Page 1


OPINIE 2 Referenda: Vragen om een mening

Stoïcijns Het collegejaar 2004-2005 loopt op zijn laatste benen. Stoïcijns blokken we de nachten door in een poging onze laatste tentamens te halen. De geleden schade van te lang in de kroeg of voor de televisie hangen, moet nu worden goedgemaakt. Het was een jaar waarin plannen bekend werden gemaakt om het hoger onderwijs anders te structureren. Studentenorganisaties en politiek waren druk met elkaar in de weer om zaken te regelen waar de doorsnee student geen ene donder om gaf. Besluitvorming, U-raad, VOS, SOG; het zijn begrippen die jaarlijks vallen, maar nooit een breed publiek bereiken buiten de bestuurstijgers en geëngageerde studenten. Aan het eind van ieder jaar blijft het bij retoriek en ijdele hoop van diegenen die in de geest van de jaren zestig zijn blijven geloven. Ophitsende staatssecretarissen, de dood van André Hazes, terrorisme in de polder, Jack Spijkerman naar Talpa - het zingt eventjes rond en dan staat PSV opeens in de halve finale van de Champions League. Je schud je hoofd en neemt nog maar een biertje. Wat dondert het? Het blijft toch een ver-vanmijn-bed-show. In Groningen bleef het vooral noordelijk nuchter. De meest spectaculaire gebeurtenis was een kussengevecht van meer dan 2000 man. Oh ja, we hadden nog 15 centimeter sneeuw in maart. Nog even blokken en de vakantie begint. Het collegejaar 2005-2006 lijkt nog mijlenver verwijderd. Die plannen van Rutte? Ach, pas in 2007. Als iets het jaar 20042005 heeft gekarakteriseerd dan is het wel de lethargie. Het schijnt alsof het enige dat nog te gebeuren staat een hertentamen in augustus is. Stilte voor de storm? Misschien. Niemand wat weet wat er zich volgend jaar voor zal doen. In ieder geval zal de Studentenkrant er in het jaar 2005-2006 zijn om er over te berichten.

de Hoofdredactie

Een opdringerige campagne met folders en reclamespotjes die meer vraagtekens oproepen dan punten neerzetten. Een aanleiding voor eindeloze discussies over alle onbevredigde gevoelens van de burger die uiteraard los staan van de hoofdzaak. Een reden om te laten zien dat Nederland rijk genoeg is om geld over de balk te smijten. Het referendum. Deze maand is de maand van de referenda. Twee keer mogen wij Groningers onze stem laten horen. Maar wat is nu eigenlijk de meerwaarde van het referendum? Het lijkt misschien het ideale middel om erachter te komen wat het volk nu echt wil door het simpelweg aan de burgers te vragen. Maar vraag je dan niet gewoon om problemen? Iedereen heeft een mening. Maar zijn deze meningen ook altijd wijs? En is het ook altijd wijs om naar die mening te vragen? In Nederland is het houden van

ZOSIA KOOI

Zosia Kooi schrijft dit artikel op eigen titel. Reacties naar: zosiakooi@student.rug.nl een referendum meer een unicum dan een gewoonte. Maar dat is niet overal zo. In Zwitserland bijvoorbeeld lijkt het wel alsof men om elk wissewasje weer naar de stembus moet. Het is daar namelijk na al die jaren nog steeds gebruik dat bij het aannemen van een nieuwe wet eerst een referendum gehouden wordt. Maar als je dan bedenkt, dat het vrouwenkiesrecht daar pas in 1971 (tegenover 1917 in Nederland) geïntroduceerd werd, omdat de Zwitserse mannen bij elk referendum tegen

stemden, dan roept dat toch vragen op. Zegt dat niet genoeg over de onwetendheid van de gemiddelde burger? Laten mensen zich in zo'n geval niet teveel leiden door hun gevoel, hun ontevredenheden en in het ergste geval door anderen? Soms is het simpelweg beter om ingewikkelde kwesties over te laten aan die mensen, die er echt verstand van hebben. Alleen met kennis van zaken kun je tot een redelijke keuze komen. Je vraagt de loodgieter toch ook niet om je blindedarm te verwijderen? Waarom dan wel om te beslissen over moeilijke en belangrijke wetgeving? Bij het referendum van deze maand wordt door tegenstanders van de Europese Grondwet gewezen op het grote geldverlies welke wij als burgers geleden zouden hebben door invoering van de Euro. Een goede reden om tegen Europa te stemmen, zegt men. Maar staan deze zelfde mensen er dan ook even bij stil hoeveel geld verspild wordt voor

deze gang naar de stembus? En dan helemaal als je bedenkt dat de uitkomst van het referendum niet eens persé geëerbiedigd dient te worden door de politiek. Moeten we daar niet eens tegen stemmen? Al die tijd en moeite lijkt me beter besteed aan andere zaken. Want wie bestuurt eigenlijk ons land terwijl al die politici aan de wijn zitten bij Barend en Van Dorp of op de thee zijn bij Knevel? Wij kiezen niet voor niets eens in de vier jaar onze politieke leiders die wij blindelings menen te mogen vertrouwen tijdens economische crises en duistere oorlogsdagen. Dan is zo'n wetgevingsprocedure toch een peulenschilletje! Misschien is het tijd dat deze mensen gewoon hun werk gaan doen. En dat wij onze opinie onze opinie laten.

Vrijheid boven gelijkheid! Afgelopen bevrijdingsdag was Michiel Smit van Nieuw Rechts uitgenodigd om in debat te gaan met Edith Mastenbroek van de PVDA. Helaas werd er hardhandig een stokje voor gestoken. Zelfbenoemde tussenpaus van de linkse Kerk, J. Wallage, riep de organisatie al op om Michiel Smit te weigeren. Extreem links langharig werkschuw tuig zag er ook de kans in om Smit zodanig te bedreigen dat hij niet aan het debat kon deelnemen en zelfs als gewone bezoeker het festivalterrein niet op kon. Laat ik één ding vooropzetten: met de denkbeelden van Michiel Smit ben ik het totaal niet eens. Juist daarom zou het goed zijn als hij in debat kan over zijn ideeën. Laat hij maar met argumenten bewijzen dat hij gelijk heeft, of nog beter, laten anderen met argumenten tijdens zo'n debat z'n ideeën onderuit halen. Hem de mond snoeren heeft totaal geen zin en gaat, zolang hij mensen niet oproept tot het plegen van misdaden, in tegen zijn grondrechten. Sterker nog, het de mond snoeren van iemand op Bevrijdingsdag is te schandalig voor woorden. Wallage en de extreem linkse actievoerders mogen zich dan ook diep en diep schamen.

BART JAN TEUNISSE

Bart Jan schrijft dit artikel op eigen titel. Reacties naar: bartjanteunisse@hotmail.com Een soortgelijke situatie deed zich een paar dagen later rond 8 mei voor. Bush was aanwezig voor een herdenkingsplechtigheid in Margraten, waar ongeveer 8000 Amerikaanse soldaten liggen begraven. Tegen zijn komst werd actie gevoerd. Je kunt discussiëren of het gepast is te demonstreren tegen de komst van iemand bij een herdenkingsplechtigheid, maar zolang het netjes gebeurt is het eveneens een grondrecht. De demonstranten waren echter zeer verbaasd lastig gevallen te worden door de politie. De politie controleerde namelijk de leuzen op spandoeken en schijnt enkele spandoeken in beslag genomen te hebben, omdat de inhoud van de

leus niet in orde was. Zolang een spandoek niet oproept om bijvoorbeeld Bush om zeep te helpen heeft de politie er niets mee te maken. Het gaat misschien wat te ver om van fascistische praktijken te spreken, maar zo moeten de demonstranten het wel hebben gevoeld. En wanneer speelde zich dit af? Precies, vlak na Bevrijdingsdag. De Overheid is er jaren prat op gegaan dat de gelijkheid van iedereen voor de wet het belangrijkste grondrecht is. Tuurlijk, dit is ook een zeer belangrijk grondrecht. Mijns inziens is echter het belangrijkste grondrecht de vrijheid van meningsuiting en die

dient door iedereen gerespecteerd te worden!

Wat denk je zelf

?

Reacties en meningen kun je kwijt op Redactie@studentenkrant.org Wees to the point. Hou het bij voorkeur onder de 250 woorden. Langere stukken in overleg met de redactie. De redactie behoudt zich het recht voor brieven indien nodig in te korten.

WEBPOLL Hoeveel tentamens moet jij nog halen? Stem op www.studentenkrant.org

St. Walburgstraat 22C - 9712 HX - GRONINGEN - 050-3635519 - WWW.STUDENTENKRANT.ORG - ISSN 09270237 - ADVERTENTIES LEONIE SPANJER - 06-24899065 De Groninger Studentenkrant is een onafhankelijk blad gemaakt door en voor studenten van HBO- en WO-instellingen in Groningen. Het verschijnt tien maal per jaar in een oplage van 7000 exemplaren die gratis worden verspreid op de RuG, de Hanzehogeschool en andere locaties in Groningen.

STICHTINGSBESTUUR voorzitter Ewout Karel (06-47900219), acquisitie en pr Leonie Spanjer (06-24899065) en Else de Jong (06-14281118), penningmeester Bart Wichgers (06-24929661) HOOFDREDACTIE Linda Banis (lindabanis@hotmail.com, 06-55893378) en Ariane Kleijwegt (a.s.kleijwegt@student.rug.nl, 06-42710494) EINDREDACTIE Jeroen van Goor en Emma Jackson REDACTIE Jorg Bressers, Anne Dankert, Harold Duitscher, Mirte van de Griendt, Emma Jackson, Frieda Hamster, David Hof, Dienke Keizer, Peter Keizer, Christiaan Kooistra, Mark van der Linde, Frederick van Melle, Jochem Meijer, Tynke Mulder, Selma Oosterloo, Moniek Steenbergen, Bart Jan Teunisse en Rutger Uittenbogaard FOTOGRAFIE Sebastiaan Pouyet en Jeffrey Weller ILLUSTRATIES: Dirk VORMGEVING Pieter Frank de Jong en Marjolein Schutrups MEDEWERKERS Reginald S. Maeris en Femke den Hartog DRUKWERK Drukkerij 1984

C

L

F

N


COVER Groningen poëziestad bij uitstek "Ik zie Groningen graag als de navel van de wereld"

R

onald Ohlsen is geen taalvirtuoos', zo luidde een recensie van zijn boek Gedoodverfde Engelen in de Studentenkrant van vijf jaar geleden. Toch werd de in Delfzijl geboren dichter en schrijver op 27 januari van dit jaar benoemd tot stadsdichter van Groningen. De Studentenkrant ging in gesprek met de poëet. Groningen heeft een naam hoog te houden wanneer het om poëzie gaat. Dichters van naam als Rutger Kopland, Jean-Pierre Rawie en Ruben van Gogh komen er vandaan, of zijn er hun carrière gestart. De huidige Dichter des Vaderlands, Driek van Wissen, is eveneens Groninger. Met recht mag Groningen poëziehoofdstad van Nederland worden genoemd. Ronald Ohlsen studeerde in Groningen Nederlands en Algemene Letterkunde. Al wegdromend noemt hij zijn studententijd geweldig en tumultueus, "vol met wilde taferelen". Toch bezweert hij dat hij braaf elke ochtend om negen uur in de UB zat te studeren. "Als je vroeg opstaat en je studie een beetje bijhoudt, dan houd je zeeën van tijd over om te doen waar je zin in hebt. Ik studeerde ontzettend efficiënt". Ohlsen haalde al zijn tentamens met gemak. Op dit moment is hij nog steeds werkzaam voor het Talencentrum aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar hij Nederlands geeft. Ook is hij werkzaam bij de USVA als theateren publiciteitscoördinator.

Ohlsen's interesse voor dichtkunst werd gewekt op 14- jarige leeftijd. Destijds waren Martinus Nijhof, Rutger Kopland en Vasalis zijn grote voorbeelden. In de jaren tachtig was poëzie oersaai. "Op

‘Wat we deden was volkomen pretentieloos’ het podium droegen dichters hun gedicht voor en dat was het dan. Verder kwam er weinig bij kijken". Ohlsen vond dat daar iets aan gedaan moest worden. Veel jonge dichters en schrijvers uit zijn tijd, zoals Ronald Giphart, deelden die mening. Met Ruben van Gogh was Ohlsen actief om de poëziescène te veranderen. Samen richtten ze het 'Podium voor verlegen dichters' op. "Het was volkomen pretentieloos. "Ik hoop overigens dat mijn werk uit die tijd allemaal vernietigd is". Via blaadjes, er was destijds nog geen internet, ontstond er in Groningen iets bijzonders, wat zijn navolging vond in Utrecht, waar Ronald Giphart en Ingmar Heytze iets soortgelijks deden. Zo ontstond er een nieuwe, minder aan stijve conventies gebonden generatie dichters. Wat houdt het stadsdichterschap precies in en hoe kom je ervoor in aanmerking? "Het begint met een advertentie in de krant. Je kunt dan iemand nomineren voor de titel stads-

dichter. Er zijn wel criteria aan verbonden, zo moet je bijvoorbeeld professioneel dichter zijn op nationaal niveau. Daarna volgt er een selectieprocedure waarin je moet motiveren waarom je stadsdichter wilt worden. Daarvoor dien je een selectie uit eigen werk mee te sturen. Uit 31 kandidaten viel dit jaar de keuze op mij". "Er zijn verschillende manieren waarop je de rol van stadsdichter in kunt vullen. Ik heb er voor gekozen om bij belangrijke gebeurtenissen aanwezig te zijn. Terplekke draag ik dan een gedicht voor. Je bereikt op die manier een groot publiek, in mijn ogen een groot voordeel. Mensen die niet voor poëzie komen, pikken het toch mee en daar zitten altijd wel een paar mensen tussen die geïnteresseerd raken. Als dichter zit ik graag in Groningen. Ik zie Groningen als navel van de wereld. Deze stad moet geen voorportaal zijn voor de randstad. Het is gewoon een mooie stad om in te wonen en daar zouden meer inwoners bewust van moeten worden." Krijg je veel kritiek als stadsdichter? Bijvoorbeeld over het feit dat je er 4500 euro mee verdient? "Het bedraagt om te beginnen geen 4500, maar 5000 euro. Ik vind dat zelf ook wel een riante beloning hoor, daar niet van, maar ik heb daar nog geen kritiek op gehad. Ook niet op andere zaken die te maken hebben met mijn functie als stadsdichter. Ik heb ook al zeventien pagina's

volgeschreven met stadspoëzie, terwijl er een minimum is van zes tot acht pagina's, dus ik heb al minstens twee keer zoveel geschreven."

‘Ik zat altijd om negen uur in de UB’ Voor welke gelegenheid heb je naar je eigen mening het mooiste gedicht geschreven? "Dat was voor de Groninger Boekendagen. De organisatie daarvan wilde een poster maken met daarop een gedicht van mij. Voor die gelegenheid heb ik naar mijn mening het mooiste gedicht geschreven." Je vindt dat poëzie niet alleen voor een elitair publiek toegankelijk moet zijn. Wordt dat ooit gerealiseerd denk je? "Nee, nooit! Ik vind ook niet dat poëzie toegankelijk moet zijn voor iedereen. Maar de stelling luidt nu: 'Poëzie moet alleen voor de elite zijn'en dat vind ik fout. Je gaat toch ook niet verkondigen dat je alleen toegelaten mag worden in voetbalstadions als je een IQ van lager dan tachtig hebt?" Ohlsen hekelt het elitaire karakter van de poëziewereld. "Er wordt in bepaalde kringen wel gedacht dat poëzie alleen poëzie is als het wordt voorgedragen, of juist als het op papier staat. Dat is alleen maar snobisme van het soort

Michael Zeeman. Poëzie kan van alles zijn. Je hebt er wel schimmige genres tussen zitten, maar ik wil niet zeggen dat dat bij uitstek geen poëzie is. Je kunt van het ene nou eenmaal meer houden dan het andere. Denk zelf na en ga op je eigen smaak af, zou ik zeggen". Denk je dat dichtkunst leeft onder de studenten? "Meer dan ooit, dat sowieso, maar

Ik heb al 17 pagina's stadspoëzie het blijft toch altijd een klein groepje dat zich er mee bezig houdt. De poëzie is toch een vrij klein wereldje. Er zijn bijvoorbeeld wel bekende schrijvers, zoals Arnon Grunberg, maar bekende dichters bestaan volgens mij helemaal niet. Je bereikt er ook niet vreselijk veel mensen mee. Zo kom je op poëzieavonden altijd dezelfde mensen tegen. Dat zal ook wel zo blijven. Maar het leeft als nooit te voren. Groningen is een echte poëziestad, kijk maar hoeveel dichters hier vandaan komen of hier hebben gewerkt. De poëzie leeft. Er zitten veel dichters, er wordt veel georganiseerd en op poëziefestivals zie je meestal ook enorm veel Groningers."

Harold Duitscher en Moniek


In het kort Hanze onthoudt eerstejaars de KEI

Zeker twee opleidingen van de Hanze Hogeschool beginnen de verplichte introductie voor eerstejaars komend collegejaar tijdens de KEI-week. Dit betekent dat studenten noodgedwongen een deel van de KEI-week zullen missen. De faculteit bedrijfskunde, waaronder populaire studies als Management en Recht (MER) en Personeel en Arbeid (P&A) vallen, onthoudt zodoende zeker 400 eerstejaars hun KEI-week. Volgens Jetze Luhoff, raadslid van de Centrale Medezeggenschapsraad van de Hanze, druist dit in tegen de hogeschoolbrede onderwijsjaarplanning waarin is vastgelegd dat de periodes gescheiden blijven.

Student krijgt eigen digikanaal Vanaf augustus 2005 kijken studenten in Groningen als eerste onder hun soortgenoten naar de eigen zender I-see WebTV. Althans dat hopen de initiatiefnemers van het eerste Nederlandse interactieve digikanaal voor en door studenten, dat 27 mei haar demo presenteerde. De zender wordt geleid door directeur/hoofdredacteur Aäron Zitoony van de masteropleiding radio- en televisiejournalistiek aan de RuG. Verwacht hij dat studenten massaal studiesport of ‘Sex and the city’ zullen inruilen voor televisie uit eigen keuken? “Absoluut. Uit een enquête is gebleken dat tweederde van de studenten geïnteresseerd is en gemiddeld 2,7 keer per week zal inschakelen”, aldus de kersverse hoofdredacteur.(AK)

Overleg introweken stukgelopen

Het KEI-bestuur en de overkoepelende organen van faculteits(FVOG) en gezelligheidsverenigingen (Contractus) zijn het niet eens geworden over een verdeling van de introweken, die per volgend jaar worden ingekort. Eerder werd besloten dat de introductie van KEI, studie- en studentenverenigingen tezamen beperkt moet worden tot drie weken voor aanvang van het collegejaar. Het College van Bestuur van universiteit en hogeschool hoopte dat de betrokken partijen in overleg tot een compromis zouden komen. Dit is, na een maand uitstel, echter niet gelukt. Op welke termijn een definitief besluit valt blijft vooralsnog onduidelijk. (AK)

NIEUWS

4

‘Ik moest echt even met de ogen knipperen toen hij binnenkwam’

Groninger student oog in oog met Bush

De Groningse economiestudent Alvar de Wolff kreeg op acht mei de kans om oog in oog met de machtigste man op aarde te staan. Samen met een groep Nederlandse studenten was hij geselecteerd om deel te nemen aan een gesprek met George W. Bush, Condoleezza Rice, Jan-Peter Balkendende en Ben Bot. "Het is iets waar ik het over veertig jaar nog over heb." Het begon allemaal met een congres voor de economische faculteitsvereniging, vorig jaar. De Wolff was voorzitter van dat congres, waarvoor ook de Amerikaanse ambassadeur Clifford Sobel was uitgenodigd. Zodoende deed hij goede contacten op. Op 22 april kreeg hij een telefoontje van de ambassade: men was bezig studenten uit te nodigen om aanwezig te zijn bij een rondetafelgesprek met president Bush. De Wolff stemde direct toe: "Het was een unieke kans." Vervelend voor De Wolff was dat hij het absoluut stil moest houden. "Ik heb het alleen maar aan mijn broer in Frankrijk verteld." Na een screening en kennismaking op het ministerie van Buitenlandse Zaken was het dan op 8 mei zover. "Ik stond met een raar gevoel op. We hadden de nacht doorgebracht in een hotel in

Foto nos.nl VS-president George W. Bush vergezeld door premier Balkenende in gesprek met studenten tijdens zijn bezoek aan Nederland op 8 mei

België, en werden daarna met een politie-escorte naar Limburg gebracht. Daar kon je pas echt goed zien wat voor impact het bezoek had. Het deed erg surrealistisch aan. Overal stonden pantservoertuigen, bewapende soldaten en mannen met zonnebrillen van de Secret Service," vertelt De Wolff. Na drie screenings werd de delegatie studenten toegelaten in de ruimte waar er gediscussieerd zou worden. "Die keek uit op de tuin, waar ook overal agenten en veiligheidspersoneel waren." "Ik moest echt even met de ogen knipperen toen Bush binnenkwam. Ik bedoel, je hebt hem talloos vaak op de televisie gezien, maar dan zie je hem opeens in levenden lijve. Hij kwam erg amicaal en los binnen, met Condoleezza Rice, minister Bot en Jan-Peter Balkenende in zijn gevolg. We zaten aan lange tafels met overal pers, maar er werd direct

benadrukt dat het om ons studenten ging. Na een vraag moest de pers de zaal verlaten." Van tevoren was duidelijk gemaakt dat er geen restricties waren over de onderwerpen waarover gesproken zou worden. Met Balkenende als gespreksleider kwamen tal van onderwerpen ter sprake. De gesprekken en vragen spitsten zich toe op zaken als terrorisme, de omstreden veiligheidsmaatregelen na 9/11 en democratie en vrijheid. "Bush ging op al onze vragen in, en zette duidelijk zijn visie op de onderwerpen uiteen. Wat opviel in zijn antwoorden was dat Condoleezza Rice heel belangrijk voor hem was. Hij had het telkens over 'Condi'. Zij zou bijvoorbeeld regelen dat het Rode Kruis meer zou toezien op de gevangenen in Guantanamo Bay. Na afloop vroeg ik hem hoe hij als president herinnerd wilde worden die democratie en vrijheid verder over de wereld

heeft verspreid," aldus De Wolff. Foto: nos Hoe denkt hij nu over de Amerikaanse president? "Kijk, ik zou niet op hem stemmen, en met veel onderdelen van zijn beleid ben ik het niet eens. Maar hij is wel iemand die oprecht gelooft in wat hij doet, dat hij democratie en vrijheid moet verspreiden over de wereld om die te verbeteren. Ik denk niet anders over hem, maar ik heb er wel meer begrip voor." De Wolff vervolgt: "Hij is echt compleet anders dan je op televisie ziet, of hoe hij vaak wordt voorgesteld door de media. Hij is niet achterlijk en hakkelig. Bush komt in het echt overdonderend en presidentieel over. Hij is een erg vriendelijke man en een echte Amerikaan. Dat ik de Amerikaanse president heb ontmoet is iets waar ik het over veertig jaar nog heb."

Harold Duitscher

Studenten dansvloer op voor Unicef hoe. Als Many Minds een groot succes is gaan we zeker verder.”

Achthonderdvijftig housende studenten die zevenduizend euro opbrengen voor schoolkinderen in Tanzania. Dat is het doel van het eerste benefietevenement georganiseerd door het Groninger Unicef Studentencomité op 9 juni in Huize Maas. Een initiatief dat binnenkort kan rekenen op navolging in andere studentensteden. Het benefietfeest zal eenmalig in de plaats komen van Club Pepper, het maandelijkse ‘soulvolle kwaliteitshousefeest’, met onder andere DJ’s Ricky Rivaro en Laidback Luke. Deze succesformule zal niet veel verschillen van de gangbare Club Pepper-formule. Kaartjes zijn zoals gewoonlijk acht en een halve euro en ook de huis-DJ van Club Pepper, Sebastian Davidson, zal zijn platen draaien. Het verschil zit hem in de centen. De kaartopbrengst zal volledig ten goede komen aan een Unicef project in Tanzania. Het verwachte aantal bezoekers van achthonderdvijftig moet ongeveer zevenduizend euro opbrengen. Ook anders dan anders is het feit dat ‘Many Minds’ volledig op vrijwillige basis van alle betrokkenen georganiseerd wordt. Zo zijn de flyers gratis ontworpen en gedrukt en zullen de DJ’s voor niks hun kunsten vertonen.

Voordat Many Minds ontstond had het studentencomité hele andere plannen voor een benefietevenement. Het originele idee was een sponsorloop door het Stadspark,

'Studenten die hardlopen én geld geven? Nee joh’ waarbij DJ’s zouden zorgen voor de nodige opzwepende muziek. Dat idee bleek niet haalbaar. “Het was een beetje naïef om te denken dat we studenten zo gek zouden krijgen om én geld te geven én hard te lopen. Dat wil geen enkele student”, aldus Jorg Bressers, één van de organisatoren van Many Minds. Vervolgens was het plan om de sponsorloop te schrappen, en alleen een avond met DJ’s in het Stadspark te organiseren. Helaas

werkten gemeente en brandweer niet mee. Het studentencomité kreeg geen vergunning. Deze teleurstelling in combinatie met de nodige studiedruk joegen vijf studenten uit het comité. Toch zetten de vijf overgebleven leden door met hun plannen. Initiatiefneemster Emma Potjer: “Ik ben vorig jaar naar Unicef toegestapt om iets te organiseren en toen bleek dat er nog niks bestond voor studenten. Ons project is begonnen als een pilot”, aldus Potjer. Het studentencomité in Groningen is nu al een succes. Ook andere studentensteden als Maastricht en Amsterdam zullen het initiatief volgen. De toekomst van het Groninger studentencomité is echter nog onzeker want de vijf organisatoren hebben het druk. Potjer: “Ik blijf er wel mee bezig want ik wil dat het iets blijvends is, maar ik weet nog niet

De samenwerking met Club Pepper lijkt een goed begin voor een succesvolle actie. Sander Vos, organisator van de maandelijkse feesten in Huize Maas, is een grote hulp geweest voor het studentencomité. De organisatie heeft geen zaalhuur, apparatuurkosten en personeel betaalt, en zelfs het drukwerk van de flyers heeft Huize Maas voor zijn rekening genomen. Vos ziet dit niet als een promotiestunt voor Club Pepper: “Het klinkt arrogant, maar dat hebben we niet nodig, de feesten zijn toch altijd uitverkocht. We zetten Club Pepper juist niet op de voorgrond, dit is het project van het Unicef Studentencomité.” Om die reden is Many Minds niet op de gebruikelijke zaterdagavond maar op de studentenavond op donderdag. Jammer is dat het feest in de tentamenperiode valt. Toch verwacht het studentencomité dat de entree en de verkoop van polaroids op het feest samen veel geld op zullen brengen voor de Tanzaniaanse schoolkinderen. Potjer: “Unicef is iets waar mensen zich voor willen inzetten. Dat zagen we bij de organisatie van Many Minds en we hopen daarom op een groot succes op 9 juni.” Linda Banis


ACHTERGROND

‘Door het afschaffen van de 9%-norm stromen onze buurten straks vol’

Wijken vrezen toename overlast studenten Nadat in februari de de 9%norm voor het aantal studenten in wijken werd losgelaten, hebben fracties in de Gemeenteraad recent om maatregelen tegen studentenoverlast gevraagd. Maar de buurten waar de studenten wonen blijven ongelukkig met het loslaten van het percentage studenten. De norm van 9% wordt losgelaten omdat het de verwachting is dat het aantal studenten in Groningen drastisch toe zal nemen tussen nu en 2010. Berekeningen gaan uit van 42.000 studenten aan de RuG en de Hanzehogeschool. De gemeente berekende dat er zo'n 4200 extra kamers in Groningen moeten komen om in de vraag te kunnen voorzien. Dat blijkt uit de cijfers. Er dreigt in de toekomst een aperte kamernood als er niet snel meer kamers bijkomen. Toch stuiten de plannen van de gemeente op weerstand van buurtbewoners en -verenigingen. Buurtverenigingen zijn bang voor "ghetto's" van studenten, doordat ze massaal naar wijken in een kring rond het centrum trekken. Kamerverhuurders zouden massaal huizen opkopen in deze wijken om ze tot studentenhuizen om te toveren. Er worden zorgen geuit over het gegeven dat er met de toestroom van studenten ook een hoop extra gelazer in de buurt komt. Vooral geluidsoverlast, rommel en fietsen die overal in de straat staan wekken ergernis bij buurtbewoners. Op aandringen van GroenLinks en de Christenunie werd in de

Foto Jan Luursema gemeenteraad een motie aangenomen om kamerhuurders meer alert te maken op overlast die vaak ontstaat. Onder titel STOP KAP ( STudenten Overlast Preventie K a m e r v e r h u u r d e r s AanPakmaatregelen) dienden zij een aantal voorstellen in om de problemen tussen studenten en Stadjers op te lossen en tegen te gaan. Er moeten onder meer folders worden verspreid, geluidsoverlast en illegale kamerhuur moeten harder worden aangepakt en waar mogelijk moeten fietsenstallingen komen. Ronald Bats, secretaris van de buurtvereniging Zeeheldenbuurt is niet gelukkig met het verdwijnen van de norm. "Als je ziet hoeveel studenten er nu al in de wijk wonen, dan zeggen wij: het is wel genoeg zo. De gemeente schuift de problemen af op de woningcorporaties en de kamerverhuurders, met als gevolg dat de wijken rondom het centrum volstromen met studenten."

Volgens Bats zou de gemeente de wijken rondom de binnenstad moeten ontlasten door meer studentenflats of een campus te bouwen. "De Zeeheldenbuurt telt veel woningen van voor de Tweede Wereldoorlog, toen ze nog nooit van isolering of wat dan ook gehoord hadden. Ze zijn niet berekend op studenten, die nu eenmaal relatief veel geluidsoverlast veroorzaken. Het lijkt alsof de gemeente wel de lusten van een grote studentenstad wil hebben, maar niet de lasten." Maatregelen zoals voorgesteld door Christenunie en GroenLinks sorteren aldus Bats geen effect. "De gemeente doet niets aan handhaving. Er zijn volgens onderzoek van de gemeente bijvoorbeeld zo'n 300 illegale studentenwoningen. Maar bij ons in de wijk alleen hebben we er al 50 gevonden. Dus dat moeten er in Groningen zelf veel meer zijn." Buurtverenigingsvoorzitter Klaas Hofstra van de Hortusbuurt relativeert de overlast die studenten

veroorzaken. "Ach, een fietswrak dat ergens gestald staat, daar kijk je wel over heen. Het is vooral geluidsoverlast waar mensen last van hebben." Daarnaast zijn het vooral de verenigingshuizen die overlast veroorzaken. Hofstra: "Die studenten zitten er een paar jaar en dan gaan ze weg. Het kan hen echt niet schelen als de buren ergens last van hebben." De Hortusbuurt kent een grote hoeveelheid studenten, omdat de wijk net als de binnenstad sowieso al niet onder de 9% norm viel. Aanvankelijk was Hofstra sceptisch over de plannen om de norm volledig los te laten, maar hij is nu van mening dat het loslaten van de norm een betere spreiding oplevert. Het STOP-KAP beleid sorteert volgens hem niet veel effect. "Als je een avond herrie hebt, stap je er even op af en ben je het de volgende dag vergeten."

zijn blij dat ook andere partijen in het college hebben ingezien dat de norm afgeschaft moet worden", zegt gemeenteraadsfractielid Musetta Blaauw. Blaauw is niet bang voor ghetto-vorming. "Als de woningcorporaties hun functie goed uitvoeren zal de markt dat onmogelijk maken. Er zal een goede balans tussen particuliere kamerverhuurders en de corporaties ontstaan, zodat de vraag gespreid zal worden opgelost." Maar afgaande op de geluiden die aan de kant van de Stadjers opklinken, zal nog moeten blijken of de nieuwe toestroom studenten zonder gebral of fietswrakken zijn plek in Groningen zal vinden. Harold Duitscher

Student en Stad toont zich gelukkig met de afschaffing van de norm. "Wij waren altijd al principieel tegen de 9% norm, dus we

Apart’ja gaat op zoek naar de vreemde kanten van Groningen. Deze maand:

Hoe vrij metselt Groningen?

DE GRONINGSE INDIAAN bouw-vakkers ommeland?

ook stad en

Als we het internet mogen geloven zitten de Vrijmetselaars achter de aanslagen op de Twin Towers en het Pentagon, beheren ze de wisselkoersen op Wall Street en werken ze aan een wereldwijd plan om het christendom te vernietigen.

Wanneer je op Google de combinatie van woorden “masonry” (Engels voor vrijmetselarij) en “conspiracy” intoetst krijg je alleen al 48.500 hits.

Schimmige websites waar samenzweringsfanaten de meest uitzinnige theorieën poneren. Beheersen de ongedwongen

Ook het opmerkelijke succes van boeken en films als De Da Vinci Code en National Treasure , waarin de Vrijmetse-laars of Vrijmetselaar-achtige groeperingen een hoofdrol spelen, maakt het duidelijk: Het samenzweringsdenken jegens Vrijmetse-laars is hot. Zij die de Vrijmetselarij van de meest diabolische samenzweringen betichtten zijn van mening dat

de Vrijmetselaars tot in de hoogste regionen van de samenleving zijn geïnfiltreerd. Dat deze samenzweringen echt bestaan zou de P2 loge van Vrijmetselaars in Italië bewijzen. Dat was inderdaad een samenzwering van een groep hoge omes (waaronder Silvio Berlusconi) die plannen hadden om de Italiaanse regering omver te werpen.

van Vrijmetselaars. Trekken zij ook aan de touwtjes in Groningen vanaf hun monumentale pand aan de Turfsingel? Sinds 1772 is daar de loge “L’Union Province” gevestigd. In dit pand worden de geheimzinnige riten en tradities uitgevoerd die eigen zijn aan de loge van Vrijmetselaars.

De officiële Loges van Vrijmetselaren benadrukken in hun reacties altijd dat zij een vredelievende organisatie zijn, en dat zij zeker niet uit zijn op de wereldheerschappij. “De vrijmetselaar leert om bewuster in de samenleving te functioneren in het besef dat er meer is tussen hemel en aarde dat de mensheid beweegt”, aldus de website van de Vrijmetselaars.

Op hun website geven ze tekst en uitleg over de tradities en beweegredenen van de Vrijmetselaars. Allemaal heel open, zo het lijkt. Maar de ledenlijst willen de Vrijmetselaars nog altijd niet vrij geven. En je kunt er ook niet zo maar even binnenlopen. Toch bezweren de Vrijmetselaars dat er na afloop ook gewoon een borreltje gedronken wordt. Wellicht nadat ze snode plannen voor de werelddominantie gesmeed hebben?

Ook in Groningen is er een loge

Harold Duitscher


S A N D W I C H Zoektocht naar het perfecte 'broodje gezond’ Het broodje gezond. Een aloude klassieker onder de broodjes . De redactie van de SK stroopte de straten van Groningen af op zoek naar het perfecte 'broodje gezond'. Opmerkelijk genoeg blijken de meeste broodjeszaken tegenwoordig hun eigen culinaire twist te geven aan dit zeer geliefde graanproduct. Uw redacteur heeft met een paar collega’s afgesproken voor 'boulangerie Paris'. Van daaruit start onze speurtocht. Dat gaat meteen fout. Groningen telt namelijk twee zaken met de naam 'Paris'. Gelukkig liggen de broodwinkels slechts enkele tientallen meters uit elkaar en dus is de groep snel compleet. De smulpartij kan beginnen. "Wilt u rauwkost of liever sla, tomaat en ei?", vraagt de dame achter de toonbank van 'Paris' aan de Oosterstraat. Een vraag uit het boekje, want volgens de culinaire broodboekjes op Google, heb je twee soorten broodjes gezond: de een met rauwkost, de ander met sla, tomaat en ei. De basis wordt altijd gelegd door kaas en ham (of salami). Dus, lieve restauranthouders, vraag je gasten wat ze willen! Helaas heb ik bij de andere broodjeszaken deze vraag niet meer gehoord, terwijl dat wel zou moeten. Hier is ruimte voor verbetering. 'Het Opstapje' aan de Oude Boteringestraat doet zijn naam eer aan. Er is namelijk een opstapje dat bestegen dient te worden. Leuk, geinig, maar een beetje vervelend voor mijn neef. Ik verwijs hem en zijn rolstoel naar de muziekwinkel even verderop. Terwijl de valide redactieleden zich tegoed doen aan een broodje gezond (variant: sla, tomaat, ei) met tuinkers en een soort van mosterdsaus, kan hij daar in zijn eentje beschutting zoeken tegen de regen. De ham ziet er trouwens flets uit en de kaas is wel erg dun gesneden.

Lord San

We besluiten naar 'Pigalle' te gaan in de Oude Kijk in 't Jat straat. Ons gezelschap neemt plaats achter een wiebelende tafel en steekt een sigaretje op. Terwijl de rook sierlijk door de winkel dwarrelt, begint de man naast ons ineens te kuchen alsof hij een hint wil geven. Noem het naïef, noem het dommigheid, ik wens hem uit de grond van mijn hart "gezondheid". De man bedient mij echter meteen van repliek: "zou die rook van u misschien niet over mijn bord kunnen?" Hij heeft wel een punt te pakken. Roken in café's mag natuurlijk niet verboden worden, maar in eetgelegenheden is afschaffing helemaal geen gek idee. Het duurt uiteindelijk 23 minuten (!) voordat ons één broodje gezond wordt voorgeschoteld. Het blijkt de rauwkostvariant met als opvallende extra's bieslook en blauwe ei. Bij bakkerij Bart krijgen we binnen twee minuten ons broodje gezond. Via een trap strompelen we naar boven om eens goed te genieten van het uitzicht op die verdieping. De etensresten en gebruikte servetjes van de vorige gasten worden aan de kant geschoven richting grond. Blijkbaar is dat de gewoonte hier, want de hele vloer is bezaaid met etensresten. Ik zie echter een kleverig sausje over het hoofd en uiteraard zet ik daar net mijn hand in. Het uitzicht op het winkelend publiek in de Heerenstraat vergoedt echter veel. Het is zelfs zo leuk om naar te kijken dat ik het broodje gezond op heb voor ik er erg in heb. Een simpel broodje gezond zonder dat het je bijblijft. De tijd begint nu te dringen en voordat ik naar college ga, stap ik nog snel even de broodjeszaak tegenover het Harmoniecomplex binnen: NAAM??? Het broodje gezond ligt al klaar in de (gekoelde) vitrine. Binnen vijf seconden na de bestelling, sta ik alweer buiten. Het broodje is wel heel standaard. Geen fratsen, dat scheelt. Christiaan Kooistra

Hoe gezond is je broodje?

De officiële definitie van de sa sneetjes brood met daartussen van koud vlees of kaas. De sandwich is vernoemd na graaf van Sandwich die le Montagu was het gedreven, m hoofd van de Engelse Marine gokker. De hele dag zat hij te k tijd had om fatsoenlijk te eten. daarom steeds sneetjes brood Sandwich.

Broodje gezond: 1 volkoren pistolet 135 kcal halvarine (2 porties) 40 kcal volvette kaas 75 kcal ham 25 kcal ei 75 kcal (zit er meestal toch ook op?) sla, tomaat, komkommer 20 kcal totaal: 370 kcal

Gewone broodmaaltijd 2 sneden volkoren brood 170 kcal halvarine 40 kcal ham of ander mager vleesbeleg 20-30 kcal magere kaas (20+ of 30+) 50 kcal totaal: 280 kcal (glas halfvolle melk 70 kcal)

Het Engelse werkwoord 'Sand sen: 1. make into a sandwich 2. insert or squeeze tightl objects)


S P R E A D Recept voor Tonijnsalade op brood Bereidingstijd: ongeveer 10 minuten Ingrediënten: 1 ui (liefst rode ui) Zaanse mayonaise Kappertjes blikje tonijn peper zout sambal augurken

ndwich

Snipper een ui tot hele kleine stukjes. (Een rode ui is iets lekkerder, sjalotjes het lekkerst, maar ook prijziger). Doe de snippers ui in een kom. Open het blik tonijn en gooi het vocht weg. Voeg de tonijn bij de ui en prak de tonijn tot kleine stukjes. Gooi een flinke mep Zaanse mayonaise in de kom. Volgens het programma Kassa is Zaanse mayonaise het goedkoopst én het lekkerst. Voeg kleine stukjes augurk en kappertjes toe en roer het geheel. Breng daarna de salade op smaak met een mespuntje sambal en peper en zout. De sambal zorgt ervoor dat de salade een lekkere licht pittige smaak krijgt. Een alternatief is om er een beetje suiker bij te gooien om een wat zoetere smaak te krijgen. Voor degene zonder uitgaansplannen is een flinke teen knoflook ook een optie. De salade kan nu geserveerd worden. Als je de salade wat meer 'body' wil geven kan je er wat magere yoghurt, stukjes tomaat, paprika of gekookte aardappels door mengen. Het is wel zo dat gekookte aardappels het geheel nogal smakeloos kan maken. Eet smakelijk!

Bart Jan Teunisse

andwich is: twee (of meer) n beleg, meestal in de vorm naar John Montagu, vierde eefde van 1718 tot 1792. maar ook uiterst corrupte e. Ook was hij een notoire kaarten, waardoor hij geen n. Zijn bedienden gaven hem en vlees. Vandaar de naam dwich' heeft twee betekenistly between two people (or

Eindoordeel ‘broodje gezond’ Bart Jan Teunisse

Bakkerij Bart 't Opstapje

7 6

Le Casse Croute Paris

7.5 7.5

Pigalle

8


8 ‘Als ik een jongen ‘werp’ klinkt er hoongelach vanaf de tribune’ SPORT

Vechtende dames slaan zich door mannenbolwerk Boksen, judo en kung-fu: Typische mannensporten, toch? De SK sprak met drie studentes die het tegendeel bewijzen. Een gesprek over hun liefde voor de vechtsport en strijd tegen de vooroordelen. “Mannen snappen niet dat vrouwen zich zo lelijk laten slaan.” Aan het woord is de 21-jarige psychologie studente, Marlou Faijer. Ze bokst bij studentenvereniging Pugilicé. De studente relativeert haar uitspraak overigens gelijk. “Zelf heb ik nog nooit echt letsel gehad. Ooit één keer een dikke lip,

dat was wel klote, maar boksen is en blijft in verhouding tot bijvoorbeeld voetbal een veel minder gevaarlijke sport. Voetballers lopen veel meer kans op blessures bijvoorbeeld.” Boksen bij Pugilicé verschilt sowieso van het gewone ‘burgerboksen’. “Wij trainen vooral veel op conditie en techniek. Daarna ga ik wel eens sparren, maar dat is zo vermoeiend, na twee minuten val je al dood neer.” Hoewel er bij Pugilicé best veel vrouwen boksen, vijftien van de zestig leden zijn vrouwen, komen ze niet vaak op de training. Faijer voelt zich daarom soms een roepende in de woestijn. “Veel gesprekken gaan over voetbal en auto’s. Dan schreeuw ik gewoon; hallo, ik ben er ook nog!” De psychologiestudente bokst het liefst tegen vrouwen. “Dat is wel zo eerlijk, mannen zijn gewoon sterker. Sommige jongens houden zich in, andere slaan juist vol door, maar je kan het altijd aangeven als je wilt stoppen. Het is een heerlijke sport. Ik kan al mijn agressie er in

kwijt.”Brenda Jeurissen, een 22jarige ALO-studente, spart juist graag tegen jongens, ze moet wel! Jeurissen doet aan judo en heeft daar een meer dan gemiddeld talent voor: to say the least. Bij de junioren is ze Nederlands, Europees, en wereldkampioen geweest en dan is het moeilijk gelijkwaardige vrouwelijke sparringpartners te vinden. “Ik spar vaak met iets lichtere en jongere jongens”, vertelt de ALOstudente. “Als ik dan zo’n jongen ‘werp’, dan hoor je vanaf de kant nog wel eens wat gelach, maar uiteindelijk vinden de meeste het ook wel stoer.” In Nederland heeft judo een veel betere reputatie dan bijvoorbeeld boksen en veel last van vooroordelen heeft ze dan ook niet. “Sommige mannen zeggen dat vrouwen minder goed zijn, maar dat is ook gewoon zo. Daar stoor ik me verder niet aan.” Hoewel het verdedigingssporten zijn, geven beide studentes aan dat zelfverdediging niet hun belangrijkste motivatie is. Jeurissen hoopt de Olympische Spelen van Peking te bereiken en Faijer vindt

boksen vooral leuk, omdat ze haar agressie erin kwijt kan. Bij geneeskundestudente en kung -fu beoefenaarster Annemieke Boendermaker (20), speelt het zelfverdedigingelement wel een rol. “Ik doe nu een jaartje aan kung-fu en ik voel me veel sterker. Ik sta steviger in mijn schoenen”, aldus Boendermaker. Ze zag kung-fu voor het eerst op Discovery Channel en was meteen verknocht. “De verdedigingsbewegingen zijn afgeleid van wilde dieren, zoals tijgers en sprinkhanen. Je kunt precies zien welk dier bij een bepaalde verdedigingsactie hoort.

ADVERTENTIES

Het natuurlijke element, dat de kracht vanuit jezelf komt, spreekt me erg aan.” Wanneer Boendermaker aan haar omgeving vertelt welke sport ze beoefent, moet ze wel eens een vooroordeel over kung-fu pareren. “Veel mensen denken dat het een brute vechtsport is. Dat komt waarschijnlijk omdat we ook wel eens met wapens vechten, zoals zwaarden, stokken en kettingen. Ik moet toegeven dat ziet er best gewelddadig uit. Maar”, zo bezweert ze, “het is een pure verdedigingssport.” Christiaan Kooistra


CULTUUR

Sfeer proeven tijdens de jaarlijkse atelierroute

In het weekend van 28 en 29 mei stelden 266 kunstenaars in de stad Groningen hun atelier open voor bezoekers tijdens de zevende editie van de atelier route. De SK maakte van de gelegenheid gebruik en keek eens rond in een paar van de ruim 150 ateliers die Groningen rijk is. Bij het oude scheikundige laboratorium aan het einde van het Boterdiep, achter de Jumbo, houden negen kunstenaars open atelier. Lambert Kamps, in 1999 afgestudeerd aan Minerva, neemt voor de tweede keer deel aan de route. Dit jaar laat hij zijn werk buiten zien. “Most objects I make are BIG”, schrijft hij op zijn website. Er is zelfs buiten dan ook geen ruimte om de grote, ruimtelijke werken, zoals bijvoorbeeld de opblaasbare brug Bridge te exposeren. Daarom heeft Lambert ervoor gekozen in een door hemzelf ontworpen, opblaasbare tent afbeeldingen van zijn belangrijkste projecten te laten zien. Lambert deelt samen met twee andere kunstenaars een ruime laboratoriumzaal, die dienst doet als atelier. Hij heeft besloten deze ruimte, een slagveld aan machines, materialen en gereedschap, dit jaar niet open te stellen voor bezoekers.”“Daar had ik niet zo’n zin meer in. Mannen die meegesleept worden door hun vrouw op atelier route zijn geïnteresseerder in hoeveel mijn zaagmachine heeft gekost dan in mijn werk”. Het aantal bezoekers, zo’n 200 man, valt hem tegen, maar het is dan ook erg warm weer. En hij zou zijn werk waarschijnlijk toch niet aan ze kunnen slijten. “Wanneer je tekent of schildert kun je tijdens de route nog wel wat werk verkopen, maar dat gaat voor mijn installaties niet echt op. Die zijn onverkoopbaar”. Dat Lambert dit jaar geen instal-

‘Mijn werk is onverkoopbaar’ laties tentoon stelt komt ook om praktische redenen goed uit, want hij heeft andere plannen met de tent: “Ik geef er vanavond een feestje”. In een oude garage aan de Oosterhamrikkade houdt de stichting ‘Ok Noordzijde’, bestaande uit 21 kunstenaars, open huis. De vele ramen in het dak geven prachtig bovenlicht. Het is er drukker dan in het laboratorium, maar ook hier valt het aantal bezoekers, zo’n 300, de kunstenaars tegen. “Sommige kunstenaars zijn contact gestoord, maar die zitten vaak alleen op een zolderkamer”, schrijft Jeltje Terlouw op een velletje met aanwijzingen voor de bezoekers aan haar atelier. Terlouw, afgestudeerd aan Minerva in 2001, heeft een aantal van haar installaties uitgestald in de OK Noordzijde. Je betreedt haar ‘domein’ door onder een poortje door te lopen waar aan de ene kant van de drempel het woord ‘nu’ en aan de andere kant van de drempel het woord ‘straks’ op de grond staat. Hoewel haar werk is “om naar te kijken en niet om over te praten”, licht ze toe dat het in deze installatie gaat over “de keuzes en beslissingen die mensen moeten maken in hun leven”. Hoewel ook haar werk op het eerste gezicht onverkoopbaar lijkt, mede doordat ze vaak locatiegebonden werkt, heeft Jeltje vandaag contact gelegd met een galeriehoudster. “Ze was geïnteresseerd in mijn werk voor in haar galerie, maar ze bemiddelt ook voor opdrachten van bedrijven”. Opvallend in het pand is het kleine ateliertje van Rinske Dijkstra. Helemaal achterin de oude garage heeft zij een hokje van twee bij drie meter waar ze tekent en schildert, en sinds kort ook lampen ontwerpt. De kunstenares, e v e n

bescheiden als de kleine ruimte waar ze in werkt, poogt met haar beelden een absurdistische en vervreemdende indruk achter te laten op de bezoeker. Zoals de tekening van een dikke, lelijke vrouw, die het lichaam van een wulpse, knappe dame ‘aantrekt’. Rinske haalt veel inspiratie uit het fenomeen plastische chirurgie. “Ik vind het fascinerend dat mensen zo makkelijk met hun lichaam leverd. Bij gebrek aan iemand die omspringen. Mensen die op zo lang stil wil zitten, neemt ze Jennifer Lopez willen lijken... ik regelmatig zichzelf als model. De ernstige, harde en een beetje vind het obsessief gewoon”. De atelierroute zou een prima gel- mannelijke uitstraling die Jacomijn genheid zijn voor Rinske om haar vrouwelijke personages werken te verkopen, maar het meegeeft is opvallend. Maar ze loopt nog niet echt storm. Ze heeft kan niet anders. “Ik heb wel eens wel een ideale klant voor ogen. geprobeerd iemand lief en schattig Graag zou ze haar tekeningen aan weer te geven, maar dan straalt de bekende plastisch chirurg dok- het toch minder kracht uit. Ik houd ter Schumachter verkopen. Voor in van dominantie, een sterke aanwezigheid.” de wachtkamer. Kunstenares Jacomijn Steke- Die kracht, dominantie en aanlenburg houdt open atelier in haar wezigheid zijn duidelijk terug te pand op het verlaten bedrijventer- vinden in het doek van twee bij rein aan de Europaweg. Ze heeft drie meter waar Jacomijn een hier een hele verdieping tot haar enorm mannelijk geslacht op beschikking. Ruimte genoeg, schilderde. Ze wilde eens wat bijvoorbeeld voor een badminton- anders dan bustes en nam een veldje. Over Foto: Sebastiaan Pouyet een provisorisch in elkaar geknutseld net wordt regelmatig een p a r t i j t j e gemept. Jacomijn, in 2003 afgestudeerd aan Minerva, schildert portretten. De atelier route heeft Jacomijn, die bijna vijftig bezoekers telde op zaterdag, helaas nog geen nieuwe opdrachten ge-

pornoblaadje als uitgangspunt voor dit werk. “Ik moest me er wel toe zetten om het te gaan schilderen. Ik schaamde me ook een beetje. Toen hier mannen in nette pakken kwamen om het pand te bezichtigen heb ik het doek wel omgedraaid… de verf was nog nat!” Eigenlijk al vanwege dit soort mooie verhalen is de atelier route de moeite waard, en een kopje koffie drinken bij de kunstenaar bij jou om de hoek is een interessant tijdverdrijf. En voor echt contact gestoorde kunstenaars hoef je niet bang te zijn. Die zijn inderdaad allemaal op hun zolderkamertjes gebleven. Eveline Bijlsma

Recensies

Duivels naast rozen Gorillaz - Demon Days Kinderen kun je aanspreken met tekenfilmfiguurtjes, dan heb je gelijk hun volledige aandacht. De Gorillaz deden vier jaar geleden hetzelfde met volwassenen. Met animatiefiguurtjes in hun clips lukte het ze om met liedjes als Clint Eastwood grote hits te scoren en ondanks het kinderlijke uiterlijk toch serieus genomen te worden. Nog steeds, vier jaar na het debuutalbum Gorillaz, verschuilt Damon Albarn, zanger van de rockband Blur, zich naar eigen zeggen achter geanimeerde popsterretjes als protest tegen alle slechte muziek die tegenwoordig door ‘echte’ mensen gemaakt wordt. 2D, Murdoch, Noodle en Russel Hobbs, de leden van de Gorillaz hebben op hun nieuwe album Demon Days echter wel de hulp ingeroepen van andere sterren. Zo hoor je de stemmen van De La Soul, Martina Topley-Bird, Dennis Hopper, MF Doom en Shaun Ryder (Happy Mondays). Met name de inbreng van Dennis Hopper is opvallend.

In Fire coming out of a monkeys head brengt hij, onder begeleiding van een obscuur gehum en een lekkere breakbeat, een psychedelisch rijmpje ten gehore waarin hij beweert dat David Lynch, Prince and David Icke samen de nieuwste superband vormen. Een ander opvallend lied is Last living souls; simpel maar ligt meteen lekker in het gehoor. Het zet gelijk de toon voor de rest van de cd. Don’t get lost in heaven heeft een vleugje Beach Boys, maar toch blijft elke keer het aparte geluid van de Gorillaz heel goed herkenbaar. Deze cd is een goede opvolger van hun debuut-cd en is misschien wel het beste wat Albarn tot nu toe heeft gemaakt, of het nou voor Blur of Gorillaz is. Rutger Uittenboogaard

Ryan Adams and the Cardinals - Cold Roses keren naar de naïeve staat van verwondering en onbezorgdheid, zoals in sprookjes. Cold Roses is alweer het zesde album van En het wordt bijna echt. Als je wilt, nemen Ryan Adams die, sinds hij de alternatieve Ryan and the Cardinals je mee op een grilcountryband Whiskytown verliet, weer een lige reis van Cherry Lane tot Magnolia band achter zich heeft verzameld: The Mountain, waar je je zorgen neer kunt Cardinals. leggen. Cold Roses is een cd vol liedjes De 30-jarige Amerikaanse singer/song- over verlangen, troost, blijdschap en eenwriter (geen familie van) heeft voor Cold zaamheid, met als motto Let it Ride; laat Roses met 18 nummers verdeeld over twee het over je heen komen, of niet. Of zoals cd’s flink zijn best gedaan. Hoewel Adams Adams het zelf zegt: “you gotta play the de gewoonte heeft om op elk album een music for who’s listening”. andere richting in te slaan, heeft hij ditmaal het beste van alle smaken proberen te Floris Brinkers verzamelen. Het album is een aanstekelijke mix van country, folk, pop en rock. Daarmee lijkt Cold Roses een residu van al de voorgangers. Net als zijn vorige albums druipt de intensiteit er weer van af. Adams zingt als een kind dat nog gelooft dat hij de wereld naar zijn hand kan zetten. Hij probeert door middel van bezwerende liedjes terug te


FILM

10

Hostage toont Bruce Willis op zijn best Wie dacht dat Bruce Willis het verleerd was zit er glad naast. Als vanouds laat hij zich van zijn beste kant zien in deze nieuwe actiefilm, Hostage. Met veel spektakel en ontploffingen is dit weer de acteur die we kennen van Die Hard. Hij ontpopt zich in deze rol zelfs even tot een heuse acteur. Jeff Talley (Bruce Willis) geeft na een traumatische ervaring zijn baan op als onderhandelaar in gijzelingssituaties. Hij pakt zijn spullen en verhuist samen met zijn gezin naar een klein dorp waar hij als reguliere politieagent aan de slag gaat. Hier denkt hij zijn schuldgevoel te kunnen ontlopen. Maar natuurlijk ontstaat er ook nu weer een gijzeling waarbij zijn

ervaring als onderhandelaar goed van pas komt. De rijke familie Smith, bestaande uit vader (Kevin Pollak) en twee kinderen, woont in ditzelfde dorpje. En op een goede dag worden zij overvallen door drie kwajongens die er in eerste instantie alleen maar op uit zijn een auto te stelen. De situatie loopt echter uit de hand nadat de politie is ingeschakeld door het stille alarm. En dan besluiten zij in paniek de familie te gijzelen in hun eigen huis. Of was dit toch een weloverwogen beslissing? Tot nu toe nog een helder en simpel verhaal maar dan komt er een tweede verhaallijn, die de boel een stuk gecompliceerder maakt voor alle partijen. Want helaas voor de jongens waren zij op de verkeerde

plek, op de verkeerde tijd. Vader Smith blijkt namelijk zelf ook betrokken te zijn in wat corrupte zaakjes. En zijn opdrachtgevers willen kosten wat kost een einde maken aan de gijzeling. Jeff Talley lijkt hiervoor de aangewezen man. Om te zorgen dat deze zijn taak naar behoren zal uitvoeren gebruiken zij zijn zwakke plek: zijn liefde voor zijn eigen gezin. Deze actiethriller moet het niet hebben van zijn originaliteit maar van zijn kwaliteit. Een combinatie van goed filmwerk, goede timing en verschillende verhaallijnen maakt dat de kijker geboeid blijft. Een aantal onverwachte spanningsmomenten zorgen er soms zelfs voor dat je naar het puntje van je stoel verschuift.

Ook het personage Jeff Talley brengt verassingen met zich mee. In het begin van de film zien we Bruce met een verwilderd, ruig uiterlijk, wat hem haast onherkenbaar maakt. Het geeft een nieuwe kijk op zijn acteertalenten. Jammer genoeg wordt hij hoe verder de film vordert toch weer in zijn oude, vertrouwde rol als heldhaftige agent gedrukt. Toch overtreft hij zichzelf een aantal momenten in deze film. Het lijkt erop dat onze Die Hard-man daadwerkelijk nog meer in zijn mars heeft op acteergebied. Al met al is het een echte ouderwetse actiefilm, maar wel eentje die entertaint tot de laatste minuut

Zosia Kooi

Kingdom of Heaven verzandt in clichés Na het megasucces van Gladiator komt Ridley Scott op de proppen met een nieuw heldenepos: 'Kingdom of Heaven', met daarin een hoofdrol voor Orlando Bloom, die we nog kennen als blond elfje Legolas uit Peter Jackson's Lord of the Rings trilogie. Of Scott met Kingsdom of Heaven het (kas)succes van Gladiator zal weten te evenaren is hoogst onwaarschijnlijk. Het verhaal vertelt over goudsmit Balian, die rouwt om de dood van zijn vrouw. Zij blijkt zelfmoord te hebben gepleegd na het overlijden van hun zoontje. Al snel krijgt Balian bezoek van Baron Godfrey van Ibelin, dienaar van koning Baldwin van Jeruzalem. Godfrey blijkt Balian's vader te zijn en vraagt hem mee te komen naar Jeruzalem om samen te strijden voor het behoud van de vrede tussen de joden, moslims en de christenen daar. Dat Balian slaafs doet wat hem gevraagd wordt, irriteert mateloos. Vooral als je je bedenkt dat hij zijn vader nog nooit eerder heeft gezien. Er mist ook cruciale achtergrondinformatie, bijvoor-

beeld over de dood van zijn zoontje en het waarom van de zelfmoord van zijn vrouw (ze laat immers Balian in de steek). Dat maakt het verhaal er niet bepaald geloofwaardiger op. Trouwens, ik heb nog nooit zo'n iele goudsmit gezien, ook al is Bloom twintig kilo aangekomen voor deze film. Balian blijkt al snel een uitstekend zwaardvechter en een natuurlijk leider die zich manifesteert als trouwe bondgenoot van de koning. Natuurlijk krijgt hij uiteindelijk, clichématig genoeg, het mooie meisje van hoge stand,. Het klinkt als een slappe doktersroman en dat is het eigenlijk ook. Alles gaat te soepel, maar ook veel te snel. Scott wilde te veel kwijt in zijn film, waardoor het lijkt alsof het verhaal zich afspeelt in een luttele week. Op het ene moment rouwt Balian nog om zijn vrouw en tien minuten later is hij alweer aan het sjansen met Sybilla, het zusje van de koning. Er worden bepaalde stappen overgeslagen, waardoor het verhaal soms moeilijk te volgen is. Ook blijven de beweegredenen van de hoofdpersonages daardoor erg vaag.

(Advertentie)

zien hoe regisseur Ridley Scott verhaalde over de actiescènes. Als we Scott moesten geloven zouden die ons achterover doen slaan. 'Als de actie er eenmaal is, komt het verhaal vanzelf' was zijn redenering. Die actiescènes, die overigens goed in elkaar steken, zijn inderdaad rijkelijk aanwezig. Het vleugje romantiek ter compensatie slaat dan de plank weer jammerlijk mis in clichés. Ook is het plot helaas te slap voor woorden. Misschien was het verstandiger om daar eerst mee te beginnen in plaats van actie. Moniek Steenbergen

In een 'making of special' kon je

in samenwerking met videotheek Sleaze

Coke & Cake

Door: Peter Keizer

DVD

releases

Owning Mahowny

**** (4/5)

De rol lijkt voor Seymour Hoffman gemaakt. In 'Love Liza' speelde hij een weduwnaar die sinds de zelfmoord van zijn vrouw verslaaft raakte aan het snuiven van benzine. Hoffman speelde zo overtuigend dat je als kijker niet anders kon dan meeleven. Even overtuigend is hij in 'Owning Mahowny'. Hij speelt een bank manager die begin jaren tachtig opgeslokt wordt door gokschulden. Dan Mahowny ziet geen andere uitweg dan zijn functie te gebruiken voor valse leningen en overschrijvingen. Hij twijfelt bij elke stap die hij neemt. Je ziet hem aarzelen en zweten, maar hij moet zijn verslaving blijven voeden. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en dat wordt goed overgebracht. Je gaat mee in zijn obsessie en voelt de spanning opbouwen. Hoewel 'Mahowny' wat langzaam is, blijft de film je in zijn grip houden.

Layer Cake

**** (4/5)

"Ik ben geen gangster, ik ben een zakenman." Daniel Craig speelt XXXX, een succesvolle cocaïnedealer waarvan we de naam nooit zullen weten. Met een miljoen op zak besluit hij vroeg met pensioen te gaan. Het succesverhaal neemt echter een onverwachte wending als Mr. Big hem op een klus stuurt. Vindt de heroïneverslaafde dochter van een rijke vriend. De opdracht lijkt simpel, maar tijdens zijn zoektocht komen feiten boven water die zijn wereld laten instorten. 'Layer Cake' is een coole film vol patserige gangsters, Servische huurmoordenaars, dure auto's en een heerlijke soundtrack. Geproduceerd door Matthew Vaughn, doet de film denken aan 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels'. Maar dan zonder de humor en veel meer hedendaags. 'Layer Cake' is niet intelligent, maar zit vol energie en is heerlijk om naar te kijken.


THE

X

CHANGE PAGE

Exchange students wave goodbye to Holland the partying way WINGS organized a farewell party for the foreign students. But only if drunken Dutch students are the last you wanted to see in Holland, then this was a party made for you. The Champions League final that was played at the same day was according to all present WINGS-members the reason so little people showed up. But to the exchange students present it didn't made much of a difference

"Great experience, once in a lifetime!" Hilary, (21, Pittsburgh, USA) reacts really positive as soon as you ask her about Holland. "The people here are very friendly. In the States they are much more individualistic. I even dated a Dutch guy, well Frisian actually, and he was very friendly." According to Radka, a Management student from Slovakia, the Slovaks are not as friendly as she had always assumed before. "Maybe it's

because the Dutch smoke more, the Slovaks drink a lot." But it's not just about the persons in Holland, "This country is so flat", continues Radka. "That must be very boring to live here all your life." Hilary is a bit more positive about the landscape here. "The nicest thing I saw, in Friesland, was Shetland pony's in the meadows. Everywhere I went they were there." Almost everyone is sad that the year is almost over. Groningen

has a good reputation amongst the Erasmus students. It is now foremost known as an excellent party city. The fact that it wasn't as crowded as it otherwise would have been didn't do anything to take away that claim. "Come on, in Groningen you can go out every night!", Hilary proudly states. "Yeah, I've seen other Dutch cities, but this is without a doubt the best city." Only Virginia Perez Hernandez, 21 and Spanish, wasn't that posi-

tive about Groningen," Ok, it's nice to have parties here, but Amsterdam is much better." Mike from New York, completely disagrees: "Amsterdam is like Disneyworld for adults, it's not Holland. The bars and the mentality here in Groningen, that's were you will find the real Holland." Rutger Uittenboogaard

Culture shock I had my ultimate Dutch experience last month. Walking across the Grote Markt in a recently purchased orange shirt with a large inflatable orange crown perched proudly on my head I felt completely ridiculous, but also extremely Dutch. Even the thought of wearing such a combination in Australia would be enough to see you shunned for ever, reduced to the life of a hermit for crimes against fashion. And yet on this particular day, April 30th, daring the wrath of the fashion Gods placed me squarely in the majority, and I received not a second glance from anyone in the massive crowd. The enthusiasm with which everyone in Holland celebrated the Queen's birthday was an eye-opener for me. Although we have our own days celebrating the birth of our country in Australia, it is nowhere near as big a deal; rather it is usually a chance to simply sit down with your mates on a day off and sink beers in the sun. While this is great fun, it certainly doesn't inspire the same patriotic fervor and general party atmosphere that Queen's Day does here. The days and nights were filled with sights I now see as quintessentially Dutch. There were bikes parked by the thousand in the centre of the city. There were beers poured with so much head that in any other country bartenders would be ashamed and sacked. There was food purchased at 5 a.m. from a small box in a wall, which would have health inspectors jumping with glee in anticipation of the health code violations back down under. But above all, there was simply a fantastic (drunken) party atmosphere where everyone had a great time, where friends were met and made, where girls were chased, and where the next day laughter and tales of drunken escapades helped us all overcome our hangovers. After such a great weekend, I look forward to returning to Australia and, on April 30, turning up to uni in an orange shirt and crown. Though I expect to have few friends after such an act, I will take solace in the fact that my friends in Holland will understand and hope they will welcome me back for another party.

Foto’s: Sebastiaan Pouyet

Andrew Yuile


NADRUK

SK ZET TANDEN IN SANDWICHSPREAD

REGINALD S. MAERIS

12

Het referendum

Pag 6/7 STUDENTENCORRESPONDENTEN

Eén dag Bombay = een pakje peuken Denk je aan India, dan denk je aan grote aantallen mensen. India is één van de dichtst bevolkte landen ter wereld. Alleen al in de stad Bombay tegenwoordig Mumbai - wonen ruim 16 miljoen mensen. Geen wonder dat het verkeer een grote chaos is, zeker tijdens de zogenaamde 'rush hours', wanneer ik op weg ga naar het kantoor van ABN-AMRO: mijn stageplek . Het begint 's ochtends op weg naar het station met de rikshaw: een grappig driewielertje met brommermotor. Er rijden er duizenden van rond in de grote stad en ze zien er op het eerste gezicht allemaal hetzelfde uit. Sommige onderscheiden zich van de rest door ingebouwde geluidsboxen, een zacht dekentje op de achterbank of heilige afbeeldingen voor een behouden rit. De chauffeurs hebben ook één ding gemeen: allen proberen luid toeterend onwillekeurig rechts of links inhalend zo snel mogelijk hun einddoel te bereiken. Het lijkt alsof er geen verkeersregels bestaan!

Met al het verkeer is het begrijpelijk dat Mumbai ook niet een al te schone stad is. Auto's staan in de file te wachten voor een stoplicht en de uitlaatgassen komen je tegemoet. Volgens de Lonely Planet staat één dag in Mumbai gelijk aan het roken van 20 sigaretten! Ik vervolg mijn reis vanaf het station met de trein. Op het treinstation is het een drukte van belang; zakenlui op weg naar kantoor, vrouwen in de meest bont gekleurde sari's, bedelaars en straathonden. Treinen rijden af en aan, stoppen korte tijd op het perron en mensen duwen en trekken aan elkaar om maar snel in of uit te kunnen stappen. Tijdens spitsuren hangt een deel van de treinreizigers uit de open deuren, en soms zitten ze zelfs óp de trein vanwege de drukte. Er gebeuren dan ook nogal eens ongelukken; volgens Mumbaikars sterven er dagelijks zo'n 8 mensen wegens een treinongeluk. Toch is er een duidelijke hierarchie te ontdekken in de Indiase ver-

keerschaos. De voetgangers staan helemaal onderaan. Als voetganger loop je een groot risico te worden afgesneden en er is geen auto die je voor zal laten gaan. Oplopend in hierarchie zijn dan de fietsen, de motoren, de rikshaws, de auto's, de dure grote auto's en de bus. De lokale bussen in India zijn grote, logge, vierkante, rode voertuigen die zich al toeterend een weg proberen te banen in de verkeersgekte. Maar helemaal bovenaan de hierarchie staat toch wel de koe! Ze begeven zich gewoon op straat, zich tegoed doende aan iets eetbaars, in de zon liggend of gewoon een ommetje makend. Al het verkeer kan toeteren en bellen maar de heilige koe gaat altijd voor!

Ik ben voor. Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla. Onee ik ben tegen. Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla

Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Blablabla Weet u wat? Laat mij lekker mijn biertje drinken in café de beurs. Laat mij lekker met een lege tevreden blik door het raam staren. Laat mij met rust. Laat al dat politieke geleuter een ver van mijn bed show westers geouwehoer in Den Haag blijven. Laat al dat politieke geleuter een ver van mijn bed show regentesk geouwehoer in het kasteel op de grote markt blijven. Laat mij een brave burger zijn. Laat mij stemmen maar laat mij geen keuze maken. Ik ben eruit. Ik stem blanco. Opdat blanco zal zegevieren! Opdat blanco onze nieuwe premier wordt! Eigen blanco eerst! Dames en Heren ik roep u op géén campagne te voeren. Burgers van Groningen, burgers van Nederland: een beter Europa/ een betere grote markt/ een beter milieu begint bij blanco!

UBABY

Ik (bril, rood haar, beugel) zou jou (blond haar, cup d en kort rokje) graag een keer willen ontmoeten voor een avondje scrabble, en misschien meer! Of wil je liever een middagje puzzelen? Tot snel! Boxnummer 57

Elk college van u zit ik smachtend vooraan. Elk woord van u is als lieflijke muziek. Elke uitleg van econometrische principes word ik meer verliefd op u. Ik ben dat meisje die altijd briefjes tussen uw sheets stopt. Reageert u snel, alstublieft? Boxnummer 670

Bertha Middel Studente Communicatie- en Informatietechnologie

Ik ben al jaren verliefd op je, en hoewel ik van de rechter 100 meter bij je uit de buurt moet blijven weet ik zeker dat jij mij ook wilt! Beantwoord mijn telefoontjes nou eens, alsjeblieft?

Ik zat op m’n knietjes dus ik kon je gezicht niet zo goed zien. Je smaakte naar amandel en je maakte een diepe indruk op me. Ga je ook voor mij op de knieën?

Boxnummer 45

Boxnummer 69

Pagina

9 Pagina

4

Foto: Pepijn van den Broeke


SK juni 2005  

Hoeveel tentamens moet jij nog halen? Stem op www.studentenkrant.org dient door iedereen gerespecteerd te worden! deze gang naar de stembus?...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you