__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 1


Τα γεγονότα που παρουσιάζονται έλαβαν χώρα στην Αθήνα του 2019. Μετά απο αίτημα των επιζώντων, τα ονόματα έχουν αλλαχθεί. Απο σεβασμό προς τους νεκρούς, η υπόλοιπη ιστορία θα ειπωθεί ως έχει.


Να μια καλή μου φωτογραφία. Μια φωτογραφία που το φως είναι εξαιρετικό, οι γραμμές του προσώπου μου ίσα που φαίνονται, το στόμα μου έχει ωραίο σχήμα, τα μάτια μου φαίνονται καθαρά. Ναι. Είναι μια καλή φωτογραφία. Ποτέ δεν θα μάθω πώς με βλέπουν οι άλλοι. Ποιά είναι η γωνία που με κάνει να φαίνομαι γοητευτικός; Ποιά αυτή που με κάνει να δείχνω περισσότερο αρμονικός; Κανένας καθρέφτης δεν θα μπορέσει να δείξει τα σωματίδια που εκπέμπω, που συγκρούονται σ’ αυτά των άλλων, που στη συνέχεια πάλλονται όλα μαζί και αποφασίζουμε ότι από εκείνη τη στιγμή θα βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως όμορφο/άσχημο/ζεστό/ ελκυστικό/απωθητικό. Σήμερα άνοιξα την πόρτα του ασανσέρ σε ένα κορίτσι, κοντά στα 17 και μου είπε ΣΑΣ ευχαριστώ. Ήταν ευγένεια; Έχει δει ΑΥΤΉ μου τη φωτογραφία; Ήταν όμορφη, τα πόδια της ψηλά και τα καστανά μαλλιά της έπεφταν μπροστά, στο ύψος του στήθους. Όμως είχε μπει ένα αυτόματο όριο, είχε προηγηθεί του πληθυντικού, υπήρξε η σκέψη των 17 ως μικρό τσίγκλισμα. Έχουν αυθάδεια τα 17, ακόμα και ο πληθυντικός τους έχει ένα ίχνος αγένειας, σαν να τον πετάνε για να ξεμπερδεύουν, να πηδήξουν σε μια πισίνα δυνατοτήτων, συνήθως μη εκμεταλλεύσιμων αφού τα 17 φαντάζουν αιώνια. Δεν. Είναι. Είναι φοβερή αυτή η αίσθηση των απεριόριστων δυνατοτήτων. Με αγχώνει. Ίσως έτσι μεγαλώνουμε, αυτό είναι η ωριμότητα μάλλον, η φάση της ζωής σου που γνωρίζεις πλέον ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα. Το σώμα σου έχει προλάβει να το κάνει ξεκάθαρο, εξάλλου. Και η εικόνα ακολουθεί, σαν να αποδέχεται ότι αφού δεν θα φορτσάρουμε άλλο, ας χαλαρώσουμε. Και χαλαρώνεις. Πότε όμως καταλαβαίνουν οι άλλοι αυτή σου την απόφαση; Αυτοί μένουν με την εικόνα που έχουν επιλέξει για εσένα. Εκείνη που σημαίνει κάτι για τους ίδιους. Γι αυτό είναι και σοκαριστικός ο θάνατος κάποιου που αγάπησες μικρός, είχε παγώσει στο παρελθόν. Και είναι καλό αυτό με τον χρόνο, που παγώνει εντός μας εκεί που θέλουμε. Ασχέτως αν στ αλήθεια συνεχίζει να τρέχει. Δεν είναι περίεργο που ο χτύπος του χρόνου, ο ήχος του ρολογιού, είναι ο ίδιος με αυτόν της καρδιάς; Τικ τακ. Τικ τακ. Ο χρόνος συντονίζεται με τους χτύπους της καρδιάς σου. Κυλάει ακόμα κι όταν η καρδιά πονάει τόσο που θέλει να σταματήσει. Και τότε τη σπρώχνει προς τη ζωή, τη σκουντάει μέχρι να συγχρονιστούν ξανά και να προχωρήσουν. Όταν τελικά τελειώσει ο χρόνος και η καρδιά σιωπήσει, συνεχίζει να κυλά για τους άλλους. Και αυτό είναι πρόβλημα των άλλων. Πλέον. Εκεί, ίσως παγώσει για λίγο ο δικός τους χρόνος. Και η εικόνα σου μένει για πάντα αυτή που έχουν επιλέξει. Μακάρι να κρατήσουν μια καλή μου εικόνα. Να. Όπως αυτή. Όπως αυτή η φωτογραφία. Αυτή είναι μια πολύ καλή φωτογραφία.


Fashion me not Ερωτεύτηκα αυτό που λέγεται μόδα όταν πέρασε μπροστά από τα μάτια μου μια συγκεκριμένη συλλογή. Μoυ έκαναν εντύπωση οι σιλουέτες, οι δυσαναλογίες, οι ασυμμετρίες και τα mismatched αξεσουάρ. Τα γήινα χρώματα που έφερναν μια ισορροπία στην υπόλοιπη αλλόκοτη κατάσταση. Το πιο υπέροχο με αυτήν τη συλλογή ήταν η ιστορία που έλεγε. Ήταν γραμμένη για μια γυναίκα που ένιωθε όμορφα ότι και αν φορούσ-α, που περπατούσε ένα καλοκαίρι στην άμμο με ρούχα που δεν εφάρμοσαν ποτέ στο σώμα της και την έκαναν όμορφη και ελκυστική με τον πιο μη αναμενόμενο τρόπο. Τα τελειώματα των φορεμάτων στα σημεία που δεν τα περίμενες άφηναν να φανούν δέρματα που έβλεπαν τον ήλιο όλο το καλοκαίρι. Για μια γυναίκα που ήταν σέξι, όχι γιατί είχε εκτεθειμένα τα πόδια της, αλλά γιατί είχε να πει την δική της ιστορία. Πόσο μου αρέσουν τα ρούχα, πώς με κάνουν να αισθάνομαι. Το αγαπημένο μου παιχνίδι είναι να αποφασίζω τι ιστορία θα πω σήμερα. Μπορώ να σου πω μια ιστορία που δεν ήξερες. Μπορείς να δεις πόσο σέξι είμαι όταν φοράω τα φαρδιά μου ρούχα;


Πεθαίνοντας στη Θεσσαλονίκη εφτά φορές Ο ρυθμός της πόλης που έχει στην ανάσα σου κλειστεί είναι το μοναδικό σου ελάττωμα Δυσκολεύεσαι να αγαπήσεις μα με νανουρίζεις γλυκά όταν μιλάς ληξιπρόθεσμα Η Αφροδίτη ματώνει κάθε βράδυ στη Λαμπράκη στη ρωμαϊκή πλατεία άφυλα παιδιά χαϊδεύουν τον Ιησού ο Αλέξης σκοτωμένος και χλωμός ξέρει πως εγώ κορίτσι μη μακεδονικό θέλω τ’ όνομά σου τα μεσημέρια πρωκτικό να μου επιτραπεί να γράφω στης Παύλου Μελά το αριστερό παγκάκι είχα μες στην κουκούλα σου κρυφτεί κι ήταν αίμα γεμάτη μου αρέσει πώς στο κρεβάτι πολύ πατρικά με ρωτάς, μήπως πείνασες


ΑΓΑΠΑ ΜΕ Ή ΠΕΘΑΝΕ

Μελέτησα το κακό, δε μπορώ να τ’αρνηθώ Ήταν ένα χουντού φυλακτό με τ’ όνομα Αγάπα Με ή Πέθανε Κάποιο νύχι, ένα κομμάτι από το φόρεμά της Φαρμάκι, εντολή διαβόλου Θ’αφηγηθώ τη θλιβερή συνέπεια, το λάθος μου Πέφτοντας σκλάβος για να εκπληρωθεί η επιθυμία Φτιάχνοντας το τρομακτικό Αγάπα Με ή Πέθανε Εναντίον μιας αρχέγονης πράσινης ζούγκλας Είχε την εμφάνιση μιας βασίλισσας της ομορφιάς Χωρίς βραχιόλια ή αλυσίδα, φορώντας χαλασμένο παπούτσι 75 σεντ μπουκάλι αρώματος Είπα,”Καλημέρα”, έγειρα το καπέλο μου Όλα όντας πονηρός σαν αρουραίος Χαμογελώντας εύθυμα, την κοίταξα στα μάτια Ένιωσα στη τσέπη μου, το Αγάπα Με ή Πέθανε Την περασμένη μου ιστορία, παρατηρώ Μελέτησα μαγεία από μέρες παλιές Αδελφότητα, μυστικές κοινότητες Δύναμη και πλούτος στην οικογένειά μου Αλλά Ματίλντα, αγαπημένη Γιατί δεν παίρνεις τη βέρα μου Σαν ένας δαίμονας κάτω από το πάτωμα Έθαψα το χουντού κάτω από την πίσω πόρτα Κύριε, η είδηση εισακούστηκε στην πόλη Πως ένας πυρετός έριξε τη Ματίλντα κάτω Εννιάμιση, ο γιατρός φτάνει Ο ιερέας έρχεται τρέχοντας, πέντε πάρα τέταρτο Στεκόμενος στα πένθιμα νωρίς την επόμενη μέρα, Είδα το ασθενοφόρο να κυλάει μακριά, Βλέπω τη Ματίλντα ξαπλωμένη πίσω, Τη γριά μητέρα της φορώντας ένα κοστούμι μαύρο Ακούγεται η τρομπέτα και το τύμπανο χτυπά Περιμένω για μένα να έρθει η κρίση, Ξέρω το πνεύμα της είναι από κάτω, Ακούω να θρηνεί και να τρίζει τα δόντια. Φλόγες της κόλασης αγγίζουν τα πόδια μου Στη σκιά της ζούγκλας νιώθω τη ζέστη Η Ματίλντα περιμένει στην κόλαση και εμένα Όλα επειδή πέθανε από ένα κακό χουντού


Το πιο δύσκολο είναι όταν όλοι φεύγουν, να βρίσκεις το κουράγιο να μένεις. Το πιο δύσκολο είναι όταν όλοι οι άλλοι τελειώνουν, να βρίσκεις το κουράγιο να αρχίζεις. Τώρα που οι μάνες μας πέθαναν από γεράματα, τώρα που οι φίλοι μας πέθαναν από αδιαφορία, από προσωπικές, οικογενειακές υποχρεώσεις τους, τώρα που οι έρωτές μας πέθαναν από υπερβολικο νοιάξιμο, από ασφυκτική αγάπη. Τώρα, εσύ, εσύ που πρέπει να συνεχίσεις, πώς θα το βρεις το κουράγιο να πεις “όχι” στον θάνατο;


Ειδικοί συνεργάτες τεύχους: intellectual_thighs, Animous Lynx, Αλεξάνδρα Εμμανουέλα Παπουτσή, Πετρούλα Γεωργιάδου, kapa_xi_, Simone Riccomi, Πανος Τσομακος, Athanasia Marr, John Kolikis, Asimina Koliniati, Ιωάννης Δάφνης, Πέγκυ Θεοδωρογίαννη, Μαρίνα Παπαδημητρίου, Λίλα Αθανασίου. Ειδικά για τους σκοπούς της φωτογράφισης κάναμε τατού στους: Δήμητρα, Δανάη, Ιωάννα, ΓκρέταΑλίκη, Χάρη, Δημήτρη, Σιμόν και Χριστίνα, Μυρτώ και Μαρία, Tammy, οικογένεια Σπένδου (Άρης και Μαλεβή), Κωνσταντίνα, Νίκη, Βάσια, Ζωή. Η φράση στην σελίδα 2 είναι μια παραφθορά της εναρκτήριας ατάκας της ταινίας FARGO των αδελφών Κοεν. Το κείμενο στη σελίδα 28 είναι της Πετρούλας Γεωργιάδου και γράφτηκε κατά παραγγελία του περιοδικού, όπως και το κείμενο στη σελιδα 5 που είναι της intellectual_thighs. Το ποίημα στη σελίδα 58 είναι της Μαρίνας Παπαδημητρίου. Οι στίχοι της σελίδας 74 είναι του τραγουδιού love me or die σε δική μας μετάφραση. Το ποίημα στη σελίδα 126 είναι της Λίλας Αθανασίου. Ευχαριστούμε για τη βοήθειά τους τον Θεόδωρο, την Ελένη-Αλκμήνη, την Ιωάννα Χλόη και τη Μάγδα Σιδέρη. Επιβάλλεται η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή μετάδοση με οποιοδήποτε οπτικοακουστικό μέσο όλου ή μέρους του περιοδικού χωρίς την έγγραφη άδεια του εκδότη και αυτή είναι η έγγραφη άδεια του εκδότη.


Profile for GUM ISSUE Magazine

GUM ISSUE #004  

The 4th issue of the greek art/fashion magazine GUM. -A biannual issue about the art of living, but don't make an issue out of it-

GUM ISSUE #004  

The 4th issue of the greek art/fashion magazine GUM. -A biannual issue about the art of living, but don't make an issue out of it-

Profile for gumissue
Advertisement