren. Maar soms zijn er veel belangrijkere dingen dan hardlopen.” “Een verklaring voor mijn aanleg voor hordelopen is dat ik van nature soepel en lenig ben, en als midden-afstandloper had ik

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


de nodige inhoud opgebouwd. Bovendien ben ik iemand die relatief langzaam start maar altijd snel was op het laatste stuk. Bij de eerste 100 m. bijvoorbeeld kwam ik altijd iets tekort. Er bestaat nog een filmpje van een competitie waarin ik onder meer tegen de grote Harry Schulting, ooit derde van de wereld, liep. Je ziet mij dan een heel eind achteraan lopen, maar na +/- 200 meter kwam mijn sterke stuk en ging ik de rest van nationale subtop voorbij. Uiteindelijk finishte ik als tweede achter Schulting. Die had ik overigens nooit kunnen pakken, hij was een klasse apart.” “Een ander hoogtepunt was in 1976. Ik had Co Govers, oud atleet van V&L en middenafstandsloper leren kennen. Hij had jaren eerder met drie anderen het clubrecord 4x 1500 meter gelopen en loofde ons allen een paar nieuwe spikes uit als wij het zouden breken op de Nederlandse estafette -kampioen­ schappen op de Zuidlarenstraat. We hadden een mooi estafette-team met Theo Wentink, Wijnand Bladt, Fred Oudshoorn en ik. Wij werden die dag Nederlands kampioen in 15 min 58.7 sec. en de spikes zijn er dus gekomen.” “Later heb ik ook nog enkele jaren bij Wim Hartman op de lange afstand getraind en heel veel met mijn maatje Coen. De lange afstand kon ik gewoon wat minder, maar vind toch dat ik leuke tijden heb staan zoals 15.40.2 op de 5km, in de 33 min. op de 10km, 1 uur 13 op de halve en 2.49.41 op de hele marathon. Wim ook jij bedankt voor dit alles.” “Weet je, ik heb vele mooie herinneringen aan gewonnen wedstrijden of gelopen records maar enkele steken er altijd boven uit. Bijvoorbeeld het winnen van de districtskampioen­ schappen 1500 meter in 3 min 58.9 sec. na een spannende race tegen de normaal betere Casper van Daalen van Sparta. Maar uiteraard ook de wedstrijd in Gateshead, Engeland. Dat Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

was in 1999, toen ik daar wereldkampioen in mijn categorie werd met overigens een hele mooie tijd 56.76. Nu ben ik al helemaal gek van Engeland, wij komen er vaak om te fietsen. Prachtige landschappen en de mensen zijn heel vriendelijk. En dan word je daar ook nog eens wereldkampioen. Ik wist dat een Schot het jaar ervoor Europees kampioen was geworden en wou hem in de series dus in de gaten houden, want hij was de te kloppen man. Maar ook hij hield zich in. Dus werd pas in de finale duidelijk wie hij was en hij werd dus ook tweede achter mij. Ik ben 10x Ned veteranen kampioen geweest, wat niet zo moeilijk was want er was weinig tegen­ stand. Te weinig goeie waren doorgegaan. Overigens staat mijn veteranen clubrecord van 56.63 uit 2000 nog steeds te boek als Nederlands record. Toch wel leuk.” “In het laatste clubblad las ik het interview met Jan Parlevliet, de beste hordeloper van V&L. Hij heeft ooit 52.2 gelopen, ik haalde 53.4. Ysbrand Visser en Peter Jansse zaten daar wat tijd betreft tussenin. Ik heb weliswaar Parlevliets vetera­ nenrecord gebroken, maar ik had wàt graag het record bij de senioren gehaald. Dat heeft niet zo mogen zijn.” Fietsend in de nieuwe eeuw “Tegenwoordig zijn wij nog steeds actief, maar de focus is de laatste jaren steeds meer op fietsen komen te liggen. Zowel op de racefiets als op de toerfiets. We maken vooral tijdens vakanties lange tochten, onderweg kamperen we of we overnachten bij een ‘Bed and Breakfast’. Zelf heb ik een keer in mijn eentje van Zuid-Engeland (Land’s End) naar Schotland (John o’Groats) gefietst, alsmede de Orkney- en Shetlandei­ landen. Ruim 2400 kilometer; het was een geweldige ervaring die naar meer smaakt. Ik heb daar een maand over gedaan. We hebben ook veel in de bergen gefietst, zo hebben we veel van de Tour de France-bergen beklommen, zoals de Alp d’Huez,


de Galibier en de Mont Ventoux en in Italië de Stelvio, maar dat alles op de racefiets en per dag pak je dan af en toe één of twee bergen.” “Tijdens zo’n bergtocht fietste ik achter Anneke aan. Ik zag dat zij een mannetje inhaalde dat enorm aan het zwoegen was. Je kon zien dat die man het niet leuk vond om door een vrouw te worden ingehaald en hij zette alles op alles om bij te blijven, maar tevergeefs. Mooi om dat van een afstand te bekijken.” “Tja, ik heb wat afgefietst, door kou en regen deze winter tot ritjes van 175 kilometer op één dag. Maar het ècht fanatieke fietsen op de racefiets wordt minder. Veel fietsen doen we nog wel. Zo rijd ik vaak in de regio met vriend en trainingsmaat Coen van Diepen, ook oud V&L-atleet.” “Dit jaar gaan we ook weer op vakantie met de fiets. En nu we het toch over hoogtepunten hebben: veel genoegen heb ik ook gehad aan het uitrijden van de laatste twee Elfstedentochten, in 1986 en 1997.” “Verder nog dit. Ik vond het heel erg jammer dat Cock Mooyman er op het jubileum niet bij kon zijn. Want hij was in mijn tijd althans de bindende figuur in de club samen met de helaas al overleden John Lamet. Twee kanjers van trainers en vooral menselijke sfeermakers.” Hobby’s Martin en Anneke hebben door hun sportieve instelling en reislust een vol en rijk leven. Maar ze zitten ook op ander gebied niet stil. Zo mag Martin graag fotograferen, hij toonde haarscherpe foto’s op groot posterformaat waarop zijn collega’s staan afgebeeld. (Martin werkt bij Nedtrain, onderdeel van de NS). Hij heeft daar een fotohoek waar hij zo drie keer per maand een collega met zijn of

haar bezigheden in ophangt. De graag geziene foto’s van 50x70 vinden gretig aftrek en de opbrengst gaat naar het KWF. Momenteel hangt daar een foto van een collega op de laatste CPC. Verder is hij drummer in de band OTR (Old Time Rockers). “Een band van uitsluitend collega’s, we spelen rock uit de jaren zestig en zeventig. We oefenen tussen de middag en ’s avonds. Optreden doen we sporadisch, maar we hebben ook een keer tijdens de (toen nog) 12-uurs estafette gespeeld! We doen het echter puur voor de lol.” Anneke leest graag en veel, en is vrijwilligster in het zorgcentrum in Vlaardingen waar haar moeder een aantal jaren heeft gewoond. “Ik kom daar al zes jaar de meeste mensen en het personeel kennen mij. Ik maak een praatje of bak pannenkoeken met ze, of ik ga een stukje met ze fietsen. En zo nu en dan zijn er uitstapjes, bijvoorbeeld naar de Keukenhof of Blijdorp, en dan ga ik als begeleidster mee. Het is heel leuk en dankbaar werk.” Anneke had in het ziekenhuis in Schiedam, waar haar moeder in 2005 een tijdje was opgenomen, een bijzondere ontmoeting. “Ik hoorde de fysiotherapeut tegen een patiënt zeggen: ‘U moet net zo lopen als toen u kampioen werd op de 400 meter!’ Daar moest ik het mijne van weten. Ik vroeg aan die patiënt wie hij was. Het bleek dat hij Bart Verweij heette en ooit lid was van V&L. Eind jaren veertig, begin jaren vijftig werd hij Nederlands kampioen op de 400 meter. De ouderen van onze vereniging zullen zich hem nog kunnen herinneren. Ik heb toen allerlei clubbladen voor hem meegenomen, kopietjes gemaakt, hij was de koning te rijk. Die Bart Verweij was een ontzettend leuke man, we namen hem, samen met m’n moeder, mee naar buiten, hij achter zijn rollator. Later is hij ook naar een verzorgingshuis gegaan waar hij in 2008 overleed.”

FvdGN

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


25 inspirerende succesverhalen over hardlopen Al meer dan 30 jaar begeleidt Lex van Eck van der Sluijs hardlopers. Lex is sinds 1983 lid van Haag Atletiek (met uitzondering van de jaren 1989-1995). Zijn ‘Lexgroep’ is succesvol in de Nederlandse baan- en wegatletiek. Lexgroep Hoe komen de hardloopsuccessen tot stand? Wat drijft een atleet en hoeveel moet daarvoor gedaan en gelaten worden? Dat beschrijft Lex, samen met Fred Louter, in het boek 25 inspirerende succes­ verhalen over hardlopen. Het boek biedt in 208 pagina’s veel informatie via interviews met lopers van De Lexgroep, zoals (Haag) topper uit verleden Joke Kleijweg, Patrick Aris, Huub Pragt, Thomas Poesiat en Lindsay Poesiat-van Marrewijk en het heden Tony Mauritz en Mart Solleveld. Van Eck van der Sluijs zelf geeft zijn eigen visie op deze atleten en op zijn manier van training geven. Met het boek wil Van Eck van der Sluijs ambitieuze hardlopers, professionals én amateurs, stimuleren ook het beste uit zichzelf te halen. Het - niet commercieel uitgegeven - boek is verkrijgbaar voor 10 euro, zijnde 8 euro kostprijs plus 2 euro bijdrage voor een trainingsstage van de groep. Het boek kan besteld worden via www.lexgroep.nl. Hiernaast een van de verhalen uit het boek, een portret van een van de beste 800 meterlopers van Haag Atletiek, Tony Mauritz.

Tony Mauritz Jeugd heeft de toekomst Geboortedatum: 19 juli 1992 Geboorteplaats: Krimpen aan de Lek Woonplaats: Krimpen aan de Lek Periode bij Haag Atletiek, in de Lexgroep: december 2007 – heden Beste hardloopprestatie: Tweede plaats NK studenten, 1.500 meter baan (mei 2010) Ondanks zijn jeugdige leeftijd maakt Tony Mauritz al een kleine vijf jaar deel uit van de Lexgroep. Best lang, zeker voor iemand die op zijn dertiende nog zei ‘een bloedhekel aan hardlopen te hebben’. Inmiddels is er voor Mauritz geen mooiere sport meer denkbaar dan hardlopen. Met name de 800 en 1.500 meter hebben (momen­ teel) zijn voorkeur. Als hij zijn ambities waar kan maken, gaan we de komende jaren waarschijnlijk nog veel van hem horen! Tony Mauritz: onthoud die naam! Het leven lacht Tony Mauritz weer toe. Hij zit goed in zijn vel, is alweer enige maanden topfit, heeft zijn studie accountancy bijna afgerond én ook nog eens een baan gevonden op een accoun­ tantskantoor. Wat wil een jong mens nog meer? Mauritz kijkt – naast zijn maatschappelijke carrière – ook vol verlangen uit naar zijn sportieve toekomst. Een toekomst die nog vrijwel geheel ongewis is, maar waarvoor hij alles in het werk zal stellen om deze tot een succesvolle te maken. Goed trainen, verstandig eten en drinken én op tijd naar bed om voldoende te kunnen rusten, noemt hij als basisvoorwaarden voor een glansrijke carrière. Thomas Poesiat en Lindsay Poesiat-van Marrewijk, twee andere atleten uit de Lexgroep die tot voor kort ook lid waren van Haag Atletiek, zijn daarbij voorbeelden van sporters aan wie hij zich graag spiegelt. ‘Hun leven staat voor het grootste deel in het teken van het hardlopen en dat staat mij ook voor ogen. Het lijkt mij prachtig om zo voor je sport te kunnen leven. Ik ga er mijn best voor doen om mijn leven ook zo in te kunnen richten, zodat ik later kan zeggen dat ik er alles aan gedaan heb om het beste uit mezelf te kunnen halen.’ Mooie woorden van een zelfbewuste Mauritz, met wie het nú dus goed gaat. Maar hoe anders zag het leven er zo’n één à anderhalf jaar geleden nog uit. Mauritz ging toen gebukt onder veel blessure­ leed. Hij benoemt die periode als het dieptepunt in zijn toch nog maar zo korte hardloopcarrière. ‘Ik had diverse spierblessures achter elkaar. De oorzaak van deze blessures lag in de groei van

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


mijn lichaam. Mijn spieren konden de groei van mijn botten niet bijbenen en werden daardoor te kort ten opzichte van de rest van mijn lichaam. Het was om gek van te worden. De specialisten wisten er in het begin ook geen raad mee. Ik had periodes dat ik vier tot zes weken niets deed en dan nóg ging mijn blessure amper vooruit. Erg frustrerend. Deze periode heeft zo’n anderhalf jaar geduurd, toen ging het eindelijk beter. Toen ik eind 2011 mijn eerste wedstrijd weer liep, was ik bloednerveus, omdat ik geen idee had waar ik op dat moment stond. Gelukkig viel het verval mee en zat ik maar een paar seconden boven mijn pr. Door de spanning en vermoeidheid kotste ik na de finish wel al mijn eten eruit en viel ik in slaap op een heel ongemakkelijk zittend bankje. Het gaf aan hoeveel energie deze ene wedstrijd had gekost. Maar aan de andere kant had deze race mij het vertrouwen gegeven dat het allemaal weer goed ging komen met me.’ Mauritz kwam eind 2007 bij toeval in de Lexgroep en bij Haag Atletiek terecht, zoals er meer toevalligheden aan zijn carrière kleven. ‘Ja, dat kun je wel zeggen. Dat ik hardloper ben geworden, heb ik min of meer te danken aan een misverstand. Ik nam als dertienjarige deel aan een ploegenmeerkamp bij mijn toenmalige atletiekvereniging Avantri in Schoonhoven. Per abuis had de organisatie mij ingeschreven voor het onderdeel 800 meter. Op dat moment had ik werkelijk een bloedhekel aan hardlopen. Ik deed veel aan discuswerpen en kogelstoten, en was daar

redelijk succesvol in. Hardlopen vond ik maar niks. Ik was altijd veel te zenuwachtig voor een wedstrijd, dat was echt niet leuk meer. Ik ging na enig overleg met de organisatie uiteindelijk toch maar van start op die 800 meter, maar wél met de toezegging dat mijn tijd niet mee zou tellen voor het klassement. Die toezegging betekende dat ik vrijuit kon lopen. Zonder zenuwen ben ik van start gegaan en wat gebeurde er? Ik liep heerlijk en wón die wedstrijd! Vanaf dat moment heb ik een knop omgezet en vond ik hardlopen ineens wél leuk. Ik was meteen ook verlost van die negatieve wedstrijdspanning. Dat moment was eigenlijk het begin van mijn hardloopcarrière. Had dat misverstand niet plaatsgevon­ den, dan had ik misschien nog wel met die kogels in mijn nek lopen ploeteren, ha ha.’ Waar Mauritz dus min of meer bij toeval in het hardlopen belandde, geldt datzelfde voor zijn kennismaking met de Lexgroep. Het was in 2007 dat zijn loopmaatje Menno Beck, ook lid van Haag Atletiek, uit Krimpen aan de Lek vanuit Utrecht de overstap maakte naar de op dat moment voor Mauritz volslagen onbekende loopgroep van ene Lex van Eck van der Sluijs. ‘Ik was voor mijn vervoer volledig afhankelijk van Menno,’ zegt Mauritz, ‘dus ik ging maar gewoon met hem mee naar Den Haag. Ik had nog nooit van Lex of van de Lexgroep gehoord. Menno was dat op moment al een erg goede en succesvolle atleet, die ook Nederlands kampioen was. Ik keek best wel tegen hem op en ging ervan uit dat hij een goede keuze maakte. Dat is wel gebleken. Ik voelde en voel mij helemaal op

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


mijn gemak bij Lex en maak nog altijd progressie. Dit is de groep waar ik mij verder kon en kan ontwikkelen. Menno is inmiddels al weg bij de Lexgroep, maar ik ben hem nog altijd dankbaar voor deze stap. Ja, ik herinner mij mijn eerste training op zaterdag nog heel goed, het vaartspel in Meijendel. We deden een eerste rondje van een kilometer en ik liep me helemaal leeg. Dacht dat het toen klaar was, maar daarna trainden we nog anderhalf uur intensief. Had ik even niet op gerekend. Ik was volledig kapot na die eerste training, ha ha. Maar het was wel een mooie eerste kennismaking met de Lexgroep.’ En zo begon in 2007 de serieuze hardloopcarrière van Tony Mauritz. Een loopbaan die dus nog lang niet ten einde is en die in het teken staat van verdere ontwikkeling. Op welke afstanden dat zal zijn, is nog niet bekend, maar Mauritz spreekt momenteel wel een duidelijke voorkeur uit voor de baan. ‘Mijn hoofdafstanden zijn op dit moment de 800 en 1.500 meter. Het mooie aan deze afstanden? Ze zijn weliswaar kort, maar te lang om te sprinten. Daardoor zit er ook een tactisch element in. Je moet reageren op wat er gebeurt. Als je even niet oplet, ben je de aansluiting kwijt en kun je het vergeten. Het is een kwestie van goed positie kiezen, uit de wind blijven en op het juiste moment aanzetten. Elke fout kan fataal zijn. In bijvoorbeeld een marathon kun je een foutje nog herstellen, maar op deze korte afstanden ben je meteen gezien. Een mooi voorbeeld vaan een tactisch perfect verlopen race was de finale van het NK 1.500 meter voor studenten in 2010. Gijs Groen van Haag Atletiek en de Lexgroep deed daar ook aan mee. We hadden vooraf samen een tactisch plannetje uitgedokterd. Gijs was op papier de snelste, dus de te kloppen man. Hij zou waarschijnlijk wel eerste worden, maar ik wilde graag als tweede finishen, al zou dat voor mij bij een te snelle start lastig worden. Ons plan was daarom om vanaf de start Gijs op kop te laten lopen. En dan niet te hard, zodat ik het goed bij zou kunnen benen. Omdat ik over een goede eindsprint beschik, hoopten we dat het veld tot 200 meter voor de finish bij elkaar zou blijven en dat het dan aan zou komen op een eindsprint. Dat gebeurde. Ik sprintte Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek

naar een prachtige tweede plaats achter Gijs. Dat bedoel ik dus met de opmerking dat dergelijke afstanden ook tactische elemen­ ten herbergen. Na deze race deden we dit wel vaker en het gebeurde regelmatig dat dit plan werkte. Helaas is Gijs in 2010 afgehaakt, omdat hij graag ondernemer wilde worden. Jammer, want ik groeide de afgelopen jaren qua niveau steeds dichter naar hem toe, zodat we heerlijk konden sparren tijdens bijvoorbeeld een vaartspel. Met Gijs viel er tevens iemand weg met wie ik een goede band had gekregen.’ Mauritz traint inmiddels elke dag. En ondanks dat het soms best wel zwaar is, geniet hij met volle teugen van zijn favoriete sport én trainer: ‘Voor mij is het hardlopen een ideale uitlaatklep. Je kunt je er volledig op storten. Wat hardlopen ook zo leuk maakt, is natuurlijk het winnen. Daar doe je het voor, ja toch? Verder ben ik heel blij met een trainer als Lex. Hij geeft heerlijke trainingen en maakt mijn schema op maat. Maar ook buiten de baan is hij voor mij belang­ rijk. Zo heeft hij mij ook geholpen bij het maken van de keuze voor mijn vervolgopleiding na de havo. Niet op een dwingende manier, helemaal niet zelfs, maar meer als een soort adviseur. Dat heb ik als heel prettig ervaren.’ Lex van Eck van der Sluijs over Tony Mauritz ‘Voordat ik iets over Tony vertel, zeg ik eerst iets over onze doelstel­ ling. De Lexgroep heeft als talententeam de missie om regionale talenten naar de nationale top te brengen. Met de andere atleten en begeleiding scheppen we samen een optimale omgeving, waarin onze atleten hun talenten kunnen ontwikkelen en goed kunnen presteren. Dit gebeurt in goede harmonie met de overige leden van de groep en rekening houdend met de privé-/werksitu­ atie en met de omgeving van de atleet. Welnu, Tony kwam als 15-jarige hardloper in de groep en heeft zich de afgelopen jaren op deze wijze enorm kunnen ontwikkelen. Zowel als jong-volwassene als een topatleet in de dop. Hij greep de voor hem gunstige situatie bij de Lexgroep met beide handen aan. Als je ziet hoe gemakkelijk hij nu op trainingsstage gaat met ander jonge atleten en daar zeer zelfstandig de juiste keuzes blijft maken, dat is knap hoor en daar heb ik groot respect voor.


MiLa in het geel-groen gestoken Het MiddenLange afstandenteam (MiLa) van Haag Atletiek bestaat uit zo’n 25 fanatieke atleten. Een groot deel van hen loopt er sinds kort keurig verzorgd bij in de HAAGse clubkleuren. Sponsors E-mergo, Zier Running en Esri hebben dit samen mogelijk gemaakt. De MiLa is voor leden van Haag Atletiek die zich richten op baan- en wegwedstrijden vanaf 800m tot de halve en soms de hele marathon. De groep wordt getraind door Bram Wassenaar, voormalig Nederlands kampioen 1500 meter en veldlopen. Het MiLa-team is steeds vaker succesvol bij regionale en nationale hardloopwedstrijden. En in de nieuwe tenues zijn de lopers nu ook goed herkenbaar! Loopdata verzamelen Jaco Geluk is een van de eigenaren van hoofdsponsor E-mergo en zelf ook een enthousiaste hardloper. Hij vertelt over de sponsoring: “Ons bedrijf helpt andere organisaties met hun informatievoorzie­ ning. Wij maken bedrijfsdata toegankelijk en concreet toepasbaar. Ook met de lopers van de Mila-groep gaan we met data aan de slag. Een jaar lang houden we trainingsinspanning, wedstrijdresul­ taten en loopplezier bij. Na een periode analyseren we deze gegevens en hopen we iets te kunnen zeggen over het trainings­ resultaat en de prestaties van de lopers en de groep.” De twee andere sponsors zijn Esri en Zier Running. Esri is een IT-bedrijf en marktleider in geografische informatiesystemen (GIS). Zier Running van John Heemskerk is vaste leverancier van de HAAG-clubkleding.

Jeroen van Aken Ellen Kuiper, Bianca van Osch, Sarah Nicholas, Irene Aldersma, Andrea Bakker

Jaco Geluk van E-mergo ontvangt eerste MiLashirt van Jeroen van Aken

Niels Noordraven, Jos Euser, Bouke de Loos en Erik Hoeven

  Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Sander Pupella en Rosina Hodde succesvol tijdens het NK Indoor in Apeldoorn, zie ook pagina 3.

Haagse Bluf 2 2013 Haag Atletiek


Honderd jaar HAAG samen met Dunea Drinkwater en gezondheid horen bij elkaar. Veel sporters zijn al bekend met het nut van voldoende kraanwater drinken voor, tijdens en na het sporten. Drinkwater is echter ook een wapen in de strijd tegen over-gewicht, zo blijkt uit onderzoek. Veel mensen weten dat niet. Dunea sponsort het jubileumjaar 2013 van HAAG Atletiek om jong en oud bewuster te maken dat water drinken een belangrijke rol speelt bij het bevorderen van een gezonde levensstijl

www.dunea.nl

DUNEA - advertentie Haag100 v01.indd 1

16-01-13 13:31

Wij bieden u een topselectie aan hardloopschoenen, spikes, wedstrijdschoenen en natural running shoes voor heren en dames. Daarnaast kunt u bij ons Craft Traithlon kleding bestellen.

Wij bie den u

een to psele en na ctie aan ha tural r unnin rdloopschoe g shoe s voor nen, spikes , weds heren trijdsc en da hoene mes. n

T 070 324 0880 E denhaag@run2day.nl www.run2day.nl

Run2Day Den Haag Fluwelen Burgwal 9 2511 CH Den Haag

Volg ons op Facebook/run2daydenhaag


SPIER Sportmassage Voelen je spieren stijf en stram aan na een zware training of wedstrijd? Maak een afspraak bij SPIER Sportmassage.. Ook voor: Medical taping Blessure preventie Bindweefsel massage Manuele lymfe drainage Allround conditie en hersteltrainer Afspraak maken: Jan Slootweg Tel. 06-50245364 Mail: slootweg@spier.nu Adres: Traviatastraat 9 te Den Haag Of zoek me op bij Haag Atletiek op maandag- of woensdagavond Tevens verkooppunt voor The Stick

EP 92, EEN BETROUWBARE PARTNER VOOR UITZENDWERK, DETACHERING EN WERVING EN SELECTIE VOOR ADMINISTRATIEVE BANEN IN DE REGIO HAAGLANDEN

WERK IS LEUK, SOMS IS HET MINDER LEUK,

WERK PAST, SOMS PAST HET MINDER, WERK IS VAN 9.00 TOT..???.., MAAR WERK IS BOVENAL: PROFESSIONEEL ZIJN!

REINKENSTRAAT 7 2517 CN Den Haag

T 070 360 99 22 E reinken@ep92.nl

PROMENADEPLEIN 115 2711 AB Zoetermeer

T 079 343 44 33 E zoetermeer@ep92.nl

Studio Koelewijn Br端ggenwirth grafisch ontwerp

www.spier.nu

SANITAIR WATERLEIDINGEN GASINSTALLATIES CENTRALE VERWARMING DAKBEDEKKINGEN RIOLERINGEN ONDERHOUD Installatie bedrijf

TAMMERIJN Berberisstraat 14, 2565 XA Den Haag Tel. 070 - 363 44 55 installatiebedrijf@c-tammerijn.speedlinq.nl


Advertentie Smiet


Haag leden Runs this town!

10% korting!

Laan van Meerdervoort 632 2564 AK Den Haag Tel. 070-368 30 74

Gratis voetscan en loopanalyse

Rembrandtstraat 26 2671 GE Naaldwijk Tel. 0174-62 27 44

Aerobics en wandel assortiment

info@zierrunning.nl

Ook voor al uw teamkleding!

Alle Haag clubkleding

Altijd de laatste aanbiedingen in onze webshop Volg ons ook op facebook, voor nieuws en aanbiedingen

www.zierrunning.nl http://www.facebook.com/Zierrunning

Haagse Bluf 2 2013  

Clubblad van Haag Atletiek (opgericht in 1913)