Page 9

Μανόλης Αρκολάκης ΠΡΏΙΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΌΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΆΦΟΣ: ΖΗΤΉΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΊΑΣ

Γενικές προσεγγίσεις

ΠΡΟΣΕΓΓΊΖΟΝΤΑΣ την ιστοριογραφία του κινηματογράφου, γίνεται μάλ-

λον αμέσως αντιληπτή η προσπάθεια οριοθέτησής της στο γενικότερο ιστοριογραφικό πλαίσιο. Η πολυεπίπεδη υπόστασή της καθώς και οι ιδιαιτερότητες που προκύπτουν από τη μορφή του εξεταζόμενου υλικού υποχρεώνουν τους μελετητές να ανατρέξουν στη γενικότερη μεθοδολογία της ιστορίας ώστε να αποφύγουν τη στενή αποσπασματική ενασχόληση με πλευρές μόνο του συνολικού θέματος. Όπως έχει επισημανθεί αρκετές φορές, «ο κινηματογράφος είναι ένα περίπλοκο ιστορικό, κοινωνιολογικό, νομικό και οικονομικό φαινόμενο: οι ταινίες είναι απλώς μια έκφραση της λειτουργίας του συστήματος ως συνόλου».1 Γι’ αυτό, πριν από την εξέταση των χαρακτηριστικών της «νέας ιστορίας του κινηματογράφου» (New Film History) που εμφανίζεται τη δεκαετία του 1970, θα πρέπει να δούμε το ιστοριογραφικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε, καθώς και τον συνεχή δημιουργικό διάλογο στον οποίο βρίσκεται από τότε με τις γενικότερες εξελίξεις στον τομέα της ιστοριογραφίας. Κατ’ αρχάς, απαιτείται μια πολυεπίπεδη προσέγγιση όλων των παραμέτρων, η οποία ακολουθεί συγκεκριμένη ιστοριογραφική μέθοδο ώστε να μπορεί η ιστορική ερμηνεία2 να έχει επιστημονική υπό1. Thomas Elsaesser, «The New Film History», Sight & Sound, 55:4, 1986, σσ. 246-251. 2. Διαδικασία ερμηνείας και όχι επεξήγησης, όπως έχει ειπωθεί και για την εθνογραφία, βλ. James Clifford, The Predicament of Culture: Twentieth Century

Από τον Πρώιμο στον Σύγχρονο Ελληνικό Κινηματογράφο (Επιμ. Μ. Παραδείση, Α. Νικολαΐδου)  

Το παρόν βιβλίο είναι μια απόπειρα διερεύνησης της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής. Στις δύο ενότητές του, «Από τον πρώιμο ελληνικό κινη...