Page 1

ΟΥΡΑΝΤΙΑ ΤΟΜΟΣ 3ος 4. Ο ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΤΑΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ 116:4.1Η ενότητα του Υπέρτατου Όλου εξαρτάται από την προοδευτική ενοποίηση των πεπερασµένων µερών. Η πραγµάτωση του Υπέρτατου είναι αποτέλεσµα και παράγωγο αυτών των ενοποιήσεων των παραγόντων του Υπέρτατου – των δηµιουργών, των δηµιουργηµάτων, των οντοτήτων και των ενεργειών των συµπάντων. 116:4.2Κατά τη διάρκεια εκείνων των εποχών, κατά τις οποίες η κυριαρχία του Υπέρτατου υποµένει τη χρονική της ανάπτυξη, η παντοδυναµία του Υπέρτατου εξαρτάται από τις πράξεις θεϊκότητας του Θεού του Επτάπτυχου, ενώ φαίνεται να υπάρχει µια ιδιαίτερα στενή σχέση µεταξύ του Υπέρτατου Όντος και του Συνενωµένου Δράστη µαζί µε τις πρωταρχικές προσωπικότητές του, τα Επτά Κυρίαρχα Πνεύµατα. Το Άπειρο Πνεύµα, όπως και ο Συνενωµένος Δράστης, λειτουργεί κατά πολλούς τρόπους, οι οποίοι εξισορροπούν την ατέλεια της εξελισσόµενης Θεότητας και διατηρεί πολύ στενές σχέσεις µε τον Υπέρτατο. Αυτή τη στενή σχέση τη µοιράζονται σε κανονικά µερίδια όλα τα Κυρίαρχα Πνεύµατα αλλά ιδιαίτερα το Έβδοµο Κυρίαρχο Πνεύµα, που µιλάει για τον Υπέρτατο. Αυτό το Κυρίαρχο Πνεύµα γνωρίζει – είναι σε προσωπική επαφή µε – τον Υπέρτατο. 116:4.3Στην αρχή, κατά την προβολή του συµπαντικού σχεδίου της δηµιουργίας, τα Κυρίαρχα Πνεύµατα συµµετείχαν µε την προγονική Τριάδα στη συνδηµιουργία των σαράντα εννέα Αντανακλαστικών Πνευµάτων και ακολούθως το Υπέρτατο Όν δρούσε δηµιουργικά σαν ο κύριος οργανωτής των συνενωµένων ενεργειών της Τριάδας του Παραδείσου και των παιδιών-δηµιουργών της Θεότητας του Παραδείσου. Ο Μεγαλοπρεπής εµφανίστηκε και από τότε επικεντρώνει την κοσµική παρουσία του Υπέρτατου Νου, ενώ τα Κυρίαρχα Πνεύµατα συνεχίζουν σαν πηγαία κέντρα την ευρύτατα διασκορπισµένη υπηρεσία του κοσµικού νου. 116:4.4Τα Κυρίαρχα Πνεύµατα όµως συνεχίζουν να επιβλέπουν τα Αντανακλαστικά Πνεύµατα. Το Έβδοµο Κυρίαρχο Πνεύµα βρίσκεται (στη γενική επίβλεψή του από το Όρβοντον του κεντρικού σύµπαντος) σε προσωπική επαφή (έχοντας το γενικό έλεγχο) µε τα επτά Αντανακλαστικά Πνεύµατα που βρίσκονται στην Ουβέρσα. Στους ελέγχους του και στη διοίκηση µεταξύ και εντός των υπερσυµπάντων βρίσκεται σε αντανακλαστική επαφή µε τα Αντανακλαστικά Πνεύµατα του ιδίου τύπου που σταθµεύουν στην πρωτεύουσα κάθε υπερσύµπαντος. 116:4.5Αυτά τα Κυρίαρχα Πνεύµατα δεν είναι µόνο οι υποστηρικτές και οι πολλαπλασιαστές της κυριαρχίας του Υπέρτατου αλλά µε τη σειρά τους επηρεάζονται από τους δηµιουργικούς σκοπούς του Υπέρτατου. Κανονικά, οι συλλογικές δηµιουργίες των Κυρίαρχων Πνευµάτων είναι ηµι-υλικού βαθµού (διευθυντές δύναµης, κ.λπ), ενώ οι εξατοµικευµένες δηµιουργίες τους είναι πνευµατικού βαθµού (σουπερναφείµ, κ.λπ.). Όταν όµως τα Κυρίαρχα Πνεύµατα παράγουν συλλογικά τα Επτά Περιφερειακά Πνεύµατα σε απάντηση του θελήµατος και της πρόθεσης του Υπέρτατου Όντος, να σηµειωθεί ότι το προϊόν αυτής της δηµιουργικής πράξης είναι πνευµατικό, όχι υλικό ή ηµι-υλικό. 116:4.6Και όπως συµβαίνει µε τα Κυρίαρχα Πνεύµατα των υπερσυµπάντων, έτσι και µε τους τριαδικούς κυβερνήτες αυτών των υπερσυµπάντων – τους Αρχαίους των Ηµερών. Αυτές οι

Page 1

Provided by: www.urantia.info


προσωποποιήσεις της Τριαδικής δικαιοσύνης-κρίσης µέσα στο χρόνο και στο χώρο είναι οι µοχλοί για την επιστράτευση της παντοδυναµίας του Υπέρτατου, και λειτουργούν σαν τα επτάπτυχα εστιακά σηµεία για την εξέλιξη της τριαδικής κυριαρχίας στις περιοχές του χρόνου και του χώρου. Από το πλεονεκτικό τους σηµείο µεσοδροµίς, µεταξύ του Παραδείσου και των εξελικτικών κόσµων, αυτοί οι Τριαδικής προέλευσης κυρίαρχοι βλέπουν και τους δυο δρόµους, γνωρίζουν και τους δυο δρόµους, και συντονίζουν και τους δυο δρόµους. 116:4.7Όµως τα τοπικά σύµπαντα είναι τα πραγµατικά εργαστήρια στα οποία εκπονούνται τα πειράµατα του νου, οι γαλαξιακές περιπέτειες, οι θεϊκές αποκαλύψεις, και οι πρόοδοι της προσωπικότητας οι οποίες, όταν αθροιστούν κοσµικά, αποτελούν το πραγµατικό κατασκεύασµα πάνω στο οποίο ο Υπέρτατος επιτελεί την εξέλιξη της θεότητας µέσα από την εµπειρία. 116:4.8Στα τοπικά σύµπαντα ακόµα και οι Δηµιουργοί εξελίσσονται: Η Παρουσία του Συνενωµένου Δράστη εξελίσσεται από µια ζωντανή επικεντρωµένη δύναµη στην κατάσταση της θεϊκής προσωπικότητας ενός Μητρικού Συµπαντικού Πνεύµατος, και ο Δηµιουργός Υιός εξελίσσεται από τη φύση της υπαρκτής θεότητας του Παραδείσου στην εµπειρική φύση του υπέρτατου κυρίαρχου. Τα τοπικά σύµπαντα είναι τα σηµεία εκκίνησης της αληθινής εξέλιξης, τα παραγωγικά εδάφη των ατελών προσωπικοτήτων καλής πίστης που είναι προικισµένες µε επιλογή ελεύθερης βούλησης να γίνουν συνδηµιουργοί των εαυτών τους, όπως πρόκειται να γίνουν. 116:4.9Οι Επιβλητικοί Υιοί στις ενσωµατώσεις τους πάνω στους εξελικτικούς κόσµους αποκτούν τελικά φύσεις που εκφράζουν τη θεϊκότητα του Παραδείσου σε εµπειρική ενοποίηση µε τις ύψιστες πνευµατικές αξίες της υλικής ανθρώπινης φύσης. Και µέσα από αυτές και άλλες ενσωµατώσεις οι Δηµιουργοί τύπου Μιχαήλ αποκτούν παρόµοια τις φύσεις και τις κοσµικές απόψεις των παιδιών του παρόντος τοπικού σύµπαντός τους. Τέτοιοι Κυρίαρχοι Δηµιουργοί Υιοί προσεγγίζουν την ολοκλήρωση της υπο-υπέρτατης εµπειρίας. Και όταν η κυριαρχία του τοπικού τους σύµπαντος διευρύνεται για να περιβάλει τα συνεργαζόµενα Δηµιουργικά Πνεύµατα, µπορεί να λεχθεί ότι προσεγγίζουν τα όρια της κυριαρχίας εντός του παρόντος δυναµικού του εξελισσόµενου µεγάλου σύµπαντος. 116:4.10Όταν οι Υιοί που ενσωµατώνονται αποκαλύπτουν στον άνθρωπο νέους τρόπους για να βρει το Θεό, δεν δηµιουργούν αυτά τα µονοπάτια της θεϊκής επίτευξης, αλλά αντίθετα φωτίζουν τις αιώνιες λεωφόρους της προόδου που οδηγούν µέσα από την παρουσία του Υπέρτατου στο πρόσωπο του Πατέρα του Παραδείσου. 116:4.11Το τοπικό σύµπαν είναι η αφετηρία για εκείνες τις προσωπικότητες που βρίσκονται πολύ µακριά από το Θεό, και που µπορούν συνεπώς να βιώσουν το µέγιστο βαθµό της πνευµατικής ανόδου στο σύµπαν, µπορούν να επιτελέσουν το µέγιστο της εµπειρικής συµµετοχής στη συνδηµιουργία του εαυτού τους. Αυτά τα ίδια τοπικά σύµπαντα παρέχουν παρόµοια το µέγιστο δυνατό βάθος εµπειρίας στις καθοδικές προσωπικότητες, που µε αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουν κάτι που έχει γι αυτές την ίδια σηµασία που έχει η άνοδος προς τον Παράδεισο ενός εξελισσόµενου δηµιουργήµατος. 116:4.12Ο θνητός άνθρωπος φαίνεται να είναι απαραίτητος για την πλήρη λειτουργία του Θεού του Επτάπτυχου καθώς αυτό το θεϊκό σύνολο µεσουρανεί στην πραγµάτωση του Υπέρτατου. Υπάρχουν πολλές άλλες τάξεις προσωπικοτήτων του σύµπαντος που είναι το ίδιο απαραίτητες για την εξέλιξη της πανίσχυρης δύναµης του Υπέρτατου, αλλά αυτή εδώ η

Page 2

Provided by: www.urantia.info


απεικόνιση παρουσιάζεται για την εκπαίδευση των ανθρώπινων όντων, για το λόγο αυτό περιορίζεται κατά µέγα µέρος στους παράγοντες εκείνους που ενεργούν για την εξέλιξη του Θεού του Επτάπτυχου και οι οποίοι συνδέονται µε τον θνητό άνθρωπο. 5. Ο ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΤΑΠΤΥΧΟΙ ΕΛΕΓΚΤΕΣ 116:5.1Έχετε διδαχθεί για τη συνάφεια του Θεού του Επτάπτυχου µε το Υπέρτατο Όν, και τώρα θα αναγνωρίζετε ότι ο Επτάπτυχος περικλείει τους ελεγκτές καθώς επίσης και τους δηµιουργούς του µεγάλου σύµπαντος. Αυτοί οι επτάπτυχοι ελεγκτές του µεγάλου σύµπαντος περικλείουν τα ακόλουθα: 116:5.21. Τους Κυρίαρχους Φυσικούς Ελεγκτές. 116:5.32. Τα Υπέρτατα Κέντρα Δύναµης. 116:5.43. Τους Υπέρτατους Διευθυντές Δύναµης. 116:5.54. Τον Υπέρτατο Παντοδύναµο. 116:5.65. Το Θεό της Δράσης – το Άπειρο Πνεύµα. 116:5.76. Το Νησί του Παραδείσου. 116:5.87. Την Πηγή του Παραδείσου – το Συµπαντικό Πατέρα. 116:5.9Αυτές

οι επτά οµάδες είναι λειτουργικά αξεχώριστες από το Θεό τον Επτάπτυχο και αποτελούν το επίπεδο φυσικού ελέγχου αυτού του συνδέσµου Θεοτήτων. 116:5.10Η διακλάδωση της ενέργειας και του πνεύµατος που συγκρατείται από τη συνδυασµένη παρουσία του Αιώνιου Υιού και του Νησιού του Παραδείσου) συµβολιζόταν µε την υπερσυµπαντική έννοια, όταν τα Επτά Κυρίαρχα Πνεύµατα ενωµένα ασχολήθηκαν µε την πρώτη τους πράξη συλλογικής δηµιουργίας. Αυτό το επεισόδιο επιβεβαίωσε την εµφάνιση των Επτά Υπέρτατων Διευθυντών Δύναµης. Μετά από αυτό τα πνευµατικά κυκλώµατα των Κυρίαρχων Πνευµάτων διαφοροποιήθηκαν από τις φυσικές δραστηριότητες της επίβλεψης των Διευθυντών Δύναµης και αµέσως ο κοσµικός νους εµφανίστηκε σαν ένας καινούργιος παράγοντας που συντόνιζε την ύλη και το πνεύµα. 116:5.11Ο Παντοδύναµος Υπέρτατος εξελίσσεται σαν γενικός ελεγκτής της φυσικής δύναµης του µεγάλου σύµπαντος. Στην παρούσα συµπαντική εποχή αυτή η δυναµική της φυσικής δύναµης φαίνεται να συγκεντρώνεται στους Επτά Υπέρτατους Διευθυντές Δύναµης, που ενεργούν µέσα από τις πάγιες θέσεις των κέντρων δύναµης και µέσα από τις ευκίνητες παρουσίες των φυσικών ελεγκτών. 116:5.12Τα σύµπαντα του χρόνου δεν είναι τέλεια. Αυτό είναι το πεπρωµένο τους. Ο αγώνας για την τελειότητα χαρακτηρίζει όχι µόνο τα διανοητικά και πνευµατικά επίπεδα αλλά επίσης και το φυσικό επίπεδο της ενέργειας και της µάζας. Η διευθέτηση των επτά υπερσυµπάντων σε φως και ζωή προϋποθέτει την επίτευξη φυσικής σταθερότητας. Εικάζεται ότι η τελική επίτευξη υλικής ισορροπίας θα σηµάνει την ολοκληρωµένη εξέλιξη του φυσικού ελέγχου του Παντοδύναµου. 116:5.13Κατά τις πρώτες εποχές της δηµιουργίας του σύµπαντος ακόµα και οι Δηµιουργοί του Παραδείσου ενδιαφέρονταν πρωταρχικά για την υλική ισορροπία. Το καλούπι ενός τοπικού σύµπαντος παίρνει σχήµα όχι µόνο σαν αποτέλεσµα των δραστηριοτήτων των κέντρων δύναµης αλλά επίσης εξαιτίας της παρουσίας στο διάστηµα του Δηµιουργικού Πνεύµατος. Και σε όλες αυτές τις πρώιµες εποχές του χτισίµατος των τοπικών συµπάντων, ο

Page 3

Provided by: www.urantia.info


Δηµιουργός Γιος επιδεικνύει ένα λίγο-κατανοητό γνώρισµα υλικού ελέγχου και δεν αφήνει τον πλανήτη-έδρα του µέχρι να εδραιωθεί η καταφανής ισορροπία τού τοπικού συστήµατος. 116:5.14Σε τελική ανάλυση, όλη η ενέργεια ανταποκρίνεται στο νου, και οι φυσικοί ελεγκτές είναι τα παιδιά του Θεού-νου, που είναι ο ενεργοποιητής του προτύπου του Παραδείσου. Η διάνοια των Διευθυντών Δύναµης είναι αφοσιωµένη ακατάπαυστα στην προσπάθεια να παράγει υλικό έλεγχο. Ο αγώνας τους για φυσική επικράτηση πάνω στις σχέσεις της ενέργειας µε τις κινήσεις της µάζας δεν σταµατά ποτέ µέχρι να πετύχουν την τελική νίκη πάνω στις ενέργειες και τις µάζες οι οποίες αποτελούν τα αέναα πεδία δράσης τους. 116:5.15Οι προσπάθειες του πνεύµατος µέσα στο χωροχρόνο έχουν να κάνουν µε την εξέλιξη της επικράτησης του πνεύµατος επί της ύλης µε τη µεσολάβηση του (προσωπικού) νου. Η φυσική (µη προσωπική) εξέλιξη των συµπάντων έχει να κάνει µε το να φέρει την κοσµική ενέργεια σε αρµονία µε τα σχέδια ισορροπίας του νου που υπόκειται στο γενικό έλεγχο του πνεύµατος. Η συνολική εξέλιξη ολοκλήρου του µεγάλου σύµπαντος είναι ζήτηµα της προσωπικής ενοποίησης του νου που ελέγχει την ενέργεια µε τη διανόηση που συντονίζεται από το πνεύµα και θα αποκαλυφθεί στην πλήρη εµφάνιση της πανίσχυρης δύναµης του Υπέρτατου. 116:5.16Η δυσκολία να φτάσει στην κατάσταση δυναµικής ισορροπίας είναι έµφυτη στην πραγµατικότητα του αναπτυσσόµενου κόσµου. Τα θεµελιωµένα κυκλώµατα της φυσικής δηµιουργίας συνεχώς διακινδυνεύουν από την εµφάνιση νέας ενέργειας και νέας µάζας. Ένα αναπτυσσόµενο σύµπαν είναι ένα µη τακτοποιηµένο σύµπαν. Για το λόγο αυτό κανένα µέρος ολοκλήρου του σύµπαντος κόσµου δεν µπορεί να βρει πραγµατική σταθερότητα έως ότου το πλήρωµα του χρόνου επιβεβαιώσει την υλική ολοκλήρωση των επτά υπερσυµπάντων. 116:5.17Στα τακτοποιηµένα σύµπαντα του φωτός και της ζωής δεν υπάρχουν απροσδόκητα φυσικά γεγονότα µεγάλης σηµασίας. Έχει επιτευχθεί σχετικά ολοκληρωτικός έλεγχος πάνω στην υλική δηµιουργία. Εν τούτοις τα προβλήµατα των σχέσεων των τακτοποιηµένων συµπάντων προς τα εξελισσόµενα σύµπαντα συνεχίζουν να προκαλούν την επιδεξιότητα των Συµπαντικών Διευθυντών Δύναµης. Όµως αυτά τα προβλήµατα θα εξαφανιστούν σταδιακά µε την υποβάθµιση της νέας δηµιουργικής δραστηριότητας καθώς το µεγάλο σύµπαν πλησιάζει στο µεσουράνηµα της εξελικτικής έκφρασης. 6. Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 116:6.1Στα εξελισσόµενα υπερσύµπαντα η ενέργεια-ύλη επικρατεί εκτός από την προσωπικότητα, όπου το πνεύµα µε τη µεσολάβηση του νου αγωνίζεται για την κυριαρχία. Ο σκοπός των εξελισσόµενων συµπάντων είναι η καθυπόταξη της ενέργειας-ύλης στο νου, ο συντονισµός του νου µε το πνεύµα και όλα αυτά σαν αποτέλεσµα της δηµιουργικής και ενοποιητικής παρουσίας της προσωπικότητας. Έτσι, σε συνδυασµό µε την προσωπικότητα, τα φυσικά συστήµατα υποτάσσονται, τα νοητικά συστήµατα συντονίζονται και τα πνευµατικά συστήµατα κατευθύνουν. 116:6.2Αυτή η ενότητα της δύναµης και της προσωπικότητας εκφράζεται σε θεϊκά επίπεδα µέσα στον και σαν τον Υπέρτατο. Αλλά η αληθινή εξέλιξη της πνευµατικής επικράτησης είναι µια αύξηση που στηρίζεται στις πράξεις ελεύθερης βούλησης των Δηµιουργών και των δηµιουργηµάτων του µεγάλου σύµπαντος. 116:6.3Στα απεριόριστα (ολοκληρωµένα) επίπεδα η ενέργεια και το πνεύµα είναι ένα. Αλλά από τη στιγµή της αναχώρησης από αυτά τα ολοκληρωµένα επίπεδα, εµφανίζεται η διαφορά

Page 4

Provided by: www.urantia.info


και καθώς η ενέργεια και το πνεύµα αποµακρύνονται από τον Παράδεισο προς το διάστηµα, το χάσµα µεταξύ τους διευρύνεται έως ότου στα τοπικά σύµπαντα αποκλίνουν τελείως. Δεν είναι πια ταυτόσηµα, ούτε µοιάζουν, και ο νους πρέπει να παρεµβαίνει για να τα συµπλέκει. 116:6.4Εκείνη η ενέργεια που µπορεί να κατευθυνθεί από τη δράση των προσωπικοτήτων ελέγχου, αποκαλύπτει την ανταπόκριση της ενέργειας στις λειτουργίες του νου. Εκείνη η µάζα που µπορεί να σταθεροποιηθεί µε τη δράση αυτών των ίδιων ελεγκτικών οντοτήτων δεικνύει την ανταπόκριση της µάζας στην παρουσία του νου που δίνει τις εντολές. Και εκείνο το ίδιο το πνεύµα που διαθέτει βουλητική προσωπικότητα και που µπορεί να αγωνιστεί µέσα από το νου για την κυριότητα της ενέργειας-ύλης αποκαλύπτει την εν δυνάµει ενότητα όλης της πεπερασµένης δηµιουργίας. 116:6.5Υπάρχει µια αλληλεξάρτηση όλων των δυνάµεων και των προσωπικοτήτων από τη µια άκρη έως την άλλη σε όλα τα σύµπαντα. Οι Δηµιουργοί Υιοί και τα Δηµιουργικά Πνεύµατα εξαρτώνται από τη λειτουργία συνεργασίας των κέντρων δύναµης και των φυσικών ελεγκτών στην οργάνωση των συµπάντων. Οι Διευθυντές Υπέρτατης Δύναµης είναι ατελείς χωρίς το γενικό έλεγχο των Κυρίαρχων Πνευµάτων. Σε ένα ανθρώπινο ον ο µηχανισµός της φυσικής ζωής ανταποκρίνεται, εν µέρει, στις διαταγές του (προσωπικού) νου. Αυτός ο ίδιος νους, µε τη σειρά, µπορεί να κυβερνηθεί από την καθοδήγηση σκόπιµου πνεύµατος, και το αποτέλεσµα τέτοιας εξελικτικής ανάπτυξης είναι η δηµιουργία ενός νέου παιδιού του Υπέρτατου, µια νέα προσωπική ενοποίηση αρκετών ειδών κοσµικής πραγµατικότητας. 116:6.6Και όπως γίνεται µε τα επί µέρους, έτσι συµβαίνει και µε το όλον. Το πνευµατικό πρόσωπο του Υπέρτατου απαιτεί, η εξελικτική δύναµη του Παντοδύναµου να επιτύχει την ολοκλήρωση της Θεότητας και να επιτελέσει το πεπρωµένο του συνδέσµου της Τριάδας. Η προσπάθεια γίνεται από τις προσωπικότητες του χωροχρόνου, αλλά το µεσουράνηµα και η ολοκλήρωση αυτής της προσπάθειας είναι η ενέργεια του Παντοδύναµου Υπέρτατου. Και ενώ η ανάπτυξη του όλου συνοψίζεται από τη συλλογική ανάπτυξη των επί µέρους, συνεπάγεται ότι η εξέλιξη των επί µέρους είναι µια τµηµατική αντανάκλαση της σκόπιµης ανάπτυξης του όλου. 116:6.7Στον Παράδεισο, η µονότα και το πνεύµα είναι ένα – δεν ξεχωρίζουν παρά από το όνοµα. Στη Χαβόνα, η ύλη και το πνεύµα, ενώ είναι διαφορετικά µε ευδιάκριτο τρόπο, συγχρόνως βρίσκονται σε έµφυτη αρµονία. Στα επτά υπερσύµπαντα, όµως, υπάρχει µεγάλη απόκλιση. Υπάρχει µεγάλο χάσµα µεταξύ της κοσµικής ενέργειας και του θεϊκού πνεύµατος. Συνεπώς υπάρχει µια µεγαλύτερη δυναµική για εµπειρίες στη δράση του νου ώστε να εναρµονίσει και να ενοποιήσει τελικά το φυσικό σχέδιο µε τους σκοπούς του πνεύµατος. Στα σύµπαντα του διαστήµατος που εξελίσσονται µε το χρόνο υπάρχει µεγαλύτερη θεϊκή εξασθένηση, πιο δύσκολα προβλήµατα να λυθούν, και περισσότερες ευκαιρίες να αποκτηθεί εµπειρία µε τη λύση τους. Και αυτή όλη η συµπαντική κατάσταση γεννά µια µεγαλύτερη αρένα εξελικτικής ύπαρξης στην οποία η δυνατότητα της κοσµικής εµπειρίας γίνεται διαθέσιµη παρόµοια και στο δηµιούργηµα και στο Δηµιουργό – ακόµα και στην Υπέρτατη Θεότητα. 116:6.8Η κυριαρχία του πνεύµατος, η οποία είναι υπαρκτή στα απόλυτα επίπεδα, γίνεται µια εξελικτική εµπειρία στα πεπερασµένα επίπεδα και στα επτά υπερσύµπαντα. Και αυτή η εµπειρία µοιράζεται σε όλους εξίσου, από τον θνητό άνθρωπο µέχρι το Υπέρτατο Ον. Όλοι αγωνίζονται, προσωπικά αγωνίζονται, για την επίτευξη, όλοι συµµετέχουν, προσωπικά συµµετέχουν στο πεπρωµένο.

Page 5

Provided by: www.urantia.info


7. Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ 116:7.1Το µεγάλο σύµπαν δεν είναι µόνο υλική δηµιουργία φυσικού µεγαλείου, πνευµατικής ανωτερότητας και νοητικής σπουδαιότητας, είναι επίσης ένας υπέροχος και ανταποκρινόµενος ζωντανός οργανισµός. Υπάρχει πραγµατική ζωή που πάλλεται απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλο το µηχανισµό της απέραντης δηµιουργίας του σφύζοντος από ζωή κόσµου. Η φυσική πραγµατικότητα των συµπάντων συµβολίζει την αντιληπτή πραγµατικότητα του Παντοδύναµου Υπέρτατου και αυτός ο υλικός και ζων οργανισµός διαπερνάται από τα κυκλώµατα νόησης, όπως το ανθρώπινο σώµα διασχίζεται από ένα δίκτυο διαδροµών νευρικών αισθητηρίων. Αυτό το φυσικό σύµπαν διαποτίζεται από ενεργειακές γραµµές οι οποίες δραστηριοποιούν αποτελεσµατικά την υλική δηµιουργία, όπως το ανθρώπινο σώµα τρέφεται και ενεργοποιείται από την κυκλοφοριακή διανοµή των αφοµοιώσιµων ενεργειακών προϊόντων της θρέψης. Το απέραντο σύµπαν δεν είναι χωρίς εκείνα τα συντονιστικά κέντρα ενός υπέροχου γενικού ελέγχου που θα µπορούσαν να συγκριθούν µε τα εκλεπτυσµένα συστήµατα χηµικού ελέγχου του ανθρώπινου µηχανισµού. Αν όµως απλά γνωρίζατε κάτι γύρω από την κατασκευή ενός κέντρου δύναµης, εµείς, κατ’ αναλογία, θα µπορούσαµε να σας πούµε πολλά περισσότερα γύρω από το φυσικό σύµπαν. 116:7.2Όπως οι θνητοί υπολογίζουν πολύ στην ηλιακή ενέργεια για τη διατήρηση της ζωής, έτσι και το µεγάλο σύµπαν βασίζεται στις ανεξάντλητες ενέργειες που πηγάζουν από τον κατώτερο Παράδεισο για να διατηρήσουν τις υλικές δραστηριότητες και τις κοσµικές κινήσεις του διαστήµατος. 116:7.3Ο νους δόθηκε στους θνητούς για να αποκτήσουν µε αυτόν συνείδηση της ταυτότητας και της προσωπικότητας, και ο νους – ακόµα και ένας Υπέρτατος Νους – έχει δοθεί στην ολότητα της πεπερασµένης πλάσης δια του οποίου το πνεύµα αυτής της αναδυόµενης προσωπικότητας του σύµπαντος αγωνίζεται πάντοτε για την κυριαρχία της ενέργειας-ύλης. 116:7.4Ο θνητός άνθρωπος ανταποκρίνεται στην καθοδήγηση του πνεύµατος, όπως το µεγάλο σύµπαν ανταποκρίνεται στο ευρύτατα διασκορπισµένο πνευµατο-βαρυτικό αγκάλιασµα του Αιώνιου Υιού, της συµπαντικής υπερ-υλικής συνοχής των αιώνιων πνευµατικών αξιών όλης της δηµιουργίας του πεπερασµένου σύµπαντος µέσα στο χωρόχρονο. 116:7.5Τα ανθρώπινα όντα είναι ικανά να ταυτιστούν σε αιώνια διάρκεια µε την συνολική και ακατάλυτη συµπαντική πραγµατικότητα – να συγχωνευτούν µε τον εντός τους Προσαρµοστή Σκέψης. Παρόµοια ο Υπέρτατος βασίζεται αιώνια στην απόλυτη σταθερότητα της Αρχικής Θεότητας, της Τριάδας του Παραδείσου. 116:7.6Η παρόρµηση του ανθρώπου για την τελειότητα του Παραδείσου, η προσπάθειά του για το επίτευγµα του Θεού, δηµιουργεί µια γνήσια θεϊκή τάση στο ζωντανό κόσµο η οποία µπορεί να διαλυθεί µόνο µε την εξέλιξη µιας αθάνατης ψυχής. Αυτό είναι που συµβαίνει στην εµπειρία ενός µόνου θνητού δηµιουργήµατος. Όταν όµως όλα τα δηµιουργήµατα στο µεγάλο σύµπαν αγωνίζονται παρόµοια για το επίτευγµα του Θεού και τη θεϊκή τελειότητα, χτίζεται µια βαθιά κοσµική τάση η οποία µπορεί να διαλυθεί µόνο µέσα στην ανυπέρβλητη σύνθεση µιας πανίσχυρης δύναµης µαζί µε το πνευµατικό πρόσωπο του εξελισσόµενου Θεού όλων των δηµιουργηµάτων, το Υπέρτατο Ον. 116:7.7[Υποστηρίχτηκε από έναν Ισχυρό Αγγελιαφόρο, που διαµένει προσωρινά στην Ουράντια.]

Page 6

Provided by: www.urantia.info


ΕΓΓΡΑΦΟ 117 Ο ΘΕΟΣ Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ 117:0.1Στο βαθµό που εµείς κάνουµε το θέληµα του Θεού σε οποιοδήποτε συµπαντικό σταθµό µπορεί να βρισκόµαστε, σε εκείνο το µέγεθος το πανίσχυρο δυναµικό του Υπέρτατου γίνεται ένα βήµα ακόµα πιο πραγµατικό. Το θέληµα του Θεού είναι ο σκοπός της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, καθώς αυτό καθίσταται δυνατό µέσα στα τρία Απόλυτα, προσωποποιείται από τον Αιώνιο Υιό, συνενώνεται για συµπαντική δράση στο Άπειρο Πνεύµα και διαιωνίζεται στα αέναα σχέδια του Παραδείσου. Και ο Θεός ο Υπέρτατος γίνεται η ύψιστη πεπερασµένη εκδήλωση του συνολικού θελήµατος του Θεού. 117:0.2Αν όλα τα µεγάλα σύµπαντα κατόρθωναν ποτέ σχετικά να ζήσουν πλήρως µε το θέληµα του Θεού, τότε τα δηµιουργήµατα του χωροχρόνου θα αποκαθίσταντο σε φως και ζωή και τότε ο Παντοδύναµος, η δυνητική θεότητα του Υπέρτατου θα γινόταν πραγµατική µε την ανάδυση της θεϊκής προσωπικότητας του Θεού του Υπέρτατου. 117:0.3Όταν ένας εξελισσόµενος νους συντονίζεται µε τα κυκλώµατα του κοσµικού νου, όταν ένα εξελισσόµενο σύµπαν σταθεροποιείται σύµφωνα µε το πλάνο του κεντρικού σύµπαντος, όταν ένα προοδευτικό πνεύµα συνδέεται µε την ενωµένη λειτουργία των Κυρίαρχων Πνευµάτων, όταν µια ανιούσα θνητή προσωπικότητα συντονίζεται τελικά µε τη θεϊκή καθοδήγηση του ενσωµατωµένου Προσαρµοστή, τότε η πραγµατικότητα του Υπέρτατου έχει γίνει αληθινή σε µια ακόµα βαθµίδα στα σύµπαντα. Τότε η θεϊκότητα του Υπέρτατου έχει προχωρήσει ένα ακόµα βήµα προς την κοσµική πραγµατοποίηση. 117:0.4Τα επί µέρους και τα ξεχωριστά άτοµα του µεγάλου σύµπαντος εξελίσσονται σαν µια αντανάκλαση της συνολικής εξέλιξης του Υπέρτατου, ενώ µε τη σειρά του ο Υπέρτατος είναι η συνθετική, συσσωρευτική, συνολική, εξέλιξη όλου του µεγάλου σύµπαντος. Από θνητή άποψη και οι δυο εξελίσσονται και λαµβάνουν εµπειρίες αµοιβαία. 1. Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ ΟΝΤΟΣ 117:1.1Ο Υπέρτατος είναι η οµορφιά της φυσικής αρµονίας, η αλήθεια των διανοητικών εννοιών, και η καλοσύνη των πνευµατικών αξιών. Αυτός αποτελεί τη γλυκύτητα της αληθινής επιτυχίας και τη χαρά του αιώνιου επιτεύγµατος. Αυτός αποτελεί την υπερψυχή του µεγάλου σύµπαντος, τη συνείδηση του πεπερασµένου σύµπαντος, την ολοκλήρωση της πεπερασµένης πραγµατικότητας και την προσωποποίηση των εµπειριών του Δηµιουργού και των δηµιουργηµάτων. Σε ολόκληρη τη µελλοντική αιωνιότητα ο Θεός ο Υπέρτατος θα εκφράζει την πραγµατικότητα της βουλητικής εµπειρίας στις τριαδικές σχέσεις της Θεότητας. 117:1.2Με τα πρόσωπα των Υπέρτατων Δηµιουργών οι Θεοί κατέβηκαν από τον Παράδεισο στις περιοχές του χωροχρόνου, για να δηµιουργήσουν εκεί και να εξελίξουν δηµιουργήµατα µε ικανότητα να φτάσουν στον Παράδεισο τα οποία µπορούν να ανέλθουν σ’ αυτόν προς αναζήτηση του Πατέρα. Αυτή η συµπαντική διαδικασία, των Δηµιουργών που κατεβαίνουν για να αποκαλύψουν το Θεό και των δηµιουργηµάτων που ανέρχονται για να αναζητήσουν το Θεό, είναι αποκαλυπτική της Θεϊκής εξέλιξης του Υπέρτατου, εντός του οποίου αµφότεροι οι κατερχόµενοι και οι ανεχόµενοι επιτυγχάνουν αµοιβαία να κατανοήσουν την ανακάλυψη της αιώνιας και συµπαντικής αδελφοσύνης. Το Υπέρτατο Ον γίνεται έτσι η πεπερασµένη σύνθεση της αιτίας του τέλειου Δηµιουργού και η τελειοποιούµενη ανταπόκριση του δηµιουργήµατος.

Page 7

Provided by: www.urantia.info


117:1.3Το

µεγάλο σύµπαν περιέχει τη δυνατότητα και πάντα αναζητάει την ολοκληρωµένη ενοποίηση και αυτό γίνεται από το γεγονός ότι η κοσµική ύπαρξη είναι συνέπεια των δηµιουργικών πράξεων και των εντολών δύναµης της Τριάδας του Παραδείσου, η οποία είναι µια ανεπιφύλακτη ενότητα. Αυτή η ίδια η τριαδική ενότητα εκφράζεται στον πεπερασµένο κόσµο µέσα στον Υπέρτατο, του οποίου η πραγµατικότητα γίνεται σταδιακά φανερή καθώς το σύµπαν φτάνει στο µέγιστο επίπεδο της Τριαδικής ταύτισης. 117:1.4Το θέληµα του Δηµιουργού και το θέληµα του δηµιουργήµατος είναι ποιοτικά διαφορετικά, αλλά είναι συγγενικά ως προς την απόκτηση εµπειρίας, γιατί το δηµιούργηµα και ο Δηµιουργός µπορούν να συνεργαστούν στην επίτευξη της συµπαντικής τελειότητας. Ο άνθρωπος µπορεί να εργαστεί σε σύνδεσµο µε το Θεό και µε τον τρόπο αυτό να συνδηµιουργήσουν έναν αιώνιο τελειωτή. Ο Θεός µπορεί να εργαστεί ακόµα και σαν άνθρωπος µε τις ενσαρκώσεις των Υιών του, οι οποίοι έτσι επιτυγχάνουν την υπεροχή της εµπειρίας του δηµιουργήµατος. 117:1.5Μέσα στο Υπέρτατο Ον, ο Δηµιουργός και το δηµιούργηµα ενώνονται σε µια Θεότητα της οποίας το θέληµα εκφράζει µια θεϊκή προσωπικότητα. Και αυτό το θέληµα του Υπέρτατου είναι κάτι περισσότερο από το θέληµα είτε του δηµιουργήµατος είτε του Δηµιουργού, όπως το θέληµα του κυβερνήτη του Κυρίαρχου Υιού του Νέβαδον είναι τώρα κάτι περισσότερο από το συνδυασµό του θελήµατος της θεότητας και της ανθρωπότητας. Η ενότητα της τελειότητας του Παραδείσου και η εµπειρία του χωροχρόνου αποδίδει µια νέα σηµαντική αξία στα θεϊκά επίπεδα της πραγµατικότητας. 117:1.6Η εξελισσόµενη θεϊκή φύση του Υπέρτατου γίνεται πιστή απεικόνιση της ασυναγώνιστης εµπειρίας όλων των δηµιουργηµάτων και όλων των Δηµιουργών στο µεγάλο διάστηµα. Εντός του Υπέρτατου η ιδιότητα του δηµιουργού και η ιδιότητα του δηµιουργήµατος είναι σε συµφωνία. Είναι ενωµένες για πάντα από την εµπειρία εκείνη που γεννήθηκε από τις αντιξοότητες που συνοδεύουν την επίλυση των πολυπληθών προβληµάτων που περιστοιχίζουν κάθε πεπερασµένο δηµιούργηµα καθώς διαβαίνει το αιώνιο µονοπάτι για την αναζήτηση της τελειότητας και τη λύτρωση από τους περιορισµούς της ατέλειας. 117:1.7Η αλήθεια, η οµορφιά και η καλοσύνη συσχετίζονται στη λειτουργία του Πνεύµατος, το µεγαλείο του Παραδείσου, το έλεος του Υιού και την εµπειρία του Υπέρτατου. Ο Θεός ο Υπέρτατος είναι αλήθεια, οµορφιά και καλοσύνη επειδή αυτά τα σχέδια της θεότητας αντιπροσωπεύουν τα ανώτατα όρια της πεπερασµένης ιδεατής εµπειρίας. Οι αιώνιες πηγές αυτών των τριαδικών ιδιοτήτων της θεότητας είναι υπερ-πεπερασµένων επιπέδων, αλλά ένα δηµιούργηµα µπορεί να κατανοήσει αυτές τις πηγές σαν υπερ-αλήθεια, υπερ-οµορφιά και υπερ-καλοσύνη. 117:1.8Ο Μιχαήλ, ένας δηµιουργός, αποκάλυψε τη θεϊκή αγάπη του Δηµιουργού Πατέρα για τα γήινα παιδιά του. Και έχοντας ανακαλύψει και λάβει τη θεϊκή αγάπη οι άνθρωποι µπορούν να φιλοδοξήσουν να αποκαλύψουν αυτή την αγάπη στους αδελφούς τους στη σάρκα. Μια τέτοια αγάπη του δηµιουργήµατος είναι η αληθινή αντανάκλαση της αγάπης του Υπέρτατου. 117:1.9Ο Υπέρτατος είναι συµµετρικά περιεκτικός. Η Πρώτη Πηγή και Κέντρο βρίσκεται εν δυνάµει στα τρία µεγάλα Απόλυτα, βρίσκεται στην πράξη στον Παράδεισο, µέσα στον Υιό και µέσα στο Πνεύµα. Αλλά ο Υπέρτατος είναι πραγµατικός και εν δυνάµει, ένα ον προσωπικής υπεροχής και πανίσχυρης δύναµης, ανταποκρινόµενος στην προσπάθεια του

Page 8

Provided by: www.urantia.info


δηµιουργήµατος και στον σκοπό του Δηµιουργού. Αυτενεργεί στο σύµπαν και αυτό-αντιδρά στο συνολικό άθροισµα του σύµπαντος, και είναι στη µια και ίδια στιγµή ο υπέρτατος δηµιουργός, το υπέρτατο δηµιούργηµα. Η Θεότητα του Υπέρτατου εκφράζει έτσι το συνολικό άθροισµα ολόκληρου του πεπερασµένου (κόσµου). 2. Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ 117:2.1Ο Υπέρτατος είναι ο Θεός µέσα στο χρόνο. Δικό του είναι το µυστικό της ανάπτυξης του δηµιουργήµατος µέσα στο χρόνο. Δική του είναι επίσης η κατάκτηση του ατελούς παρόντος και η ολοκλήρωση του τελειοποιούµενου µέλλοντος. Και οι τελικοί καρποί όλης της πεπερασµένης ανάπτυξης είναι: δύναµη που ελέγχεται δια µέσου του νου από το πνεύµα, συνεπεία της ενοποιούσης και δηµιουργικής παρουσίας της προσωπικότητας. Το υπέρτατο συµπέρασµα όλης αυτής της ανάπτυξης είναι το Υπέρτατο Ον. 117:2.2Στο θνητό άνθρωπο, η ύπαρξη είναι ισοδύναµη µε την ανάπτυξη. Και έτσι όντως θα φαινόταν ότι ακόµα και µε την ευρύτερη συµπαντική έννοια, για µια ύπαρξη που καθοδηγείται από το πνεύµα το αποτέλεσµα θα είναι η ανάπτυξη της εµπειρίας – η αύξηση της κατάστασης. Όµως έχουµε υποστηρίξει από παλιά ότι η παρούσα ανάπτυξη που χαρακτηρίζει την ύπαρξη του δηµιουργήµατος στην παρούσα συµπαντική εποχή είναι µια λειτουργία του Υπέρτατου. Υποστηρίζουµε εξ ίσου ότι αυτό το είδος ανάπτυξης είναι παράξενο για την εποχή ανάπτυξης του Υπέρτατου, και ότι θα τερµατιστεί µε την ολοκλήρωση της ανάπτυξης του Υπέρτατου. 117:2.3Σκεφτείτε την κατάσταση των τριαδικών δηµιουργηµένων γιων: Γεννήθηκαν και ζούνε στην παρούσα συµπαντική εποχή, έχουν προσωπικότητες, µαζί µε νοητικά και πνευµατικά χαρίσµατα. Έχουν εµπειρίες και αναµνήσεις γι αυτές, αλλά δεν µεγαλώνουν όπως κάνουν οι ανερχόµενοι. Πιστεύουµε και κατανοούµε ότι αυτοί οι δηµιουργηµένοι τριαδικοί γιοι, ενώ βρίσκονται στην παρούσα συµπαντική εποχή, ανήκουν στην πραγµατικότητα στην επόµενη συµπαντική εποχή – την εποχή που θα ακολουθήσει την ολοκλήρωση της ανάπτυξης του Υπέρτατου. Για το λόγο αυτό δεν βρίσκονται µέσα στον Υπέρτατο εξαιτίας της παρούσας ατελούς κατάστασης και συνεπακόλουθης ανάπτυξης. Έτσι δεν µετέχουν στην εµπειρική ανάπτυξη της παρούσης συµπαντικής εποχής, επειδή κρατούνται διαθέσιµοι για την επόµενη συµπαντική εποχή. 117:2.4Η δική µου τάξη, των Ισχυρών Αγγελιαφόρων, επειδή εµπεριέχεται στην Τριάδα δεν συµµετέχουν στην ανάπτυξη της παρούσης συµπαντικής εποχής. Κατά µια έννοια, είµαστε στην ίδια κατάσταση όπως στην προηγούµενη συµπαντική εποχή, όπως είναι πραγµατικά οι Σταθεροί Υιοί της Τριάδας. Ένα πράγµα είναι βέβαιο: Η κατάστασή µας είναι παγιωµένη από τον εναγκαλισµό της Τριάδας και δεν συµβαίνει πια εµπειρία στην ανάπτυξη. 117:2.5Αυτό δεν ισχύει για τους τελειωτές ούτε για καµία άλλη από τις εξελισσόµενες και εµπειρικές τάξεις οι οποίες συµµετέχουν στη διαδικασία ανάπτυξης του Υπέρτατου. Εσείς οι θνητοί που ζείτε τώρα στην Ουράντια που µπορείτε να φιλοδοξείτε για την επίτευξη του Παραδείσου και την κατάσταση των τελειωτών πρέπει να καταλάβετε ότι ένα τέτοιο πεπρωµένο είναι πραγµατοποιήσιµο µόνο επειδή βρίσκεστε µέσα και προέρχεστε από τον Υπέρτατο, και ως εκ τούτου συµµετέχετε στον κύκλο της ανάπτυξης του Υπέρτατου. 117:2.6Κάποτε θα έρθει ένα τέλος στην ανάπτυξη του Υπέρτατου, η κατάστασή του θα πετύχει την ολοκλήρωση (µε την ενεργό-πνευµατική έννοια). Αυτός ο τερµατισµός της εξέλιξης του Υπέρτατου θα επιβεβαιώσει επίσης το τέλος της εξέλιξης των δηµιουργηµάτων σαν µέρος του Υπέρτατου. Τι είδος ανάπτυξης µπορεί να χαρακτηρίζει τα σύµπαντα του εξώτερου

Page 9

Provided by: www.urantia.info


διαστήµατος, δεν γνωρίζουµε. Αλλά είµαστε απόλυτα σίγουροι ότι θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε έχει δει κανείς στη σηµερινή εποχή της εξέλιξης των επτά υπερσυµπάντων. Θα είναι χωρίς αµφιβολία η λειτουργία των εξελισσόµενων πολιτών του µεγάλου σύµπαντος για να εξισορροπήσουν τους έξω-διαστηµικούς για αυτή την απώλεια της ανάπτυξης του Υπέρτατου. 117:2.7Επειδή θα υπάρχει µετά την ολοκλήρωση της παρούσης συµπαντικής εποχής, το Υπέρτατο Ον θα λειτουργεί σαν ένας εµπειρικός κυβερνήτης στο µεγάλο σύµπαν. Οι έξωδιαστηµικοί – οι πολίτες της επόµενης συµπαντικής εποχής – θα έχουν µια εν δυνάµει µετάυπερσυµπαντική ανάπτυξη, µια ικανότητα εξελικτικής επιτυχίας µε την προϋπόθεση της κυριαρχίας του Παντοδύναµου Υπέρτατου, δηλαδή αποκλείοντας τη συµµετοχή δηµιουργηµάτων στη σύνθεση της δυναµικής προσωπικότητας της παρούσης συµπαντικής εποχής. 117:2.8Έτσι ίσως η ατέλεια του Υπέρτατου να θεωρηθεί σαν προσόν εφόσον καθιστά δυνατή την εξελικτική ανάπτυξη του δηµιουργού-δηµιουργήµατος του παρόντος σύµπαντος. Το κενό πράγµατι έχει την αξία του, επειδή µπορεί να γεµίσει µε εµπειρίες. 117:2.9Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις στην φιλοσοφία του πεπερασµένου είναι αυτή: Άραγε το Υπέρτατο Ον πραγµατοποιείται σε ανταπόκριση της εξέλιξης του µεγάλου σύµπαντος, ή ο πεπερασµένος αυτός κόσµος εξελίσσεται προοδευτικά σε ανταπόκριση της βαθµιαίας πραγµατοποίησης του Υπέρτατου; ή είναι άραγε πιθανό να είναι αµοιβαία αλληλεξαρτηµένοι για την ανάπτυξή τους; Να είναι εξελικτικά ανταποδοτικοί, έκαστος να εγκαινιάζει την ανάπτυξη του άλλου; Είµαστε σίγουροι για το εξής: Δηµιουργήµατα και σύµπαντα, υψηλά και χαµηλά, εξελίσσονται εντός του Υπέρτατου και καθώς αυτά εξελίσσονται εµφανίζεται η ενοποιηµένη συνάθροιση ολοκλήρου της πεπερασµένης δραστηριότητας αυτής της συµπαντικής εποχής. Και αυτή είναι η εµφάνιση του Υπέρτατου Όντος, η εξέλιξη σε όλες τις προσωπικότητες της πανίσχυρης δύναµης του Θεού του Υπέρτατου. 3. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ ΣΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ 117:3.1Η κοσµική πραγµατικότητα ορισµένη ποικιλοτρόπως σαν το Υπέρτατο Ον, ο Θεός ο Υπέρτατος και ο Παντοδύναµος Υπέρτατος, είναι το σύµπλεγµα και η συµπαντική σύνθεση των αναδυόµενων φάσεων όλων των πεπερασµένων πραγµατικοτήτων. Η ευρέως διασκορπισµένη διαποίκιλση της αιώνιας ενέργειας, του θεϊκού πνεύµατος και του συµπαντικού νου φτάνει στο πεπερασµένο µεσουράνηµα µε την εξέλιξη του Υπέρτατου, ο οποίος είναι το συνολικό άθροισµα όλης της πεπερασµένης ανάπτυξης, αυτοπραγµατοποιούµενος σε θεϊκά επίπεδα µέγιστης πεπερασµένης ολοκλήρωσης. 117:3.2Ο Υπέρτατος είναι το θεϊκό κανάλι µέσα στο οποίο κυλάει η δηµιουργική απεραντοσύνη των τριαδικών που αποκρυσταλλώνεται στο γαλαξιακό πανόραµα του διαστήµατος, εναντίον της οποίας λαµβάνει χώρα το υπέροχο δράµα της προσωπικότητας µέσα στο χρόνο: η κατάκτηση της ενέργειας-ύλης από το πνεύµα µε τη µεσολάβηση του νου. 117:3.3Είπε ο Ιησούς: «Εγώ είµαι η ζωντανή οδός», και έτσι αυτός είναι η ζωντανή οδός από τα υλικά επίπεδα της αυτεπίγνωσης προς τα πνευµατικά επίπεδα συνειδητότητας του Θεού. Και όπως είναι αυτή η ζωντανή οδός ανόδου από τον εαυτό στο Θεό, έτσι είναι και ο Υπέρτατος η ζωντανή οδός από την πεπερασµένη συνειδητότητα στην υπερβατική συνειδητότητα, µέχρι και την επίγνωση της απολυτοειδούς κατάστασης.

Page 10

Provided by: www.urantia.info


117:3.4Ο

δικός σας Δηµιουργικός Υιός µπορεί στην πράξη να είναι ένα τέτοιο ζωντανό κανάλι από την ανθρώπινη φύση στη θεϊκή αφού έχει προσωπικά βιώσει πλήρως τη διάβαση της συµπαντικής αυτής ατραπού της προόδου, από την αληθινή ανθρώπινη φύση του Τζόσουα µπεν Ιωσήφ, του Γιου του Ανθρώπου, στη θεϊκή του Παραδείσου του Μιχαήλ του Νέβαδον, του Υιού του απείρου Θεού. Παροµοίως το Υπέρτατο Ον µπορεί να λειτουργήσει σαν συµπαντική προσέγγιση στην υπερβατικότητα των πεπερασµένων περιορισµών, επειδή είναι η πραγµατική ενσάρκωση και η προσωπική επιτοµή της εξέλιξης, της προόδου και της αποπνευµατοποίησης κάθε δηµιουργήµατος. Επί πλέον οι εµπειρίες του µεγάλου σύµπαντος για τις κατερχόµενες προσωπικότητες από τον Παράδεισο αποτελούν τµήµα της εµπειρίας του η οποία είναι συµπληρωµατική στο άθροισµα των ανερχόµενων εµπειριών των προσκυνητών του χρόνου. 117:3.5Ο θνητός άνθρωπος είναι φτιαγµένος κατ’ εικόνα του Θεού µε µια έννοια περισσότερο από µεταφορική. Από φυσική προσωπική άποψη αυτή η αναφορά είναι πολύ λίγο αληθινή, αλλά αναφορικά µε ορισµένες συµπαντικές δυνατότητες είναι ένα πραγµατικό γεγονός. Στην ανθρώπινη ράτσα, ένα παρόµοιο δράµα εξελικτικής επίτευξης ξετυλίγεται καθώς λαµβάνει χώρα, σε απέραντα ευρύτερη κλίµακα, σε όλα τα σύµπαντα. Ο άνθρωπος, µια βουλητική προσωπικότητα, γίνεται δηµιουργικός σε σύνδεσµο µε τον Προσαρµοστή, µια απρόσωπη οντότητα, µπροστά στις πεπερασµένες δυνατότητες του Υπέρτατου, και το αποτέλεσµα είναι η άνθηση µιας αθάνατης ψυχής. Στα σύµπαντα οι προσωπικότητες του Δηµιουργού στο χρόνο και το χώρο λειτουργούν σε σύνδεση µε το απρόσωπο πνεύµα της Τριάδας του Παραδείσου και δηµιουργούν µε αυτό τον τρόπο µια πραγµατικότητα της Θεότητας µε νέα δυναµική ισχύ. 117:3.6Ο θνητός άνθρωπος, όντας ένα δηµιούργηµα, δεν είναι ακριβώς σαν το Υπέρτατο Ον, που είναι θεότητα, αλλά η εξέλιξη του ανθρώπου µοιάζει κατά κάποιο τρόπο µε την ανάπτυξη του Υπέρτατου. Ο άνθρωπος αναπτύσσεται ενσυνείδητα από τη φυσική στην πνευµατική κατάσταση µε την ακαταµάχητη αντίσταση, τη δύναµη και την επιµονή των δικών του αποφάσεων. Αναπτύσσεται επίσης καθώς ο Προσαρµοστής Σκέψης αξιοποιεί νέες τεχνικές για να φτάσει από τα πνευµατικά κάτω στα µοροντιανά επίπεδα, και άπαξ και γεννηθεί η ψυχή, αρχίζει να µεγαλώνει µέσα και από µόνη της. 117:3.7Αυτό είναι κάπως σαν τον τρόπο µε τον οποίο επεκτείνεται το Υπέρτατο Ον. Η κυριαρχία του µεγαλώνει εντός και από τις πράξεις και τα κατορθώµατα των Προσωπικοτήτων του Υπέρτατου Δηµιουργού. Αυτή είναι η εξέλιξη του µεγαλείου της δυνάµεώς του σαν κυβερνήτου του µεγάλου σύµπαντος. Η θεϊκή φύση του βασίζεται παρόµοια στην προϋπάρχουσα ενότητα της Τριάδας του Παραδείσου. Αλλά υπάρχει ακόµα µια άλλη άποψη στην εξέλιξη του Θεού του Υπέρτατου: Δεν είναι µόνο Δηµιουργός εξελισσόµενος και προερχόµενος από την Τριάδα. Είναι επίσης αυτό-εξελισσόµενος και αυτό-προερχόµενος. Ο Θεός ο Υπέρτατος είναι ο ίδιος βουλητικός, δηµιουργικός συµµέτοχος στη δική του θεϊκή ανάπλαση. Η ανθρώπινη µοροντιανή ψυχή είναι παροµοίως ένας βουλητικός, συνδηµιουργικός σύντροφος για τη δική της απαθανάτιση. 117:3.8Ο Πατέρας συνεργάζεται µε το Συνενωµένο Δράστη για τη διαχείριση των ενεργειών του Παραδείσου και για τη µετάδοση αυτών των αντιδράσεων στον Υπέρτατο. Ο Πατέρας συνεργάζεται µε τον Αιώνιο Υιό στην παραγωγή των προσωπικοτήτων του Δηµιουργού του οποίου οι ενέργειες κάποτε θα µεσουρανήσουν στην κυριαρχία του Υπέρτατου. Ο Πατέρας συνεργάζεται και µε τον Υιό και µε το Πνεύµα για τη δηµιουργία των προσωπικοτήτων της Τριάδας ώστε να λειτουργήσουν σαν κυβερνήτες του µεγάλου σύµπαντος µέχρι τη στιγµή

Page 11

Provided by: www.urantia.info


που η ολοκληρωθείσα εξέλιξη του Υπέρτατου τον προετοιµάσει για να αναλάβει αυτή την κυριαρχία. Ο Πατέρας συνεργάζεται µε τους Θεϊκούς και µη-Θεϊκούς ισόβαθµούς του µε αυτούς και πολλούς άλλους τρόπους για την προαγωγή της εξέλιξης του Υπέρτατου, αλλά λειτουργεί επίσης µόνος σε αυτά τα θέµατα. Και η µοναχική λειτουργία του αποκαλύπτεται πιθανόν κατά τον καλύτερο τρόπο στην υπηρεσία των Προσαρµοστών Σκέψης και των συνεργαζόµενων µε αυτούς οντοτήτων. 117:3.9Η Θεότητα είναι µονάδα, ενυπάρχουσα στην Τριάδα, εµπειρική µέσα στον Υπέρτατο και στους θνητούς, που πραγµατώνεται στο δηµιούργηµα µε τη συγχώνευση του Προσαρµοστή. Η παρουσία των Προσαρµοστών Σκέψης στο θνητό άνθρωπο αποκαλύπτει τη θεµελιώδη ενότητα του σύµπαντος, επειδή ο άνθρωπος, ο χαµηλότερος δυνατός τύπος προσωπικότητας στο σύµπαν, περιέχει µέσα του ένα πραγµατικό κοµµάτι της ύψιστης και αιώνιας πραγµατικότητας, όπως τον αρχικό Πατέρα όλων των προσωπικοτήτων. 117:3.10Το Υπέρτατο Ον εξελίσσεται δυνάµει του συνδέσµου του µε την Τριάδα του Παραδείσου και συνεπεία των θεϊκών επιτυχιών του δηµιουργού και των διαχειριστώνπαιδιών εκείνης της Τριάδας. Η αθάνατη ψυχή του ανθρώπου εξελίσσει το δικό της αιώνιο πεπρωµένο σε συνεργασία µε τη θεϊκή παρουσία του Πατέρα του Παραδείσου και σύµφωνα µε τις αποφάσεις της προσωπικότητας του ανθρώπινου νου. Ό,τι είναι η Τριάδα για το Θεό τον Υπέρτατο, είναι ο Προσαρµοστής για τον εξελισσόµενο άνθρωπο. 117:3.11Κατά

τη διάρκεια της παρούσης συµπαντικής εποχής το Υπέρτατο Όν προφανώς δεν µπορεί να λειτουργήσει απευθείας σαν δηµιουργός εξαιρουµένων εκείνων των στιγµών που οι πεπερασµένες δυνατότητες δράσης έχουν εξαντληθεί από τους δηµιουργικούς αντιπροσώπους του χωροχρόνου. Έτσι µακριά µέσα στην ιστορία του σύµπαντος αυτό συνέβη µόνο µια φορά. Όταν οι δυνατότητες της πεπερασµένης δράσης στο θέµα της συµπαντικής αντανακλαστικότητας είχαν εξαντληθεί, τότε ο Υπέρτατος λειτούργησε σαν δηµιουργικός µεσουρανών όλων των προηγούµενων δηµιουργικών πράξεων. Και πιστεύουµε ότι θα λειτουργήσει πάλι σαν µεσουρανών σε µελλοντικές εποχές οπουδήποτε η προγενέστερη δηµιουργική πράξη έχει ολοκληρώσει έναν κατάλληλο κύκλο δηµιουργικής δραστηριότητας. 117:3.12Το Υπέρτατο Ον δεν δηµιούργησε τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δηµιουργήθηκε κυριολεκτικά, η ίδια του η ζωή προέκυψε, από τη δυνατότητα του Υπέρτατου. Ούτε εξέλιξε τον άνθρωπο. Ο ίδιος ο Υπέρτατος είναι η ίδια η ουσία της εξέλιξης. Από πεπερασµένη άποψη, εµείς ζούµε πραγµατικά, κινούµαστε και υπάρχουµε µέσα στο έµφυτο του Υπέρτατου. 117:3.13Ο Υπέρτατος προφανώς δεν µπορεί να ξεκινήσει µια πρότυπη αιτίαση αλλά φαίνεται να είναι ο καταλύτης όλης της συµπαντικής ανάπτυξης και κατά τα φαινόµενα είναι προορισµένος να παρέχει συνολικό µεσουράνηµα όσον αφορά το πεπρωµένο όλων των δια της εµπειρίας εξελισσοµένων όντων. Ο Πατέρας δηµιουργεί το σχέδιο ενός πεπερασµένου κόσµου. Οι Δηµιουργοί Υιοί πραγµατοποιούν αυτή την ιδέα µέσα στο χωροχρόνο µε τη συναίνεση και τη συνεργασία των Δηµιουργικών Πνευµάτων. Ο Υπέρτατος µεσουρανεί το συνολικό πεπερασµένο και θεµελιώνει τη σχέση του µε το πεπρωµένο του απολυτοειδούς. 4. Ο ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΘΕΟΣ 117:4.1Καθώς παρατηρούµε τους ακατάπαυστους αγώνες της δηµιουργίας των δηµιουργηµένων όντων για να τελειοποιήσουν την κατάσταση και να θεοποιήσουν την ύπαρξή τους, δεν µπορούµε παρά να πιστέψουµε ότι αυτές οι ατελεύτητες προσπάθειες

Page 12

Provided by: www.urantia.info


παρουσιάζουν τον ακατάπαυστο αγώνα του Υπέρτατου για θεϊκή αυτοπραγµάτωση. Ο Θεός ο Υπέρτατος είναι η πεπερασµένη Θεότητα, και πρέπει να µάχεται µε τα προβλήµατα του πεπερασµένου µε τη συνολική έννοια αυτής της λέξης. Οι αγώνες µας µε τις αντιξοότητες του χρόνου στην εξέλιξη του χώρου είναι αντανακλάσεις των προσπαθειών του να πετύχει την πραγµάτωση του εαυτού και να ολοκληρώσει την κυριαρχία µέσα στη σφαίρα της δράσης την οποία η εξελικτική φύση του επεκτείνει στα απώτατα όρια της δυνατότητας. 117:4.2Μέσα σε όλο το µεγάλο σύµπαν ο Υπέρτατος αγωνίζεται για έκφραση. Η θεϊκή του εξέλιξη στηρίζεται µε κριτήριο τις πράξεις σοφίας κάθε υπαρκτής προσωπικότητας. Όταν ένα ανθρώπινο ον επιλέγει την αιώνια επιβίωση, συνδηµιουργεί το πεπρωµένο του, και µέσα στη ζωή αυτού του ανερχόµενου θνητού ο πεπερασµένος Θεός βρίσκει ένα αυξηµένο κριτήριο αυτοπραγµάτωσης της προσωπικότητας και µια διεύρυνση της εµπειρικής κυριαρχίας. Αλλά εάν ένα δηµιούργηµα απορρίψει την αιώνια σταδιοδροµία, εκείνο το τµήµα του Υπέρτατου που βασιζόταν στις εµπειρικές επιλογές αυτού του δηµιουργήµατος καθυστερεί αναπόφευκτα, µια στέρηση που µπορεί να αντισταθµιστεί από την εναλλακτική ή βοηθητική εµπειρία. Όσο για την προσωπικότητα του µη επιβιώσαντος, αφοµοιώνεται στην υπερψυχή της δηµιουργίας, και γίνεται τµήµα της Θεότητας του Υπέρτατου. 117:4.3Ο Θεός έχει τόση εµπιστοσύνη, τόση αγάπη, που δίνει ένα τµήµα της θεϊκής του φύσης στα χέρια των ανθρώπινων όντων για να το φυλάξουν µε ασφάλεια και να αυτοπραγµατωθούν. Η φύση του Πατέρα, η παρουσία του Προσαρµοστή, είναι ακατάλυτα αδιάφορη ως προς την επιλογή της θνητής ύπαρξης. Το παιδί του Υπέρτατου, ο εξελισσόµενος εαυτός, µπορεί να καταστραφεί παρόλο που η ενδεχόµενη ενοποιητική προσωπικότητα αυτού του παραπλανηµένου εαυτού θα παραµείνει σταθερά σαν ένας παράγων της Θεότητας του Υπέρτατου. 117:4.4Η ανθρώπινη προσωπικότητα µπορεί αληθινά να καταστρέψει την ατοµικότητα της δηµιουργίας, και παρόλο που αυτό που είχε αξία στη ζωή µιας τέτοιας κοσµικής αυτοκτονίας, θα παραµείνει, αυτές οι ιδιότητεςδεν θα παραµείνουν σαν ένα ξεχωριστό δηµιούργηµα. Ο Υπέρτατος θα βρει πάλι να εκφραστεί στα δηµιουργήµατα των συµπάντων αλλά ποτέ ξανά σαν εκείνο το ιδιαίτερο άτοµο. Η µοναδική προσωπικότητα ενός µη ανερχόµενου, επιστρέφει στον Υπέρτατο σαν µια σταγόνα νερού που επιστρέφει στη θάλασσα. 117:4.5Κάθε µεµονωµένη πράξη των προσωπικών τµηµάτων του πεπερασµένου είναι συγκριτικά άσχετη µε την τελική εµφάνιση του Υπέρτατου Όλου, αλλά το όλον δεν είναι παρόλα αυτά εξαρτώµενο από το σύνολο των πράξεων των πολυποίκιλων τµηµάτων. Η προσωπικότητα του κάθε ξεχωριστού θνητού είναι άνευ σηµασίας µπροστά στο σύνολο του Υπέρτατου, αλλά η προσωπικότητα κάθε ανθρώπινου όντος αντιπροσωπεύει µια αναντικατάστατης σηµασίας αξία στο πεπερασµένο. Η προσωπικότητα άπαξ και εκφραστεί, δεν βρίσκει ποτέ ξανά ιδανική έκφραση παρά στη συνέχιση της ύπαρξης αυτής της ζωντανής προσωπικότητας. 117:4.6Και έτσι, καθώς αγωνιζόµαστε για αυτό-έκφραση, ο Υπέρτατος αγωνίζεται µέσα µας, και µαζί µας, για την έκφραση της θεότητας. Καθώς βρίσκουµε τον Πατέρα, έτσι και ο Υπέρτατος βρήκε πάλι το Δηµιουργό του Παραδείσου όλων των πραγµάτων. Καθώς κυριαρχούµε στα προβλήµατα της αυτοπραγµάτωσης, έτσι και ο Θεός της εµπειρίας πετυχαίνει την πανίσχυρη κυριαρχία στα σύµπαντα του χωροχρόνου.

Page 13

Provided by: www.urantia.info


117:4.7Η

ανθρωπότητα δεν ανέρχεται χωρίς προσπάθεια στο σύµπαν, ούτε ο Υπέρτατος εξελίσσεται χωρίς να έχει σκοπό και λογική η δράση του. Τα δηµιουργήµατα δεν πετυχαίνουν την τελειότητα µε απλή παθητικότητα, ούτε µπορεί το πνεύµα του Υπέρτατου να πραγµατοποιήσει τη δύναµη του Παντοδύναµου χωρίς να υπηρετεί ακατάπαυστα την πεπερασµένη δηµιουργία. 117:4.8Η εγκόσµια σχέση του ανθρώπου µε τον Υπέρτατο είναι το θεµέλιο για την κοσµική ηθική, τη συµπαντική ευαισθησία και την αποδοχή του καθήκοντος. Αυτή είναι µια ηθική που υπερβαίνει την εγκόσµια έννοια του σχετικού σωστού και λάθους, είναι µια ηθική που στηρίζεται άµεσα στην ενσυνείδητη εκτίµηση του δηµιουργήµατος για την εµπειρική υποχρέωση της εµπειρικής Θεότητας. Ο θνητός άνθρωπος και οι άλλες πεπερασµένες δηµιουργίες φτιάχτηκαν από το ζωντανό δυναµικό της ενέργειας, του νου και του πνεύµατος που υπάρχουν στον Υπέρτατο. Είναι προς τον Υπέρτατο, που ο θνητός ανερχόµενος µε τον Προσαρµοστή έλκεται, για τη δηµιουργία του αθάνατου και θεϊκού χαρακτήρα ενός τελειωτή. Είναι έξω από την πραγµατικότητα του Υπέρτατου που ο Προσαρµοστής, µε τη συγκατάθεση της ανθρώπινης βούλησης, υφαίνει τα σχέδια της αιώνιας φύσης ενός ανερχόµενου παιδιού του Θεού. 117:4.9Η εξέλιξη της προόδου του Προσαρµοστή για την αποπνευµατοποίηση και αιωνιοποίηση της ανθρώπινης προσωπικότητας παράγει άµεσα µια διεύρυνση της κυριαρχίας του Υπέρτατου. Τέτοια κατορθώµατα στην ανθρώπινη εξέλιξη είναι συγχρόνως κατορθώµατα της εξελικτικής πραγµάτωσης του Υπέρτατου. Ενώ είναι αλήθεια ότι τα δηµιουργήµατα δεν θα µπορούσαν να εξελιχθούν χωρίς τον Υπέρτατο είναι πιθανότατα επίσης αλήθεια ότι η εξέλιξη του Υπέρτατου δεν µπορεί να επιτευχθεί ποτέ στην εντέλεια ανεξάρτητα από την ολοκληρωµένη εξέλιξη όλων των δηµιουργηµάτων. Σε αυτό το σηµείο βρίσκεται η µεγάλη κοσµική ευθύνη των ενσυνείδητων προσωπικοτήτων: Στο ότι η Υπέρτατη Θεότητα εξαρτάται κατά κάποιο τρόπο από την επιλογή της θνητής βούλησης. Και η αµοιβαία πρόοδος της εξέλιξης του δηµιουργήµατος και της εξέλιξης του Υπέρτατου δηλώνεται µε πιστότητα και πλήρως στους Αρχαίους των Ηµερών, µε τους ανεξιχνίαστους µηχανισµούς της συµπαντικής αντανακλαστικότητας. 117:4.10Η µεγάλη πρόκληση που δόθηκε στο θνητό άνθρωπο είναι το εξής: Θα αποφασίσετε να προσωποποιήσετε τις εµπειρικές έννοιες των αξιών του σύµπαντος µέσα στον εξελισσόµενο εαυτό σας; ή απορρίπτοντας την επιβίωση, θα επιτρέψετε στα µυστικά του Υπέρτατου να παραµείνουν εν υπνώσει, περιµένοντας τη δράση µιας άλλης ύπαρξης σε κάποια άλλη στιγµή, η οποία µε το δικό της τρόπο θα επιχειρήσει µια δηµιουργική συνεισφορά προς τον εξελισσόµενο και πεπερασµένο Θεό; Αλλά εκείνη θα είναι η δική της συνεισφορά προς τον Υπέρτατο, όχι η δική σας. 117:4.11Ο µεγάλος αγώνας αυτής της συµπαντικής εποχής είναι µεταξύ του δυνητικού και του πραγµατικού – η αναζήτηση για την πραγµατοποίηση όλων όσων είναι ακόµα ανεκδήλωτα. Αν ο θνητός άνθρωπος συνεχίσει την περιπέτεια προς τον Παράδεισο, ακολουθεί τις κινήσεις του χρόνου, που κυλούν σαν ρεύµατα µέσα στα ρυάκια της αιωνιότητας. Αν ο θνητός άνθρωπος απορρίψει την αιώνια σταδιοδροµία, κινείται αντίθετα από το ρεύµα των γεγονότων στα πεπερασµένα σύµπαντα. Η µηχανική δηµιουργία κινείται αµείλικτα σύµφωνα µε τον αποκαλυπτόµενο σκοπό του Πατέρα του Παραδείσου, αλλά η βουλητική ύπαρξη έχει την επιλογή να αποδεχτεί ή να απορρίψει το ρόλο τής συµµετοχής τής προσωπικότητας στην αιώνια περιπέτεια. Ο θνητός άνθρωπος δεν µπορεί να καταστρέψει τις υπέρτατες αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά µπορεί πολύ οριστικά να εµποδίσει την

Page 14

Provided by: www.urantia.info


εξέλιξη αυτών των αξιών στη δική του προσωπική εµπειρία. Στο βαθµό που ο ανθρώπινος εαυτός αρνηθεί µε τον τρόπο αυτό να λάβει µέρος στην άνοδο προς τον Παράδεισο, ακριβώς στον ίδιο βαθµό ο Υπέρτατος καθυστερεί να επιτύχει την εκδήλωση της θεότητας στο µεγάλο σύµπαν. 117:4.12Στη φύλαξη (συντήρηση) του θνητού ανθρώπου έχει δοθεί όχι µόνο η δια του Προσαρµοστή παρουσία του Πατέρα του Παραδείσου αλλά επίσης και ο έλεγχος πάνω στο πεπρωµένο ενός απειροελάχιστου κλάσµατος του µέλλοντος του Υπέρτατου. Γιατί όπως ο άνθρωπος κατορθώνει το ανθρώπινο πεπρωµένο, έτσι και ο Υπέρτατος κατορθώνει το πεπρωµένο στα θεϊκά επίπεδα. 117:4.13Και έτσι η απόφαση αναµένει τον καθένα από σας όπως κάποτε ανάµενε τον καθένα από εµάς: Θα απογοητεύσετε το Θεό του χρόνου, που εξαρτάται τόσο από τις αποφάσεις του πεπερασµένου νου; Θα απογοητεύσετε την Υπέρτατη προσωπικότητα των συµπάντων µε την τεµπελιά της ζωώδους αντίστροφης πορείας; Θα απογοητεύσετε το µεγάλο αδελφό όλων των υπάρξεων, που εξαρτάται τόσο από κάθε ύπαρξη; Μπορείτε να επιτρέψετε στον εαυτό σας να περάσει µέσα από τα βασίλεια του µη πραγµατοποιηµένου όταν µπροστά σας στέκει ο θελκτικός ορίζοντας της συµπαντικής καριέρας – η θεϊκή ανακάλυψη του Πατέρα του Παραδείσου και η θεϊκή συµµετοχή στην αναζήτηση και στην εξέλιξη του Θεού του Υπέρτατου; 117:4.14Τα

δώρα του Θεού – η πραγµατικότητα της ενσωµάτωσής του – δεν αποτελούν χωριστά τµήµατα του εαυτού του. Δεν αποξενώνει τη δηµιουργία από τον εαυτό του, αλλά δηµιουργεί δυναµικό στις υπάρξεις που γυρίζουν γύρω από τον Παράδεισο. Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο και του απονέµει τη δυνατότητα της αθανασίας – την αιώνια πραγµατικότητα. Και καθώς ο άνθρωπος αγαπά το Θεό, έτσι ο άνθρωπος γίνεται αιώνιος στην πραγµατικότητα. Και εδώ βρίσκεται το µυστήριο. Όσο πιο κοντά πλησιάζει ο άνθρωπος το Θεό µέσα από την αγάπη, τόσο περισσότερη είναι η πραγµατικότητα – επικαιρότητα – του ανθρώπου. Όσο πιο πολύ αποµακρύνεται ο άνθρωπος από το Θεό, τόσο πιο κοντά έρχεται στη µη πραγµατικότητα – στο σταµάτηµα της ύπαρξης. Όταν ο άνθρωπος αφιερώνει τη βούλησή του στο να κάνει το θέληµα του Πατέρα, όταν ο άνθρωπος δίνει στο Θεό όλα όσα έχει, τότε ο Θεός σ’ εκείνο τον άνθρωπο προσθέτει περισσότερα από ό,τι είναι. 5. Η ΥΠΕΡΨΥΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ 117:5.1Ο µεγάλος Υπέρτατος είναι η κοσµική υπερψυχή του µεγάλου σύµπαντος. Σ’ αυτόν οι ποιότητες και οι ποσότητες του Κόσµου βρίσκουν τις θεϊκές αντανακλάσεις τους. Η θεϊκή φύση του είναι µια µωσαϊκή σύνθεση της ολικής απεραντοσύνης κάθε φύσης δηµιουργήµατος και δηµιουργού σε ολόκληρα τα εξελισσόµενα σύµπαντα. Και ο Υπέρτατος είναι επίσης µια πραγµατοποιούµενη Θεότητα που ενσωµατώνει µια δηµιουργική βούληση που περικλείει ένα εξελισσόµενο συµπαντικό σκοπό. 117:5.2Οι νοητικοί, δυνητικά προσωπικοί εαυτοί του πεπερασµένου αναδύονται από την Τρίτη Πηγή και Κέντρο και επιτελούν πεπερασµένη χωροχρονική σύνθεση Θεότητας µέσα στον Υπέρτατο. Όταν η ύπαρξη υποτάσσεται στο θέληµα του Δηµιουργού, δεν επικαλύπτει ή παραδίδει την προσωπικότητά της. Οι εξατοµικευµένες προσωπικότητες που συµµετέχουν στην πραγµάτωση του πεπερασµένου Θεού δεν χάνουν το βουλητικό εαυτό τους κάνοντας το αυτό. Αντίθετα, τέτοιες προσωπικότητες αυξάνουν σταδιακά µε τη συµµετοχή τους στην περιπέτεια της µεγάλης αυτής Θεότητας. Με αυτή την ένωση µε τη θεότητα ο άνθρωπος

Page 15

Provided by: www.urantia.info


εξυψώνεται, εµπλουτίζεται, αποπνευµατοποιείται και ενοποιεί τον εξελισσόµενο εαυτό του µε το κατώφλι του Υπέρτατου. 117:5.3Η εξελισσόµενη αθάνατη ψυχή του ανθρώπου, η ενωµένη δηµιουργία του υλικού νου και του Προσαρµοστή, ανέρχεται σαν τέτοια στον Παράδεισο και ακολούθως, όταν καταταγεί επίσηµα στο Σώµα της Τελειοποίησης, γίνεται σύµµαχος κατά ένα νέο τρόπο µε το πνευµατο-βαρυτικό κύκλωµα του Αιώνιου Υιού µε µια τεχνική εµπειρίας γνωστή σαν η υπέρβαση του τελειωτή. Τέτοιοι τελειωτές γίνονται αποδεκτοί υποψήφιοι για εµπειρική αναγνώριση σαν προσωπικότητες του Θεού του Υπέρτατου. Και όταν αυτές οι θνητές διάνοιες, στα έργα του άγνωστου µέλλοντος του Σώµατος της Τελειοποίησης, φτάσουν στο έβδοµο στάδιο της πνευµατικής ύπαρξης, αυτοί οι δυαδικοί νόες θα γίνουν τριαδικοί. Αυτοί οι δυο συντονισµένοι νόες, ο ανθρώπινος και ο θεϊκός, θα δοξαστούν µε την ένωση µε τον εµπειρικό νου τού τότε πραγµατωµένου Υπέρτατου Όντος. 117:5.4Στο αιώνιο µέλλον, ο Θεός ο Υπέρτατος θα πραγµατωθεί – δηµιουργικά θα εκδηλωθεί και πνευµατικά θα απεικονιστεί – στον αποπνευµατοποιηµένο νου, την αθάνατη ψυχή του ανερχόµενου ανθρώπου, όπως ο Συµπαντικός Πατέρας αποκαλύφθηκε έτσι στη γήινη ζωή του Ιησού. 117:5.5Ο άνθρωπος δεν ενώνεται µε τον Υπέρτατο και δεν καλύπτει την ταυτότητά του, αλλά οι συµπαντικές επιπτώσεις των εµπειριών όλων των ανθρώπων σχηµατίζουν έτσι ένα τµήµα των θεϊκών εµπειριών του Υπέρτατου. «Οι πράξεις είναι δικές µας, οι συνέπειες του Θεού». 117:5.6Η αναπτυσσόµενη προσωπικότητα αφήνει µια γραµµή από πραγµατοποιηµένη πραγµατικότητα καθώς περνάει µέσα από τα ανερχόµενα επίπεδα των συµπάντων. Είτε αυτά είναι νους, πνεύµα ή ενέργεια, οι αναπτυσσόµενες υπάρξεις του χωροχρόνου τροποποιούνται από την πρόοδο της προσωπικότητας µέσα από τα πεδία τους. Όταν ο άνθρωπος δρα, ο Υπέρτατος αντιδρά και αυτή η συνδιαλλαγή συνιστά το γεγονός της προόδου. 117:5.7Τα µεγάλα κυκλώµατα της ενέργειας, του νου και του πνεύµατος δεν είναι ποτέ µόνιµες κατακτήσεις της ανερχόµενης προσωπικότητας. Αυτές οι λειτουργίες παραµένουν πάντοτε ένα µέρος του Υπέρτατου. Στη θνητή εµπειρία η ανθρώπινη διάνοια κατοικεί στους ρυθµικούς παλµούς των υποδεέστερων πνευµάτων του νου και επιτελεί τις αποφάσεις της µέσα στην αρένα που παράγεται από περικυκλώσεις αυτής της λειτουργίας. Με το θνητό θάνατο ο ανθρώπινος εαυτός διαχωρίζεται για πάντα από το υποδεέστερο κύκλωµα. Ενώ αυτά τα υποδεέστερα δεν φαίνονται να µεταδίδουν εµπειρία από τη µια προσωπικότητα στην άλλη, µπορούν και όντως µεταδίδουν τους απρόσωπους αντίκτυπους της απόφασηςδράσης µέσα από τον Θεό τον Επτάπτυχο στο Θεό τον Υπέρτατο. (Τουλάχιστον αυτό αληθεύει για τη λατρεία και γνώση των υποδεέστερων). 117:5.8Και έτσι γίνεται µε τα πνευµατικά κυκλώµατα: Ο άνθρωπος τα χρησιµοποιεί στην άνοδό του δια µέσου των συµπάντων, αλλά ποτέ δεν τα κατακτά σαν µέρος της αιώνιας προσωπικότητάς του. Αυτά όµως τα κυκλώµατα πνευµατικής λειτουργίας, είναι δεκτικά και αντιδρούν στις αναδυόµενες αξίες της ανερχόµενης προσωπικότητας, και αυτές οι αξίες µεταδίδονται πιστά δια του Επτάπτυχου στον Υπέρτατο. 117:5.9Ενώ τέτοιες πνευµατικές επιρροές σαν το Άγιο Πνεύµα και το Πνεύµα της Αληθείας είναι λειτουργίες του τοπικού σύµπαντος, η καθοδήγησή τους δεν περιορίζεται εξολοκλήρου από τους γεωγραφικούς περιορισµούς µιας δεδοµένης τοπικής δηµιουργίας. Καθώς ο ανερχόµενος θνητός περνάει πέρα από τα σύνορα του τοπικού σύµπαντος της προέλευσής

Page 16

Provided by: www.urantia.info


του, δεν αποστερείται ολότελα των υπηρεσιών του Πνεύµατος της Αληθείας, το οποίο τον δίδαξε και τον καθοδήγησε τόσο πιστά δια µέσου των φιλοσοφικών µαζών των υλικών και µοροντιανών κόσµων, σε κάθε σηµαντική στιγµή της ανόδου και κατευθύνει αδιαλείπτως τον προσκυνητή του Παραδείσου, λέγοντας πάντοτε «Αυτή είναι η οδός». Όταν αφήνετε τα πεδία του τοπικού σύµπαντος, δια µέσου της φροντίδας του πνεύµατος του αναδυόµενου Υπέρτατου Όντος και δια µέσου των παροχών της υπερσυµπαντικής αντανακλαστικότητας, θα οδηγείστε ακόµα στην άνοδό σας προς τον Παράδεισο, από το ενθαρρυντικό καθοδηγητικό πνεύµα των Υιών του Θεού της ενσωµάτωσης του Παραδείσου. 117:5.10Πώς αυτά τα πολυσύνθετα κυκλώµατα κοσµικής λειτουργίας καταγράφουν τις έννοιες, τις αξίες και τα γεγονότα της εξελικτικής εµπειρίας µέσα στον Υπέρτατο; Δεν είµαστε ακριβώς σίγουροι, αλλά πιστεύουµε ότι αυτή η καταγραφή γίνεται µέσα από τα πρόσωπα των Υπέρτατων Δηµιουργών προέλευσης Παραδείσου που είναι οι άµεσοι εφαρµοστές αυτών των κυκλωµάτων του χωροχρόνου. Οι συσσωρεύσεις των εµπειριών του νου των επτά υποδεέστερων πνευµάτων, στην υπηρεσία τους στα φυσικά επίπεδα της διάνοιας, είναι τµήµα της εµπειρίας του Θεϊκού Λειτουργού του τοπικού σύµπαντος και δια µέσου αυτού του Δηµιουργικού Πνεύµατος, πιθανόν καταγράφονται στο νου του Υπέρτατου. Παρόµοια οι θνητές εµπειρίες µε το Πνεύµα της Αλήθειας και το Άγιο Πνεύµα πιθανόν καταγράφονται µε παρεµφερείς τεχνικές στο πρόσωπο του Υπέρτατου. 117:5.11Ακόµα

και η εµπειρία του ανθρώπου και του Προσαρµοστή πρέπει να βρούνε απόηχο στη θεϊκότητα του Θεού του Υπέρτατου, γιατί, όπως η εµπειρία των Προσαρµοστών, µοιάζουν µε τον Υπέρτατο, και η εξελισσόµενη ψυχή του θνητού ανθρώπου δηµιουργείται από την προϋπάρχουσα δυνατότητα για µια τέτοια εµπειρία µέσα στον Υπέρτατο. 117:5.12Με τον τρόπο αυτό οι πολυπληθείς εµπειρίες όλης της δηµιουργίας γίνονται τµήµα της εξέλιξης του Υπέρτατου. Οι υπάρξεις χρησιµοποιούν εν µέρει τις ιδιότητες και τις ποσότητες του πεπερασµένου καθώς ανεβαίνουν στον Πατέρα. Οι απρόσωπες συνέπειες µιας τέτοιας χρήσης παραµένουν για πάντα τµήµα του ζωντανού κόσµου, του Υπέρτατου προσώπου. 117:5.13Αυτό που ο άνθρωπος παίρνει µαζί του σαν κατάκτηση της προσωπικότητας είναι οι συνέπειες του χαρακτήρα από την εµπειρία του, καθώς θα έχει χρησιµοποιήσει το νου και τα κυκλώµατα του πνεύµατος του µεγάλου σύµπαντος, κατά την άνοδο προς τον Παράδεισο. Όταν ο άνθρωπος αποφασίζει, και όταν τελειοποιεί αυτή την απόφαση µε πράξη, οι εµπειρίες του ανθρώπου, και τα νοήµατα και οι αξίες από αυτή την εµπειρία αποτελούν για πάντα τµήµα του αιώνιου χαρακτήρα του σε όλα τα επίπεδα, από το πεπερασµένο µέχρι το τελικό. Ο χαρακτήρας, που είναι ηθικός µε την κοσµική έννοια και θεϊκά πνευµατικός, αντιπροσωπεύει την κεφαλαιώδη επισώρευση προσωπικών αποφάσεων οι οποίες έχουν φωτισθεί από ειλικρινή λατρεία, έχουν στεφθεί µε δόξα από επιδέξια αγάπη και ολοκληρωθεί από την αδελφική υπηρέτηση. 117:5.14Ο εξελισσόµενος Υπέρτατος τελικά θα αποζηµιώσει τις πεπερασµένες υπάρξεις για την αδυναµία τους να κατορθώσουν κάτι περισσότερο από την περιορισµένη εµπειρική επαφή µε το σύµπαν των συµπάντων. Οι υπάρξεις µπορούν να φτάσουν τον Πατέρα του Παραδείσου, αλλά οι εξελικτικοί νόες τους, επειδή είναι πεπερασµένοι, είναι ανίκανοι να κατανοήσουν αληθινά τον άπειρο και απόλυτο Πατέρα. Εφόσον όµως όλες οι εµπειρίες των υπάρξεων καταγράφονται και αποτελούν τµήµα του Υπέρτατου, όταν όλες οι υπάρξεις φτάσουν στο τελικό επίπεδο της πεπερασµένης ύπαρξης, και αφού η συνολική συµπαντική ανάπτυξη καταστήσει δυνατή την επίτευξη του Θεού του Υπέρτατου σαν µια πραγµατική

Page 17

Provided by: www.urantia.info


θεϊκή παρουσία, τότε, έµφυτη µέσα στο γεγονός µιας τέτοιας επαφής, είναι η επαφή µε τη συνολική εµπειρία. Το πεπερασµένο επίπεδο του χρόνου περιέχει µέσα του τους σπόρους της αιωνιότητας, και έχουµε διδαχθεί ότι, όταν η ολοκλήρωση της εξέλιξης επιβεβαιώσει την εξάντληση της δυναµικότητας για κοσµική ανάπτυξη, το συνολικό πεπερασµένο επίπεδο θα επιβιβαστεί για τις απολυτοειδείς φάσεις της αιώνιας καριέρας στην αναζήτηση του Πατέρα του Έσχατου. 6. Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΤΑΤΟ 117:6.1Αναζητούµε τον Υπέρτατο στα σύµπαντα, αλλά δεν τον βρίσκουµε. «Είναι το εσωτερικό και το εξωτερικό όλων των πραγµάτων και όντων, που κινούνται και αναπαύονται. Μη αναγνωριζόµενος µέσα στο µυστήριό του, αν και µακρινός, είναι όµως δίπλα». Ο Παντοδύναµος Υπέρτατος είναι «η µορφή αυτού που ακόµα δεν έχει σχηµατισθεί, το σχέδιο αυτού που ακόµα δεν έχει δηµιουργηθεί». Ο Υπέρτατος είναι το σπίτι σας στο σύµπαν, και όταν τον βρείτε, θα είναι σαν να γυρίζετε σπίτι. Είναι ο εµπειρικός πατέρας σας, και ανάλογα µε την εµπειρία των ανθρώπινων όντων, αυξάνει κι αυτός στην εµπειρία της θεϊκής πατρότητας. Σας γνωρίζει επειδή µοιάζει µε δηµιούργηµα και µοιάζει µε δηµιουργό. 117:6.2Αν επιθυµείτε αληθινά να βρείτε το Θεό, δεν µπορείτε να βοηθήσετε αν έχετε φτιάξει στο νου σας τη συνειδητότητα του Υπέρτατου. Καθώς ο Θεός είναι ο θεϊκός σας Πατέρας, έτσι και ο Υπέρτατος είναι η θεϊκή σας Μητέρα, µέσα στην οποία ανατρέφεστε καθ’ όλη τη διάρκεια των ζωών σας σαν συµπαντικές υπάρξεις. «Πόσο συµπαντικός είναι ο Υπέρτατος – είναι από όλες τις πλευρές! Τα απεριόριστα πράγµατα της δηµιουργίας εξαρτώνται από την παρουσία του για ζωή, και κανένα δεν απορρίπτεται». 117:6.3Αυτό που ο Μιχαήλ είναι για το Νέβαδον, ο Υπέρτατος είναι για τον πεπερασµένο Κόσµο. Η Θεότητά του είναι η φαρδιά λεωφόρος µέσα από την οποία κυλάει προς τα έξω η αγάπη του Πατέρα, προς κάθε δηµιούργηµα, και είναι η φαρδιά λεωφόρος µέσα από την οποία περνούν προς τα µέσα τα πεπερασµένα δηµιουργήµατα, προς αναζήτηση του Πατέρα, που είναι αγάπη. Ακόµα και οι Προσαρµοστές Σκέψης συνδέονται µαζί του. Στην αρχική φύση και θεϊκότητα µοιάζουν µε τον Πατέρα, αλλά όταν βιώνουν τις διαδικασίες του χρόνου µέσα στα σύµπαντα του χώρου, µοιάζουν µε τον Υπέρτατο. 117:6.4Η πράξη της επιλογής του δηµιουργήµατος να κάνει το θέληµα του Δηµιουργού έχει κοσµική αξία και έχει συµπαντική σηµασία η οποία αµέσως αντιδρά από κάποια άγνωστη αλλά πανταχού παρούσα δύναµη συντονισµού, πιθανόν τη πάντα-διευρυνόµενη δράση του Υπέρτατου Όντος. 117:6.5Η µοροντιανή ψυχή ενός εξελισσόµενου θνητού είναι πράγµατι ο γιος της δράσης του Προσαρµοστή του Συµπαντικού Πατέρα και το παιδί της κοσµικής αντίδρασης του Υπέρτατου Όντος, της Συµπαντικής Μητέρας. Η επιρροή της µητέρας κυριαρχεί στην ανθρώπινη προσωπικότητα κατά τη διάρκεια όλης της παιδικής ηλικίας της αναπτυσσόµενης ψυχής του τοπικού σύµπαντος. Η επιρροή των Θεϊκών γονέων εξισώνεται περισσότερο µετά τη συγχώνευση µε τον Προσαρµοστή και κατά τη διάρκεια της συµπαντικής σταδιοδροµίας, αλλά όταν τα δηµιουργήµατα του χρόνου αρχίζουν να διασχίζουν το κεντρικό σύµπαν της αιωνιότητας, η Πατρική φύση αρχίζει σταδιακά να εκδηλώνεται, φτάνοντας στα ύψη της πεπερασµένης εκδήλωσής της µε την αναγνώριση του Συµπαντικού Πατέρα και την είσοδο στο Σώµα της Τελικότητας.

Page 18

Provided by: www.urantia.info


117:6.6Δια

µέσου της εµπειρίας από την επίτευξη της τελείωσης, οι εµπειρικές µητρικές ιδιότητες του ανερχόµενου εαυτού επηρεάζονται τροµακτικά από την επαφή και από την ενστάλαξη της πνευµατικής παρουσίας του Αιώνιου Υιού και από τη νοητική παρουσία του Άπειρου Πνεύµατος. Τότε, σε ολόκληρα τα πεδία της δραστηριότητας της τελείωσης στο µεγάλο σύµπαν, εµφανίζεται µια νέα αφύπνιση της λανθάνουσας µητρικής δυναµικότητας του Υπέρτατου, µια νέα πραγµατοποίηση των εµπειρικών εννοιών, και µια νέα σύνθεση εµπειρικών αξιών ολόκληρης της ανοδικής σταδιοδροµίας. Φαίνεται ότι αυτή η πραγµατοποίηση του εαυτού θα συνεχιστεί στη συµπαντική σταδιοδροµία του έκτου επιπέδου των τελειωτών µέχρι ότου το µητρικό έµφυτο του Υπέρτατου φτάσει σε πεπερασµένο συγχρονισµό µε το έµφυτο του Προσαρµοστή του Πατέρα. Αυτή η συναρπαστική περίοδος της λειτουργίας του µεγάλου σύµπαντος αντιπροσωπεύει τη συνεχιζόµενη εφηβική σταδιοδροµία του ανερχόµενου και τελειοποιηµένου θνητού. 117:6.7Για την ολοκλήρωση του έκτου σταδίου ύπαρξης και την είσοδο στο έβδοµο και τελικό στάδιο της πνευµατικής κατάστασης, θα ακολουθήσουν πιθανότατα οι αναπτυσσόµενες εποχές της εµπλουτισµένης εµπειρίας, της ώριµης γνώσης και της θεϊκής πραγµατοποίησης. Στη φύση του τελειωτή αυτό πιθανότατα να ισοδυναµεί µε την ολοκληρωµένη επίτευξη της προσπάθειας του νου για πνευµατική αυτοπραγµάτωση, την ολοκλήρωση του συντονισµού της φύσης του ανερχόµενου ανθρώπου µε τη φύση του θεϊκού Προσαρµοστή εντός των ορίων των πεπερασµένων δυνατοτήτων. Ένας τόσο υπέροχος συµπαντικός εαυτός γίνεται ο αιώνιος τελειωτής-γιος του Πατέρα του Παραδείσου καθώς και το αιώνιο συµπαντικό παιδί της Υπέρτατης Μητέρας, ένας συµπαντικός εαυτός µε ιδιότητα να εκπροσωπεί τον Πατέρα και τη Μητέρα των συµπάντων και των προσωπικοτήτων σε κάθε δραστηριότητα ή εγχείρηµα που προσιδιάζει στην πεπερασµένη διαχείριση των δηµιουργηµένων, δηµιουργούµενων ή εξελισσόµενων πραγµάτων και όντων. 117:6.8Όλοι οι άνθρωποι µε εξελισσόµενη ψυχή είναι στην κυριολεξία τα εξελικτικά παιδιά του Θεού Πατέρα και του Θεού Μητέρας, δηλαδή του Υπέρτατου Όντος. Αλλά µέχρι τη στιγµή που ο θνητός άνθρωπος αποκτήσει συνείδηση της θεϊκής κληρονοµιάς του, αυτή η εγγύηση της Θεϊκής συγγένειας πρέπει να πραγµατοποιηθεί µε την πίστη. Η εµπειρία της ανθρώπινης ζωής είναι το κοσµικό κουκούλι µέσα στο οποίο τα συµπαντικά χαρίσµατα του Υπέρτατου Όντος και η συµπαντική παρουσία του Συµπαντικού Πατέρα (κανείς εκ των οποίων δεν είναι προσωπικότητες), εξελίσσουν τη µοροντιανή ψυχή του χρόνου και το χαρακτήρα του ανθρωπο-θεϊκού τελειωτή του συµπαντικού πεπρωµένου και της αιώνιας υπηρεσίας. 117:6.9Όλοι οι άνθρωποι πολύ συχνά ξεχνούν ότι ο Θεός είναι η µεγαλύτερη εµπειρία στην ανθρώπινη ύπαρξη. Άλλες εµπειρίες είναι περιορισµένες στη φύση και στο περιεχόµενό τους, αλλά η εµπειρία του Θεού δεν έχει όρια εκτός από εκείνα που βάζει η ικανότητα της αντίληψης της ύπαρξης, και αυτή η ίδια η εµπειρία έχει µέσα της ικανότητα διεύρυνσης. Όταν οι άνθρωποι ψάχνουν το Θεό, ψάχνουν για τα πάντα. Όταν βρίσκουν το Θεό, έχουν βρει τα πάντα. Η αναζήτηση για το Θεό είναι η πλουσιοπάροχη εφαρµογή της αγάπης που συνοδεύεται από εκπληκτικές ανακαλύψεις νέας και µεγαλύτερης αγάπης για εφαρµογή. 117:6.10Όλη η αληθινή αγάπη προέρχεται από το Θεό, και ο άνθρωπος λαµβάνει τη θεϊκή αγάπη καθώς ο ίδιος εφαρµόζει την αγάπη αυτή στους συνανθρώπους του. Η αγάπη είναι δυναµική. Δεν µπορεί ποτέ να αιχµαλωτισθεί, είναι ζωντανή, ελεύθερη, συναρπαστική και συνεχώς κινούµενη. Ο άνθρωπος δεν µπορεί ποτέ να πάρει την αγάπη του Πατέρα και να τη φυλακίσει στην καρδιά του. Η αγάπη του Πατέρα µπορεί να γίνει πραγµατική στο θνητό

Page 19

Provided by: www.urantia.info


άνθρωπο µόνο περνώντας µέσα από την προσωπικότητα εκείνου του ανθρώπου, καθώς αυτός µε τη σειρά του εφαρµόζει την αγάπη αυτή στους συνανθρώπους του. Το µεγάλο κύκλωµα της αγάπης προέρχεται από τον Πατέρα, µέσα από γιους και αδελφούς και από εκεί στον Υπέρτατο. Η αγάπη του Πατέρα εµφανίζεται στην προσωπικότητα του θνητού µε τη φροντίδα του ενσωµατωµένου Προσαρµοστή. Ένας Θεο-γνώστης γιος αποκαλύπτει αυτή την αγάπη στα συµπαντικά αδέλφια του και αυτή η αδελφική αγάπη είναι η ουσία της αγάπης του Υπέρτατου. 117:6.11Δεν υπάρχει άλλος τρόπος προσέγγισης του Υπέρτατου παρά µέσα από την εµπειρία, και στις τρέχουσες εποχές της δηµιουργίας υπάρχουν µόνο τρεις λεωφόροι για να πλησιάσει το δηµιούργηµα τον Υπέρτατο: 117:6.121. Οι Κάτοικοι του Παραδείσου κατέρχονται από το αιώνιο Νησί διασχίζοντας τη Χαβόνα, όπου αποκτούν ικανότητα για να κατανοούν τον Υπέρτατο µέσα από την παρατήρηση της διαφορετικής πραγµατικότητας του Παραδείσου-Χαβόνας και µε την εξερευνητική ανακάλυψη των πολυπληθών δραστηριοτήτων των Προσωπικοτήτων του Υπέρτατου Δηµιουργού, που εκτείνονται από τα Κυρίαρχα Πνεύµατα µέχρι τους Δηµιουργούς Υιούς. 117:6.132. Οι ανερχόµενοι του χωροχρόνου που έρχονται από τα εξελικτικά σύµπαντα των Υπέρτατων Δηµιουργών πλησιάζουν πολύ κοντά στον Υπέρτατο καθώς διασχίζουν τη Χαβόνα, σαν προοίµιο της αυξηµένης εκτίµησης της ενότητας της Τριάδας του Παραδείσου. 117:6.143. Οι αυτόχθονες της Χαβόνα αποκτούν κατανόηση του Υπέρτατου µέσα από επαφές µε τους προσκυνητές που κατεβαίνουν από τον Παράδεισο και τους προσκυνητές που ανεβαίνουν από τα επτά υπερσύµπαντα. Οι αυτόχθονες της Χαβόνα είναι σε έµφυτη θέση να εναρµονίσουν τις ουσιαστικά διαφορετικές απόψεις των κατοίκων του αιώνιου Νησιού και των κατοίκων των εξελικτικών συµπάντων. 117:6.15Για τις εξελικτικές υπάρξεις υπάρχουν επτά µεγάλες προσεγγίσεις του Συµπαντικού Πατέρα, και κάθε µια από αυτές τις αναβάσεις προς τον Παράδεισο περνάει µέσα από τη θεϊκότητα ενός εκ των Επτά Κυρίαρχων Πνευµάτων, και κάθε µια τέτοια προσέγγιση γίνεται εφικτή από µια διεύρυνση της εµπειρικής δεκτικότητας που είναι επακόλουθη της υπηρεσίας του δηµιουργήµατος στην αντανακλαστική φύση του υπερσύµπαντος εκείνου του Κυρίαρχου Πνεύµατος. Το συνολικό άθροισµα αυτών των επτά εµπειριών αποτελεί τα επί του παρόντος γνωστά όρια συνείδησης ενός δηµιουργήµατος για την πραγµατικότητα και την ύπαρξη του Θεού του Υπέρτατου. 117:6.16Δεν είναι µόνο οι ίδιοι οι περιορισµοί του ανθρώπου που τον εµποδίζουν να βρει τον πεπερασµένο Θεό. Είναι επίσης η µη ολοκλήρωση του σύµπαντος. Ακόµα η µη ολοκλήρωση όλων των δηµιουργηµάτων – παρελθόντων, παρόντων και µελλοντικών – κάνει τον Υπέρτατο απρόσιτο. Ο Θεός ο Πατέρας µπορεί να βρεθεί από κάθε άτοµο που έχει φτάσει στο θεϊκό επίπεδο της οµοιότητας µε το Θεό, αλλά ο Θεός ο Υπέρτατος δεν θα ανακαλυφθεί ποτέ προσωπικά από κανένα δηµιούργηµα µέχρι εκείνη τη µακρινή στιγµή όταν µέσα από τη συµπαντική επίτευξη τελειότητας, όλα τα δηµιουργήµατα το βρουν συγχρόνως. 117:6.17Σε πείσµα του γεγονότος ότι εσείς δεν µπορείτε, σε αυτή τη συµπαντική εποχή, να τον βρείτε προσωπικά, όπως µπορείτε και θα βρείτε τον Πατέρα, το Γιο και το Πνεύµα, όµως, η ανάβαση προς τον Παράδεισο και η επακόλουθη συµπαντική σταδιοδροµία θα δηµιουργήσει σταδιακά στη συνείδησή σας την αναγνώριση της συµπαντικής παρουσίας και

Page 20

Provided by: www.urantia.info


την κοσµική δράση του Θεού όλων των εµπειριών. Οι καρποί του πνεύµατος είναι η ουσία του Υπέρτατου καθώς αυτός πραγµατώνεται στην ανθρώπινη εµπειρία. 117:6.18Το να φτάσει κάποτε ο άνθρωπος στον Υπέρτατο είναι επακόλουθο της συγχώνευσής του µε το πνεύµα της Θεότητας του Παραδείσου. Στους Ουραντιανούς αυτό το πνεύµα είναι η παρουσία του Προσαρµοστή του Συµπαντικού Πατέρα, και παρόλο που ο Μυστηριώδης Επιµελητής είναι από τον Πατέρα και σαν τον Πατέρα, αµφιβάλουµε ότι ακόµα και ένα τέτοιο θεϊκό δώρο µπορεί να επιτύχει το αδύνατο έργο της αποκάλυψης της φύσης του άπειρου Θεού σε ένα πεπερασµένο δηµιούργηµα. Υποψιαζόµαστε ότι εκείνο που θα αποκαλύψει ο Προσαρµοστής στους µελλοντικούς τελειωτές του εβδόµου επιπέδου θα είναι η θεϊκότητα και η φύση του Θεού του Υπέρτατου. Και η αποκάλυψη αυτή θα είναι για το πεπερασµένο δηµιούργηµα αυτό που θα είναι η αποκάλυψη του Άπειρου για ένα ολοκληρωµένο ον. 117:6.19Ο Υπέρτατος δεν είναι άπειρος, αλλά πιθανότατα περιλαµβάνει από το άπειρο όλα όσα µπορεί πραγµατικά να κατανοήσει ένα πεπερασµένο δηµιούργηµα. Για να κατανοήσει καλύτερα ότι ο Υπέρτατος είναι περισσότερο από πεπερασµένος! 117:6.20Όλες οι εµπειρικές δηµιουργίες είναι αλληλεξαρτούµενες στο πεπρωµένο της πραγµάτωσής τους. Μόνο η υπαρξιακή πραγµατικότητα αυτό-εµπεριέχεται και είναι αυθύπαρκτη. Η Χαβόνα και τα επτά υπερσύµπαντα χρειάζονται το ένα το άλλο για να φτάσουν στο µάξιµουµ της πεπερασµένης επίτευξης. Κατά τον ίδιο τρόπο κάποτε θα εξαρτώνται από τα µελλοντικά σύµπαντα του εξώτερου διαστήµατος για να υπερβούν το πεπερασµένο. 117:6.21Ένας ανερχόµενος άνθρωπος µπορεί να βρει τον Πατέρα. Ο Θεός υπάρχει και είναι εποµένως πραγµατικός, άσχετα µε την κατάσταση της εµπειρίας του συνολικού σύµπαντος. Αλλά ούτε ένας ανερχόµενος δεν θα βρει ποτέ τον Υπέρτατο µέχρις ότου όλοι οι ανερχόµενοι φτάσουν σε αυτό το µέγιστο όριο συµπαντικής ωριµότητας η οποία τους προκρίνει ταυτόχρονα να συµµετάσχουν σε αυτή την ανακάλυψη. 117:6.22Ο Πατέρας δεν είναι λάτρης προσώπων, µεταχειρίζεται καθένα από τα ανερχόµενα παιδιά του σαν κοσµικά άτοµα. Ο Υπέρτατος παρόµοια δεν είναι λάτρης προσώπων, µεταχειρίζεται τα εµπειρικά παιδιά του σαν µοναδικό κοσµικό σύνολο. 117:6.23Ο άνθρωπος µπορεί να ανακαλύψει τον Πατέρα στην καρδιά του, αλλά πρέπει να ψάξει για τον Υπέρτατο στις καρδιές όλων των άλλων ανθρώπων. Και όταν όλα τα δηµιουργήµατα αποκαλύψουν την αγάπη του Υπέρτατου µε τέλειο τρόπο, τότε αυτός θα γίνει µια πραγµατικότητα στο σύµπαν για όλα τα δηµιουργήµατα. Και αυτός είναι ακριβώς ένας άλλος τρόπος να πούµε ότι τα σύµπαντα θα αποκατασταθούν σε φως και ζωή. 117:6.24Το κατόρθωµα της τέλειας αυτοπραγµάτωσης από όλες τις προσωπικότητες συν το κατόρθωµα της τέλειας ισορροπίας σε όλα τα σύµπαντα εξισώνει το κατόρθωµα του Υπέρτατου και επιβεβαιώνει την απελευθέρωση όλης της πεπερασµένης πραγµατικότητας από τους περιορισµούς της ανολοκλήρωτης ύπαρξης. Μια εξάντληση όλων των πεπερασµένων δυναµικών αποφέρει το ολοκληρωµένο κατόρθωµα του Υπέρτατου και µπορεί διαφορετικά να οριστεί σαν την ολοκληρωµένη εξελικτική πραγµάτωση του ίδιου του Υπέρτατου Όντος. 117:6.25Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν τον Υπέρτατο ξαφνικά και θεαµατικά όπως ένα χάσµα από σεισµό µέσα στους βράχους, αλλά τον βρίσκουν αργά και µε υποµονή όπως ένα ποτάµι που διαβρώνει ήσυχα το έδαφος από κάτω.

Page 21

Provided by: www.urantia.info


117:6.26Όταν

βρείτε τον Πατέρα, θα βρείτε τη σπουδαία αιτία της πνευµατικής ανόδου σας στα σύµπαντα. Όταν βρείτε τον Υπέρτατο, θα ανακαλύψετε το σπουδαίο αποτέλεσµα της σταδιοδροµίας σας, της Παραδείσιας προόδου σας. 117:6.27Αλλά κανένας Θεο-γνώστης θνητός δεν µπορεί να είναι ποτέ µόνος στο ταξίδι του µέσα στο Κόσµο, επειδή γνωρίζει ότι ο Πατέρας βαδίζει δίπλα του σε κάθε βήµα της διαδροµής, ενώ η κύρια οδός την οποία διασχίζει είναι η παρουσία του Υπέρτατου. 7. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ 117:7.1Η ολοκληρωµένη πραγµατοποίηση κάθε πεπερασµένου δυναµικού ισούται µε την ολοκλήρωση της πραγµατοποίησης κάθε εξελικτικής εµπειρίας. Αυτό προκαλεί την τελική ανάδυση του Υπέρτατου σαν µια πανίσχυρη Θεϊκή παρουσία µέσα στα σύµπαντα. Πιστεύουµε ότι ο Υπέρτατος, σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης, θα προσωποποιηθεί τόσο διακριτικά όπως ο Αιώνιος Υιός, θα λάβει τόση χειροπιαστή δύναµη όση διαθέτει το Νησί του Παραδείσου, θα ενοποιηθεί τόσο ολοκληρωτικά όπως είναι ο Συνενωµένος Δράστης και όλα αυτά εντός των περιορισµών των πεπερασµένων δυνατοτήτων του Υπέρτατου κατά το µεσουράνηµα της παρούσας συµπαντικής εποχής. 117:7.2Αν και αυτό είναι ένα εντελώς εξαιρετικό σχέδιο του µέλλοντος του Υπέρτατου, συνιστούµε προσοχή σε ορισµένα προβλήµατα που ενυπάρχουν σε αυτό το σχέδιο: 117:7.31.

Οι Απόλυτοι Επόπτες του Υπέρτατου µε δυσκολία θα θεοποιηθούν σε κάποιο στάδιο προηγούµενο της ολοκληρωµένης εξέλιξής του, και αυτοί οι ίδιοι οι επόπτες ακόµα και τώρα ασκούν αρµοδίως την κυριαρχία του Υπέρτατου σχετικά µε τα σύµπαντα που έχουν διευθετηθεί σε φως και ζωή. 117:7.42. Ο Υπέρτατος µε δυσκολία θα λειτουργήσει στην Έσχατη Τριάδα έως ότου επιτύχει την ολοκληρωµένη πραγµατικότητα της συµπαντικής κατάστασης, και ακόµα, η Έσχατη Τριάδα είναι ακόµα και τώρα µια ικανή πραγµατικότητα και εσείς έχετε πληροφορηθεί για την ύπαρξη των Ικανών Αντιβασιλέων του Έσχατου. 117:7.53. Ο Υπέρτατος δεν είναι ολοκληρωτικά πραγµατικός για τα συµπαντικά δηµιουργήµατα, αλλά υπάρχουν πολλοί λόγοι για να συµπεράνουµε ότι είναι αρκετά πραγµατικός για την Επτάπτυχη Θεότητα, που επεκτείνεται από τον Συµπαντικό Πατέρα του Παραδείσου µέχρι τους Δηµιουργούς Υιούς και τα Δηµιουργικά Πνεύµατα των τοπικών συµπάντων. 117:7.6Ίσως, στα ανώτερα όρια του πεπερασµένου, όπου ο χρόνος συνδέεται µε τον υπερβατικό χρόνο, να υπάρχει κάποιο είδος συσκοτισµένης και αναµεµειγµένης αλληλουχίας. Ίσως ο Υπέρτατος να είναι ικανός να προσχεδιάζει τη συµπαντική παρουσία του, σε αυτά τα επίπεδα πάνω από τον χρόνο, και µετά σε περιορισµένο βαθµό να προεξοφλεί µελλοντική εξέλιξη, αντανακλώντας αυτή τη µελλοντική προσχεδίαση πίσω στα δηµιουργηµένα επίπεδα µε τη µορφή του Έµφυτου Προβαλλοµένου Ανολοκλήρωτου. Τέτοια φαινόµενα µπορούν να παρατηρηθούν οπουδήποτε το πεπερασµένο συναντά το υπερ-πεπερασµένο, όπως στις εµπειρίες των ανθρώπινων όντων που έχουν ενσωµατωµένους τους Προσαρµοστές Σκέψης, που αποτελούν πραγµατικές προρρήσεις των µελλοντικών ανθρώπινων επιτευγµάτων µέσα στην αιωνιότητα. 117:7.7Όταν οι θνητοί ανερχόµενοι εισέλθουν στο σώµα των τελειωτών του Παραδείσου, ορκίζονται στην Τριάδα του Παραδείσου, και παίρνοντας τον όρκο αυτό της υποταγής, δεσµεύονται µε τον τρόπο αυτό για αιώνια πίστη στο Θεό τον Υπέρτατο, που είναι η

Page 22

Provided by: www.urantia.info


Τριάδα, όπως την κατανοούν όλες οι πεπερασµένες υπάρξεις. Συνεπώς, καθώς οι οµάδες των τελειωτών λειτουργούν σε όλα τα εξελισσόµενα σύµπαντα, υπάγονται µεµονωµένα στις διαταγές που προέρχονται από τον Παράδεισο, µέχρι τις σηµαντικές εποχές που τα τοπικά σύµπαντα θα αποκατασταθούν σε φως και ζωή. Καθώς οι νέοι κυβερνητικοί οργανισµοί αυτών των τελειωµένων υπάρξεων αρχίζουν να αντανακλούν την αναδυόµενη κυριαρχία του Υπέρτατου, παρατηρούµε ότι οι αποµακρυσµένες οµάδες των τελειωτών αναγνωρίζουν τότε τη δικαιοδοτική εξουσία αυτών των νέων κυβερνήσεων. Φαίνεται ότι ο Θεός ο Υπέρτατος αναπτύσσεται σαν συνενωτής του εξελισσόµενου Σώµατος της Τελικότητας, αλλά είναι πολύ πιθανό το αιώνιο πεπρωµένο αυτών των επτά σωµάτων να διευθύνεται από τον Υπέρτατο σαν µέλος της Έσχατης Τριάδας. 117:7.8Το Υπέρτατο Ον περιέχει τρεις υπερ-πεπερασµένες δυνατότητες για συµπαντική εκδήλωση: 117:7.91. Απολυτοειδή συνεργασία µε την πρώτη εµπειρική Τριάδα. 117:7.102. Συν-απόλυτη σχέση µε τη δεύτερη εµπειρική Τριάδα. 117:7.113. Συν-άπειρη συµµετοχή στην Τριάδα των Τριάδων, αλλά δεν έχουµε ικανοποιητική γνώµη για το τι σηµαίνει αυτό πραγµατικά. 117:7.12Αυτή είναι µια από τις γενικά αποδεκτές υποθέσεις του µέλλοντος του Υπέρτατου, αλλά υπάρχουν επίσης πολλές εικασίες που αφορούν τις σχέσεις του µε το παρών µεγάλο σύµπαν που είναι επακόλουθες της επίτευξης της κατάστασης του φωτός και της ζωής. 117:7.13Ο παρών σκοπός των υπερσυµπάντων είναι να γίνουν, µέσα από τα δυναµικά τους, τέλεια, όπως είναι η Χαβόνα. Αυτή η τελειότητα χαρακτηρίζει τη φυσική και πνευµατική επίτευξη, επί πλέον τη διοικητική, κυβερνητική και αδελφική ανάπτυξη. Πιστεύεται, ότι στις ερχόµενες εποχές, οι δυνατότητες για δυσαρµονία, κακή ρύθµιση και κακή προσαρµογή τελικά θα εξαλειφθούν στα υπερσύµπαντα. Τα κυκλώµατα ενέργειας θα βρίσκονται σε τέλεια ισορροπία και σε πλήρη υποταγή στο νου, ενώ το πνεύµα, µε την παρουσία της προσωπικότητας θα επιτύχει την κυριαρχία του νου. 117:7.14Εικάζεται ότι σε εκείνη την πολύ µακρινή εποχή το πνευµατικό πρόσωπο του Υπέρτατου και η επιτευχθείσα δύναµη του Παντοδύναµου θα έχουν κατορθώσει συντονισµένη ανάπτυξη, και ότι και οι δυο, καθώς θα ενοποιούνται µέσα στον και από τον Υπέρτατο Νου, θα πραγµατωθούν σαν Υπέρτατο Ον, µια ολοκληρωµένη πραγµατικότητα στο σύµπαν – µια πραγµατικότητα που θα είναι παρατηρήσιµη από όλες τις δηµιουργηµένες οντότητες, θα αντιδρά σε όλες τις δηµιουργηµένες ενέργειες, θα συντονίζεται µε όλες τις πνευµατικές οντότητες και θα βιώνεται από όλες τις συµπαντικές προσωπικότητες. 117:7.15Αυτό το σχέδιο συνεπάγεται την πραγµατική κυριαρχία του Υπέρτατου στο µεγάλο σύµπαν. Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι οι παρόντες Τριαδικοί διαχειριστές θα συνεχίσουν σαν αντιβασιλείς, αλλά πιστεύουµε ότι οι παρούσες οροθεσίες µεταξύ των επτά υπερσυµπάτων θα εξαφανιστούν σταδιακά, και ολόκληρο το µεγάλο σύµπαν θα λειτουργεί σαν ένα τελειωµένο σύνολο. 117:7.16Είναι πιθανό ο Υπέρτατος να διαµένει προσωπικά τότε στην Ουβέρσα, το αρχηγείο του Όρβοντον, από την οποία θα διευθύνει τη διοίκηση των υπάρξεων του χρόνου, αλλά αυτό είναι πραγµατικά µια εικασία. Φυσικά, αν και θα µπορεί κανείς να έρθει σε επαφή µε την προσωπικότητα του Υπέρτατου Όντος σε κάποια συγκεκριµένη τοποθεσία, όµως η πανταχού παρουσία της Θεότητάς του θα συνεχίσει προφανώς να διαπερνάει το σύµπαν των

Page 23

Provided by: www.urantia.info


συµπάντων. Ποια θα είναι η σχέση των κατοίκων των υπερσυµπάντων εκείνης της εποχής µε τον Υπέρτατο δεν γνωρίζουµε, αλλά θα είναι ίσως κάτι σαν την παρούσα σχέση ανάµεσα στους αυτόχθονες της Χαβόνα και της Τριάδας του Παραδείσου. 117:7.17Το τελειωµένο µεγάλο σύµπαν εκείνων των µελλοντικών ηµερών θα είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που είναι στο παρόν. Θα έχουν περάσει οι θρυλικές περιπέτειες της διοργάνωσης των γαλαξιών του διαστήµατος, η εµφύτευση ζωής πάνω σε αβέβαιους κόσµους του χρόνου, και η εξέλιξη της αρµονίας από το χάος, της οµορφιάς από τις δυνατότητες, της αλήθειας από τις έννοιες και της καλοσύνης από τις αξίες. Τα σύµπαντα του χρόνου θα έχουν κατορθώσει την ολοκλήρωση του πεπερασµένου πεπρωµένου! Και ίσως για ένα διάστηµα θα υπάρξει ανάπαυση, ξεκούραση από το µακρόχρονο αγώνα για την εξελικτική τελειοποίηση. Αλλά όχι για πολύ! Φυσικά, βέβαια και αµείλικτα το αίνιγµα της αναδυόµενης Θεότητας του Θεού του Έσχατου θα προκαλέσει αυτούς τους τελειοποιηθέντες κατοίκους των αποκατεστηµένων συµπάντων, ακριβώς όπως οι αγωνιζόµενοι και εξελισσόµενοι πρόγονοί τους είχαν αντιµετωπίσει την πρόκληση της έρευνας για το Θεό τον Υπέρτατο. Το παραπέτασµα του κοσµικού πεπρωµένου θα σηκωθεί για να αποκαλύψει το υπερβατικό µεγαλείο της σαγηνευτικής απολυτοειδούς έρευνας για την επίτευξη του Συµπαντικού Πατέρα σε εκείνα τα νέα και υψηλότερα επίπεδα που αποκαλύπτονται στην έσχατη εµπειρία της ύπαρξης. 117:7.18[Υποστηρίχτηκε

από ένα Ισχυρό Αγγελιαφόρο που διαµένει προσωρινά στην

Ουράντια.] ΕΓΓΡΑΦΟ 118 Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΣΧΑΤΟΣ – ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ 118:0.1Σχετικά µε τις διάφορες φύσεις της θεότητας, µπορεί να λεχθεί ότι: 118:0.21. Ο Πατέρας είναι αυθύπαρκτος. 118:0.32. Ο Γιος είναι συνυπάρχων. 118:0.43. Το Πνεύµα είναι συνενωµένο-συνυπάρχον. 118:0.54. Ο Υπέρτατος είναι εξελικτικά εµπειρικός. 118:0.65. Ο Επτάπτυχος είναι αυτό-διανεµόµενη θεότητα. 118:0.76. Ο ΄Εσχατος είναι υπερβατικά εµπειρικός. 118:0.87. Ο Απόλυτος είναι υπαρξιακά εµπειρικός. 118:0.9Ενώ ο Θεός ο Επτάπτυχος είναι απαραίτητος για την εξελικτική επίτευξη του Υπέρτατου, ο Υπέρτατος είναι επίσης απαραίτητος για την τελική εµφάνιση του Έσχατου. Και η διπλή παρουσία του Υπέρτατου και του Έσχατου αποτελεί τη βασική συνεργασία για να προκύψει η υπό-απόλυτη Θεότητα, γιατί αυτοί έχουν συµπληρωµατική αλληλεξάρτηση για την επίτευξη του πεπρωµένου. Μαζί συνιστούν την εµπειρική γέφυρα που ενώνει την αρχή και την ολοκλήρωση όλης της δηµιουργηµένης ανάπτυξης στο κυρίαρχο σύµπαν. 118:0.10Η δηµιουργική ανάπτυξη είναι ατελεύτητη αλλά πάντα ικανοποιητική, ατέρµονη σε έκταση αλλά πάντα διακοπτόµενη από εκείνες τις ικανοποιητικές στιγµές της προσωπικότητας που επιτυγχάνει εφήµερους στόχους που χρησιµοποιούνται τόσο αποτελεσµατικά σαν τα προοίµια της κινητοποίησης προς νέες περιπέτειες στην κοσµική ανάπτυξη, την εξερεύνηση του σύµπαντος, και την επίτευξη της Θεότητας.

Page 24

Provided by: www.urantia.info


118:0.11Αν

και το πεδίο των µαθηµατικών περιστοιχίζεται από ποιοτικούς περιορισµούς, εφοδιάζει όµως τον πεπερασµένο νου µε µια θεµελιώδη βάση για το θεωρητικό άπειρο. Δεν υπάρχουν ποσοτικοί περιορισµοί στους αριθµούς, ακόµα και στην αντίληψη του πεπερασµένου νου. Άσχετα µε το πόσο µεγάλος είναι ένας αριθµός, µπορείτε πάντα να οραµατιστείτε ότι προστίθεται ένα ακόµα νούµερο. Και επίσης, µπορείτε να κατανοήσετε ότι αυτό είναι µια µορφή απεραντοσύνης, γιατί άσχετα µε το πόσες φορές θα επαναλάβετε αυτή την πρόσθεση του αριθµού, µπορεί πάντα να προστεθεί ένας ακόµη περισσότερο. 118:0.12Συγχρόνως, οι άπειρες σειρές (αριθµών), µπορούν να προστεθούν σε οποιοδήποτε δεδοµένο σηµείο και αυτό το σύνολο (πιο σωστα, υποσύνολο) παρέχει την ολοκλήρωση της γλυκιάς επίτευξης του στόχου, για ένα δεδοµένο πρόσωπο σε µια δεδοµένη στιγµή και θέση. Αλλά νωρίτερα ή αργότερα, αυτό το ίδιο πρόσωπο αρχίζει να πεινάει και να ποθεί νέους και µεγαλύτερους στόχους και τέτοιες περιπέτειες ανάπτυξης θα συµβαίνουν πάντοτε στο πλήρωµα του χρόνου και στους κύκλους της αιωνιότητας. 118:0.13Κάθε διαδοχική συµπαντική εποχή είναι ο προθάλαµος της επόµενης εποχής κοσµικής ανάπτυξης και κάθε συµπαντική εποχή αποτελεί το άµεσο πεπρωµένο για όλα τα προηγούµενα στάδια. Η Χαβόνα, από µόνη της είναι ένα τέλειο, αλλά περιορισµένης τελειότητας δηµιούργηµα. Η τελειότητα της Χαβόνα, καθώς επεκτείνεται προς τα έξω, στα εξελικτικά υπερσύµπαντα, βρίσκει όχι µόνο κοσµικό πεπρωµένο αλλά επίσης απελευθέρωση από τους περιορισµούς της προ-εξελικτικής ύπαρξης. 1. ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ 118:1.1Βοηθάει πολύ στην κοσµική προσαρµογή του ανθρώπου, το να φτάσει (ο άνθρωπος), σε κάθε δυνατή κατανόηση της σχέσης της Θεότητας µε το σύµπαν. Ενώ η απόλυτη Θεότητα έχει αιώνια φύση, οι Θεοί συνδέονται µε το χρόνο σαν µια εµπειρία στην αιωνιότητα. Στα εξελισσόµενα σύµπαντα η αιωνιότητα έχει χρονολογικά παντοτινή διάρκεια – το αιώνιο τώρα. 118:1.2Η προσωπικότητα της θνητής ύπαρξης µπορεί να γίνει αιώνια, αν ταυτιστεί µε το ενσωµατωµένο πνεύµα, µέσα από την τεχνική τού να επιλέγει να πράττει το θέληµα του Πατέρα. Μια τέτοια αφιέρωση βούλησης ισοδυναµεί µε την πραγµατοποίηση του σκοπού για την αιώνια πραγµατικότητα. Αυτό σηµαίνει ότι ο σκοπός της ύπαρξης έχει γίνει σταθερός σχετικά µε τη διαδοχή των στιγµών. Να το πούµε διαφορετικά, η διαδοχή των στιγµών θα επιβεβαιώσει τη µη αλλαγή του σκοπού τής ύπαρξης. Ένα εκατοµµύριο ή ένα δισεκατοµµύρια στιγµές δεν έχουν καµία διαφορά. Οι αριθµοί έπαψαν να έχουν σηµασία όσον αφορά το σκοπό της ύπαρξης. Έτσι η επιλογή της ύπαρξης και η επιλογή του Θεού συµβαίνουν στις αιώνιες πραγµατικότητες της παντοτινής ένωσης του πνεύµατος του Θεού και της φύσης του ανθρώπου µε την παντοτινή υπηρεσία των παιδιών του Θεού και του Παραδεισένιου Πατέρα τους. 118:1.3Υπάρχει άµεση σχέση µεταξύ ωριµότητας και µονάδας χρονικής συνείδησης σε οποιαδήποτε δεδοµένη διάνοια. Η µονάδα του χρόνου µπορεί να είναι µια µέρα, ένας χρόνος, ή µεγαλύτερη περίοδος, αλλά αναπόφευκτα είναι το κριτήριο µε το οποίο ο συνειδητός εαυτός αποτιµά τις περιστάσεις της ζωής, και µε το οποίο η κατανοούσα διάνοια µετράει και αποτιµά τα γεγονότα της γήινης ύπαρξης. 118:1.4Η εµπειρία, η σοφία και η κρίση είναι υποδεέστεροι ακόλουθοι της επιµήκυνσης της µονάδας του χρόνου στη θνητή εµπειρία. Καθώς ο ανθρώπινος νους τακτοποιεί τους λογαριασµούς τού παρελθόντος, αποτιµά την περασµένη εµπειρία µε σκοπό να τη φέρει και

Page 25

Provided by: www.urantia.info


να την εφαρµόσει στην παρούσα κατάσταση. Καθώς ο νους προχωράει στο µέλλον, προσπαθεί να αποτιµήσει τη µελλοντική σηµασία πιθανής δράσης. Και έχοντας έτσι κρίνει και µε την εµπειρία και µε τη σοφία, ο άνθρωπος θα ασκήσει την κρίση-απόφαση στο παρόν, και το σχέδιο δράσης, που µε τον τρόπο αυτό γεννήθηκε από το παρελθόν και το µέλλον, γίνεται υπαρκτό. 118:1.5Στην ωρίµανση της ανάπτυξης του εαυτού, το παρελθόν και το µέλλον διασαφηνίζουν από κοινού την αληθινή σηµασία του παρόντος. Καθώς ο εαυτός ωριµάζει, φτάνει όλο και µακρύτερα πίσω στο παρελθόν για εµπειρία, ενώ οι προβλέψεις τής σοφίας του αναζητούν να εισχωρήσουν όλο και βαθύτερα στο άγνωστο µέλλον. Και όσο ο κατανοών εαυτός επεκτείνει αυτή την αντίληψη ακόµα πιο βαθιά στο παρελθόν και στο µέλλον, τόσο η κρίση εξαρτάται όλο και λιγότερο από το στιγµιαίο παρόν. Με τον τρόπο αυτό η απόφαση-δράση αρχίζει να ξεφεύγει από τα εµπόδια του κινούµενου παρόντος, ενώ αρχίζει να αποδέχεται τις απόψεις της σπουδαιότητας του παρελθόντος-µέλλοντος. 118:1.6Η υποµονή ασκείται από εκείνους τους θνητούς, των οποίων οι µονάδες του χρόνου είναι σύντοµες. Η αληθινή ωριµότητα ξεπερνά τα όρια της υποµονής µε µια ανεκτικότητα που γεννιέται από την αληθινή κατανόηση. 118:1.7Το να γίνει κανείς ώριµος σηµαίνει να ζει πιο έντονα στο παρόν, ξεφεύγοντας συγχρόνως από τους περιορισµούς του παρόντος. Τα σχέδια της ωριµότητας, θεµελιωµένα στην εµπειρία του παρελθόντος, αποκτούν ύπαρξη στο παρόν µε τέτοιο τρόπο ώστε να προάγουν τις αξίες του µέλλοντος. 118:1.8Η χρονική µονάδα της ανωριµότητας εστιάζει τη σηµασία-αξία στην παρούσα στιγµή µε τέτοιο τρόπο ώστε να διαχωρίζει το παρόν από την αληθινή του σχέση µε το µη-παρόν – παρελθόν-µέλλον. Η χρονική µονάδα της ωριµότητας είναι έτσι ρυθµισµένη να αποκαλύπτει τη συντονισµένη σχέση παρελθόντος-παρόντος-µέλλοντος, ώστε ο εαυτός να αρχίσει να αποκτά επίγνωση για την ολότητα των γεγονότων, να αρχίζει να βλέπει το τοπίο του χρόνου από την πανοραµική προοπτική των διευρυµένων οριζόντων, να αρχίζει ίσως να υποπτεύεται τη χωρίς αρχή και τέλος αιώνια συνεχή σειρά, τα τµήµατα της οποίας αποκαλούνται χρόνος. 118:1.9Στα επίπεδα του αιώνιου και του απόλυτου, η στιγµή του παρόντος περιλαµβάνει όλο το παρελθόν καθώς επίσης και όλο το µέλλον. ΥΠΑΡΧΩ σηµαίνει επίσης ΥΠΗΡΧΑ και ΘΑ ΥΠΑΡΧΩ. Και αυτό αντιπροσωπεύει την καλύτερη γνώση µας για την αιωνιότητα και το αιώνιο. 118:1.10Στο απόλυτο και αιώνιο επίπεδο, η εν δυνάµει πραγµατικότητα έχει την ίδια σηµασία µε την καθηµερινή πραγµατικότητα. Μόνο στο πεπερασµένο επίπεδο και στα περιορισµένα από το χρόνο δηµιουργήµατα φαίνεται να έχει τόσο µεγάλη διαφορά. Για τον Θεό, σαν απόλυτο, ένας ανερχόµενος θνητός που έχει πάρει την αιώνια απόφαση είναι ήδη ένας τελειωτής του Παραδείσου. Αλλά ο Συµπαντικός Πατέρας, δια του ενσωµατωµένου Πρασαρµοστή Σκέψης, δεν περιορίζεται µε τον τρόπο αυτό από άποψη ενηµέρωσης, αλλά µπορεί επίσης να γνωρίζει και να συµµετέχει σε κάθε γήινο αγώνα µε τα προβλήµατα της ανόδου της ύπαρξης, από τα ζωώδη στα θεϊκά επίπεδα ύπαρξης. 2. Η ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑ 118:2.1Η πανταχού παρουσία της Θεότητας δεν πρέπει να συγχέεται µε την απολυτότητα της πανταχού παρουσίας. Για τον Συµπαντικό Πατέρα είναι βουλητικό το ότι ο Υπέρτατος, ο Έσχατος και ο Απόλυτος πρέπει να αντισταθµίσουν, να συντονίσουν και να ενοποιήσουν τη

Page 26

Provided by: www.urantia.info


χωροχρονική πανταχού παρουσία του και τη χρονο-χωρο-υπερβατική πανταχού παρουσία του µε την άχρονη και αδιάστατη συµπαντική απόλυτη παρουσία του. 118:2.2Σαν θνητοί και µοροντιανοί ανερχόµενοι διακρίνετε σταδιακά το Θεό µέσα από τη φροντίδα του Θεού του Επτάπτυχου. Μέσα από τη Χαβόνα ανακαλύπτετε το Θεό τον Υπέρτατο. Στον Παράδεισο τον βρίσκετε σαν πρόσωπο και µετά σαν τελειωτές θα προσπαθήσετε αµέσως να τον γνωρίσετε σαν Έσχατο. Όντας τελειωτές, θα φανεί ότι δεν υπάρχει παρά µια πορεία να ακολουθήσετε αφού πρώτα επιτύχετε τον Έσχατο, και αυτό θα ήταν το να αρχίσετε την αναζήτηση για τον Απόλυτο. Κανένας τελειωτής δεν θα εµποδιστεί από τις αβεβαιότητες της επίτευξης της Απόλυτης Θεότητας, εφόσον στο τέλος της υπέρτατης και έσχατης ανόδου συνάντησε το Θεό Πατέρα. Τέτοιοι τελειωτές θα πιστεύουν αναµφίβολα ότι, ακόµα και αν βρουν επιτυχώς το Θεό τον Απόλυτο, θα έχουν ανακαλύψει µόνο τον ίδιο Θεό, το Θεό του Παραδείσου, που θα εκδηλώνεται σε σχεδόν πιο άπειρα και συµπαντικά επίπεδα. Χωρίς αµφιβολία η επίτευξη του Θεού στην απόλυτη µορφή θα αποκαλύψει τον Πρωταρχικό Πρόγονο των συµπάντων καθώς και τον Τελικό Πατέρα των προσωπικοτήτων. 118:2.3Ο Θεός ο Υπέρτατος µπορεί να µην είναι µια επίδειξη χωροχρονικής πανταχού παρουσίας της Θεότητας, αλλά είναι κυριολεκτικά µια εκδήλωση θεϊκής πανταχού παρουσίας. Ανάµεσα στην πνευµατική παρουσία του Δηµιουργού και στις υλικές εκδηλώσεις της δηµιουργίας υπάρχει ένα απέραντο πεδίο ευρέως διαδεδοµένου γίγνεσθαι – η συµπαντική ανάδυση εξελισσόµενης Θεότητας. 118:2.4Αν ο Θεός ο Υπέρτατος αναλάβει ποτέ άµεσο έλεγχο των συµπάντων του χρόνου και του χώρου, είµαστε σίγουροι ότι µια τέτοια διαχείριση από τη Θεότητα θα λειτουργήσει κάτω από τον υπερέλεγχο του Έσχατου. Σε µια τέτοια περίπτωση ο Θεός ο Έσχατος θα αρχίσει να εκδηλώνεται στα σύµπαντα του χρόνου σαν ο υπερβατικός Παντοδύναµος (ο Πανταχού Παρών) ασκώντας τον υπερέλεγχο του υπερχρόνου και του υπερβατικού χώρου αναφορικά µε τις διαχειριστικές λειτουργίες του Παντοδύναµου Υπέρτατου. 118:2.5Ο θνητός νους µπορεί να ρωτήσει, όπως κάνουµε κι εµείς: Αν η εξέλιξη του Θεού του Υπέρτατου στη διαχειριστική εξουσία τού µεγάλου σύµπαντος συνοδεύεται από αυξηµένες εκδηλώσεις του Θεού του Έσχατου, µια αντίστοιχη ανάδυση του Θεού του Έσχατου στα υποτιθέµενα σύµπαντα του εξώτερου διαστήµατος θα συνοδεύεται από παρόµοια και προηγµένη αποκάλυψη του Θεού του Απόλυτου; Αλλά πραγµατικά δεν γνωρίζουµε. 3. ΣΧΕΣΕΙΣ ΧΡΟΝΟΥ-ΧΩΡΟΥ 118:3.1Για την πεπερασµένη κατανόηση, µόνο µε την πανταχού παρουσία, θα µπορούσε η Θεότητα να ενοποιήσει τις εκδηλώσεις του χωροχρόνου, επειδή ο χρόνος είναι µια συνέχεια στιγµών ενώ ο χώρος είναι ένα σύστηµα συνδεοµένων σηµείων. Εσείς, τελικά, µπορείτε να διακρίνετε το χρόνο αναλυτικά και το χώρο συνθετικά. Συντονίζετε και συνδέετε τις δυο αυτές ανόµοιες αρχές µε την ενοποιηµένη επίγνωση της προσωπικότητας. Από όλο το ζωικό κόσµο µόνο ο άνθρωπος κατέχει αυτή την αντιληπτικότητα του χρόνου-χώρου. Για ένα ζώο, η κίνηση έχει νόηµα, αλλά η κίνηση ενέχει αξία µόνο για µια ύπαρξη που έχει προσωπικότητα. 118:3.2Τα πράγµατα διευθετούνται µε το χρόνο, αλλά η αλήθεια είναι άχρονη. Όσο περισσότερη αλήθεια γνωρίζετε, τόσο περισσότερη αλήθεια είστε, τόσο περισσότερο µπορείτε να καταλάβετε το παρελθόν και να κατανοήσετε το µέλλον.

Page 27

Provided by: www.urantia.info


118:3.3Η

αλήθεια είναι ακλόνητη – απαλλαγµένη για πάντα από κάθε παροδική αντιξοότητα, εν τούτοις ποτέ νεκρή και τυπική, πάντοτε παλλόµενη και ευπροσάρµοστη – αστραφτερά ζωντανή. Όταν όµως η αλήθεια συνδέεται µε τα γεγονότα, τότε ο χρόνος και ο χώρος ρυθµίζουν και οι δυο τις έννοιές της και συσχετίζουν τις αξίες της. Αυτή η πραγµατικότητα της αλήθειας συνδεδεµένη µε τα γεγονότα γίνεται σκέψη και δεσµεύεται ανάλογα στο πεδίο των σχετικών κοσµικών πραγµατικοτήτων. 118:3.4Η σύνδεση της απόλυτης και της αιώνιας αλήθειας του Δηµιουργού µε την πραγµατική εµπειρία του πεπερασµένου και γήινου δηµιουργήµατος προκαλεί µια νέα και αναδυόµενη αξία στον Υπέρτατο. Η αρχή του Υπέρτατου είναι ουσιώδης για το συντονισµό του θεϊκού και αναλλοίωτου άνω-κόσµου µε τον πεπερασµένο και πάντα µεταβαλλόµενο κάτω-κόσµο. 118:3.5Ο χώρος είναι το πιο κοντινό από όλα τα µη απόλυτα πράγµατα που θα γίνει απόλυτο. Ο χώρος είναι προφανώς η απόλυτη εσχατιά. Η πραγµατική δυσκολία που έχουµε στην κατανόηση του χώρου, στο υλικό επίπεδο, οφείλεται στο γεγονός ότι, ενώ τα υλικά σώµατα υπάρχουν µέσα στο χώρο, ο χώρος υπάρχει επίσης µέσα σ’ αυτά τα ίδια υλικά σώµατα. Αν και υπάρχει πολύ γύρω από το χώρο που είναι απόλυτο, αυτό δεν σηµαίνει ότι ο χώρος είναι απόλυτος. 118:3.6Μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των σχέσεων του χώρου, αν υποθέσετε ότι, µιλώντας µεταφορικά, ο χώρος είναι τελικά ιδιότητα όλων των υλικών σωµάτων. Όθεν, όταν ένα σώµα κινείται µέσα στο χώρο, παίρνει επίσης και όλες τις ιδιότητές του µαζί του, ακόµα και το χώρο που βρίσκεται µέσα σ’ αυτό το κινούµενο σώµα. 118:3.7Όλα τα σχέδια της πραγµατικότητας καταλαµβάνουν χώρο στα υλικά επίπεδα, αλλά τα πνευµατικά σχέδια µόνο υπάρχουν, σε σχέση µε το χώρο. Δεν καταλαµβάνουν ή δεν εκτοπίζουν το χώρο, ούτε τον περιέχουν. Αλλά για µας το κύριο αίνιγµα του χώρου είναι η µορφή µιας ιδέας. Όταν εισερχόµεθα στο πεδίο του νου, συναντούµε πολλά αινίγµατα. Άραγε η µορφή – η πραγµατικότητα – µιας ιδέας καταλαµβάνει χώρο; Πραγµατικά δεν ξέρουµε, εν τούτοις είµαστε βέβαιοι ότι η µορφή µιας ιδέας δεν περιέχει χώρο. Αλλά δεν θα είναι ασφαλές να αξιώσουµε ότι το µη υλικό είναι πάντοτε άνευ χώρου. 4. ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΕΙΣ ΑΙΤΙΕΣ 118:4.1Πολλές από τις θεολογικές δυσκολίες και τα µεταφυσικά διλήµµατα του θνητού ανθρώπου οφείλονται στη λανθασµένη αντίληψη του ανθρώπου για τον εντοπισµό της προσωπικότητας της Θεότητας και το συνεπαγόµενο έργο των άπειρων και απόλυτων χαρακτηριστικών, για την υποδεέστερη Θεότητα και την εξελικτική Θεότητα. Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι, αν και υπάρχει όντως µια αληθινή Πρώτη Αιτία, υπάρχουν επίσης στρατιές από ισοδύναµες και υποδεέστερες αιτίες, από κοινού συνεργαζόµενες και δευτερεύουσες αιτίες. 118:4.2Η ζωτική διαφορά µεταξύ πρώτων και δεύτερων αιτιών είναι ότι οι πρώτες αιτίες παράγουν πρωτότυπα έργα που είναι ελεύθερα κληρονοµικότητας οποιουδήποτε παράγοντα που προκύπτει από κάποια προηγούµενη αιτία. Οι δευτερεύουσες αιτίες αποφέρουν έργα τα οποία δείχνουν σταθερά ότι προέρχονται από άλλη προηγούµενη αιτία. 118:4.3Τα καθαρώς στατικά δυναµικά, που είναι έµφυτα στον Απροσδιόριστο Απόλυτο, αντιδρούν σε εκείνες τις αιτίες της Απόλυτης Θεότητας που δηµιουργούνται από τις πράξεις της Τριάδας του Παραδείσου. Στην παρουσία του Συµπαντικού Απόλυτου αυτά τα γεµάτα αιτιατό στατικά δυναµικά γίνονται αµέσως ενεργά και ανταποκρίνονται στην επίδραση ορισµένων υπερβατικών αντιπροσώπων, των οποίων οι πράξεις προκαλούν τη µεταστοιχείωση αυτών των ενεργοποιηµένων δυναµικών στην κατάσταση των αληθινά

Page 28

Provided by: www.urantia.info


συµπαντικών δυνατοτήτων για ανάπτυξη, πραγµατικές ικανότητες για αύξηση. Είναι πάνω σε τέτοια πλήρως αναπτυγµένα δυναµικά που οι δηµιουργοί και οι ελεγκτές του µεγάλου σύµπαντος ενεργοποιούν το χωρίς τέλος δράµα της κοσµικής εξέλιξης. 118:4.4Το αιτιατό, παραβλέποντας ό,τι έχει σχέση µε ύπαρξη, είναι τρίπτυχες στη βασική τους δοµή. Καθώς ενεργεί σ’ αυτή τη συµπαντική εποχή και αναφορικά µε το πεπερασµένο επίπεδο των επτά υπερσυµπάντων, µπορεί να γίνει κατανοητό ως εξής: 118:4.51. Ενεργοποίηση στατικών δυναµικών. Η εγκαθίδρυση του πεπρωµένου στο Συµπαντικό Απόλυτο µε τις πράξεις της Απόλυτης Θεότητας, που ενεργεί µέσα και πάνω στο Απροσδιόριστο Απόλυτο και σαν συνέπεια των βουλητικών εντολών της Τριάδας του Παραδείσου. 118:4.62. Τελική έκβαση των συµπαντικών δυνατοτήτων. Αυτό περιλαµβάνει τη µεταµόρφωση των αδιαφοροποίητων δυναµικών σε διαχωρισµένα και καθορισµένα σχέδια. Αυτή είναι η ενέργεια της Έσχατης Θεότητας και των πολυσχιδών αντιπροσώπων του υπερβατικού επιπέδου. Τέτοιες ενέργειες προβλέπουν τέλεια τις ανάγκες του µέλλοντος ολοκλήρου του κυρίαρχου σύµπαντος. Είναι σε σύνδεση µε το διαχωρισµό των δυναµικών, που οι Αρχιτέκτονες του Κυρίαρχου Σύµπαντος υπάρχουν σαν αυθεντικές προσωποποιήσεις του σχεδίου της Θεότητας για τα σύµπαντα. Οι στόχοι τους φαίνονται να έχουν πλήρη περιορισµό χώρου σε έκταση, εξαιτίας της περιφέρειας του κυρίαρχου σύµπαντος, αλλά σαν στόχοι δεν οριοθετούνται κατ’ άλλο τρόπο από το χρόνο ή το χώρο. 118:4.73. Δηµιουργία και εξέλιξη των παρόντων συµπάντων. Είναι για έναν Κόσµο γεµάτο από την παραγωγική ικανότητα της παρουσίας της Έσχατης Θεότητας, που οι Υπέρτατοι Δηµιουργοί εργάζονται για να επιτελέσουν τις χρονικές µεταστοιχειώσεις των πλήρως ανεπτυγµένων δυναµικών σε εµπειρικές πραγµατικότητες. Μέσα στο κυρίαρχο σύµπαν κάθε ενεργοποίηση της εν δυνάµει πραγµατικότητας περιορίζεται από τη µέγιστη ικανότητα για ανάπτυξη και ρυθµίζεται από το χρόνο-χώρο στα τελικά στάδια της ανάδυσης. Οι Δηµιουργοί Υιοί βγαίνοντας από τον Παράδεισο είναι, στην πραγµατικότητα, µεταµορφωτικοί δηµιουργοί µε την κοσµική σηµασία. Αλλά αυτό κατ’ ουδένα τρόπο δεν ακυρώνει τη γνώση του ανθρώπου γι αυτούς, σαν δηµιουργών. Από την πεπερασµένη άποψη βεβαίως µπορούν και όντως δηµιουργούν. 5. ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ 118:5.1Η παντοδυναµία της Θεότητας δεν υπαινίσσεται τη δύναµη να κάνει αυτό που δεν γίνεται. Μέσα στο πλαίσιο του χρόνου και του χώρου, και από το νοητικό σηµείο αναφοράς της θνητής κατανόησης, ακόµα και ο άπειρος Θεός δεν µπορεί να δηµιουργήσει τετράγωνους κύκλους ή να παραγάγει κακό που να είναι έµφυτα καλό. Ο Θεός δεν µπορεί να κάνει πράγµατα που δεν έχουν σχέση µε το Θεό. Μια τέτοια αντίφαση θεολογικών όρων είναι ισοδύναµη µε την ανυπαρξία και υποδηλώνει ότι τίποτε δεν µπορεί να δηµιουργηθεί µε τον τρόπο αυτό. Ένα γνώρισµα της προσωπικότητας δεν µπορεί την ίδια στιγµή να προσοµοιάζει µε το Θεό αλλά και να µη προσοµοιάζει. Η σύνθετη δυνατότητα είναι ενδογενής στη θεϊκή δύναµη. Και όλο αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η παντοδυναµία όχι µόνο δηµιουργεί πράγµατα µε ουσία αλλά δίνει επίσης καταγωγή στην ουσία όλων των πραγµάτων και των όντων. 118:5.2Στην αρχή ο Πατέρας κάνει τα πάντα, αλλά καθώς το πανόραµα της αιωνιότητας ξετυλίγεται σαν απάντηση στην επιθυµία και στις εντολές του Αιώνιου, γίνεται όλο και περισσότερο προφανές ότι τα δηµιουργήµατα, ακόµα και οι άνθρωποι, θα γίνουν

Page 29

Provided by: www.urantia.info


σύντροφοι-συνεργάτες του Θεού στην πραγµατοποίηση της τελικότητας του πεπρωµένου. Και αυτό είναι αλήθεια και για τη ζωή της σάρκας. Όταν ο άνθρωπος και ο Θεός αρχίζουν τη συνεργασία τους, κανένας περιορισµός δεν µπορεί να µπει στις µελλοντικές δυνατότητες µιας τέτοιας συνεργασίας. Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι ο Πατέρας του Σύµπαντος είναι συνεργάτης του στην αιώνια πρόοδο, όταν συγχωνευθεί µε την ενσωµατωµένη παρουσία του Πατέρα, τότε εν πνεύµατι, έχει σπάσει τους περιορισµούς του χρόνου και έχει ήδη εισέλθει στην πρόοδο της αιωνιότητας για την αναζήτηση του Συµπαντικού Πατέρα. 118:5.3Η θνητή συνειδητότητα προχωράει από το γεγονός στο νόηµα και µετά στην αξία. Η συνειδητότητα του Δηµιουργού προχωράει από τη σκέψη-αξία, µέσα από το νόηµα των λέξεων, στο γεγονός της πράξης. Ο Θεός πρέπει πάντα να δρα ώστε να σπάει το αδιέξοδο της απροσδιόριστης ενότητας που είναι έµφυτη στο υπαρξιακό άπειρο. Πρέπει πάντα η Θεότητα να παρέχει το συµπαντικό πλάνο, τις τέλειες προσωπικότητες, την αρχική αλήθεια, την οµορφιά και την καλοσύνη για τις οποίες αντιπαλεύουν όλες οι υπό-θεϊκές δηµιουργίες. Πρέπει πάντα ο Θεός πρώτα να βρίσκει τον άνθρωπο ώστε αργότερα να µπορεί ο άνθρωπος να βρίσκει το Θεό. Πρέπει πάντα να υπάρχει ένας Συµπαντικός Πατέρας προτού µπορέσει να υπάρξει µια συµπαντική συγγένεια και η συνεπαγόµενη συµπαντική αδελφότητα. 6. ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ ΜΗ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΜΕΝΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ 118:6.1Ο Θεός είναι αληθινά παντοδύναµος, αλλά περιορίζεται δηµιουργικά – δεν κάνει ο ίδιος προσωπικά, όλα όσα έγιναν. Η παντοδυναµία περικλείει τη δυναµική ισχύ του Παντοδύναµου Υπέρτατου και του Υπέρτατου Όντος, αλλά οι βουλητικές πράξεις του Θεού του Υπέρτατου δεν είναι τα προσωπικά έργα του Θεού του Άπειρου. 118:6.2Το να συνηγορήσουµε υπέρ της παντοδυναµίας της πρωταρχικής Θεότητας θα ισοδυναµούσε µε το να στερήσουµε τα δικαιώµατα σε σχεδόν ένα εκατοµµύριο Δηµιουργούς Υιούς του Παραδείσου, χωρίς να αναφέρουµε τις αναρίθµητες σειρές ποικίλων άλλων τάξεων συνεργαζόµενων δηµιουργικών βοηθών. Δεν υπάρχει παρά µόνο µια χωρίς προηγούµενο Αιτία σε όλο το σύµπαν. Όλες οι άλλες αιτίες προκύπτουν από αυτή την Πρώτη Μεγάλη Πηγή και Κέντρο. Και τίποτα από αυτή τη φιλοσοφία δεν παραβιάζει την ελεύθερη βούληση των µυριάδων παιδιών της Θεότητας που βρίσκονται διασκορπισµένα σε ένα απέραντο σύµπαν. 118:6.3Εντός του τοπικού πλαισίου, η βούληση µπορεί να εµφανίζεται ότι λειτουργεί σαν µια αδικαιολόγητη αιτία, αλλά επιδεικνύει, αλάνθαστα, κληρονοµικούς παράγοντες οι οποίοι θεµελιώνουν σχέση µε τις µοναδικές, αρχικές και απόλυτες Πρώτες Αιτίες. 118:6.4Κάθε επιλογή είναι σχετική. Με την πρωταρχική έννοια, µόνο ο Πατέρας-ΥΠΑΡΧΩ κατέχει τελική επιλογή. Με την απόλυτη έννοια, µόνο ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύµα επιδεικνύουν προνόµια επιλογής µη ελεγχόµενα από το χρόνο και µη περιοριζόµενα από το χώρο. Ο θνητός άνθρωπος είναι προικισµένος µε ελεύθερη βούληση, τη δύναµη της επιλογής, και παρόλο που µια τέτοια επιλογή δεν είναι απόλυτη, είναι όµως σχετικά τελική στο πεπερασµένο επίπεδο και σε σχέση µε το πεπρωµένο της προσωπικότητας που κάνει την επιλογή. 118:6.5Η βούληση σε κάθε είδος επιπέδου του απόλυτου συναντά περιορισµούς, οι οποίοι είναι δοµικοί της ίδιας της προσωπικότητας, που ασκεί τη δύναµη της επιλογής. Ο άνθρωπος δεν µπορεί να επιλέξει πέραν της εµβέλειας εκείνου που µπορεί να επιλεγεί. Δεν µπορεί, επί παραδείγµατι, να επιλέξει να είναι κάτι άλλο εκτός από ανθρώπινο ον, αλλά µπορεί να επιλέξει να γίνει περισσότερο από άνθρωπος. Μπορεί να επιλέξει να επιβιβαστεί

Page 30

Provided by: www.urantia.info


για το ταξίδι της συµπαντικής ανόδου, αλλά αυτό συµβαίνει επειδή η ανθρώπινη επιλογή και το θεϊκό θέληµα συµβαίνει να συµπίπτουν σε αυτό το σηµείο. Και αυτό που ο γιος επιθυµεί και ο Πατέρας θέλει, θα συµβεί µε βεβαιότητα. 118:6.6Στη θνητή ζωή, ατραποί διαφορετικής συµπεριφοράς συνεχώς ανοίγουν και κλείνουν, και κατά τη διάρκεια του χρόνου που η επιλογή είναι δυνατή, η ανθρώπινη προσωπικότητα αποφασίζει συνεχώς ανάµεσα σε αυτές τις πολλές πορείες δράσης. Η γήινη βούληση συνδέεται µε το χρόνο και πρέπει να αναµένει το πέρασµα του χρόνου για να βρει την ευκαιρία για έκφραση. Η πνευµατική βούληση άρχισε να γεύεται την απελευθέρωση από τα εµπόδια του χρόνου, έχοντας κατορθώσει να ξεφύγει εν µέρει από τη χρονική αλληλουχία, και αυτό γίνεται επειδή η πνευµατική βούληση ταυτίζεται µε το θέληµα του Θεού. 118:6.7Η βούληση, η ενέργεια της επιλογής, πρέπει να λειτουργεί εντός του συµπαντικού πλαισίου το οποίο δηµιουργήθηκε σε απάντηση της ανώτερης και πρώτιστης επιλογής. Όλη η έκταση της ανθρώπινης επιλογής είναι αυστηρά πεπερασµένη-περιορισµένη εκτός από µια συγκεκριµένη. Όταν ο άνθρωπος επιλέγει να βρίσκει το Θεό και να του µοιάζει, µια τέτοια επιλογή είναι πάνω από το πεπερασµένο. Μόνο η αιωνιότητα µπορεί να αποκαλύψει εάν αυτή η επιλογή είναι επίσης και απολυτοειδής. 118:6.8Το να αναγνωρίζετε την παντοδυναµία της Θεότητας σηµαίνει να απολαµβάνετε ασφάλεια από την εµπειρία σας σαν κοσµικοί πολίτες, να κατέχετε τη βεβαιότητα της ασφάλειας στο µακρύ ταξίδι προς τον Παράδεισο. Αλλά το να δέχεστε την απάτη της µη περιορισµένης δηµιουργικότητας σηµαίνει να παραδέχεστε το κολοσσιαίο λάθος του Πανθεϊσµού. 7. ΠΑΝΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ 118:7.1Το γεγονός της θέλησης του Δηµιουργού και της βούλησης του δηµιουργήµατος, στο µεγάλο σύµπαν, λειτουργεί εντός των ορίων και σύµφωνα µε τις δυνατότητες, που θεµελιώθηκαν από τους Κύριους Αρχιτέκτονες. Αυτός ο εκ των προτέρων καθορισµός των ανώτατων ορίων, όµως, δεν περιορίζει ούτε στο ελάχιστο την κυριαρχία της βούλησης του δηµιουργήµατος µέσα σε αυτά τα όρια. Ούτε η εκ των προτέρων τελική γνώση – το να επιτραπεί πλήρως κάθε πεπερασµένη επιλογή – αποτελεί ακύρωση της πεπερασµένης βούλησης. Ένα ώριµο και µε σωστή κρίση ανθρώπινο ον πρέπει να είναι σε θέση να προβλέπει την απόφαση κάποιου νεότερου συνεργάτη µε περισσότερη ακρίβεια, αλλά αυτή η πρόγνωση δεν αφαιρεί τίποτε από την ελευθερία και την αυθεντικότητα της ίδιας της απόφασης. Οι Θεοί έχουν µε σοφία περιορίσει το µέγεθος της δράσης της ανώριµης βούλησης, αλλά είναι πραγµατική βούληση, παρόλο που βρίσκεται µέσα σ’ αυτά τα καθορισµένα όρια. 118:7.2Ακόµα και ο ανώτατος συσχετισµός όλης της παρελθούσας, παρούσας, και µέλλουσας επιλογής δεν ακυρώνει την αυθεντικότητα τέτοιων επιλογών. Αντίθετα δεικνύει την προκαθορισµένη τάση του Κόσµου και εισηγείται την εκ των προτέρων γνώση εκείνων των βουλητικών όντων τα οποία µπορούν, ή δεν µπορούν, να εκλέξουν να γίνουν συντελεστές της εµπειρικής ενεργοποίησης όλης της πραγµατικότητας. 118:7.3Το σφάλµα, σε µια πεπερασµένη επιλογή, περιορίζεται και δεσµεύεται από το χρόνο. Μπορεί να υπάρχει µόνο µέσα στο χρόνο και εντός της εξελισσόµενης παρουσίας του Υπέρτατου Όντος. Μια τέτοια λανθασµένη επιλογή είναι δυνατή µέσα στο χρόνο και δεικνύει (εκτός από την µη ολοκλήρωση του Υπέρτατου) εκείνη την ορισµένης κλίµακας επιλογή, µε την οποία τα ανώριµα δηµιουργήµατα πρέπει να προικιστούν, ώστε να

Page 31

Provided by: www.urantia.info


απολαύσουν τη συµπαντική πρόοδο ζητώντας µε ελεύθερη βούληση την επαφή µε την πραγµατικότητα. 118:7.4Η αµαρτία, στον ελεγχόµενο από το χρόνο χώρο, αποδεικνύει καθαρά τη γήινη ελευθερία – ακόµα και άδεια – της πεπερασµένης βούλησης. Η αµαρτία απεικονίζει την ανωριµότητα θαµπωµένη από την ελευθερία τής σχετικά ανεξάρτητης βούλησης της προσωπικότητας, ενώ δεν καταφέρνει να διακρίνει τις υπέρτατες υποχρεώσεις και τα καθήκοντα από το να είναι κανείς κοσµικός πολίτης. 118:7.5Η ανοµία στα πεπερασµένα πεδία αποκαλύπτει την παροδική πραγµατικότητα κάθε εγωκεντρικής ατοµικότητας που δεν αναγνώρισε το Θεό. Μόνο όταν ένα δηµιούργηµα αναγνωρίσει το Θεό, γίνεται πραγµατικά αληθινό στα σύµπαντα. Η πεπερασµένη προσωπικότητα δεν είναι αυτοδηµιούργητη, αλλά στην υπεσυµπαντική αρένα επιλογής αυτοπροσδιορίζει το πεπρωµένο. 118:7.6Το χάρισµα της ζωής καθιστά τα συστήµατα ύλης-ενέργειας ικανά να διαιωνίζονται, να διασπείρονται και να προσαρµόζονται. Το χάρισµα της προσωπικότητας µεταδίδει στους ζωντανούς οργανισµούς τα επιπλέον προνόµια του αυτό-προσδιορισµού, της αυτό-εξέλιξης και της ταυτοποίησης µε ένα πνεύµα που συγχωνεύεται µε τη Θεότητα. 118:7.7Τα υπό-προσωπικά ζωντανά πράγµατα δείχνουν νου που δραστηριοποιεί την ενέργειαύλη, πρώτα σαν φυσικοί ελεγκτές και µετά σαν υποδεέστερα νοητικά πνεύµατα. Το χάρισµα της προσωπικότητας προέρχεται από τον Πατέρα και µεταδίδει µοναδικά προνόµια επιλογής στο ζωντανό σύστηµα. Εάν όµως η προσωπικότητα έχει το προνόµιο να ασκεί κατά βούληση επιλογή ταύτισης µε την πραγµατικότητα και εάν είναι µια αληθινή και ελεύθερη επιλογή, τότε οφείλει η εξελισσόµενη προσωπικότητα να έχει δυνατότητα επιλογής για αυτό-σύγχυση, αυτό-διάσπαση και αυτοκαταστροφή. Η δυνατότητα για κοσµική αυτοκαταστροφή δεν µπορεί να αποφευχθεί, εάν η εξελισσόµενη προσωπικότητα είναι τελείως ελεύθερη στην άσκηση της πεπερασµένης βούλησης. 118:7.8Εποµένως υπάρχει αυξηµένη ασφάλεια από τον περιορισµό των ορίων της επιλογής που έχει µια προσωπικότητα σε όλα τα κατώτερα επίπεδα της ύπαρξης. Η επιλογή σταδιακά απελευθερώνεται καθώς ανεβαίνει κανείς τα σύµπαντα. Η επιλογή τελικά προσεγγίζει τη θεϊκή ελευθερία όταν η ανερχόµενη προσωπικότητα επιτυγχάνει τη θεϊκή κατάσταση, την υπεροχή στην αφιέρωση των σκοπών του σύµπαντος, την ολοκλήρωση της επίτευξης της κοσµικής σοφίας και οριστική ταυτοποίηση του δηµιουργήµατος µε το θέληµα και την άποψη του Θεού. 8. ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ-ΕΛΕΓΧΟΣ 118:8.1Στις υπάρξεις του χωροχρόνου, η ελεύθερη βούληση προστατεύεται από περιορισµούς. Η εξέλιξη της υλικής ζωής είναι πρώτα µηχανιστική, µετά δραστηριοποιείται από το νου και (µετά το χάρισµα της προσωπικότητας) µπορεί να κατευθύνεται από το πνεύµα. Η οργανική εξέλιξη στους κατοικηµένους κόσµους περιορίζεται φυσικά από τα δυναµικά των αρχικών εµφυτεύσεων φυσικής ζωής των Φορέων της Ζωής. 118:8.2Ο θνητός άνθρωπος είναι µια µηχανή, ένας ζωντανός µηχανισµός. Οι ρίζες του βρίσκονται αληθινά στο φυσικό κόσµο της ενέργειας. Πολλές ανθρώπινες αντιδράσεις είναι εκ φύσεως µηχανικές. Μεγάλο µέρος της ζωής µοιάζει µε µηχανή. Αλλά ο άνθρωπος, ένας µηχανισµός, είναι πολύ περισσότερο από µια µηχανή. Είναι προικισµένος από το νου και κατοικείται από το πνεύµα. Και αν και δεν µπορεί να ξεφύγει ποτέ, µέσα στη ζωή του, από τους χηµικούς και ηλεκτρικούς µηχανισµούς της ύπαρξής του, µπορεί να µάθει σταδιακά

Page 32

Provided by: www.urantia.info


πώς να βάζει αυτή τη µηχανή φυσικής ζωής κάτω από τη κατευθυντήρια σοφία της εµπειρίας, µέσα από τη διαδικασία της αφιέρωσης του ανθρώπινου νου στην εφαρµογή των πνευµατικών παρορµήσεων του ενσωµατωµένου Προσαρµοστή Σκέψης. 118:8.3Το πνεύµα ελευθερώνει και ο µηχανισµός περιορίζει, τη λειτουργία της βούλησης. Η ατελής επιλογή, η µη ελεγχόµενη από το µηχανισµό, η µη αναγνωρίσιµη από το πνεύµα, είναι επικίνδυνη και ασταθής. Η επικράτηση του µηχανισµού εξασφαλίζει τη σταθερότητα µε εξάντληση της προόδου. Η συµµαχία του πνεύµατος ελευθερώνει την επιλογή από το φυσικό επίπεδο και συγχρόνως εξασφαλίζει τη θεϊκή σταθερότητα που παράγεται από την αυξηµένη συµπαντική επίγνωση και την εµπλουτισµένη κοσµική κατανόηση. 118:8.4Ο µεγάλος κίνδυνος που περιστοιχίζει το δηµιούργηµα είναι ότι, επιτυγχάνοντας την απελευθέρωση από τους περιορισµούς της µηχανιστικής ζωής, δεν θα καταφέρει να αντισταθµίσει το χάσιµο της σταθερότητας επιτυγχάνοντας µιαν αρµονική σχέση που να δουλεύει µε το πνεύµα. Η επιλογή του δηµιουργήµατος, όταν ελευθερωθεί σχετικά από τη µηχανιστική σταθερότητα, µπορεί να επιχειρήσει περαιτέρω ελευθερία ανεξάρτητη από µεγαλύτερη ταύτιση µε το πνεύµα. 118:8.5Η όλη αρχή της βιολογικής εξέλιξης κάνει αδύνατο στον πρωτόγονο άνθρωπο να εµφανίζεται, στους κατοικηµένους κόσµους, µε οποιαδήποτε µεγάλη ικανότητα αυτόπεριορισµού. Συνεπώς το ίδιο δηµιουργικό σχέδιο που είχε σκοπό την εξέλιξη, παρέχει µε παρόµοιο τρόπο εκείνους τους εξωτερικούς περιορισµούς του χρόνου και του χώρου, της πείνας και του φόβου, οι οποίοι περιορίζουν αποτελεσµατικά κάθε επιλογή υπό-πνευµατικού µεγέθους, τέτοιου είδους απαίδευτων υπάρξεων. Καθώς το µυαλό του ανθρώπου υπερπηδά µε επιτυχία τα διαρκώς και περισσότερο δύσκολα εµπόδια, το ίδιο αυτό δηµιουργικό σχέδιο έχει επίσης προνοήσει για την αργή συσσώρευση της φυλετικής κληρονοµιάς τής µε πόνο και κόπο αποκτηµένης εµπειρικής γνώσης – µε άλλα λόγια, για τη διατήρηση µιας ισορροπίας ανάµεσα στους µειωµένους εξωτερικούς περιορισµούς και τους αυξηµένους εσωτερικούς περιορισµούς. 118:8.6Η αργή εξέλιξη, της ανθρώπινης µορφωτικής προόδου, µαρτυρεί τη λειτουργικότητα εκείνου του φρένου – την υλική αδράνεια – το οποίο δρα τόσο αποτελεσµατικά για να καθυστερεί επικίνδυνες ταχύτητες της προόδου. Έτσι ο ίδιος ο χρόνος µετριάζει και κατανέµει τα, αλλιώς, φονικά αποτελέσµατα της πρόωρης απόδρασης από τα επόµενα εµπόδια που περικυκλώνουν την ανθρώπινη δράση. Γιατί όταν ο πολιτισµός προχωρά υπερβολικά γρήγορα, όταν τα υλικά κατορθώµατα ξεπερνούν την εξέλιξη της λατρείαςγνώσης, τότε ο πολιτισµός εµπεριέχει τους σπόρους της οπισθοδρόµησης, και αν δεν στηριχτούν, από την άµεση αύξηση της εµπειρικής γνώσης, τέτοιου είδους ανθρώπινες κοινωνίες θα αποτραβηχτούν από τα ψηλά αλλά πρόωρα επίπεδα της επίτευξης, και ο «µεσαίωνας» της µεσολαβούσης γνώσης θα επιβεβαιώσει την αµείλικτη επιστροφή της ανισορροπίας µεταξύ της αυτό-ελευθερίας και του αυτοελέγχου. 118:8.7Η ανοµία του Καλιγάστια ήταν το πέρασµα του κυβερνήτη χρόνου της προοδευτικής ανθρώπινης απελευθέρωσης – η δωρεάν παρεχόµενη καταστροφή των περιοριστικών εµποδίων, εµποδίων, που τα ανθρώπινα µυαλά εκείνων των χρόνων δεν είχαν καταφέρει να υπερνικήσουν µε την πείρα. 118:8.8Το µυαλό εκείνο που µπορεί να επιφέρει µια µερική περικοπή του χρόνου και του χώρου, µε αυτή την πράξη αποδεικνύει ότι κατέχει τους σπόρους της γνώσης που µπορούν

Page 33

Provided by: www.urantia.info


να χρησιµεύσουν αποτελεσµατικά ως αναπλήρωση των υπερβατικών περιοριστικών εµποδίων. 118:8.9Ο Λούσιφερ έδειξε παρόµοια να διαλύει τον κυβερνήτη χρόνο, που ενεργούσε περιοριστικά στην πρόωρη επίτευξη ορισµένων ελευθεριών στο τοπικό σύστηµα. Ένα τοπικό σύστηµα, τακτοποιηµένο στο φως και τη ζωή, έχει επιτύχει δια της εµπειρίας εκείνες τις αντιλήψεις και επιγνώσεις οι οποίες κάνουν εφικτή τη λειτουργία πολλών τεχνικών που θα ήταν διασπαστικές και καταστροφικές στις προ της τακτοποίησης εποχές εκείνου του ίδιου συστήµατος. 118:8.10Καθώς ο άνθρωπος αποτινάσσει τις αλυσίδες του φόβου, καθώς γεφυρώνει µε τις µηχανές του ηπείρους και ωκεανούς, γενιές και αιώνες µε τα αρχεία του, πρέπει να αντικαταστήσει κάθε υπερβατικό περιορισµό µε ένα νέο και εκούσιο υποτιθέµενο περιορισµό που να είναι σύµφωνος µε τις υπαγορεύσεις της διευρυνόµενης ανθρώπινης γνώσης. Αυτοί οι αυτό-επιβαλλόµενοι περιορισµοί είναι ταυτοχρόνως οι πιο δυνατοί και οι πιο ασήµαντοι από όλους τους παράγοντες του ανθρώπινου πολιτισµού – σχέδια για δικαιοσύνη και ιδανικά για αδελφοσύνη. Επί πλέον ο άνθρωπος προκρίνει τον εαυτό του για τα περιοριστικά ενδύµατα του ελέους όταν τολµάει να αγαπήσει το συνάνθρωπό του, ενώ επιτυγχάνει τα πρώτα στάδια της πνευµατικής αδελφότητας όταν εκλέγει να διανείµει σε αυτούς εκείνη τη µεταχείριση την οποία θα απένειµε και στον εαυτό του, εκείνη τη µεταχείριση την οποία φαντάζεται ότι θα του απένειµε ο Θεός. 118:8.11Μια αυτόµατη συµπαντική αντίδραση είναι σταθερή και, σε κάποιο βαθµό, συνεχόµενη στο σύµπαν. Μια προσωπικότητα που γνωρίζει το Θεό και επιθυµεί να πράττει το θέληµά του, που έχει πνευµατική επίγνωση, είναι θεϊκά σταθερή και υπάρχει αιώνια. Η µεγαλύτερη συµπαντική περιπέτεια του ανθρώπου συνίσταται στη διέλευση του θνητού νου του από τη σταθερότητα της µηχανικής στατικής στη θεϊκότητα της πνευµατικής δυναµικής και επιτυγχάνει αυτή τη µεταµόρφωση µε τη δύναµη και τη σταθερότητα των αποφάσεων της δικής του προσωπικότητας σε κάθε µια από τις καταστάσεις της ζωής δηλώνοντας, «Είναι θέληµά µου να γίνει το θέληµά σου». 9. ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ 118:9.1Ο χρόνος και ο χώρος είναι ένας συνενωµένος µηχανισµός του κυρίαρχου σύµπαντος. Είναι οι επινοήσεις δια των οποίων µπορούν να συνυπάρχουν τα πεπερασµένα δηµιουργήµατα στο σύµπαν µαζί µε το Άπειρο. Τα πεπερασµένα δηµιουργήµατα είναι µε αποτελεσµατικότητα αποµονωµένα από τα απόλυτα επίπεδα, µέσω του χρόνου και του χώρου. Αλλά αυτά τα αποµονωτικά µέσα, χωρίς τα οποία δεν θα µπορούσε να υπάρχει κανένας θνητός, λειτουργούν άµεσα προς περιορισµό της έκτασης της πεπερασµένης δράσης. Άνευ αυτών κανένα δηµιούργηµα δεν θα µπορούσε να δράσει, αλλά µε αυτά οι πράξεις κάθε δηµιουργήµατος είναι οριστικά περιορισµένες. 118:9.2Οι µηχανισµοί που παράγονται από ανώτερους νόες λειτουργούν ώστε να ελευθερώσουν τις δηµιουργικές πηγές τους αλλά περιορίζουν απαράλλαχτα σε κάποιο βαθµό τη δράση όλων των υποδεέστερων διανοιών. Για τα δηµιουργήµατα των συµπάντων αυτός ο περιορισµός γίνεται φανερός σαν ο µηχανισµός των συµπάντων. Ο άνθρωπος δεν έχει αχαλίνωτη ελεύθερη βούληση. Υπάρχουν όρια στην έκταση της επιλογής του, αλλά µέσα στην ακτίνα αυτής της επιλογής η βούλησή του είναι αναλογικά κυρίαρχη. 118:9.3Ο µηχανισµός της ζωής της θνητής προσωπικότητας, το ανθρώπινο σώµα, είναι το προϊόν του υπέρ-θνητού δηµιουργικού µοντέλου, εποµένως δεν µπορεί να ελέγχεται

Page 34

Provided by: www.urantia.info


απόλυτα από τον ίδιο τον άνθρωπο. Μόνο όταν ο ανερχόµενος άνθρωπος, σε συνδυασµό µε τον Προσαρµοστή που έχει συγχωνευτεί, δηµιουργήσει µόνος του το µηχανισµό για την έκφραση της προσωπικότητας, τότε θα επιτύχει να έχει πλήρη έλεγχο επ’ αυτής. 118:9.4Το µεγάλο σύµπαν είναι µηχανισµός καθώς επίσης και οργανισµός, µηχανικό και ζωντανό – ένας ζωντανός µηχανισµός ενεργοποιηµένος από τον Υπέρτατο Νου, συντονιζόµενος µε ένα Υπέρτατο Πνεύµα και εκφραζόµενος στα ανώτατα επίπεδα δύναµης και ενοποίησης της προσωπικότητας όπως το Υπέρτατο Ον. Αλλά το να αρνηθεί κανείς το µηχανισµό του πεπερασµένου δηµιουργήµατος σηµαίνει να αρνηθεί το γεγονός και να παραβλέψει την πραγµατικότητα. 118:9.5Οι µηχανισµοί είναι τα προϊόντα του νου, του δηµιουργικού νου που ενεργεί πάνω και µέσα στα κοσµικά δυναµικά. Οι µηχανισµοί είναι οι καθορισµένες αποκρυσταλλώσεις της σκέψης του Δηµιουργού και λειτουργούν πάντοτε σύµφωνα µε το βουλητικό σχέδιο που τις έφτιαξε. Αλλά η σκοπιµότητα οποιουδήποτε µηχανισµού βρίσκεται στην προέλευσή του και όχι στη λειτουργία του. 118:9.6Αυτοί οι µηχανισµοί δεν πρέπει να θεωρηθούν ότι περιορίζουν τη δράση της Θεότητας, αντίθετα αληθεύει ότι µε αυτούς τους ίδιους µηχανισµούς η Θεότητα πέτυχε µια φάση αιώνιας έκφρασης. Οι βασικοί συµπαντικοί µηχανισµοί δηµιουργήθηκαν σε απάντηση του απόλυτου θελήµατος της Πρώτης Πηγής και Κέντρου, και θα λειτουργούν συνεπώς αιώνια σε τέλεια αρµονία µε το µοντέλο του Απείρου. Είναι, όντως, τα µη βουλητικά δείγµατα εκείνου του ίδιου µοντέλου. 118:9.7Κατανοούµε κάτι από το πώς συσχετίζεται ο µηχανισµός του Παραδείσου µε την προσωπικότητα του Αιώνιου Υιού. Αυτό είναι έργο του Συνενωµένου Δράστη. Και έχουµε θεωρίες σχετικά µε τις ενέργειες του Συµπαντικού Απόλυτου που ταιριάζουν µε τους θεωρητικούς µηχανισµούς του Απροσδιόριστου και εν δυνάµει προσώπου της Απόλυτης Θεότητας. Αλλά στις εξελισσόµενες Θεότητες του Υπέρτατου και του Έσχατου παρατηρούµε ότι ορισµένες απρόσωπες φάσεις στην πράξη είναι ενωµένες µε τις βουλητικές συµπληρωµατικές τους, και έτσι τώρα εξελίσσεται µια σχέση ανάµεσα στο δείγµα και στο πρόσωπο. 118:9.8Στην αιωνιότητα του παρελθόντος ο Πατέρας και ο Υιός ενώθηκαν στη µονάδα έκφρασης του Απείρου Πνεύµατος. Εάν, στην αιωνιότητα του µέλλοντος, οι Δηµιουργοί Υιοί και τα Δηµιουργά Πνεύµατα των τοπικών συµπάντων του χρόνου και του χώρου επιτύχουν δηµιουργική ένωση στα πεδία του εξώτερου διαστήµατος, τι θα δηµιουργούσε η ένωσή τους σαν συνενωµένη έκφραση των θεϊκών φύσεών τους; Ίσως να πρόκειται να παραστούµε µάρτυρες µιας µη αποκαλυφθείσης µέχρι τώρα εκδήλωσης της Έσχατης Θεότητας, ένα νέο τύπο υπερδιαχειριστή. Τέτοια όντα θα απολαύσουν µοναδικά προνόµια προσωπικότητας, αφού θα είναι η ένωση του προσωπικού Δηµιουργού, του απρόσωπου Δηµιουργού Πνεύµατος, της εµπειρίας του θνητού δηµιουργήµατος και της προοδευτικής προσωποποίησης του Θεϊκού Λειτουργού. Τέτοια όντα θα µπορούσαν να είναι θεµελιώδη επειδή θα περιέκλειαν προσωπική και απρόσωπη πραγµατικότητα, ενώ θα συνδύαζαν τις εµπειρίες του Δηµιουργού και του Δηµιουργήµατος. Όποια και αν είναι τα γνωρίσµατα τέτοιων τρίτων προσώπων αυτών των αξιωµένων τριάδων της δηµιουργίας του εξώτερου διαστήµατος, θα διατηρούν κάτι από την ίδια σχέση, προς τους Δηµιουργούς Πατέρες τους και τις Δηµιουργές Μητέρες τους, που διατηρεί το Άπειρο Πνεύµα προς το Συµπαντικό Πατέρα και τον Αιώνιο Υιό.

Page 35

Provided by: www.urantia.info


118:9.9Ο

Θεός ο Υπέρτατος είναι η προσωποποίηση όλης της συµπαντικής εµπειρίας, η εστίαση όλης της πεπερασµένης εξέλιξης, η πληρότητα όλης της πραγµατικότητας του δηµιουργήµατος, η ολοκλήρωση της κοσµικής σοφίας, η ενσωµάτωση της αρµονικής οµορφιάς των γαλαξιών του χρόνου, η αλήθεια των εννοιών του κοσµικού νου, και η καλοσύνη του υπέρτατου πνεύµατος των αξιών. Και ο Θεός ο Υπέρτατος, στο αιώνιο µέλλον, θα συνθέσει αυτές τις πολυσύνθετες πεπερασµένες διαφορετικότητες σε ένα εµπειρικό και σηµαντικό όλον, όπως είναι τώρα υπαρξιακά ενωµένες στα απόλυτα επίπεδα της Τριάδας του Παραδείσου. 10. ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ 118:10.1Θεία πρόνοια δεν σηµαίνει ότι ο Θεός έχει αποφασίσει τα πάντα για µας και εκ των προτέρων. Ο Θεός µας αγαπά πολύ για να το κάνει αυτό, γιατί αυτό θα ήταν ανάξιο είδος κοσµικής τυραννίας. Ο άνθρωπος έχει σχετικές δυνάµεις επιλογής. Ούτε είναι η θεϊκή αγάπη εκείνη η κοντόφθαλµη αγάπη που θα παραχαϊδέψει και θα καταστρέψει τα παιδιά των ανθρώπων. 118:10.2Ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύµα – σαν Τριάδα – δεν είναι ο Παντοδύναµος Υπέρτατος αλλά η υπεροχή του Παντοδύναµου δεν µπορεί να εκδηλωθεί χωρίς αυτούς. Η ανάπτυξη του Παντοδύναµου επικεντρώνεται στο Αυθύπαρκτο της πραγµατικότητας και στηρίζεται στο Αυθύπαρκτο της δυναµικότητας. Αλλά οι λειτουργίες του Παντοδύναµου Υπέρτατου συνδέονται µε τις λειτουργίες της Τριάδας του Παραδείσου. 118:10.3Φαίνεται ότι, στο Υπέρτατο Ον, όλες οι φάσεις της συµπαντικής δραστηριότητας ξαναενώνονται εν µέρει, από την προσωπικότητα αυτής της εµπειρικής Θεότητας. Όταν, εποµένως, επιθυµούµε να δούµε την Τριάδα σαν ένα Θεό, και εάν περιορίσουµε αυτό το σχέδιο στο παρόν γνωστό και οργανωµένο σύµπαν, ανακαλύπτουµε ότι το εξελισσόµενο Υπέρτατο Ον είναι η µερική απεικόνιση της Τριάδας του Παραδείσου. Και παρακάτω βρίσκουµε ότι αυτή η Υπέρτατη Θεότητα εξελίσσεται σαν σύνθεση προσωπικότητας από πεπερασµένη ύλη, νου και πνεύµα στο µεγάλο σύµπαν. 118:10.4Οι Θεοί έχουν γνωρίσµατα αλλά η Τριάδα έχει λειτουργίες, και σαν Τριάδα, η θεϊκή πρόνοια είναι µια λειτουργία, σύνθεση του άλλου – παρά – προσωπικού υπέρ-ελέγχου του σύµπαντος των συµπάντων, που εκτείνεται από τα εξελισσόµενα επίπεδα του Επτάπτυχου και συνθέτεται µέσα στη δύναµη του Παντοδύναµου µέχρι µέσα στα υπερβατικά πεδία της Έσχατης Θεότητας. 118:10.5Ο Θεός αγαπάει κάθε ύπαρξη σαν παιδί του και αυτή η αγάπη σκεπάζει κάθε ύπαρξη µέσα στην αιωνιότητα. Η πρόνοια λειτουργεί αναφορικά µε το όλον και συναλλάσσεται µε τις λειτουργίες κάθε ύπαρξης εφόσον αυτές οι λειτουργίες συνδέονται µε το όλον. Η µεσολάβηση της πρόνοιας, όσον αφορά κάθε πλάσµα, είναι ενδεικτική της σπουδαιότητας της λειτουργίας εκείνου του πλάσµατος, σχετικά µε την εξελικτική ανάπτυξη κάποιου συνόλου. Ένα τέτοιο σύνολο µπορεί να είναι όλη η ανθρώπινη ράτσα, όλο το κράτος, όλος ο πλανήτης ή ακόµα µεγαλύτερο όλον. Είναι η σπουδαιότητα της λειτουργίας της ύπαρξης που προκαλεί τη µεσολάβηση της πρόνοιας, όχι η σπουδαιότητα της ύπαρξης σαν ξεχωριστό άτοµο. 118:10.6Παρόλα αυτά, ο Πατέρας σαν άτοµο µπορεί οποιαδήποτε στιγµή να παρέµβει µε το πατρικό χέρι του στο χείµαρρο των κοσµικών γεγονότων, συµφωνώντας ολότελα µε το θέληµα του Θεού και σε αρµονία µε τη σοφία του Θεού και παρακινούµενος από την αγάπη του Θεού.

Page 36

Provided by: www.urantia.info


118:10.7Αυτό

όµως που ο άνθρωπος αποκαλεί πρόνοια είναι πολύ συχνά προϊόν της δικής του φαντασίας, η τυχαία τοποθέτηση των περιστάσεων της τύχης. Υπάρχει, όµως, µια αληθινή και αναδυοµένη πρόνοια στο πεπερασµένο πεδίο της συµπαντικής ύπαρξης, µια αληθινή και πραγµατική συσχέτιση της ενέργειας του διαστήµατος, της κίνησης του χρόνου, των σκέψεων της διανοίας, των ιδανικών του χαρακτήρα, των επιθυµιών πνευµατικής φύσης και των σκόπιµων βουλητικών πράξεων των εξελισσόµενων προσωπικοτήτων. Οι περιστάσεις των υλικών πεδίων βρίσκουν οριστική πεπερασµένη ολοκλήρωση στις αλληλοσυνδεδεµένες παρουσίες του Υπέρτατου και του Έσχατου. 118:10.8Καθώς οι µηχανισµοί του µεγάλου σύµπαντος τελειοποιούνται σε ένα σηµείο τελικής ακρίβειας µέσα από τον υπέρ-έλεγχο του νου, και καθώς ο νους µιας ύπαρξης ανυψώνεται προς την τελειοποίηση της θεϊκής επίτευξης µέσα από την πλήρη ενσωµάτωση µε το πνεύµα, και καθώς ο Υπέρτατος αναδύεται συνεπώς σαν ένας πραγµατικός συνενωτής όλων αυτών των συµπαντικών φαινοµένων, η πρόνοια έτσι γίνεται όλο και περισσότερο ευδιάκριτη. 118:10.9Μερικές από τις εκπληκτικά τυχαίες συνθήκες που επικρατούν ενίοτε στους εξελικτικούς κόσµους µπορεί να οφείλονται στη σταδιακή αναδυόµενη παρουσία του Υπέρτατου, την πρόγευση των µελλοντικών του συµπαντικών δραστηριοτήτων. Το πλείστο από αυτό που ο θνητός θα αποκαλούσε πρόνοια, δεν είναι. Η κρίση του για τέτοια θέµατα µειονεκτεί πολύ από την έλλειψη διόρασης για τις αληθινές σηµασίες των περιστάσεων της ζωής. Πολλά από αυτά που ο θνητός θα αποκαλούσε καλοτυχία µπορεί στην πραγµατικότητα να είναι κακοτυχία. Το χαµόγελο της τύχης, που φαίνεται σε µη δεδουλευµένες ανέσεις και σε άδικο πλουτισµό, µπορεί να είναι η µεγαλύτερη από τις ανθρώπινες θλίψεις. Η φαινοµενική σκληρότητα µιας ανάποδης µοίρας, που συσσωρεύει βάσανα σε κάποιους υποφέροντες θνητούς, µπορεί στην πραγµατικότητα να είναι η φλόγα της αυτοσυγκράτησης που µετασχηµατίζει το µαλακό σίδηρο µιας ανώριµης προσωπικότητας στο σκληρό ατσάλι του αληθινού χαρακτήρα. 118:10.10Υπάρχει πρόνοια στα εξελισσόµενα σύµπαντα, και µπορεί να ανακαλυφθεί από υπάρξεις µέχρις εκείνου του βαθµού ακριβώς, που αυτές έχουν πετύχει την ικανότητα να αντιληφθούν το σκοπό των εξελισσόµενων συµπάντων. Τέλεια ικανότητα να διακρίνει κανείς τους σκοπούς του σύµπαντος ισοδυναµεί µε την εξελικτική ολοκλήρωση της ύπαρξης και µπορεί να εκφράζεται αλλιώς σαν την επίτευξη του Υπέρτατου εντός των ορίων της παρούσης κατάστασης των ατελών συµπάντων. 118:10.11Η αγάπη του Πατέρα λειτουργεί άµεσα στην καρδιά του ατόµου, ανεξάρτητα από τις δράσεις ή αντιδράσεις όλων των άλλων ατόµων. Η σχέση είναι προσωπική – άνθρωπος και Θεός. Η απρόσωπη παρουσία της Θεότητας (Παντοδύναµος Υπέρτατος και Τριάδα του Παραδείσου) δείχνει φροντίδα για το όλον, όχι για το τµήµα. Η πρόνοια του υπέρ-ελέγχου του Υπέρτατου γίνεται όλο και περισσότερο προφανής σαν τα διαδοχικά τµήµατα της συµπαντικής προόδου στην επίτευξη των πεπερασµένων πεπρωµένων. Καθώς τα συστήµατα, αστερισµοί, σύµπαντα και υπερσύµπαντα τακτοποιούνται σε φως και ζωή, ο Υπέρτατος αναδύεται όλο και περισσότερο σαν ο σηµαντικός συσχετιστής όλου αυτού που αποκαλύπτεται, ενώ ο Έσχατος αναδύεται σταδιακά σαν ο υπερβατικός ενοποιητής όλων των πραγµάτων. 118:10.12Στις απαρχές ενός εξελικτικού κόσµου τα φυσικά περιστατικά της υλικής τάξης και των προσωπικών επιθυµιών των ανθρώπινων όντων φαίνονται να είναι ανταγωνιστικά. Πολλά από αυτά που λαµβάνουν χώρα σ’ έναν εξελισσόµενο κόσµο είναι δύσκολο να τα

Page 37

Provided by: www.urantia.info


καταλάβει ένας θνητός – ο φυσικός νόµος είναι τόσο συχνά φαινοµενικά σκληρός, άκαρδος και αδιάφορος προς όλα όσα είναι αληθινά, όµορφα και καλά στην ανθρώπινη κατανόηση. Αλλά καθώς η ανθρωπότητα προοδεύει σε πλανητική ανάπτυξη, παρατηρούµε ότι αυτή η άποψη τροποποιείται από τους ακόλουθους παράγοντες: 118:10.131. Την αυξανόµενη διορατικότητα του ανθρώπου – την αυξανόµενη κατανόησή του για τον κόσµο στον οποίο ζει, τη διευρυµένη του ικανότητα να καταλαβαίνει τα υλικά γεγονότα του χρόνου, τις σηµαντικές ιδέες σκέψης, και τα πολύτιµα ιδεώδη της πνευµατικής επίγνωσης. Όσο οι άνθρωποι µετρούν µόνο µε τη µετρική ράβδο, τα πράγµατα µιας υλικής φύσης, δεν θα µπορέσουν ποτέ να ελπίζουν ότι θα βρούνε ενότητα στο χρόνο και το χώρο. 118:10.142. Τον αυξανόµενο έλεγχο του ανθρώπου – τη σταδιακή συσσώρευση της γνώσης των νόµων του υλικού κόσµου, τους σκοπούς της πνευµατικής ύπαρξης, και τις δυνατότητες του φιλοσοφικού συντονισµού αυτών των δυο πραγµατικοτήτων. Ο άνθρωπος, ο άγριος, ήταν αβοήθητος µπροστά στις σφοδρότατες επιθέσεις των φυσικών δυνάµεων, ήταν δούλος της σκληρής καταδυνάστευσης των δικών του εσωτερικών φόβων. Ο µισό-πολιτισµένος άνθρωπος αρχίζει να ξεκλειδώνει την αποθήκη των µυστικών του φυσικού βασιλείου, και η επιστήµη του αργά αλλά αποτελεσµατικά διαλύει τις προκαταλήψεις του, ενώ συγχρόνως παρέχει µια νέα και διευρυµένη πραγµατική βάση για την κατανόηση των εννοιών της φιλοσοφίας και των αξιών της αληθινής πνευµατικής εµπειρίας. Ο άνθρωπος, ο πολιτισµένος, θα κατορθώσει µια µέρα να κυριαρχήσει σχετικά πάνω στις φυσικές δυνάµεις του πλανήτη του. Η αγάπη του Θεού στην καρδιά του θα εκχυθεί αποτελεσµατικά σαν αγάπη για τους συνανθρώπους του, ενώ οι αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης θα περιορίζουν τα όρια της θνητής ικανότητας. 118:10.153. Τη συµπαντική ολοκλήρωση του ανθρώπου – την αύξηση της ανθρώπινης επίγνωσης συν την αύξηση του ανθρώπινου εµπειρικού κατορθώµατος που θα τον φέρει σε πιο στενή αρµονία µε τις ενοποιητικές παρουσίες του Υπέρτατου – της Τριάδας του Παραδείσου και του Υπέρτατου Όντος. Και αυτό είναι που εδραιώνει την κυριαρχία του Υπέρτατου στους κόσµους που έχουν από καιρό αποκατασταθεί σε φως και ζωή. Τέτοιοι προχωρηµένοι πλανήτες είναι όντως ποιήµατα αρµονίας, εικόνες της οµορφιάς της επιτυχηµένης καλοσύνης που έγινε κατορθωτή µέσα από την επιδίωξη της κοσµικής αλήθειας. Και αν τέτοια πράγµατα µπορούν να συµβούν σ’ ένα πλανήτη, τότε ακόµα µεγαλύτερα πράγµατα µπορούν να συµβούν σε ένα σύστηµα και στις ευρύτερες µονάδες του µεγάλου σύµπαντος, καθώς αυτές επίσης επιτυγχάνουν την τακτοποίηση υποδηλώνοντας την εξάντληση του δυναµικού της πεπερασµένης ανάπτυξης. 118:10.16Σε ένα πλανήτη αυτής της προχωρηµένης τάξης, η πρόνοια έχει γίνει πραγµατικότητα, οι περιστάσεις της ζωής συσχετίζονται, αλλά αυτό δεν είναι µόνο επειδή ο άνθρωπος συνέβη να κυριαρχήσει των υλικών προβληµάτων του κόσµου του. Είναι επίσης επειδή άρχισε να ζει σύµφωνα µε την τάση των συµπάντων, ακολουθεί δηλαδή την ατραπό του Υπέρτατου για την επίτευξη του Συµπαντικού Πατέρα. 118:10.17Η βασιλεία του Θεού είναι στις καρδιές των ανθρώπων, και όταν αυτό το βασίλειο γίνεται πραγµατικό στην καρδιά κάθε ξεχωριστού ατόµου στον κόσµο, τότε ο κανόνας του Θεού έγινε πραγµατικός σ’ εκείνο τον πλανήτη, και αυτή είναι η επιτυχηµένη κυριαρχία του Υπέρτατου Όντος. 118:10.18Για να αντιληφθεί την πρόνοια µέσα στο χρόνο, πρέπει ο άνθρωπος να ολοκληρώσει το έργο της επίτευξης της τελειότητας. Αλλά ο άνθρωπος µπορεί ακόµα και τώρα να

Page 38

Provided by: www.urantia.info


προγευθεί αυτή την πρόνοια µε τις αιώνιες σηµασίες της, καθώς ζυγίζει µε το µυαλό του το συµπαντικό γεγονός ότι όλα τα πράγµατα, καλά ή κακά, εργάζονται µαζί για την πρόοδο των θνητών, που έχουν γνώση του Θεού, στην αναζήτησή τους για τον Πατέρα όλων. 118:10.19Η πρόνοια γίνεται όλο και περισσότερο ευδιάκριτη καθώς οι άνθρωποι φτάνουν ανοδικά από το υλικό στο πνευµατικό. Η επίτευξη της ολοκληρωµένης πνευµατικής επίγνωσης καθιστά ικανή την ανερχόµενη προσωπικότητα να ανακαλύψει την αρµονία σε αυτό που ήταν µέχρι τότε χάος. Ακόµα και η µοροντιανή µότα αντιπροσωπεύει µια πραγµατική πρόοδο προς αυτή την κατεύθυνση. 118:10.20Η πρόνοια είναι εν µέρει ο υπέρ-έλεγχος του µη ολοκληρωµένου Υπέρτατου, που εκφράζεται στα µη ολοκληρωµένα σύµπαντα, και πρέπει εποµένως πάντα να είναι: 118:10.211. Μερική– οφειλοµένη στην µη ολοκλήρωση της πραγµατοποίησης του Υπέρτατου Όντος, και 118:10.222. Απρόβλεπτη – οφειλοµένη στις διακυµάνσεις της νοοτροπίας της ύπαρξης, η οποία ποικίλει πάντοτε από επίπεδο σε επίπεδο, και προκαλεί µε τον τρόπο αυτό διαφορετική ανταποδοτική απάντηση στον Υπέρτατο. 118:10.23Όταν οι άνθρωποι προσεύχονται για µεσολάβηση της θείας πρόνοιας στις περιστάσεις της ζωής, πολλές φορές η απάντηση στις προσευχές τους είναι η δική τους αλλαγµένη στάση απέναντι στη ζωή. Αλλά η πρόνοια δεν είναι εκκεντρική, ούτε είναι φανταστική ούτε µαγική. Είναι η αργή και ασφαλής ανάδυση του ισχυρού κυρίαρχου των πεπερασµένων συµπάντων, του οποίου τη µεγαλειώδη παρουσία, οι εξελισσόµενες υπάρξεις περιστασιακά ανακαλύπτουν στη συµπαντική πρόοδό τους. Η πρόνοια είναι η ασφαλής και σίγουρη παρέλαση των γαλαξιών του διαστήµατος και των προσωπικοτήτων του χρόνου προς τους σκοπούς της αιωνιότητας, πρώτα µέσα στον Υπέρτατο, µετά στον Έσχατο και ίσως στον Απόλυτο. Και στο άπειρο πιστεύουµε ότι υπάρχει η ίδια πρόνοια, και αυτή είναι η βούληση, οι πράξεις, ο σκοπός της Τριάδας του Παραδείσου που µε τον τρόπο αυτό υποκινεί το κοσµικό πανόραµα των συµπάντων επί των συµπάντων. 118:10.24[Υποστηρίχτηκε από έναν Ισχυρό Αγγελιαφόρο που διαµένει προσωρινά στην Ουράντια.] ΕΓΓΡΑΦΟ 119 ΟΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ 119:0.1Σαν αρχηγός των Εσπερινών Άστρων του Νέβαδον, µου έχει ανατεθεί από τον Γαβριήλ, η αποστολή στην Ουράντια, να αποκαλύψω την ιστορία των επτά εµφανίσεων του Συµπαντικού Κυρίαρχου, του Μιχαήλ του Νέβαδον, και το όνοµά µου είναι Γαβάλια. Κάνοντας αυτή την παρουσίαση, θα επιµείνω αυστηρά στους περιορισµούς που τέθηκαν από την επιτροπή µου. 119:0.2Το χαρακτηριστικό της ενσωµάτωσης είναι έµφυτο στους Παραδείσους Υιούς του Συµπαντικού Πατέρα. Στην επιθυµία τους να πλησιάσουν τις εµπειρίες της ζωής των κατώτερων ζωντανών δηµιουργηµάτων τους, οι ποικίλες τάξεις των Παραδείσιων Υιών αντανακλούν τη θεϊκή φύση των Παραδείσιων γονιών τους. Ο Αιώνιος Υιός της Τριάδας του Παραδείσου έδειξε το δρόµο για την πρακτική αυτή, έχοντας εµφανιστεί ο ίδιος επτά φορές στους επτά κύκλους της Χαβόνα κατά τη διάρκεια των καιρών της ανόδου του Γκρανφάντα και πρώτου από τους προσκυνητές του χωροχρόνου. Και ο Αιώνιος Υιός συνεχίζει να

Page 39

Provided by: www.urantia.info


ενσωµατώνεται στα τοπικά σύµπαντα του χώρου µε τα πρόσωπα των εκπροσώπων του, του Μιχαήλ και των Υιών Αβονάλ. 119:0.3Όταν ο Αιώνιος Υιός ενσωµατώνει ένα Δηµιουργό Υιό σε ένα προβαλλόµενο τοπικό σύµπαν, αυτός ο Δηµιουργός Υιός προσλαµβάνει πλήρη ευθύνη για την ολοκλήρωση, τον έλεγχο και την ηρεµία εκείνου του νέου σύµπαντος, περιλαµβανοµένου και του σεβαστού όρκου προς την αιώνια Τριάδα, να µην προσλάβει πλήρη κυριαρχία επί της νέας δηµιουργίας µέχρι ότου η έβδοµη εµφάνισή του σαν ύπαρξη ολοκληρωθεί επιτυχώς και επικυρωθεί από τους Αρχαίους των Ηµερών της υπερσυµπαντικής δικαιοδοσίας. Αυτή η υποχρέωση αναλαµβάνεται από κάθε Υιό Μιχαήλ ο οποίος εθελοντικά εξέρχεται από τον Παράδεισο για να ασχοληθεί µε τη συµπαντική οργάνωση και δηµιουργία. 119:0.4Ο σκοπός αυτών των ενσαρκώσεων σαν δηµιουργήµατα, είναι να δώσει τη δυνατότητα σε αυτού του είδους τους Δηµιουργούς να γίνουν σοφοί, συµπονετικοί, δίκαιοι και µε κατανόηση κυρίαρχοι. Αυτοί οι θεϊκοί Γιοι είναι ενδογενώς δίκαιοι, αλλά γίνονται ελεήµονες µε κατανόηση σαν αποτέλεσµα αυτών των διαδοχικών εµπειρικών ενσωµατώσεων. Είναι φυσικά ελεήµονες, αλλά αυτές οι εµπειρίες τούς κάνουν ελεήµονες µε νέους και επιπρόσθετους τρόπους. Αυτές οι ενσωµατώσεις είναι τα τελευταία σκαλοπάτια στην εκπαίδευσή τους για το ύψιστο έργο της διακυβέρνησης των τοπικών συµπάντων µε θεϊκή δικαιοσύνη και µε σωστή κρίση. 119:0.5Αν

και προστίθενται πολυάριθµα δευτερογενή πλεονεκτήµατα στα ποικίλα κοσµικά συστήµατα και στους αστερισµούς, καθώς επίσης και στις διαφορετικές τάξεις των συµπαντικών οντοτήτων, που επηρεάζονται και επωφελούνται από αυτές τις ενσωµατώσεις, παρ’ όλα αυτά αυτές είναι προορισµένες κυρίως να ολοκληρώνουν την προσωπική εκγύµναση και τη συµπαντική εκπαίδευση ενός Δηµιουργού Γιου. Αυτές οι ενσωµατώσεις δεν είναι ουσιώδεις για τη σοφή, δίκαιη και ικανοποιητική διαχείριση ενός τοπικού σύµπαντος, αλλά είναι απολύτως αναγκαίες για µια σωστή, ελεήµονα και κατανοητή διοίκηση µιας τέτοιας δηµιουργίας, που βρίθει µε τις ποικίλες µορφές ζωής της και τις µυριάδες νοηµόνων αλλά ατελών δηµιουργηµάτων της. 119:0.6Οι Υιοί Μιχαήλ αρχίζουν το έργο τους της συµπαντικής οργάνωσης µε πλήρη και δίκαιη συµπόνια για τις ποικίλες τάξεις όντων που δηµιούργησαν. Έχουν µεγάλα αποθέµατα ελέους για όλες αυτές τις διαφορετικές υπάρξεις, ακόµα και οίκτο για εκείνες που σφάλλουν και δρουν µέσα στον εγωιστικό βόρβορο της δικής τους παραγωγής. Τέτοιες όµως δωρεές νοµιµότητας και δικαιοσύνης δεν είναι αρκετές στην αποτίµηση των Αρχαίων των Ηµερών. Αυτοί οι τριαδικοί κυβερνήτες των υπερσυµπάντων δεν θα επικυρώσουν ποτέ ένα Δηµιουργό Γιο σαν Συµπαντικό Κυρίαρχο µέχρις ότου αποκτήσει πραγµατικά την αντίληψη των δικών του υπάρξεων µε πραγµατική εµπειρία στο περιβάλλον της ύπαρξής τους και σαν αυτές τις ίδιες υπάρξεις. Με τον τρόπο αυτό τέτοιου είδους Υιοί γίνονται επιδέξιοι και γεµάτοι µε κατανόηση κυβερνήτες. Γνωρίζουν τις ποικίλες οµάδες πάνω στις οποίες κυβερνούν και ασκούν τη συµπαντική εξουσία. Με τη ζωντανή εµπειρία προσφέρουν στον εαυτό τους πρακτικό έλεος, δίκαιη κρίση και υποµονή που γεννιέται από την εµπειρική ύπαρξή τους σαν δηµιούργηµα. 119:0.7Το τοπικό σύµπαν του Νέβαδον κυβερνάται τώρα από ένα Δηµιουργό Υιό που ολοκλήρωσε την υπηρεσία της ενσωµάτωσής του. Βασιλεύει µε δίκαιη και ελεήµονα υπεροχή πάνω σε όλη την ευρύτατη έκταση του αναπτυσσόµενου και τελειοποιούµενου σύµπαντός του. Ο Μιχαήλ του Νέβαδον είναι η 611.121η εµφάνιση του Αιώνιου Υιού στα σύµπαντα του χωροχρόνου και άρχισε την οργάνωση του δικού σας σύµπαντος περίπου

Page 40

Provided by: www.urantia.info


τετρακόσια δισεκατοµµύρια χρόνια πριν. Ο Μιχαήλ ετοιµάστηκε για την πρώτη του περιπετειώδη ενσωµάτωση την εποχή περίπου που η Ουράντια έπαιρνε την παρούσα της µορφή, ένα δισεκατοµµύριο χρόνια πριν. Οι ενσωµατώσεις του συνέβησαν µέσα σε εκατόν πενήντα εκατοµµύρια χρόνια πριν από την τελευταία, που έλαβε χώρα στην Ουράντια χίλια εννιακόσια χρόνια πριν. Τώρα θα προχωρήσω στην αποκάλυψη της φύσης και του χαρακτήρα αυτών των ενσωµατώσεων όσο πιο πλήρως το επιτρέπει η επιτροπή µου. 1. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 119:1.1Ήταν µια επίσηµη ευκαιρία στο Σάλβιγκτον, σχεδόν ένα εκατοµµύριο χρόνια πριν, όταν οι συγκεντρωµένοι διευθυντές και αρχηγοί του σύµπαντος του Νέβαδον άκουσαν τον Μιχαήλ να αναγγέλλει ότι ο µεγαλύτερος αδελφός του Εµµανουήλ, θα αναλάµβανε χωρίς καθυστέρηση εξουσία στο Νέβαδον, ενόσω αυτός (ο Μιχαήλ) θα απουσίαζε σε µια ανεξήγητη αποστολή. Δεν έγινε καµία άλλη αναγγελία γι αυτή τη διεκπεραίωση εκτός από την αποχαιρετιστήρια γνωστοποίηση στους Πατέρες του Αστερισµού, και µεταξύ άλλων εντολών, είπε: «Και γι αυτή την περίοδο σάς τοποθετώ κάτω από τη φροντίδα και την φύλαξη του Εµµανουήλ ενώ εγώ θα πάω να εκτελέσω την εντολή του Παραδείσιου Πατέρα µου». 119:1.2Αφού έκανε αυτή την αποχαιρετιστήρια ανακοίνωση, ο Μιχαήλ εµφανίστηκε στο πεδίο αποστολών του Σάλβιγκτον, όπως σε πολλές προηγούµενες ευκαιρίες, όταν ετοιµαζόταν να αναχωρήσει για την Ουβέρσα ή τον Παράδεισο, µε την εξαίρεση ότι ήρθε µόνος. Συµπλήρωσε την αναφορά της αναχώρησής του µε αυτές τις λέξεις: «Σας αφήνω αλλά για σύντοµο διάστηµα. Πολλοί από σας, γνωρίζω, θα ερχόσασταν µαζί µου, αλλά εκεί που πάω δεν µπορείτε να έρθετε. Αυτό που πρόκειται να κάνω, εσείς δεν µπορείτε να κάνετε. Πηγαίνω να κάνω το θέληµα των Παραδείσιων Θεοτήτων, και όταν τελειώσω την αποστολή µου και έχω αποκτήσει αυτή την εµπειρία, θα επιστρέψω στη θέση µου ανάµεσά σας». Και αφού µίλησε έτσι, ο Μιχαήλ του Νέβαδον εξαφανίστηκε από το βλέµµα όλων εκείνων των συγκεντρωµένων και δεν ξαναεµφανίστηκε για είκοσι χρόνια κανονικού χρόνου. Σε όλο το Σάλβιγκτον, µόνο ο Θεϊκός Υπουργός και ο Εµµανουήλ γνώριζαν τι συνέβαινε, και η Ένωση των Ηµερών µοιραζόταν το µυστικό του µόνο µε τον κύριο διοικητή του σύµπαντος, τον Γαβριήλ, το Λαµπρό και Πρωινό Άστρο. 119:1.3Όλοι οι κάτοικοι του Σάλβιγκτον, και εκείνοι που διέµεναν στο αρχηγείο του αστερισµού και του συστήµατος των κόσµων, συγκεντρώθηκαν γύρω από τους αντίστοιχους δικούς τους σταθµούς λήψης συµπαντικών πληροφοριών, ελπίζοντας να λάβουν κάποια είδηση για την αποστολή και τα πιθανά µέρη που θα πήγαινε ο Δηµιουργός Υιός. Μέχρι την τρίτη µέρα της αναχώρησης του Μιχαήλ δεν είχε ληφθεί κανένα µήνυµα πιθανής σπουδαιότητας. Την ηµέρα αυτή καταχωρήθηκε µια επικοινωνία στο Σάλβιγκτον από τη σφαίρα των Μελχισεδέκ, το αρχηγείο εκείνης της τάξης στο Νέβαδον, το οποίο απλά ανέφερε αυτή την ασυνήθιστη και πρωτάκουστη διεκπεραίωση: «Σήµερα το µεσηµέρι εµφανίστηκε στο πεδίο λήψης του κόσµου αυτού ένας παράξενος Υιός Μελχισεδέκ, όχι του δικού µας αριθµού αλλά ολοκληρωτικά σαν από τη δική µας τάξη. Συνοδευόταν από ένα µοναχικό οµνιαφείµ, που έφερε διαπιστευτήρια από την Ουβέρσα και παρουσίασε διαταγές που απευθύνονταν στον αρχηγό µας, προερχόµενες από τους Αρχαίους των Ηµερών και εγκεκριµένες από τον Εµµανουήλ του Σάλβιγκτον, δίνοντας διαταγή αυτός ο νέος Υιός Μελχισεδέκ να γίνει δεκτός στην τάξη µας και να εκχωρηθεί στην επείγουσα υπηρεσία του Μελχισεδέκ του Νέβαδον. Έτσι είναι η διαταγή, έτσι να γίνει».

Page 41

Provided by: www.urantia.info


119:1.4Και

αυτά είναι όλα όσα φαίνονται στις αναφορές του Σάλβιγκτον σχετικά µε την πρώτη εµφάνιση τού Μιχαήλ. Τίποτε περισσότερο δεν εµφανίστηκε µέχρι µετά από εκατό Ουραντιανά χρόνια, όταν αναφέρθηκε το γεγονός της επιστροφής του Μιχαήλ και η απροειδοποίητη επανάληψη της διεύθυνσης των υποθέσεων του σύµπαντος. Μια περίεργη όµως αναφορά βρίσκεται στον κόσµο των Μελχισεδέκ, ένα ρεσιτάλ υπηρεσίας αυτού του µοναδικού Υιού Μελχισεδέκ, του σώµατος επείγουσας ανάγκης εκείνης της εποχής. Αυτή η αναφορά φυλάσσεται σε έναν απλό ναό ο οποίος τώρα κατέχει το µπροστινό µέρος της οικίας του Πατέρα Μελχισεδέκ, και περιέχει την αφήγηση της υπηρεσίας αυτού του µεταβατικού Υιού Μελχισεδέκ σε συνδυασµό µε το ανατεθέν έργο του σε είκοσι τέσσερις αποστολές συµπαντικής επείγουσας ανάγκης. Και αυτή η αναφορά, την οποία τόσο πρόσφατα ξαναείδα, καταλήγει ως εξής: 119:1.5«Και το µεσηµέρι της σηµερινής µέρας, χωρίς πρότερη αναγγελία και επιβεβαιωµένο µόνο από τρεις από την αδελφότητά µας, αυτός ο επισκέπτης Υιός της τάξης µας εξαφανίστηκε από τον κόσµο µας όπως ήρθε, συνοδευόµενος µόνο από ένα µοναχικό οµνιαφείµ. Και αυτή η αναφορά τώρα έκλεισε µε τη βεβαίωση ότι αυτός ο επισκέπτης έζησε σαν Μελχισεδέκ, µε την εµφάνιση ενός Μελχισεδέκ και εργάστηκε σαν Μελχισεδέκ και εκτέλεσε πιστά όλες τις αποστολές του σαν Υιός επείγουσας ανάγκης της τάξης µας. Με συµπαντική συναίνεση έγινε αρχηγός των Μελχισεδέκ, έχοντας κερδίσει την αγάπη και το θαυµασµό µας µε την ασυναγώνιστη σοφία του, την υπέροχη αγάπη του και την έξοχη αφοσίωσή του στο καθήκον. Μας αγάπησε, µας κατάλαβε και υπηρέτησε µαζί µας και είµαστε για πάντα οι πιστοί και αφοσιωµένοι σύντροφοί του Μελχισεδέκ, γιατί αυτός ο άγνωστος στον κόσµο µας έγινε αιώνια ένας συµπαντικός λειτουργός φύσεως Μελχισεδέκ». 119:1.6Και αυτό είναι όλο που µου επιτρέπεται να σας πω για την πρώτη εµφάνιση του Μιχαήλ. Εµείς, φυσικά, καταλαβαίνουµε πλήρως ότι αυτός ο παράξενος Μελχισεδέκ που υπηρέτησε τόσο µυστήρια µε τους Μελχισεδέκ ένα δισεκατοµµύριο χρόνια πριν δεν ήταν άλλος παρά ο ενσαρκωµένος Μιχαήλ στην αποστολή της πρώτης του ενσωµάτωσης. Οι αναφορές δεν αναφέρουν ειδικά ότι αυτός ο µοναδικός και ικανός Μελχισεδέκ ήταν ο Μιχαήλ, αλλά πιστεύεται παγκοσµίως ότι ήταν. Πιθανόν η πραγµατική αναφορά αυτού του γεγονότος να µην µπορεί να βρεθεί έξω από τις αναφορές του Σονάριγκτον και οι αναφορές εκείνου του µυστικού κόσµου δεν είναι ανοιχτές σε µας. Μόνο στον ιερό κόσµο των θεϊκών Υιών είναι πλήρως γνωστά τα µυστήρια της ενσάρκωσης και της ενσωµάτωσης. Όλοι γνωρίζουµε τα γεγονότα των εµφανίσεων του Μιχαήλ, αλλά δεν καταλαβαίνουµε πώς επιτελέστηκαν. Δεν γνωρίζουµε πώς ο κυβερνήτης ενός σύµπαντος, ο δηµιουργός των Μελχισεδέκ, µπορεί τόσο ξαφνικά και µυστηριωδώς να γίνει ένας από τον αριθµό τους και, σαν ένας από αυτούς, να ζήσει ανάµεσά τους και να εργαστεί σαν Υιός Μελχισεδέκ για εκατό χρόνια. Αλλά έτσι συνέβη. 2. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 119:2.1Για εκατόν πενήντα εκατοµµύρια χρόνια σχεδόν µετά την εµφάνιση του Μιχαήλ σαν Μελχισεδέκ, όλα πήγαιναν καλά στο σύµπαν του Νέβαδον, όταν φασαρίες άρχισαν να υποκινούνται στο ΙΙ σύστηµα του 37ου αστερισµού. Η φασαρία αυτή δηµιουργήθηκε από την παρεξήγηση ενός Υιού Λανοναντέκ, ενός Κυβερνήτη Συστήµατος, που είχε κατακυρωθεί από τον Πατέρα του Αστερισµού και εγκριθεί από τον Πιστό των Ηµερών, τον σύµβουλο του Παραδείσου εκείνου του αστερισµού, αλλά ο διαµαρτυρόµενος Κυβερνήτης Συστήµατος δεν ήταν σύµφωνος µε αυτή την ετυµηγορία. Μετά από εκατό χρόνια και πλέον δυσαρέσκειας οδήγησε τους συνεργάτες του σε µια από τις πιο εκτεταµένες και

Page 42

Provided by: www.urantia.info


καταστροφικές εξεγέρσεις, κατά της κυριαρχίας του Δηµιουργού Υιού, που προκλήθηκαν ποτέ στο σύµπαν του Νέβαδον, µια εξέγερση που κράτησε πολύ από τότε και έληξε µε την ενέργεια των Αρχαίων των Ηµερών στην Ουβέρσα. 119:2.2Αυτός ο επαναστάτης Κυβερνήτης Συστήµατος, ο Λουτέντια, βασίλεψε σαν ανώτατος στον πλανήτη-βάση του περισσότερα από είκοσι χρόνια κανονικού χρόνου Νέβαδον, επί του οποίου οι Ύψιστοι, µε έγκριση από την Ουβέρσα, διέταξαν την αποµόνωσή του και ζήτησαν από τους κυβερνήτες του Σάλβιγκτον το διορισµό ενός νέου Κυβερνήτη Συστήµατος να αναλάβει τη διεύθυνση εκείνου του διαλυµένου από τις συγκρούσεις και µπερδεµένου συστήµατος κατοικηµένων κόσµων. 119:2.3Συγχρόνως µε την αποδοχή αυτής της αίτησης από το Σάλβιγκτον, ο Μιχαήλ ξεκίνησε τη δεύτερη από εκείνες τις καταπληκτικές αναγγελίες πρόθεσης να απουσιάσει από το αρχηγείο του σύµπαντος µε σκοπό να «κάνω την εντολή του Παραδείσιου Πατέρα µου», υποσχόµενος να «επιστρέψει την κατάλληλη εποχή» και συγκεντρώνοντας κάθε εξουσία στα χέρια του Παραδείσιου αδελφού του, Εµµανουήλ, την Ένωση των Ηµερών. 119:2.4Και µετά, µε την ίδια τεχνική που παρατηρήθηκε τον καιρό της αναχώρησής του σε σχέση µε την ενσωµάτωσή του σαν Μελχισεδέκ, ο Μιχαήλ αποχαιρέτησε πάλι τη σφαίρα του αρχηγείου του. Τρεις µέρες µετά από αυτή την ανεξήγητη αναχώρηση, εµφανίστηκε ανάµεσα στο διαθέσιµο σώµα των πρωταρχικών Υιών Λανοναντέκ του Νέβαδον, ένα καινούργιο και άγνωστο µέλος. Ο νέος αυτός Υιός εµφανίστηκε το µεσηµέρι απροειδοποίητα και συνοδευόµενος από ένα µοναχικό τερτιαφείµ που έφερε τα διαπιστευτήρια από τους Αρχαίους των Ηµερών της Ουβέρσα, πιστοποιηµένα από τον Εµµανουήλ του Σάλβιγκτον, που έδιναν εντολή αυτός ο νέος Υιό να εκχωρηθεί στο σύστηµα ΙΙ του αστερισµού 37 σαν διάδοχος του εκθρονισµένου Λουτέντια και µε πλήρη εξουσία, ενεργώντας σαν Κυβερνήτης Συστήµατος εν αναµονή του διορισµού ενός νέου κυβερνήτη. 119:2.5Περισσότερα από δεκαεπτά χρόνια συµπαντικού χρόνου αυτός ο παράξενος και άγνωστος προσωρινός κυβερνήτης διοίκησε τις υποθέσεις και εκδίκασε τις δυσκολίες αυτού του µπερδεµένου και διεφθαρµένου τοπικού συστήµατος. Κανένας Κυβερνήτης Συστήµατος δεν αγαπήθηκε ποτέ πιο φλογερά ή πιο διάπλατα τιµήθηκε και έγινε σεβαστός. Με δικαιοσύνη και έλεος αυτός ο νέος κυβερνήτης έβαλε σε τάξη το ανυπότακτο σύστηµα ενώ φρόντισε επιµελώς όλους τους υπηκόους του, προσφέροντας ακόµα και το προνόµιο στον επαναστάτη προκάτοχό του να µοιραστεί µαζί του το θρόνο εξουσίας τού συστήµατος αν ζητούσε συγνώµη από τον Εµµανουήλ για τις αδιακρισίες του. Αλλά ο Λουτέντια απέρριψε τις προτάσεις αυτές του ελέους, γνωρίζοντας καλά ότι εκείνος ο νέος και άγνωστος Κυβερνήτης Συστήµατος δεν ήταν άλλος από τον Μιχαήλ, τον ίδιο τον κυβερνήτη του σύµπαντος τον οποίο είχε τόσο πρόσφατα αψηφήσει. Εκατοµµύρια όµως από τους λαθεµένα οδηγηµένους και παραπλανηµένους οπαδούς του δέχτηκαν τη συγχώρεση του νέου κυβερνήτη, γνωστού εκείνη την εποχή σαν Σωτήρα Κυβερνήτη του συστήµατος της Παλόνια. 119:2.6Και µετά ήρθε εκείνη η σηµαντική ηµέρα κατά την οποία αφίχθηκε ο πρόσφατα εκλεγµένος Κυβερνήτης Συστήµατος, προορισµένος από τις αρχές του σύµπαντος να είναι ο µόνιµος διάδοχος του εκθρονισµένου Λουτέντια, και όλη η Παλόνια θρήνησε για την αναχώρηση του πιο ευγενικού και πιο ήπιου κυβερνήτη συστήµατος που γνώρισε ποτέ το Νέβαδον. Αγαπήθηκε από όλο το σύστηµα και λατρεύτηκε από τους συντρόφους του όλων των οµάδων των Υιών Λανοναντέκ. Η αναχώρησή του δεν έγινε χωρίς τελετές. Μια µεγάλη

Page 43

Provided by: www.urantia.info


γιορτή κανονίστηκε όταν άφηνε το αρχηγείο του συστήµατος. Ακόµα και ο πλανηµένος προκάτοχός του έστειλε αυτό το µήνυµα: «Δίκαιος και σωστός είσαι απ’ όλες τις πλευρές σου. Αν και συνεχίζω να βρίσκοµαι σε απόρριψη από τον κυβερνήτη του Παραδείσου, είµαι αναγκασµένος να οµολογήσω ότι είσαι δίκαιος και σπλαχνικός διοικητής». 119:2.7Και ύστερα ο παροδικός αυτός κυβερνήτης του επαναστατηµένου συστήµατος αποχαιρέτησε τον πλανήτη της σύντοµης διοικητικής παραµονής του, ενώ την τρίτη µέρα µετά από αυτό ο Μιχαήλ εµφανίστηκε στο Σάλβιγκτον και ξανάρχισε τη διεύθυνση του σύµπαντος του Νέβαδον. Σύντοµα ακολούθησε η τρίτη ανακοίνωση της Ουβέρσα για την προωθηµένη δικαιοδοσία της κυριαρχίας και της εξουσίας του Μιχαήλ. Η πρώτη αναγγελία έγινε τον καιρό της άφιξής του στο Νέβαδον, η δεύτερη εκδόθηκε αµέσως µετά την ολοκλήρωση της εµφάνισης σαν Μελχισεδέκ, και τώρα η τρίτη ακολουθεί µε τον τερµατισµό της δεύτερης ή Λανοναντέκ αποστολής. 3. Η ΤΡΙΤΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 119:3.1Το ανώτατο συµβούλιο του Σάλβιγκτον είχε µόλις τελειώσει τη µελέτη της αίτησης των Φορέων Ζωής, του πλανήτη 217 του συστήµατος 87 στον 61ο αστερισµό, για την αποστολή σε βοήθειά τους ενός Υλικού Υιού. Αυτός λοιπόν ο πλανήτης βρισκόταν σε ένα σύστηµα κατοικηµένων κόσµων όπου είχε χαθεί ένας άλλος Κυβερνήτης Συστήµατος, η δεύτερη παρόµοια εξέγερση σε όλο το Νέβαδον µέχρι εκείνη την εποχή. 119:3.2Κατόπιν

αιτήσεως του Μιχαήλ η ενέργεια, από την παράκληση των Φορέων Ζωής του πλανήτη αυτού, αναβλήθηκε εν αναµονή της µελέτης από τον Εµµανουήλ και της αναφοράς του επί τούτης. Αυτή ήταν µια µη κανονική διαδικασία, και θυµάµαι καλά πως όλοι µας προβλέψαµε κάτι ασυνήθιστο, και δεν µείναµε για πολύ σε εκκρεµότητα. Ο Μιχαήλ προχώρησε αναθέτοντας τη διεύθυνση του σύµπαντος στα χέρια του Εµµανουήλ, ενώ εµπιστεύθηκε τη διοίκηση των ουράνιων δυνάµεων στο Γαβριήλ, και έχοντας µε αυτό τον τρόπο απαλλαγεί από τα διοικητικά του καθήκοντα, αποχαιρέτησε το Συµπαντικό Μητρικό Πνεύµα και χάθηκε από το πεδίο αποστολών του Σάλβιγκτον ακριβώς όπως είχε κάνει στις δυο προηγούµενες περιπτώσεις. 119:3.3Και όπως αναµενόταν, την τρίτη µέρα µετά από αυτό εµφανίστηκε, απροειδοποίητα, στο αρχηγείο του κόσµου του συστήµατος 87 του αστερισµού 61, ένας άγνωστος Υλικός Υιός, συνοδευόµενος από ένα µοναχικό σεκοναφείµ, διαπιστευµένος από του Αρχαίους των Ηµερών της Ουβέρσα, και εγκεκριµένος από τον Εµµανουήλ του Σάλβιγκτον. Πάραυτα, ο εν ενεργεία Κυβερνήτης Συστήµατος διόρισε αυτόν τον καινούργιο και µυστηριώδη Υλικό Υιό να ενεργεί σαν Πλανητικός Πρίγκιπας του 217 κόσµου και αυτός ο διορισµός επικυρώθηκε αµέσως από τους Ύψιστους του αστερισµού 61. 119:3.4Έτσι αυτός ο µοναδικός Υλικός Υιός άρχισε τη δύσκολη σταδιοδροµία του σε ένα κόσµο σε καραντίνα εξ αιτίας αποστασίας και εξέγερσης, που βρισκόταν σ’ ένα καταπονηµένο σύστηµα χωρίς κάποια άµεση επικοινωνία µε το εξωτερικό σύµπαν, εργαζόµενος µόνος του για πάνω από µια ολόκληρη γενιά πλανητικού χρόνου. Ο επείγουσας ανάγκης Υλικός Υιός πραγµατοποίησε τη µετάνοια και την ανάκτηση του προκαθορισµένου Πλανητικού Πρίγκιπα και όλου του επιτελείου του και έγινε µάρτυρας της αποκατάστασης του πλανήτη στη νόµιµη υπηρεσία της Παραδείσιας αρχής όπως αυτή θεµελιώνεται στα τοπικά σύµπαντα. Την κατάλληλη εποχή έφτασαν ένας Υλικός Υιός και µια Κόρη στον ανανεωµένο και απολυτρωµένο κόσµο, και όταν εγκαταστάθηκαν δεόντως σαν ορατοί πλανητικοί κυβερνήτες, ο παροδικός ή επειγούσης φύσεως Πλανητικός Πρίγκιπας

Page 44

Provided by: www.urantia.info


αποχαιρέτησε επίσηµα, εξαφανιζόµενος µια µέρα µεσηµέρι. Την τρίτη µέρα µετά από αυτό, ο Μιχαήλ εµφανίστηκε στη συνηθισµένη του θέση στο Σάλβιγκτον, και πολύ σύντοµα η υπερσυµπαντική εκποµπή έδωσε την τέταρτη ανακοίνωση των Αρχαίων των Ηµερών που ανάγγελλε την περαιτέρω πρόοδο της κυριαρχίας του Μιχαήλ στο Νέβαδον. 119:3.5Λυπάµαι που δεν έχω την έγκριση να αφηγηθώ την υποµονή, τη γενναιότητα και την ικανότητα µε τις οποίες αυτός ο Υλικός Υιός αντιµετώπισε τις δύσκολες καταστάσεις πάνω σ’ αυτό τον ευρισκόµενο σε σύγχιση πλανήτη. Η επανόρθωση αυτού του αποµονωµένου κόσµου είναι ένα από τα πιο όµορφα και συγκινητικά κεφάλαια των χρονικών σωτηρίας σε ολόκληρο το Νέβαδον. Με το τέλος αυτής της αποστολής έγινε προφανές στο Νέβαδον γιατί ο αγαπηµένος τους κυβερνήτης διάλεξε να ασχοληθεί µε αυτές τις επαναλαµβανόµενες ενσωµατώσεις µε τη µορφή κάποιας υποδεέστερης τάξης νοηµόνων όντων. 119:3.6Οι εµφανίσεις του Μιχαήλ σαν Υιός Μελχισεδέκ, µετά σαν Υιός Λανοναντέκ και µετά σαν Υλικός Υιός είναι όλες το ίδιο µυστηριώδεις και πέραν εξηγήσεως. Σε κάθε περίπτωση εµφανίστηκε ξαφνικά και σαν ένα πλήρως αναπτυγµένο άτοµο της οµάδας ενσωµάτωσης. Το µυστήριο τέτοιων ενσαρκώσεων δεν θα γίνει ποτέ γνωστό παρά σ’ εκείνους που έχουν πρόσβαση στον εσώτερο κύκλο των αναφορών στην ιερή σφαίρα του Σονάριγκτον. 119:3.7Ποτέ, µετά από αυτή τη θαυµάσια εµφάνιση σαν Πλανητικού Πρίγκιπα ενός κόσµου σε αποµόνωση και εξέγερση, δεν προσπάθησε κανένας Υλικός Υιός ή Κόρη στο Νέβαδον να παραπονεθεί για το ανατεθειµένο έργο του ή να βρει σφάλµα στις δυσκολίες της πλανητικής του αποστολής. Για πάντα γνωρίζουν οι Υλικοί Υιοί ότι στο Δηµιουργό Υιό του σύµπαντος βρίσκουν έναν γεµάτο κατανόηση κυβερνήτη και ένα συµπονετικό φίλο, έναν που «σε όλα τα σηµεία ελέγχθηκε και δοκιµάστηκε», όπως και αυτοί πρέπει επίσης να ελεγχθούν και να δοκιµαστούν. 119:3.8Κάθε µια από αυτές τις αποστολές ακολουθήθηκε από µια εποχή αυξηµένης υπηρεσίας και νοµιµότητας ανάµεσα σε όλες τις ουράνιες οντότητες συµπαντικής προέλευσης, ενώ κάθε διαδοχική εποχή ενσωµάτωσης χαρακτηρίστηκε από πρόοδο και βελτίωση σε όλες τις µεθόδους συµπαντικής διοίκησης και σε όλες τις τεχνικές διακυβέρνησης. Μετά από αυτή την ενσωµάτωση κανένας Υλικός Υιός ή Κόρη δεν συµµετείχε εν γνώσει του σε εξέγερση κατά του Μιχαήλ. Τον αγαπούν και τον τιµούν πολύ αφοσιωµένα για να τον αρνηθούν συνειδητά. Μόνο µέσα από την κατεργαριά και τη σοφιστεία οι Αδάµ της πρόσφατης εποχής χάθηκαν από ανώτερες µορφές επαναστατικών προσωπικοτήτων. 4. Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 119:4.1Ήταν κατά το τέλος ενός από τα περιοδικά χιλιετή προσκλητήρια της Ουβέρσα, που ο Μιχαήλ προχώρησε στην ανάθεση της διακυβέρνησης του Νέβαδον στα χέρια του Εµµανουήλ και του Γαβριήλ. Και φυσικά, ενθυµούµενοι τι είχε συµβεί σε περασµένους καιρούς που ακολούθησαν µια τέτοια πράξη, προετοιµαστήκαµε όλοι να παραστούµε µάρτυρες της εξαφάνισης του Μιχαήλ για την τέταρτη αποστολή ενσωµάτωσής του, και δεν περιµέναµε πολύ, γιατί σύντοµα αναχώρησε για το πεδίο αποστολών του Σάλβιγκτον και χάθηκε από τα µάτια µας. 119:4.2Την τρίτη µέρα µετά από αυτή την εξαφάνιση για ενσωµάτωση, παρατηρήσαµε στις συµπαντικές γνωστοποιήσεις προς την Ουβέρσα, αυτές τις σηµαντικές ξεχωριστές ειδήσεις από το σεραφικό αρχηγείο του Νέβαδον: «Ανακοινώνοντας την απροειδοποίητη άφιξη ενός αγνώστου σεραφείµ, συνοδευόµενου από ένα µοναχικό σουπερναφείφ και τον Γαβριήλ του Σάλβιγκτον, αυτό το µη καταχωρηµένο σεραφείµ πιστοποιείται από την τάξη του Νέβαδον

Page 45

Provided by: www.urantia.info


και φέρνει τα διαπιστευτήρια από τους Αρχαίους των Ηµερών της Ουβέρσα, πιστοποιηµένα από τον Εµµανουήλ του Σάλβιγκτον. Αυτό το σεραφείµ υπόκειται σε δοκιµασία σαν να ανήκει στην υπέρτατη τάξη των αγγέλων του τοπικού συστήµατος και έχει ήδη εκχωρηθεί στο σώµα των συµβούλων-διδασκάλων». 119:4.3Ο Μιχαήλ ήταν απών από το Σάλβιγκτον κατά τη διάρκεια αυτής της σεραφικής ενσωµάτωσης, για µια περίοδο πάνω από σαράντα κανονικά συµπαντικά χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτού του καιρού ήταν διορισµένος σαν σεραφικός σύµβουλος-διδάσκαλος, αυτό που εσείς αποκαλείτε ιδιαίτερο γραµµατέα, είκοσι έξι διαφορετικών ανωτέρων διδασκάλων, που εργαζόντουσαν σε είκοσι δύο διαφορετικούς κόσµους. Το τελευταίο ή τερµατικό έργο του ήταν σαν διορισµένος σύµβουλος και βοηθός σε µια αποστολή ενσωµάτωσης ενός Τριαδικού Διδασκάλου Υιού στον κόσµο 462 του συστήµατος 84 του 3ου αστερισµού στο σύµπαν του Νέβαδον. 119:4.4Ποτέ, σε όλη τη διάρκεια των επτά χρόνων αυτής της αποστολής, δεν πείστηκε πλήρως ο Τριαδικός Διδάσκαλος Υιός για την ταυτότητα του σεραφικού βοηθού του. Όντως, όλα τα σεραφείµ, όλη εκείνη την εποχή αντιµετωπίζονταν µε περίεργο ενδιαφέρον και λεπτοµερή έρευνα. Όλοι µας γνωρίζαµε πολύ καλά ότι ο αγαπηµένος µας Κυβερνήτης βρισκόταν έξω στο σύµπαν, µεταµφιεσµένος σε σεραφείµ, αλλά ποτέ δεν µπορούσαµε να είµαστε τελείως σίγουροι για την ταυτότητά του. Ποτέ δεν αναγνωρίστηκε κατηγορηµατικά µέχρι την ώρα του διορισµού του στην αποστολή ενσωµάτωσης αυτού του Τριαδικού Διδασκάλου Υιού. Όµως πάντοτε καθ’ όλη εκείνη την εποχή, τα ύψιστα σεραφείµ τα αντιµετώπιζαν µε ειδική φροντίδα, από φόβο µήπως και κάποιος από εµάς βρισκόταν απροειδοποίητα φιλοξενούµενος του Κυβερνήτη του σύµπαντος, σε µια αποστολή ενσωµάτωσής του σε δηµιούργηµα. Και έτσι ήταν παντοτινή αλήθεια, σχετικά µε τους αγγέλους, ότι ο Δηµιουργός και Κυρίαρχός τους είχε «σε όλα τα σηµεία δοκιµαστεί και ελεγχθεί µε τη µορφή σεραφικής προσωπικότητας». 119:4.5Καθώς αυτές οι διαδοχικές ενσωµατώσεις έπαιρναν µέρος σταδιακά στη φύση των κατώτερων µορφών συµπαντικής ζωής, ο Γαβριήλ γινόταν όλο και περισσότερο συνεργάτης αυτών των περιπετειών ενσάρκωσης, λειτουργώντας σαν συµπαντικός σύνδεσµος ανάµεσα στον ενσωµατωµένο Μιχαήλ και στον εν ενεργεία συµπαντικό κυρίαρχο, τον Εµµανουήλ. 119:4.6Ο Μιχαήλ λοιπόν πέρασε µέσα από τις εµπειρίες ενσωµάτωσης τριών τάξεων Υιών του δηµιουργηµένου σύµπαντός του: τους Μελχισεδέκ, τους Λανοναντέκ και τους Υλικούς Γιους. Στη συνέχεια καταδέχτηκε να προσωποποιηθεί µε τη µορφή της αγγελικής ζωής, σαν ύψιστο σεραφείµ, προτού στρέψει την προσοχή του στις ποικίλες φάσεις της ανοδικής καριέρας των κατωτέρων µορφών δηµιουργηµάτων, των εξελισσόµενων θνητών του χωροχρόνου. 5. Η ΠΕΜΠΤΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 119:5.1Λίγο πάνω από τριακόσια εκατοµµύρια χρόνια πριν, όπως υπολογίζεται ο χρόνος στην Ουράντια, γινήκαµε µάρτυρες µιας άλλης από εκείνες τις µεταβιβάσεις συµπαντικής εξουσίας στον Εµµανουήλ και παρακολουθήσαµε τις προετοιµασίες του Μιχαήλ για αναχώρηση. Αυτή η ευκαιρία ήταν διαφορετική από τις προηγούµενες στο ότι αυτός ανακοίνωσε ότι προορισµός του ήταν το αρχηγείο της Ουβέρσας του υπερσύµπαντος του Όρβοντον. Την κατάλληλη ώρα ο Κυβερνήτης µας αναχώρησε, αλλά οι ανακοινώσεις του υπερσύµπαντος δεν έκαναν ποτέ αναφορά για την άφιξη του Μιχαήλ στην αυλή των Αρχαίων των Ηµερών. Αµέσως µετά την αναχώρησή του από το Σάλβιγκτον εµφανίστηκε

Page 46

Provided by: www.urantia.info


στις εκποµπές της Ουβέρσα αυτή η σηµαντική ανακοίνωση: «Έφτασε σήµερα ένας µη αναγγελθείς και µη καταχωρηµένος ανοδικός προσκυνητής θνητής προέλευσης από το σύµπαν του Νέβαδον, πιστοποιηµένος από τον Εµµανουήλ του Σάλβιγκτον και συνοδευόµενος από τον Γαβριήλ του Νέβαδον. Αυτή η µη αναγνωρισµένη ύπαρξη εµφανίζει την ιδιότητα ενός αληθινού πνεύµατος και το καλωσορίσαµε στη συντροφιά µας». 119:5.2Αν επισκεπτόσαστε την Ουβέρσα σήµερα, θα ακούγατε την αφήγηση των ηµερών όταν ο Έβεντοδ διέµενε εκεί, αυτός ο ιδιαίτερος και άγνωστος προσκυνητής του χωροχρόνου, γνωστός στην Ουβέρσα µε αυτό το όνοµα. Και αυτός ο ανοδικός θνητός, µια τουλάχιστον υπέροχη προσωπικότητα µε τη µορφή της πνευµατικής κατάστασης των ανοδικών θνητών, έζησε και εργάστηκε στην Ουβέρσα για µια περίοδο έντεκα ετών, κανονικού χρόνου Όρβοντον. Η ύπαρξη αυτή έλαβε την αποστολή και εκπλήρωσε τα καθήκοντα ενός θνητού πνεύµατος από κοινού µε τους συντρόφους του από τα ποικίλα τοπικά σύµπαντα του Όρβοντον. Σε «όλα τα σηµεία ελέγχθηκε και δοκιµάστηκε όπως οι σύντροφοί του», και σε όλες τις περιπτώσεις αποδείχτηκε άξιος της εµπιστοσύνης και της σιγουριάς των ανωτέρων του, ενώ αδιαλείπτως απολάµβανε το σεβασµό και τον πιστό θαυµασµό των πνευµάτων συντρόφων του. 119:5.3Στο Σάλβιγκτον παρακολουθούσαµε τη σταδιοδροµία αυτού του πνεύµατος προσκυνητή µε ενδιαφέρον µεγίστου βαθµού, γνωρίζοντας πολύ καλά, από την παρουσία του Γαβριήλ, ότι εκείνο το µετριόφρον και ακαταχώρητο πνεύµα-προσκυνητής δεν ήταν άλλος από τον ενσωµατωµένο κυβερνήτη του τοπικού µας συστήµατος. Αυτή η πρώτη εµφάνιση του Μιχαήλ, ενσαρκωµένου στο ρόλο της ιδιότητας της θνητής εξέλιξης ήταν ένα γεγονός που συγκίνησε και σκλάβωσε όλο το Νέβαδον. Είχαµε ακούσει για τέτοια πράγµατα αλλά τώρα τα παρατηρούσαµε. Εµφανίστηκε στην Ουβέρσα σαν ένα τέλεια αναπτυγµένο και πλήρως εκπαιδευµένο θνητό πνεύµα και σαν τέτοιο, συνέχισε τη σταδιοδροµία του µέχρι την περίσταση της ανόδου ενός συνόλου ανοδικών πιστών στη Χαβόνα, επί της οποίας συνοµίλησε µε τους Αρχαίους των Ηµερών και αµέσως, µε τη συνοδεία του Γαβριήλ, χαιρέτησε ξαφνικά και χωρίς τελετές την Ουβέρσα, εµφανιζόµενος λίγο µετά στη συνηθισµένη θέση του στο Σάλβιγκτον. 119:5.4Μόνο µετά την ολοκλήρωση αυτής της ενσωµάτωσης καταλάβαµε επιτέλους ότι ο Μιχαήλ ήταν πιθανότατα αυτός που ενσαρκωνόταν µε τη µορφή των ποικίλων τάξεων συµπαντικών οντοτήτων του, από τους ανώτατους Μελχισεδέκ µέχρι τους θνητούς από σάρκα και αίµα στους εξελισσόµενους κόσµους του χωροχρόνου. Την εποχή περίπου εκείνη οι σχολές των Μελχισεδέκ άρχισαν να διδάσκουν την πιθανότητα του Μιχαήλ να ενσαρκωθεί κάποτε σαν θνητός µε σάρκα, και έγιναν πολλές υποθέσεις για τη δυνατή τεχνική µιας τόσο ανεξήγητης ενσωµάτωσης. Το ότι ο Μιχαήλ είχε εµφανιστεί προσωπικά στο ρόλο ενός ανερχόµενου θνητού προσέδωσε νέο και πρόσθετο ενδιαφέρον στο όλο σχέδιο της προόδου µιας ύπαρξης σε όλη τη διαδροµή µέσα από το τοπικό σύµπαν και το υπερσύµπαν. 119:5.5Ακόµα, η τεχνική αυτών των διαδοχικών ενσωµατώσεων παρέµεινε ένα µυστήριο. Ακόµα και ο Γαβριήλ οµολογεί ότι δεν κατανοεί τη µέθοδο µε την οποία µπορεί αυτός ο Παραδείσιος Υιός και συµπαντικός Δηµιουργός να πάρει την προσωπικότητα και να ζήσει τη ζωή µιανής από τις δηµιουργηµένες υπάρξεις του. 6. Η ΕΚΤΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ

Page 47

Provided by: www.urantia.info


119:6.1Τώρα

που όλο το Σάλβιγκτον ήταν εξοικειωµένο µε τα προκαταρκτικά µιας επικείµενης ενσωµάτωσης, ο Μιχαήλ συγκάλεσε τους διαµένοντες στον αρχηγικό πλανήτη και, για πρώτη φορά, ξεδίπλωσε το εναποµείναν σχέδιο ενσάρκωσης, αναγγέλλοντας ότι θα άφηνε σύντοµα το Σάλβιγκτον µε σκοπό να αναλάβει την καριέρα των µοροντιανών θνητών στις αυλές των Υψίστων Πατέρων στον αρχηγικό πλανήτη του πέµπτου αστερισµού. Και µετά ακούσαµε για πρώτη φορά την αναγγελία ότι η έβδοµη και τελευταία ενσωµάτωση θα γινόταν σε κάποιο εξελικτικό κόσµο µε τη µορφή της θνητής σάρκας. 119:6.2Πριν αφήσει το Σάλβιγκτον για την έκτη ενσωµάτωση, ο Μιχαήλ µίλησε στους συγκεντρωµένους κατοίκους της σφαίρας και αναχώρησε απόλυτα ορατός από τον καθένα, συνοδευόµενος από ένα µοναχικό σεραφείµ και το Λαµπρό Πρωινό Αστέρι του Νέβαδον. Ενώ η διεύθυνση του σύµπαντος εµπιστεύθηκε πάλι στον Εµµανουήλ, υπήρξε µια ευρύτερη κατανοµή διοικητικών ευθυνών. 119:6.3Ο Μιχαήλ εµφανίστηκε στο αρχηγείο του πέµπτου αστερισµού έχοντας πλήρως αποκτήσει την ανερχόµενη ιδιότητα των µοροντιανών θνητών. Λυπάµαι που µου απαγορεύεται να αποκαλύψω τις λεπτοµέρειες αυτής της ακαταχώρητης µοροντιανής θνητής σταδιοδροµίας, γιατί ήταν µια από τις πιο καταπληκτικές και θαυµαστές εποχές στην εµπειρία των ενσωµατώσεων του Μιχαήλ, µη εξαιρουµένης και της δραµατικής και τραγικής παραµονής του στην Ουράντια. Αλλά ανάµεσα στους πολλούς περιορισµούς που µου επεβλήθησαν στην ανάληψη αυτής της αποστολής, είναι ένας ο οποίος µου απαγορεύει να αναλάβω την αποκάλυψη των λεπτοµερειών αυτής της υπέροχης σταδιοδροµίας του Μιχαήλ σαν µοροντιανού θνητού του Εντάντουµ. 119:6.4Όταν ο Μιχαήλ επέστρεψε από αυτή τη µοροντιανή ενσωµάτωση, έγινε φανερό σε όλους µας ότι ο Δηµιουργός µας είχε γίνει µια συντροφική ύπαρξη, ότι ο Συµπαντικός Κυβερνήτης ήταν επίσης ο φίλος και συµπονετικός βοηθός ακόµα και της πιο χαµηλής µορφής δηµιουργηµένης διάνοιας της επικράτειάς του. Είχαµε προσέξει αυτή την προοδευτική απόκτηση των απόψεων των δηµιουργηµάτων στη διοίκηση του σύµπαντος πριν από αυτή, γιατί αυτό εµφανιζόταν σταδιακά, αλλά έγινε πιο εµφανές µετά τη συµπλήρωση της µοροντιανής ενσωµάτωσης, και ακόµα περισσότερο µετά την επιστροφή του από τη σταδιοδροµία τού γιου τού µαραγκού στην Ουράντια. 119:6.5Είχαµε πληροφορηθεί εκ των προτέρων από τον Γαβριήλ για την ώρα της αποδέσµευσης από την µοροντιανή ενσωµάτωση, και συνεπώς ορίσαµε µια αρµόζουσα υποδοχή στο Σάλβιγκτον. Εκατοµµύρια επί εκατοµµυρίων όντα συγκεντρώθηκαν από τους αρχηγικούς κόσµους των αστερισµών του Νέβαδον, και µια πλειοψηφία κατοίκων γειτονικών προς το Σάλβιγκτον κόσµων είχε µαζευτεί για να τον καλωσορίσει πίσω στην αρχηγία του σύµπαντός του. Σε απάντηση των πολλών λόγων υποδοχής και εκφράσεων εκτίµησης ενός Κυβερνήτη που τόσο ζωτικά ενδιαφερόταν για τα δηµιουργήµατά του, αυτός απάντησε µόνο: «Είχα πάει απλά για τις υποθέσεις του Πατέρα µου. Εκτελώ µόνο την επιθυµία των Παραδείσιων Υιών που αγαπούν και θέλουν πολύ να κατανοούν τα δηµιουργήµατά τους». 119:6.6Αλλά από εκείνη την ηµέρα µέχρι την ώρα που ο Μιχαήλ επιβιβάστηκε για την περιπέτειά του στην Ουράντια σαν Γιος του Ανθρώπου, όλο το Νέβαδον συνέχισε να συζητάει τα πολλά ανδραγαθήµατα του Κυβερνήτη Κυριάρχου τους, όπως αυτός εργάστηκε στο Εντάντουµ, ενσαρκωµένος σαν µοροντιανός θνητός εξελικτικής ανόδου, δοκιµαζόµενος σε όλα τα σηµεία όπως οι σύντροφοί του, που συγκεντρώνονται από τους υλικούς κόσµους όλου του αστερισµού της διαµονής του.

Page 48

Provided by: www.urantia.info


7. Η ΕΒΔΟΜΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 119:7.1Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια προσµέναµε όλοι την έβδοµη και τελευταία ενσωµάτωση του Μιχαήλ. Ο Γαβριήλ µας είχε διδάξει ότι αυτή η τελική ενσωµάτωση θα γινόταν µε τη µορφή της θνητής σάρκας, αλλά ήµασταν τελείως αδαείς για την ώρα, τον τόπο και τον τρόπο αυτής της καταπληκτικής περιπέτειας. 119:7.2Η δηµόσια ανακοίνωση ότι ο Μιχαήλ είχε επιλέξει την Ουράντια σαν θέατρο της τελικής του ενσωµάτωσης έγινε αµέσως µετά που µάθαµε για την παράβαση του Αδάµ και της Εύας. Και έτσι, για πάνω από τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια, ο κόσµος σας κατείχε µια πολύ ελκυστική θέση στα συµβούλια όλου του σύµπαντος. Δεν υπήρχε µυστικότητα (εκτός από το µυστήριο της ενσάρκωσης) συνδυαζόµενη µε οποιοδήποτε στάδιο της Ουραντιανής ενσωµάτωσης. Από την αρχή µέχρι το τέλος, µέχρι την τελική και θριαµβευτική επιστροφή του Μιχαήλ στο Σάλβικγτον σαν ύψιστος Συµπαντικός Κυβερνήτης, υπήρχε άπλετη συµπαντική δηµοσιότητα όλων εκείνων που συνέβησαν στο µικρό αλλά πολύ τιµηµένο κόσµο σας. 119:7.3Ενώ πιστεύαµε ότι αυτή θα ήταν η µέθοδος, ποτέ δεν µάθαµε, µέχρι την ώρα του ίδιου του γεγονότος, ότι ο Μιχαήλ θα εµφανιζόταν στη γη σαν ένα αβοήθητο βρέφος της πλάσης. Μέχρι τότε εµφανιζόταν πάντα σαν ένα πλήρως αναπτυγµένο άτοµο της οµάδας προσωπικοτήτων της επιλογής ενσωµάτωσης, και ήταν µια συγκλονιστική ανακοίνωση η οποία έγινε γνωστή από το Σάλβιγκτον που έλεγε ότι το µωρό της Βηθλεέµ είχε γεννηθεί στην Ουράντια. 119:7.4Εµείς τότε δεν αντιληφθήκαµε µόνο, ότι ο Δηµιουργός και φίλος µας έκανε το πιο επισφαλές βήµα σε όλη τη σταδιοδροµία του, προφανώς ρισκάροντας τη θέση του και την εξουσία του σε αυτή την ενσωµάτωση σαν αβοήθητο βρέφος, αλλά καταλάβαµε επίσης ότι η εµπειρία του σε αυτή την τελική και θνητή ενσωµάτωση θα τον ενθρόνιζε σαν αδιαφιλονίκητο και ύψιστο κυβερνήτη του σύµπαντος του Νέβαδον. Για ένα τρίτο του αιώνα γήινου χρόνου όλα τα µάτια σε όλα τα µέρη του τοπικού αυτού σύµπαντος ήταν εστιασµένα στην Ουράντια. Όλες οι οντότητες αντιλήφθησαν ότι η τελευταία ενσωµάτωση ήταν σε ανάπτυξη και επειδή γνωρίζαµε από παλιά για την επανάσταση του Λούσιφερ στη Σατάνια και για την πολιτική δυσαρέσκεια του Καλιγάστια στην Ουράντια, εννοήσαµε πολύ καλά τη σφοδρότητα του αγώνα ο οποίος θα ακολουθούσε, όταν ο κυβερνήτης µας θα καταδεχόταν να ενσαρκωθεί στην Ουράντια µε την ταπεινή µορφή και µοιάζοντας µε θνητό. 119:7.5Ο Τζόσουα µπεν Ιωσήφ, το Ιουδαίο µωρό, συνελήφθη και γεννήθηκε στον κόσµο ακριβώς όπως όλα τα άλλα µωρά πριν και µετά εκτός του ότι αυτό το µωρό ήταν η ενσάρκωση του Μιχαήλ του Νέβαδον, ενός θεϊκού Υιού του Παραδείσου και δηµιουργού όλου του τοπικού αυτού σύµπαντος πραγµάτων και όντων. Και το µυστήριο αυτό της ενσάρκωσης της Θεότητας µε την ανθρώπινη µορφή του Ιησού, µε άλλα λόγια έχοντας σωµατική προέλευση στον κόσµο, θα παραµείνει για πάντα άλυτο. Ακόµα και στην αιωνιότητα δεν θα µάθετε ποτέ την τεχνική και τη µέθοδο της ενσάρκωσης του Δηµιουργού µε τη µορφή και την οµοιότητα των δηµιουργηµάτων του. Αυτό είναι το µυστικό του Σονάριγκτον, και τέτοια µυστήρια είναι αποκλειστική κατοχή εκείνων των θεϊκών Υιών που πέρασαν µέσα από την εµπειρία της ενσωµάτωσης. 119:7.6Μερικοί σοφοί άνδρες της γης γνώριζαν την επικείµενη άφιξη του Μιχαήλ. Μέσα από τις επαφές τού ενός κόσµου µε τον άλλο, αυτοί οι σοφοί άνδρες µε πνευµατική ενόραση έµαθαν για την προσεχή ενσωµάτωση του Μιχαήλ στην Ουράντια. Και τα σεραφείµ, µέσα

Page 49

Provided by: www.urantia.info


από τις ενδιάµεσες υπάρξεις, το ανακοίνωσαν σε µια οµάδα Χαλδαίων ιερέων των οποίων αρχηγός ήταν ο Άρντνον. Αυτοί οι άνθρωποι του Θεού επισκέφθηκαν το νεογέννητο παιδί. Το µόνο υπερφυσικό γεγονός που συνδυάστηκε µε τη γέννηση του Ιησού ήταν αυτή η αναγγελία στον Άρντνον και τους συνεργάτες του από το σεραφείµ του προηγούµενου εντάλµατος στον Αδάµ και την Εύα στον πρώτο κήπο. 119:7.7Οι γήινοι γονείς του Ιησού ήταν µέσοι άνθρωποι των ηµερών τους και της γενιά τους, και αυτός ο ενσαρκωµένος Γιος του Θεού γεννήθηκε µε τον τρόπο αυτό από γυναίκα και ανατράφηκε µε το συνηθισµένο τρόπο των παιδιών εκείνης της φυλής και εποχής. 119:7.8Η ιστορία της παραµονής του Μιχαήλ στην Ουράντια, η αφήγηση της θνητής ενσωµάτωσης του Δηµιουργού Υιού στον κόσµο σας, είναι θέµα πέραν από την εµβέλεια και το σκοπό αυτής της διήγησης. 8. Η ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ 119:8.1Μετά την τελική και επιτυχή ενσωµάτωση του Μιχαήλ στην Ουράντια, αυτός έγινε όχι µόνο δεκτός από τους Αρχαίους των Ηµερών σαν κυβερνήτης κυρίαρχος του Νέβαδον, αλλά αναγνωρίστηκε επίσης από το Συµπαντικό Πατέρα σαν ο εγκατεστηµένος διευθυντής του τοπικού σύµπαντος της δικής του δηµιουργίας. Με την επιστροφή του στο Σάλβιγκτον αυτός ο Μιχαήλ, ο Γιος του Ανθρώπου και ο Γιος του Θεού, ανακηρύχτηκε καθορισµένος κυρίαρχος του Νέβαδον. Από την Ουβέρσα ήρθε η όγδοη ανακοίνωση της κυριαρχίας του Μιχαήλ, ενώ από τον Παράδεισο έφτασε από κοινού η ανακήρυξη τού Συµπαντικού Πατέρα και του Αιώνιου Υιού που καθιστούσε αυτή την ένωση του Θεού και του ανθρώπου ανεξάρτητη αρχή του σύµπαντος και δίνοντας εντολή στην Ένωση των Ηµερών που είχε έδρα το Σάλβιγκτον να δηλώσει την πρόθεσή του να αποσυρθεί στον Παράδεισο. Οι Πιστοί των Ηµερών στο αρχηγείο του αστερισµού διετάχθησαν επίσης να αποσυρθούν από τα συµβούλια των Υψίστων. Αλλά ο Μιχαήλ δεν συγκατατέθηκε στην απόσυρση των Τριαδικών Υιών από το συµβούλιο και τη συνεργασία. Τους συγκέντρωσε στο Σάλβιγκτον και προσωπικά τους ζήτησε να παραµείνουν για πάντα εν καθήκοντι στο Νέβαδον. Αυτοί δήλωσαν την επιθυµία τους να συµµορφωθούν µε το αίτηµα των προϊσταµένων τους στον Παράδεισο και µετά από λίγο εκδόθηκαν εκείνες οι εντολές του διαζυγίου µε τον Παράδεισο οι οποίες συνέδεσαν για πάντα αυτούς τους Γιους του κεντρικού σύµπαντος µε την αυλή του Μιχαήλ του Νέβαδον. 119:8.2Χρειάστηκαν σχεδόν ένα δισεκατοµµύριο Ουραντιανά χρόνια για να ολοκληρωθεί η σταδιοδροµία των ενσωµατώσεων του Μιχαήλ και να επιτευχθεί η τελική εδραίωση της ύψιστης εξουσίας του στο σύµπαν της δικής του δηµιουργίας. Ο Μιχαήλ γεννήθηκε δηµιουργός, εκπαιδεύτηκε σαν διαχειριστής, εκγυµνάστηκε σαν διοικητής αλλά χρειάστηκε να κερδίσει την κυριαρχία του µε την εµπειρία. Και έτσι έγινε γνωστός ο µικρός σας κόσµος σε όλο το Νέβαδον σαν η αρένα όπου ο Μιχαήλ ολοκλήρωσε την εµπειρία, που απαιτείται από κάθε Παραδείσιο Δηµιουργό Υιό, πριν του δοθεί απεριόριστος έλεγχος και διεύθυνση στο σύµπαν της δικής του κατασκευής. Καθώς ανέρχεστε στο τοπικό σύµπαν, θα µάθετε ακόµα περισσότερα για τα ιδεώδη των προσωπικοτήτων που είχαν σχέση µε τις προηγούµενες ενσωµατώσεις του Μιχαήλ. 119:8.3Με την ολοκλήρωση των ενσωµατώσεων µε τη µορφή των δηµιουργηµάτων του, ο Μιχαήλ όχι µόνο εδραίωνε τη δική του κυριαρχία αλλά αύξανε επίσης την αναπτυσσόµενη κυριαρχία του Θεού του Υπέρτατου. Στην πορεία αυτών των ενσωµατώσεων ο Δηµιουργός Υιός δεν ενδιαφέρθηκε µόνο για την κατιούσα εξερεύνηση των διαφόρων φύσεων των

Page 50

Provided by: www.urantia.info


δηµιουργηµένων προσωπικοτήτων, αλλά επέτυχε επίσης να αποκαλύψει τις ποικίλως διαφοροποιηµένες θελήσεις των Παραδεισένιων Θεοτήτων, των οποίων η συνθετική ενότητα, όπως αυτή αποκαλύφθηκε από τους Υπέρτατους Δηµιουργούς, είναι αποκαλυπτική του θελήµατος του Υπέρτατου Όντος. 119:8.4Αυτές οι ποικίλες όψεις των Θεοτήτων προσωποποιούνται αιωνίως στις διαφοροποιηµένες φύσεις των Επτά Κυρίαρχων Πνευµάτων, και κάθε µία ενσωµάτωση του Μιχαήλ ήταν ιδιαζόντως αποκαλυπτική µιας εκάστης αυτών των θεϊκών εκδηλώσεων. Με την ενσωµάτωση σαν Μελχισεδέκ εκδήλωσε το ενωµένο θέληµα του Πατέρα, του Υιού και του Πνεύµατος, µε την ενσωµάτωση σαν Λανοναντέκ το θέληµα του Πατέρα και του Υιού, µε την Αδαµική ενσωµάτωση αποκάλυψε το θέληµα του Πατέρα και του Πνεύµατος, µε τη σεραφική ενσωµάτωση το θέληµα του Υιού και του Πνεύµατος, µε την ενσωµάτωση σαν θνητός στην Ουβέρσα απεικόνισε το θέληµα του Συνενωµένου Δράστη, µε την ενσωµάτωση σαν θνητός της µορόντια το θέληµα του Αιώνιου Υιού, και µε την ενσωµάτωση σαν θνητός της Ουράντια έζησε το θέληµα του Συµπαντικού Πατέρα, όπως ένας θνητός µε σάρκα και αίµα. 119:8.5Η ολοκλήρωση αυτών των επτά ενσωµατώσεων είχε σαν αποτέλεσµα την απελευθέρωση της ανώτατης κυριαρχίας του Μιχαήλ και επίσης τη δηµιουργία της δυνατότητας της κυριαρχίας του Υπέρτατου στο Νέβαδον. Σε καµία από τις ενσωµατώσεις του ο Μιχαήλ δεν αποκάλυψε το Θεό τον Υπέρτατο, αλλά η συνολική αποτίµηση και των επτά ενσωµατώσεων είναι µια νέα αποκάλυψη στο Νέβαδον, του Υπέρτατου Όντος. 119:8.6Στην εµπειρία της καθόδου από το Θεό στον άνθρωπο, ο Μιχαήλ βίωνε διαδοχικά το ανέβασµα από τη µερικότητα της εκδήλωσης στην ανωτερότητα της τελικής πράξης και της τελικότητας της απελευθέρωσης του δυναµικού του για την απολυτοειδή του λειτουργία. Ο Μιχαήλ, ένας Δηµιουργός Υιός, είναι δηµιουργός του χωροχρόνου, αλλά ο Μιχαήλ σαν επταπλός Κυρίαρχος Υιός, είναι το ένα µέλος από το θεϊκό σώµα που αποτελεί τη Θεµελιώδη Τριάδα. 119:8.7Περνώντας µέσα από την εµπειρία της αποκάλυψης του θελήµατος των Επτά Κυρίαρχων Πνευµάτων της Τριάδας, ο Δηµιουργός Υιός πέρασε από την εµπειρία της αποκάλυψης του θελήµατος του Υπέρτατου. Ενεργώντας σαν αποκαλυπτής του θελήµατος του Υπέρτατου, ο Μιχαήλ µαζί µε τους άλλους Κυρίαρχους Υιούς, προσδιόρισε την ταυτότητά του αιώνια µε τον Υπέρτατο. Σ’ αυτή τη συµπαντική εποχή αποκαλύπτει τον Υπέρτατο και µετέχει στην ανάπλαση της κυριαρχίας του Υπέρτατου. Αλλά στην επόµενη συµπαντική εποχή πιστεύουµε ότι θα συνεργαστεί µε το Υπέρτατο Ον στην πρώτη εµπειρική Τριάδα για τα σύµπαντα και µέσα στα σύµπαντα του εξώτερου διαστήµατος. 119:8.8Η Ουράντια είναι ο συναισθηµατικός ιερός τόπος όλου του Νέβαδον, ο αρχηγός δέκα εκατοµµυρίων κατοικηµένων κόσµων, το θνητό σπίτι του Χριστού Μιχαήλ, κυρίαρχου όλου του Νέβαδον, λειτουργού Μελχισεδέκ στην πλάση, σωτήρα συστήµατος, Αδαµικού λυτρωτή, σεραφικού ακολούθου, συνεργάτη των ανιόντων πνευµάτων, προοδευτικού µοροντιανού, Υιού του Ανθρώπου µε τη µορφή θνητού και Πλανητικού Πρίγκιπα της Ουράντια. Και τα αρχεία σάς λένε την αλήθεια όταν αναφέρουν ότι αυτός ο ίδιος ο Ιησούς υποσχέθηκε να επιστρέψει κάποτε στον κόσµο της τελευταίας του ενσωµάτωσης, στον Κόσµο του Σταυρού. 119:8.9[Το έγγραφο αυτό, που περιγράφει τις επτά ενσωµατώσεις του Χριστού Μιχαήλ, είναι το εξηκοστό τρίτο µιας σειράς παρουσιάσεων, που ανέλαβαν πολυάριθµες οντότητες, και

Page 51

Provided by: www.urantia.info


αφηγείται την ιστορία της Ουράντια µέχρι την εποχή της εµφάνισης του Μιχαήλ στη γη µε τη µορφή των θνητών. Αυτά τα έγγραφα έχουν την εξουσιοδότηση µιας δωδεκαµελούς επιτροπής του Νέβαδον που ενεργεί υπό τη διεύθυνση του Μαντούτια Μελχισεδέκ. Υπαγορεύσαµε αυτές τι αφηγήσεις και τις βάλαµε στην Αγγλική γλώσσα, µε µια τεχνική εγκεκριµένη από τους ανωτέρους µας, το έτος 1935 µ.Χ. Ουραντιανής χρονολόγησης.] ΜΕΡΟΣ ΙV: Η Ζωή και η διδασκαλία του Ιησού ΕΓΓΡΑΦΟ 120 Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑΝΤΙΑ 120:0.1Διορισµένος από τον Γαβριήλ να επιβλέπω την επαναδιατύπωση της ζωής του Μιχαήλ όταν ήταν στην Ουράντια µε την µορφή θνητού, εγώ, ο Μελχισεδέκ διευθυντής της αποκαλυπτικής επιτροπής που έχει αναλάβει αυτό το έργο, είµαι εξουσιοδοτηµένος να παρουσιάσω την εξιστόρηση κάποιων γεγονότων που προηγήθηκαν άµεσα της άφιξης του Δηµιουργού Υιού στην Ουράντια για να ξεκινήσει την τελευταία φάση της εµπειρίας του στην συµπαντική Παρουσία (ενσάρκωση). Το να ζήσει ο ίδιος µια πανοµοιότυπη ζωή σαν αυτή που έχει επιβάλλει στις νοήµονες υπάρξεις της δικής του δηµιουργίας, παρουσιάζοντας έτσι τον εαυτό του µε την µορφή των διαφόρων τάξεων των δηµιουργηµάτων του, είναι ένα µέρος του τιµήµατος που πρέπει να πληρώσει κάθε Δηµιουργός Υιός για την πλήρη και υπέρτατη κυριαρχία του στο σύµπαν πραγµάτων και όντων που οι ίδιοι έχουν δηµιουργήσει. 120:0.2Πριν από τα γεγονότα που πρόκειται να σας περιγράψω, ο Μιχαήλ του Νέβαδον είχε ήδη χορηγήσει τον εαυτό του έξη φορές καθ οµοίωση έξι διαφορετικών τάξεων της διαφοροποιηµένης του δηµιουργίας από νοήµονα πλάσµατα. Έπειτα ετοιµάστηκε να κατέλθει στην Ουράντια µε την µορφή θνητού, της κατώτερης τάξης νοήµονων βουλητικών πλασµάτων, και, σαν θνητός στο υλικό βασίλειο, να εκτελέσει την τελική πράξη του δράµατος της επίτευξης της συµπαντικής κυριαρχίας σε συµφωνία µε τις εντολές των θεϊκών Παραδείσιων Κυβερνητών του σύµπαντος των συµπάντων. 120:0.3Κατά την διάρκεια αυτών των προηγούµενων Παρουσιών ο Μιχαήλ όχι µόνο απόκτησε την πεπερασµένη εµπειρία µιας οµάδας δηµιουργηµάτων του, αλλά απόκτησε και την ουσιαστική εµπειρία σε συνεργασία µε τον Παράδεισο που θα του συνεισέφερε στην εγκαθίδρυση της κυριαρχίας του στο δικό του σύµπαν . Οποιαδήποτε στιγµή από τον παρελθόντα τοπικό συµπαντικό χρόνο, ο Μιχαήλ θα µπορούσε να ασκήσει την προσωπική του κυριαρχία σαν Δηµιουργός Υιός και σαν Δηµιουργός Υιός θα µπορούσε να έχει κυβερνήσει το σύµπαν του µε κάποιο τρόπο της επιλογής του. Σε τέτοια περίπτωση, ο Εµµανουήλ και οι συνεταιρικοί Παραδείσιοι Υιοί θα αποχαιρετούσαν αυτό το σύµπαν. Αλλά ο Μιχαήλ δεν επιθυµούσε να κυβερνήσει το Νέβαδον αποµονωµένος, σαν Δηµιουργός Υιός. Επιθυµούσε να ανέλθει µέσα από πραγµατική εµπειρία σε συνεργατική υπακοή στην Παραδείσια Τριάδα, σε εκείνο το υψηλό επίπεδο συµπαντικής τάξης όπου θα µπορούσε να αποκτούσε την ικανότητα να κυβερνήσει το σύµπαν του και να διαχειριστεί τις υποθέσεις του µε την τελειότητα διορατικότητας και σοφίας που µερικές φορές χαρακτηρίζει την εξυψωµένη διακυβέρνηση του Ύψιστου Όντος. Δεν απέβλεπε στην τελειότητα της διακυβέρνησης σαν Δηµιουργός Υιός αλλά στην υπεροχή της διαχείρισης σαν ενσωµάτωση της συµπαντικής σοφίας και της θεϊκής εµπειρίας του Ύψιστου Όντος. 120:0.4Ο Μιχαήλ, λοιπόν, είχε διπλό σκοπό όταν έκανε αυτές τις επτά Παρουσίες στις διάφορες τάξεις των συµπαντικών πλασµάτων: Πρώτον, συµπλήρωνε την απαιτούµενη

Page 52

Provided by: www.urantia.info


εµπειρία στην κατανόηση των δηµιουργηµάτων του που απαιτείται από όλους τους Δηµιουργούς Υιούς πριν αποκτήσουν πλήρη κυριαρχία. Οποιαδήποτε στιγµή ένας Δηµιουργός Υιός µπορεί να κυβερνήσει το σύµπαν του δικαιωµατικά, αλλά να το κυβερνήσει σαν υπέρτατος αντιπρόσωπος της Παραδείσιας Τριάδας µπορεί, µόνο αφού περάσει από αυτές τις επτά Παρουσίες στο σύµπαν των δηµιουργηµάτων του. Δεύτερον, απέβλεπε στο προνόµιο της αντιπροσώπευσης της ανώτατης εξουσίας της Παραδείσιας Τριάδας που µπορεί να ασκηθεί µε την άµεση και προσωπική διακυβέρνηση ενός τοπικού σύµπαντος. Με ανάλογο τρόπο, ο Μιχαήλ, κατά την διάρκεια της εµπειρίας του σε κάθε µία από αυτές τις συµπαντικές του Παρουσίες, υπέβαλλε τον εαυτό του µε επιτυχία και εκούσια στις διαφοροποιηµένες θελήσεις των διαφόρων προσεταιρισµών των προσώπων της Παραδείσιας Τριάδας. Δηλαδή, στην πρώτη του Παρουσία υπάκουε στην συνδυασµένη θέληση του Πατέρα, του Υιού, και του Πνεύµατος¨ στην δεύτερη Παρουσία του στην θέληση του Πατέρα και του Υιού¨ στην Τρίτη του Παρουσία στην θέληση του Πατέρα και του Πνεύµατος¨ στην τέταρτη Παρουσία του στην θέληση του Υιού και του Πνεύµατος¨ στην Πέµπτη Παρουσία στην θέληση του Άπειρου Πνεύµατος¨ στην έκτη Παρουσία του στην θέληση του Αιώνιου Υιού¨ στην έβδοµη και τελευταία Παρουσία του, στην Ουράντια, στην θέληση του Συµπαντικού Πατέρα. 120:0.5Ο Μιχαήλ, λοιπόν, συνδυάζει στην προσωπική του κυριαρχία την θεία θέληση των επτάπτυχων φάσεων των συµπαντικών Δηµιουργών µε την εµπειρία της κατανόησης των πλασµάτων του τοπικού σύµπαντος.. Έτσι η διακυβέρνησή του έχει γίνει αντιπροσωπευτική της µεγαλύτερης δυνατής δύναµης και εξουσίας παρόλο που έχει αποποιηθεί όλες τις αυθαίρετες υποθέσεις. Η δύναµή του είναι απεριόριστη εφόσον προέρχεται από τον έµπειρο προσεταιρισµό του µε τις Παραδείσιες Θεότητες¨ η εξουσία του είναι αναµφισβήτητη εφόσον έχει αποκτηθεί µέσα από κανονική εµπειρία µε την µορφή των δηµιουργηµάτων του σύµπαντός του¨ η κυριαρχία του είναι υπέρτατη εφόσον περιλαµβάνει την ίδια στιγµή και την επτάπτυχη άποψη της Παραδείσιας Θεότητας και την άποψη των πλασµάτων για τον χώρο και τον χρόνο. 120:0.6Έχοντας καθορίσει τον χρόνο της τελικής του Παρουσίας και έχοντας επιλέξει τον πλανήτη όπου θα εκπληρώσει αυτό το ασυνήθιστο γεγονός, ο Μιχαήλ είχε την συνήθη συνοµιλία που συνηθίζει πριν προβεί στις Παρουσίες του, µε τον Γαβριήλ και µετά παρουσιάστηκε ενώπιον του µεγαλύτερου αδερφού του και Παραδείσιου συµβούλου, Εµµανουήλ. Όλες τις δυνάµεις που δεν είχαν απονεµηθεί στον Γαβριήλ προηγουµένως, ο Μιχαήλ τώρα τις ανέθεσε στην φύλαξη του Εµµανουήλ. Και λίγο πριν την αναχώρησή του για την ενσάρκωσή του στην Ουράντια, ο Εµµανουήλ, δεχόµενος την φύλαξη του σύµπαντος όσο θα διαρκούσε η Παρουσία του Μιχαήλ στην Ουράντια, προχώρησε στην νουθεσία γι αυτήν την Παρουσία που θα λειτουργούσε σαν οδηγός ενσάρκωσης για τον Μιχαήλ όταν θα µεγάλωνε στην Ουράντια σαν θνητός του υλικού βασιλείου. 120:0.7Θα έπρεπε να θυµόµαστε πάντα ότι ο Μιχαήλ επέλεξε να εκτελέσει αυτήν την Παρουσία µε µορφή θνητού, υπακούοντας της θέληση του Παραδείσιου Πατέρα. Ο Δηµιουργός Υιός δεν χρειαζόταν οδηγίες από κανέναν για να πετύχει αυτήν την ενσάρκωση για τον µοναδικό σκοπό της επίτευξης συµπαντικής κυριαρχίας, αλλά ξεκίνησε µε ένα πρόγραµµα αποκάλυψης του Ύψιστου που περιλάµβανε συνεργαζόµενη λειτουργία µε τις διαφοροποιηµένες θελήσεις των Παραδείσιων Θεοτήτων. Η κυριαρχία του, λοιπόν, όταν θα έχει επιτευχθεί τελεσίδικα και προσωπικά, θα περιλαµβάνει την επτάπτυχη θέληση της Θεότητας όπως µεσουρανεί στον Ύψιστο. Έτσι, τις έξι προηγούµενες φορές πήρε οδηγίες

Page 53

Provided by: www.urantia.info


από τους προσωπικούς αντιπροσώπους των διαφόρων Παραδείσιων Θεοτήτων και τους συνεργάτες τους¨ και τώρα πήρε οδηγίες από την Ένωση των Ηµερών, τον πρέσβη της Παραδείσιας Τριάδας στο τοπικό σύµπαν του Νέβαδον, που ενεργεί για λογαριασµό του Συµπαντικού Πατέρα. 120:0.8Υπήρχαν άµεσα πλεονεκτήµατα και πολύ µεγάλες ανταµοιβές που προερχόντουσαν από την πρόθεση αυτού του ισχυρού Δηµιουργού Υιού για άλλη µια φορά να υποβάλλει εκούσια τον εαυτό του στην θέληση των Παραδείσιων Θεοτήτων, αυτή τη φορά στη θέληση του Συµπαντικού Πατέρα. Με αυτήν του την απόφαση να πετύχει τέτοια «συνεταιρική υποτέλεια», ο Μιχαήλ σε αυτήν του την ενσάρκωση θα αποκτούσε την εµπειρία, όχι µόνο της φύσης των θνητών ανθρώπων, αλλά και της θέλησης του Παραδείσιου Πατέρα των πάντων. Και ακόµα, θα µπορούσε να εισέλθει σε αυτήν την µοναδική Παρουσία µε την απόλυτη επιβεβαίωση, όχι µόνο ότι ο Εµµανουήλ θα ασκούσε την πλήρη εξουσία του Παραδείσιου Πατέρα στην διακυβέρνηση του σύµπαντος κατά την διάρκεια της απουσίας του στην Ουράντια, αλλά ακόµα και µε την ενθαρρυντική γνώση ότι οι Αρχαίοι των Ηµερών του υπερσύµπαντος έχουν θεσπίσει την ασφάλεια του βασιλείου του, όλη την διάρκεια της Παρουσίας του στην Ουράντια. 120:0.9Και αυτό ήταν το σκηνικό της µνηµειώδους περίστασης όταν ο Εµµανουήλ παρουσίασε την εντολή της έβδοµης Παρουσίας. Και από αυτήν την προ της Παρουσίας χρέωση του Εµµανουήλ προς τον συµπαντικό κυβερνήτη που έπειτα έγινε ο Ιησούς από την Ναζαρέτ (Χριστός Μιχαήλ) στην Ουράντια, έλαβα την άδεια να σας παρουσιάσω τα ακόλουθα αποσπάσµατα: 1. Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ. 120:1.1« Δηµιουργέ αδερφέ µου, πρόκειται να γίνω µάρτυρας της εβδόµης και τελικής συµπαντικής σου Παρουσίας. Πολύ πιστά και άψογα έχεις ήδη εκτελέσει τις έξι προηγούµενες εντολές, και δεν έχω καµία αµφιβολία ότι θα είσαι εξίσου θριαµβευτής και σε αυτήν, την τελική σου κυριαρχική Παρουσία. Μέχρι τώρα έχεις εµφανιστεί στις σφαίρες της Παρουσίας σου σαν πλήρως αναπτυγµένη ύπαρξη της τάξης που είχες επιλέξει. Τώρα πρόκειται να εµφανιστείς στην Ουράντια, τον άτακτο και ταραγµένο πλανήτη της επιλογής σου, όχι σαν πλήρως αναπτυγµένος θνητός, αλλά σαν αβοήθητο µωρό. Αυτό, σύντροφέ µου, θα είναι µια καινούρια και αδοκίµαστη εµπειρία για σένα. Ετοιµάζεσαι να πληρώσεις το πλήρες τίµηµα της Παρουσίας και να αποκτήσεις την εµπειρία της πλήρους διαφώτισης της ενσάρκωσης ενός Δηµιουργού µε την µορφή ενός πλάσµατος. 120:1.2«Σε κάθε µία από τις προηγούµενες Παρουσίες σου εθελοντικά υπέβαλλες τον εαυτό σου στην θέληση των τριών Παραδείσιων Θεοτήτων και των θεϊκών τους συνεργατών. Από τις επτά φάσεις της θέλησης του Ύψιστου στις προηγούµενες Παρουσίες σου έχεις ήδη υποβληθεί σε όλες εκτός από το προσωπικό θέληµα του Παραδείσιου Πατέρα σου. Τώρα που επέλεξες να υποβληθείς εξ ολοκλήρου στο θέληµα του Πατέρα στην έβδοµή σου Παρουσία, εγώ, σαν προσωπικός αντιπρόσωπος του Πατέρα µας, αναλαµβάνω την απεριόριστη δικαιοδοσία του σύµπαντός σου για το διάστηµα της ενσάρκωσή σου. 120:1.3«Ξεκινώντας την Παρουσία σου στην Ουράντια, έχεις εθελοντικά απογυµνωθεί από όλη της εξωπλανητική υποστήριξή σου και την ειδική βοήθεια που θα µπορούσε να σου προσφερθεί από οποιοδήποτε πλάσµα της δικής σου δηµιουργίας. Όπως οι δηµιουργηµένοι υιοί σου στον Νέβαδον εξαρτώνται απόλυτα από σένα για ασφαλή διεξαγωγή σε όλες τους τις συµπαντικές σταδιοδροµίες, το ίδιο και εσύ πρέπει να γίνεις απόλυτα και χωρίς

Page 54

Provided by: www.urantia.info


ενδοιασµό εξαρτηµένος από τον Παραδείσιο Πατέρα σου για ασφαλή διεξαγωγή σε όλα τα άγνωστα ακόµη σκαµπανεβάσµατα της επακόλουθης θνητής σου σταδιοδροµίας. Και όταν θα έχεις τελειώσει αυτήν την εµπειρία σου από την Παρουσία σου εκεί, θα γνωρίζεις στα αλήθεια την πλήρη έννοια και την σοβαρή σηµασία της πίστης και της εµπιστοσύνης που εσύ τόσο απαρέγκλιτα απαιτείς από τα δηµιουργήµατά σου, σαν µέρος της ατοµικής τους σχέσης µε σένα σαν Δηµιουργό του τοπικού τους σύµπαντος και Πατέρα τους. 120:1.4« Κατά την διάρκεια της Παρουσίας σου στην Ουράντια δεν χρειάζεται να σε απασχολεί τίποτα, παρά µόνο η απαραβίαστη επικοινωνία ανάµεσα σε σένα και τον Παραδείσιο Πατέρα σου¨ και µε την τελειότητα µιας τέτοιας σχέσης, ο κόσµος της Παρουσίας σου, ακόµα και όλο το σύµπαν της δηµιουργίας σου, θα παρατηρήσουν µια νέα και πιο κατανοητή αποκάλυψη του Πατέρα σου και του Πατέρα µου, του Συµπαντικού Πατέρα των πάντων. Η έγνοια σου, λοιπόν, θα είναι µόνο η προσωπική σου ζωή στην Ουράντια. Εγώ θα είµαι πλήρως και επαρκώς υπεύθυνος για την ασφάλεια και την απαραβίαστη διακυβέρνηση του σύµπαντός σου από την στιγµή που θα έχεις παραιτηθεί εκούσια από την εξουσία σου µέχρι να επιστρέψεις σε µας σαν Συµπαντικός Άρχοντας, επικυρωµένος από τον Παράδεισο, και θα παραλάβεις από τα χέρια µου πάλι, όχι την δευτεροβάθµια εξουσία που µου παραδίδεις τώρα, αλλά την υπέρτατη δύναµη και δικαιοδοσία, πάνω στο σύµπαν σου. 120:1.5«Και

ότι µπορείς να γνωρίζεις µε βεβαιότητα ότι είµαι εξουσιοδοτηµένος να κάνω όλα όσα υπόσχοµαι τώρα (γνωρίζοντας πολύ καλά ότι είµαι η επιβεβαίωση ολόκληρου του Παραδείσου για την πιστή τήρηση του λόγου µου), σου αναγγέλλω ότι µου έχει µεταφερθεί µια εντολή από τους Αρχαίους των Ηµερών στην Ουβέρσα που θα αποτρέψει όλους τους πνευµατικούς κινδύνους στο Νέβαδον όλη την περίοδο της εθελοντικής σου επιχορήγησης (Παρουσίας). Από την στιγµή που θα παραδώσεις την συνειδητότητά σου, για να ξεκινήσεις την θνητή σου ενσάρκωση, µέχρι να επιστρέψεις σε µας σαν ανώτατος και αδιαµφισβήτητος άρχοντας αυτού του σύµπαντος της δικής σου δηµιουργίας και οργάνωσης, τίποτα σοβαρό δεν θα µπορεί να συµβεί σε όλο το Νέβαδον. Σε αυτό το ενδιάµεσο διάστηµα της ενσάρκωσής σου, εγώ θα τηρώ τις εντολές των Αρχαίων των Ηµερών που απεριόριστα επιβάλλουν την άµεση και αυτόµατη εξάλειψη οποιουδήποτε ενόχου για στάση ή που θα αποτολµήσει να υποκινήσει κάποια ανταρσία στο σύµπαν του Νέβαδον όσο απουσιάζεις για αυτήν σου την Παρουσία. Αδερφέ µου, λαµβάνοντας υπόψη την εξουσία του Παραδείσου που είναι έµφυτη στην παρουσία µου και έχει επαυξηθεί από την αµερόληπτη εντολή της Ουβέρσα, το σύµπαν σου και όλα τα πιστά του πλάσµατα θα είναι ασφαλή κατά την διάρκεια της Παρουσίας σου στην Ουράντια. Μπορείς να προχωρήσεις στην αποστολή σου µε την µοναδική σκέψη- την διευρυµένη αποκάλυψη του Πατέρα µας στα νοήµονα πλάσµατα του σύµπαντός σου. 120:1.6«Όπως και στις προηγούµενες Παρουσίες σου, θα σου υπενθυµίσω ότι είµαι αποδέκτης της συµπαντικής σου δικαιοδοσίας σαν αδερφός-φύλακας. Θα ασκώ όλη την εξουσία και την δύναµη στο δικό σου όνοµα. Λειτουργώ όπως θα λειτουργούσε ο Παραδείσιος Πατέρας µας και σε συµφωνία µε την απαίτησή σου ότι θα ενεργώ στην θέση σου. Και ενώ αυτά ισχύουν, όλη αυτή η µεταβιβασµένη εξουσία θα είναι πάλι δική σου όποτε κρίνεις ότι είναι η κατάλληλη στιγµή να ζητήσεις την επιστροφή σου. Η Παρουσία σου είναι εξ ολοκλήρου εθελοντική. Σαν θνητός ενσαρκωµένος στην υλική σφαίρα θα είσαι χωρίς τα ουράνια χαρίσµατά σου, αλλά όλη η δύναµη από την οποία έχεις τώρα παραιτηθεί θα µπορεί να επιστρέψει σε σένα όποτε επιλέξεις να αναλάβεις εκ νέου την συµπαντική σου εξουσία. Εάν

Page 55

Provided by: www.urantia.info


τυχόν επιλέξεις να αποκαταστήσεις την εξουσία σου και την δύναµή σου, να θυµάσαι ότι θα είναι εντελώς για «προσωπικούς» σου λόγους εφόσον εγώ θα είµαι η ζωντανή και ανώτατη απόδειξη της οποίας η παρουσία και η υπόσχεση εγγυώνται την ασφαλή διακυβέρνηση του σύµπαντός σου σε συµφωνία µε την θέληση του Πατέρα σου. Επανάσταση, όπως έχει συµβεί τρεις φορές στο Νέβαδον, δεν θα µπορεί να συµβεί όσο απουσιάζεις από το Σάλβιγκτον για αυτή σου την Παρουσία στην Ουράντια. Για την περίοδο της Παρουσίας στην Ουράντια οι Αρχαίοι των Ηµερών έχουν διατάξει ότι οποιαδήποτε στάση στο Νέβαδον θα περιλαµβάνει και τον αυτόµατο πυρήνα του αφανισµού της. 120:1.7«Όσο θα λείπεις σε αυτήν την τελική και ασυνήθιστη Παρουσία, σου εγγυώµαι (µε την συνεργασία του Γαβριήλ) την ασφαλή διακυβέρνηση του σύµπαντός σου¨ και σου αναθέτω να αναλάβεις αυτήν την βοήθεια θεϊκής αποκάλυψης και να υποβληθείς σε αυτήν την εµπειρία της τελειοποιηµένης ανθρώπινης κατανόησης. Ενεργώ για λογαριασµό του Πατέρα µου και του Πατέρα σου και σου προσφέρω την ακόλουθη νουθεσία, που θα πρέπει να σε οδηγεί στην γήινη ζωή σου καθώς θα γίνεσαι προοδευτικά γνώστης της θεϊκής αποστολής σου στην παρατεταµένη παραµονή σου στην θνητή σάρκα: 2. ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ. 120:2.1«1. Σύµφωνα µε τις συνήθειες και την πρακτική του Σονάριγκτον- σε συµµόρφωση µε τις εντολές του Αιώνιου Υιού του Παραδείσου- έχω φροντίσει µε κάθε τρόπο για την άµεση είσοδό σου στην θνητή Παρουσία εναρµονιζόµενος µε τα σχέδια που διατυπώθηκαν από σένα και τέθηκαν στην δική µου φύλαξη από τον Γαβριήλ. Θα µεγαλώσεις στην Ουράντια σαν παιδί της υλικής σφαίρας, θα συµπληρώσεις την ανθρώπινη µόρφωσή σου- όλο αυτό το διάστηµα θα βρίσκεσαι κάτω από τη θέληση του Παραδείσιου Πατέρα σου- θα ζήσεις την ζωή σου στην Ουράντια όπως έχεις αποφασίσει, θα τερµατίσεις την πλανητική παραµονή σου, και θα προετοιµαστείς για να ανέλθεις προς τον Πατέρα σου για να λάβεις από αυτόν την υπέρτατη κυριαρχία του σύµπαντός σου. 120:2.2«2. Εκτός από την γήινη αποστολή σου και την συµπαντική σου αποκάλυψη, αλλά σαν αποτέλεσµα και των δύο, σε συµβουλεύω να αναλάβεις, αφού θα έχεις συνειδητοποιήσει επαρκώς την θεϊκή σου ταυτότητα,, το επιπρόσθετο έργο του τεχνικού τερµατισµού της στάσης του Λούσιφερ στο σύστηµα της Σατάνια, και να το κάνεις αυτό σαν Υιός του Ανθρώπου¨ έτσι, σαν θνητός της υλικής σφαίρας, που µετέτρεψες την αδυναµία σου σε δύναµη µε την πίστη και την υπακοή στο θέληµα του Πατρός, προτείνω να πράξεις αυτό που αρνήθηκες επανειληµµένα να πράξεις αυθαίρετα και δεσποτικά µε την δύναµη και την εξουσία, όταν είχες αυτό το χάρισµα την στιγµή της έναρξης αυτής της αµαρτωλής και άδικης επανάστασης. Θα το θεωρούσα σαν κατάλληλη κλιµάκωση της θνητής σου Παρουσίας αν επέστρεφες σε µας σαν Υιός του Ανθρώπου, Πλανητικός Πρίγκιπας της Ουράντια, και σαν Υιός του Θεού, ανώτατος άρχοντας του σύµπαντός σου. Με την ιδιότητα του θνητού, του κατώτερου τύπου νοήµονος όντος στο Νέβαδον, να συναντήσεις και να επιδικάσεις τις βλάσφηµες αξιώσεις του Καλιγάστια και του Λούσιφερ και, µε στην υποτιθέµενη ταπεινή σου κατάσταση, να δώσεις τέλος µια και για πάντα σε αυτές τις επαίσχυντες διαστρεβλώσεις αυτών των καθαιρεµένων παιδιών του φωτός. Έχοντας επίµονα αρνηθεί να δυσφηµίσεις αυτούς τους στασιαστές ασκώντας τα προνόµια που έχεις σαν δηµιουργός, τώρα θα ήταν σωστό, µε την µορφή των κατώτερων πλασµάτων της δηµιουργίας σου, να αποσπάσεις την εξουσία από τα χέρια αυτών των καθαιρεµένων Υιών¨ και έτσι όλο σου το τοπικό σύµπαν θα αναγνωρίσει µια και για πάντα την δικαιοσύνη των πράξεών σου στο ρόλο του θνητού, πράγµατα που η ευσπλαχνία σου σε συµβούλευε να µην

Page 56

Provided by: www.urantia.info


τα πράξεις µε την ισχύ της δεσποτικής εξουσίας. Και έχοντας έτσι µε την Παρουσία σου θέσει τις βάσεις της δυνατότητας για την κυριαρχία του Ύψιστου στο Νέβαδον, θα έχεις κλείσει αποτελεσµατικά όλες τις εκκρεµείς υποθέσεις των προηγούµενων εξεγέρσεων, παρά το µεγαλύτερο ή το µικρότερο χρονικό διάστηµα που χρειάστηκε για να επιτευχθεί αυτό το έργο. Με αυτήν την πράξη οι εκκρεµείς διχόνοιες του σύµπαντός σου θα εκµηδενιστούν ουσιαστικά. Και µε την επόµενη απονοµή της ανώτατης κυριαρχίας στο σύµπαν σου, δεν θα ξανασυµβούν παρόµοιες προκλήσεις στην εξουσία σου σε κανένα τµήµα της µεγάλης προσωπικής σου δηµιουργίας. 120:2.3«3. Όταν επιτύχεις τον τερµατισµό της αποσκίρτησης της Ουράντια, όπως δεν υπάρχει καµιά αµφιβολία ότι θα το πετύχεις, σε συµβουλεύω να δεχτείς από τον Γαβριήλ την τιµή του τίτλου του «Πλανητικού Πρίγκιπα της Ουράντια» σαν αιώνια αναγνώριση από το σύµπαν σου, της τελευταίας Παρουσίας¨ και ακόµα να κάνεις τα πάντα, συνεπής µε το νόηµα της Παρουσίας σου, για να επανορθώσεις για την λύπη και την σύγχυση που έφεραν στην Ουράντια η προδοσία του Καλιγάστια και η επακόλουθη αποτυχία του Αβραάµ. 120:2.4«4. Σύµφωνα µε το αίτηµά σου, ο Γαβριήλ και όλοι οι σχετικοί θα συνεργαστούν µαζί σου για να λήξει η Παρουσία σου στην Ουράντια, όπως έχεις εκφράσει την επιθυµία σου, µε την διακήρυξη µιας απονοµής δικαιοσύνης στην υλική σφαίρα, που να συνοδεύεται µε την λήξη µιας εποχής, την ανάσταση των κοιµισµένων επιζώντων θνητών , και την θεµελίωση της επιφοίτησης του Πνεύµατος της Αλήθειας. 120:2.5«5. Όσον αφορά τον πλανήτη της Παρουσίας σου και την άµεση γενιά ανθρώπων που θα ζει εκεί το διάστηµα της θνητής παραµονής σου, σε συµβουλεύω να λειτουργήσεις σε µεγάλο βαθµό µε τον ρόλο του διδασκάλου. Πρώτα, δώσε προσοχή στην απελευθέρωση και έµπνευση της πνευµατικής φύσης του ανθρώπου. Έπειτα, διαφώτισε την συσκοτισµένη ανθρώπινη διάνοια, θεράπευσε τις ψυχές των ανθρώπων, και απελευθέρωσε το µυαλό τους από παλαιούς φόβους. Και έπειτα, σύµφωνα µε την θνητή σοφία σου, φρόντισε για την φυσική καλή κατάσταση και την υλική άνεση των αδερφών σου στην σάρκα. Ζήσε την ιδανική θρησκευόµενη ζωή για την έµπνευση και την βελτίωση όλου του σύµπαντός σου. 120:2.6«6. Στον πλανήτη της Παρουσίας σου, απελευθέρωσε πνευµατικά τους ανθρώπους τους αποµονωµένους από την ανταρσία. Στην Ουράντια, κάνε άλλη µια συνεισφορά προς την κυριαρχία του Ύψιστου, επεκτείνοντας έτσι αυτήν την κυριαρχία στους ευρύτερους τοµείς της προσωπικής σου δηµιουργίας. Με αυτήν, την υλική σου Παρουσία µε την µορφή θνητού, πρόκειται να αποκτήσεις την εµπειρία της τελικής διαφώτισης ενός δηµιουργού χρόνου και χώρου, την διπλή εµπειρία της εργασίας µέσα στην φύση του ανθρώπου µε την θέληση του Παραδείσιου Πατέρα σου. Στην προσωρινή ζωή σου η θέληση του περιορισµένου πλάσµατος και η θέληση του άπειρου Δηµιουργού θα γίνουν ένα, ακόµα και όπως ενώνονται στην εξελισσόµενη Θεότητα του Ύψιστου Όντος. Στον πλανήτη της Παρουσίας σου άφησε να ξεχυθεί το Πνεύµα της Αλήθειας και κάνε έτσι όλους τους φυσιολογικούς θνητούς σε εκείνη την αποµονωµένη σφαίρα άµεσα και εντελώς ικανούς να έχουν πρόσβαση στην υπηρεσία της αποµονωµένης παρουσίας του Παραδείσιου Πατέρα, στους Προσαρµοστές Σκέψης των σφαιρών. 120:2.7«7. Σε όλα όσα κάνεις στον κόσµο της Παρουσίας σου, να έχεις πάντα στο νου σου ότι θα ζεις µια ζωή για την διδασκαλία και βελτίωση όλου του σύµπαντός σου. Επιχορηγείς αυτή την ζωή της θνητής ενσάρκωσης στην Ουράντια, αλλά θα ζήσεις µια τέτοια ζωή για την πνευµατική έµπνευση κάθε ανθρώπινης και υπερανθρώπινης διάνοιας που έχει ζήσει στο παρελθόν, υπάρχει τώρα, ή µπορεί να ζήσει ακόµα σε κάθε κατοικηµένο κόσµο που έχει

Page 57

Provided by: www.urantia.info


σχηµατιστεί, σχηµατίζεται τώρα, ή µπορεί να σχηµατίσει στο µέλλον ένα µέρος του τεράστιου γαλαξία του διακυβερνητικού σου τοµέα. Η γήινη ζωή σου µε την µορφή θνητού δεν θα έχει τον σκοπό να αποτελέσει παράδειγµα για τους θνητούς της Ουράντια τις µέρες της γήινης παραµονής σου ούτε για τις επόµενες γενιές ανθρώπινων υπάρξεων στην Ουράντια ή σε οποιοδήποτε άλλο κόσµο. Η ζωή σου στην Ουράντια µάλλον θα είναι η έµπνευση για όλες τις ζωές στους κόσµους του Νέβαδον σε όλες τις γενιές στους αιώνες των αιώνων. 120:2.8«8. Η σπουδαία αποστολή σου που θα πραγµατοποιηθεί µε την θνητή ενσάρκωση, περιλαµβάνεται στην απόφασή σου να ζήσεις µια ζωή εξ ολοκλήρου µε κίνητρο να κάνεις το θέληµα του Παραδείσιου Πατέρα σου, να αποκαλύψεις δηλαδή, τον Θεό, τον Πατέρα σου, στην σάρκα, και ιδιαίτερα στα πλάσµατα της σάρκας. Την ίδια στιγµή επίσης θα ερµηνεύεις, µε µια νέα διευρυµένη έννοια, τον Πατέρα µας, στις υπερ-θνητές υπάρξεις όλου του Νέβαδον. Εξ ίσου µε αυτήν την βοήθεια της νέας αποκάλυψης και της διευρυµένης ερµηνείας του Παραδείσιου Πατέρα στους ανθρώπινους και τους υπερανθρώπινους τύπους νου, θα βοηθήσεις επίσης να γίνει µια νέα αποκάλυψη του ανθρώπου στον Θεό. Δείξε, µε την δική σου σύντοµη ζωή στην σάρκα, αυτό που ποτέ δεν έχει φανεί σε όλο το Νέβαδον, τις υπερβατικές δυνατότητες τις εφικτές για κάθε άνθρωπο που γνωρίζει τον Θεό στη διάρκεια της σύντοµης θνητής σταδιοδροµίας του, και κάνε µια νέα και διαφωτιστική ερµηνεία του ανθρώπου και των µεταστροφών της πλανητικής ζωής του σε όλες τις υπερανθρώπινες διάνοιες όλου του Νέβαδον, και για πάντα. Πρόκειται να κατέβεις στην Ουράντια µε την µορφή θνητού, και ζώντας σαν άνθρωπος των ηµερών και της γενιάς σου θα λειτουργήσεις έτσι ώστε να δείξεις σε ολόκληρο το σύµπαν σου το ιδανικό της τελειοποιηµένης τεχνικής στην ανώτατη ενασχόληση µε τις υποθέσεις της αχανούς δηµιουργίας σου: η επίτευξη του Θεού που αναζητεί τον άνθρωπο και τον βρίσκει και το φαινόµενο του ανθρώπου που αναζητεί τον Θεό και τον βρίσκει¨ και όλα αυτά γίνονται προς αµοιβαία ικανοποίηση, και µπορεί να γίνουν στην σύντοµη διάρκεια της ζωής στην σάρκα. 120:2.9«9. Σε προειδοποιώ να έχεις πάντα στο µυαλό σου, ότι ενώ το γεγονός είναι ότι πρόκειται να γίνεις ένας συνηθισµένος άνθρωπος της υλικής σφαίρας, στο δυναµικό θα παραµείνεις ένας Δηµιουργός Υιός του Παραδείσιου Πατέρα. Σε αυτήν την ενσάρκωση, ενώ θα ζεις και θα συµπεριφέρεσαι σαν Υιός του Ανθρώπου, οι δηµιουργικές ιδιότητες της προσωπικής σου θεϊκότητας θα σε ακολουθήσουν από το Σάλβιγκτον στην Ουράντια. Πάντα θα είναι στην διάθεση της δύναµης της θέλησής σου να λήξεις αυτήν την ενσάρκωση οποιαδήποτε στιγµή µετά την άφιξη του Προσαρµοστή Σκέψης σου. Πριν την άφιξη και την υποδοχή του Προσαρµοστή σου εγγυώµαι εγώ την ακεραιότητα της προσωπικότητάς σου. Αλλά µόλις φτάσει ο Προσαρµοστής σου και αρχίσεις προοδευτικά να συνειδητοποιείς την φύση σου και την αποστολή σου, θα πρέπει να συγκρατηθείς από το να κάνεις οτιδήποτε υπεράνθρωπο µε την δύναµη της θέλησής σου, λαµβάνοντας υπόψη ότι τα προνόµιά σου θα παραµείνουν συνδεδεµένα µε την θνητή σου προσωπικότητα εξαιτίας της αναπόσπαστης ιδιότητας αυτών των χαρακτηριστικών από την προσωπική σου παρουσία. Αλλά κανένα υπεράνθρωπο στοιχείο δεν θα σε συνοδεύει στην επίγεια σταδιοδροµία σου εκτός από την θέληση του Παραδείσιου Πατέρα εκτός και αν τυχόν πάρεις την απόφαση, συνειδητά και σκόπιµα οικειοθελώς, να τερµατίσεις αυτήν την αποστολή. 3. ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ. 120:3.1Και τώρα αδερφέ µου, αφήνοντάς σε καθώς προετοιµάζεσαι να αναχωρήσεις για την Ουράντια και αφού σε συµβούλευσα σχετικά µε την γενική διεξαγωγή της Παρουσίας σου

Page 58

Provided by: www.urantia.info


εκεί, επέτρεψέ µου να σου παρουσιάσω κάποιες συµβουλές στις οποίες καταλήξαµε µετά από σύσκεψη µε τον Γαβριήλ, και αφορούν δευτερεύουσες φάσεις της επίγειας ζωής σου. Σου προτείνουµε ακόµα: 120:3.2«1. Κατά την διάρκεια της αναζήτησης του ιδανικού της θνητής επίγειας ζωής σου, δώσε και λίγη προσοχή στην πραγµατοποίηση και παραδειγµατισµό κάποιων πραγµάτων, άµεσα χρήσιµων για τους συνανθρώπους σου. 120:3.3«2. Όσον αφορά τις οικογενειακές σχέσεις, δώσε προτεραιότητα στα αποδεκτά ήθη και έθιµα της οικογενειακής ζωής όπως θα τα βρεις καθιερωµένα την ηµέρα της Παρουσίας σου. Ζήσε την οικογενειακή και κοινοτική ζωή σου σύµφωνα µα τις πρακτικές των ανθρώπων ανάµεσα στους οποίους επέλεξες να εµφανιστείς. 120:3.4«3. Στις σχέσεις σου µε την κοινωνική τάξη σε συµβουλεύουµε να περιορίσεις τις προσπάθειές σου κυρίως µόνο στην πνευµατική αναγέννηση και την διανοητική απελευθέρωση. Να αποφύγεις την ανάµιξη µε την οικονοµική δοµή και την πολιτική των ηµερών σου. Ιδιαίτερα να αφοσιωθείς στο να ζήσεις την ιδανική θρησκευτική ζωή στην Ουράντια. 120:3.5«4. Σε καµία περίπτωση και ούτε στην παραµικρή λεπτοµέρεια, δεν θα έπρεπε να αναµιχθείς µε την οµαλή και τακτική εξέλιξη των φυλών της Ουράντια. Αλλά αυτός ο περιορισµός δεν πρέπει να ερµηνευτεί ότι περιορίζει τις προσπάθειές σου να αφήσεις πίσω σου στην Ουράντια ένα διαρκές και βελτιωµένο σύστηµα θετικού θρησκευτικού ηθικού κώδικα. Σαν Υιός που έχει σκοπό του να επιχορηγεί και να «παρέχει», σου έχουν δοθεί κάποια προνόµια που µπορούν να χρησιµοποιηθούν για την πρόοδο της πνευµατικής και θρησκευτικής κατάστασης των ανθρώπων του κόσµου. 120:3.6«5. Όπως και συ θα κρίνεις κατάλληλο, θα ταυτιστείς µε τα ήδη υπάρχοντα θρησκευτικά και πνευµατικά κινήµατα που θα συναντήσεις στην Ουράντια αλλά µε κάθε δυνατό τρόπο προσπάθησε να αποφύγεις να εγκαθιδρύσεις κάποιο οργανωµένο δόγµα, µια κρυσταλλωµένη θρησκεία, ή κάποια αποµονωµένη οµάδα ανθρώπων κάποιου συγκεκριµένου ηθικού κώδικα. Ο βίος και η διδασκαλία σου θα γίνουν κοινή κληρονοµιά για όλες τις θρησκείες και όλους τους λαούς. 120:3.7«6. Τέλος, να µην συνεισφέρεις χωρίς λόγο στην δηµιουργία στερεοτυπικών συστηµάτων στις θρησκευτικές πίστεις της Ουράντια ή άλλους τύπους µη προοδευτικών δοξασιών, σε συµβουλεύουµε ακόµα: Να µην αφήσεις γραπτά πίσω σου στον πλανήτη. Κρατήσου µακριά από οτιδήποτε γραπτό σε µόνιµα υλικά¨ και να συστήσεις στους συνεργάτες σου να µην φτιάχνουν απεικονίσεις σου ή άλλες αποµιµήσεις της µορφής σου στην σάρκα. Να φροντίσεις να µην έχει µείνει τίποτα ειδωλολατρικό στον πλανήτη την στιγµή της αναχώρησής σου. 120:3.8«7. Ενώ θα ζεις την φυσιολογική και συνηθισµένη κοινωνική ζωή του πλανήτη, όντας ένα φυσιολογικό άτοµο του αρσενικού φύλου, µάλλον δεν θα έρθεις σε γάµο, αν και αυτός ο θεσµός θα είναι απόλυτα έντιµος και συνεπής και χάρη στην Παρουσία σου¨ αλλά πρέπει να σου υπενθυµίσω ότι µια από τις εντολές του Σονάριγκτον περί ενσάρκωσης, απαγορεύει να αφήνει ανθρώπινους απογόνους σε οποιοδήποτε πλανήτη ενσαρκωθεί ένας Υιός του Παραδείσου. 120:3.9«8. Για όλες τις άλλες λεπτοµέρειες της επικείµενης Παρουσίας σου θα αναλάβει την καθοδήγησή σου ο εσωτερικά διαµένων Προσαρµοστής, την διδασκαλία του παντοτινά παρόντος θεϊκού πνεύµατος που καθοδηγεί τον άνθρωπο. Μια τέτοια σύνδεση των

Page 59

Provided by: www.urantia.info


ιδιοτήτων δηµιουργήµατος και δηµιουργού θα σε κάνει ικανό να ζήσεις για µας την τέλεια ζωή του ανθρώπου στις πλανητικές σφαίρες, όχι απαραίτητα τέλεια µε την έννοια που θα την θεωρούσε ένας άνθρωπος οποιασδήποτε γενιάς σε οποιοδήποτε κόσµο (ακόµα λιγότερο της Ουράντια) αλλά όπως εκτιµάται για πλήρης, στους πιο υψηλά τελειοποιηµένους και τελειοποιούµενους κόσµους του απέραντου σύµπαντός σου. 120:3.10« Και τώρα, είθε ο Πατέρας σου και ο Πατέρας µου, που µας έχει πάντα στηρίξει σε όλες τις περασµένες προσπάθειές µας, να σε οδηγεί και να σε στηρίζει και να είναι µαζί σου από την στιγµή που θα µας αφήσεις και θα παραδώσεις την συνειδητότητα της προσωπικότητάς σου, κατά την διάρκεια της σταδιακής επιστροφής της αναγνώρισης της θεϊκής σου ταυτότητας της ενσαρκωµένης στην ανθρώπινη µορφή, και σε όλη την εµπειρία της Παρουσίας σου στην Ουράντια µέχρι της παράδοσης της σάρκας και της ανόδου σου ιεραρχικά στα δεξιά του Πατρός. Όταν θα σε ξαναδώ στο Σάλβιγκτον, θα καλωσορίσουµε την επιστροφή σου σε µας σαν ανώτατος και αδιαµφισβήτητος άρχοντας αυτού του σύµπαντος της δικής σου δηµιουργίας , υπηρεσίας, και πλήρους κατανόησης. 120:3.11« Στην θέση σου τώρα κυβερνώ εγώ. Αναλαµβάνω την δικαιοδοσία όλου του Νέβαδον σαν ενεργός άρχοντας το ενδιάµεσο αυτό χρονικό διάστηµα της έβδοµης και θνητής σου Παρουσίας στην Ουράντια. Και σε σένα Γαβριήλ, αναθέτω την φύλαξη του Υιού του Ανθρώπου µέχρι που να επιστρέψει δυνατός και ένδοξος σε µένα σαν Υιός του Ανθρώπου και σαν Υιός του Θεού. Και, Γαβριήλ, εγώ τώρα είµαι ο άρχοντάς σου µέχρι να επιστρέψει εδώ ο Μιχαήλ». 120:3.12Τότε αµέσως, µπροστά σε όλο το συγκεντρωµένο Σάλβιγκτον, ο Μιχαήλ έφυγε από µπροστά µας, και δεν τον ξαναείδαµε στο συνηθισµένο τόπο του µέχρι την επιστροφή του σαν ανώτατος προσωπικός κυβερνήτης του σύµπαντος, µετά την εκπλήρωση της αποστολής του στην Ουράντια. 4. Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ- ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΥΟ ΕΝΑ 120:4.1Και έτσι κάποια ανάξια παιδιά του Μιχαήλ, που είχαν κατηγορήσει τον Δηµιουργόπατέρα τους ότι ασκούσε την εξουσία αλαζονικά και κάνανε τον υπαινιγµό ότι ο Δηµιουργός Υιός ανέβηκε στην εξουσία αυθαίρετα και δεσποτικά εξαιτίας της παράλογης πίστης ενός εξαπατηµένου σύµπαντος από δουλικά πλάσµατα, αποστοµώθηκαν µια για πάντα και έµειναν µπερδεµένοι και άναυδοι από µια ζωή ανιδιοτελούς προσφοράς στην οποία ο Υιός του Θεού τώρα µπήκε σαν Υιός του Ανθρώπου- πάντα υπακούοντας το «θέληµα του Παραδείσιου Πατέρα». 120:4.2Αλλά µην κάνετε λάθος¨ ο Χριστός Μιχαήλ, ενώ ήταν µια οντότητα πραγµατικά δυαδικής προέλευσης, δεν ήταν διπλή προσωπικότητα. Δεν ήταν Θεός προσεταιρισµένος µε τον άνθρωπο αλλά, ήταν µάλλον, Θεός ενσαρκωµένος σε άνθρωπο. Και πάντα ήταν αυτή η συνδυασµένη ύπαρξη. Ο µόνος προοδευτικός παράγοντας αυτής της ακατανόητης σχέσης ήταν η προοδευτική συνειδητοποίηση και αναγνώριση (από τον ανθρώπινο νου) αυτού του γεγονότος- το να είναι Θεός και άνθρωπος. 120:4.3Ο Χριστός Μιχαήλ δεν έγινε προοδευτικά Θεός. Ο Θεός δεν έγινε άνθρωπος, κάποια ζωτική στιγµή της επίγειας της ζωής του Ιησού. Ο Ιησούς ήταν Θεός και άνθρωπος- πάντα και για πάντα. Και αυτός ο Θεός και αυτός ο άνθρωπος ήταν, και είναι και τώρα, ένα, όπως η Παραδείσια Τριάδα των τριών υπάρξεων είναι στην πραγµατικότητα µια Θεότητα. 120:4.4Ποτέ µην παραβλέψετε το γεγονός ότι ο υπέρτατος πνευµατικός σκοπός της Παρουσίας τον Μιχαήλ στην Ουράντια ήταν να διευρύνει την αποκάλυψη του Θεού.

Page 60

Provided by: www.urantia.info


120:4.5Οι

θνητοί της Ουράντια έχουν διάφορες απόψεις για το θαυµαστό, αλλά για µας που ζούµε σαν πολίτες του τοπικού σύµπαντος υπάρχουν λίγα θαύµατα, και ένα από αυτά, το πιο σπουδαίο είναι οι Παρουσίες ενσαρκώσεις των Παραδείσιων Υιών. Την εµφάνιση στον κόσµο σας, µε φαινοµενικά φυσικές διαδικασίες, ενός θεϊκού Υιού, την θεωρούµε θαύµατην λειτουργία των συµπαντικών νόµων υπεράνω της αντίληψής µας. Ο Ιησούς της Ναζαρέτ ήταν θαυµαστό πρόσωπο. 120:4.6Κατά την διάρκεια αυτής της θαυµαστής εµπειρίας, ο Θεός ο Πατέρας επέλεξε να εκδηλωθεί όπως πάντα- µε τον συνηθισµένο τρόπο- µε τον φυσιολογικό, φυσικό, και αξιόπιστο τρόπο θεϊκής δράσης. ΕΓΓΡΑΦΟ 121 Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ 121:0.1Ενεργώντας κάτω από την επίβλεψη µιας επιτροπής από δώδεκα µέλη της Ενωµένης Αδελφότητας των Ουραντιανών Μεσόδροµων ,και µετά από εισήγηση του προεδρεύοντος από το τάγµα µας και τους Μελχισεδέκ των αρχείων, εγώ είµαι ο δευτερεύων µεσόδροµος κάποιας προσκόλλησης που είχε γίνει προς τον Απόστολο Ανδρέα, και είµαι εξουσιοδοτηµένος να καταγράψω την διήγηση για την ζωή και τις συναλλαγές του Ιησού από την Ναζαρέτ όπως έγιναν γνωστές από το τάγµα µου από γήινα πλάσµατα, και όπως καταγράφτηκαν τµηµατικά έπειτα, από το άνθρωπο που καθοδηγούσα προσωρινά. Γνωρίζοντας πως ο Αφέντης του σχολαστικά απέφευγε να αφήσει γραπτά αρχεία πίσω του, ο Ανδρέας επίµονα αρνήθηκε να βγάλει πολλά αντίγραφα της γραπτής του διήγησης. Μια παρόµοια στάση είχαν και οι άλλοι απόστολοι του Ιησού και γι αυτό καθυστέρησε τόσο η συγγραφή των Ευαγγελίων. 1. Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟ 121:1.1Ο Ιησούς δεν ήρθε σε αυτόν τον κόσµο σε µια εποχή πνευµατικής παρακµής¨ τον καιρό της γέννησής του η Ουράντια βίωνε µια τέτοια ανανέωση πνευµατικής σκέψης και θρησκευτικής ζωής που δεν είχε γνωρίσει σε καµιά περίοδο σε όλη της την ιστορία µετά τον Αδάµ. Όταν ο Μιχαήλ ενσαρκώθηκε στην Ουράντια, ο κόσµος παρουσίαζε τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για την Παρουσία του Δηµιουργού Υιού που είχαν ποτέ επικρατήσει. Τους αιώνες ακριβώς πριν από αυτήν την εποχή η Ελληνική κουλτούρα και η Ελληνική γλώσσα είχαν εξαπλωθεί στον Δυτικό κόσµο και κοντά στην Ανατολή, και οι Εβραίοι, όντας Ανατολική φυλή, στην φύση εν µέρει Δυτικοί και εν µέρει ανατολικοί, ήταν οι πιο κατάλληλοι για να αξιοποιήσουν ένα τέτοιο πολιτιστικό και γλωσσολογικό σκηνικό για την αποτελεσµατική εξάπλωση µιας νέας θρησκείας και στην Ανατολή και στην Δύση. Αυτές οι πολύ ευνοϊκές συνθήκες διευρυνόντουσαν ακόµα περισσότερο από την ανεκτική πολιτική διακυβέρνηση του Μεσογειακού κόσµου από τους Ρωµαίους. 121:1.2Όλος αυτός ο συνδυασµός από επιδράσεις απεικονίζεται καλά από τις δραστηριότητες του Παύλου, που, ενώ στην θρησκευτική παιδεία ήταν ένας Εβραίος, διακήρυσσε το ευαγγέλιο ενός Εβραίου Μεσσία στην ελληνική γλώσσα, ενώ ο ίδιος ήταν Ρωµαίος πολίτης. 121:1.3Τέτοιος πολιτισµός σαν αυτόν στις µέρες του Ιησού δεν έχει παρατηρηθεί στην Δύση ούτε πριν ούτε µετά από εκείνες τις µέρες. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισµός ενοποιήθηκε και συντονίστηκε κάτω από µια τρίπτυχη ασυνήθιστη επιρροή: 121:1.41. Τα Ρωµαϊκά πολιτικά και κοινωνικά συστήµατα.

Page 61

Provided by: www.urantia.info


121:1.52.

Την Ελληνική γλώσσα και παιδεία- και φιλοσοφία σε κάποιο βαθµό. 121:1.63. Την ταχεία εξάπλωση των Ιουδαϊκών θρησκευτικών και ηθικών διδασκαλιών. 121:1.7Όταν γεννήθηκε ο Ιησούς, όλος ο Μεσογειακός κόσµος ήταν µια ενοποιηµένη αυτοκρατορία. Καλοί δρόµοι, για πρώτη φορά στην παγκόσµια ιστορία, συνέδεαν πολλά µείζονα κέντρα. Οι θάλασσες είχαν ξεκαθαρίσει από τους πειρατές, και βρισκόταν σε µεγάλη πρόοδο µια νέα εποχή εµπορίου και ταξιδιών. Η Ευρώπη από τότε δεν ξαναχάρηκε τέτοια εποχή εµπορίου και ταξιδιών, µέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα µετά Χριστό. 121:1.8Παρά την εσωτερική ειρήνη και την επιφανειακή ευηµερία του Ελληνο-Ρωµαϊκού κόσµου, µια πλειοψηφία των κατοίκων της αυτοκρατορίας, µαράζωνε στην αθλιότητα και την φτώχεια. Η µικρή ανώτερη τάξη ήταν πλούσια¨ η εξαθλιωµένη και πάµπτωχη κατώτερη τάξη περιλάµβανε τους περισσότερους απλούς ανθρώπους . Δεν υπήρχε εκείνες τις µέρες ευτυχισµένη και ευηµερούσα µεσαία τάξη¨ ότι είχε αρχίσει να κάνει την εµφάνισή της στην Ρωµαϊκή κοινωνία. 121:1.9Οι πρώτοι αγώνες ανάµεσα στα επεκτεινόµενα Ρωµαϊκά και Πάρθια κράτη είχαν τελειώσει στο πρόσφατο παρελθόν, αφήνοντας την Συρία στα χέρια των Ρωµαίων. Τον καιρό του Ιησού, η Παλαιστίνη και η Συρία απολάµβαναν µια περίοδο ευηµερίας, σχετικής ειρήνης, και εκτεταµένων εµπορικών συναλλαγών και µε την Ανατολή και µε την Δύση. 2. Ο ΕΒΡΑΪΚΟΣ ΛΑΟΣ 121:2.1Οι Εβραίοι ήταν τµήµα µιας παλαιότερης Σηµιτικής φυλής, που περιλάµβανε και τους Βαβυλώνες, τους Φοίνικες, και τους πιο πρόσφατους εχθρούς της Ρώµης, τους Καρχηδόνιους. Κατά το πρώτο µέρος του πρώτου αιώνα µετά Χριστό, οι Εβραίοι ήταν η πιο ισχυρή φυλή από τους Σηµιτικούς λαούς, και έτυχε να καταλαµβάνουν µια ιδιαίτερα στρατηγική γεωγραφική θέση στον κόσµο µε τον τρόπο που ήταν τότε οργανωµένο το εµπόριο. 121:2.2Πολλοί από τους µεγάλους κόµβους που συνέδεαν τα κράτη της αρχαιότητας περνούσαν µέσα από την Παλαιστίνη, που έγινε έτσι σηµείο συνάντησης, ή σταυροδρόµι , τριών ηπείρων. Τα ταξίδια, το εµπόριο, και οι στρατοί της Βαβυλωνίας, της Ασσυρίας, της Αιγύπτου, της Συρίας, της Ελλάδας, της Παρθίας και της Ρώµης διαδοχικά περνούσαν από την Παλαιστίνη. Από αµνηµονεύτων χρόνων, πολλές πορείες καραβανιών από την Ανατολή περνούσαν µέσα από ένα µέρος αυτού του τµήµατος για να φτάσουν στα λίγα καλά λιµάνια του ανατολικού άκρου της Μεσογείου, από όπου πλοία µετέφεραν τα φορτία τους προς όλο τον ναυτικό Δυτικό κόσµο. Και περισσότερη από το µισό από το ρεύµα αυτών των καραβανιών περνούσε από µέσα ή κοντά από την µικρή πόλη της Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. 121:2.3Παρόλο που η Παλαιστίνη ήταν η πατρίδα της Εβραϊκής θρησκευτικής κουλτούρας και η γενέτειρα του Χριστιανισµού, οι Εβραίοι ξενιτευόντουσαν, και κατοικούσαν σε πολλά έθνη και εµπορευόντουσαν σε κάθε αποικία των Ρωµαϊκών και Πάρθιων κρατών. 121:2.4Η Ελλάδα παρείχε την γλώσσα και την κουλτούρα, η Ρώµη έχτιζε τους δρόµους και ενοποιούσε µια αυτοκρατορία, αλλά ο διασκορπισµός των Εβραίων, µε τις περισσότερες από διακόσιες συναγωγές και καλά οργανωµένες θρησκευτικές κοινότητες τις διάσπαρτες εδώ και κει στον Ρωµαϊκό κόσµο, δηµιούργησε τα εκπαιδευτικά κέντρα στα οποία θα γινόταν η πρώτη υποδοχή του νέου ευαγγελίου της βασιλείας των ουρανών, και από όπου έπειτα θα εξαπλωνόταν στα πέρατα του κόσµου.

Page 62

Provided by: www.urantia.info


121:2.5Κάθε

µια Εβραϊκή συναγωγή είχε στους κόλπους της και µια οµάδα πιστών µη Ιουδαίων, «θρήσκων» ή «θεοφοβούµενων» ανθρώπων , και ήταν σε αυτήν την οµάδα προσήλυτων που ο Παύλος βρήκε το κύριο µέρος των νέων προσήλυτων στον Χριστιανισµό. Ακόµα και ο ναός στην Ιερουσαλήµ φιλοξενούσε στην αυλή του µια οµάδα µη Ιουδαίων. Υπήρχε πολύ στενή σχέση ανάµεσα στην παιδεία, το εµπόριο, και την λατρεία της Ιερουσαλήµ και της Αντιόχειας. Στην Αντιόχεια οι οπαδοί του Παύλου ονοµάστηκαν για πρώτη φορά «Χριστιανοί». 121:2.6Η επικέντρωση της λατρείας στον Ιουδαϊκό ναό στην Ιερουσαλήµ περιλάµβανε εξίσου το µυστικό της επιβίωσης του µονοθεϊσµού τους και την υπόσχεση της καλλιέργειας και διάδοσης στον κόσµο µιας νέας διευρυµένης αντίληψης αυτού του ενός Θεού όλων των εθνών και Πατέρα όλων των θνητών. Η υπηρεσία του ναού στην Ιερουσαλήµ αντιπροσώπευε την επιβίωση µιας θρησκευτικής πολιτιστικής αντίληψης µετά την πτώση µιας σειράς µη Ιουδαίων εθνικών ηγεµόνων και φυλετικών διωκτών. 121:2.7Ο Εβραϊκός λαός εκείνης της εποχής, παρόλο που βρισκόταν κάτω από Ρωµαϊκή επικυριαρχία, απολάµβανε ένα σηµαντικό βαθµό αυτό-διακυβέρνησης και, θυµούµενοι τα τότε πρόσφατα ηρωικά ανδραγαθήµατα για απελευθέρωση του Ιούδα του Μακαβαίου και των άµεσων διαδόχων του, είχε πού ζωηρή την προσδοκία για την άµεση εµφάνιση ενός ακόµα µεγαλύτερου απελευθερωτή, τον από καιρού αναµενόµενο Μεσσία. 121:2.8Το

µυστικό της επιβίωσης της Παλαιστίνης, του βασιλείου των Εβραίων, σαν ηµιανεξάρτητο κράτος βρισκόταν στην εξωτερική πολιτική της Ρωµαϊκής κυβέρνησης, που επιθυµούσε να διατηρήσει τον έλεγχο της Παλαιστινιακής εθνικής οδού και των ταξιδιωτικών δρόµων ανάµεσα στην Συρία και στην Αίγυπτο καθώς στις δυτικές αφετηρίες των πορειών των καραβανιών ανάµεσα στην Ανατολή και την Δύση. Η Ρώµη Δεν επιθυµούσε να αυξηθεί καµιά δύναµη στην Ανατολή που θα µπορούσε να αναχαιτίσει την µελλοντική της επέκταση σε αυτές τις περιοχές. Η πολιτική των µηχανορραφιών που είχε αντικείµενό της η Σελευκιακή Συρία και η Πτολεµαϊκή Αίγυπτός να σκάψουν τον λάκκο η µια της άλλης, έκανε απαραίτητη να αποδεχτούν την Παλαιστίνη σαν ξεχωριστό και ανεξάρτητο κράτος. Η Ρωµαϊκή πολιτική, ο εκφυλισµός της Αιγύπτου, και η προοδευτική αποδυνάµωση των Σελευκιδών µπροστά στην αυξανόµενη δύναµη της Πάρθιας, εξηγούν γιατί για πολλές γενεές µια µικρή και αδύναµη οµάδα Εβραίων µπόρεσε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της και από τους Σελευκίδες προς τον βορά και τους Πτολεµαίους προς τον Νότο. Αυτήν την αναπάντεχη ελευθερία και ανεξαρτησία από την πολιτική ηγεσία των συνοριακών και ισχυρότερων λαών οι Εβραίοι την απέδωσαν στο γεγονός ότι ήταν ο «εκλεκτός λαός», και στην άµεση παρέµβαση του Ιεχωβά. Αυτή η στάση φυλετικής υπεροχής τους έκανε πολύ δύσκολο να ανεχτούν την Ρωµαϊκή επικυριαρχία όταν τελικά έφτασε και στην χώρα τους. Αλλά ακόµα και εκείνη την θλιβερή στιγµή οι Εβραίοι αρνήθηκαν να µάθουν ότι η παγκόσµια αποστολή τους ήταν πνευµατική και όχι πολιτική. 121:2.9Οι Εβραίοι ήταν ασυνήθιστα ανήσυχοι και φιλύποπτοι σε όλη την διάρκεια της εποχής του Ιησού επειδή τότε κυβερνιόντουσαν από έναν ξένο, τον Ηρώδη της Ιδουµενέας, που είχε καταλάβει την ηγεµονία της Ιουδαίας κερδίζοντας έξυπνα την εύνοια των Ρωµαίων κυβερνητών. Και παρόλο που ο Ηρώδης προσποιούταν πίστη στην τελετουργική τήρηση των τύπων, άρχισε και να χτίζει ναούς για πολλούς ξένους θεούς. 121:2.10Οι φιλικές σχέσεις του Ηρώδη µε τους Ρωµαίους κυβερνήτες έκανε τον κόσµο ασφαλή για τον Εβραϊκά ταξίδια και έτσι άνοιξε τον δρόµο για την αυξηµένη Ιουδαϊκή διείσδυση ακόµα και στα πιο µακρινά µέρη της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας και ακόµα και σε

Page 63

Provided by: www.urantia.info


έθνη µε ξένες συνθήκες, µε το νέο ευαγγέλιο της βασιλείας του ουρανού. Η βασιλεία του Ηρώδη επίσης συνεισέφερε κατά πού για την περαιτέρω ανάµιξη των Εβραϊκών και Ελληνιστικών φιλοσοφιών. 121:2.11Ο Ηρώδης έχτισε το λιµάνι της Καισαρείας, που βοήθησε ακόµα περισσότερο στο να γίνει η Παλαιστίνη το σταυροδρόµι του πολιτισµένου κόσµου. Πέθανε το 4 προ Χριστού, και ο γιος του ο Ηρώδης Αντύπας κυβέρνησε την Γαλιλαία και Περέα σε όλη την διάρκεια της νεότητας και προσφοράς του Ιησού µέχρι το 39 µετά Χριστό, και σαν τον πατέρα του, ήταν και αυτός µεγάλος κτίστης. Επαναοικοδόµησε πολλές από τις πόλεις της Γαλιλαίας, συµπεριλαµβανοµένου και του µεγάλου εµπορικού κέντρου της Σέφορης. 121:2.12Οι Γαλιλαίοι δεν είχαν την εύνοια των θρησκευτικών ηγετών της Ιερουσαλήµ , και των ραββίνων διδασκάλων. Η Γαλιλαία ήταν περισσότερο µη Ιουδαϊκή παρά Ιουδαϊκή όταν γεννήθηκε ο Ιησούς. 3. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΜΗ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ 121:3.1Παρόλο που η κοινωνική και οικονοµική κατάσταση του Ρωµαϊκού κράτους δεν ήταν και η καλύτερη, η πλατιά διαδεδοµένη εσωτερική ειρήνη και η ευηµερία ήταν ευνοϊκές για την Παρουσία του Μιχαήλ. Τον πρώτο αιώνα µετά Χριστό οι κοινωνία του Μεσογειακού κόσµου αποτελείτο από πέντε καλά προσδιορισµένα κοινωνικά στρώµατα: 121:3.21.

Την αριστοκρατία. Οι ανώτερες τάξεις µε το χρήµα και την επίσηµη δύναµη, οι προνοµιούχες και ηγετικές οµάδες. 121:3.32. Τις οµάδες των επιχειρηµατιών. Οι πρίγκιπες έµποροι και οι τραπεζίτες, οι εµπορευόµενοι – οι µεγάλοι εισαγωγείς και εξαγωγείς—οι διεθνείς έµποροι. 121:3.43. Την µικρή µεσαία τάξη. Παρόλο που αυτή η οµάδα ήταν πραγµατικά µικρή, είχε µεγάλη επιρροή και ήταν η σπονδυλική στήλη της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας, που ενθάρρυνε αυτές τις οµάδες να συνεχίζουν τις διάφορες τέχνες τους και τα επαγγέλµατά τους. Στους Εβραίους πολλοί από τους Φαρισαίους ανήκαν σε αυτήν την τάξη των επαγγελµατιών. 121:3.54. Το ελεύθερο προλεταριάτο. Αυτή η οµάδα είχε πολύ µικρή ή και καθόλου κοινωνικό κύρος. Αν και υπερήφανοι για την ελευθερία τους, είχαν µεγάλη µειονεκτική θέση επειδή έπρεπε να συναγωνίζονται µε την δουλεία. Οι ανώτερες τάξεις τους έβλεπαν περιφρονητικά, καταλογίζοντάς τους ότι ήταν άχρηστοι εκτός για «αναπαραγωγικούς σκοπούς». 121:3.65. Οι δούλοι. Ο µισός πληθυσµός του Ρωµαϊκού κράτους ήταν δούλοι¨ πολλοί από αυτούς ήταν ανώτερα άτοµα και σύντοµα ανερχόντουσαν στο ελεύθερο προλεταριάτο, ακόµα και στους επαγγελµατίες. Η πλειοψηφία ήταν είτε µέτριοι ή πολύ κατώτεροι. 121:3.7Η δουλεία, ακόµα και των ανώτερων λαών, ήταν ένα χαρακτηριστικό της Ρωµαϊκής στρατιωτικής κατάκτησης. Η δύναµη του αφέντη πάνω στον σκλάβο του ήταν απεριόριστη. Η πρώτη Χριστιανική εκκλησία αποτελείτο κατά µεγάλο µέρος από τις κατώτερες τάξεις και από αυτούς τους δούλους 121:3.8Οι ανώτεροι σκλάβοι συχνά έπαιρναν µισθό και αποταµιεύοντας αυτά τα κέρδη τους µπορούσαν να εξαγοράσουν την ελευθερία τους. Πολλοί τέτοιοι απελευθερωµένοι σκλάβοι ανήλθαν σε υψηλές θέσεις του κράτους, της εκκλησίας και του επιχειρηµατικού κόσµου. Και ήταν αυτές οι δυνατότητες που έκαναν την πρώτη Χριστιανική εκκλησία να δείξει ανοχή σε αυτός τον τροποποιηµένο θεσµό της δουλείας.

Page 64

Provided by: www.urantia.info


121:3.9Δεν

υπήρχε κανένα πλατιά διαδεδοµένο κοινωνικό πρόβληµα στην Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία, τον πρώτο αιώνα µετά Χριστό. Η µεγαλύτερη πλειοψηφία του πληθυσµού θεωρούσε ότι ανήκε στην οµάδα που ήταν γραφτό να γεννηθούν. Υπήρχε πάντα η ανοιχτή πόρτα µέσα από την οποία τα ταλαντούχα και ικανά άτοµα µπορούσαν να ανέλθουν από τα χαµηλότερα στα ανώτερα κοινωνικά στρώµατα της Ρωµαϊκής κοινωνίας, αλλά οι άνθρωποι ήταν γενικά ικανοποιηµένοι µε την κοινωνική τους τάξη. Δεν ήταν δυσαρεστηµένοι από την τάξη τους, ούτε θεωρούσαν αυτές τις κοινωνικές διακρίσεις άδικες ή λανθασµένες. Ο Χριστιανισµός δεν ήταν σε καµία περίπτωση οικονοµικό κίνηµα µε σκοπό την βελτίωση των δυστυχιών των καταπιεσµένων τάξεων. 121:3.10Η γυναίκα, παρόλο που απολάµβανε µεγαλύτερη ελευθερία στην Ρωµαϊκή αυτοκρατορία από ότι στην περιορισµένη θέση της στην Παλαιστίνη, η οικογενειακή αφοσίωση και η φυσική στοργή των Εβραίων κατά πολύ υπερέβαιναν εκείνες του µη Ιουδαϊκού κόσµου. 4. Η ΜΗ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 121:4.1Οι µη Ιουδαίοι ήταν, από ηθική σκοπιά, κάπως κατώτεροι από τους Εβραίους, αλλά στις καρδιές των ευγενέστερων υπήρχε άφθονο γόνιµο έδαφος φυσικής καλοσύνης και δυναµικό αγάπης προς τους συνανθρώπους τους στο οποίο ο σπόρος του Χριστιανισµού ήταν δυνατόν να βλαστήσει και να παράγει άφθονο ηθικό χαρακτήρα και πνευµατικά επιτεύγµατα. Στον µη Ιουδαϊκό κόσµο, επικρατούσαν τέσσερις σπουδαίες φιλοσοφίες, που όλες λιγότερο ή περισσότερο προερχόντουσαν από τον πρώτο Πλατωνισµό των Ελλήνων. Αυτές οι φιλοσοφικές σχολές ήταν: 121:4.21. Η Επικουρική. Αυτή η φιλοσοφική σχολή ήταν αφιερωµένη στην αναζήτηση της ευτυχίας. Οι καλύτεροι Επικουρικοί δεν επιδιδόντουσαν σε αισθησιακές υπερβολές. Τουλάχιστον αυτή η διδασκαλία βοηθούσε τους Ρωµαίους να αποφύγουν µια πιο αµείλικτη µορφή φαταλισµού¨ δίδασκε ότι οι άνθρωποι µπορούν να κάνουν κάτι για να βελτιώσουν την επίγεια κατάστασή τους. Ακόµα, µαχόταν αποτελεσµατικά τις προλήψεις που οφειλόντουσαν στην άγνοια. 121:4.32. Η Στωική. Ο Στωικισµός ήταν η ανώτερη φιλοσοφία των ανώτερων τάξεων. Οι Στωικοί πίστευαν ότι µια µοιραία αιτιοκρατία κυριαρχούσε σε όλη την φύση. Δίδασκαν ότι η ψυχή του ανθρώπου ήταν θεϊκή¨ ότι ΄ήταν φυλακισµένη στο αµαρτωλό σώµα της φυσικής φύσης. Η ψυχή του ανθρώπου µπορούσε να πετύχει την ελευθερία ζώντας σε αρµονία µε την φύση, µε τον Θεό¨ έτσι η αρετή γινόταν αυτοσκοπός. Ο Στωικισµός ανερχόταν στην απόλυτη ηθικότητα, σε ιδανικά που κανένα ανθρώπινο σύστηµα φιλοσοφίας δεν µπόρεσε ποτέ να υπερβεί. Ενώ οι Στωικοί ισχυριζόντουσαν ότι είναι «τα παιδιά του Θεού», δεν µπόρεσαν να τον γνωρίσουν, και έτσι απέτυχαν να τον βρουν. Ο Στωικισµός παρέµεινε µια φιλοσοφία¨ ποτέ δεν έγινε θρησκεία. Οι οπαδοί του προσπαθούσαν να συντονίσουν τον νου τους µε την αρµονία του Συµπαντικού Νου, αλλά δεν µπόρεσαν να οραµατιστούν τους εαυτούς τους σαν παιδιά ενός στοργικού Πατέρα. Ο Παύλος έκλινε πολύ προς τον Στωικισµό όταν έγραφε, « Έχω µάθει σε οποιαδήποτε κατάσταση να βρίσκοµαι, εκεί να είµαι ικανοποιηµένος.» 121:4.43. Η Κυνική. Παρόλο που οι Κυνικοί ανάγουν την θεωρία τους στον Διογένη της Αθήνας, πολύ από την διδασκαλία τους την πήραν από τα υπολείµµατα της διδασκαλίας του Μαχιβέντα Μελχισεδέκ. Ο Κυνισµός παλαιότερα ήταν περισσότερο θρησκεία παρά φιλοσοφία. Τουλάχιστον οι Κυνικοί έκαναν την θρησκεία-φιλοσοφία τους δηµοκρατική.

Page 65

Provided by: www.urantia.info


Στους αγρούς και στα µέρη της αγοράς εκήρυσσαν διαρκώς την θεωρία τους ότι ο «ο άνθρωπος µπορεί να σωθεί αν θέλει». Εκήρυσσαν την απλότητα και την αρετή και προέτρεπαν τους ανθρώπους να αντιµετωπίζουν τον θάνατο χωρίς φόβο. Αυτοί οι περιπλανώµενοι Κυνικοί κήρυκες προσέφεραν πολλά στην προετοιµασία του πνευµατικά πεινασµένου πληθυσµού για τους µετέπειτα Χριστιανούς ιεραποστόλους. Το σχέδιο του λαϊκού κηρύγµατος ήταν σύµφωνα µε το πρότυπο και το στυλ των επιστολών του Παύλου. 121:4.54. Η Σκεπτικιστική. Ο Σκεπτικισµός ισχυριζόταν ότι η γνώση είναι απατηλή, και ότι είναι αδύνατες η βεβαιότητα και η πεποίθηση. Ήταν µια εντελώς αρνητική στάση και ποτέ δεν διαδόθηκε πολύ.. 121:4.6Αυτές οι φιλοσοφίες ήταν ηµι-θρησκευτικές¨ συχνά ήταν αναζωογονητικές, ηθικοπλαστικές, και εξευγενιστικές αλλά συνήθως δεν προοριζόντουσαν για τους κοινούς ανθρώπους. Με µόνη πιθανή εξαίρεση τον Κυνισµό, ήταν φιλοσοφίες για τους ισχυρούς και τους µορφωµένους, όχι θρησκείες για την σωτηρία και των φτωχών και των αδυνάτων. 5. ΟΙ ΜΗ ΙΟΥΔΑΪΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ 121:5.1Σε όλες τις προηγούµενες εποχές η θρησκεία ήταν υπόθεση κυρίως της φυλής ή του έθνους¨ δεν ήταν θέµα που αφορούσε το άτοµο. Οι θεοί ήταν φυλετικοί ή εθνικοί, όχι προσωπικοί. Τέτοια θρησκευτικά συστήµατα παρείχαν πολύ λίγη ικανοποίηση στις ατοµικές πνευµατικές ανησυχίες των συνηθισµένων ανθρώπων. 121:5.2Τον καιρό του Ιησού οι θρησκείες στην Δύση περιλάµβαναν: 121:5.31. Τις παγανιστικές θρησκείες. Αυτές ήταν ένας συνδυασµός Ελληνικής και Λατινικής µυθολογίας, πατριωτισµού, και παραδόσεων. 121:5.42. Την Λατρεία του Αυτοκράτορα. Αυτή την θεϊκοποίηση του ανθρώπου σαν σύµβολο του κράτους, την απεχθανόντουσαν εντελώς οι Εβραίοι και οι πρώτοι Χριστιανοί, και οδήγησε στους σκληρούς διωγµούς και των δύο εκκλησιών από την Ρωµαϊκή κυβέρνηση. 121:5.53. Την αστρολογία. Αυτή η ψευδο- επιστήµη της Βαβυλώνας εξελίχτηκε σε θρησκεία σε όλη την Ελληνο- Ρωµαϊκή αυτοκρατορία. Ακόµα και τον εικοστό αιώνα οι άνθρωποι δεν έχουν εντελώς απελευθερωθεί από αυτήν την προληπτική πεποίθηση. 121:5.64. Τις µυστηριώδεις θρησκείες. Σε έναν τόσο πνευµατικά πεινασµένο κόσµο είχε ξεσπάσει ένα µια πληµµύρα µυστηριωδών δοξασιών, νέες και παράξενες θρησκείες από την Ανατολή, που είχαν ξετρελάνει τους συνηθισµένους ανθρώπους και τους υποσχόταν «ατοµική» σωτηρία. Αυτές οι θρησκείες σύντοµα έγιναν η παραδεκτή πίστη των χαµηλότερων τάξεων του Ελληνο_Ρωµαϊκού κόσµου. Και έκαναν πολλά για την προετοιµασία του δρόµου για την ταχεία εξάπλωση των κατά πολύ ανώτερων Χριστιανικών διδασκαλιών, που παρουσίαζαν µια µεγαλοπρεπή έννοια της Θεότητας, που συνδεόταν µε µια ελκυστική θεολογία για τους έξυπνους και µια βαθιά προσφορά σωτηρίας για όλους, συµπεριλαµβανοµένων και των αµόρφωτων αλλά πνευµατικά πεινασµένων µεσαίων ανθρώπων εκείνων των ηµερών. 121:5.7Οι µυστηριώδεις θρησκείες σήµαναν το τέλος των εθνικών πίστεων και είχαν σαν αποτέλεσµα την γέννηση πολλών προσωπικών δοξασιών. Τα µυστήρια ήταν πολλά αλλά όλα χαρακτηριζόντουσαν από: 121:5.81. Κάποιο µυθικό θρύλο, ένα µυστήριο—από όπου βγήκε και το όνοµά τους. Κατά κανόνα, αυτό το µυστήριο είχε να κάνει µε την ιστορία της ζωής και του θανάτου κάποιου θεού και της επιστροφής του στην ζωή, όπως απεικονιζόταν από τις διδασκαλίες του

Page 66

Provided by: www.urantia.info


Μιθραϊσµού, που, για κάποιο χρονικό διάστηµα, συνυπήρχε, και ανταγωνιζότανε το δόγµα του Παύλου για τον Χριστιανισµό. 121:5.92. Τα µυστήρια ήταν µη εθνικά και διαφυλετικά. Ήταν προσωπικά και αδερφικά, δηµιουργώντας έτσι θρησκευτικές αδελφότητες και πολλές σεχταριστικές κοινωνίες. 121:5.103. Στις υπηρεσίες τους χαρακτηριζόντουσαν από περίπλοκες τελετές µύησης και εντυπωσιακά λατρευτικά µυστήρια. Οι µυστικές ιεροτελεστίες και τελετουργίες τους µερικές φορές ήταν µακάβριες και αηδιαστικές. 121:5.114. Αλλά άσχετα µε την φύση των τελετών τους ή τον βαθµό των υπερβολών τους, αυτά τα µυστήρια απαρέγκλιτα υποσχόντουσαν στους πιστούς τους «σωτηρία», «απαλλαγή από το κακό, ζωή µετά θάνατον, και µακροχρόνιο βίο σε σφαίρες ευδαιµονίας πέρα από αυτό τον κόσµο της δυστυχίας και της δουλείας.» 121:5.12Αλλά µην κάνετε το λάθος να συγχέετε τις διδασκαλίες του Ιησού µε τα µυστήρια. Η δηµοτικότητα των µυστηρίων αποκαλύπτει την αναζήτηση του ανθρώπου για την επιβίωση, απεικονίζοντας έτσι µια πραγµατική πείνα και δίψα για προσωπική θρησκεία και ατοµική δικαιοσύνη. Παρόλο που τα µυστήρια δεν πέτυχαν να ικανοποιήσουν επαρκώς αυτούς τους πόθους, όµως προετοίµασαν το έδαφος για την επακόλουθη εµφάνιση του Ιησού, που έφερε πραγµατικά στον κόσµο «τον άρτο και το ύδωρ της ζωής». 121:5.13Ο

Παύλος, σε µια προσπάθεια να αξιοποιήσει τις διαδεδοµένες προσκολλήσεις στους καλύτερους τύπους µυστηριωδών θρησκειών, έκανε κάποιες προσαρµογές της διδασκαλίας του Ιησού για να την κάνει πιο αποδεκτή από ένα µεγαλύτερο µέρος µελλοντικών προσήλυτων. Αλλά ακόµα και ο συµβιβασµός του Παύλου της διδασκαλίας του Ιησού (Χριστιανισµού) ήταν ανώτερος και από τα καλύτερα των µυστηρίων στο ότι: 121:5.141. Ο Παύλος δίδαξε ηθική λύτρωση και σωτηρία. Ο Χριστιανισµός έδειξε τον δρόµο για µια νέα ζωή και διακήρυξε ένα νέο ιδανικό. Ο Παύλος απέρριψε τις µαγικές ιεροτελεστίες και τις τελετουργικές µαγείες. 121:5.152. Ο Χριστιανισµός παρουσίασε µια θρησκεία που καταπιανόταν µε τις τελικές λύσεις του ανθρώπινου προβλήµατος, γιατί δεν προσέφερε µόνο σωτηρία από την θλίψη ακόµα και από τον θάνατο, αλλά ακόµα υποσχέθηκε την άφεση αµαρτιών χάρη σε ένα χαρακτήρα ορθό µε χαρίσµατα αιώνιας ζωής. 121:5.163. Τα µυστήρια βασιζόντουσαν σε µύθους. Ο Χριστιανισµός, όπως τον εκήρυσσε ο Παύλος, βασιζόταν σε ένα ιστορικό γεγονός: την Παρουσία του Μιχαήλ, του Υιού του Θεού, στο ανθρώπινο είδος. 121:5.17Η ηθικότητα ανάµεσα τους µη Ιουδαίους δεν συνδεόταν απαραίτητα ούτε µε την φιλοσοφία, ούτε µε την θρησκεία. Στους ανθρώπους εκτός Παλαιστίνης, δεν περνούσε από το µυαλό ότι ένας ιερέας υποτίθεται ότι έπρεπε να ζει ηθική ζωή. Η Εβραϊκή θρησκεία και έπειτα και οι διδασκαλίες του Ιησού και αργότερα ο εξελισσόµενος Χριστιανισµός του Παύλου ήταν οι πρώτες Ευρωπαϊκές θρησκείες που µε το ένα χέρι στο ήθος και το άλλο στον ηθικό κώδικα, επέµεναν ότι οι θρησκευόµενοι πρέπει να προσέχουν και τα δύο. 121:5.18Σε µια τέτοια γενιά ανθρώπων, που την κυριαρχούσαν τέτοια ατελή συστήµατα φιλοσοφίας και την µπέρδευαν τέτοια περίπλοκα θρησκευτικά δόγµατα, ο Ιησούς γεννήθηκε στην Παλαιστίνη. Και σε αυτήν ακριβώς την γενιά έδωσε έπειτα το ευαγγέλιο της προσωπικής θρησκείας του—«οι άνθρωποι είναι τέκνα του Θεού.» 6. Η ΕΒΡΑΪΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Page 67

Provided by: www.urantia.info


121:6.1Με

το κλείσιµο του πρώτου αιώνα προ Χριστού η θρησκευτική σκέψη της Ιερουσαλήµ είχε επηρεαστεί πάρα πολύ και κάπως τροποποιηθεί από τις διδασκαλίας της Ελληνικής παιδείας ακόµα και από την Ελληνική φιλοσοφία. Στον µακρόχρονο ανταγωνισµό ανάµεσα στις απόψεις των Ανατολικών και Δυτικών σχολών Εβραϊκής σκέψης, η Ιερουσαλήµ και η υπόλοιπη Δύση και Ανατολή γενικά υιοθέτησαν την Δυτική Εβραϊκή ή τροποποιηµένη Ελληνιστική άποψη. 121:6.2Τις µέρες του Ιησού τρεις γλώσσες επικρατούσαν στην Παλαιστίνη: οι κοινοί άνθρωποι µιλούσαν κάποια διάλεκτο της Αραµαϊκής¨ οι ιερείς και οι ραββίνοι µιλούσαν Εβραϊκά¨ και οι µορφωµένες τάξεις και τα ανώτερα κοινωνικά στρώµατα των Εβραίων γενικά, µιλούσαν Ελληνικά. Η πρώτη µετάφραση των Εβραϊκών γραφών στα Ελληνικά στην Αλεξάνδρεια, ήταν υπεύθυνη σε αρκετά µεγάλο βαθµό για την επόµενη επικράτηση της Ελληνικής πτέρυγας της Εβραϊκής κουλτούρας και θεολογίας. Και τα γραπτά των Χριστιανών διδασκάλων σύντοµα θα εµφανιζόντουσαν στην ίδια γλώσσα. Η αναγέννηση του Ιουδαϊσµού χρονολογείται από την µετάφραση των Εβραϊκών γραφών. Αυτή ήταν µια ζωτική επίδραση που αργότερα καθόρισε την κατεύθυνση της λατρείας του Χριστιανισµού του Παύλου προς την Δύση αντί για την Ανατολή. 121:6.3Παρόλο που οι Ελληνοποιηµένες Εβραϊκές απόψεις ήταν πολύ λίγο επηρεασµένες από τις διδασκαλίες των Επικουρικών, ήταν όµως πολύ επηρεασµένες από την φιλοσοφία του Πλάτωνα και την θεωρία της αυτό-αυταπάρνησης των Στωικών. Η µεγάλη πέραση του Στωικισµού εξηγείται από το Τέταρτο Βιβλίο των Μακαβαίων¨ η διείσδυση και της Πλατωνικής φιλοσοφίας και της Στωικής θεωρίας παρουσιάζεται στην Σοφία του Σολοµώντα. Οι Ελληνοποιηµένοι Εβραίοι έφεραν στις Εβραϊκές γραφές µια τέτοια αλληγορική ερµηνεία ώστε δεν βρήκαν καµιά δυσκολία στο να προσαρµόσουν την Εβραϊκή θεολογία µε την αγαπηµένη τους Αριστοτελική φιλοσοφία. Αλλά όλα αυτά οδήγησαν σε µια καταστροφική περιπλοκή µέχρι που ανέλαβε τα προβλήµατα αυτά ο Φίλωνας από την Αλεξάνδρεια, που προχώρησε και εναρµόνισε και συστηµατικοποίησε την Ελληνική φιλοσοφία και την Εβραϊκή θεολογία σε ένα συµπαγές και αρκετά συνεπές σύστηµα θρησκευτικών πεποιθήσεων και πρακτικών. Και ήταν αυτή η µεταγενέστερη διδασκαλία ενός µίγµατος της Ελληνικής φιλοσοφίας και της Εβραϊκής θεολογίας που επικρατούσε στην Παλαιστίνη όταν έζησε και δίδαξε ο Ιησούς, την οποία ο Παύλος αξιοποίησε σαν θεµέλιο πάνω στο οποίο να κτίσει µια πιο προχωρηµένη και διαφωτιστική θεωρία του Χριστιανισµού. 121:6.4Ο Φίλωνας ήταν µεγάλος διδάσκαλος¨ από τον καιρό του Μωυσή δεν είχε ξαναζήσει άνθρωπος που να άσκησε τόσο µεγάλη επίδραση στην ηθική και θρησκευτική σκέψη του Δυτικού κόσµου. Στο θέµα του συνδυασµού των καλύτερων στοιχείων των σύγχρονων συστηµάτων ηθικών και θρησκευτικών διδασκαλιών, έχουν υπάρξει επτά ξεχωριστοί ανθρώπινοι διδάσκαλοι: ο Σέθαρντ, ο Μωυσής, ο Ζωροάστρης, ο Λάο-τσε, ο Βούδας, ο Φίλωνας, και ο Παύλος. 121:6.5Πολλές, αλλά όχι όλες, από τις αντιφατικότητες του Φίλωνα που προερχόντουσαν από την προσπάθειά του να συνδυάσει την Ελληνική µυστικιστική φιλοσοφία και τις Ρωµαϊκές Στωικές θεωρίες µε την τυπολατρική θεολογία των Εβραίων, ο Παύλος τις αναγνώρισε και πολύ σοφά τις παρέλειψε από την βασική του προ-Χριστιανική θεολογία. Ο Φίλωνας άνοιξε τον δρόµο για τον Παύλο να αποκαταστήσει πιο ουσιαστικά την έννοια της Παραδείσιας Τριάδας, που για πολύ καιρό βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση στην Εβραϊκή θεολογία. Μόνο σε ένα ζήτηµα ο Παύλος δεν µπόρεσε να συµβαδίσει µε τον Φίλωνα ή να υπερβεί τις

Page 68

Provided by: www.urantia.info


διδασκαλίες αυτού του πλούσιου και µορφωµένου Εβραίου από την Αλεξάνδρεια, και αυτή ήταν η διδασκαλία της εξιλέωσης¨ ο Φίλωνας δίδαξε την απαλλαγή από τις αµαρτίες µόνο µετά το χύσιµο αίµατος. Επίσης πιθανόν να συνέλαβε την πραγµατικότητα και την παρουσία των Προσαρµοστών Σκέψης πιο καθαρά από τον Παύλο. Αλλά η θεωρία του Παύλου για το προπατορικό αµάρτηµα, οι θεωρίες της κληρονοµικής ενοχής και του έµφυτου κακού και την εξιλέωσή του από αυτό, ήταν εν µέρει Μιθραϊκής προέλευσης, µε ελάχιστα κοινά µε την Εβραϊκή θεολογία, την φιλοσοφία του Φίλωνα, ή τις διδασκαλίες του Ιησού. Μερικές φάσεις της διδασκαλίας του Παύλου όσον αφορά το προπατορικό αµάρτηµα και την εξιλέωση ήταν εντελώς δικής του σύλληψης. 121:6.6Το ευαγγέλιο του Ιωάννη, το τελευταίο από τις διηγήσεις για την επίγεια ζωή του Ιησού, απευθυνόταν στους Δυτικούς ανθρώπους και παρουσιάζει την ιστορία του περισσότερο στο φως της άποψης των µετέπειτα Αλεξανδρινών Χριστιανών, που ήταν επίσης οπαδοί και της διδασκαλίας του Φίλωνα. 121:6.7Περίπου τον καιρό του Ιησού, συνέβη στην Αλεξάνδρεια µια παράξενη µετατροπή στην στάση προς τους Εβραίους, και εκεί που ήταν το προπύργιο των Εβραίων, ξεκίνησε ένα σφοδρό κύµα διωγµών, που έφτασε µέχρι και την Ρώµη, από όπου εξορίστηκαν πολλές χιλιάδες. Αλλά µια τέτοια προπαγάνδα διαστρέβλωσης δεν κράτησε πολύ¨ σύντοµα η αυτοκρατορική κυβέρνηση αποκατέστησε πλήρως τις περικοµµένες ελευθερίες των Εβραίων σε όλη την αυτοκρατορία. 121:6.8Σε όλα τα πλάτη και τα µήκη του κόσµου, όπου και να βρισκόντουσαν οι Εβραίοι διασκορπισµένοι, είτε για λόγους εµπορίου ή καταπίεσης, όλοι από κοινού κράτησαν τις καρδιές τους επικεντρωµένες στον ιερό ναό της Ιερουσαλήµ. Η Εβραϊκή θεολογία επιβίωσε όπως ερµηνευόταν και εξασκούταν στην Ιερουσαλήµ, και σώθηκε πολλές φορές από την λήθη που παρά λίγο να προκαλέσουν διάφορες επίκαιρες παρεµβάσεις από κάποιους Βαβυλώνιους διδασκάλους. 121:6.9Περίπου δυόµιση εκατοµµύρια από εκείνους τους διασκορπισµένους Εβραίους ερχόντουσαν στην Ιερουσαλήµ για τον εορτασµό των εθνικών θρησκευτικών τους εορτών. Και παρά τις θεολογικές ή φιλοσοφικές διαφορές των Ανατολικών (Βαβυλωνικών) και των Δυτικών (Ελληνικών) Εβραίων, όλοι συµφωνούσαν να είναι η Ιερουσαλήµ το κέντρο της λατρείας τους, και στην αναµονή του ερχοµού του Μεσσία. 7. ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗ ΕΒΡΑΙΟΙ 121:7.1Μέχρι τα χρόνια του Ιησού οι Εβραίοι είχαν κατασταλάξει για την καταγωγή τους, την ιστορία τους, και τον προορισµό τους. Είχαν οικοδοµήσει ένα άκαµπτο τοίχος διαχωρισµού ανάµεσα σε αυτούς και τους µη Εβραίους¨ αντιµετώπιζαν όλους κάθε τι µη εβραϊκό, µε απόλυτη περιφρόνηση. Λάτρευαν το γράµµα του νόµου και καλλιεργούσαν µια µορφή αυτόορθότητας που βασιζόταν στο ψεύτικη χάρη της αρετής και της σεµνότητας. Είχαν σχηµατίσει προδικασµένες αντιλήψεις για τον Μεσσία, και οι πιο πολλές από τις προσδοκίες τους φανταζόντουσαν έναν Μεσσία που θα ερχόταν σαν µέρος της φυλετικής και εθνικής τους ιστορίας. Για τους Εβραίους εκείνων των ηµερών η Εβραϊκή θεολογία ήταν ανέκκλητη, κατασταλαγµένη, και για πάντα καθορισµένη. 121:7.2Οι διδασκαλίες και οι πραχτικές του Ιησού όσον αφορά την ανεκτικότητα και την καλοσύνη ερχόντουσαν σε αντίθεση µε την παλιά µακροχρόνια στάση των Εβραίων προς τους άλλους λαούς τους οποίους θεωρούσαν βαρβάρους. Για πολλές γενεές οι Εβραίοι είχαν καλλιεργήσει µια στάση προς τον έξω κόσµο που έκανε αδύνατο γι αυτούς να δεχτούν τις

Page 69

Provided by: www.urantia.info


διδασκαλίες του Κυρίου για την πνευµατική αδερφοσύνη του ανθρώπου. Δεν ήταν πρόθυµοι να µοιραστούν τον Ιεχωβά µε ίσους όρους µε τους µη Εβραίους και γι αυτό δεν ήταν πρόθυµοι να δεχτούν σαν Υιό του Θεού κάποιον που δίδασκε τέτοιες νέες και παράξενες θεωρίες. 121:7.3Οι γραµµατείς, οι Φαρισαίοι, και το ιερατείο κρατούσαν τους Εβραίους κάτω από τα φοβερά δεσµά τυπολατρίας και νοµικισµού, δεσµά πολύ πιο πραγµατικά από την Ρωµαϊκή πολιτική ηγεσία. Οι Εβραίοι των ηµερών του Ιησού δεν ήταν µόνο υπόδουλοι του νόµου αλλά ήταν κάτω από τα δεσµά των δουλικών απαιτήσεων των παραδόσεων, που σχετιζόντουσαν και εισέβαλαν σε κάθε τοµέα προσωπικής και κοινωνικής ζωής. Αυτοί οι µικροπεριορισµοί στην συµπεριφορά κυνηγούσαν και κυριαρχούσαν κάθε πιστό Εβραίο, και δεν είναι παράξενο που απέρριψαν αµέσως κάποιον από αυτούς που φάνηκε να αγνοεί τις ιερές παραδόσεις τους, και που τόλµησε να αψηφήσει τους παλαιούς τιµηµένους κανόνες τους κοινωνικής συµπεριφοράς. Δεν µπορούσαν να δουν ευνοϊκά τις διδασκαλίες ενός που δεν δίσταζε να συγκρουστεί µε τα δόγµατα που αυτού θεωρούσαν ότι τους είχαν οριστεί κατευθείαν από τον Πατέρα Αβραάµ τον ίδιο. Ο Μωυσής τους παρέδωσε τον νόµο τους και δεν επρόκειτο να συµβιβαστούν µε οτιδήποτε διαφορετικό. 121:7.4Μέχρι τον πρώτο µετά Χριστό αιώνα οι προφορική ερµηνεία του νόµου από τους αναγνωρισµένους δασκάλους, τους γραµµατείς, είχε γίνει ανώτερη εξουσία από τον ίδιο τον γραπτό νόµο. Και όλα αυτά διευκόλυναν κάποιους θρησκευτικούς ηγέτες των Εβραίων να παρατάξουν τους ανθρώπους ενάντια στην αποδοχή ενός νέου ευαγγελίου. 121:7.5Αυτές οι περιστάσεις έκαναν αδύνατον για τους Εβραίους να εκπληρώσουν τον θεϊκό προορισµό τους σαν αγγελιαφόροι του νέου ευαγγελίου της θρησκευτικής και πνευµατικής ελευθερίας. Δεν µπόρεσαν να σπάσουν τα δεσµά της παράδοσης. Ο Ιερεµίας είχε πει ότι «ο νόµος πρέπει να είναι γραµµένος στις καρδιές των ανθρώπων», ο Ιεζεκιήλ είχε µιλήσει για «ένα νέο πνεύµα πρέπει να ζήσει στην ψυχή του ανθρώπου», και ο Ψαλµωδός είχε προσευχηθεί ο Θεός να «δηµιουργούσε µια καθαρή καρδιά µέσα µας και να ανανέωνε ένα ορθό πνεύµα». Αλλά όταν η Εβραϊκή θρησκεία των αγαθοεργιών και τυφλής υπακοής προς τον νόµο έπεσε θύµα στην στασιµότητα της αδράνειας που φέρνει η λατρεία των παραδόσεων, το κίνηµα της θρησκευτικής εξέλιξης πέρασε προς τα δυτικά στους Ευρωπαϊκούς λαούς. 121:7.6Και έτσι, κλήθηκε ένας διαφορετικός λαός για να φέρει µια προοδευτική θεολογία στον κόσµο, ένα σύστηµα διδασκαλίας που να περιλαµβάνει την φιλοσοφία των Ελλήνων, την ηθικότητα των Εβραίων, και το ευαγγέλιο της ιερότητας της προσωπικότητας και της πνευµατικής ελευθερίας που διατυπώθηκε από τον Παύλο και βασίστηκε στις διδασκαλίες του Ιησού. 121:7.7Το δόγµα του Παύλου για τον Χριστιανισµό παρουσίασε την ηθικότητά του σαν Εβραϊκό σηµάδι γέννησης. Οι Εβραίοι θεωρούσαν την ιστορία σαν Θεϊκή πρόνοια—ο Ιεχωβάς εν ώρα εργασίας. Οι Έλληνες έφεραν στην νέα διδασκαλία καθαρότερες αντιλήψεις για την αιώνια ζωή. Οι θεωρίες του Παύλου επηρεάστηκαν στην θεολογία και την φιλοσοφία όχι µόνο από τις διδασκαλίες του Ιησού αλλά και του Πλάτωνα και του Φίλωνα. Στο ήθος εµπνεύστηκε όχι µόνο από τον Χριστό αλλά και από τους Στωικούς. 121:7.8Το ευαγγέλιο του Ιησού, όπως περιλαµβανόταν στο δόγµα του Χριστιανισµού της Αντιόχειας του Παύλου, αναµίχθηκε µε τις ακόλουθες διδασκαλίες:

Page 70

Provided by: www.urantia.info


121:7.91.

Την φιλοσοφική αιτιοκρατία την Ελλήνων προσήλυτων στον Ιουδαϊσµό, συµπεριλαµβανοµένων και µερικών από τις αντιλήψεις τους για την αιώνια ζωή. 121:7.102. Τις ελκυστικές διδασκαλίες των επικρατούντων µυστηριωδών θρησκειών, ιδιαίτερα των Μιθραϊκών διδασκαλιών για εξιλέωση, λύτρωση και σωτηρία µε την θυσία που έκανε κάποιος θεός. 121:7.113. Την σθεναρή ηθικότητα της καθιερωµένης Εβραϊκής θρησκείας. 121:7.12Η Μεσογειακή Ρωµαϊκή αυτοκρατορία, το Πάρθιο βασίλειο, και οι γειτονικοί λαοί των καιρών του Ιησού όλοι είχαν κάποιες χοντροκοµµένες και πρωτόγονες ιδέες όσον αφορά την γεωγραφία του κόσµου, την αστρονοµία, την υγεία, και τις ασθένειες¨ και φυσικά έµειναν έκπληκτοι από τις νέες και εντυπωσιακές δηλώσεις του ξυλουργού από την Ναζαρέτ. Οι ιδέες της κατοχής πνεύµατος, καλού και κακού, εφαρµόστηκαν όχι µόνο για τους ανθρώπους, αλλά κάθε βράχος και δέντρο θεωρείτο πως είχε πνεύµα. Ήταν µια µαγεµένη εποχή, και όλοι πίστευαν στα θαύµατα σαν καθηµερινά φαινόµενα. 8. ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΓΡΑΠΤΑ ΑΡΧΕΙΑ 121:8.1Όσο είναι δυνατόν, συνεπείς προς την εντολή µας, έχουµε προσπαθήσει να αξιοποιήσουµε και σε κάποιο βαθµό να συντονίσουµε τα υπάρχοντα αρχεία για την ζωή του Ιησού στην Ουράντια. Παρόλο που είχαµε πρόσβαση στο χαµένο αρχείο του Αποστόλου Ανδρέα και έχουµε αποκοµίσει όφελος από την συνεργασία µας µε ένα τεράστιο πλήθος ουράνιων υπάρξεων που βρισκόταν στην γη τον καιρό της Παρουσίας του Μιχαήλ (ιδιαίτερα του τώρα Προσωποποιηθέντος Προσαρµοστή), υπήρξε σκοπός µας να κάνοµε επίσης χρήση των ονοµαζόµενων Ευαγγελίων του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά, και του Ιωάννη. 121:8.2Αυτά τα αρχεία της Καινής Διαθήκης είχαν την προέλευσή τους στις ακόλουθες περιστάσεις: 121:8.31. Το Ευαγγέλιο του Μάρκου. Ο Ιωάννης Μάρκος έγραψε το πρώτο, (εκτός από τις σηµειώσεις του Ανδρέα), το συνοπτικότερο, και το πιο απλό αρχείο της ζωής του Ιησού. Παρουσίαζε τον Κύριο σαν κληρικό, άνθρωπο ανάµεσα σε ανθρώπους. Παρόλο που ο Μάρκος ήταν ένας νέος είχε παραστεί σε πολλές από τις σκηνές που περιγράφει, η καταγραφή του στην πραγµατικότητα είναι το ευαγγέλιο σύµφωνα µε τον Πέτρο τον Σίµωνα. Στην αρχή είχε σχέσεις µε τον Πέτρο¨ αργότερα µε τον Παύλο. Ο Μάρκος έγραψε αυτά τα πραχτικά µετά από υποκίνηση του Πέτρου και µε το έντονο αίτηµα της εκκλησίας της Ρώµης. Γνωρίζοντας πόσο επίµονα ο Κύριος αρνιότανε να καταγράψει τις διδασκαλίες του στην επίγεια ζωή του, ο Μάρκος, όπως οι απόστολοι και άλλοι µαθητές, δίστασε να τις καταγράψει. Αλλά ο Πέτρος αισθάνθηκε ότι η εκκλησία της Ρώµης χρειαζόταν την βοήθεια µιας τέτοιας γραπτής εξιστόρησης, και ο Μάρκος συµφώνησε να αναλάβει την προετοιµασία της. Κράτησε πολλές σηµειώσεις πριν πεθάνει ο Πέτρος το 67 µ.Χ., και σύµφωνα µε την περίληψη που είχε εγκρίνει ο Πέτρος και για την εκκλησία της Ρώµης, άρχισε να γράφει αµέσως µετά τον θάνατο του Πέτρου. Το Ευαγγέλιο συµπληρώθηκε περίπου στο τέλος του 68 µ.Χ. Ο Μάρκος έγραφε αποκλειστικά από µνήµης δικής του και του Πέτρου. Το αρχείο αυτό έχει από τότε αλλάξει κατά πολύ, πολλά κοµµάτια έχουν βγει και κάποια µεταγενέστερα υλικά έχουν προστεθεί στο τέλος για να αντικαταστήσουν το τελευταίο ένα πέµπτο του αρχικού Ευαγγελίου, που χάθηκε από το πρώτο χειρόγραφο πριν ακόµα αντιγραφεί. Αυτό το αρχείο από τον Μάρκο, ήταν από κοινού µε τις σηµειώσεις του

Page 71

Provided by: www.urantia.info


Ανδρέα και Ματθαίου η γραπτή βάση όλων των επόµενων Ευαγγελίων που επιδίωξαν να περιγράψουν την ζωή και τις διδασκαλίες του Ιησού. 121:8.42. Το Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Αυτό το Ευαγγέλιο του Ματθαίου είναι η καταγραφή της ζωής του Κυρίου που γράφτηκε για την διαπαιδαγώγηση των Χριστιανών Ιουδαίων. Ο συγγραφέας αυτού του αρχείου συνεχώς επιδιώκει να δείξει στην ζωή του Ιησού ότι πολλά από όσα έκανε ήταν «αυτά που έπρεπε να εκπληρωθούν και είχαν προβλεφθεί από τους προφήτες». Το Ευαγγέλιο του Ματθαίου παρουσιάζει τον Ιησού σαν υιό του Δαβίδ, περιγράφοντάς τον να δείχνει µεγάλο σεβασµό για τον νόµο και τους προφήτες. 121:8.5Ο Απόστολος Ματθαίος δεν έγραψε αυτό το Ευαγγέλιο. Γράφτηκε από τον Ίζαδωρ, έναν από τους µαθητές του, που είχε για βοήθεια στο έργο του όχι µόνο την προσωπική ανάµνηση του Ματθαίου αυτών των γεγονότων, αλλά ακόµα και κάποια πραχτικά που είχε κρατήσει ο Ματθαίος από αυτά που είχε πει ο Ιησούς αµέσως µετά την σταύρωση. Αυτό το αρχείο του Ματθαίου είχε γραφτεί στα Αραµαϊκά¨ ο Ίζαντωρ το έγραψε στα Ελληνικά. Δεν υπήρχε πρόθεση εξαπάτησης που αποδόθηκε το Ευαγγέλιο αυτό στον Ματθαίο. Ήταν συνήθεια εκείνες τις µέρες να τιµούν οι µαθητές τους δασκάλους τους. 121:8.6Το αρχικό αρχείο του Ματθαίου εκδόθηκε και προστέθηκε το 40 µ.Χ. ακριβώς πριν φύγει από την Ιερουσαλήµ για να ενασχοληθεί µε το κήρυγµα του ευαγγελίου. Ήταν ένα ιδιωτικό αρχείο, το τελευταίο αντίγραφο του οποίου καταστράφηκε όταν κάηκε ένα Συριακό µοναστήρι το 416 µ.Χ. 121:8.7Ο Ίζαντορ δραπέτευσε από την Ιερουσαλήµ το 70 µ.Χ. µετά την κατάληψη της πόλης από τα στρατεύµατα του Τίτου, παίρνοντας µαζί του στην Πέλλα ένα αντίγραφο των σηµειώσεων του Ματθαίου. Τον χρόνο 71, ενώ ζούσε στην Πέλλα, ο Ίζαντορ έγραψε το Ευαγγέλιο σύµφωνα µε τον Ματθαίο. Επίσης είχε µαζί του τα πρώτα τέσσερα πέµπτα της διήγησης του Μάρκου. 121:8.83. Το Ευαγγέλιο του Λουκά. Ο Λουκάς, ο γιατρός από την Αντιόχεια στην Πισιδία, ήταν ένας µη Ιουδαίος προσήλυτος του Παύλου, και έγραψε µια εντελώς διαφορετική ιστορία της ζωής του Κυρίου. Άρχισε να ακολουθεί τον Παύλο και να µαθαίνει για την ζωή και τις διδασκαλίες του Ιησού το 47 µ.Χ. Ο Λουκάς διατήρησε πολλή από «την χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού» στα γραπτά του όπως συνέλεγε τα γεγονότα από τον Παύλο και άλλους. Ο Λουκάς παρουσιάζει τον Κύριο σαν «φίλο των τελωνών και των αµαρτωλών.» Δεν συνέταξε τις διάφορες σηµειώσεις του στο Ευαγγέλιο µέχρι τον θάνατο του Παύλου. Ο Λουκάς έγραφε το 82 στην Αχαία. Σχεδίασε τρία βιβλία για την ιστορία του Χριστού και του Χριστιανισµού αλλά πέθανε το 90 µ.Χ λίγο πριν τελειώσει το δεύτερο από αυτά τα έργα του, τις «Πράξεις των Αποστόλων». 121:8.9¨Όσον αφορά το υλικό του για την σύνταξη του Ευαγγελίου του, ο Λουκάς στην αρχή βασίστηκε στην ιστορία της ζωής του Ιησού όπως την είχε αναφέρει σε αυτόν ο Παύλος. Το Ευαγγέλιο λοιπόν του Λουκά είναι κατά κάποιο τρόπο το Ευαγγέλιο του Παύλου. Αλλά ο Λουκάς είχε και άλλες πηγές πληροφοριών, Όχι µόνο συζήτησε µε ένα σωρό αυτόπτων µαρτύρων στα πολυάριθµα επεισόδια της ζωής του Ιησού που κατέγραψε, αλλά είχε ακόµα µαζί του ένα αντίγραφο του Ευαγγελίου του Μάρκου, δηλαδή, τα πρώτα τέσσερα πέµπτα της διήγησης του Ίζαντορ, και ένα σύντοµο σύγγραµµα που γράφτηκε το 78 µ.Χ στην Αντιόχεια από έναν πιστό µε το όνοµα Σήδης. Ο Λουκάς είχε ακόµα ένα κουτσουρεµένο πολύ- εκδοµένο αντίγραφο κάποιων σηµειώσεων που εµφανιζόντουσαν να έχουν γίνει από τον Απόστολο Ανδρέα.

Page 72

Provided by: www.urantia.info


121:8.104.

Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη διηγείται πολύ από το έργο του Ιησού στην Ιουδαία και γύρω από την Ιερουσαλήµ που δεν περιέχεται στις άλλες καταγραφές. Αυτό είναι το ονοµαζόµενο Ευαγγέλιο του Ιωάννη του υιού του Ζεβεδαίου, και παρόλο που δεν το έγραψε ο Ιωάννης, το ενέπνευσε όµως. Από την πρώτη συγγραφή του έχει εκδοθεί πολλές φορές για να φαίνεται ότι το έγραψε ο ίδιος ο Ιωάννης. Όταν έγινε αυτή η Καταγραφή, ο Ιωάννης είχε τα άλλα Ευαγγέλια, και είδε ότι είχαν παραληφθεί πολλά¨ γι αυτό, το 101 µ.Χ ενθάρρυνε τον συνεργάτη του τον Ναθαναήλ, ένας Έλληνα Εβραίο από την Καισαρεία, να αρχίσει την συγγραφή του. Ο Ιωάννης του παρείχε το υλικό από την µνήµη του και αναφερόµενος στα ήδη τρία υπάρχοντα αρχεία. Δεν είχε δικά του γραπτά αρχεία. Η Επιστολή η γνωστή σαν «η Πρώτη Επιστολή του Ιωάννη» γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιωάννη σαν γράµµα κάλυψη για το έργο που θα εκτελούσε ο Ναθαναήλ κάτω από τις οδηγίες του. 121:8.11Όλοι αυτοί οι συγγραφείς παρουσίασαν ειλικρινείς εικόνες του Ιησού όπως τις είδαν, τις θυµόντουσαν, ή είχαν µάθει γι αυτόν, και όπως οι δικές τους αντιλήψεις γι αυτά τα µακρινά γεγονότα είχαν επηρεαστεί από την επακόλουθη υιοθέτηση της θεολογίας του Παύλου για τον Χριστιανισµό. Και ατά τα αρχεία, όσο και να µην ήταν τέλεια, υπήρξαν επαρκή για να αλλάξουν την πορεία της ιστορίας της Ουράντια για σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια. 121:8.14[Αναγνώριση: Διεκπεραιώνοντας

την αποστολή µου να επαναδιατυπώσω τις διδασκαλίες και να ξανα-διηγηθώ τα έργα του Ιησού από την Ναζαρέτ, έχω συµβουλευτεί ελεύθερα από όλες τις πηγές και τις πλανητικές πληροφορίες. Το κύριο κίνητρό µου είναι να ετοιµάσω ένα αρχείο που να µην είναι µόνο διαφωτιστικό για την γενιά ανθρώπων που ζουν τώρα, αλλά που να είναι χρήσιµο και για όλες τις µελλοντικές γενιές. Από το τεράστιο απόθεµα πληροφοριών που είχα στην διάθεσή µου, έχω επιλέξει το πιο κατάλληλο για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Όσο το δυνατόν έχω αντλήσει τις πληροφορίες µου από σκέτες ανθρώπινες πηγές. Μόνο όταν τέτοιες πηγές αποτύχαιναν, τότε ανέτρεξα σε εκείνα τα αρχεία που είναι υπεράνθρωπα. Όταν οι ιδέες και οι απόψεις για την ζωή του Ιησού και τις διδασκαλίες του έχουν εκφραστεί ικανοποιητικά από ανθρώπινο νου, απαρέγκλιτα προτίµησα τα ανθρώπινα αυτά πρότυπα σκέψης. Παρόλο που επιδίωξα να προσαρµόσω την λεκτική έκφραση που ώστε να είναι η καλύτερη για να ταιριάζει µε την δική µας αντίληψή για την πραγµατική έννοια και την αληθινή σηµασία της ζωής και της διδασκαλίας του Κυρίου, όσο ήταν δυνατόν, έχω εµµείνει στην πραγµατική ανθρώπινη αντίληψη και πρότυπο σκέψης σε όλες τις διηγήσεις µου. Γνωρίζω καλά ότι εκείνες οι αντιλήψεις που έχουν προέλευση στον ανθρώπινο νου θα αποδειχθούν πιο αποδεκτές και χρήσιµες για όλες τις ανθρώπινες διάνοιες. Όταν δεν µπόρεσα να βρω τις απαραίτητες έννοιες στα ανθρώπινα αρχεία ή στις ανθρώπινες εκφράσεις, τότε ανέτρεξα µνήµες της δικής µου τάξης γήινων πλασµάτων, τους µεσόδροµους. Και όταν αυτή η δευτεροβάθµια πηγή πληροφοριών ήταν ανεπαρκής, τότε χωρίς δισταγµό ανέτρεξα στις υπερπλανητικές πηγές πληροφοριών. 121:8.12Τα στοιχεία που έχω συλλέξει, και από τα οποία έχω ετοιµάσει αυτήν την διήγηση της ζωής και διδασκαλίας του Ιησού—εκτός από την µνήµη του αρχείου του Αποστόλου Ανδρέα —περιλαµβάνουν πολύτιµες σκέψεις και ανώτερες έννοιες της διδασκαλίας του Ιησού που είχαν συσσωρευθεί από πάνω από δύο χιλιάδες ανθρώπινες υπάρξεις που ζούσαν στην γη από τις µέρες του Ιησού έως την στιγµή που εκφράζονται αυτές οι αποκαλύψεις, σωστότερα επαναδιατυπώσεις. Η άδεια για αποκάλυψη αξιοποιήθηκε µόνο όταν το ανθρώπινο αρχείο και οι ανθρώπινες έννοιες δεν µπορούσαν να παρέχουν ένα επαρκές πρότυπο σκέψης. Η

Page 73

Provided by: www.urantia.info


ανάθεση της αποκαλυπτικής αποστολής µου, µου απαγόρεψε να ανατρέξω σε εξτραανθρώπινες πηγές είτε πληροφοριών είτε έκφρασης µέχρι την στιγµή που θα µπορούσα να καταθέσω ότι απέτυχα στις προσπάθειές µου να βρω τις απαραίτητες αποδεκτές εκφράσεις στις απόλυτα ανθρώπινες πηγές. 121:8.13Ενώ εγώ, µε την συνεργασία των έντεκα συνεταιρικών µου µεσόδροµων και κάτω από την επίβλεψη του Μελχισεδέκ των αρχείων, έχω παρουσιάσει αυτήν την διήγηση σύµφωνα µε την αντίληψή µου για την ικανοποιητική του διευθέτηση και σύµφωνα µε την επιλογή µου της άµεσης έκφρασης, ωστόσο, η πλειοψηφία των ιδεών, ακόµα και κάποιων ικανοποιητικών εκφράσεων που έχω αξιοποιήσει είχαν την προέλευσή τους στις διάνοιες ανθρώπων πολλών φυλών που έχουν ζήσει στην γη στις ενδιάµεσες γενιές, µέχρι και εκείνων που είναι ακόµα ζωντανοί αυτήν την στιγµή αυτού του εγχειρήµατος. Κατά πολλούς τρόπους έχω λειτουργήσει περισσότερο σαν συλλέκτης και εκδότης από ότι σαν γνήσιος αφηγητής. Έχω χωρίς δισταγµό οικειοποιηθεί εκείνες τις αντιλήψεις και ιδέες, κατά προτίµηση ανθρώπινες, που θα µε έκαναν ικανό να παρουσιάσω το πιο ικανοποιητικό πορτραίτο της ζωής του Ιησού, και θα µου έδιναν την ικανότητα να επαναδιατυπώσω τις απαράµιλλες διδασκαλίες του µε την πιο χρήσιµη και συµπαντικά ανώτερη φρασεολογία. Εν ονόµατι της Αδερφότητας των Ενωµένων Μεσόροµων της Ουράντια, µε πολύ ευγνωµοσύνη αναγνωρίζω την υποχρέωσή µας προς όλες τις πηγές αρχείων και αντιλήψεων που από δω και στο εξής θα αξιοποιηθούν στην περεταίρω επεξεργασία της επαναδιατύπωσης αυτής της επίγειας ζωής του Ιησού]. ΕΓΓΡΑΦΟ 122 Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 122:0.1Θα είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσουµε πλήρως τις πολλές αιτίες που οδήγησαν στην επιλογή της Παλαιστίνης σαν τη χώρα για την γήινη ενσάρκωση του Μιχαήλ και ιδιαίτερα το γιατί ακριβώς επιλέχτηκε η οικογένεια του Ιωσήφ και της Μαρίας σαν άµεσο περιβάλλον για την εµφάνιση αυτού του Γιου του Θεού στην Ουράντια. 122:0.2Αφού µελέτησε την ειδική αναφορά για την κατάσταση των διαχωρισµένων κόσµων, που είχαν ετοιµάσει οι Μελχισεδέκ, ο Μιχαήλ σε σύσκεψη µε τον Γαβριήλ, τελικά διάλεξε την Ουράντια σαν τον πλανήτη όπου θα πραγµατοποιούσε την τελική του ενσάρκωση. Σαν συνέχεια αυτής της απόφασης, ο Γαβριήλ επισκέφθηκε προσωπικά την Ουράντια και, ως αποτέλεσµα της µελέτης του για τις ανθρώπινες οµάδες καθώς και ως αξιολόγηση των πνευµατικών, διανοητικών και γεωγραφικών χαρακτηριστικών του κόσµου και των ανθρώπων του, αποφάσισε ότι οι Εβραίοι διέθεταν εκείνο το συγκριτικό πλεονέκτηµα που αποτελούσε εγγύηση την επιλογής τους σαν τη φυλή της ενσάρκωσης. Μετά την αποδοχή από τον Μιχαήλ αυτής της απόφασης, ο Γαβριήλ διόρισε και απέστειλε στην Ουράντια την Οικογενειακή Επιτροπή των Δώδεκα – επιλεγµένους ανάµεσα από τις πιο υψηλόβαθµες τάξεις των συµπαντικών προσωπικοτήτων – επιφορτισµένη µε το καθήκον να διερευνήσει την εβραϊκή οικογενειακή ζωή. Όταν αυτή η επιτροπή τελείωσε τις εργασίες της, ο Γαβριήλ παρουσιάστηκε στην Ουράντια και έλαβε την αναφορά που ονοµάτιζε τρεις πιθανές οικογένειες, σύµφωνα µε τη γνώµη της επιτροπής, το ίδιο ευνοϊκές σαν οικογένειες που θα δεχόντουσαν την προσχεδιασµένη ενσάρκωση του Μιχαήλ. 122:0.3Από τα τρία προτεινόµενα ζευγάρια, ο Γαβριήλ επέλεξε προσωπικά τον Ιωσήφ και τη Μαρία, στη συνέχεια παρουσιάστηκε στη Μαρία και της µετέδωσε τα ευχάριστα νέα ότι δηλαδή είχε επιλεγεί για να γίνει η γήινη µητέρα του ενσαρκωµένου παιδιού.

Page 74

Provided by: www.urantia.info


1. ΙΩΣΗΦ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ 122:1.1Ο Ιωσήφ, ο θνητός πατέρας του Ιησού (Τζόσουα µπεν Ιωσήφ), ήταν ένας Εβραίος όπως οι άλλοι Εβραίοι, αν και έφερε πολλά µη ιουδαϊκά φυλετικά χαρακτηριστικά τα οποία είχαν προστεθεί στο γενεαλογικό του δέντρο κατά καιρούς µέσω της θηλυκής γραµµής των προγόνων του. Η γενεαλογία του πατέρα του Ιωσήφ έφτανε πίσω µέχρι τις ηµέρες του Αβραάµ και µέσω αυτού του σεβαστού πατριάρχη στις πρώτες κληρονοµικές γραµµές που οδηγούσαν στους Σουµέριους και στους Νοδίτες και δια των νοτιότερων φυλών του µπλε ανθρώπου, στον Άντον και την Φόντα. Ο Δαυίδ και ο Σολοµών δεν ανήκαν στην άµεση γραµµή της γενεαλογίας του Ιωσήφ, ούτε έφτανε η καταγωγή του Ιωσήφ κατά άµεσο τρόπο στον Αδάµ. Οι άµεσοι πρόγονοί του ήταν τεχνίτες – χτίστες, µαραγκοί, οικοδόµοι και σιδεράδες. Ο ίδιος ο Ιωσήφ ήταν µαραγκός και αργότερα εργολάβος. Η οικογένειά του ανήκε σε µια µακριά και λαµπρή σειρά της αριστοκρατίας των συνηθισµένων ανθρώπων, που ανέδειξε και αναδεικνύει ασυνήθιστες προσωπικότητες που ξεχώρισαν σε συνδυασµό µε την εξέλιξη της θρησκείας στην Ουράντια. 122:1.2Η Μαρία, η γήινη µητέρα του Ιησού, ήταν η απόγονος µιας µακριάς γραµµής µοναδικών προγόνων που περιελάµβανε πολλές από τις πιο σηµαντικές γυναίκες στη φυλετική ιστορία της Ουράντια. Αν και η Μαρία ήταν µια συνηθισµένη γυναίκα της εποχής της και της γενιάς της, διαθέτοντας ένα σχεδόν κανονικό χαρακτήρα, λογαριάζεται ανάµεσα στις διάσηµες προγόνους της όπως η Αννόν, η Ταµάρ, η Ρουθ, η Βαθσέβα, η Άνση, η Χλόη, η Εύα και η Ράττα. Καµία άλλη Ιουδαία γυναίκα εκείνης της εποχής δεν είχε πιο διάσηµη καταγωγή κοινών προγόνων ή που να φτάνει πίσω σε πιο αποδοτικές αρχές. Η γενεαλογία της Μαρίας, όπως και του Ιωσήφ χαρακτηριζότανε από την επικράτηση ισχυρών αλλά συνηθισµένων ατόµων, τονισµένη πότε πότε από πολυάριθµες ξεχωριστές προσωπικότητες καθώς προχωρούσε ο πολιτισµός και εξελισσόταν σταδιακά η θρησκεία.Από φυλετική άποψη δεν είναι σωστό απόλυτα να θεωρήσουµε τη Μαρία σαν Εβραία. Σε µόρφωση και πιστεύω ήταν Εβραία, αλλά σε κληρονοµικά χαρίσµατα ήταν περισσότερο µια σύνθεση από συριακή, χιττιτική, φοινικική, ελληνική και αιγυπτιακή γενεαλογία, η φυλετική της κληρονοµιά ήταν πιο ευρεία από αυτή του Ιωσήφ. 122:1.3Από όλα τα ζευγάρια που ζούσαν στην Παλαιστίνη την εποχή που θα γινόταν η προσχεδιασµένη ενσάρκωση του Μιχαήλ, ο Ιωσήφ και η Μαρία διέθεταν τον πιο ιδανικό συνδυασµό εκτεταµένων φυλετικών σχέσεων και ανώτερα από τα συνηθισµένα χαρίσµατα προσωπικότητας. Ήταν σχέδιο του Μιχαήλ να εµφανιστεί στη γη σαν συνηθισµένος άνθρωπος, τον οποίο οι κοινοί άνθρωποι θα καταλάβαιναν και θα αποδέχονταν. Ένεκα τούτου ο Γαβριήλ διάλεξε ακριβώς τέτοια άτοµα σαν τον Ιωσήφ και τη Μαρία να γίνουν οι γονείς της ενσάρκωσης. 2. Ο ΓΑΒΡΙΗΛ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΙΣΑΒΕΤ 122:2.1Το έργο ζωής του Ιησού στην Ουράντια ξεκίνησε πραγµατικά από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ο Ζαχαρίας, πατέρας του Ιωάννη, ανήκε στο Ιουδαϊκό ιερατείο, ενώ η µητέρα του Ελισάβετ ήταν µέλος του πιο ανθηρού κλάδου της ίδιας µεγάλης οικογένειας στον οποίο επίσης ανήκε η Μαρία η µητέρα του Ιησού. Ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ, αν και ήταν παντρεµένοι από πολλά χρόνια δεν είχαν παιδιά. 122:2.2Ήταν τέλη του µηνός Ιουνίου 8 π.Χ., τρεις περίπου µήνες µετά το γάµο του Ιωσήφ και της Μαρίας, που ο Γαβριήλ παρουσιάστηκε στην Ελισάβετ το µεσηµέρι µιας µέρας, όπως ακριβώς αργότερα έκανε γνωστή την παρουσία του στη Μαρία. Είπε ο Γαβριήλ:

Page 75

Provided by: www.urantia.info


122:2.3«Ενώ

ο σύζυγός σου, ο Ζαχαρίας, στέκεται έµπροσθεν του βωµού στην Ιερουσαλήµ και ενώ το συγκεντρωµένο πλήθος προσεύχεται για τον ερχοµό ενός λυτρωτή, Εγώ, ο Γαβριήλ, έχω έρθει να σου αναγγείλω πως σύντοµα θα γεννήσεις ένα γιο που θα γίνει ο πρόδροµος αυτού του θεϊκού διδασκάλου και θα τον ονοµάσεις Ιωάννη. Θα µεγαλώσει αφιερωµένος στον Κύριο και Θεό σου και όταν θα έρθει σε πλήρη ηλικία θα ευχαριστήσει την καρδιά σου γιατί θα στρέψει πολλές ψυχές στο Θεό και θα αναγγείλει τον ερχοµό του θεραπευτή των ψυχών του λαού σου και τον πνευµατικό λυτρωτή όλου του ανθρώπινου είδους. Η συγγενής σου Μαρία θα είναι η µητέρα αυτού του παιδιού της υπόσχεσης, και σ’ αυτήν επίσης θα παρουσιαστώ». 122:2.4Αυτό το όραµα τρόµαξε πολύ την Ελισάβετ. Μετά την αναχώρηση του Γαβριήλ, στριφογύριζε την εµπειρία αυτή στο µυαλό της, αναλογιζόµενη επί πολύ τα λεγόµενα του µεγαλοπρεπούς επισκέπτη, αλλά δεν µίλησε για την αποκάλυψη σε κανένα παρά στο σύζυγό της µέχρι την επικείµενη επίσκεψη της Μαρίας, νωρίς το Φεβρουάριο του επόµενου έτους. 122:2.5Επί πέντε µήνες, όµως, η Ελισάβετ κράτησε το µυστικό ακόµη και από τον άντρα της. Σχετικά µε την αποκάλυψη της ιστορίας για την επίσκεψη του Γαβριήλ, ο Ζαχαρίας ήταν πολύ δύσπιστος και για εβδοµάδες αµφέβαλε την όλη εµπειρία, και τότε µόνο συγκατένευσε µε µισή καρδιά να πιστέψει στην επίσκεψη του Γαβριήλ στη γυναίκα του όταν δεν µπορούσε πλέον να αµφισβητεί ότι περίµενε παιδί. Ο Ζαχαρίας ήταν πολύ µπερδεµένος αναφορικά µε την αναµενόµενη µητρότητα της Ελισάβετ, αλλά δεν αµφισβητούσε την τιµιότητα της γυναίκας του, αν και ήταν προχωρηµένος σε χρόνια. Και ήταν µόνο περίπου έξη εβδοµάδες πριν τη γέννηση του Ιωάννη που ο Ζαχαρίας, σαν αποτέλεσµα ενός εντυπωσιακού ονείρου, πείστηκε τελείως ότι η Ελισάβετ θα γινόταν µητέρα ενός γιου της µοίρας, ενός που θα ετοίµαζε την οδό για τον ερχοµό του Μεσσία. 122:2.6Ο Γαβριήλ εµφανίστηκε στη Μαρία κατά τα µέσα Νοεµβρίου 8 π.Χ., ενώ εργαζόταν στο σπίτι της στη Ναζαρέτ. Αργότερα, όταν η Μαρία έµαθε χωρίς αµφιβολία ότι θα γινόταν µητέρα, έπεισε τον Ιωσήφ να την αφήσει να ταξιδέψει στην πόλη του Ιούδα, τέσσερα µίλια δυτικά της Ιερουσαλήµ, στους λόφους, για να επισκεφθεί την Ελισάβετ. Ο Γαβριήλ είχε ενηµερώσει κάθε µια από τις µέλλουσες µητέρες για την εµφάνισή του στην άλλη. Ήταν φυσικό να είναι ανυπόµονες να βρεθούν µαζί, να συγκρίνουν εµπειρίες και να µιλήσουν για το πιθανό µέλλον των παιδιών τους. Η Μαρία έµεινε µε τη µακρινή ξαδέλφη της τρεις εβδοµάδες. Η Ελισάβετ συνετέλεσε πολύ στο να δυναµώσει η πίστη της Μαρίας για το όραµα του Γαβριήλ, έτσι ώστε γύρισε σπίτι περισσότερο αφιερωµένη στην πρόσκληση να είναι η µητέρα του παιδιού της µοίρας, το οποίο τόσο σύντοµα θα παρουσίαζε στον κόσµο σαν ένα αδύναµο βρέφος, ένα συνηθισµένο και κανονικό παιδί του βασιλείου. 122:2.7Ο Ιωάννης γεννήθηκε στην πόλη του Ιούδα στις 25 Μαρτίου 7 π.Χ. Ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ ευχαριστήθηκαν πολύ µε την πραγµατοποίηση της υπόσχεσης του Γαβριήλ, και όταν την όγδοη µέρα παρουσιάστηκαν στο ναό για την περιτοµή του παιδιού, επίσηµα τον βάφτισαν Ιωάννη, όπως είχαν διδαχθεί από πριν. Αµέσως ένας ανιψιός του Ζαχαρία έφυγε για τη Ναζαρέτ, φέροντας το µήνυµα της Ελισάβετ στη Μαρία, αναγγέλλοντας ότι γεννήθηκε γιος και το όνοµά του ήταν Ιωάννης. 122:2.8Από την παιδική του ηλικία ο Ιωάννης διακριτικά είχε γαλουχηθεί από τους γονείς του µε την ιδέα ότι θα µεγάλωνε και θα γινόταν ένας πνευµατικός αρχηγός και διδάσκαλος θρησκευτικός. Και το χώµα της καρδιάς του Ιωάννη ήταν πάντα πρόσφορο για τη σπορά τέτοιου δελεαστικού σπόρου. Σαν παιδί ακόµη, είχε βρεθεί συχνά στο ναό, την περίοδο της υπηρεσίας του πατέρα του και ήταν φοβερά εντυπωσιασµένος από τη σηµασία όσων έβλεπε.

Page 76

Provided by: www.urantia.info


3. Η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ 122:3.1Ένα απόγευµα, κατά τη δύση, πριν ο Ιωσήφ επιστρέψει σπίτι, ο Γαβριήλ εµφανίστηκε στη Μαρία από τη µεριά ενός χαµηλού πέτρινου τραπεζιού και, µετά που η Μαρία ξαναβρήκε την αυτοκυριαρχία της, είπε: «Έρχοµαι κατ’ εντολή ενός που είναι ο Κύριός µου και τον οποίο εσύ θα αγαπήσεις και θα αναθρέψεις. Σε σένα, Μαρία, φέρνω ευχάριστα νέα όταν σου αναγγέλλω ότι το έµβρυο µέσα σου είναι ορισµένο από τον Ουρανό και πως τον κατάλληλο καιρό θα γίνεις µητέρα ενός αγοριού. Θα τον ονοµάσεις Ιησού και θα εγκαινιάσει το βασίλειο του Ουρανού στη γη και ανάµεσα στους ανθρώπους. Μη µιλήσεις γι’ αυτό το πράγµα παρά µόνο στον Ιωσήφ και στην Ελισάβετ, τη συγγενή σου, στην οποία ήδη έχω εµφανιστεί και η οποία σύντοµα θα γεννήσει ένα αγόρι, που το όνοµά του θα είναι Ιωάννης και ο οποίος θα προετοιµάσει την οδό για το µήνυµα της λύτρωσης που ο γιος σου θα διακηρύξει στους ανθρώπους µε µεγάλη εξουσία και βαθιά πεποίθηση. Και µην αµφιβάλλεις για τα λόγια µου, Μαρία, γιατί αυτό το σπιτικό επιλέχτηκε σαν τη θνητή κατοικία του παιδιού της µοίρας. Η ευλογία µου θα µείνει πάνω σου, η Δύναµη των Μεγάλων Ισχυρών θα σε ενδυναµώνει και ο Κύριος όλης της γης θα σε επισκιάζει». 122:3.2Η Μαρία συλλογιζόταν βαθιά αυτή την επίσκεψη, κρυµµένη στην καρδιά της για πολλές εβδοµάδες, έως ότου βεβαιώθηκε πως έφερε παιδί, πριν τολµήσει να αποκαλύψει αυτά τα ασυνήθιστα γεγονότα στον άντρα της. Όταν ο Ιωσήφ άκουσε για όλα αυτά, αν και εµπιστευόταν απόλυτα τη Μαρία, βασανίστηκε και δεν µπορούσε να κοιµηθεί για πολλές νύχτες. Κατ’ αρχάς ο Ιωσήφ είχε αµφιβολία για την επίσκεψη του Γαβριήλ. Ύστερα, όταν είχε σχεδόν πειστεί ότι η Μαρία είχε πράγµατι ακούσει τη φωνή και παρατηρήσει τη µορφή του θεϊκού αγγελιαφόρου, βασάνιζε το µυαλό του αναλογιζόµενος πώς µπορούν να συµβαίνουν τέτοια πράγµατα. Πώς ήταν δυνατό ο γόνος του ανθρώπινων υπάρξεων να είναι παιδί θεϊκού προορισµού; Ποτέ δεν θα µπορούσε ο Ιωσήφ να συµβιβαστεί µε αυτές τις αντιµαχόµενες ιδέες έως, µετά από αρκετές ηµέρες σκέψης, αυτός και η Μαρία κατέληξαν στο συµπέρασµα ότι είχαν επιλεγεί να γίνουν οι γονείς του Μεσσία, αν και η ιουδαϊκή σκέψη απείχε πολύ από το ότι ο αναµενόµενος ελευθερωτής θα είχε θεϊκή καταγωγή. Αφού έβγαλαν αυτό το σπουδαίο συµπέρασµα, η Μαρία αναχώρησε βιαστικά να επισκεφθεί την Ελισάβετ. 122:3.3Μετά την επιστροφή της, η Μαρία πήγε να επισκεφθεί τους γονείς της, τον Ιωακείµ και την Άννα. Τα δυο αδέλφια της και οι δυο αδελφές της, όπως και οι γονείς της ήταν πάντα πολύ σκεπτικοί σχετικά µε την θεϊκή αποστολή του Ιησού, αν και εκείνο τον καιρό δεν γνώριζαν τίποτε για την επίσκεψη του Γαβριήλ. Αλλά η Μαρία εξοµολογήθηκε στην αδελφή της Σαλώµη ότι πίστευε πως ο γιος της θα γινόταν ένας µεγάλος διδάσκαλος. 122:3.4Η αναγγελία του Γαβριήλ στη Μαρία έγινε την εποµένη ηµέρα της σύλληψης του Ιησού και αυτό ήταν και το µοναδικό υπερφυσικό γεγονός που έλαβε χώρα, συνδεόµενο µε την όλη της εµπειρία της, πώς θα έφερε και θα γεννούσε το παιδί της µοίρας. 4. ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ 122:4.1Ο Ιωσήφ δεν συµφιλιώθηκε µε την ιδέα ότι η Μαρία θα γινόταν η µητέρα ενός ασυνήθιστου παιδιού παρά µετά την εµπειρία που είχε από ένα πολύ εντυπωσιακό όνειρο. Στο όνειρο αυτό, ένας λαµπρός ουράνιος αγγελιαφόρος του εµφανίστηκε και µεταξύ άλλων, είπε: «Ιωσήφ, έρχοµαι κατ’ εντολή Εκείνου που τώρα βασιλεύει στα ύψη και έχω διαταχθεί να σε συµβουλέψω σχετικά µε το γιο σου τον οποίο η Μαρία θα γεννήσει και που θα γίνει µεγάλο φως για τον κόσµο. Σ’ αυτόν θα υπάρχει ζωή και η ζωή του θα γίνει το φως των

Page 77

Provided by: www.urantia.info


ανθρώπων. Θα έρθει πρώτα στο λαό του, αλλά αυτοί δύσκολα θα τον δεχτούν. Αλλά σε όσους τον δεχτούν, σ’ αυτούς θα αποκαλύψει ότι είναι τα παιδιά του Θεού». Μετά από αυτή την εµπειρία ο Ιωσήφ ποτέ πια δεν αµφέβαλε για την ιστορία της Μαρίας περί της επίσκεψης του Γαβριήλ και την υπόσχεση ότι το αγέννητο βρέφος θα γινόταν ένας θεϊκός αγγελιαφόρος στον κόσµο. 122:4.2Σε όλες αυτές τις επισκέψεις δεν ελέχθη τίποτε για τον οίκο του Δαυίδ. Τίποτε δεν υποδήλωσε ποτέ ότι ο Ιησούς θα ερχόταν σαν «ελευθερωτής των Εβραίων», ούτε ακόµη ότι ήταν ο επί µακρού αναµενόµενος Μεσσίας. Ο Ιησούς δεν ήταν τέτοιου είδους Μεσσίας όπως οι Εβραίοι προσδοκούσαν αλλά ήταν ο λυτρωτής του κόσµου. Η αποστολή του αφορούσε όλες τις φυλές και τους λαούς, όχι µόνο µία οµάδα. 122:4.3Ο Ιωσήφ δεν καταγόταν από τον Δαυίδ. Η Μαρία είχε περισσότερη Δαυιδική γενεαλογία απ’ ότι ο Ιωσήφ. Πράγµατι, ο Ιωσήφ πήγε στη Βηθλεέµ, την πόλη του Δαυίδ, για να καταγραφεί εξαιτίας της ρωµαϊκής απογραφής, αλλά αυτό ήταν επειδή, έξη γενεές πρωτύτερα ο πρόγονος του Ιωσήφ από τη µεριά του πατέρα του, που έζησε τότε, όντας ορφανός, υιοθετήθηκε από κάποιον Ζάντοκ, που ήταν άµεσος απόγονος του Δαυίδ. Έκτοτε ο Ιωσήφ υπολογιζόταν ότι ανήκε στον «οίκο του Δαυίδ». 122:4.4Οι περισσότερες από τις καλούµενες Μεσσιανικές προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης φτιάχτηκαν να ταιριάζουν στον Ιησού πολύ µετέπειτα από τη γήινη ζωή του. Επί αιώνες οι Εβραίοι προφήτες είχαν διακηρύξει τον ερχοµό ενός λυτρωτή και αυτές οι υποσχέσεις είχαν ερµηνευτεί από τις επόµενες γενεές ότι αναφερόντουσαν σ’ ένα Ιουδαίο κυβερνήτη που θα καθότανε στο θρόνο του Δαυίδ και, µε τις φηµισµένες θαυµαστές µεθόδους του Μωυσή, θα προχωρούσε στην εγκατάσταση των Εβραίων στην Παλαιστίνη σαν ένα ισχυρό έθνος, ελεύθερο από κάθε ξένη κυριαρχία. Ακόµη, πολλά µεταφορικά εδάφια που βρισκόντουσαν παντού στα Εβραϊκά χειρόγραφα αποδόθηκαν κι αυτά στην αποστολή της ζωής του Ιησού. Πολλά αποφθέγµατα της Παλαιάς Διαθήκης παραλλάχθηκαν τόσο ώστε να φαίνονται πως ταιριάζουν µε µερικά επεισόδια από τη γήινη ζωή του Κυρίου. Ο ίδιος ο Ιησούς κάποτε δηµόσια αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση µε τον βασιλικό οίκο του Δαυίδ. Ακόµη και το εδάφιο «µια κοπέλα θα γεννήσει αγόρι» µετατράπηκε σε «µια παρθένος θα γεννήσει αγόρι». Το ίδιο ίσχυε επίσης για τις πολλές γενεαλογίες και του Ιωσήφ και της Μαρίας οι οποίες σχεδιάστηκαν κατ’ ακολουθία της πορείας του Μιχαήλ στη γη. Πολλές από αυτές τις καταγωγές περιλαµβάνουν πολλούς από τους προγόνους του Κυρίου, αλλά στο σύνολό τους δεν είναι αυθεντικές και δεν πρέπει να βασίζεται κανείς σ’ αυτές σαν γεγονός. Οι πρώτοι οπαδοί του Ιησού, όλοι πολύ συχνά υπέκυψαν στον πειρασµό να κάνουν όλες τις παλαιές προφητικές ρήσεις να φαίνονται πως βρίσκουν την εκπλήρωσή τους στη ζωή του Κυρίου και Αφέντη τους. 5. ΟΙ ΓΗΙΝΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 122:5.1Ο Ιωσήφ ήταν άνθρωπος µε ήρεµους τρόπους, φοβερά υπεύθυνος και σε όλους τους τοµείς πιστός στους θρησκευτικούς κανόνες και συνήθειες του λαού του. Σκεπτόταν πολύ αλλά µίλαγε λίγο. Η κακή κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Εβραϊκός λαός προξενούσε στον Ιωσήφ µεγάλη λύπη. Σαν νέος, ανάµεσα στους οκτώ αδελφούς και αδελφές του, ήταν πιο χαρούµενος, αλλά στα πρώτα χρόνια της έγγαµης ζωής του (κατά την παιδική ηλικία του Ιησού) πέρναγε περιόδους ήπιας µορφής πνευµατική αποθάρρυνση. Αυτές οι εκδηλώσεις του χαρακτήρα του καλυτέρευσαν κατά πολύ ακριβώς πριν τον πρόωρο θάνατό του και αφού πια η οικονοµική κατάσταση της οικογένειάς του είχε βελτιωθεί, µετά την πρόοδό του από την τάξη του µαραγκού στη θέση ενός ευηµερούς εργολάβου.

Page 78

Provided by: www.urantia.info


122:5.2Η

ιδιοσυγκρασία της Μαρίας ήταν αρκετά αντίθετη από αυτή του άντρα της. Ήταν συνήθως ευδιάθετη, πολύ σπάνια κατηφής και είχε µια πάντοτε αισιόδοξη διάθεση. Η Μαρία άφηνε τον εαυτό της να εκφράζει ελεύθερα και συχνά τα συναισθήµατά της και δεν την είδε ποτέ κανείς λυπηµένη έως τον ξαφνικό θάνατο του Ιωσήφ. Και µόλις που είχε ξεπεράσει το χτύπηµα αυτό, όταν έπεσαν πάνω της οι ανησυχίες και τα ερωτηµατικά που προέκυψαν από την ασυνήθιστη πορεία του µεγαλύτερου γιου της, την οποία ξετύλιγε τόσο ραγδαία µπροστά στα έκπληκτα µάτια της. Αλλά σ’ όλη αυτή την σπάνια εµπειρία η Μαρία ήταν ήρεµη, θαρραλέα και σχεδόν σοφή στη σχέση της µε τον παράξενο και λίγο κατανοητό πρωτότοκο γιο της και µε τα άλλα επιζώντα αδέλφια και αδελφές του. 122:5.3Ο Ιησούς όφειλε πολλά, για την σπάνια ευγένειά του και την εξαιρετική συµπονετική κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, στον πατέρα του, κληρονόµησε το χάρισµά του σαν µεγάλος διδάσκαλος και τη φοβερή ικανότητά του για δίκαιη αγανάκτηση από τη µητέρα του. Οι συναισθηµατικές αντιδράσεις του Ιησού, σαν ενήλικας στο περιβάλλον του, άλλοτε ήταν σαν του πατέρα του, στοχαστικές και σεβάσµιες, µερικές φορές να χαρακτηρίζονται από φανερή θλίψη, αλλά πιο συχνά θύµιζαν τον αισιόδοξο και αποφασιστικό τρόπο της µητέρας του. Τελικά, η ιδιοσυγκρασία της Μαρίας έτεινε να επικρατεί στην πορεία του θεϊκού Γιου καθώς µεγάλωνε και αιωρείτο στις σπουδαίες δρασκελιές της ενήλικης ζωής του. Σε µερικές λεπτοµέρειες ο Ιησούς ήταν ένα µείγµα των κληρονοµηµένων χαρακτηριστικών των γονέων του, από άλλη άποψη παρουσίαζε τα χαρακτηριστικά του ενός σε αντίθεση µε εκείνα του άλλου. 122:5.4Από τον Ιωσήφ ο Ιησούς είχε εξασφαλίσει την αυστηρή του εκπαίδευση στη χρήση των ιουδαϊκών τελετουργιών και την εξαιρετική του εξοικείωση µε τα Εβραϊκά χειρόγραφα. Από τη Μαρία αποκόµισε µια ευρύτερη άποψη για τη θρησκευτική ζωή και µια πιο ανεκτική σκέψη για την προσωπική πνευµατική ελευθερία. 122:5.5Οι οικογένειες και του Ιωσήφ και της Μαρίας ήταν αρκετά µορφωµένες για την εποχή τους. Ο Ιωσήφ και η Μαρία ήταν µορφωµένοι πολύ περισσότερο από το συνηθισµένο για κείνη την εποχή και για την κοινωνική τους θέση. Αυτός ήταν στοχαστής, αυτή έκανε σχέδια, ειδική στην προσαρµογή και θετική στην άµεση εκτέλεση. Ο Ιωσήφ είχε µαύρα µάτια, καστανός, η Μαρία καστανά µάτια, σχεδόν ξανθιά. 122:5.6Αν ζούσε ο Ιωσήφ, θα είχε γίνει σίγουρα ένας σταθερός πιστός της θεϊκής αποστολής του µεγαλύτερου γιου του. Η Μαρία εναλλασσόταν ανάµεσα στην πίστη και την αµφιβολία, όντας τα µέγιστα επηρεασµένη από τη στάση που είχαν κρατήσει τα άλλα της παιδιά, οι φίλοι της και συγγενείς της, αλλά πάντα παρέµενε σταθερή στην τελική θέση της εξ αιτίας της ανάµνησης από την εµφάνιση του Γαβριήλ σ’ αυτήν αµέσως µετά τη σύλληψη του παιδιού. 122:5.7Η Μαρία ήταν ταλαντούχα υφάντρια και περισσότερο από το συνηθισµένο επιδέξια στις σπιτικές τέχνες εκείνης της εποχής. Ήταν καλή νοικοκυρά και ανώτερη οικοδέσποινα. Και οι δυο, ο Ιωσήφ και η Μαρία ήταν καλοί δάσκαλοι και αυτό φαινόταν από το ότι τα παιδιά της ήταν καλά εξοικειωµένα µε τη γνώση της εποχής. 122:5.8Όταν ο Ιωσήφ ήταν νέος, τον είχε πάρει στη δούλεψή του ο πατέρας της Μαρίας, όταν έχτιζε µια προσθήκη στο σπίτι του και ήταν τότε που η Μαρία έφερε στον Ιωσήφ ένα ποτήρι νερό, κατά τη διάρκεια του µεσηµεριανού φαγητού, που ο έρωτας του ζευγαριού, που ήταν προορισµένο να γίνουν οι γονείς του Ιησού, ξεκίνησε πραγµατικά.

Page 79

Provided by: www.urantia.info


122:5.9Ο

Ιωσήφ και η Μαρία παντρεύτηκαν σύµφωνα µε τα εβραϊκά έθιµα , στο σπίτι της Μαρίας, στα περίχωρα της Ναζαρέτ, όταν ο Ιωσήφ ήταν είκοσι ενός ετών. Αυτός ο γάµος ήταν η ολοκλήρωση ενός έρωτα διάρκειας περίπου δυο χρόνων. Σύντοµα κατόπιν µετακόµισαν στο καινούργιο τους σπίτι στη Ναζαρέτ, που είχε χτιστεί από τον Ιωσήφ µε τη βοήθεια δυο αδελφών του. Το σπίτι βρισκόταν κοντά στους πρόποδες του κοντινού υψώµατος που τόσο γοητευτικά δέσποζε στη γύρω εξοχή. Στο σπίτι αυτό, ειδικά προετοιµασµένο, αυτοί οι νεαροί µέλλοντες γονείς είχαν σκεφτεί να καλωσορίσουν το παιδί της υπόσχεσης, πολύ λίγο αντιλαµβανόµενοι ότι αυτό το σπουδαίο γεγονός ενός σύµπαντος θα συνέβαινε ενόσω θα έλειπαν από το σπίτι, στην Βηθλεέµ της Ιουδαίας. 122:5.10Το µεγαλύτερο τµήµα της οικογενείας του Ιωσήφ έγιναν πιστοί της διδασκαλίας του Ιησού, αλλά πολλοί λίγοι από τους ανθρώπους της Μαρίας πίστεψαν σ’ αυτόν µέχρι πριν την αναχώρησή του από τον κόσµο. Ο Ιωσήφ έκλινε περισσότερο προς το πνευµατικό σχέδιο του αναµενόµενου Μεσσία, αλλά η Μαρία και η οικογένειά της, ιδιαίτερα ο πατέρας της επέµενε στην ιδέα ενός Μεσσία γήινου ελευθερωτή και πολιτικού κυβερνήτη. Οι πρόγονοι της Μαρίας είχαν καταφανώς αναγνωρίσει τη δράση των Μακκαβαίων του τότε και του σύγχρονου καιρού. 122:5.11Ο Ιωσήφ επέµενε σταθερά στις ανατολικές ή βαβυλωνιακές όψεις της ιουδαϊκής θρησκείας. Η Μαρία έκλινε δυνατά προς τις πιο ανεκτικές και ευρύτερες δυτικές ή ελληνιστικές ερµηνείες του νόµου και των προφητών. 6. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΝΑΖΑΡΕΤ 122:6.1Το σπίτι του Ιησού δεν απείχε από τον ψηλό λόφο του βορειότερου τµήµατος της Ναζαρέτ, κάµποση απόσταση από την πηγή του χωριού, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της πόλης. Η οικογένεια του Ιησού κατοικούσε στα προάστια της πόλης και αυτό εποµένως ήταν ευνοϊκό γι αυτόν να χαίρεται συχνές βόλτες στην εξοχή και να κάνει εκδροµές µέχρι την κορυφή αυτού του υψώµατος, το ψηλότερο από όλους τους λόφους της νότιας Γαλιλαίας εκτός από την οροσειρά του όρους Θαβώρ στα ανατολικά και το λόφο της Ναΐν, ίδιου ύψους περίπου. Το σπίτι τους βρισκόταν λίγο προς τα νοτιοανατολικά της νότιας προεξοχής του λόφου και σχεδόν στο µέσον του δρόµου ανάµεσα στη βάση αυτού του υψώµατος και στο δρόµο που οδηγούσε έξω από τη Ναζαρέτ, προς την Κανά. Εκτός από το να σκαρφαλώνει στο λόφο, η πιο αγαπηµένη βόλτα του Ιησού ήταν να ακολουθεί ένα στενό δροµάκι που ακολουθούσε στριφογυριστά τη βάση του λόφου µε βορειοανατολική κατεύθυνση µέχρι το σηµείο που συναντούσε το δρόµο για τη Σέφωρη. 122:6.2Το σπίτι του Ιωσήφ και της Μαρίας αποτελείτο από ένα δωµάτιο µε πέτρινη κατασκευή και επίπεδη οροφή και ένα πρόσθετο κτίριο για κατάλυµα των ζώων. Τα έπιπλα συνίστατο από ένα χαµηλό πέτρινο τραπέζι, πήλινα και πέτρινα πιάτα και κύπελλα, έναν αργαλειό, µια βάση φανού, µερικά µικρά σκαµνάκια και κιλίµια για τον ύπνο στο πάτωµα. Στην πίσω αυλή, κοντά στο κτίριο για τα ζώα, ήταν το σκέπαστρο που κάλυπτε το φούρνο και το µύλο για το άλεσµα. Χρειαζόντουσαν δυο άτοµα για να χειρίζονται αυτό το µύλο, ένα για να αλέθει και το άλλο για να τροφοδοτεί µε το σπόρο. Σα µικρό παιδί ο Ιησούς συχνά τροφοδοτούσε το σπόρο ενώ η µητέρα του γύριζε το µύλο. 122:6.3Τα επόµενα χρόνια, καθώς η οικογένεια αύξανε σε µέγεθος, θα καθόντουσαν όλοι οκλαδόν γύρω από το µεγεθυσµένο πέτρινο τραπέζι για να απολαύσουν το φαγητό τους, σερβιριζόµενοι από ένα κοινό πιάτο ή κύπελλο. Κατά τη διάρκεια του χειµώνα, το βραδινά δείπνο στο τραπέζι θα φωτιζότανε από ένα µικρό επίπεδο πήλινο λυχνάρι, γεµισµένο µε

Page 80

Provided by: www.urantia.info


ελαιόλαδο. Μετά τη γέννηση της Μάρθας, ο Ιωσήφ έχτισε µια προσθήκη στο σπίτι, ένα φαρδύ δωµάτιο, που χρησίµευε σαν µαραγκούδικο κατά την ηµέρα και σαν υπνοδωµάτιο τη νύχτα. 7. ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ 122:7.1Το µήνα Μάρτιο 8 π.Χ. (το µήνα που ο Ιωσήφ και η Μαρία παντρεύτηκαν), ο Καίσαρ Αύγουστος έβγαλε διάταγµα όλοι οι κάτοικοι της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας να καταµετρηθούν, µια απογραφή θα γινόταν που θα χρησίµευε για να επιτευχθεί καλύτερη φορολογία. Οι Εβραίοι είχαν πάντα µεγάλη προκατάληψη απέναντι σε κάθε προσπάθεια «καταµέτρησης του λαού», και αυτό, σε συνδυασµό µε τις σοβαρές ντόπιες δυσκολίες του Ηρώδη, βασιλιά της Ιουδαίας, συνέτειναν στην αναβολή της απογραφής στο Ιουδαϊκό βασίλειο για ένα χρόνο. Παντού σ’ όλη τη Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία αυτή η απογραφή καταγράφηκε το έτος 8 π.Χ., εκτός από το Παλαιστινιακό βασίλειο του Ηρώδη, όπου πάρθηκε το 7 π.Χ., ένα χρόνο αργότερα. 122:7.2Δεν ήταν απαραίτητο για τη Μαρία να πάει στη Βηθλεέµ για την εγγραφή – ο Ιωσήφ ήταν υπεύθυνος για την καταγραφή της οικογενείας του – αλλά η Μαρία, όντας περιπετειώδης και επιθετική σαν άτοµο, επέµενε να τον συνοδεύσει. Φοβόταν να µείνει µόνη µήπως και το παιδί γεννιόταν ενώ ο Ιωσήφ ήταν µακριά, επιπροσθέτως, επειδή η Βηθλεέµ δεν ήταν µακριά από την πόλη του Ιούδα, η Μαρία προείδε τη δυνατότητα µιας ευχάριστης επίσκεψης στη συγγενή της Ελισάβετ. 122:7.3Ουσιαστικά ο Ιωσήφ απαγόρευσε στη Μαρία να τον συνοδεύσει, αλλά ήταν µάταιο. Όταν η τροφή ήταν ήδη πακεταρισµένη για το ταξίδι των τριών ή τεσσάρων ηµερών, αυτή είχε ετοιµάσει διπλές µερίδες και είχε ετοιµαστεί για την αναχώρηση. Αλλά πριν καλά ξεκινήσουν, ο Ιωσήφ είχε συµφιλιωθεί µε το να πάρει µαζί του τη Μαρία και έτσι αναχώρησαν χαρούµενοι από τη Ναζαρέτ µε το ξηµέρωµα. 122:7.4Ο Ιωσήφ και η Μαρία ήταν φτωχοί και εφόσον διέθεταν µόνο ένα ζώο για τα φορτία, η Μαρία, που ήταν στο µήνα της, ανέβηκε στο ζώο µε τις προµήθειες ενώ ο Ιωσήφ πήγαινε µε τα πόδια, οδηγώντας το ζώο. Το χτίσιµο και η επίπλωση του σπιτιού είχαν εξαντλήσει οικονοµικά τον Ιωσήφ µια και συνεισέφερε επίσης στη συντήρηση των γονέων του, καθώς ο πατέρας του είχε τελευταία γίνει ανίκανος προς εργασία. Έτσι το εβραϊκό αυτό ζευγάρι έφυγε από το ταπεινό σπίτι του νωρίς το πρωί της 18ης Αυγούστου 7 π.Χ., για το ταξίδι στη Βηθλεέµ. 122:7.5Την πρώτη µέρα της πορείας τους έφτασαν γύρω στους πρόποδες του όρους (Γκιλµπόα) ------------, όπου κατασκήνωσαν για τη νύχτα, κοντά στον ποταµό Ιορδάνη και απασχολήθηκαν κάνοντας πολλές υποθέσεις όπως τι είδος παιδί θα γεννιόταν, µε τον Ιωσήφ να εµµένει στη σκέψη ενός πνευµατικού διδασκάλου και τη Μαρία να επιµένει στην ιδέα ενός Ιουδαίου Μεσσία, ενός ελευθερωτή του εβραϊκού έθνους. 122:7.6Δοξάζοντας το Θεό το πρωί της 19ης Αυγούστου, ο Ιωσήφ και η Μαρία πήραν πάλι το δρόµο. Μοιράστηκαν το µεσηµεριανό γεύµα στους πρόποδες του όρους (Σαρτάµπα)-----------------, που δεσπόζει της κοιλάδας του Ιορδάνη και συνεχίζοντας το ταξίδι τους έφτασαν το βράδυ στην Ιεριχώ, όπου σταµάτησαν σ’ ένα πανδοχείο πάνω στο δρόµο στα προάστια της πόλης. Μετά το βραδινό φαγητό και αφού συζήτησαν πολύ σχετικά µε την καταπιεστική διακυβέρνηση των Ρωµαίων, τον Ηρώδη, την απογραφή, συνέκριναν την επιρροή της Ιερουσαλήµ και της Αλεξάνδρειας σαν κέντρα ιουδαϊκής γνώσης και παιδείας, οι ταξιδιώτες από τη Ναζαρέτ αποσύρθηκαν για την ανάπαυση της νύχτας. Νωρίς

Page 81

Provided by: www.urantia.info


το πρωί της 20ης Αυγούστου ξανάρχισαν το ταξίδι τους, φτάνοντας στην Ιερουσαλήµ πριν το µεσηµέρι, επισκεπτόµενοι το Ναό και συνεχίζοντας τον προορισµό τους έφτασαν στη Βηθλεέµ τις απογευµατινές ώρες. 122:7.7Το πανδοχείο ήταν υπερπλήρες, και ο Ιωσήφ ακολούθως έψαξε για κατάλυµα σε µακρινούς συγγενείς, αλλά κάθε τόπος στη Βηθλεέµ ήταν γεµάτος, ξέχειλος. Επιστρέφοντας στην αυλή του πανδοχείου, πληροφορήθηκε ότι οι στάβλοι για τα καραβάνια, λαξεµένοι στην πλευρά του βράχου και βρισκόµενοι ακριβώς κάτω από το πανδοχείο, είχαν εκκενωθεί από τα ζώα και καθαριστεί για να δεχτούν ενοίκους. Αφήνοντας το γάιδαρο στην αυλή, ο Ιωσήφ πήρε στους ώµους του τις τσάντες µε τα ρούχα και τις προµήθειες και κατέβηκε µε τη Μαρία τα πέτρινα σκαλοπάτια για το κατάλυµά τους πιο κάτω. Βρέθηκαν σε αυτό που ήταν µια αποθήκη σιτηρών µπροστά από τους πάγκους και τα παχνιά. Τεντόπανα είχαν κρεµαστεί και θεώρησαν τους εαυτούς τους πολύ τυχερούς που είχαν τόσο άνετο κατάλυµα. 122:7.8Ο Ιωσήφ σκέφτηκε να πάει αµέσως και να εγγραφεί, αλλά η Μαρία ήταν αποκαµωµένη. Είχε καταπονηθεί σηµαντικά και τον εκλιπάρησε να µείνει κοντά της, πράγµα που έκανε. 8. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 122:8.1Όλη τη νύχτα η Μαρία ήταν ανήσυχη έτσι κανείς τους δεν κοιµήθηκε πολύ. Με το χάραµα οι πόνοι της γέννας ήταν προφανείς και το µεσηµέρι, 21 Αυγούστου 7 π.Χ. µε τη βοήθεια και συµπαράσταση γυναικών συνοδοιπόρων, η Μαρία έφερε στον κόσµο ένα αρσενικό παιδί. Ο Ιησούς της Ναζαρέτ είχε γεννηθεί. Τυλίχτηκε στα ρούχα που η Μαρία είχε φέρει µαζί της για κάθε παρόµοιο ενδεχόµενο, και τοποθετήθηκε σ’ ένα διπλανό παχνί. 122:8.2Ακριβώς µε τον ίδιο τρόπο που όλα τα παιδιά πριν από εκείνη την ηµέρα και µετά από αυτήν έρχονται στον κόσµο, το παιδί της υπόσχεσης γεννήθηκε και την όγδοη µέρα, σύµφωνα µε την ιουδαϊκή τακτική περιτµήθηκε και επίσηµα ονοµάστηκε Τζόσουα (Ιησούς). 122:8.3Την εποµένη µέρα της γέννησης του Ιησού, ο Ιωσήφ πήγε και εγγράφηκε. Συνάντησε δε ένα άνδρα µε τον οποίο είχε συνοµιλήσει πριν δυο µέρες στην Ιεριχώ. Αυτός τον πήρε σ’ ένα καλό φίλο του που είχε δωµάτιο στο πανδοχείο και ο οποίος είπε πως ευχαρίστως θα άλλαζε το κατάλυµά του µε εκείνο του ζεύγους από τη Ναζαρέτ. Εκείνο το απόγευµα µετακόµισαν στο πανδοχείο πάνω, όπου παρέµειναν για περίπου τρεις εβδοµάδες µέχρι που βρήκαν κατάλυµα στο σπίτι ενός µακρινού συγγενή του Ιωσήφ. 122:8.4Τη δεύτερη µέρα µετά τη γέννηση του Ιησού, η Μαρία έστειλε µήνυµα στην Ελισάβετ ότι το παιδί είχε γεννηθεί και πήρε την απάντηση ότι καλούσαν τον Ιωσήφ στην Ιερουσαλήµ για να µιλήσει σχετικά µε τις υποθέσεις τους µε τον Ζαχαρία. Την εποµένη εβδοµάδα ο Ιωσήφ πήγε στην Ιερουσαλήµ να συσκεφθεί µε το Ζαχαρία. Και οι δυο, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ διακατέχοντο από την ειλικρινή πεποίθηση ότι ο Ιησούς πράγµατι θα γινόταν ο Ιουδαίος ελευθερωτής, ο Μεσσίας, και ότι ο γιος τους Ιωάννης θα ήταν ο υπασπιστής του, το δεξί του χέρι της µοίρας. Και µια και η Μαρία µοιραζόταν τις ίδιες ιδέες, δεν ήταν δύσκολο να πείσει τον Ιωσήφ να µείνουν στην Βηθλεέµ, την πόλη του Δαυίδ, ώστε ο Ιησούς να µεγάλωνε και να γινόταν ο διάδοχος του Δαυίδ στο θρόνου όλου του Ισραήλ. Έτσι παρέµειναν στη Βηθλεέµ πάνω από ένα χρόνο ενώ ο Ιωσήφ εργαζόταν λίγο µε τη δουλειά του µαραγκού. 122:8.5Το µεσηµέρι που γεννήθηκε ο Ιησούς τα Σεραφείµ της Ουράντια, συγκεντρωµένα από τους ανωτέρους τους, πράγµατι έψελναν ύµνους δόξας πάνω από τη φάτνη της Βηθλεέµ, αλλά αυτές οι εκφράσεις λατρείας δεν ακουγόντουσαν από το ανθρώπινο αυτί. Ούτε βοσκοί

Page 82

Provided by: www.urantia.info


ούτε καµία άλλη ανθρώπινη ύπαρξη ήρθε για να αποτίσει φόρο τιµής στο βρέφος της Βηθλεέµ µέχρι την ηµέρα της άφιξης µερικών ιερέων από την Ουρ, που είχαν σταλθεί εκεί από την Ιερουσαλήµ, από το Ζαχαρία. 122:8.6Αυτοί οι ιερείς από τη Μεσοποταµία είχαν ακούσει κάµποσο καιρό πριν, από ένα παράξενο θρησκευτικό διδάσκαλο της χώρας τους ότι είχε δει όνειρο το οποίο τον πληροφορούσε ότι «το Φως του κόσµου» θα εµφανιζόταν στη γη σαν βρέφος και ανάµεσα στους Εβραίους. Και αυτοί οι τρεις ιερείς πήγαν τόσο µακριά ψάχνοντας για «το Φως του κόσµου». Μετά από πολλές εβδοµάδες µάταιης αναζήτησης στην Ιερουσαλήµ, θα γύριζαν πίσω στην Ουρ όταν ο Ζαχαρίας τους συνάντησε και τους αποκάλυψε ότι ο Ιησούς ήταν το αντικείµενο της έρευνάς τους και τους έστειλε πίσω στη Βηθλεέµ, όπου βρήκαν το βρέφος και άφησαν τα δώρα τους στη Μαρία, τη γήινη µητέρα του. Το µωρό ήταν περίπου τριών εβδοµάδων την εποχή της επίσκεψής τους. 122:8.7Αυτοί οι σοφοί άνδρες δεν είδαν κανένα αστέρι να τους οδηγεί στη Βηθλεέµ. Ο όµορφος θρύλος του άστρου της Βηθλεέµ προήλθε από το εξής: Ο Ιησούς γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου το µεσηµέρι του έτους 7 π.Χ. Στις 29 Μαΐου 7 π.Χ., συνέβη µια ασυνήθιστη ευθυγράµµιση του Δία και του Κρόνου στον αστερισµό των Ιχθύων. Και είναι αξιοσηµείωτο αστρονοµικό γεγονός ότι παρόµοιες ευθυγραµµίσεις έγιναν στις 29 Σεπτεµβρίου και στις 5 Δεκεµβρίου του ιδίου έτους. Με βάση λοιπόν αυτά τα ασυνήθιστα αλλά τελείως φυσικά φαινόµενα, οι µε την καλή σηµασία ζηλωτές των διαδοχικών γενεών έφτιαξαν τον ελκυστικό θρύλο του άστρου της Βηθλεέµ και των προσκυνητών Μάγων που οδηγήθηκαν µε αυτόν τον τρόπο στη φάτνη, είδαν και λάτρευσαν το νεογεννηθέν βρέφος. Μυαλά ανατολίτικά ή πλησίον της Ανατολής απολαµβάνουν τα παραµύθια και συνεχώς κλώθουν τέτοιου είδους όµορφους µύθους για τη ζωή των θρησκευτικών αρχηγών τους και των λαϊκών ηρώων τους. Με την απουσία της τυπογραφίας, όταν η περισσότερη ανθρώπινη γνώση µεταδιδόταν από στόµα σε στόµα από τη µια γενεά στην άλλη, ήταν πολύ εύκολο για τους µύθους να γίνουν παραδόσεις και για τις παραδόσεις τελικά να γίνουν αποδεκτές σαν πραγµατικά γεγονότα. 9. Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΝΑΟ 122:9.1Ο Μωυσής είχε διδάξει του Εβραίους ότι κάθε πρωτότοκο παιδί ανήκε στον Κύριο, και ότι, αντί για τη θυσία του όπως ήταν το έθιµο ανάµεσα στα ειδωλολατρικά έθνη, ένα τέτοιο παιδί θα ζούσε εξασφαλισµένο αν οι γονείς του τον εξαγόραζαν πληρώνοντας πέντε σέκελ σε οποιονδήποτε εξουσιοδοτηµένο ιερέα. Υπήρχε επίσης µια διαταγή του Μωσαϊκού νόµου που κατεύθυνε µια µητέρα, µετά το πέρασµα µιας ορισµένης χρονικής περιόδου, να παρουσιαστεί (ή να βάλει κάποιον άλλο να κάνει την κατάλληλη θυσία γι αυτήν) στο ναό για εξαγνισµό. Ήταν δε συνήθεια να εκπληρώνουν και τις δυο τελετές συγχρόνως. Έτσι, ο Ιωσήφ και η Μαρία πήγαν στο Ναό στην Ιερουσαλήµ αυτοπροσώπως να παρουσιάσουν τον Ιησού στους ιερείς και να επιτύχουν την εξαγορά του και συγχρόνως να κάνουν την κατάλληλη θυσία για να επιβεβαιώσουν τον τελετουργικό εξαγνισµό από την υποτιθέµενη ακαθαρσία της γέννας. 122:9.2Εκεί, στον περίβολο του ναού, παρέµεναν συνέχεια δυο αξιοπρόσεκτοι χαρακτήρες, ο Συµεών ο τραγουδιστής και η Άννα η ποιήτρια. Ο Συµεών ήταν Ιουδαίος αλλά η Άννα ήταν Γαλιλαία. Αυτό το ζευγάρι πήγαινε συχνά µαζί και οι δυο ήταν πολύ οικείοι του ιερέα Ζαχαρία, ο οποίος τους είχε εµπιστευθεί το µυστικό για τον Ιωάννη και τον Ιησού. Και οι δυο, ο Συµεών και η Άννα, επιθυµούσαν πολύ τον ερχοµό του Μεσσία και η εµπιστοσύνη

Page 83

Provided by: www.urantia.info


που είχαν στο Ζαχαρία τους οδήγησε στο να πιστεύουν ότι ο Ιησούς ήταν ο αναµενόµενος ελευθερωτής του Εβραϊκού λαού. 122:9.3Ο Ζαχαρίας γνώριζε την ηµέρα που ο Ιωσήφ και η Μαρία αναµένονταν να εµφανιστούν στο ναό µε τον Ιησού και είχε συνεννοηθεί µε το Συµεών και την Άννα, να τους δείξει µε το σήκωµα του χεριού του ποιος από την ποµπή των πρωτοτόκων ήταν ο Ιησούς. 122:9.4Για την περίπτωση αυτή η Άννα είχε γράψει ένα ποίηµα το οποίο ο Συµεών θα απήγγειλε στη συνέχεια, προς µεγάλη έκπληξη του Ιωσήφ, της Μαρίας και όλων που ήσαν συγκεντρωµένοι στον περίβολο του ναού. Και αυτός ήταν ο ύµνος της εξαγοράς του πρωτότοκου παιδιού: 122:9.5Ευλογηµένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, 122:9.6Επειδή µας επισκέφτηκε και εξαγόρασε το λαό του, 122:9.7Ύψωσε την τροµπέτα της σωτηρίας για όλους µας, 122:9.8Στον οίκο του δούλου του Δαυίδ. 122:9.9Ακόµα και όταν µιλούσε µε το στόµα των ιερών προφητών του – 122:9.10Σωτηρία από τους εχθρούς µας και από όσων µας µισούν 122:9.11Να

δείξει έλεος στους πατέρες µας και να θυµηθεί το ιερό συµβόλαιό του 122:9.12Ο όρκος που έκανε µε τον Αβραάµ τον πατέρα µας, 122:9.13Να µας δώσει συµβόλαιο, αφού ελευθερωθήκαµε από τα χέρια των εχθρών µας, 122:9.14Να τον υπηρετούµε χωρίς φόβο, 122:9.15Με αγιότητα και δικαιοσύνη όλες τις ηµέρες µας. 122:9.16Ναι, και Συ, παιδί της µοίρας, θα ονοµαστείς ο προφήτης του Υψίστου, 122:9.17Γιατί θα παρουσιαστείς ενώπιον του προσώπου του Κυρίου για να ιδρύσεις το βασίλειό του, 122:9.18Να κάνεις γνωστή τη σωτηρία του λαού του, 122:9.19Συγχωρώντας τις αµαρτίες τους. 122:9.20Χαρείτε µε το έλεος του Θεού µας γιατί η αυγή µας επισκέφθηκε από ψηλά 122:9.21Για να φωτίσει εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου, 122:9.22Για να οδηγήσει τα πόδια µας σε δρόµους ειρήνης. 122:9.23Και τώρα ας αναπαυθεί ο δούλος σου εν ειρήνη. Ω! Κύριέ µου, κατά το ρήµα σου, 122:9.24Γιατί οι οφθαλµοί µου είδαν τη σωτηρία σου 122:9.25Που ετοίµασες ενώπιον του προσώπου όλων των ανθρώπων, 122:9.26Φως ακόµα και για την αποκάλυψη των ειδωλολατρών 122:9.27Και τη δόξα του λαού σου Ισραήλ. 122:9.28Καθ’ οδόν πίσω προς τη Βηθλεέµ, ο Ιωσήφ και η Μαρία ήσαν αµίλητοι – µπερδεµένοι και τροµαγµένοι. Η Μαρία είχε ενοχληθεί από τον αποχαιρετισµό της Άννας, της ηλικιωµένης ποιήτριας, και ο Ιωσήφ δεν ήταν σύµφωνος µε αυτή την πρόωρη προσπάθεια να παραστήσουν τον Ιησού σαν τον αναµενόµενο Μεσσία του Εβραϊκού λαού.

Page 84

Provided by: www.urantia.info


10. Ο ΗΡΩΔΗΣ ΔΡΑ 122:10.1Αλλά οι παρατηρητές του Ηρώδη δεν έµειναν αδρανείς. Όταν του ανέφεραν την επίσκεψη των ιερέων από την Ουρ στην Βηθλεέµ, ο Ηρώδης κάλεσε αυτούς τους Χαλδαίους να εµφανιστούν µπροστά του. Ζήτησε µε επιµονή να µάθει από αυτούς τους σοφούς άνδρες για το «νέο βασιλιά των Ιουδαίων», αλλά δεν τον ικανοποίησαν πολύ, εξηγώντας του ότι το βρέφος είχε γεννηθεί από µια γυναίκα που είχε έρθει στη Βηθλεέµ µε το σύζυγό της για την απογραφή. Ο Ηρώδης, αφού δεν ικανοποιήθηκε µε την απάντηση, τους έστειλε πίσω µε χρήµατα και την εντολή να βρουν το παιδί ώστε να µπορέσει κι αυτός να πάει και να τον λατρέψει, αφού τον διαβεβαίωσαν πως το βασίλειό του ήταν πνευµατικό όχι γήινο. Αλλά όταν οι σοφοί άνδρες δεν επέστρεψαν, ο Ηρώδης υποψιάστηκε. Καθώς βασάνιζε το µυαλό του µε αυτά τα πράγµατα, οι πληροφοριοδότες του επέστρεψαν και του έδωσαν πλήρη αναφορά για τα πρόσφατα περιστατικά στο ναό, φέροντάς του και ένα αντίγραφο τµηµάτων του ποιήµατος που απήγγειλε ο Συµεών κατά την τελετή της εξαγοράς του Ιησού. Αλλά δεν κατόρθωσαν να ακολουθήσουν τον Ιωσήφ και την Μαρία και ο Ηρώδης θύµωσε πολύ µαζί τους όταν δεν µπόρεσαν να του πουν προς τα πού το ζεύγος είχε πάρει το βρέφος. Τότε απέστειλε ερευνούντες να εντοπίσουν τον Ιωσήφ και τη Μαρία. Μαθαίνοντας ότι ο Ηρώδης καταδίωκε την οικογένεια από τη Ναζαρέτ, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ έµειναν µακριά από τη Βηθλεέµ. Το µικρό αγόρι κρύφτηκε στους συγγενείς του Ιωσήφ. 122:10.2Ο Ιωσήφ φοβόταν να ψάξει για δουλειά και οι λίγες οικονοµίες τους γρήγορα εξανεµίστηκαν. Ακόµη και τη στιγµή της τελετής του εξαγνισµού στο ναό, ο Ιωσήφ θεώρησε τον εαυτό του αρκετά φτωχό ώστε να αιτιολογήσει την προσφορά του για τη Μαρία,, αποτελούµενη από δυο νεαρά περιστέρια, όπως είχε δώσει εντολή ο Μωυσής για τον εξαγνισµό των µητέρων ανάµεσα στους φτωχούς. 122:10.3Όταν, µετά από έρευνες περισσότερο από ένα χρόνο, οι κατάσκοποι του Ηρώδη δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τον Ιησού, και επειδή είχε την υποψία ότι το βρέφος κρυβόταν ακόµη στη Βηθλεέµ, ετοίµασε ένα ένταλµα που διέταζε να γίνει µια συστηµατική έρευνα σε κάθε σπίτι της Βηθλεέµ και να φονευθούν όλα τα αγόρια κάτω των δυο χρονών. Μ’ αυτό τον τρόπο ο Ηρώδης έλπιζε να σιγουρευτεί, ότι αυτό το αγόρι που επρόκειτο να γίνει «βασιλιάς των Ιουδαίων», θα καταστρεφόταν. Τοιουτοτρόπως χάθηκαν σε µια µέρα δεκαέξι µικρά αγόρια στην Βηθλεέµ της Ιουδαίας. Αλλά δολοπλοκίες και φόνοι, ακόµη και για την ίδια του την οικογένεια, ήταν συνηθισµένο φαινόµενο στην αυλή του Ηρώδη. 122:10.4Η σφαγή αυτών των παιδιών έλαβε χώρα στα µέσα Οκτωβρίου 6 π.Χ., όταν ο Ιησούς ήταν λίγο πάνω από ενός έτους. Αλλά υπήρχαν πιστοί του ερχόµενου Μεσσία ακόµη και ανάµεσα στους παρευρισκόµενους στην αυλή του Ηρώδη και ένας από αυτούς, γνωρίζοντας τη διαταγή για τη σφαγή των µικρών αγοριών της Βηθλεέµ, επικοινώνησε µε το Ζαχαρία, ο οποίος στη συνέχεια απέστειλε αγγελιαφόρο στον Ιωσήφ. Και τη νύχτα πριν τη σφαγή ο Ιωσήφ και η Μαρία αναχώρησαν από τη Βηθλεέµ µε το µωρό για την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Για να µην αποσπάσουν την προσοχή, ταξίδευσαν µόνοι στην Αίγυπτο µε τον Ιησού. Πήγαν στην Αλεξάνδρεια µε χρήµατα που τους παρέσχε ο Ζαχαρίας, και εκεί ο Ιωσήφ ασχολήθηκε µε τη δουλειά του ενώ η Μαρία και ο Ιησούς διέµεναν µε καλοπροαίρετους συγγενείς της οικογένειας του Ιωσήφ. Παρέµειναν (προσωρινά) στην Αλεξάνδρεια δυο ολόκληρα χρόνια, και δεν γύρισαν στη Βηθλεέµ παρά µετά το θάνατο του Ηρώδη.

Page 85

Provided by: www.urantia.info


ΕΓΓΡΑΦΟ 123 ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 123:0.1Εξαιτίας των κινδύνων και των φόβων κατά την διάρκεια της διαµονής τους στην Βηθλεέµ, η Μαρία δεν άφηνε λεπτό από πάνω της το µωρό µέχρι που φτάσανε µε ασφάλεια στην Αλεξάνδρεια, όπου η οικογένεια µπόρεσε να τακτοποιηθεί σε µια φυσιολογική ζωή. Μείνανε µε συγγενείς, και ο Ιωσήφ µπορούσε να συντηρεί την οικογένειά του πολύ καλά µόλις βρήκε σταθερή δουλειά αµέσως µόλις φτάσανε. Προσλήφθηκε σαν µαραγκός για αρκετούς µήνες και µετά ανέβηκε στην θέση του αρχιεργάτη µιας µεγάλης οµάδας εργατών που δούλευαν για την κατασκευή ενός δηµόσιου κτιρίου. Αυτή η καινούρια εµπειρία του έδωσε την ιδέα να γίνει εργολάβος και κτίστης µετά την επιστροφή τους στην Ναζαρέτ. 123:0.2Σε όλα αυτά τα πρώτα χρόνια της αβοήθητης βρεφικής ηλικίας του Ιησού, η Μαρία βρισκόταν σε ένα διαρκές ξενύχτι από φόβο µην συµβεί κάτι κακό στο παιδί της που θα µπορούσε να βάλει σε κίνδυνο το καλό του ή µε οποιοδήποτε τρόπο να µπει εµπόδιο στην µελλοντική του αποστολή στην γη¨ καµιά µητέρα δεν ήταν ποτέ πιο αφοσιωµένη στο παιδί της. Στο σπίτι που έτυχε να είναι τότε ο Ιησούς υπήρχαν άλλα δύο παιδιά περίπου της ηλικίας του, και από τους κοντινούς γείτονές του υπήρχαν άλλα δύο παιδιά των οποίων η ηλικίες ήταν αρκετά κοντά στην δική του, ώστε να µπορεί να παίζει µαζί τους. Στην αρχή η Μαρία είχε την πρόθεση να κρατά τον Ιησού συνέχεια στο πλευρό της. Φοβόταν ότι θα µπορούσε να του συµβεί αν τον άφηνε να παίξει στον κήπο µε τα άλλα παιδιά, αλλά ο Ιωσήφ, µε την βοήθεια των συγγενών του, µπόρεσε να την πείσει ότι µε αυτήν την µεταχείριση θα στερούσε από τον Ιησού από την χρήσιµη εµπειρία της εκµάθησης πώς να προσαρµόζεται µε παιδιά της ηλικίας του. Και η Μαρία, συνειδητοποιώντας ότι ένα τέτοιο πρόγραµµα υπέρµετρης προφύλαξης και προστασίας µπορεί να τον έκανε δειλό και κάπως εγωκεντρικό, τελικά συναίνεσε στο να αφήσει «το ελπιδοφόρο παιδί» να µεγαλώσει σαν όλα τα παιδιά¨ και παρόλο που τήρησε αυτήν την απόφαση, διαρκώς το παρακολουθούσε από µακριά όταν έπαιζε µε τα άλλα παιδιά στο σπίτι ή στον κήπο. Μόνο µια στοργική µητέρα µπορεί να καταλάβει την έγνοια που είχε µέσα στην καρδιά της η Μαρία για την ασφάλεια του υιού της όλα αυτά τα χρόνια της βρεφικής του ηλικίας και των πρώτων παιδικών του χρόνων. 123:0.3Όλο το διάστηµα των δύο χρόνων της διαµονής τους στην Αλεξάνδρεια, ο Ιησούς απολάµβανε καλή υγεία και συνέχιζε να µεγαλώνει κανονικά. Εκτός από µερικούς φίλους και συγγενείς , σε κανέναν δεν είχαν πει ότι ο Ιησούς ήταν το «ελπιδοφόρο παιδί». Ένας από τους συγγενείς του Ιωσήφ το αποκάλυψε σε µερικούς φίλους του από την Μέµφιδα, απογόνους του µακρινού Ίχνατων, και αυτοί, µαζί µε µια µικρή οµάδα Αλεξανδρινών πιστών, µαζεύτηκαν στο µεγαλοπρεπές σπίτι του ευεργέτη συγγενή του Ιωσήφ λίγο µετά την επιστροφή στην Παλαιστίνη για να ευχηθούν στην οικογένεια από την Ναζαρέτ και να υποβάλλουν τα σέβη τους στο παιδί. Τότε οι συγκεντρωµένοι φίλοι δώρισαν στον Ιησού ένα πλήρες αντίγραφο της Ελληνικής µετάφρασης των Εβραϊκών γραφών. Αλλά αυτό το αντίγραφο των Ιουδαϊκών ιερών κειµένων δεν δόθηκε στα χέρια του Ιωσήφ παρά µόνο όταν τελικά αυτός και η Μαρία δεν δέχτηκαν την πρόσκληση των φίλων τους από την Μέµφιδα και την Αλεξάνδρεια, να παραµείνουν στην Αίγυπτο. Αυτοί οι πιστοί επέµεναν ότι «το παιδί της µοίρας» θα µπορούσε να επηρεάσει καλύτερα τον κόσµο σαν κάτοικος της Αλεξάνδρειας από ότι σε κάποιο µέρος στην Παλαιστίνη. Αυτές οι διαπραγµατεύσεις καθυστέρησαν για λίγο την αναχώρησή τους για την Παλαιστίνη αφού έµαθαν τα νέα για τον θάνατο του Ηρώδη.

Page 86

Provided by: www.urantia.info


123:0.4Ο

Ιωσήφ και η Μαρία τελικά έφυγαν από την Αλεξάνδρεια µε ένα καράβι που ανήκε στον φίλο τους τον Έζραιον, µε κατεύθυνση για την Ιόππη, και έφτασαν σε αυτό το λιµάνι αργά τον Αύγουστο του έτους 4 π.Χ. Πήγαν κατευθείαν στην Βηθλεέµ, όπου πέρασαν όλο τον Σεπτέµβρη συνοµιλώντας µε τους φίλους τους και τους συγγενείς τους για το αν θα έπρεπε να µείνουν εκεί ή να επιστρέψουν στην Ναζαρέτ. 123:0.5Η Μαρία ποτέ δεν παραιτήθηκε από την ιδέα ότι ο Ιησούς έπρεπε να µεγαλώσει στην Βηθλεέµ, την Πόλη του Δαβίδ. Ο Ιωσήφ στην πραγµατικότητα δεν πίστευε ότι ο υιός τους θα γινόταν ένας βασιλικός απελευθερωτής του Ισραήλ. Εξάλλου, ήξερε ότι ο ίδιος δεν ήταν πραγµατικά απόγονος του Δαβίδ¨ το ότι θεωρείτο απόγονος του Δαβίδ οφειλόταν στην υιοθέτηση ενός από τους προγόνους του από κάποιον από το γένος του Δαβίδ. Η Μαρία ,φυσικά, θεωρούσε την πόλη του Δαβίδ σαν την πιο κατάλληλη τοποθεσία στην οποία µπορούσε να ανατραφεί ο νέος υποψήφιος για τον θρόνο του Δαβίδ, αλλά ο Ιωσήφ προτιµούσε να δοκιµάσει την τύχη του µε τον Ηρώδη Αντίπα παρά µε τον αδερφό του τον Αρχέλαο. Φοβόταν πολύ για την ασφάλεια του παιδιού στην Βηθλεέµ ή σε οποιαδήποτε άλλη πόλη στην Ιουδαία, και υπέθετε ότι ο Αρχέλαος θα ήταν πιο πιθανόν να ακολουθεί την απειλητική πολιτική του πατέρα του, του Ηρώδη, από ότι ο Αντίπας στην Γαλιλαία. Και εκτός από όλους αυτούς τους λόγους, ο Ιωσήφ έδειχνε σταθερά την προτίµησή του για την Γαλιλαία σαν καλύτερο µέρος να ανατραφεί και να µορφωθεί το παιδί, αλλά περάσανε τέσσερις βδοµάδες µέχρι να πειστεί η Μαρία και να ξεπεράσει τις αντιρρήσεις της. 123:0.6Μέχρι την πρώτη του Οκτώβρη ο Ιωσήφ είχε πείσει την Μαρία και όλους τους φίλους τους ότι ήταν καλύτερο γι αυτούς να επιστρέψουν στην Ναζαρέτ. Έτσι λοιπόν, νωρίς τον Οκτώβρη, το 4 π.Χ., έφυγαν από την Βηθλεέµ για την Ναζαρέτ, περνώντας από την Λύδδα και την Σκυθόπολη. Ξεκίνησαν νωρίς ένα Κυριακάτικο πρωινό, η Μαρία και το παιδί πάνω στο νέο τους υποζύγιο, ενώ ο Ιωσήφ και οι πέντε συγγενείς του που τους συνοδεύανε προχωρούσαν πεζοί¨ οι συγγενείς του Ιωσήφ αρνήθηκαν να τους αφήσουν να κάνουν το ταξίδι για την Ναζαρέτ µόνοι. Φοβόντουσαν να πάνε στην Γαλιλαία από την Ιερουσαλήµ και την κοιλάδα του Ιορδάνη, και οι δυτικοί δρόµοι δεν ήταν και εντελώς ασφαλείς για δύο µόνους ταξιδιώτες µε ένα µικρό παιδί. 1. ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΝΑΖΑΡΕΤ 123:1.1Έφτασαν στον προορισµό τους µε ασφάλεια, την τέταρτη µέρα του ταξιδιού. Έφτασαν απροειδοποίητοι στο σπίτι του Ναζαρέτ, στο οποίο έµεναν για πάνω από τρία χρόνια ένας από τους παντρεµένους αδερφούς του Ιωσήφ, που στα αλήθεια ένοιωσε µεγάλη έκπληξη όταν τους είδε¨ τόσο σιωπηλά είχαν φύγει ώστε κανένας από τους συγγενείς του Ιωσήφ και της Μαρίας δεν ήξερε ούτε ότι είχαν φύγει από την Αλεξάνδρεια. Την επόµενη µέρα ο αδερφός του Ιωσήφ µετακόµισε µε την οικογένειά του, και η Μαρία, για πρώτη φορά από την γέννηση του Ιησού, τακτοποιήθηκε µε την µικρή της οικογένεια για να απολαύσει την ζωή στο δικό τους σπίτι. Σε λιγότερο από µια βδοµάδα ο Ιωσήφ βρήκε σταθερή δουλειά σαν ξυλουργός, και ήταν πολύ ευτυχισµένοι. 123:1.2Ο Ιησούς ήταν περίπου τριών ετών και δύο µηνών όταν επέστρεψαν στην Ναζαρέτ. Άντεξε όλα αυτά τα ταξίδια πολύ καλά και είχε θαυµάσια υγεία και ήταν γεµάτος παιδική χαρά και ενθουσιασµό που είχε δικό του σπίτι να τρέχει και να παίζει. Αλλά του έλειπαν και πολύ η παρέα του από την Αλεξάνδρεια. 123:1.3Στον δρόµο για την Ναζαρέτ ο Ιωσήφ είχε πείσει την Μαρία ότι δεν θα ήταν σωστό να διαδώσουν στους Γαλιλαίους φίλους τους και συγγενείς ότι ο Ιησούς ήταν «το παιδί των

Page 87

Provided by: www.urantia.info


ελπίδων». Συµφώνησαν να µην αναφέρουν σε κανέναν αυτά τα θέµατα. Και οι δύο τήρησαν πολύ αυτήν τους την υπόσχεση. 123:1.4Όλος ο τέταρτος χρόνος του Ιησού ήταν περίοδος φυσιολογικής ανάπτυξης και ασυνήθιστης νοητικής δραστηριότητας. Εν τω µεταξύ είχε συνάψει στενή φιλία µε ένα γειτονόπουλο της ηλικίας του, µε το όνοµα Ιακώβ. Ο Ιησούς και ο Ιακώβ έπαιζαν χαρούµενα, και µεγάλωσαν σαν σπουδαίοι φίλοι και πιστοί σύντροφοι. 123:1.5Το επόµενο σηµαντικό γεγονός στην ζωή αυτής της οικογένειας από την Ναζαρέτ ήταν η γέννηση του δεύτερου παιδιού, του Ιάκωβου, νωρίς το πρωί στις 2 Απριλίου, το 3 π.Χ. Ο Ιησούς ενθουσιάστηκε µε την σκέψη ότι θα είχε ένα µωρό αδερφάκι, και περίµενε µέχρι να δει τις πρώτες κινήσεις του µωρού. 123:1.6Ήταν στο µέσο του καλοκαιριού αυτής της ίδιας χρονιάς που ο Ιωσήφ έκτισε ένα µικρό εργαστήριο δίπλα στην πηγή του χωριού και κοντά στον πισσωµένο χώρο των καραβανιών. Μετά από αυτό έκανε πολύ λίγη ξυλουργική εργασία την ηµέρα. Είχε για συνεταίρους του δύο από τους αδερφούς του και πολλούς άλλους µηχανικούς, τους οποίους έστελνε στις εξωτερικές δουλειές ενώ αυτός έµενε στο µαγαζί και έφτιαχνε ζυγούς και αλέτρια και κάνοντας άλλες εργασίες σε ξύλο. Επίσης έκανε και κάποιες εργασίες σε δέρµα και µε σχοινί και λινάτσα. Και ο Ιησούς, όσο µεγάλωνε, όταν δεν ήταν στο σχολείο, περνούσε τον χρόνο του βοηθώντας εξίσου τον µητέρα του στις δουλειές του σπιτιού και βλέποντας τον πατέρα του να δουλεύει στο µαγαζί, και εν τω µεταξύ άκουγε και τις συνοµιλίες και τα κουτσοµπολιά των εισπρακτόρων των καραβανιών και των επιβατών από τα όλα τα µέρη του γης. 123:1.7Τον Ιούλιο αυτού του έτους, έναν µήνα πριν κλείσει τα τέσσερα ο Ιησούς, στην Ναζαρέτ ξέσπασε µία φοβερή δυσεντερία που την έφεραν οι ταξιδιώτες των καραβανιών. Η Μαρία ανησύχησε τόσο πολύ από τον κίνδυνο που θα διέτρεχε ο Ιησούς αν εκτιθόταν σε αυτήν την επιδηµία, που µάζεψε βιαστικά και τα δυο της παιδιά και έτρεξε στο εξοχικό σπίτι του αδερφού της, αρκετά µίλια νότια της Ναζαρέτ στον δρόµο του Μέντιγκο κοντά στην Σάριδω. Δεν γύρισαν στην Ναζαρέτ για πάνω από δυο µήνες¨ ο Ιησούς το χάρηκε πολύ αυτό, την πρώτη του εµπειρία σε αγρόκτηµα. 2. Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (2 Π.Χ.) 123:2.1Σε κάτι παραπάνω από ένα χρόνο από την επιστροφή του στην Ναζαρέτ το αγόρι Ιησούς έφτασε στην ηλικία της πρώτης προσωπικής και ολόκαρδης ηθικής απόφασης¨ και ήρθε να διαµείνει µαζί του ένας Προσαρµοστής Σκέψης, ένα θεϊκό δώρο του Παραδείσιου Πατέρα, που είχε κάποτε υπηρετήσει µε τον Μαχιβέντα Μελχισεδέκ, έχοντας έτσι αποκοµίσει από την εµπειρία της λειτουργίας σε σχέση µε την ενσάρκωση µιας υπεράνθρωπης ύπαρξης που έζησε µέσα στην θνητή σάρκα. Αυτό το γεγονός συνέβη στις 11 Φεβρουαρίου, το 2 π.Χ. Ο Ιησούς δεν γνώριζε τίποτα περισσότερο για τον ερχοµό αυτού του θεϊκού Επιµελητή από ότι γνωρίζουν τα εκατοµµύρια των εκατοµµυρίων που, από εκείνη την ηµέρα έχουν δεχτεί αυτούς τους Προσαρµοστές Σκέψης να κατοικήσουν στο νου τους και να εργαστούν για την τελική πνευµατικοποίηση αυτών των διανοιών και την αιώνια ζωή των εξελισσόµενων αθάνατων ψυχών. 123:2.2Από εκείνη την ηµέρα του Φεβρουαρίου η άµεση και προσωπική επίβλεψη από τους Συµπαντικούς Κυβερνήτες, όσον αφορά την ακεραιότητα της παιδικής ενσάρκωσης του Μιχαήλ, ήρθε στο τέλος της.. Από εκείνη την στιγµή και έπειτα σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ξεδίπλωσης της ενσάρκωσης, η φύλαξη του Ιησού θα την αναλάµβανε αυτός ο

Page 88

Provided by: www.urantia.info


εσωτερικά διαµένων Προσαρµοστής και οι συνεργαζόµενοι σεραφικοί φύλακες, που µερικές φορές συµπληρωνόντουσαν από την βοήθεια των µεσόδροµων πλασµάτων που είχαν αναλάβει την εκτέλεση συγκεκριµένων καθηκόντων σύµφωνα µε τις οδηγίες των πλανητικών ανωτέρων τους. 123:2.3Ο Ιησούς έγινε πέντε χρονών τον Αύγουστο εκείνου του έτους, και θα αναφερόµαστε σε αυτό σαν τον πέµπτο χρόνο (ηµερολογιακό) της ζωής του. Την χρονιά αυτή, το 2 π.Χ., κάτι παραπάνω από ένα µήνα πριν τα πέµπτα του γενέθλια, ο Ιησούς χάρηκε πολύ από τον ερχοµό της αδερφής του της Μίριαµ, που γεννήθηκε την νύχτα της 11ης Ιουλίου. Το βραδάκι της επόµενης µέρας ο Ιησούς είχε µια µεγάλη συζήτηση µε τον πατέρα του για τον τρόπο που διάφορες οµάδες ζωντανών όντων γεννιούνται στον κόσµο σαν ξεχωριστά άτοµα. Το πολυτιµότερο µέρος της πρώτης µόρφωσης του Ιησού βασίστηκε στους γονείς του που απαντούσαν στις σοβαρές και ερευνητικές αναζητήσεις του. Ο Ιωσήφ πάντα ήταν πολύ συνεπής στο καθήκον του και ποτέ δεν βαρέθηκε να απαντά στις πολυάριθµες ερωτήσεις του παιδιού. Από την ώρα που ο Ιησούς έγινε πέντε χρονών µέχρι τα δέκα, ήταν ένα συνεχές ερωτηµατικό. Αν και ο Ιωσήφ και η Μαρία δεν µπορούσαν πάντα να απαντούν στις ερωτήσεις του, πάντα συζητούσαν µαζί του για τις αναζητήσεις του και µε κάθε δυνατό τρόπο προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν στις προσπάθειές του να φτάσει σε µια ικανοποιητική λύση για το πρόβληµα που απασχολούσε το ξύπνιο µυαλό του. 123:2.4Από

τότε που επέστρεψαν στην Ναζαρέτ, η οικογένεια ήταν πολύ απασχοληµένη, και ο Ιωσήφ ήταν πάρα πολύ απασχοληµένος µε το κτίσιµο του µαγαζιού του και µε το ξεκίνηµα της επιχείρησής του. Τόσο πολύ ήταν απασχοληµένος, που δεν βρήκε καιρό να φτιάξει µια κούνια για τον Ιάκωβο, αλλά αυτό διορθώθηκε πολύ πριν έρθει η Μίριαµ, έτσι αυτή είχε µια θαυµάσια κούνια για να κάθεται και να την θαυµάζει η οικογένεια. Και το παιδί Ιησούς µπήκε ολοκληρωτικά σε όλες αυτές τις φυσικές και φυσιολογικές οικογενειακές εµπειρίες. Απολάµβανε πολύ την παρέα του µικρού του αδερφού και της µικρής αδερφής και βοηθούσε πολύ την Μαρία στην φροντίδα τους. 123:2.5Πολύ λίγα σπίτια υπήρχαν στον µη Ιουδαϊκό κόσµο εκείνων των ηµερών που µπορούσαν να δώσουν σε ένα παιδί καλύτερη πνευµατική, ηθική, και θρησκευτική µόρφωση από τα σπίτια των Ιουδαίων στην Γαλιλαία. Αυτοί οι Εβραίοι είχαν ένα συστηµατικό πρόγραµµα ανατροφής και εκπαίδευσης των παιδιών τους. Χώριζαν την ζωή ενός παιδιού σε επτά στάδια: 123:2.61. Το νεογέννητο παιδί, από την πρώτη µέχρι την όγδοη µέρα. 123:2.72. Το παιδί που θηλάζει. 123:2.83. Το απογαλακτισµένο παιδί. 123:2.94. Η περίοδος εξάρτησης στην µητέρα, που διαρκούσε µέχρι το τέλος του πέµπτου χρόνου. 123:2.105. Η αρχή της ανεξαρτησίας του παιδιού και, στους υιούς, η ανάληψη της ευθύνης από τον πατέρα για την µόρφωσή τους. 123:2.116. Οι έφηβοι νέοι και νέες. 123:2.127. Οι νεαροί άνδρες και γυναίκες. 123:2.13Ήταν συνήθεια των Εβραίων από την Γαλιλαία για την µητέρα να έχει την ευθύνη της εκπαίδευσης του παιδιού µέχρι τα πέµπτα του γενέθλια, και µετά, αν το παιδί ήταν αγόρι, ο πατέρας αναλάµβανε την ευθύνη για την µόρφωση του παιδιού από δω και στο εξής. Έτσι,

Page 89

Provided by: www.urantia.info


εκείνη την χρονιά, ο Ιησούς µπήκε στο πέµπτο στάδιο της σταδιοδροµίας ενός Εβραϊκού παιδιού από την Γαλιλαία, και έτσι λοιπόν, στις 21 Αυγούστου, το 2 π.Χ., η Μαρία τυπικά τον παρέδωσε στον Ιωσήφ για περαιτέρω οδηγίες. 123:2.14Παρόλο που ο Ιωσήφ αναλάµβανε τώρα την άµεση υπευθυνότητα για την πνευµατική και θρησκευτική εκπαίδευση του Ιησού, η µητέρα του εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται για την οικογενειακή του µόρφωση. Τον δίδαξε να γνωρίζει και να ενδιαφέρεται για τα κλήµατα και τα λουλούδια που µεγάλωναν στους τοίχους του κήπου και περικύκλωναν εντελώς το οικόπεδο του σπιτιού. Του είχε ακόµα στην στέγη του σπιτιού ( το θερινό υπνοδωµάτιο) κουτιά µε λίγη άµµο στα οποία ο Ιησούς έφτιαχνε χάρτες και έκανε πολλή από την πρώτη του εξάσκηση στο γράψιµο της Αραµαϊκής, της Ελληνικής, και αργότερα, της Εβραϊκής, γιατί σύντοµα έµαθε να διαβάζει, να γράφει και να µιλάει, πολύ καλά, και τις τρεις αυτές γλώσσες. 123:2.15Ο Ιησούς έδειχνε ένα σχεδόν τέλειο παιδί σωµατικά και συνέχιζε να προοδεύει φυσιολογικά, νοητικά και συναισθηµατικά. Κάποια στιγµή έπαθε µια ελαφρά στοµαχική διαταραχή, η πρώτη του ελαφρά ασθένεια, στο τελευταίο αυτό µέρος αυτού του πέµπτου (ηµερολογιακού) χρόνου. 123:2.16Αν και ο Ιωσήφ και η Μαρία συζητούσαν συχνά για το µέλλον του µεγαλύτερου παιδιού τους, αν ήσασταν εκεί, θα βλέπατε µόνο την ανατροφή ενός φυσιολογικού, υγιούς, ανέµελου, αλλά υπερβολικά περίεργου παιδιού. 3. ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΕΚΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (1 Π.Χ.) 123:3.1Ήδη, µε την βοήθεια της µητέρας του, ο Ιησούς κατείχε την Γαλιλαιϊκή διάλεκτο της Αραµαϊκής γλώσσας¨ και τώρα ο πατέρας του άρχισε να τον διδάσκει Ελληνικά. Η Μαρία µιλούσε λίγα Ελληνικά, αλλά ο Ιωσήφ µιλούσε άπταιστα και τα Αραµαϊκά και τα Ελληνικά. Το βιβλίο κειµένων για την µελέτη της Ελληνικής γλώσσας ήταν ένα αντίγραφο των Εβραϊκών γραφών—µια πλήρης ερµηνεία του νόµου και των προφητών, συµπεριλαµβανοµένων και των Ψαλµών—που τους την χάρισαν όταν έφευγαν από την Αίγυπτο. Υπήρχαν µόνο δύο πλήρη αντίγραφα των Γραφών στα Ελληνικά σε όλη την Ναζαρέτ, και η κατοχή ενός από αυτά από την οικογένεια του ξυλουργού έκανε το σπίτι του Ιωσήφ περιζήτητο µέρος και έδωσε στον Ιησού την ικανότητα, όσο µεγάλωνε, να γνωρίζει πάρα πολλούς σοβαρούς µελετητές και ειλικρινείς αναζητητές της αλήθειας. Πριν τελειώσει αυτός ο χρόνος, ο Ιησούς είχε αναλάβει την φύλαξη αυτού του πολύτιµου χειρόγραφου, αφού του είπαν ότι το βιβλία του το χάρισαν κάποιοι Αλεξανδρινοί φίλοι και συγγενείς. Και πολύ σύντοµα µπορούσε να το διαβάζει µε άνεση. 123:3.2Το πρώτο µεγάλο σοκ της νεανικής ζωής του Ιησού συνέβη όταν δεν ήταν καλά- καλά έξι χρονών. Το παιδί νόµιζε ότι ο πατέρας του—τουλάχιστον ο πατέρας του και η µητέρα του µαζί—γνώριζαν τα πάντα. Φανταστείτε, λοιπόν, την έκπληξη αυτού του ερευνητικού παιδιού, όταν ρώτησε τον πατέρα του για την αιτία ενός ελαφρού σεισµού που µόλις είχε συµβεί, όταν άκουσε τον Ιωσήφ να του λέει, «Γιε µου, στα αλήθεια δεν ξέρω.» Έτσι άρχισε η µακρόχρονη και ανατρεπτική απογοήτευση στην πορεία της οποίας ο Ιησούς ανακάλυπτε ότι οι επίγειοι γονείς του δεν ήταν πάνσοφοι και παντογνώστες. 123:3.3Η πρώτη σκέψη του Ιωσήφ ήταν να πει στον Ιησού ότι ο σεισµός προκλήθηκε από τον Θεό, αλλά µια στιγµιαία αναλαµπή τον συµβούλεψε ότι µια τέτοια απάντηση θα προκαλούσε και άλλες πολλές ενοχλητικές αναζητήσεις. Ακόµα και σε αυτήν την µικρή ηλικία ήταν πολύ δύσκολο να απαντάς στις ερωτήσεις του Ιησού για τα φυσικά ή τα

Page 90

Provided by: www.urantia.info


κοινωνικά φαινόµενα λέγοντάς του χωρίς σκέψη ότι είτε ο Θεός ή ο διάβολος ήταν υπέυθυνος. Εναρµονιζόµενος µε την επικρατούσα πίστη των Ιουδαίων, ο Ιησούς ήταν πρόθυµος να δεχτεί την διδασκαλία των καλών πνευµάτων σαν πιθανή εξήγηση για τα διανοητικά και πνευµατικά φαινόµενα, αλλά πολύ γρήγορα άρχισε να αµφιβάλλει ότι τέτοιες αόρατες επιδράσεις ήταν υπεύθυνες και για τα φυσικά γεγονότα του φυσικού κόσµου. 123:3.4Πριν γίνει έξι χρονών, νωρίς το καλοκαίρι του 1 π.Χ., ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ και ο υιός τους ο Ιωάννης ήρθαν να επισκεφτούν την οικογένεια στην Ναζαρέτ. Ο Ιησούς και ο Ιωάννης πέρασαν ωραία σε αυτήν την πρώτη τους επίσκεψη. Παρόλο που οι επισκέπτες θα έµεναν µόνο λίγες µέρες, οι γονείς κουβέντιασαν για πολλά πράγµατα, συµπεριλαµβανοµένων και των µελλοντικών τους σχεδίων για τους υιούς τους. Ενώ ήταν απασχοληµένοι µε αυτά, τα παιδιά έπαιζαν χαρούµενα µε τουβλάκια στην άµµο στην στέγη του σπιτιού και πολλά άλλα παιχνίδια και χαιρόντουσαν όπως χαίρονται όλα τα παιδιά. 123:3.5Γνωρίζοντας τον Ιωάννη, που προερχόταν από τα περίχωρα της Ιερουσαλήµ, ο Ιησούς άρχισε να φανερώνει ένα ασυνήθιστο ενδιαφέρον για την ιστορία του Ισραήλ και να αναζητεί να µάθει µε λεπτοµέρεια την σηµασία των ιεροτελεστιών του Σαββάτου, των τελετών στις συναγωγές, και των επαναλαµβανόµενων µνηµόσυνων εορτών. Ο πατέρας του εξήγησε την έννοια όλων αυτών των εποχών. Η πρώτη από αυτές τις εορτές, ήταν οι εορταστικές φωταψίες στο µέσον του χειµώνα, που διαρκούσαν οκτώ ηµέρες, και ξεκινούσαν µε ένα κερί την πρώτη νύχτα και πρόσθεταν από ένα κάθε νύχτα¨ αυτή η εορτή µνηµόνευε την αφιέρωση του ναού µετά την αποκατάσταση των Μωσαϊκών λειτουργιών από τον Ιούδα τον Μακαββαίο. Επόµενη ήταν νωρίς την άνοιξη ο εορτασµός του Πουρίµ, η γιορτή της Εσθήρ και της απελευθέρωσης του Ισραήλ χάρη σ’ αυτήν. Μετά ακολουθούσε το επίσηµο Πάσχα, που οι ενήλικες γιόρταζαν στην Ιερουσαλήµ όποτε ήταν δυνατόν, ενώ τα παιδιά στο σπίτι θα έπρεπε να θυµηθούν να µην φάνε ψωµί µε προζύµι για ολόκληρη την εβδοµάδα. Αργότερα ερχόταν η γιορτή των πρώτων καρπών, η συγκοµιδή του θέρους¨ και τέλος, η πιο επίσηµη από όλες, η εορτή του νέου χρόνου, η µέρα της εξιλέωσης. Ενώ µερικές από αυτές τις γιορτές και τυπικά ιεροτελεστικά ήταν δύσκολα για να τα καταλάβει ο νεαρός νους του Ιησού, αυτός τα συλλογιζόταν σοβαρά και µετά συµµετείχε πλήρως στην χαρά της γιορτής των σκηνωµάτων, την ετήσια εποχή των διακοπών όλου του Ιουδαϊκού λαού, τότε που κατασκήνωναν στην ύπαιθρο σε παράγκες από φύλλα και έπεφταν στο γλέντι και στις απολαύσεις. 123:3.6Αυτή την χρονιά ο Ιωσήφ και η Μαρία είχαν πρόβληµα µε τον Ιησού για τις προσευχές του. Επέµενε να µιλά στον ουράνιο Πατέρα του όπως µιλούσε και µε τον Ιωσήφ, τον επίγειο πατέρα του. Αυτή η αποµάκρυνση από τους πιο επίσηµους και ευλαβικούς τρόπους επικοινωνίας µε την Θεότητα ήταν λίγο ανατρεπτικές για τους γονείς του, ιδιαίτερα για την µητέρα του, αλλά δεν µπορούσαν να τον µεταπείσουν¨ θα έλεγε τις προσευχές του όπως του είχαν υποδείξει, αλλά έπειτα επέµενε να έχει «µόνο µια µικρή κουβεντούλα µε τον Πατέρα µου στον ουρανό». 123:3.7Τον Ιούνιο αυτής της χρονιάς ο Ιωσήφ παρέδωσε το µαγαζί στην Ναζαρέτ στους αδερφούς του και ανέλαβε και τυπικά πια το επάγγελµα του κατασκευαστή. Πριν τελειώσει ο χρόνος, το εισόδηµα της οικογένειας τριπλασιάστηκε και µε το παραπάνω. Ποτέ ξανά, µέχρι µετά τον θάνατο του Ιωσήφ, δεν αισθάνθηκε η οικογένεια της Ναζαρέτ την δυσκολία της φτώχειας. Η οικογένεια γινόταν όλο και µεγαλύτερη, χαλούσαν περισσότερα χρήµατα

Page 91

Provided by: www.urantia.info


για µόρφωση και ταξίδια, αλλά πάντα το αυξανόµενο εισόδηµα του Ιωσήφ συµβάδιζε µε τα αυξανόµενα έξοδα. 123:3.8Τα επόµενα χρόνια ο Ιωσήφ έκανε πολύ δουλειά στην Κανά, στην Βηθλεέµ (της Γαλιλαίας), τα Μάγδαλα, την Ναίν, την Σέφορη, την Καπερναούµ, και την Ενδόρ, αλλά και µέσα, και στα περίχωρα της Ναζαρέτ. Καθώς ο Ιάκωβος µεγάλωσε αρκετά για να βοηθά την µητέρα του µε τις δουλειές του σπιτιού και µε την φροντίδα των µικρότερων παιδιών, ο Ιησούς έκανε συχνά ταξιδάκια µε τον πατέρα του σε αυτές τις γειτονικές πόλεις και χωριά. Ο Ιησούς ήταν καλός παρατηρητής και αποκόµισε πολύ πρακτική γνώση από αυτά τα ταξίδια µακριά από το σπίτι¨ επίµονα συνέλεγε γνώσεις για τον άνθρωπο και τον τρόπο ζωής του στην γη. 123:3.9Εκείνη την χρονιά ο Ιησούς έκανε µεγάλη πρόοδο όσον αφορά την προσαρµογή των έντονων συναισθηµάτων του και των ζωηρών παρορµήσεων στις απαιτήσεις της οικογενειακής συνεργασίας και πειθαρχίας. Η Μαρία ήταν τρυφερή µητέρα αλλά και πολύ αυστηρή στην τήρηση της πειθαρχίας. Ο Ιωσήφ όµως, µε πολλούς τρόπους ασκούσε τον µεγαλύτερο έλεγχο στον Ιησού καθώς ήταν το σύστηµά του να κάθεται και να κουβεντιάζει µαζί του και να του εξηγεί πλήρως τους πραγµατικούς και βαθύτερους λόγους για την αναγκαιότητα της πειθαρχικής περικοπής των προσωπικών επιθυµιών προς όφελος της ευτυχίας και ηρεµίας ολόκληρης της οικογένειας. Όταν του εξηγούσαν πλήρως την κατάσταση, ο Ιησούς πάντα εκούσια και πρόθυµα συνεργαζόταν και υπάκουε τις γονικές επιθυµίες και τους οικογενειακούς κανονισµούς. 123:3.10Πολύ από τον ελεύθερο χρόνο του—όταν η µητέρα του δεν χρειαζόταν την βοήθειά του στο σπίτι—τον περνούσε µελετώντας τα λουλούδια και τα φυτά την ηµέρα και τα αστέρια την νύχτα. Μάλιστα εκδήλωσε µια ενοχλητική συνήθεια να µένει ξαπλωµένος ανάσκελα και να κοιτάζει µε θαυµασµό τον έναστρο ουρανό πολύ αργότερα από την συνηθισµένη ώρα ύπνου αυτής της πειθαρχηµένης οικογένειας της Ναζαρέτ. 4. Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ( 1 Μ.Χ) 123:4.1Αυτή η χρονιά της ζωής του Ιησού ήταν πραγµατικά γεµάτη γεγονότα. Νωρίς τον Ιανουάριο έγινε µια µεγάλη χιονοθύελλα στην Γαλιλαία. Το χιόνι έφτασε τα δύο πόδια, ήταν η µεγαλύτερη χιονόπτωση που είδε ο Ιησούς σε όλη την ζωή του και µία από τις µεγαλύτερες που είδε η Ναζαρέτ τα τελευταία εκατό χρόνια. 123:4.2Τα παιχνίδια των παιδιών των Ιουδαίων εκείνης της εποχής του Ιησού ήταν µάλλον περιορισµένα¨ συνήθως έπαιζαν τους µεγάλους και τις δραστηριότητες τους όπως τις είχαν δει. Πολλές φορές έπαιζαν τους γάµους και τις κηδείες, τελετές που έβλεπαν συχνά και ήταν τόσο εντυπωσιακές. Χόρευαν και τραγουδούσαν αλλά είχαν λίγα οργανωµένα παιχνίδια, σαν αυτά που απολαµβάνουν τόσο πολύ τα µεταγενέστερα παιδιά. 123:4.3Ο Ιησούς, παρέα µε ένα γειτονόπουλο και αργότερα µε τον αδερφό του τον Ιάκωβο, τρελαινότανε να παίζει σε µια µακρινή γωνιά του ξυλουργείου, όπου διασκέδαζαν πολύ µε τα πριονίδια και τα κοµµάτια ξύλου. Πάντα ήταν δύσκολο για τον Ιησού να καταλάβει τι κακό είχαν ορισµένα παιχνίδια που απαγορευόντουσαν το Σάββατο, αλλά πάντα συµµορφωνόταν στις επιθυµίες των γονέων του. Είχε µια αίσθηση του χιούµορ και του παιχνιδιού που δεν είχαν και πολλές ευκαιρίες για να εκφραστούν στο περιβάλλον των ηµερών του και της γενιάς του, αλλά µέχρι την ηλικία των δεκατεσσάρων ήταν χαρούµενος και ανέµελος την πιο πολλή ώρα.

Page 92

Provided by: www.urantia.info


123:4.4Η

Μαρία είχε έναν περιστεριώνα στην κορυφή του σπιτιού των ζώων δίπλα στο σπίτι, και χρησιµοποιούσαν τα κέρδη από την πώληση των περιστεριών σαν ιδιαίτερο πόρο για φιλανθρωπίες, που τον διαχειριζόταν ο Ιησούς αφού αφαιρούσε την δεκάτη και την παρέδιδε στον υπεύθυνο της συναγωγής. 123:4.5Το µόνο πραγµατικό ατύχηµα που είχε ο Ιησούς µέχρι εκείνη την στιγµή ήταν ένα πέσιµο από τις σκάλες της πίσω αυλής που οδηγούσαν στο υπνοδωµάτιο µε την σκεπή από καραβόπανο. Συνέβη κατά την διάρκεια µιας απρόσµενης αµµοθύελλας του Ιουλίου από την ανατολή. Οι καυτοί άνεµοι, που µετέφεραν ρεύµατα λεπτής άµµου, συνήθως φυσούσαν την βροχερή περίοδο, ιδιαίτερα τον Μάρτιο και τον Απρίλιο. Ήταν ασυνήθιστη µια τέτοια θύελλα τον Ιούλιο. Όταν ήρθε η θύελλα, ο Ιησούς ήταν στην οροφή και έπαιζε, όπως ήταν η συνήθειά του, γιατί την περίοδο της ξηρασίας αυτό ήταν το συνηθισµένο του δωµάτιο παιχνιδιού. Τυφλώθηκε από την άµµο όταν κατέβαινε τις σκάλες και έπεσε. Μετά από αυτό το ατύχηµα ο Ιωσήφ έκτισε ένα κιγκλίδωµα στο κλιµακοστάσιο. 123:4.6Δεν υπήρχε τρόπος να εµποδιστεί αυτό το ατύχηµα. Δεν µπορούµε να το καταλογίσουµε σε αµέλεια των µεσόδροµων προσωρινών προστατών, του ενός πρωτοβάθµιου και ενός δευτεροβάθµιου που είχαν αναλάβει την φύλαξη του παιδιού¨ ούτε µπορούµε να καταλογίσουµε ευθύνη στους προστάτες σεραφείµ. Απλά δεν µπορούσε να αποφευχθεί. Αλλά αυτό το ελαφρό ατύχηµα που συνέβη όταν ο Ιωσήφ έλειπε στην Ενδώρ, προκάλεσε µεγάλη αγωνία στον νου της Μαρίας που όχι σωστά έπειτα προσπαθούσε να τον κρατά συνεχώς κοντά της για µερικούς µήνες. 123:4.7Στα υλικά ατυχήµατα, συνηθισµένα συµβάντα υλικής φύσης, δεν αναµιγνύονται αυθαίρετα οι ουράνιες προσωπικότητες. Κάτω από συνηθισµένες συνθήκες µόνο τα µεσόδροµα πλάσµατα µπορούν να παρέµβουν σε υλικές καταστάσεις για να προφυλάξουν τους προορισµένους χαρισµατικούς άνδρες και γυναίκες, και ακόµα και σε ειδικές καταστάσεις αυτές οι υπάρξεις µπορούν να δράσουν µόνο υπακούοντας συγκεκριµένες εντολές των ανωτέρων τους. 123:4.8Και αυτό δεν ήταν παρά ένα από τα πολλά ασήµαντα ατυχήµατα που συνέβησαν σε αυτό το ζωηρό και περίεργο νεαρό αγόρι. Αν φανταστείτε την συνήθεις καταστάσεις µιας παιδικής ηλικίας ενός ζωηρού αγοριού, τότε θα αποκτήσετε µια πολύ καλή ιδέα για την σταδιοδροµία των νεαρών χρόνων του Ιησού, και θα µπορέσετε να φανταστείτε πόση αγωνία προκαλούσε στους γονείς του, ιδιαίτερα στην µητέρα του. 123:4.9Το τέταρτο µέλος της οικογένειας από την Ναζαρέτ, ο Ιωσήφ, γεννήθηκε την Τετάρτη το πρωί, στις 16 Μαρτίου, το 1 µΧ. 5. ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΝΑΖΑΡΕΤ. 123:5.1Ο Ιησούς ήταν τώρα επτά χρονών, η ηλικία που τα παιδιά των Ιουδαίων υποτίθεται ότι άρχιζαν την τυπική τους εκπαίδευση στα σχολεία των συναγωγών. Έτσι, τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησε την περιπετειώδη σχολική του ζωή στην Ναζαρέτ. Ήδη αυτό το παιδί µπορούσε να διαβάζει, να γράφει, και να µιλά πολύ καλά δύο γλώσσες, την Αραµαϊκή και την Ελληνική. Τώρα θα άρχιζε να µαθαίνει να διαβάζει, να γράφει, και να µιλά την Εβραϊκή γλώσσα. Και ήταν πραγµατικά ανυπόµονος για αυτήν την νέα σχολική ζωή που ήταν µπροστά του. 123:5.2Για τρία χρόνια—µέχρι τα δέκα—παρακολούθησε το δηµοτικό της συναγωγής της Ναζαρέτ. Αυτά τα τρία χρόνια µελέτησε τα βασικά στοιχεία του Βιβλίου του Νόµου όπως είχε καταγραφεί στην Εβραϊκή γλώσσα. Για τα επόµενα τρία χρόνια µελετούσε στο

Page 93

Provided by: www.urantia.info


προχωρηµένο σχολείο και αποµνηµόνευε, µε την µέθοδο της προφορικής επανάληψης, τις βαθύτερες διδασκαλίες του ιερού νόµου. Αποφοίτησε από το σχολείο της συναγωγής κατά το δέκατο τρίτο έτος του και παραδόθηκε στους γονείς του από τους επι κεφαλής της συναγωγής σαν ένας «εκπαιδευµένος υιός της Εντολής»—από δω και στο εξής ένας υπεύθυνος πολίτης του κράτους του Ισραήλ, και ως εκ τούτου θα παρακολουθούσε και το Πάσχα στη Ιερουσαλήµ¨ έτσι, παρακολούθησε το πρώτο του Πάσχα εκείνη την χρονιά, παρέα µε τον πατέρα του και την µητέρα του. 123:5.3Στην Ναζαρέτ οι µαθητές καθόντουσαν στο πάτωµα σε ηµικύκλιο, ενώ ο δάσκαλός τους ο σαζάνος, ένας αξιωµατούχος της συναγωγής, καθόταν απέναντί τους. Αρχίζοντας µε το Βιβλίο του Λεβιτικού, περνούσαν στην µελέτη των άλλων βιβλίων του νόµου, και έπειτα στην µελέτη των Προφητών και των Ψαλµών. Η συναγωγή της Ναζαρέτ κατείχε ένα πλήρες αντίγραφο των Γραφών στα Εβραϊκά. Πριν τον δωδέκατο χρόνο δεν µελετούσαν τίποτα άλλο από τις Γραφές. Τους καλοκαιρινούς µήνες οι σχολικές ώρες ελαττωνόντουσαν κατά πολύ. 123:5.4Ο Ιησούς γρήγορα έµαθε πολύ καλά τα Εβραϊκά, και σαν νέος, όταν δεν βρισκόταν κανένας σηµαντικός επισκέπτης στην Ναζαρέτ, πολύ συχνά θα του ζητούσαν να διαβάσει τις Εβραϊκές Γραφές στους πιστούς που µαζευόντουσαν στην συναγωγή στις κανονικές λειτουργίες του Σαββάτου. 123:5.5Αυτά

τα σχολεία των συναγωγών, φυσικά, δεν είχαν βιβλία κειµένων. Στην διδασκαλία ο σαζάνος θα έλεγε µια πρόταση ενώ οι σπουδαστές όλοι µαζί θα την επαναλάµβαναν µετά από αυτόν. Όταν είχαν πρόσβαση στα γραπτά βιβλία του νόµου, ο σπουδαστής µάθαινε το µάθηµά του διαβάζοντάς το δυνατά και µε συνεχείς επαναλήψεις. 123:5.6Έπειτα, εκτός από το τυπικό σχολείο, ο Ιησούς άρχισε να έρχεται σε επαφή µε την ανθρώπινη φύση από όλα τα µέρη του κόσµου καθώς άνθρωποι από πολλές χώρες περνούσαν από το µαγαζί επισκευών του πατέρα του. Όταν µεγάλωσε, αναµιγνυόταν ελεύθερα µε τα καραβάνια καθώς ερχόντουσαν στον πισσωµένο χώρο περίπου την άνοιξη για ανάπαυση και τροφοδοσία. Καθώς µιλούσε πολύ καλά Ελληνικά, δεν είχε και µεγάλο πρόβληµα να συνοµιλεί µε την πλειοψηφία των ταξιδιωτών των καραβανιών και των εισπρακτόρων. 123:5.7Η Ναζαρέτ ήταν σταθµός των καραβανιών και σταυροδρόµι ταξιδιών και σε πληθυσµό κατά µεγάλο µέρος µη Ιουδαϊκή¨ την ίδια στιγµή ήταν πλατιά γνωστή σαν κέντρο φιλελεύθερης ερµηνείας του παραδοσιακού Εβραϊκού νόµου. Στην Γαλιλαία οι Εβραίοι είχαν αναµιχθεί πιο ελεύθερα µε τους µη Ιουδαίους από ότι στην Ιουδαία. Και από όλες τις πόλεις της Γαλιλαίας, οι Εβραίοι της Ναζαρέτ ήταν πιο φιλελεύθεροι στην ερµηνεία των κοινωνικών περιορισµών που βασιζόντουσαν στους φόβους µόλυνσης από επαφή µε τους µη Ιουδαίους. Και αυτές οι συνθήκες προκάλεσαν το ρητό στην Ιερουσαλήµ, « Μπορεί ποτέ να βγει τίποτα καλό από την Ναζαρέτ;» 123:5.8Ο Ιησούς πήρα την ηθική του εκπαίδευση και την πνευµατική του καλλιέργεια κυρίως από την δική του οικογένεια. Κατοχύρωσε πολύ από την νοητική και θεολογική παιδεία του από τον σαζάνο. Αλλά την πραγµατική του µόρφωση—αυτό τον εξοπλισµό του νου και της καρδιάς για την πραγµατική δοκιµασία της αντιµετώπισης των δύσκολων προβληµάτων της ζωής—την απόκτησε µε την ανάµιξή του µε τους συνανθρώπους του. Και ήταν αυτή η στενή του σχέση µε τους συνανθρώπους του, νέους και γέρους, Εβραίους και µη, που του

Page 94

Provided by: www.urantia.info


έδωσε την δυνατότητα να γνωρίσει την ανθρώπινη φύση. Ο Ιησούς ήταν πολύ µορφωµένος στο ότι κατανοούσε πραγµατικά τους ανθρώπους και τους αγαπούσε αφοσιωµένα. 123:5.9Όλα του τα χρόνια στην συναγωγή ήταν εξυπνότατος σπουδαστής, έχοντας και το προτέρηµα ότι µιλούσε τρεις γλώσσες. Ο σαζάνος της Ναζαρέτ, όταν τελείωσε ο Ιησούς τον κύκλο των µαθηµάτων του στο σχολείο του, είπε στον Ιωσήφ ότι φοβόταν ότι «είχε µάθει αυτός περισσότερα από τις ερευνητικές ερωτήσεις του Ιησού, από ότι είχε µπορέσει να τον διδάξει». 123:5.10Σε όλη την πορεία των σπουδών του ο Ιησούς έµαθε πολλά και εµπνεύστηκε πολύ από τα τακτικά κηρύγµατα του Σαββάτου στην συναγωγή. Ήταν σύνηθες να καλούν διακεκριµένους επισκέπτες, που βρισκόντουσαν εκείνο το διάστηµα στην Ναζαρέτ, να απευθυνθούν στην συναγωγή. Όσο µεγάλωνε ο Ιησούς, άκουσε πολλούς σπουδαίους στοχαστές από όλον τον Ιουδαϊκό κόσµο να εκθέτουν τις απόψεις τους, και πολλούς ακόµα που δεν ήταν και πολύ ορθόδοξοι Εβραίοι µιας και η συναγωγή της Ναζαρέτ ήταν ένα προχωρηµένο και φιλελεύθερο κέντρο Εβραϊκής σκέψης και κουλτούρας. 123:5.11Όταν ξεκίνησε το σχολείο στα επτά του χρόνια (εκείνο τον καιρό οι Εβραίοι είχαν µόλις εισάγει έναν υποχρεωτικό εκπαιδευτικό νόµο), συνηθιζόταν οι µαθητές να επιλέγουν το «γενέθλιο κείµενό τους», ένα είδος χρυσού κανόνα να τους καθοδηγεί σε όλες τις σπουδές τους, και πάνω στο οποίο συχνά µακρηγορούσαν στην αποφοίτησή τους όταν γινόντουσαν δεκατριών ετών. Το κείµενο που διάλεξε ο Ιησούς ήταν από τον Προφήτη Ησαία: « Το πνεύµα του Θεού και Κυρίου µου είναι µαζί µου, αφού ο Κύριος µε έχει χρισµένο¨ µε έστειλε να φέρω καλά νέα στους πιστούς, να παρηγορήσω τους πληγωµένους, και να ελευθερώσω τους αιχµαλώτους, και να δώσω την ελευθερία στους πνευµατικά φυλακισµένους.» 123:5.12Η Ναζαρέτ ήταν ένα από τα εικοσιτέσσερα ιερατικά κέντρα του Εβραϊκού έθνους. Αλλά το ιερατείο της Γαλιλαίας ήταν πιο φιλελεύθερο στην ερµηνεία των παραδοσιακών νόµων από τους γραµµατείς και τους ραβίνους. Και στην Ναζαρέτ ήταν επίσης πιο χαλαροί όσον αφορά την τήρηση του Σαββάτου. Έτσι λοιπόν, ήταν συνήθεια του Ιωσήφ να παίρνει τον Ιησού για περίπατο τα απογεύµατα του Σαββάτου, και µια από τις πιο αγαπηµένες τους βόλτες ήταν να ανεβαίνουν στον ψηλό λόφο κοντά στο σπίτι τους, από όπου µπορούσαν να έχουν πανοραµική θέα όλης της Γαλιλαίας. Στα νοτιοδυτικά, όταν η µέρα ήταν καθαρή, µπορούσαν να δουν την µακριά κορυφογραµµή του Όρους Κάρµελ που έφτανε µέχρι την θάλασσα¨ και πολλές φορές ο Ιησούς άκουγε τον πατέρα του να αναφέρει την ιστορία του Ηλία, ενός από τους πρώτους προφήτες, που κατάκρινε τον Αχάµπ και ξεσκέπασε τους ιερείς του Βάαλ. Προς τα βόρεια το Όρος Ερµών ύψωνε την χιονισµένη κορυφή του µε µεγαλοπρεπές µεγαλείο και µονοπωλούσε τον ορίζοντα, περίπου στα τρεις χιλιάδες πόδια στις ψηλότερες κορυφές άστραφταν κάτασπρες από το µόνιµο χιόνι. Μακριά προς την ανατολή µπορούσαν να διακρίνουν την κοιλάδα του Ιορδάνη και ακόµα πάρα πέρα βρισκόντουσαν οι βραχώδεις λόφοι του Μόαµπ. Ακόµα προς τα νότια και τα ανατολικά, όταν ο ήλιος έπεφτε πάνω στους µαρµάρινους τοίχους τους, µπορούσαν να δουν τις ΕλληνοΡωµαϊκές πόλεις της Δεκάπολης, µε τα αµφιθέατρά τους και τους εξεζητηµένους ναούς τους. Και όταν έµεναν µέχρι την δύση του ήλιου, προς τα δυτικά µπορούσαν να διακρίνουν τα ιστιοφόρα στην µακρινή Μεσόγειο. 123:5.13Από τα τέσσερις κατευθύνσεις ο Ιησούς µπορούσε να βλέπει τις ποµπές των καραβανιών καθώς τραβούσαν τον δρόµο τους µέσα και έξω από την Ναζαρέτ, και προς τα

Page 95

Provided by: www.urantia.info


νότια µπορούσε να αγναντεύει την πλατιά και γόνιµη πεδιάδα του Εσδραελόν, που απλωνόταν προς το Όρος Γκιλµπόα και την Σαµάρια. 123:5.14Όταν δεν ανέβαιναν στα ψηλά για να αγναντέψουν το µακρινό τοπίο, περπατούσαν στην εξοχή και µελετούσαν την φύση στις διάφορες διαθέσεις της σύµφωνα µε τις εποχές. Η πρώτη εκπαίδευση του Ιησού, εκτός από την οικογενειακή εστία, είχε να κάνει µε την ταπεινή και όλο αγάπη επαφή του µε την φύση. 123:5.15Πριν κλείσει τα οκτώ, ήταν γνωστός σε όλες τις µητέρες και τις νεαρές γυναίκες της Ναζαρέτ, που τον είχαν γνωρίσει και είχαν µιλήσει µαζί του στην πηγή, που δεν ήταν µακριά από το σπίτι του, και ήταν ένα από τα κοινωνικά κέντρα συναντήσεων και κουτσοµπολιού όλης της πόλης. Αυτή την χρονιά ο Ιησούς έµαθε να αρµέγει την αγελάδα της οικογένειας και να φροντίζει τα άλλα ζώα. Αυτή και την επόµενη χρονιά έµαθε ακόµα να φτιάχνει τυρί και να υφαίνει. Όταν έγινε δέκα χρονών ήταν πια επιδέξιος χειριστής του αργαλειού. Τότε ήταν περίπου που ο Ιησούς και το γειτονόπουλο ο Ιακώβ έγιναν σπουδαίοι φίλοι του αγγειοπλάστη που εργαζόταν κοντά στην πηγή¨ και καθώς έβλεπαν τον Ναθαναήλ µε τα επιδέξια δάχτυλά του να διαπλάθει τον πηλό µε τον αγγειοπλαστικό τροχό, πολλές φορές και οι δυο τους αποφάσισαν να γίνουν αγγειοπλάστες όταν µεγαλώσουν. Ο Ναθαναήλ συµπαθούσε πολύ τα δυο αγόρια και συχνά τους έδινε πηλό να παίξουν, και προσπαθούσε να παρακινήσει τις δηµιουργικές φαντασίες τους προτείνοντάς τους κάποιες ανταγωνιστικές δραστηριότητες στο να φτιάχνουν διάφορα αντικείµενα και ζώα από πηλό. 6. Ο ΟΓΔΟΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ (2 Μ.Χ) 123:6.1Αυτή ήταν µια ενδιαφέρουσα χρονιά στο σχολείο. Παρόλο που ο Ιησούς δεν ήταν ασυνήθιστος σπουδαστής, ήταν επιµελής µαθητής και ανήκε στο πιο προοδευτικό τρίτο της τάξης, και έκανε την εργασία του τόσο καλά που του παραχωρούσαν απαλλαγή από την παρακολούθηση των µαθηµάτων µια εβδοµάδα κάθε µήνα. Αυτήν την εβδοµάδα συνήθως την περνούσε είτε µε τον θείο του τον ψαρά στις ακτές της Θάλασσας της Γαλιλαίας κοντά στα Μάγδαλα, ή στο αγρόκτηµα ενός άλλου θείου (του αδερφού της µητέρας του) πέντε µίλια νότια της Ναζαρέτ. 123:6.2Αν και η µητέρα του είχε γίνει υπερβολικά ανήσυχη για την υγεία του και την ασφάλειά του, σιγά- σιγά συµφιλιώθηκε µα αυτά τα ταξιδάκια του µακριά από το σπίτι. Όλοι οι θείοι και οι θείες του Ιησού τον αγαπούσαν πολύ, και συναγωνιζόντουσαν ποιος θα τον πρωτοπάρει για αυτές τις εβδοµαδιαίες επισκέψεις του, και αυτήν την χρονιά αλλά και τις επόµενες. Η πρώτη του εβδοµαδιαία διαµονή στο αγρόκτηµα του θείου του (από τότε που ήταν µωρό) ήταν τον Ιανουάριο εκείνου του έτους¨ η πρώτη του εβδοµαδιαία εµπειρία στο ψάρεµα στην Θάλασσα της Γαλιλαίας ήταν τον Μάη. 123:6.3Περίπου εκείνο το διάστηµα ο Ιησούς γνώρισε κάποιον καθηγητή των µαθηµατικών από την Δαµασκό, και αφού έµαθε κάποιες νέες τεχνικές πάνω στους αριθµούς, περνούσε πολύ χρόνο ασχολούµενος µε τα µαθηµατικά για αρκετά χρόνια. Ανέπτυξε ισχυρή αντίληψη στους αριθµούς, τις αποστάσεις, και τις αναλογίες. 123:6.4Ο Ιησούς άρχισε να απολαµβάνει πολύ την συντροφιά του αδερφού του Ιάκωβου και µέχρι το τέλος του χρόνου είχε αρχίσει να τον διδάσκει το αλφάβητο. 123:6.5Αυτή τη χρονιά ο Ιησούς κανόνισε να ανταλλάσσει γαλακτοκοµικά προϊόντα µε µαθήµατα άρπας. Έδειχνε µια ασυνήθιστη συµπάθεια σε οτιδήποτε µουσικό. Αργότερα, έκανε πολλά για να προωθήσει το ενδιαφέρον για την φωνητική µουσική στους νεαρούς συνεργάτες του. Μέχρι να γίνει έντεκα χρονών ήταν επιδέξιος παίχτης άρπας και του άρεσε

Page 96

Provided by: www.urantia.info


να ψυχαγωγεί και την οικογένειά του και τους φίλους του µε ασυνήθιστες ερµηνείες και ωραίους αυτοσχεδιασµούς. 123:6.6Ενώ ο Ιησούς συνέχισε να έχει αξιοζήλευτη πρόοδο στο σχολείο, τα πράγµατα δεν πήγαιναν όλα οµαλά, ούτε µε τους γονείς του ούτε µε τους δασκάλους του. Επέµενε να τους υποβάλλει ενοχλητικές ερωτήσεις για την επιστήµη και την θρησκεία, ιδιαίτερα για την γεωγραφία και την αστρονοµία. Επέµενε ιδιαίτερα να µάθει γιατί υπήρχε ξηρή και βροχερή περίοδος στην Παλαιστίνη. Επανειληµµένα αναζητούσε την εξήγηση για την µεγάλη διαφορά των θερµοκρασιών της Ναζαρέτ και της κοιλάδας του Ιορδάνη. Ποτέ δεν σταµάταγε να κάνει έξυπνες αλλά περίπλοκες ερωτήσεις. 123:6.7Ο τρίτος του αδερφός ο Σίµων, γεννήθηκε την Παρασκευή το βράδυ, στις 14 Απριλίου εκείνου του έτους, του 2 µ.Χ. 123:6.8Τον Φεβρουάριο, ο Ναχώρ, ένας από τους καθηγητές σε µια ακαδηµία ραβίνων στην Ιερουσαλήµ. Ήρθε στην Ναζαρέτ να δει τον Ιησού, έχοντας πάει για µια παρόµοια αποστολή στο σπίτι του Ζαχαρία κοντά στην Ιερουσαλήµ. Ήρθε στην Ναζαρέτ µετά από προτροπή του πατέρα του Ιωάννη. Ενώ στην αρχή σοκαρίστηκε κάπως από την ειλικρίνεια του Ιησού και από τον αντι-συµβατικό τρόπο µε τον οποίο αντιµετώπιζε κάθε τι θρησκευτικό, το απέδωσε στην απόσταση της Γαλιλαίας από τα κέντρα της Εβραϊκής µάθησης και κουλτούρας και συµβούλευσε τον Ιωσήφ και την Μαρία να τον αφήσουν να πάρει τον Ιησού µαζί του στην Ιερουσαλήµ, όπου θα µπορούσε να έχει τα προνόµια της εκπαίδευσης και της µόρφωσης στο κέντρο της Ιουδαϊκής κουλτούρας. Η Μαρία είχε σχεδόν πεισθεί να συναινέσει¨ ήταν πεπεισµένη ότι ο µεγαλύτερος υιός της θα γινόταν ο Μεσσίας, ο απελευθερωτής των Ιουδαίων¨ ο Ιωσήφ δίσταζε¨ ήταν µεν σίγουρος ότι ο Ιησούς όταν µεγάλωνε θα γινόταν ένας άνθρωπος µε σπουδαίο προορισµό, αλλά τι προορισµός θα ήταν αυτός δεν ήταν καθόλου σίγουρος. Βέβαια ποτέ δεν αµφέβαλε ότι ο υιός του θα εκπλήρωνε κάποια σπουδαία αποστολή στην γη. Όσο περισσότερο σκεφτόταν την συµβουλή του Ναχώρ, τόσο πιο πολύ αµφισβητούσε την ορθότητα της πρότασής του για την Ιερουσαλήµ. 123:6.9Εξαιτίας αυτής της διαφωνίας ανάµεσα στον Ιωσήφ και στην Μαρία, ο Ναχώρ ζήτησε την άδειά τους να θέσει το όλο θέµα στον Ιησού. Ο Ιησούς άκουσε πολύ προσεκτικά, µίλησε µε τον Ιωσήφ, την Μαρία, και έναν γείτονά τους, τον Ιακώβ τον κατασκευαστή πέτρας, µε τον υιό του οποίου ήταν οι καλύτεροι φίλοι, και έπειτα, µετά από δυο µέρες, τους είπε ότι εφόσον υπήρχαν τόσες διαφορές απόψεων ανάµεσα στους γονείς του και τους συµβούλους του, και εφόσον δεν αισθανόταν ικανός να αναλάβει την ευθύνη για µια τέτοια απόφαση, και δεν έκλινε ιδιαίτερα προς το µέρος κανενός, εφόσον λοιπόν ήταν έτσι όλη η κατάσταση, τελικά αποφάσισε να « θα το συζητήσω µε τον Πατέρα που είναι στον ουρανό»¨ και ενώ δεν ήταν απόλυτα σίγουρος για την απάντηση, αισθανόταν ότι θα έπρεπε να µείνει στο σπίτι «µε τον πατέρα µου και την µητέρα µου», προσθέτοντας ότι, «αυτοί που µε αγαπούν τόσο πολύ θα µπορούν να κάνουν για µένα περισσότερα και να µε καθοδηγήσουν καλύτερα από ότι κάποιοι ξένοι που βλέπουν µόνο το σώµα µου και παρατηρούν τον µυαλό µου αλλά δεν µπορούν να µε γνωρίζουν πραγµατικά.» Όλοι έµειναν µε ανοιχτό στόµα από θαυµασµό, και ο Ναχώρ γύρισε πίσω στην Ιερουσαλήµ. Και από τότε πέρασαν πολλά χρόνια για να σκεφθούν πάλι το θέµα της αποµάκρυνσης του Ιησού από το σπίτι. ΕΓΓΡΑΦΟ 124 ΤΑ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Page 97

Provided by: www.urantia.info


124:0.1Παρόλο

που ο Ιησούς µπορεί να είχε περισσότερες ευκαιρίες για µόρφωση στην Αλεξάνδρεια από ότι στην Γαλιλαία, δεν θα µπορούσε όµως ,αν είχε τέτοιο θαυµάσιο περιβάλλον για να επιλύσει τα δικά του προβλήµατα µε την ελάχιστη εκπαιδευτική καθοδήγηση, και συγχρόνως να απολαµβάνει το µεγάλο πλεονέκτηµα της συνεχούς επαφής µε ένα πολύ µεγάλο αριθµό ανδρών και γυναικών από όλες τις τάξεις από όλα τα µέρη του πολιτισµένου κόσµου. Αν είχε µείνει στην Αλεξάνδρεια, η µόρφωσή του θα κατευθυνόταν από Εβραίους και σε αποκλειστικά Εβραϊκές γραµµές. Στην Ναζαρέτ κατοχύρωσε µια εκπαίδευση και πήρε µια µόρφωση που τον προετοίµασε καλύτερα να καταλαβαίνει τους µη Εβραίους, και που του έδωσε µια καλύτερη και πιο ισορροπηµένη ιδέα για τα προτερήµατα των Ανατολικών, ή των Βαβυλωνιακών, και των Δυτικών, ή Ελληνικών, απόψεων της Εβραϊκής θεολογίας. 1. Ο ΕΝΑΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ (3 Μ.Χ.) 124:1.1Παρόλο που δεν µπορούµε να πούµε ότι ο Ιησούς αρρώστησε ποτέ σοβαρά, πέρασε κάποιες ελαφρές παιδικές ασθένειες εκείνη την χρονιά, µαζί µε τον αδερφό του και την µικρή του αδερφή. 124:1.2Το σχολείο συνεχιζόταν και ήταν ακόµα ευνοηµένο παιδί, και είχε µια εβδοµάδα ελεύθερη κάθε µήνα, και συνέχισε να µοιράζει τον χρόνο του εξίσου ανάµεσα σε ταξιδάκια σε γειτονικές πόλεις µε τον πατέρα του, σε επισκέψεις στο αγρόκτηµα του θείου του νότια της Ναζαρέτ, και σε αλιευτικές εκδροµές στα Μάγδαλα. 124:1.3Το πιο σοβαρό πρόβληµα που συνάντησε ποτέ στο σχολείο συνέβη κατά το τέλος του χειµώνα όταν ο Ιησούς τόλµησε να προκαλέσει τον σαζάνο για την διδασκαλία του ότι όλες οι απεικονίσεις, εικόνες, και ζωγραφιές ήταν στην φύση τους ειδωλολατρικά. Του Ιησού του άρεσε πάρα πολύ να ζωγραφίζει τοπία αλλά και να πλάθει µε τα χέρια του πολλά πράγµατα από πηλό του αγγειοπλάστη. Όλα αυτά απαγορευόντουσαν αυστηρά από τον Ιουδαϊκό νόµο, αλλά µέχρι εκείνη την στιγµή είχε κατορθώσει να αφοπλίσει τις αντιρρήσεις των γονιών του σε τέτοιο βαθµό, που αυτοί του επέτρεψαν τελικά να συνεχίζει τέτοιες δραστηριότητες. 124:1.4Αλλά προκλήθηκε ξανά πρόβληµα όταν ένας από τους πιο οπισθοδροµικούς µαθητές ανακάλυψε τον Ιησού να σχεδιάζει µε κάρβουνο ένα σκίτσο του δασκάλου στο πάτωµα της τάξης. Βρισκόταν εκεί, ολοκάθαρο, και πολλοί από τους µεγαλύτερους ήρθαν και το είδαν πριν η επιτροπή πήγε και κάλεσε τον Ιωσήφ και απαίτησε να γίνει κάτι σχετικά µε την αναρχία του µεγαλύτερου γιού του. Και παρόλο που αυτό δεν ήταν το πρώτο παράπονο που είχε γίνει στον Ιωσήφ και στην Μαρία για τις πράξεις του πολυµήχανου και ζωηρού παιδιού τους, αυτή όµως ήταν η πιο σοβαρή κατηγορία που του είχε αποταθεί ποτέ. Ο Ιησούς άκουγε τις κατηγορίες για τις καλλιτεχνικές του προσπάθειες για κάµποση ώρα, καθισµένος σε µια µεγάλη πέτρα ακριβώς έξω από την πίσω πόρτα. Απεχθανόταν που κατηγορούσαν τον πατέρα του για τις υποτιθέµενες αταξίες του¨ γι αυτό µπήκε µέσα άφοβα και αντιµετώπισε τους κατηγόρους του. Οι µεγάλοι αισθάνθηκαν αµηχανία. Μερικοί άρχισαν να βλέπουν το επεισόδιο από την αστεία του πλευρά, ενώ ένας ή δύο φάνηκαν να θεωρούν το παιδί ιερόσυλο αν όχι βλάσφηµο. Ο Ιωσήφ ήταν σαστισµένος, η Μαρία εξαγριωµένη, αλλά ο Ιησούς επέµενε να τον ακούσουν. Είπε αυτό που είχε να πει, µε θάρρος υπερασπίστηκε την άποψή του, και µε τέλειο αυτοέλεγχο τους ανακοίνωσε ότι θα ακολουθούσε την απόφαση του πατέρα του σε αυτό το ζήτηµα όπως και σε όλα τα άλλα. Και η επιτροπή των µεγάλων έφυγε σιωπηλά.

Page 98

Provided by: www.urantia.info


124:1.5Η

Μαρία προσπάθησε να επηρεάσει τον Ιωσήφ να επιτρέψει στον Ιησού να ασχολείται µε τον πηλό στο σπίτι, µε τον όρο να µην συνεχίσει αυτές τις αµφισβητήσιµες δραστηριότητες στο σχολείο, αλλά ο Ιωσήφ αισθανόταν υποχρεωµένος να αποφασίσει ότι θα έπρεπε να επικρατήσει η ραβινική ερµηνεία της δεύτερης εντολής. Και έτσι ο Ιησούς δεν θα ζωγράφιζε πια ούτε θα έφτιαχνε τίποτα που να µοιάζει σε κάτι ή σε κάποιον από εκείνη την ηµέρα και για όσο διάστηµα θα ζούσε κάτω από την πατρική στέγη. Αλλά δεν πείσθηκε για το άδικο της πράξης του, και το ότι έπρεπε να παρατήσει αυτό που τόσο του άρεσε να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του ήταν µια από τις µεγαλύτερες δοκιµασίες της νεαρής του ηλικίας. 124:1.6Στο τέλος του Ιουνίου, ο Ιησούς, µαζί µε τον πατέρα του, ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή του Όρους Ταβώρ. Είχε καθαρή ατµόσφαιρα και η θέα ήταν υπέροχη. Φάνηκε τότε σε αυτό το εννιάχρονο παιδί ότι είχε µπροστά του ολόκληρο τον κόσµο εκτός από την Ινδία, την Αφρική, και την Ρώµη. 124:1.7Η δεύτερη αδερφή του Ιησού, η Μάρθα, γεννήθηκε την νύχτα της Τρίτης, στις 13 Σεπτεµβρίου. Τρεις εβδοµάδες µετά τον ερχοµό της Μάρθας, ο Ιωσήφ, που βρισκόταν σπίτι για λίγο, άρχισε να χτίζει µια προσθήκη στο σπίτι τους, ένας συνδυασµός εργαστηρίου και υπνοδωµατίου. Ένας µικρός πάγκος κτίστηκε για τον Ιησού, και για πρώτη φορά είχε στην κατοχή του εργαλεία δικά του. Για πολλά χρόνια, και σε περίεργες ώρες, δούλευε σε αυτόν τον πάγκο και ειδικεύτηκε στην κατασκευή υποζυγίων. 124:1.8Αυτός ο χειµώνας και ο επόµενος ήταν πιο κρύοι της Ναζαρέτ για πολλές δεκαετίες. Ο Ιησούς είχε δει χιόνι στα βουνά, και πολλές φορές είχε χιονίσει στην Ναζαρέτ, αλλά το χιόνι έµενε στο έδαφος µόνο για λίγο¨ αλλά δεν είχε ξαναδεί πάγο µέχρι αυτόν τον χειµώνα. Το γεγονός ότι το νερό µπορούσε να υπάρχει σαν στερεό, υγρό, και αέριο—πολλές φορές είχε σταθεί πάνω από τον ατµό που έβγαινε από τις κατσαρόλες που έβραζαν—έδωσε στον νεαρό πολλά να σκεφτεί για τον φυσικό κόσµο και την δοµή του¨ και όµως η προσωπικότητα που περιλαµβανόταν µέσα σε αυτόν το αναπτυσσόµενο παιδί ήταν όλα αυτά, και ακόµα ο πραγµατικός δηµιουργός και οργανωτής των πάντων σε ένα απέραντο σύµπαν. 124:1.9Το κλίµα της Ναζαρέτ δεν ήταν άγριο. Ο Ιανουάριος ήταν ο πιο κρύος µήνας, µε µέση θερµοκρασία γύρω στους 50 βαθµούς Φαρενάϊτ. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, στους θερµότερους µήνες, η θερµοκρασία κυµαινόταν από 75 έως 90 βαθµούς. Από τα βουνά µέχρι τον Ιορδάνη και την κοιλάδα της Νεκράς Θάλασσας το κλίµα της Παλαιστίνης κυµαινόταν από το παγωµένο µέχρι το πολύ θερµό. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, ο Ιησούς ήταν προετοιµασµένος να ζει σε οποιοδήποτε από τα διαφορετικά κλίµατα του κόσµου. 124:1.10Ακόµα και στους πιο ζεστούς καλοκαιρινούς µήνες έπνεε ένα δροσερό αεράκι από τα δυτικά από τις 10π.µ έως τις 10µ.µ . Αλλά που και που, σε όλη την Παλαιστίνη, φύσαγε ένας φοβερός καυτός άνεµος από την ανατολική έρηµο. Αυτά τα καυτά ρεύµατα συνήθως ερχόντουσαν τον Φεβρουάριο και Μάρτιο, κοντά στο τέλος της βροχερής περιόδου. Εκείνες τις ηµέρες έριχνε κάτι ανανεωτικές βροχούλες από τον Νοέµβριο µέχρι τον Απρίλιο, αλλά όχι σταθερά. Υπήρχαν µόνο δύο εποχές στην Παλαιστίνη, καλοκαίρι και χειµώνας, η ξηρή και οι βροχερή εποχή. Τον Ιανουάριο τα λουλούδια άρχιζαν να ανθίζουν, και µέχρι το τέλος του Απρίλη όλη η γη ήταν ένας τεράστιος κήπος. 124:1.11Τον Μάη αυτής της χρονιάς, στο αγρόκτηµα του θείου του, ο Ιησούς βοήθησε για πρώτη φορά για την συγκοµιδή των δηµητριακών. Πριν γίνει δεκατριών, είχε καταφέρει να

Page 99

Provided by: www.urantia.info


µάθει κάτι σχεδόν για όλα όσα έκαναν οι άνδρες ή οι γυναίκες γύρω από την Ναζαρέτ εκτός από την µεταλλουργία, και πέρασε αρκετούς µήνες σε ένα σιδηρουργείο όταν ήταν µεγαλύτερος, µετά από τον θάνατο του πατέρα του. 124:1.12Όταν ελάφρωνε η δουλειά και τα ταξίδια των καραβανιών, ο Ιησούς έκανε κάποια ταξιδάκια αναψυχής ή επαγγελµατικά µε τον πατέρα του στην κοντινή Κανά, την Ενδώρ, και την Ναίν. Ακόµα και σε αυτήν την ηλικία επισκεπτόταν συχνά την Σέφορη, λίγα µίλια από την Ναζαρέτ προς τα βορειοδυτικά, που από το 4 π.Χ µέχρι περίπου το 25 µ.Χ ήταν η πρωτεύουσα της Γαλιλαίας και µία από τις κατοικίες του Ηρώδη Αντίπα. 124:1.13Ο Ιησούς συνέχισε να αναπτύσσεται σωµατικά, νοητικά, κοινωνικά, και πνευµατικά. Τα ταξιδάκια µακριά από το πατρικό του πρόσφεραν πολλά για να αποκτήσει µια καλύτερη και πλατύτερη κατανόηση της οικογένειάς του, και µέχρι τότε ακόµα και οι γονείς του είχαν αρχίσει να µαθαίνουν από αυτόν εκτός από το να τον διδάσκουν. Ο Ιησούς είχε πρωτότυπη σκέψη και ήταν ταλαντούχος δάσκαλος, ακόµα και στην νεανική του ηλικία. Βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση µε τον ονοµαζόµενο «προφορικό νόµο», αλλά πάντα επεδίωκε να προσαρµόζεται στις συνήθειες της οικογένειάς του. Τα πήγαινε αρκετά καλά µε τα παιδιά της ηλικίας του, αλλά συχνά απογοητευόταν από το αργόστροφο µυαλό τους. Πριν γίνει δέκα χρονών, είχε γίνει αρχηγός µιας οµάδας επτά αγοριών που σχηµάτισαν µια «κοινωνία για την προώθηση των επιτευγµάτων του ανδρισµού»—σωµατικά, νοητικά, και θρησκευτικά. Ανάµεσα σε αυτά τα παιδιά ο Ιησούς πέτυχε να εισάγει πολλά νέα παιχνίδια και διάφορες βελτιωµένες µεθόδους σωµατικής ψυχαγωγίας. 2. Ο ΔΕΚΑΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 124:2.1Ήταν πέντε Ιουλίου, το πρώτο Σάββατο του µήνα, όταν ο Ιησούς, ενώ περπατούσε µε τον πατέρα του στην εξοχή, εξέφρασε για πρώτη φορά αισθήµατα και ιδέες που φανέρωναν ότι είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί την ασυνήθιστη φύση της αποστολής της ζωής του. Ο Ιωσήφ άκουσε προσεκτικά τις σοβαρές κουβέντες του παιδιού του αλλά έκανε πολύ λίγα σχόλια¨ δεν προθυµοποιήθηκε καµία πληροφορία. Την εποµένη µέρα ο Ιησούς είχε µια µεγαλύτερη κουβέντα µε την µητέρα του. Η Μαρία και αυτή άκουσε τα λόγια του παιδιού, αλλά ούτε και αυτή θέλησε να δώσει καµιά πληροφορία. Πέρασαν δύο χρόνια για να αναφέρει ξανά ο Ιησούς στους γονείς του κάτι σχετικά µε την αυξανόµενη αποκάλυψη που συνέβαινε µέσα στην συνείδησή του για την φύση της προσωπικότητάς του και τον χαρακτήρα της αποστολής του στην γη. 124:2.2Μπήκε στο προχωρηµένο σχολείο της συναγωγής τον Αύγουστο. Στο σχολείο δηµιουργούσε συνεχώς προβλήµατα µε τις ερωτήσεις που ρωτούσε όλη την ώρα. Όλο και περισσότερο κρατούσε την Ναζαρέτ σε ένα συνεχή σαµατά. Οι γονείς του απεχθανόντουσαν να του απαγορεύουν να ρωτά αυτές τις ανησυχητικές ερωτήσεις, και ο κύριος δάσκαλός του είχε παραξενευτεί πολύ από την περιέργεια του παιδιού, την διορατικότητά του, και την δίψα του για γνώση. 124:2.3Οι φίλοι του Ιησού δεν έβλεπαν τίποτα υπερφυσικό στην συµπεριφορά του¨ στα πιο πολλά ο Ιησούς ήταν σαν αυτούς. Το ενδιαφέρον του για την µελέτη ήταν κάπως µεγαλύτερο από τον µέσο όρο αλλά όχι εντελώς ασυνήθιστο. Έκανε πράγµατι περισσότερες ερωτήσεις στο σχολείο από ότι οι άλλοι συµµαθητές του. 124:2.4Ίσως το πιο ασυνήθιστο και ξεχωριστό χαρακτηριστικό του ήταν η απροθυµία του να µάχεται για τα δικαιώµατά του. Μιας και ήταν τόσο καλά αναπτυγµένος για την ηλικία του, φαινόταν παράξενο στους φίλους του ότι είχε την τάση να µην υπερασπίζεται τον εαυτό του

Page 100

Provided by: www.urantia.info


ακόµα και όταν τον αδικούσαν ή τον χτυπούσαν. Όµως, δεν υπέφερε και πολύ από αυτό του το χαρακτηριστικό χάρη στη φιλία του µε τον Ιακώβ, ένα γειτονόπουλό του, που ήταν µεγαλύτερο κατά ένα χρόνο. Αυτός ήταν γιός του κατασκευαστή πέτρας, ενός συνεταίρου του Ιωσήφ. Ο Ιακώβ ήταν µεγάλος θαυµαστής του Ιησού και ανέλαβε προσωπικά να φροντίζει ότι κανένας δεν θα πείραζε τον Ιησού εκµεταλλευόµενος την αποστροφή του στον σωµατικό ανταγωνισµό. Αρκετές φορές, µεγαλύτερα και άξεστα παιδιά επιτιθόντουσαν στον Ιησού, βασιζόµενοι στην υποτιθέµενη πραότητά του, αλλά πάντα θα χρειαζόταν να υποστούν άµεση και σίγουρη ανταπόδοση από τα χέρια του αυτό-διορισµένου υπερασπιστή και προστάτη του, του Ιακώβ του γιου του κατασκευαστή πέτρας. 124:2.5Ο Ιησούς ήταν γενικά αποδεκτός ηγέτης των παιδιών της Ναζαρέτ που αναζητούσαν τα υψηλότερα ιδανικά των ηµερών τους και της γενιάς τους. Ήταν στα αλήθεια αγαπητός από τους νεαρούς φίλους του, όχι µόνο επειδή ήταν δίκαιος, αλλά και επειδή είχε µια σπάνια κατανόηση και έδειχνε πραγµατική αγάπη προς τους συντρόφους του, αλλά και διακριτικότητα. 124:2.6Εκείνη την χρονιά άρχισε να δείχνει µια αξιοσηµείωτη προτίµηση στην συντροφιά µεγαλύτερων ανθρώπων. Του άρεσε πολύ να κουβεντιάζει θέµατα πολιτιστικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά, πολιτικά, και θρησκευτικά µε ωριµότερα µυαλά, και το βάθος της σκέψης του και η οξύτητα της αντίληψής του γοήτευαν τόσο τους ενήλικους συνοµιλητές του που πάντα ήταν ιδιαίτερα πρόθυµοι να τον επισκέπτονται. Μέχρι που έγινε υπεύθυνος για την φροντίδα του σπιτιού, οι γονείς του προσπαθούσαν διαρκώς να τον πείσουν να κάνει παρέα µε παιδιά συνοµήλικά του ή τουλάχιστον κοντά στην ηλικία του, παρά µε άτοµα µεγαλύτερα και µε πολλές γνώσεις για τα οποία έδειχνε τέτοια προτίµηση. 124:2.7Αργότερα εκείνη την χρονιά πήγε για ψάρεµα µε τον θείο του για δυο µήνες στην Θάλασσα της Γαλιλαίας, και είχε πολύ επιτυχία. Πριν γίνει άνδρας είχε γίνει δεινός ψαράς. 124:2.8Η σωµατική του ανάπτυξη συνεχιζόταν¨ ήταν ένας προχωρηµένος και προνοµιούχος µαθητής στο σχολείο¨ τα πήγαινε αρκετά καλά στο σπίτι µε τα µικρότερα αδέρφια του και τις αδερφές του, έχοντας το προτέρηµα να είναι µεγαλύτερος κατά τριάµιση χρόνια από το µεγαλύτερο από τα αδέρφια του. Στην Ναζαρέτ οι περισσότεροι είχαν καλοί γνώµη γι αυτόν εκτός από τους γονείς κάποιων ανιαρών παιδιών, που συχνά έλεγαν ότι ο Ιησούς ήταν πολύ αναιδής, ότι του έλειπε η απαραίτητη ταπεινοφροσύνη και η νεανική επιφυλακτικότητα. Είχε µια τάση , που γινόταν όλο και µεγαλύτερη, να κατευθύνει τα παιχνίδια των νεαρών φίλων του σε πιο σοβαρά και στοχαστικά κανάλια. Ήταν γεννηµένος δάσκαλος και δεν µπορούσε να κάνει αλλιώς, ούτε ακόµα και όταν υποτίθεται ότι έπαιζε. 124:2.9Ο Ιωσήφ από νωρίς άρχισε να συζητά µε τον Ιησού για τις αντίξοες συνθήκες για το πως βγαίνουν τα προς το ζην, και του εξηγούσε τα προτερήµατα της γεωργίας σε σχέση µε την βιοµηχανία και το εµπόριο. Η Γαλιλαία ήταν πιο όµορφη και πλούσια περιοχή από την Ιουδαία, και το κόστος ζωής ήταν κατά ένα τέταρτο χαµηλότερο από της Ιερουσαλήµ και της Ιουδαίας. Ήταν µια επαρχία αγροτικών χωριών και ευηµερούντων βιοµηχανικών πόλεων, που περιλάµβανε περισσότερες από διακόσιες πόλεις µε πληθυσµό άνω των πέντε χιλιάδων και τριάντα µε άνω των δεκαπέντε χιλιάδων. 124:2.10Όταν πήγε το πρώτο του ταξίδι µε τον πατέρα του να δει την αλιευτική βιοµηχανία της Γαλιλαίας, ο Ιησούς είχε ήδη αποφασίσει να γίνει ψαράς¨ αλλά η στενή συναναστροφή µε το επάγγελµα του πατέρα του αργότερα τον επηρέασε να γίνει ξυλουργός, ενώ ακόµα

Page 101

Provided by: www.urantia.info


αργότερα ένας συνδυασµός επιδράσεων τον έκανε να πάρει την τελική απόφαση να γίνει ο θρησκευτικός διδάσκαλος µιας νέας τάξης. 3. Ο ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (5 Μ.Χ.) 124:3.1Όλη αυτή την χρονιά το παιδί συνέχισε να φεύγει από το σπίτι για ταξιδάκια µε τον πατέρα του, αλλά επισκεπτόταν συχνά και το αγρόκτηµα του θείου του και που και που πήγαινε στα Μάγδαλα για ψάρεµα µε τον θείο του που έµενε κοντά σε εκείνη την πόλη. 124:3.2Ο Ιωσήφ και η Μαρία συχνά έµπαιναν στον πειρασµό να δείξουν ιδιαίτερη εύνοια στον Ιησού ή να προδώσουν ότι γνώριζαν ότι ήταν το παιδί των ελπίδων, ένας «προορισµένος» υιός. Αλλά και οι δυο γονείς του ήταν πολύ προσεκτικοί και µυαλωµένοι σε όλα αυτά τα θέµατα. Τις λίγες φορές που µπορεί µε οποιοδήποτε τρόπο να τους ξέφευγε και να έδειχναν κάποια προτίµηση σε αυτόν, ακόµα και ελάχιστη, το παιδί γρήγορα αρνιόταν οποιαδήποτε ευνοϊκή µεταχείριση. 124:3.3Ο Ιησούς περνούσε πολύ χρόνο στο κατάστηµα προµηθειών των καραβανιών, και κουβεντιάζοντας µε τους ταξιδιώτες από όλα τα µέρη του κόσµου, απόκτησε τόσες πολλές πληροφορίες για τις διεθνείς υποθέσεις, που ήταν πολύ περίεργο για την ηλικία του. Αυτή ήταν η τελευταία χρονιά που απολάµβανε το ελεύθερο παιχνίδι και την παιδική ανεµελιά. Από εκείνο τον καιρό άρχισαν να πολλαπλασιάζονται οι δυσκολίες και οι ευθύνες στην ζωή αυτού του νεαρού. 124:3.4Την Τετάρτη το βράδυ, στις 24 Ιουνίου, το 5 µ.Χ., γεννήθηκε ο Ιούδας. Σε αυτήν την γέννα , στο έβδοµο παιδί, υπήρξαν επιπλοκές. Η Μαρία αρρώστησε τόσο σοβαρά για πολλές εβδοµάδες που ο Ιωσήφ χρειάστηκε να µείνει στο σπίτι. Ο Ιησούς ήταν πολύ απασχοληµένος µε δουλειές του πατέρα του και µε άλλα καθήκοντα που προέκυψαν από την σοβαρή ασθένεια της µητέρας του. Ποτέ ξανά δεν µπόρεσε να επιστρέψει στην παιδιάστικη διάθεση των προηγούµενων χρόνων. Από τότε που αρρώστησε η µητέρα του—λίγο πριν γίνει έντεκα χρονών—υποχρεώθηκε να αναλάβει τις ευθύνες του πρωτότοκου και όλα αυτά να γίνουν ένα ή δύο χρόνια πριν από το κανονικό. 124:3.5Ο σαζάνος περνούσε ένα βράδυ κάθε βδοµάδα µε τον Ιησού, βοηθώντας τον να µάθει τις Εβραϊκές γραφές. Έδειχνε έντονο ενδιαφέρον για την πρόοδο του υποσχόµενου µαθητή του¨ έτσι ήταν πρόθυµος να τον βοηθήσει µε πολλούς τρόπους. Αυτός ο Ιουδαίος παιδαγωγός ασκούσε µεγάλη επιρροή σε αυτόν τον αναπτυσσόµενο νου, αλλά ποτέ δεν µπόρεσε να καταλάβει γιατί ο Ιησούς έδειχνε τέτοια αδιαφορία για όλες αυτές τις προτάσεις όσον αφορά για τις προοπτικές της συνέχισης των σπουδών στην Ιερουσαλήµ µε τους πολυµαθείς ραβίνους. 124:3.6Περίπου στα µέσα του Μάη πήγε µαζί µε τον πατέρα του για ένα επαγγελµατικό ταξίδι στην Σκυθόπολη, την κύρια Ελληνική πόλη της Δεκάπολης, της αρχαίας Εβραϊκής πόλης του Μπεθ-σιν. Στον δρόµο ο Ιωσήφ εξιστορούσε πολλή από την αρχαία ιστορία του Βασιλιά Σαούλ, τους Φιλισταίους, και τα επόµενα γεγονότα της ταραχώδους ιστορίας του Ισραήλ. Ο Ιησούς εντυπωσιάστηκε πάρα πολύ από την καθαρή εµφάνιση και την καλή οργάνωση αυτής της υποτιθέµενης ειδωλολατρικής πόλης. Θαύµασε το ανοιχτό θέατρο και τον όµορφο µαρµάρινο ναό που ήταν αφιερωµένος στην λατρεία των «ειδωλολατρικών» θεών. Ο Ιωσήφ ενοχλήθηκε πολύ από τον ενθουσιασµό του γιού του και προσπάθησε να αντισταθµίσει αυτές τις ευνοϊκές εντυπώσεις εκθειάζοντας την οµορφιά και το µεγαλείο του Ιουδαϊκού ναού στην Ιερουσαλήµ. Ο Ιησούς συχνά κοίταζε µε περιέργεια αυτή την µεγαλοπρεπή Ελληνική πόλη, από τον λόφο της Ναζαρέτ και πολλές φορές είχε ρωτήσει για τα

Page 102

Provided by: www.urantia.info


εκτεταµένα δηµόσια έργα της και τα περίκοµψα κτίρια, αλλά ο πατέρας του πάντα προσπαθούσε να αποφεύγει να απαντά αυτές τις ερωτήσεις. Τώρα όµως που ήταν µπροστά σε αυτές τις οµορφιές αυτής της ξένης πόλης, ο Ιωσήφ δεν µπορούσε πια να αγνοεί ευγενικά τις ερωτήσεις του Ιησού. 124:3.7Έτυχε µάλιστα εκείνον τον καιρό να γίνονται οι ετήσιοι αγώνες και δηµόσιες εκδηλώσεις σωµατικής ανδρείας ανάµεσα στις Ελληνικές πόλεις της Δεκάπολης στο αµφιθέατρο της Σκυθόπολης, και ο Ιησούς επέµενε να τον πάει ο πατέρας του να παρακολουθήσει αυτούς τους αγώνες, και επέµενε τόσο πολύ που ο Ιωσήφ δεν µπόρεσε να αρνηθεί. Το παιδί ενθουσιάστηκε µε αυτά τα παιχνίδια και µπήκε µε την καρδιά του στο πνεύµα των εκδηλώσεων σωµατικής ανάπτυξης και αθλητικής επιδεξιότητας. Ο Ιωσήφ σοκαρίστηκε απερίγραπτα όταν είδε τον ενθουσιασµό του γιου όταν παρακολουθούσε αυτές τις εκδηλώσεις «ειδωλολατρικής» µαταιοδοξίας. Αφού τελείωσαν οι αγώνες, ο Ιωσήφ είχε την µεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του όταν άκουσε τον Ιησού να εκφράζει την έγκρισή του για όλα αυτά και να προτείνει ότι θα ήταν καλό για τους νέους της Ναζαρέτ αν µπορούσαν και αυτοί να ωφελούνται από τις ολοκληρωµένες υπαίθριες σωµατικές δραστηριότητες. Ο Ιωσήφ του εξήγησε µε ζήλο και για πολύ ώρα πόσο κακή ήταν η φύση αυτή των δραστηριοτήτων. Αλλά ήξερε καλά πως το παιδί δεν είχε πειστεί. 124:3.8Η µόνη φορά ου ο Ιησούς είδε τον πατέρα του πραγµατικά θυµωµένο µαζί του ήταν εκείνη την νύχτα στο δωµάτιό τους στο πανδοχείο όταν, καθώς συζητούσαν, το αγόρι λησµόνησε τις τάσεις της Εβραϊκής σκέψης, και πρότεινε όταν επέστρεφαν να εργαστούν για την κατασκευή ενός αµφιθεάτρου στην Ναζαρέτ. ¨Όταν ο Ιωσήφ άκουσε τον πρωτότοκό του να εκφράζει τέτοια µη Ιουδαϊκά συναισθήµατα, ξέχασε την συνηθισµένη ήρεµη ιδιοσυγκρασία του και, αρπάζοντας τον Ιησού από τους ώµους, του είπε θυµωµένα, «Υιέ µου, ποτέ να µην σε ξανακούσω να προφέρεις τέτοιες κακές σκέψεις όσο ζεις». Ο Ιησούς στην αρχή ξαφνιάστηκε από το συναισθηµατικό ξέσπασµα του πατέρα του¨ ποτέ ξανά δεν είχε αισθανθεί πάνω του την οργή του πατέρα του και εξεπλάγην και σοκαρίστηκε απερίγραπτα. Απάντησε µόνο, «Πολύ καλά, πατέρα µου, έτσι θα γίνει». Και ποτέ ξανά δεν ανάφερε ούτε στο ελάχιστο τους αγώνες και τις άλλες αθλητικές δραστηριότητες των Ελλήνων όσο ζούσε ο πατέρας του. 124:3.9Αργότερα, ο Ιησούς είδε το Ελληνικό αµφιθέατρο στην Ιερουσαλήµ και έµαθε πόσο µισητά ήταν αυτά τα πράγµατα για τους Ιουδαίους. Και όµως, σε όλη του την ζωή προσπαθούσε να εισάγει την ιδέα της ολοκληρωµένης ψυχαγωγίας στα προσωπικά του σχέδια και, όσο ήταν δυνατόν να επιτραπεί από τις Ιουδαϊκές συνήθειες, στο µεταγενέστερο πρόγραµµα κανονικών δραστηριοτήτων για τους δώδεκα αποστόλους του. 124:3.10Στο τέλος αυτού του ενδέκατου χρόνου ο Ιησούς ήταν ένα ζωηρό, καλά αναπτυγµένο, µε αρκετό χιούµορ ,µε αρκετή νεανική ανεµελιά, αλλά µετά από εκείνη την χρονιά άρχισε να έχει όλο και πιο πολύ, περίεργες περιόδους βαθιάς περισυλλογής και σοβαρού διαλογισµού. Σκεφτόταν πολύ το πώς θα διεκπεραίωνε τις υποχρεώσεις του προς την οικογένειά του και την ίδια στιγµή να υπακούει στο κάλεσµα της αποστολής του στον κόσµο¨ είχε ήδη διαισθανθεί ότι η προσφορά του δεν θα έπρεπε να περιοριστεί στην βελτίωση µόνο του Ιουδαϊκού λαού. 4. Ο ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (6 Μ.Χ.) 124:4.1Αυτός ο χρόνος της ζωής του Ιησού, ήταν γεµάτος γεγονότα. Συνέχισε να προοδεύει στο σχολείο και ήταν ακούραστος στην µελέτη της φύσης, ενώ όλο και περισσότερο

Page 103

Provided by: www.urantia.info


επεδίωκε να µελετά και τις µεθόδους µε τις οποίες οι άνθρωποι βγάζουν το ψωµί τους. Άρχισε να εργάζεται κανονικά στο ξυλουργείο του σπιτιού και του είχε επιτραπεί να διαχειρίζεται τα κέρδη του, διακανονισµός πολύ ασυνήθιστος για µια Ιουδαϊκή οικογένεια. Αυτή την χρονιά έµαθε επίσης πόσο συνετό ήταν αυτά τα θέµατα να µένουν µυστικά µέσα στην οικογένεια. Είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί τον τρόπο µε τον οποίο είχε δηµιουργήσει πρόβληµα στο χωριό, και από δω και στο εξής έγινε διακριτικός και κάλυπτε όλα όσα µπορεί να τον έκαναν να θεωρηθεί διαφορετικός από τους συνανθρώπους του. 124:4.2Όλη αυτήν την χρονιά πέρασε περιόδους αβεβαιότητας, αν όχι πραγµατικής αµφιβολίας, όσον αφορά την φύση της αποστολής του. Ο φυσιολογικά αναπτυσσόµενος ανθρώπινος νους του δεν είχε ακόµα συλλάβει πλήρως την πραγµατικότητα της δυαδικής φύσης του. Το γεγονός ότι είχε µια και µόνο προσωπικότητα έκανε πολύ δύσκολο να αναγνωρίσει η συνείδησή του την διπλή προέλευση εκείνων των παραγόντων που συνέθεταν την φύση την συνδεδεµένη µε εκείνη την ταυτόσηµη προσωπικότητα. 124:4.3Από εκείνη την στιγµή άρχισε να τα πηγαίνει ακόµα καλύτερα µε τους αδερφούς του και µε τις αδερφές του. Ήταν όλο και πιο ευγενικός, πάντα συµπονετικός και νοιαζόταν για την υγεία και την ευτυχία τους, και είχε πολύ καλές σχέσεις µαζί τους µέχρι την έναρξη της δηµόσιας προσφοράς του. Πιο συγκεκριµένα: Τα πήγαινε υπέροχα µε τον Ιάκωβο, την Μίριαµ, και τα δύο µικρότερα (ακόµα αγέννητα) παιδιά, τον Άµος και την Ρουθ. Πάντα τα πήγαινε αρκετά καλά µε την Μάρθα. Ότι προβλήµατα είχε στο σπίτι τα προκαλούσαν κατά µεγάλο µέρος οι εντάσεις µε τον Ιωσήφ και την Ιουδίθ, ιδιαίτερα µε αυτήν. 124:4.4Ήταν δοκιµασία για τον Ιωσήφ και την Μαρία που ανέλαβαν να αναστήσουν αυτόν τον ανεπανάληπτο συνδυασµό θεϊκότητας και ανθρωπότητας, και τους αξίζει µεγάλος έπαινος για την πιστή και επιτυχή εκπλήρωση των γονικών τους καθηκόντων. Οι γονείς του Ιησού ,όλο και πιο πολύ συνειδητοποιούσαν ότι κάτι υπεράνθρωπο κατοικούσε µέσα στον µεγαλύτερο υιό τους, αλλά ποτέ δεν διανοήθηκαν ότι ο το παιδί των υποσχέσεων ήταν αληθινά ο πραγµατικός δηµιουργός αυτού του τοπικού σύµπαντος των έµψυχων όντων και των άψυχων πραγµάτων. Ο Ιωσήφ και η Μαρία έζησαν και πέθαναν χωρίς ποτέ να µάθουν ότι ο υιός τους ο Ιησούς ήταν στα αλήθεια ο Συµπαντικός Δηµιουργός ενσαρκωµένος σε θνητή σάρκα. 124:4.5Εκείνο το χρόνο ο Ιησούς πρόσεξε περισσότερο από ποτέ την µουσική, και συνέχισε να διδάσκει στο σχολείο της οικογένειας για τους αδερφούς του και τις αδερφές του. Περίπου τότε συνειδητοποίησε έντονα την διαφορά απόψεων ανάµεσα στην Μαρία και τον Ιωσήφ, για την φύση της αποστολής του. Σκεφτόταν πολύ τις διαφορετικές γνώµες των γονιών του, ακούγοντας συχνά τις συζητήσεις τους όταν αυτοί νόµιζαν ότι κοιµόταν βαθιά. Όλο και περισσότερο έκλινε προς την άποψη του πατέρα του, έτσι η µητέρα του θα ήταν γραπτό να πληγωνόταν όταν αντιλαµβανόταν ότι το παιδί της σταδιακά απέρριπτε την καθοδήγησή της σε ζητήµατα που αφορούσαν την σταδιοδροµία του στην ζωή. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, το ρήγµα κατανόησης ανάµεσά τους πλάταινε. Όλο και λιγότερο η Μαρία καταλάβαινε την σηµασία της αποστολής του Ιησού, και όλο και περισσότερο αυτή η καλή µητέρα πληγωνόταν από την αποτυχία του αγαπηµένου της υιού να εκπληρώσει τις κρυφές της προσδοκίες. 124:4.6Ο Ιωσήφ πίστευε όλο και περισσότερο στην πνευµατική φύση της αποστολής του Ιησού. Αλλά για άλλους και σηµαντικότερους λόγους φαίνεται ατυχές ότι δεν µπόρεσε να ζήσει και να δει την δικαίωση της άποψής του για την επίγεια Παρουσία του Ιησού.

Page 104

Provided by: www.urantia.info


124:4.7Εκείνη

την τελευταία σχολική χρονιά, όταν έγινε δώδεκα χρονών, ο Ιησούς διαµαρτυρήθηκε στον πατέρα του για το Ιουδαϊκό έθιµο να αγγίζουν την άκρη της περγαµηνής που ήταν καρφωµένη στην κολόνα της πόρτας κάθε φορά που έµπαιναν, ή έβγαιναν ,από το σπίτι και µετά φιλούσαν το δάχτυλο που άγγιξε την περγαµηνή και σύµφωνα µε το έθιµο έλεγαν, «Ο Κύριος θα προστατεύει την έξοδό µας και την είσοδό µας, από τώρα και στο εξής και για πάντα». Ο Ιωσήφ και η Μαρία πολλές φορές είχαν εξηγήσει στον Ιησού τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να φτιάχνει εικόνες ή να ζωγραφίζει, λέγοντάς του ότι τέτοια δηµιουργήµατα µπορεί να έχουν ειδωλολατρικούς σκοπούς. Παρόλο που ο Ιησούς δεν κατάλαβε ποτέ αυτήν την απαγόρευση ενάντια στις εικόνες και τις απεικονίσεις, είχε έντονο το συναίσθηµα της συνέπειας και γι αυτό υπόδειξε στον πατέρα του την ουσιαστική ειδωλολατρική φύση αυτής της εθιµοτυπικού προσκυνήµατος στην περγαµηνή της κολόνας της πόρτας. Μετά από αυτήν την υπόδειξη του Ιησού, ο Ιωσήφ έβγαλε αυτήν την περγαµηνή. 124:4.8Όσο περνούσε ο καιρός ο Ιησούς έκανε πολλές προσπάθειες να τροποποιήσει την θρησκευτική πρακτική όσον αφορά τα τυπικά, τις προσευχές και άλλα έθιµα. Στην Ναζαρέτ ήταν δυνατόν να γίνουν τέτοια πράγµατα, γιατί η συναγωγή της βρισκόταν κάτω από την επιρροή µιας φιλελεύθερης σχολής ραβίνων, όπως για παράδειγµα, ο ξακουστός δάσκαλος της Ναζαρέτ, ο Ιωσής. 124:4.9Όλη

αυτή την χρονιά και τα επόµενα δύο χρόνια ο Ιησούς βασανιζόταν πολύ εξαιτίας της συνεχούς προσπάθειάς του να προσαρµόσει τις προσωπικές του απόψεις για τις θρησκευτικές συνήθειες και τις κοινωνικές χαρές στις εδραιωµένες πεποιθήσεις των γονέων του. Ήταν πολύ ταραγµένος εξαιτίας της σύγκρουσης που συνέβαινε ανάµεσα στην παρόρµησή του να είναι πιστός στις δικές του πεποιθήσεις και στις ενσυνείδητες νουθεσίες για υπακοή στους γονείς του¨ η µεγαλύτερή του σύγκρουση συνέβαινε ανάµεσα στις δύο σπουδαίες εντολές που κυριαρχούσαν στον νεαρό νου του. Η µια ήταν: « Να είσαι πιστός στις υπαγορεύσεις των υψηλότερων πεποιθήσεών σου για την αλήθεια και την δικαιοσύνη.» Η άλλη ήταν: «Τίµα τον πατέρα σου και την µητέρα σου γιατί σου έχουν δώσει την ζωή και σε έχουν µεγαλώσει µε φροντίδες.» ¨Όµως ,ποτέ δεν απέφυγε την ευθύνη να κάνει τις απαραίτητες καθηµερινές προσαρµογές ανάµεσα στον τοµέα της πίστης στις δικές του προσωπικές πεποιθήσεις και στο καθήκον προς την οικογένειά του, και είχε την ικανοποίηση να πετυχαίνει ένα όλο και αρµονικότερο συνδυασµό από προσωπικές πεποιθήσεις και οικογενειακές υποχρεώσεις σε µια δεσπόζουσα αντίληψη οµαδικής αλληλεγγύης που να βασίζεται στην νοµιµοφροσύνη, την δικαιοσύνη, την ανεκτικότητα, και την αγάπη. 5. Ο ΔΕΚΑΤΟΣ ΤΡΙΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (7 Μ.Χ.) 124:5.1Αυτή την χρονιά το νεαρό παιδί από την Ναζαρέτ άφησε την παιδική του ηλικία για να µπει στην αρχή της ανδρικής ηλικίας¨ η φωνή του άρχισε να αλλάζει, και άλλα χαρακτηριστικά του µυαλού και του σώµατος φανέρωναν την επερχόµενη αρρενωπότητα. 124:5.2Την Κυριακή το βράδυ, στις 9 Ιανουαρίου, το 7 µ.Χ., γεννήθηκε ο µικρός αδερφός του ο Άµος. Η Ιουδίθ δεν ήταν καλά- καλά δύο χρονών, και η µικρή του αδερφή η Ρουθ δεν είχε γεννηθεί ακόµα¨ έτσι βλέπουµε ότι ο Ιησούς είχε µεγάλη οικογένεια και πολλά µικρότερα αδέρφια που έπρεπε να φροντίζει όταν ο πατέρας του είχε ένα θανατηφόρο ατύχηµα την επόµενη χρονιά.

Page 105

Provided by: www.urantia.info


124:5.3Περίπου

ήταν στα µέσα του Φεβρουαρίου όταν ο Ιησούς επιβεβαιώθηκε και από ανθρώπινη άποψη ότι ήταν προορισµένος να επιτελέσει µια αποστολή στην γη, που ο σκοπός της θα ήταν ο διαφωτισµός των ανθρώπων και η θεία αποκάλυψη. Σοβαρές αποφάσεις, µαζί µε µακροπρόθεσµα σχέδια, άρχισαν να σχηµατίζονται στο µυαλού αυτού του νεαρού αγοριού, που ήταν, κατά την φαινόµενα ένα κοινός νεαρός Ιουδαίος από την Ναζαρέτ. Τα νοήµονα έµβια όντα ολόκληρου του Νέβαδον παρατηρούσαν µε µεγάλο ενδιαφέρον και έκπληξη όλα όσα γινόντουσαν, τότε που όλα αυτά άρχισαν να ξετυλίγονται στην σκέψη και στην δράση αυτού του έφηβου γιου του ξυλουργού. 124:5.4Την πρώτη µέρα της εβδοµάδας, στις 20 Μαρτίου, το 7 µ.Χ., ο Ιησούς αποφοίτησε από το τοπικό σχολείο της συναγωγής της Ναζαρέτ. Αυτή ήταν σπουδαία µέρα στην ζωή όλων των φιλόδοξων Ιουδαϊκών οικογενειών, η µέρα που πρωτότοκος υιός έπαιρνε τον τίτλο του «υιού των εντολών» και του επάξιου πρωτότοκου του Κυρίου και Θεού του Ισραήλ, ένα «παιδί του Ύψιστου» και υπηρέτης του Κυρίου όλης της γης. 124:5.5Την Παρασκευή της προηγούµενης εβδοµάδας, ο Ιωσήφ γύρισε από την Σέφορη, όπου ήταν υπεύθυνος των έργων σε ένα δηµόσιο κτίριο, για να είναι παρών σε αυτήν την χαρµόσυνη περίσταση. Ο δάσκαλος του Ιησού πίστευε µε βεβαιότητα ότι αυτός ο έξυπνος και επιµελής µαθητής του ήταν προορισµένος για σπουδαία καριέρα, κάποια σηµαντική αποστολή. Οι πρεσβύτεροι, παρά όλα τα προβλήµατα που είχαν δηµιουργήσει οι αντικοµφορµιστικές τάσεις του Ιησού, ήταν πολύ περήφανοι για τον νέο και είχαν ήδη αρχίσει να καταστρώνουν σχέδια που θα του έδιναν τα εφόδια να πάει στην Ιερουσαλήµ να συνεχίσει τις σπουδές του στις ξακουστές Εβραϊκές ακαδηµίες. 124:5.6Όταν ο Ιησούς άκουγε καµιά φορά να συζητιούνται αυτά τα σχέδια, γινόταν όλο και πιο σίγουρος ότι ποτέ δεν θα πήγαινε στην Ιερουσαλήµ να σπουδάσει µε τους ραβίνους. Αλλά δεν του περνούσε από το µυαλό η τραγωδία, που θα συνέβαινε τόσο γρήγορα, που ούτως ή άλλως θα σιγούρευε την εγκατάλειψη όλων αυτών των σχεδίων για να αναλάβει την ευθύνη και την καθοδήγηση µιας µεγάλης οικογένειας, που αποτελείτο τότε από πέντε αδερφούς και τρεις αδερφές, εκτός από την µητέρα του και τον εαυτό του. Ο Ιησούς είχε µεγαλύτερη και περισσότερη εµπειρία στην ανατροφή της οικογένειας αυτής από τον πατέρα του τον Ιωσήφ¨ και πράγµατι στάθηκε στο επίπεδο που όρισε ο ίδιος για τον εαυτό του: Να γίνει, δηλαδή, ένας σωστός, υποµονετικός, και αποτελεσµατικός δάσκαλος µε κατανόηση και µεγάλος αδερφός για αυτήν την οικογένεια—την οικογένειά του—που χτυπήθηκε από την δυστυχία και το πένθος τόσο ξαφνικά και απροσδόκητα. 6. ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 124:6.1Ο Ιησούς, έχοντας τώρα µπει στο κατώφλι της πρώτης ανδρικής ηλικίας και έχοντας αποφοιτήσει και τυπικά από τα σχολεία της συναγωγής, είχε τα προσόντα να πάει µε τους γονείς του στην Ιερουσαλήµ για να συµµετέχει µαζί τους στον εορτασµό του πρώτου του Πάσχα. Η γιορτή του Πάσχα εκείνη την χρονιά, έπεφτε το Σάββατο, 9 Απριλίου, το 7 µ.Χ. Μια µεγάλη συντροφιά (103) ήταν έτοιµοι να ξεκινήσουν από την Ναζαρέτ νωρίς την Δευτέρα το πρωί, στις 4 Απριλίου, για την Ιερουσαλήµ. Ταξίδευαν νότια προς την Σαµάρια, αλλά µόλις έφτασαν στο Σεζρίλ, στράφηκαν προς τα ανατολικά, περνώντας γύρω από το Όρος Γκιλµπόα στην κοιλάδα του Ιορδάνη για να αποφύγουν να περάσουν µέσα από την Σαµάρια. Στον Ιωσήφ και στην Μαρία θα άρεσε να περνούσαν από την Σαµάρια από τον δρόµο του πηγαδιού του Ιακώβ και της Βέθελ, αλλά αφού στους Εβραίους δεν άρεσε να έρχονται σε επαφή µε Σαµαρίτες, αποφάσισαν να πάνε µαζί µε τους γείτονές τους µέσα από την κοιλάδα του Ιορδάνη.

Page 106

Provided by: www.urantia.info


124:6.2Ο

φοβερός Αρχέλαος είχε εκθρονιστεί, και δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα µε το να πάρουν τον Ιησού στην Ιερουσαλήµ. Δώδεκα χρόνια είχαν περάσει από τότε που ο πρώτος Ηρώδης προσπάθησε να εξοντώσει το µωρό της Βηθλεέµ, και κανένας τώρα δεν θα σκεπτόταν να συνδέσει αυτήν την υπόθεση µε τον άσηµο νεαρό από την Ναζαρέτ. 124:6.3Πριν φτάσουν στην διασταύρωση της Σεζρίλ, και καθώς το ταξίδι τους συνεχιζόταν, πολύ σύντοµα, στα αριστερά ,πέρασαν από το αρχαίο χωριό του Σουνέµ, και ο Ιησούς άκουσε πάλι για την πιο όµορφη κοπέλα όλου του Ισραήλ που ζούσε κάποτε εκεί και για τα περίφηµα έργα που είχε κάνει εκεί ο Ελισαίος. Περνώντας από το Σεζρίλ, οι γονείς του Ιησού του διηγήθηκαν τις πράξεις του Αχάµπ και της Ιεζάβελ και τα ανδραγαθήµατα του Γιεχού. Περνώντας από το Όρος Γκιλµπόα, κουβέντιασαν πολύ για τον Σαούλ, που έδωσε τέλος στην ζωή του στις πλαγιές αυτού του βουνού, για τον βασιλιά Δαβίδ, και για ότι ήταν σχετικό µε αυτό το ηρωικό σηµείο. 124:6.4Όταν έκαναν τον κύκλο από τους πρόποδες του Γκιλµπόα, οι προσκυνητές µπορούσαν να δουν την Ελληνική πόλη της Σκυθόπολης στα δεξιά τους. Είδαν από µακριά τα µαρµάρινα κτίρια αλλά δεν πήγαν κοντά στην µη Ιουδαϊκή αυτή πόλη µήπως και µολυνθούν και δεν µπορέσουν να συµµετέχουν στις ιερές τελετές του Πάσχα στην Ιερουσαλήµ. Η Μαρία δεν µπορούσε να καταλάβει γιατί ούτε ο Ιωσήφ ούτε ο Ιησούς δεν µιλούσαν για την Σκυθόπολη. Δεν γνώριζε για την διαµάχη τους τον προηγούµενο χρόνο αφού ποτέ δεν της αποκάλυψαν το επεισόδιο αυτό. 124:6.5Ο δρόµος τώρα οδηγούσε κατευθείαν στην τροπική κοιλάδα του Ιορδάνη, και ο Ιησούς σύντοµα θα αντίκρυζε µε θαυµασµό µπροστά του τον όλο στροφές ελικοειδή Ιορδάνη µε τα αστραφτερά και κελαρυστά νερά του καθώς έρεε µε κατεύθυνση προς την Νεκρά Θάλασσα. Έβγαλαν τα εξωτερικά τους ενδύµατα όσο ταξίδευαν προς τα νότια σε αυτήν την τροπική κοιλάδα, και απολάµβαναν τα πλούσια χωράφια από δηµητριακά καθώς και τις πανέµορφες ροδοδάφνες τις φορτωµένες µε τους ροζ ανθούς τους, ενώ το ογκώδες Όρος Ερµών µε την χιονισµένη κορυφή του έστεκε µακριά στον βορά κοιτώντας µε µεγαλοπρέπεια την ιστορική κοιλάδα. Σε κάτι παραπάνω από τρεις ώρες αντίθετα της Σκυθόπολης συνάντησαν µια κελαρυστή πηγή, και εκεί κατασκήνωσαν για την νύχτα, κάτω από τον έναστρο ουρανό. 124:6.6Την δεύτερη µέρα του ταξιδιού τους πέρασαν από εκεί που ο Ιαµπόκ, από την ανατολή χύνεται µέσα στον Ιορδάνη, και κοιτάζοντας ανατολικά προς τα επάνω σε αυτήν την ποταµίσια κοιλάδα, αφηγήθηκαν τις µέρες του Γεδεών, όταν οι Μιδιανίτες ξεχύθηκαν σε αυτήν την περιοχή για να καταλάβουν την χώρα. Προς το τέλος της δεύτερης µέρας του ταξιδιού κατασκήνωσαν κοντά στους πρόποδες του ψηλότερου βουνού που βλέπει στην κοιλάδα του Ιορδάνη, το Όρος Σάρταµπα, του οποίου η κορυφή βρισκόταν κάτω από την κατοχή του Αλεξανδρινού φρουρίου όπου ο Ηρώδης είχε φυλακίσει µια από τις συζύγους του και είχε θάψει τους δύο στραγγαλισµένους του γιους. 124:6.7Την Τρίτη µέρα πέρασαν από δύο χωριά που είχαν πρόσφατα κτιστεί από τον Ηρώδη και παρατήρησαν την ανώτερη αρχιτεκτονική τους και τους όµορφους φοινικόκηπους. Μέχρι το βράδυ έφτασαν στην Ιεριχώ, όπου ο Ιωσουά, από τον οποίο πήρε το όνοµά του ο Ιησούς, είχε κάνει τα ξακουστά του ανδραγαθήµατα, σύµφωνα µε την Ιουδαϊκή παράδοση. 124:6.8Μέχρι την τέταρτη και τελευταία µέρα του ταξιδιού ο δρόµος ήταν µια ατέλειωτη πορεία προσκυνητών. Τώρα άρχισαν να ανεβαίνουν στους λόφους που οδηγούσαν προς την Ιερουσαλήµ. Όσο πλησίαζαν την κορυφή, µπορούσαν να βλέπουν από τον Ιορδάνη µέχρι βουνά πέρα από τον νότο πάνω από τα νωθρά νερά της Νεκράς Θάλασσας. Περίπου στα

Page 107

Provided by: www.urantia.info


µισά του δρόµου για την Ιερουσαλήµ, ο Ιησούς είδε για πρώτη φορά το Όρος των Ελαιών (ο τόπος που θα γινόταν τόσο µεγάλο µέρος της µετέπειτα ζωής του), και ο Ιωσήφ του υπόδειξε ότι η Αγία Πόλη βρισκόταν ακριβώς κάτω από εκείνα τα βουνά, και η καρδιά του παιδιού άρχισε να χτυπά δυνατά από προσµονή και χαρά που θα έβλεπε την πόλη και τον οίκο του ουράνιου Πατέρα του. 124:6.9Στις ανατολικές πλαγιές του Όρους των Ελαιών σταµάτησαν για ανάπαυση στα όρια ενός µικρού χωριού που ονοµαζόταν Βηθανία. Οι φιλόξενοι χωρικοί έσπευσαν να βοηθήσουν τους προσκυνητές, και έτυχε ο Ιωσήφ και η οικογένειά του να σταµατήσουν στο σπίτι κάποιου Σίµωνα, που είχε τρία παιδιά περίπου της ίδιας ηλικίας µε τον Ιησού—την Μαρία, την Μάρθα, και τον Λάζαρο. Προσκάλεσαν την οικογένεια από την Ναζαρέτ να περάσουν µέσα να δροσιστούν, και έτσι ξεκίνησε µια µακροχρόνια ισόβια φιλία ζωής ανάµεσα στις δύο οικογένειες. 124:6.10Πολλές φορές αργότερα ,στον πολυτάραχο βίο του, ο Ιησούς σταµάτησε σε αυτήν την οικογένεια. Συνέχισαν βιαστικά το ταξίδι τους, και σύντοµα στεκόντουσαν στο χείλος του βουνού, και ο Ιησούς είδε για πρώτη φορά (στην µνήµη του) την Αγία Πόλη, τα εξεζητηµένα παλάτια, και τον εµπνευσµένο ναό του Πατέρα του. Ποτέ στην ζωή του ο Ιησούς δεν είχε αισθανθεί τέτοιο αγνό ανθρώπινο ρίγος, όσο τότε που στεκόταν εντελώς γοητευµένος, εκείνο το Απριλιάτικο απόγευµα στο Όρος των Ελαιών, ρουφώντας κυριολεκτικά την πρώτη του αυτή θέα της Ιερουσαλήµ. Και στα επόµενα χρόνια, σε αυτό το ίδιο σηµείο στεκόταν και θρηνούσε πάνω από την πόλη που επρόκειτο να απορρίψει άλλον ένα προφήτη τον τελευταίο και σπουδαιότερο των ουράνιων δασκάλων της. 124:6.11Αλλά συνέχισαν βιαστικά για την Ιερουσαλήµ. Τώρα ήταν Πέµπτη απόγευµα.. Μόλις έφτασαν στην πόλη, πέρασαν από τον ναό, και ο Ιησούς δεν είχε ποτέ του ξαναδεί τέτοια κοσµοσυρροή. Διαλογίστηκε βαθιά για το πώς όλοι αυτοί οι Εβραίοι είχαν µαζευτεί εκεί από τα πέρατα του κόσµου. 124:6.12Σύντοµα έφτασαν στο µέρος που είχαν προγραµµατίσει να µείνουν την εβδοµάδα του Πάσχα, το µεγάλο σπίτι ενός εύπορου συγγενή της Μαρίας, κάποιου που γνώριζε κάτι για την πρώτη ιστορία του Ιωάννη και του Ιησού, από τον Ζαχαρία. Την επόµενη µέρα, την µέρα της προετοιµασίας, ετοιµαζόντουσαν για τον σωστό εορτασµό του Σαββάτου του Πάσχα. 124:6.13Ενώ όλη η Ιερουσαλήµ ήταν ανάστατη για τις προετοιµασίες του Πάσχα, ο Ιωσήφ βρήκε χρόνο να πάρει τον γιό του για µια επίσκεψη στην ακαδηµία όπου είχε κανονιστεί να συνεχίσει τις σπουδές του µετά από δυο χρόνια, µόλις έφτανε στην απαιτούµενη ηλικία των δεκαπέντε. Ο Ιωσήφ παραξενεύτηκε πολύ όταν παρατήρησε την αδιαφορία του Ιησού για όλα αυτά τα τόσο καλο-οργανωµένα σχέδια. 124:6.14Ο Ιησούς εντυπωσιάστηκε πάρα πολύ από τον ναό και όλες τις υπηρεσίες του και τις άλλες δραστηριότητες. Για πρώτη φορά από τότε που ήταν τεσσάρων χρονών, ήταν τόσο απασχοληµένος µε τις δικές του σκέψεις, ώστε δεν έκανε πολλές ερωτήσεις. Έκανε όµως, κάποιες ενοχλητικές ερωτήσεις στον πατέρα του, (όπως είχε κάνει και σε προηγούµενες περιπτώσεις) όπως γιατί ο ουράνιος Πατέρας απαιτούσε την σφαγή τόσων πολλών αθώων και αβοήθητων ζώων. Και ο πατέρας του κατάλαβε καλά από την έκφραση του προσώπου του παιδιού ότι οι απαντήσεις του και οι εξηγήσεις του δεν ικανοποίησαν καθόλου την βαθιά σκέψη του παιδιού του.

Page 108

Provided by: www.urantia.info


124:6.15Την

µέρα πριν το Σάββατο του Πάσχα, από τον θνητό νου του Ιησού πληµµύρισαν κύµατα πνευµατικών οραµάτων και γέµισαν η ανθρώπινη καρδιά του ξεχείλισε από πραγµατική λύπη και τρυφερότητα για τους πνευµατικά τυφλούς και ηθικά αδαείς ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί για τον εορτασµό της αρχαίας εορτής του Πάσχα. Αυτή ήταν µια από τις πιο παράξενες µέρες που πέρασε ενσαρκωµένος ο Υιός του θεού¨ και την νύχτα, για πρώτη φορά στην επίγεια ζωή του, του παρουσιάστηκε ένας εντεταλµένος αγγελιαφόρος από το Σάλβινκτον, σταλµένος από τον Εµµανουήλ, ο οποίος του είπε: «Η ώρα έφτασε. Είναι ώρα να ξεκινήσεις το έργο του Πατέρα σου». 124:6.16Και έτσι, πριν ακόµα κατέβουν οι βαριές οικογενειακές ευθύνες στους νεανικούς ώµους του, τώρα έφτασε και ο ουράνιος αγγελιαφόρος για να υπενθυµίσει σε αυτό το παιδί, που δεν ήταν καλά- καλά δεκατριών ετών, ότι έφτασε η ώρα να αρχίσει να αναλαµβάνει τις ευθύνες ενός σύµπαντος. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη µιας µεγάλης σειράς γεγονότων που έφτασε στο αποκορύφωµά της µε την συµπλήρωση της παρουσίας του Υιού στην Ουράντια και την επιστροφή «της διακυβέρνησης ενός σύµπαντος στους ανθρώπινους – θεϊκούς ώµους του.» 124:6.17Όσο περνούσε ο καιρός, το µυστήριο της ενσάρκωσης γινόταν, για όλους εµάς, όλο και πιο ανεξιχνίαστο. Μετά δυσκολίας αντιλαµβανόµαστε ότι αυτός ο νεαρός από την Ναζαρέτ ήτα ο δηµιουργός όλου του Νέβαδον. Ούτε τώρα µπορούµε να καταλάβουµε πως το πνεύµα αυτού του Δηµιουργού Υιού και το πνεύµα του Παραδείσιου Πατέρα του συνδέονται µε τις ψυχές του ανθρώπινου είδους. Με το πέρασµα του χρόνου, βλέπαµε ότι το ανθρώπινο µυαλό του όλο και περισσότερο διέκρινε ότι, ενώ ζούσε την ζωή της σάρκας, πνευµατικά στους ώµους του βρισκόταν η ευθύνη ενός σύµπαντος. 124:6.18Έτσι λήγει η σταδιοδροµία του νεαρού παιδιού από την Ναζαρέτ, και αρχίζει η ιστορία εκείνου του εφήβου—που όλο και περισσότερο αναγνώριζε την θεανθρώπινη ταυτότητά του—που τώρα αρχίζει την ενατένιση της εγκόσµιας ζωής του καθώς αγωνίζεται να ενσωµατώσει τους διευρυµένους σκοπούς της ζωής του µε τις επιθυµίες των γονέων του και τις υποχρεώσεις του προς την οικογένειά του και την κοινωνία των ηµερών και της εποχής του. ΕΓΓΡΑΦΟ 125 Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 125:0.1Κανένα γεγονός σε όλη την πολυτάραχη επίγεια ζωή του Ιησού δεν ήταν πιο ευχάριστο και πιο ανθρώπινα συναρπαστικό, από αυτήν, την πρώτη του επίσκεψη στην Ιερουσαλήµ. Του είχε τραβήξει το ενδιαφέρον ιδιαίτερα η εµπειρία της παρακολούθησης των συζητήσεων στον ναό µόνος του, και για πολύ καιρό έµενε στην θύµησή του σαν το µεγάλο γεγονός του τέλους της παιδικής του ηλικίας και της πρώτης νεότητας. Αυτή ήταν η πρώτη του ευκαιρία να χαρεί µερικές µέρες ανεξαρτησίας, την χαρά να πηγαίνει και να έρχεται χωρίς περιορισµούς. Αυτή η σύντοµη περίοδος ανεξάρτητης ζωής, την εβδοµάδα µετά το Πάσχα, ήταν η πρώτη του απόλυτη ελευθερία από τις ευθύνες που ποτέ ξανά δεν είχε απολαύσει. Πέρασαν πολλά χρόνια πριν µπορέσει να έχει πάλι µια παρόµοια περίοδο ελευθερίας από κάθε ευθύνη, έστω και για λίγο. 125:0.2Οι γυναίκες σπάνια πήγαιναν στην γιορτή του Πάσχα στην Ιερουσαλήµ¨ δεν ήταν απαραίτητο να είναι παρούσες. Ο Ιησούς, όµως, αρνήθηκε να πάει εκτός και αν πήγαινε και η µητέρα του µαζί τους. Και όταν η µητέρα του αποφάσισε να πάει, πολλές άλλες γυναίκες από την Ναζαρέτ θέλησαν να ταξιδεύσουν και αυτές, έτσι η παρέα για το Πάσχα

Page 109

Provided by: www.urantia.info


περιλάµβανε τον µεγαλύτερο αριθµό σε γυναίκες, σε αναλογία µε τους άνδρες, που είχαν ποτέ πάει για το Πάσχα από την Ναζαρέτ. Στον δρόµο για την Ιερουσαλήµ πολύ συχνά έψελναν τον εκατοστό δέκατο τρίτο Ψαλµό. 125:0.3Από την στιγµή που έφυγαν από την Ναζαρέτ µέχρι που έφτασαν στην κορυφή του Όρους των Ελαιών, ο Ιησούς αισθανόταν µεγάλη αγωνία και προσµονή. Σε όλη την χαρούµενη παιδική του ηλικία άκουγε µε σεβασµό για την Ιερουσαλήµ και τον ναό της¨ τώρα σύντοµα θα τα έβλεπε στα αλήθεια. Από το Όρος των Ελαιών και απέξω, από κοντά, ο ναός ήταν αυτό που περίµενε και ακόµα καλύτερος¨ αλλά όταν πέρασε τις ιερές του πύλες, εκεί άρχισε η µεγάλη του απογοήτευση. 125:0.4Ο Ιησούς µαζί µε τους γονείς του πέρασε µέσα από τον περίβολο του ναού, καθώς πήγαινε να µπει στην οµάδα των νέων υιών του νόµου που επρόκειτο να χειροτονηθούν πολίτες του Ισραήλ. Απογοητεύτηκε λίγο από την γενική συµπεριφορά του πλήθους που βρισκόταν στον ναό, αλλά το πρώτο του µεγάλο σοκ της ηµέρας ήρθε όταν η µητέρα του τους άφησε για να πάει στον εξώστη των γυναικών. Ποτέ δεν είχε περάσει από το µυαλό του Ιησού ότι η µητέρα του δεν θα ήταν µαζί τους στις τελετές χειροτονίας, και εξοργίστηκε που χρειαζόταν η µητέρα του να υποστεί τέτοιες άδικες διακρίσεις. Παρόλο όµως που δεν του άρεσε καθόλου αυτό, εκτός από µερικές διαµαρτυρίες προς τον πατέρα του, δεν είπε τίποτα. Αλλά το σκεφτόταν, και τον απασχολούσε βαθιά, όπως φανέρωσαν οι ερωτήσεις του προς τους γραµµατείς και τους δασκάλους µια εβδοµάδα αργότερα. 125:0.5Πέρασε από τις ιεροτελεστίες της χειροτονίας αλλά απογοητεύτηκε από την τυπική και ανιαρή φύση τους. Του έλειπε εκείνο το προσωπικό ύφος που χαρακτήριζε τις τελετές της συναγωγής στην Ναζαρέτ. Μετά επέστρεψε για να χαιρετήσει την µητέρα του και προετοιµάστηκε να πάει µε τον πατέρα του για τον πρώτο του γύρο στον ναό, τις διάφορες αυλές του, τους εξώστες του, και τους διαδρόµους του. Ο περίγυρος του ναού µπορούσε να στεγάσει πάνω από διακόσιες χιλιάδες πιστούς µαζί, και ενώ ο νους του εντυπωσιάστηκε από την απεραντοσύνη αυτών των κτιρίων—σε σύγκριση µε αυτά που είχε δει ποτέ—πιο πολύ παρακινήθηκε το ενδιαφέρον του από την πνευµατική σηµασία των τελετών του ναού και της θρησκευτικής λατρείας που ήταν συνδεδεµένη µε αυτά. 125:0.6Παρόλο από κάποιες από τις ιεροτελεστίες άγγιξαν µε την οµορφιά τους και τον συµβολισµό του την καρδιά του, πάντα απογοητευόταν από την εξήγηση που του έδιναν οι γονείς του για τις πραγµατικές σηµασίες αυτών των τελετών όταν τους ερωτούσε τόσες φορές. Ο Ιησούς απλά δεν µπορούσε να δεχτεί εξηγήσεις θρησκευτικής λατρείας και αφοσίωσης που βασιζόντουσαν στην πίστη στην οργή του θεού και τον θυµό του Παντοδύναµου. Σε κάποιες συζητήσεις πάνω σε αυτές τις ερωτήσεις, µετά το πέρας της επίσκεψης στον ναό, όταν ο πατέρας του άρχισε να επιµένει να δεχτεί ο υιός του τις ορθόδοξες Ιουδαϊκές πίστεις, ο Ιησούς γύρισε προς τους γονείς του και, κοιτώντας παρακλητικά µέσα στα µάτια του πατέρα του, είπε: «Πατέρα µου, δεν µπορεί να είναι αλήθεια—ο Πατέρας στον ουρανό δεν µπορεί να αντιµετωπίζει τα παιδιά του στην γη όταν σφάλλουν. Ο ουράνιος Πατέρας δεν µπορεί να αγαπά τα παιδιά του λιγότερο από ότι µε αγαπάς εσύ. Και ξέρω πολύ καλά, παρά τα λάθη που κάνω, ποτέ δεν θα άφηνες την οργή σου επάνω µου, ούτε θα ξέσπαγες τον θυµό σου εναντίον µου. Αν εσύ, ο γήινος πατέρας µου, έχεις τέτοιες ανθρώπινες αντανακλάσεις του Θεϊκού στοιχείου, τότε πόσο περισσότερο πρέπει ο ουράνιος Πατέρας να είναι γεµάτος µε καλοσύνη και να του περισσεύει το έλεος. Αρνούµαι να πιστέψω ότι ο Πατέρας µου στον ουρανό µε αγαπά λιγότερο από τον πατέρα µου στην γη.»

Page 110

Provided by: www.urantia.info


125:0.7Όταν

ο Ιωσήφ και η Μαρία άκουσαν αυτά τα λόγια του πρωτότοκου παιδιού τους, έµειναν ήρεµοι. Και ποτέ ξανά δεν προσπάθησαν να του αλλάξουν την γνώµη για την αγάπη του Θεού και την φιλευσπλαχνία του Πατέρα στον ουρανό. 1. Ο ΙΗΣΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΝΑΟ 125:1.1Παντού όπου πήγε ο Ιησούς στις αυλές του ναού, σοκαρίστηκε και αηδίασε από το πνεύµα της ασέβειας που είδε. Θεωρούσε την διαγωγή του πλήθους του ναού ότι ήταν απρεπής για την παρουσία τους στον «οίκο του Πατέρα του». Αλλά δέχτηκε το σοκ της νεαρής ζωής του όταν ο πατέρας του τον συνόδεψε στην αυλή των µη Ιουδαίων µε την θορυβώδη διάλεκτό τους, τις φωνές τους και τις βρισιές τους, αναµεµιγµένες αδιάκριτα µε το βέλασµα των προβάτων και τις φλυαρίες που µαρτυρούσαν την παρουσία χρηµατικών δοσοληψιών και πωλητών ζώων θυσίας και διαφόρων άλλων εµπορευµάτων. 125:1.2Αλλά πιο πολύ προσβλήθηκε η αίσθηση της ευπρέπειάς του από το θέαµα των ελαφρόµυαλων εταίρων που παρελαύνανε στον περίβολο του ναού, τέτοιες σαν αυτές τις βαµµένες γυναίκες που είχε δει πρόσφατα σε µια επίσκεψη στην Σέφορη. Αυτή η βλασφηµία προς τον ναό προκάλεσε την νεανική του αγανάκτηση, και δεν δίστασε να την εκφράσει ελεύθερα στον Ιωσήφ. 125:1.3Ο Ιησούς θαύµασε το συναίσθηµα και τις υπηρεσίες του ναού, αλλά σοκαρίστηκε από την πνευµατική ασχήµια που είδε στα πρόσωπα τόσων πολλών απερίσκεπτων προσκυνητών. 125:1.4Τώρα πέρασαν στην αυλή των ιερέων κάτω από την προεξοχή του βράχου µπροστά από τον ναό, εκεί όπου βρισκόταν ο βωµός, για να δουν την σφαγή των κοπαδιών των ζώων και το ξέπλυµα του αίµατος από τα χέρια των ιερουργών σφαγέων ιερέων στο µπρούντζινο σιντριβάνι. Το λεκιασµένο από αίµα πεζοδρόµιο, τα αιµατοβαµµένα χέρια των ιερέων, και οι φωνές των ζώων που πέθαιναν ήταν κάτι περισσότερο από ότι µπορούσε να αντέξει αυτό το τρυφερό παιδί που λάτρευε την φύση. Το αγόρι από την Ναζαρέτ αηδίασε από αυτό το φοβερό θέαµα, και άρπαξε το χέρι του πατέρα του και τον ικέτευσε να φύγουν. Γύρισαν πίσω περνώντας από την αυλή των µη Ιουδαίων, και ακόµα και τα άξεστα γέλια και τα βλάσφηµα αστεία που άκουγε εκεί ήταν ανακούφιση από το θέαµα που είχε µόλις δει. 125:1.5Ο Ιωσήφ κατάλαβε πόσο είχε αηδιάσει ο γιος του από το θέαµα των τελετουργικών του ναού και πολύ σωστά τον πήγε να δει «την όµορφη πύλη», την καλλιτεχνική πύλη που ήταν φτιαγµένη από Κορινθιακό µπρούντζο. Αλλά ο Ιησούς είχε ήδη δει αρκετά σε αυτήν την πρώτη του επίσκεψη στον ναό. Επέστρεψαν στην πάνω αυλή για την Μαρία και περπάτησαν έξω στον καθαρό αέρα, µακριά από τα πλήθη για µια ώρα, βλέποντας το παλάτι των Ασµοναίων, το µεγαλοπρεπές σπίτι του Ηρώδη, και τον πύργο των Ρωµαίων φρουρών. Σε αυτόν τον περίπατο ο Ιωσήφ εξήγησε στον Ιησού ότι µόνο οι κάτοικοι της Ιερουσαλήµ επιτρεπόντουσαν να βλέπουν αυτές τις καθηµερινές θυσίες στον ναό, και ότι οι κάτοικοι της Γαλιλαίας ερχόντουσαν µόνο τρεις φορές τον χρόνο να συµµετέχουν στην λατρεία στον ναό: το Πάσχα, τον εορτασµό της Πεντηκοστής (επτά εβδοµάδες µετά το Πάσχα), και στον εορτασµό των σκηνωµάτων τον Οκτώβρη. Αυτές οι γιορτές καθιερώθηκαν από τον Μωυσή. Μετά συζήτησαν τις δύο µεταγενέστερα καθιερωµένες γιορτές της αφιέρωσης και του Εξαγνισµού (Πουρίµ). Έπειτα πήγαν στο κατάλυµά τους και ετοιµάστηκαν για τον εορτασµό του Πάσχα. 2. Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Page 111

Provided by: www.urantia.info


125:2.1Πέντε

οικογένειες από την Ναζαρέτ ήταν φιλοξενούµενοι της οικογένειας του Σίµωνα από την Βηθανία για τον εορτασµό του Πάσχα, και ο Σίµωνας είχε αγοράσει το πασχαλινό αρνί για την παρέα. Ήταν η σφαγή αυτών των αρνιών σε τόσο µεγάλους αριθµούς που είχε επηρεάσει τόσο τον Ιησού στην επίσκεψή του στον ναό. Στην αρχή σχεδίαζαν να φάνε µε τους συγγενείς της Μαρίας το Πάσχα, αλλά ο Ιησούς έπεισε τους γονείς του να δεχτούν την πρόσκληση και να πάνε στην Βηθανία. 125:2.2Εκείνη την νύχτα συγκεντρώθηκαν για τις τελετουργίες του Πάσχα, και έτρωγαν ψητό κρέας και άζυµο ψωµί και πικρά χόρτα. Ο Ιησούς, εφόσον ήταν ο νέος υιός της Διαθήκης, ανάγγειλε, αφού του ζητήθηκε, την έναρξη του Πάσχα, και αυτό το έπραξε καλά, αλλά κάπως έφερε τους γονείς του σε αµηχανία όταν συµπεριέλαβε στην οµιλία του και διάφορα σχόλια που κατά κάποιο τρόπο φανέρωναν τις εντυπώσεις που προκάλεσαν σε αυτό το νεανικό αλλά σοβαρό και βαθύ νου, τα πράγµατα που είχε δει και ακούσει τόσο πρόσφατα. Αυτή ήταν η αρχή των επταήµερων τελετών της εορτής του Πάσχα. 125:2.3Ακόµα και από τότε, παρόλο που δεν είπε τίποτα στους γονείς του γι αυτά τα θέµατα, ο Ιησούς είχε ήδη αρχίσει να σκέφτεται κατά πόσο ήταν σωστό να εορτάζεται το Πάσχα χωρίς σφαγές αρνιών. Αισθανόταν σίγουρος µέσα του ότι ο Πατέρας στον ουρανό δεν ήταν ευχαριστηµένος µε το θέαµα των θυσιών, και όσο περνούσαν τα χρόνια, αποφάσιζε όλο και περισσότερο κάποια µέρα να καθιερώσει των εορτασµό ενός αναίµακτου Πάσχα. 125:2.4Ο

Ιησούς κοιµήθηκε πολύ λίγο εκείνη την νύχτα. Ο ύπνος του διακοπτόταν από αηδιαστικά όνειρα σφαγών και µαρτυρίων. Ο νους του ήταν ταραγµένος και η καρδιά του λυπηµένη από τις ασυνέπειες και τα παράλογα της θεολογίας ολόκληρου του Ιουδαϊκού τελετουργικού συστήµατος. Και οι γονείς του όµως κοιµήθηκαν λίγο. Είχαν έρθει σε πολύ δύσκολη θέση από τα γεγονότα της µέρας που µόλις πέρασε Ήταν πολύ ταραγµένοι από την παράξενη, γι αυτούς, και αποφασιστική στάση του παιδιού. Η Μαρία είχε έντονο εκνευρισµό το πρώτο µέρος της νύχτας, αλλά ο Ιωσήφ έµεινε ήρεµος, παρόλο που ήταν και αυτός το ίδιο µπερδεµένος. Και οι δυο τους φοβόντουσαν να µιλήσουν στα ίσια µε το παιδί γι αυτά τα προβλήµατα, αν και ο Ιησούς µε χαρά του θα µίλαγε µε τους γονείς του αν είχαν βρει το θάρρος να τον ενθαρρύνουν. 125:2.5Οι λειτουργίες του ναού της επόµενης µέρας ήταν πιο αποδεκτές από τον Ιησού και ανακούφισαν κατά πολύ τις δυσάρεστες αναµνήσεις της προηγούµενης µέρας. Την επόµενη µέρα ο νεαρός Λάζαρος πήρε τον Ιησού από το χέρι, και άρχισαν µια συστηµατική εξερεύνηση της Ιερουσαλήµ και των περιχώρων. Πριν τελειώσει η µέρα, ο Ιησούς ανακάλυψε τα διάφορα µέρη γύρω από τον ναό όπου γινόντουσαν οι διάφορες διδασκαλίες και συσκέψεις ερωτήσεων¨ και εκτός από µερικές επισκέψεις στα άγια των αγίων όπου κοίταξε µε απορία για το τι ήταν πραγµατικά πίσω από τον πέπλο του διαχωρισµού, περνούσε τον περισσότερο χρόνο του γύρω από τον ναό σε αυτές τις διδακτικές συσκέψεις. 125:2.6Όλη την εβδοµάδα του Πάσχα, ο Ιησούς κράτησε την θέση του ανάµεσα στους νέους υιούς των εντολών, και αυτό σήµαινε ότι έπρεπε να κάθεται έξω από το κιγκλίδωµα που διαχώριζε όλα τα άτοµα που δεν ήταν ολοκληρωµένοι πολίτες του Ισραήλ. Έτσι συναισθανόµενος την νεότητά του, συγκρατήθηκε και δεν έκανε τις πολλές ερωτήσεις που βασάνιζαν το µυαλό του¨ τουλάχιστον συγκρατήθηκε µέχρι να τελειώσει ο εορτασµός του Πάσχα και να µην ισχύουν πια αυτοί οι περιορισµοί στους νεο-χρισµένους. 125:2.7Την Τετάρτη της εβδοµάδας του Πάσχα, ο Ιησούς πήρε την άδεια να πάει στο σπίτι του Λάζαρου και να περάσει την νύχτα στην Βηθανία. Εκείνο το βράδυ, ο Λάζαρος, η Μάρθα

Page 112

Provided by: www.urantia.info


και η Μαρία άκουσαν τον Ιησού να συζητά για πράγµατα προσωρινά και αιώνια, ανθρώπινα και θεϊκά, και από εκείνη την νύχτα και οι τρεις τους τον αγάπησαν σαν να ήταν αδερφός τους. 125:2.8Μέχρι το τέλος της εβδοµάδας, ο Ιησούς έβλεπε όλο και λιγότερο τον Λάζαρο αφού δεν του επιτρεπόταν να παρευρίσκεται ούτε στον εξωτερικό κύκλο των συζητήσεων του ναού, παρόλο που παρακολουθούσε κάποιους από τις δηµόσιες συνοµιλίες που γινόντουσαν στις εξωτερικές αυλές. Ο Λάζαρος ήταν στην ίδια ηλικία µε τον Ιησού, αλλά στην Ιερουσαλήµ οι νέοι συνήθως δεν επιτρεπόταν να δεχτούν το χρίσµα των υιών του νόµου µέχρι που να συµπλήρωναν εντελώς το δέκατο τρίτο έτος της ηλικίας τους. 125:2.9Όλο και περισσότερες φορές, την εβδοµάδα του Πάσχα, οι γονείς του θα εύρισκαν τον Ιησού να κάθεται µόνος του κρατώντας το νεανικό του κεφάλι µε τα χέρια του, απορροφηµένος στις σκέψεις του. Ποτέ δεν τον είχαν ξαναδεί να συµπεριφέρεται έτσι, και µην γνωρίζοντας πόσο συγχυσµένος ήταν ο νους του και πόσο ταραγµένο ήταν το πνεύµα του από όσα ζούσε, ανησύχησαν πολύ¨ δεν ήξεραν τι να κάνουν. Καλωσόριζαν το πέρασµα των ηµερών της εβδοµάδας του Πάσχα και επιθυµούσαν να πάρουν τον παράξενο φερόµενο γιό τους πίσω στην Ναζαρέτ µε ασφάλεια. 125:2.10Κάθε µέρα ο Ιησούς σκεπτόταν τα προβλήµατά του. Μέχρι το τέλος της εβδοµάδας είχε κάνει κάποιες προσαρµογές¨ αλλά όταν ήρθε η στιγµή να επιστρέψει στην Ναζαρέτ, το νεανικό του µυαλό του είχε γεµίσει πάλι απορίες και αναπάντητα ερωτήµατα και πλήθος άλυτων προβληµάτων. 125:2.11Ο Ιωσήφ και η Μαρία πριν φύγουν από την Ιερουσαλήµ, µαζί µε τον δάσκαλο του Ιησού από την Ναζαρέτ έκαναν συγκεκριµένα σχέδια για την επιστροφή του Ιησού όταν έφτανε στην ηλικία των δεκαπέντε ετών για να αρχίσει τις µακροχρόνιες σπουδές του σε µία από τις πιο γνωστές ακαδηµίες των ραβίνων. Ο Ιησούς πήγε µαζί µε τους γονείς και τον δάσκαλό του σε αυτές τις επισκέψεις στην σχολή, αλλά όλοι απογοητεύτηκαν όταν είδαν την αδιαφορία του για όσα του έλεγαν και έκαναν. Η Μαρία πληγωνόταν πολύ από τις αντιδράσεις του παιδιού της στην Ιερουσαλήµ, και ο Ιωσήφ ήταν εντελώς σαστισµένος από τα παράξενα σχόλια του παιδιού και την ασυνήθιστη συµπεριφορά του. 125:2.12Παρόλα αυτά, η εβδοµάδα του Πάσχα ήταν σπουδαίο γεγονός στην ζωή του Ιησού. Είχε χαρεί την ευκαιρία να γνωρίσει πολλά αγόρια της ηλικίας του, συνυποψήφιους για την χειροτονία, και αξιοποίησε αυτές τις επαφές σαν µέσο για να µάθει πως ζούσαν οι άνθρωποι στην Μεσοποταµία, στο Τουρκεστάν, και στην Πάρθια, καθώς και στις µακρινές επαρχίες της Ρώµης. Ήδη γνώριζε αρκετά καλά τον τρόπο µε τον οποίο µεγάλωναν οι νέοι της Αιγύπτου και των άλλων περιοχών κοντά στην Παλαιστίνη. Υπήρχαν χιλιάδες νέοι στην Ιερουσαλήµ εκείνο τον καιρό, και ο νεαρός από την Ναζαρέτ γνώρισε προσωπικά, και λίγο πολύ µίλησε, µε πάνω από εκατόν πενήντα. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα γι αυτούς που ερχόντουσαν από µακρινές Ανατολικές και Δυτικές χώρες. Το αποτέλεσµα όλων αυτών των γνωριµιών ήταν να αρχίσει να θέλει να ταξιδέψει σε όλο τον κόσµο µε τον σκοπό να µάθει πως µοχθούσαν για τα προς το ζην όλοι οι συνάνθρωποί του. 3. Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ 125:3.1Είχε κανονιστεί η παρέα από την Ναζαρέτ να µαζευτούν στην περιοχή του ναού το µεσηµέρι της πρώτης µέρας της εβδοµάδας µετά το τέλος του εορτασµού του Πάσχα. Αυτό έκαναν και ξεκίνησαν για το ταξίδι του γυρισµού στην Ναζαρέτ. Ο Ιησούς είχε πάει στον ναό να ακούσει τις συζητήσεις όσο οι γονείς του περίµεναν στην συγκέντρωση των

Page 113

Provided by: www.urantia.info


συνταξιδιωτών τους. Και ετοιµάστηκαν να αναχωρήσουν, οι άνδρες πηγαίνοντας στην µια οµάδα και οι γυναίκες στην άλλη όπως συνήθιζαν να ταξιδεύουν από και προς τις εορτές της Ιερουσαλήµ. Ο Ιησούς είχε πάει στην Ιερουσαλήµ µαζί µε την µητέρα του και µε τις άλλες γυναίκες. Αφού τώρα είχε πάρει το χρίσµα, υποτίθεται ότι θα ταξίδευε στην επιστροφή µε τον πατέρα του και τους άνδρες. Αλλά όταν η παρέα από την Ναζαρέτ κατευθυνόταν προς την Βηθανία, ο Ιησούς είχε απορροφηθεί εντελώς από την συζήτηση για τους αγγέλους, στον ναό, ξεχνώντας εντελώς το πέρασµα της ώρας για την αναχώρηση των γονιών του. Και δεν κατάλαβε ότι είχε µείνει πίσω µέχρι την µεσηµεριανή διακοπή των συζητήσεων του ναού. 125:3.2Στους ταξιδιώτες από την Ναζαρέτ δεν έλειψε ο Ιησούς επειδή η Μαρία υπέθεσε ότι θα ταξίδευε µε τους άνδρες, ενώ ο Ιωσήφ νόµισε ότι θα ταξίδευε µε τις γυναίκες εφόσον είχε πάει στην Ιερουσαλήµ µε τις γυναίκες, οδηγώντας τον γαϊδούρι της Μαρίας. Δεν ανακάλυψαν την απουσία του µέχρι που έφτασαν στην Ιεριχώ και ετοιµάστηκαν για διανυκτέρευση. Αφού ρώτησαν τους τελευταίους της παρέας που έφτασαν στην Ιεριχώ και έµαθαν ότι κανένας δεν είχε δει τον Ιησού, πέρασαν την νύχτα άυπνοι, βασανίζοντας το µυαλό τους τι µπορεί να έγινε το παιδί τους, εξιστορώντας πολλές από τις ασυνήθιστες αντιδράσεις του στα γεγονότα του της εβδοµάδας του Πάσχα, και µαλώνοντας λίγο ο ένας τον άλλο γιατί δεν φρόντισε να είναι µε την οµάδα πριν φύγουν από την Ιερουσαλήµ. 4. Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ 125:4.1Στο µεταξύ, ο Ιησούς είχε µείνει στον ναό όλο το απόγευµα, ακούγοντας τις συνοµιλίες και απολαµβάνοντας την πιο ήσυχη και ευπρεπή ατµόσφαιρα, τώρα που είχε εξαφανιστεί το πλήθος της εβδοµάδας του Πάσχα. Στο τέλος των απογευµατινών συζητήσεων, στις οποίες δεν είχε συµµετέχει ο Ιησούς, πήγε στην Βηθανία, φτάνοντας την στιγµή που ετοιµαζόντουσαν για το δείπνο. Τα τρία παιδιά χάρηκαν πολύ που είδαν τον Ιησού, και έµεινε στο σπίτι του Σίµωνα για να περάσει την νύχτα. Πολύ λίγο κουβέντιασε όλο το βράδυ, περνώντας τον περισσότερο χρόνο µόνος στον κήπο διαλογιζόµενος. 125:4.2Την επόµενη µέρα ο Ιησούς σηκώθηκε νωρίς και πήγε στον ναό. Στην κορυφή του Όρους των Ελαιών σταµάτησε και έκλαψε µε το θέαµα µπροστά του—ένας λαός πνευµατικά απογυµνωµένος, δεµένος µε τις παραδόσεις του και ζώντας κάτω από την επιτήρηση των Ρωµαϊκών λεγεώνων. Νωρίς το µεσηµέρι βρισκόταν στον ναό αποφασισµένος να λάβει µέρος στις συζητήσεις. Εν τω µεταξύ, ο Ιωσήφ και η Μαρία είχαν και αυτοί σηκωθεί από τα χαράµατα µε τον σκοπό να γυρίσουν πίσω στην Ιερουσαλήµ. Πρώτα, έσπευσαν στο σπίτι των συγγενών τους, αλλά οι έρευνές τους έδειξαν ότι κανένας δεν είχε δει τον Ιησού. Αφού έψαξαν όλη την ηµέρα και δεν βρήκαν ίχνος του, επέστρεψαν στους συγγενείς τους για να περάσουν την νύχτα. 125:4.3Στην δεύτερη σύσκεψη ο Ιησούς τόλµησε να κάνει ερωτήσεις και κατά ένα περίεργο τρόπο συµµετείχε στις συζητήσεις του ναού αλλά πάντα µε τρόπο που συµβάδιζε µε την ηλικία του. Μερικές φορές οι καυστικές του ερωτήσεις ήταν κάπως ενοχλητικές για τους πολυµαθείς δασκάλους του Ιουδαϊκού νόµου, αλλά πάντα έδειχνε τέτοιο πνεύµα ηπιότητας και γλυκύτητας, µαζί µε µια ολοφάνερη δίψα για γνώση, που η πλειοψηφία των δασκάλων του ναού ήταν διατεθειµένοι να τον λάβουν σοβαρά υπόψη τους. Αλλά όταν αποτόλµησε να αµφισβητήσει την δικαιοσύνη της θανάτωσης ενός µεθυσµένου µη Ιουδαίου που περιπλανιόταν έξω από την αυλή των µη Ιουδαίων και εντελώς ανόητα πέρασε στο απαγορευµένο και υποτιθέµενου ιερού περίβολου του ναού, ένας από τους πιο αδιάλλακτους δασκάλους έχασε την υποµονή του µε την κριτική του παιδιού και, κοιτώντας

Page 114

Provided by: www.urantia.info


τον αγριωπά, ρώτησε πόσο χρονών ήταν. Ο Ιησούς απάντησε, «δεκατριών χρονών παρά κάτι λιγότερο από τέσσερις µήνες.» «Τότε», είπε ο τώρα θυµωµένος δάσκαλος, «γιατί είσαι εδώ, αφού δεν είσαι στην ηλικία των υιών του νόµου;» Και όταν ο Ιησούς του εξήγησε ότι είχε λάβει το χρίσµα το Πάσχα, και ότι ήταν απόφοιτος σπουδαστής των σχολείων της Ναζαρέτ, οι δάσκαλοι απάντησαν µε µια φωνή χλευαστικά, « Έπρεπε να το καταλάβουµε¨ είναι από την Ναζαρέτ». Αλλά ο αρχηγός της συζήτησης επέµενε ότι ο Ιησούς δεν έφταιγε αν οι επικεφαλής της συναγωγής τον άφησαν να αποφοιτήσει, τεχνικά, όταν ήταν δώδεκα χρονών αντί για δεκατριών¨ και αν και πολλοί από τους κατηγόρους του σηκώθηκαν και έφυγαν, αποφασίστηκε ότι ο νεαρός θα µπορούσε να συνεχίσει ανενόχλητος σαν µαθητής των συζητήσεων του ναού. 125:4.4Όταν αυτή, η δεύτερη µέρα στον ναό, τελείωσε, πήγε ξανά στην Βηθανία για να περάσει την νύχτα. Και βγήκε πάλι στον κήπο να διαλογιστεί και να προσευχηθεί. Φαινόταν πολύ καθαρά ότι ο νους του ήταν πολύ έντονα απασχοληµένος µε σοβαρά προβλήµατα. 5. Η ΤΡΙΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ 125:5.1Η Τρίτη µέρα του Ιησού µε τους γραµµατείς και τους δασκάλους έγινε µάρτυρας της συγκέντρωσης πολλών θεατών που, έχοντας ακούσει για αυτό το παιδί από την Γαλιλαία, ήρθαν να απολαύσουν το θέαµα ενός παιδιού που φέρνει σε δύσκολη θέση τους σοφούς του νόµου. Ο Σίµωνας ήρθε και αυτός από την Βηθανία για να δει τι έκανε το αγόρι. Όλη αυτήν την µέρα ο Ιωσήφ και η Μαρία συνέχισαν τις αγωνιώδεις έρευνές τους για τον Ιησού, πήγαν ακόµα και στον ναό πολλές φορές αλλά ποτέ δεν σκέφτηκαν να εξετάσουν τις διάφορες οµάδες συζήτησης, παρόλο µια φορά έφτασαν πολύ κοντά και παρά λίγο να ακούσουν την συναρπαστική φωνή του. 125:5.2Πριν τελειώσει η µέρα, ολόκληρη η προσοχή της κύριας οµάδας συζήτησης του ναού είχε εστιαστεί στις ερωτήσεις του Ιησού. Κάποιες από τις πολλές του ερωτήσεις ήταν: 125:5.31. Τι υπάρχει πραγµατικά στα άγια των αγίων, πίσω από το πέπλο; 125:5.42. Γιατί οι µητέρες στο Ισραήλ πρέπει να διαχωρίζονται από τους άρρενες πιστούς του ναού; 125:5.53. Αν ο Θεός είναι ένας πατέρας που αγαπά τα παιδιά του, γιατί όλες αυτές οι σφαγές ζώων για να κερδίσουν την θεϊκή εύνοιά του; 125:5.64. Αφού ο ναός είναι αφιερωµένος στην λατρεία του Πατέρα στον ουρανό, είναι σωστό να επιτρέπεται η παρουσία εκείνων που ασχολούνται µε λαϊκές αγοραπωλησίες και εµπόριο; 125:5.75. Ο αναµενόµενος Μεσσίας πρόκειται να γίνει ένας προσωρινός πρίγκιπας και θα καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ, ή θα λειτουργήσει σαν το φως της ζωής στην καθιέρωση ενός πνευµατικού βασιλείου; Και όλη την µέρα, εκείνοι που άκουγαν θαύµαζαν µε αυτές τις ερωτήσεις, και κανένας δεν εξεπλάγην περισσότερο από τον Σίµωνα. Για πάνω από τέσσερις ώρες αυτό το νεαρό αγόρι από την Ναζαρέτ βοµβάρδιζε αυτούς τους Ιουδαίους δασκάλους µε ερωτήσεις που προκαλούσαν την σκέψη και έψαχναν βαθιά µέσα στην καρδιά. 125:5.8Λίγα σχόλια έκανε για τις παρατηρήσεις των µεγαλυτέρων του. Περνούσε την διδασκαλία του µέσα από τις ερωτήσεις που έκανε. Με την επιδέξια και έξυπνη διατύπωση µιας ερώτησης θα προκαλούσε συγχρόνως την δική τους διδασκαλία και θα πρότεινε την δική του. Στον τρόπο που έκανε µια ερώτηση υπήρχε ένας γοητευτικός συνδυασµός σύνεσης και χιούµορ που τον έκανε προσφιλή ακόµα και σε εκείνους που λίγο ή πολύ αντιπαθούσαν το νεαρό της ηλικίας τους. Ήταν πάντα πολύ δίκαιος και συνετός στον τρόπο

Page 115

Provided by: www.urantia.info


που ρωτούσε αυτές τις οξυδερκείς ερωτήσεις. Εκείνο το επεισοδιακό απόγευµα στον ναό έδειξε εκείνη την ίδια απροθυµία να εκµεταλλευτεί έναν αντίπαλο που χαρακτήριζε ολόκληρη την επόµενη δηµόσια προσφορά του. Όταν ήταν νέος, και αργότερα όταν ήταν πια άντρας, φαινόταν εντελώς απαλλαγµένος από την εγωιστική επιθυµία να κερδίζει σε µια συζήτηση απλά και µόνο για να αισθανθεί τον θρίαµβο της δικής του λογικής πάνω στους συνοµιλητές του, και το µόνο που τον ενδιέφερε πιο πολύ ήταν ένα πράγµα: να διακηρύξει την αιώνια αλήθεια και να πετύχει µια πληρέστερη αποκάλυψη του αιώνιου Θεού. 125:5.9Όταν τελείωσε η µέρα, ο Σίµων και ο Ιησούς γύρισαν πίσω στην Βηθανία. Την πιο πολλή απόσταση την έκαναν και οι δύο σιωπηλοί. Ξανά ο Ιησούς σταµάτησε στην κορυφή του όρους, αλλά αυτή την φορά δεν έκλαψε κοιτάζοντας την πόλη και τον ναό της¨ µόνο έσκυψε το κεφάλι του µε σιωπηλή αφοσίωση. 125:5.10Μετά το βραδινό γεύµα στην Βηθανία πάλι αρνήθηκε να συµµετέχει στην χαρούµενη παρέα και πήγε στον κήπο, όπου έµεινε µέχρι αργά την νύχτα, προσπαθώντας µάταια να σκεφτεί κάποιο συγκεκριµένο σχέδιο προσέγγισης στο πρόβληµα του έργου της ζωής του και να αποφασίσει πώς να εργαστεί καλύτερα για να αποκαλύψει στους πνευµατικά τυφλωµένους συνανθρώπους του µια ωραιότερη αντίληψη για τον ουράνιο Πατέρα και να τους απελευθερώσει έτσι από τα φοβερά δεσµά τους προς τον νόµο, τα τυπολατρικά, τα τελετουργικά, και την σκουριασµένη παράδοση. Αλλά το καθαρό φως δεν ερχόταν στο παιδί που αναζητούσε την αλήθεια. 6. Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ 125:6.1Ο Ιησούς κατά περίεργο τρόπο δεν νοιαζόταν για τους επίγειους γονείς του¨ ακόµα και την ώρα του πρωινού, όταν η µητέρα του Λάζαρου έκανε την παρατήρηση ότι οι γονείς του θα πρέπει να έχουν φτάσει σπίτι, ο Ιησούς δεν φάνηκε να αντιλαµβάνεται ότι θα ανησυχούν που έµεινε πίσω. 125:6.2Ξανά πήγε στον ναό, αλλά δεν σταµάτησε να διαλογιστεί στην κορυφή του βουνού. Όλη την διάρκεια των πρωινών συνοµιλιών πολλή ώρα ήταν αφιερωµένη στον νόµο και τους προφήτες, και οι δάσκαλοι παραξενεύτηκαν που ο Ιησούς γνώριζε τόσο καλά τις Γραφές, στα Εβραϊκά όσο και στα Ελληνικά. Αλλά είχαν παραξενευτεί όχι τόσο από τις γνώσεις του για την αλήθεια, όσο από το νεαρό της ηλικίας του. 125:6.3Στην απογευµατινή συζήτηση δεν είχαν καλά-καλά αρχίσει να απαντούν στην ερώτησή του για τον σκοπό της προσευχής όταν ο αρχηγός προσκάλεσε το παιδί να έρθει µπροστά και, αφού έκατσε δίπλα του, τον πρόσταξε να πει τις δικές του απόψεις για την προσευχή και την λατρεία. 125:6.4Το προηγούµενο βράδυ, οι γονείς του Ιησού άκουσαν γι αυτόν τον νεαρό που τόσο επιδέξια λογοµαχούσε µε τους ερµηνευτές του νόµου, αλλά δεν τους πέρασε από τον νου ότι αυτός ο νεαρός ήταν ο γιός τους.. Είχαν σχεδόν αποφασίσει να πάνε στο σπίτι του Ζαχαρία καθώς σκέφτηκαν ότι ο Ιησούς µπορεί να πήγε εκεί να δει την Ελισάβετ και τον Ιωάννη. Σκεφτόµενοι ότι ο Ζαχαρίας µπορεί να βρίσκεται στον ναό, σταµάτησαν εκεί καθώς πήγαιναν στην Πόλη του Ιούδα. Καθώς περπατούσαν στις αυλές του ναού, φανταστείτε την έκπληξή τους και όταν αναγνώρισαν την φωνή του χαµένου τους παιδιού και τον είδαν να κάθεται ανάµεσα στους δασκάλους του ναού. 125:6.5Ο Ιωσήφ έµεινε άφωνος, αλλά η Μαρία άφησε να ξεσπάσει ο για µεγάλο διάστηµα καταπιεσµένος φόβος και αγωνία της, και έτρεξε προς το παιδί που τώρα σηκώθηκε να χαιρετήσει τους έκπληκτους γονείς του, και του είπε: «Παιδί µου, γιατί µας το έκανες αυτό;

Page 116

Provided by: www.urantia.info


Είναι τώρα τρεις µέρες που ο Πατέρας σου και εγώ ψάχναµε , ανησυχούσαµε και υποφέραµε. Τι σε έπιασε και µας εγκατέλειψες;» Ήταν µια πολύ έντονη στιγµή. Όλα τα µάτια είχαν στραφεί προς τον Ιησού για να ακούσουν τι θα πει. Ο πατέρας του τον κοίταζε επιτιµητικά αλλά δεν έλεγε τίποτα. 125:6.6Θα πρέπει να θυµόµαστε ότι ο Ιησούς υποτίθεται ότι ήταν ένας νεαρός άνδρας. Είχε τελειώσει τις σπουδές ενός κανονικού παιδιού, ήταν αναγνωρισµένος υιός του νόµου, και είχε χειροτονηθεί πολίτης του Ισραήλ. Και όµως η µητέρα του τον επέπληξε αυστηρά µπροστά σε όλους τους συγκεντρωµένους ανθρώπους, ακριβώς στην µέση της πιο σοβαρής και θαυµαστής προσπάθειας της νεαρής ζωής του, φέρνοντας έτσι ένα άδοξο τέλος σε µια από τις σπουδαιότερες ευκαιρίες που θα του παρουσιαζόντουσαν ποτέ για να λειτουργήσει σαν δάσκαλος της αλήθειας, κήρυκας της ορθότητας, αποκαλυπτής του στοργικού χαρακτήρα του Πατέρα στον ουρανό. 125:6.7Αλλά το παιδί στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Όταν σκεφτείτε αντικειµενικά όλους τους παράγοντες που συντέλεσαν για να δηµιουργηθεί αυτή η κατάσταση, θα προετοιµαστείτε καλύτερα να κατανοήσετε την σοφία της απάντησης του αγοριού προς την χωρίς κακή πρόθεση επίπληξη της µητέρας του. Μετά από µια στιγµή σκέψης, ο Ιησούς απάντησε στην µητέρα του λέγοντας: « Γιατί µε ψάχνατε τόσο πολύ; Δεν περιµένατε να µε βρείτε στον οίκο το Πατέρα µου αφού έχει έρθει η ώρα για να ξεκινήσω το έργο του Πατέρα µου;» 125:6.8Όλοι εξεπλάγησαν από τον τρόπο που µίλησε το παιδί. Σιωπηλά αποτραβήχτηκαν όλοι και τον άφησαν να στέκεται µόνος του µε τους γονείς του. Τότε ο νεαρός ανακούφισε την αµηχανία και τον τριών τους λέγοντας ήσυχα: «Ελάτε, γονείς µου, όλοι κάναµε αυτό που θεωρούσαµε καλύτερο. Ο Πατέρας µας στον ουρανό έχει ορίσει αυτά τα πράγµατα¨ ας φύγουµε τώρα για το σπίτι.» 125:6.9Ξεκίνησαν µε σιωπή, και έφτασαν στην Ιεριχώ για διανυκτέρευση. Μόνο µια φορά σταµάτησαν, και αυτή ήταν στην κορυφή του Όρους των Ελαιών, όταν ο νέος σήκωσε το µπαστούνι του και, τρέµοντας από την κορυφή ως τα νύχια από τα έντονα συναισθήµατα που τον κατέκλυζαν, και είπε: « Ω Ιερουσαλήµ, Ιερουσαλήµ, και άνθρωποι εκεί¨ πόσο σκλάβοι είσαστε—υποτελείς στον Ρωµαϊκό ζυγό και θύµατα των δικών σας παραδόσεων— αλλά θα επιστρέψω να καθαρίσω εκείνο τον ναό και να απελευθερώσω τους ανθρώπους µου από αυτά τα δεσµά!» 125:6.10Τις τρεις µέρες που ταξιδεύανε προς την Ναζαρέτ ο Ιησούς πολύ λίγο µίλησε¨ ούτε και οι γονείς του έλεγαν πολλά µπροστά του. Δεν ξέρανε πώς να καταλάβουν την συµπεριφορά του πρωτότοκου παιδιού τους, αλλά φύλαγαν σαν κάτι πολύτιµο µέσα στην καρδιά τους τα λόγια του, παρόλο που δεν µπορούσαν να καταλάβουν πολύ καλά την σηµασία τους. 125:6.11Όταν έφτασαν στο σπίτι, ο Ιησούς έδωσε κάποιες σύντοµες εξηγήσεις στους γονείς του, διαβεβαιώνοντάς τους για την αγάπη του προς αυτούς και για το ότι δεν θα χρειάζεται να φοβούνται ότι ξανά θα τους έδινε δικαίωµα να ανησυχήσουν και να υποφέρουν για την διαγωγή του. Τελείωσε τις βαρυσήµαντες κουβέντες του λέγοντας: « Ενώ πρέπει να εκπληρώνω και το θέληµα του Πατέρα µου στον ουρανό, θα είµαι και υπάκουος προς τον επίγειο πατέρα µου. Θα αναµένω την ώρα µου.» 125:6.12Παρόλο που ο Ιησούς, µε το µυαλό του, πολλές φορές θα αρνιόταν να συναινέσει µε τις καλοπροαίρετες αλλά ανόητες προσπάθειες των γονιών του να του υπαγορεύουν την πορεία σκέψης ή να του καθιερώσουν κάποιο σχέδιο για το έργο του στην γη, όµως, µε κάθε

Page 117

Provided by: www.urantia.info


τρόπο που ήταν δυνατόν για να είναι συνεπής και προς το θέληµα του Παραδείσιου Πατέρα του, µε πολύ χάρη προσαρµοζόταν και στις επιθυµίες του επίγειου πατέρα του και στις συνήθειες της οικογένειάς του στην σάρκα. Ακόµα και όταν δεν µπορούσε να συναινέσει, θα έκανε ότι ήταν δυνατόν να προσαρµοστεί. Ήταν καλλιτέχνης στον τρόπο που προσάρµοζε την αφοσίωσή του στο καθήκον στις υποχρεώσεις προς την οικογενειακή πίστη και την κοινωνική προσφορά. 125:6.13Ο Ιωσήφ ήταν µπερδεµένος, αλλά η Μαρία, καθώς θυµόταν αυτές τις εµπειρίες έπαιρνε θάρρος, και τελικά θεώρησε τα λόγια του στο Όρος των Ελαιών προφητικά για την Μεσσιακή αποστολή του υιού της σαν απελευθερωτής του Ισραήλ. Ξεκίνησε δουλειά µε ανανεωµένη ενέργεια για να διαπλάσει τις σκέψεις του και να τις κατευθύνει προς πατριωτικά και εθνικιστικά κανάλια και σε αυτές τις προσπάθειες κατέταξε και τον αδερφό της, τον αγαπηµένο θείο του Ιησού¨ και µε ότι άλλο τρόπο µπορούσε η µητέρα του Ιησού αφιερώθηκε στο έργο της προετοιµασίας του πρωτότοκου υιού της για να αναλάβει την ηγεσία εκείνων που θα αποκαθιστούσαν τον θρόνο του Δαβίδ και θα πετούσαν τον ξένο ζυγό πολιτικής δουλείας. ΕΓΓΡΑΦΟ 126 ΤΑ ΔΥΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ 126:0.1Από όλες τις εµπειρίες της γήινης ζωής του Ιησού, τα χρόνια των δεκατεσσάρων και δεκαπέντε ετών ήταν τα πιο αποφασιστικά. Αυτά τα δυο χρόνια, αφού άρχισε να έχει συνείδηση της θεότητος και της µοίρας και προτού επιτύχει να επικοινωνεί σε µεγάλη έκταση µε τον εντός του διαµένοντα Προσαρµοστή, ήταν τα πιο επίπονα από τη γεµάτη συµβάντα ζωή του στην Ουράντια. Είναι αυτή η περίοδος των δυο ετών, την οποία θα πρέπει να αποκαλέσουµε µεγάλη δοκιµή, ο πραγµατικός πειρασµός. Κανένας νεαρός άνθρωπος, διερχόµενος την πρώιµη σύγχυση και την ταχτοποίηση των προβληµάτων της εφηβείας, δεν αντιµετώπισε ποτέ πιο κρίσιµη δοκιµή από εκείνη την οποία πέρασε ο Ιησούς κατά τη µετάβασή του από την παιδική ηλικία σ’ αυτή της ενηλικίωσης. 126:0.2Αυτή η σηµαντική περίοδος της νεανικής ανάπτυξης του Ιησού είχε σαν αρχή το αποτέλεσµα της επίσκεψης στην Ιερουσαλήµ και την επιστροφή του στη Ναζαρέτ. Κατ’ αρχάς η Μαρία ήταν ευτυχισµένη µε τη σκέψη ότι είχε πάλι πίσω το παιδί της, ότι ο Ιησούς είχε γυρίσει σπίτι σαν ένα παιδί του καθήκοντος – όχι ότι ήταν ποτέ κάτι άλλο – και ότι εφεξής θα ανταποκρινόταν στα σχέδιά της για τη µελλοντική ζωή του. Αλλά δεν θα ζεσταινόταν για πολύ από αυτές τις αχτίδες της µητρικής αυταπάτης και της οικογενειακής υπερηφάνειας χωρίς αναγνώριση. Πολύ σύντοµα θα έβγαινε ολοκληρωτικά από την πλάνη της. Όλο και πιο πολύ το αγόρι συνόδευε τον πατέρα του, όλο και λιγότερο ερχόταν σ’ εκείνη για τα προβλήµατά του, ενώ όλο και περισσότερο και οι δυο γονείς αποτύγχαναν να αντιληφθούν τη συχνή εναλλαγή του µεταξύ των κοσµικών υποθέσεων και την προσήλωσή στη σχέση του µε τις υποθέσεις του Πατρός του. Ειλικρινά δεν τον καταλάβαιναν, αλλά τον αγαπούσαν πραγµατικά. 126:0.3Καθώς µεγάλωνε ο Ιησούς, η συµπόνια του και η αγάπη του για τον Ιουδαϊκό λαό γινόταν µεγαλύτερη, αλλά, µε τα χρόνια, καταστάλαζε στο µυαλό του µια αυξανόµενη δικαιολογηµένη προσβολή για την παρουσία στον οίκο του Πατέρα του ιερέων διορισµένων από την πολιτική εξουσία. Ο Ιησούς σεβόταν πολύ τους ειλικρινείς Φαρισαίους και τους τίµιους γραµµατείς, αλλά απεχθανόταν τους υποκριτές και τους ανέντιµους θεολόγους. Έβλεπε µε περιφρόνηση όλους εκείνους τους θρησκευτικούς αρχηγούς που δεν ήσαν ειλικρινείς. Όταν εξέταζε εξονυχιστικά την αρχηγική ικανότητα του Ισραήλ, µερικές φορές

Page 118

Provided by: www.urantia.info


παρασυρόταν και έβλεπε την δυνατότητα να γίνει ο Μεσσίας που προσδοκούσαν οι Ιουδαίοι, αλλά ποτέ δεν ενέδιδε σ’ αυτόν τον πειρασµό. 126:0.4Η ιστορία των κατορθωµάτων του, ανάµεσα στους σοφούς του Ναού της Ιερουσαλήµ, έγινε πηγή ικανοποίησης σε όλη τη Ναζαρέτ, ιδιαίτερα στον πρότερο δάσκαλό του στη σχολή της συναγωγής. Για ένα διάστηµα οι επιδοκιµασίες ήταν στα χείλη όλων. Όλο το χωριό διηγιόταν τη σοφία της παιδικής του ηλικίας και την αξιέπαινη συµπεριφορά του και πρόλεγαν ότι ήταν προορισµένος να γίνει ένας µεγάλος αρχηγός του Ισραήλ. Επί τέλους ένας πραγµατικά µεγάλος διδάσκαλος θα εµφανιζόταν από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Και όλοι προσδοκούσαν τον καιρό που θα γινόταν δεκαπέντε χρονών ώστε να του επιτρέπεται τακτικά να διαβάζει τα χειρόγραφα στη συναγωγή κατά την ηµέρα του Σαββάτου. 1. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΤΩΝ (8 Μ.Χ.) 126:1.1Αυτό είναι το ηµερολογιακό έτος των δεκατεσσάρων γενεθλίων του. Είχε γίνει ένας καλός κατασκευαστής υνιών και δούλευε το ίδιο καλά το τεντόπανο και το δέρµα. Γινόταν επίσης ένας έµπειρος µαραγκός και επιπλοποιός. Αυτό το καλοκαίρι έκανε συχνές εκδροµές στην κορυφή του λόφου στα βορειοδυτικά της Ναζαρέτ για προσευχή και διαλογισµό. Σταδιακά γινόταν περισσότερο ενσυνείδητος της φύσεως της ενσάρκωσής του στη γη. 126:1.2Αυτός ο λόφος, λίγα περισσότερα από εκατό χρόνια πρωτύτερα, ήταν « ο ισχυρός τόπος του Βάαλ», και τώρα ήταν το µέρος που βρισκόταν ο τάφος του Συµεών, ενός φηµισµένου αγίου του Ισραήλ. Από την κορυφή του λόφου του Συµεών, ο Ιησούς κοίταζε τη Ναζαρέτ και τη γύρω περιοχή. Θα ατένιζε τη Μεγιδώ και θα θυµόταν την ιστορία του αιγυπτιακού στρατού που κέρδισε την πρώτη µεγάλη του νίκη στην Ασία και πως, αργότερα, ένας παρόµοιος στρατός νίκησε τον Ιουδαίο βασιλιά Ιωσία. Όχι πολύ µακριά, θα κοίταζε τη Θαανάχ, όπου η Δεββώρα και ο Βάρακ νίκησαν το Σισάρα (βασιλιά των Χανααναίων). Στο βάθος θα µπορούσε να επιθεωρήσει µε το µάτι τους λόφους της Δωθάν, όπου είχε διδαχθεί, ότι τα αδέλφια του Ιωσήφ εκεί τον είχαν πουλήσει για σκλάβο. Μετά θα µετατόπιζε το βλέµµα του προς το Εβάλ και το Γεριζίµ και θα αναπολούσε τις παραδόσεις του Αβραάµ, του Ιακώβ και του Αβιµέλεχ. Και έτσι θα ξαναθυµόταν και θα γύριζε στο µυαλό του τα ιστορικά και παραδοσιακά γεγονότα του λαού του πατέρα του Ιωσήφ. 126:1.3Συνέχισε να παρακολουθεί τα προχωρηµένα µαθήµατα της ερµηνείας των κειµένων υπό την παρακολούθηση των δασκάλων της συναγωγής και συνέχισε επίσης την κατ’ οίκον εκπαίδευση των αδελφών του, καθώς µεγάλωναν και έφταναν στην κατάλληλη ηλικία. 126:1.4Νωρίς αυτό το χρόνο, ο Ιωσήφ κανόνισε να αποταµιεύει τα έσοδα από την περιουσία του στη Ναζαρέτ και την Καπερναούµ για να πληρώνει τη µεγάλη σειρά µαθηµάτων του Ιησού στην Ιερουσαλήµ, επειδή ήταν ήδη αποφασισµένο να πάει στην Ιερουσαλήµ τον Αύγουστο του εποµένου έτους, όταν θα συµπλήρωνε το δέκατο πέµπτο έτος. 126:1.5Από την αρχή αυτού του χρόνου, τον Ιωσήφ και τη Μαρία βασάνιζαν συχνές αµφιβολίες για τη µοίρα του πρωτότοκου γιου τους. Ήταν όντως ένα λαµπρό και αξιαγάπητο παιδί, αλλά ήταν τόσο δύσκολο να το καταλάβεις, τόσο σφιχτό να το ερευνήσεις, και πάλι, τίποτε ασυνήθιστο ή θαυµαστό δεν συνέβη. Πάµπολλες φορές είχε η περήφανη µητέρα του κάνει προβλέψεις και περίµενε µε κοµµένη την ανάσα να δει το γιο της απασχοληµένο µε κάποιο υπεράνθρωπο ή υπερφυσικό επίτευγµα, αλλά πάντα οι ελπίδες της συντριβόντουσαν σε ανελέητη απογοήτευση. Και όλο αυτό ήταν αποθαρρυντικό, ακόµα και αποκαρδιωτικό. Οι θεοσεβείς άνθρωποι, εκείνων των ηµερών, πίστευαν ακράδαντα ότι οι προφήτες και οι άνθρωποι της επαγγελίας επιδεικνύουν πάντα το κάλεσµά τους και

Page 119

Provided by: www.urantia.info


εδραιώνουν την θεϊκή εξουσία τους µε το να εκτελούν θαύµατα και να κάνουν αξιοθαύµαστες πράξεις. Αλλά ο Ιησούς δεν έκανε τίποτε από όλα αυτά τα πράγµατα. Γι αυτό και η σύγχυση των γονιών του αυξανόταν σταθερά, καθώς αναλογιζόντουσαν το µέλλον του. 126:1.6Η καλυτέρευση των οικονοµικών της οικογένειας από τη Ναζαρέτ αντικατοπτριζόταν µε πολλούς τρόπους µέσα στο σπίτι και ιδιαίτερα µε το µεγάλο αριθµό λειασµένων άσπροπινάκων που χρησίµευαν σαν πλάκες γραφής, το γράψιµο το έκαναν µε κάρβουνο. Ο Ιησούς µπορούσε να συνεχίζει και τα µαθήµατα µουσικής του, λάτρευε να παίζει άρπα. 126:1.7Καθ’ ολοκληρίαν αυτό το χρόνο µπορεί να λεχθεί, ότι ο Ιησούς «µεγάλωνε µε τη χάρη του Θεού και του ανθρώπου». Οι προσδοκίες της οικογένειας φαινόντουσαν καλές. Το µέλλον ήταν λαµπρό. 2. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ 126:2.1Όλα πήγαιναν καλά µέχρι εκείνη τη µοιραία ηµέρα της Τρίτης, 25 Σεπτεµβρίου, όταν ένας δροµέας από τη Σεφφώρα έφερε στο σπίτι του στη Ναζαρέτ τα τραγικά νέα, ότι ο Ιωσήφ είχε πληγωθεί σοβαρά από την πτώση ενός ανυψωτήρα φορτίων, ενώ εργαζόταν στην κατοικία του κυβερνήτη. Ο αγγελιαφόρος από τη Σεφφώρα είχε σταθεί στο µαγαζί, στο δρόµο για το σπίτι του Ιωσήφ, πληροφορώντας τον Ιησού για το ατύχηµα του πατέρα του και µαζί πήγαν στο σπίτι, να φέρουν τα άσχηµα νέα στη Μαρία. Ο Ιησούς θέλησε να πάει κατευθείαν στον πατέρα του, αλλά η Μαρία ήθελε να βρεθεί γρήγορα στο πλευρό του συζύγου της. Είπε αµέσως στον Ιάκωβο, τότε δέκα ετών, να την συνοδεύσει στη Σεφφώρα, ενώ ο Ιησούς θα παρέµενε σπίτι µε τα µικρότερα παιδιά µέχρι την επιστροφή της, µια και δεν ήξερε πόσο σοβαρά είχε τραυµατισθεί ο Ιωσήφ. Αλλά ο Ιωσήφ πέθανε από τα τραύµατά του πριν φτάσει η Μαρία. Τον µετέφεραν στη Ναζαρέτ και την επόµενη µέρα θάφτηκε κοντά στους γονείς του. 126:2.2Ακριβώς την εποχή που οι προοπτικές ήταν καλές και το µέλλον φαινόταν λαµπρό, ένα φανερά σκληρό χέρι έκοψε την κεφαλή αυτού του νοικοκυριού της Ναζαρέτ, οι υποθέσεις του σπιτιού διαλύθηκαν και κάθε σχέδιο για τον Ιησού και τη µέλλουσα εκπαίδευσή του γκρεµίστηκε. Αυτός ο νεαρός µαραγκός, µε µόλις κλεισµένα τα δεκατέσσερα, ξαγρυπνούσε µε την πραγµατικότητα, όχι µόνο της ολοκλήρωσης της εντολής του ουράνιου Πατέρα του, να αποκαλύψει τη θεϊκή φύση στη γη και στη σάρκα, αλλά και µε το ότι η νεαρή ανθρώπινη φύση του έπρεπε να επωµιστεί την ευθύνη της φροντίδας της χήρας µητέρας του και των επτά αδελφών του – και ενός ακόµη που έµελλε να γεννηθεί. Αυτός ο νεαρός από τη Ναζαρέτ τώρα έγινε το µοναδικό στήριγµα και παρηγοριά αυτής της τόσο ξαφνικά αποστερηµένης οικογένειας. Έτσι είχαν τα πράγµατα στην Ουράντια, τα οποία θα ανάγκαζαν το νεαρό άνδρα της µοίρας, τόσο νωρίς να αναλάβει αυτές τις βαριές αλλά πολύ εκπαιδευτικές και πειθαρχικές ευθύνες που συνοδεύουν κάποιον που γίνεται η κεφαλή µιας οικογένειας, κάποιον που γίνεται πατέρας για τ’ αδέλφια του, που προστατεύει και στηρίζει τη µητέρα του, που λειτουργεί σαν φύλακας του πατρικού σπιτικού, του µοναδικού σπιτικού που θα γνώριζε όσο θα ήταν σ’ αυτόν τον κόσµο. 126:2.3Ο Ιησούς αποδέχτηκε ευχάριστα τις ευθύνες που τόσο ξαφνικά έπεσαν πάνω του και τις έφερε εις πέρας πιστά. Μόνο ένα µεγάλο πρόβληµα στη ζωή του θα είχε άσχηµη λύση – δεν επρόκειτο τώρα να πάει στην Ιερουσαλήµ να µελετήσει υπό τους ραβίνους. Έµεινε παντοτινή αλήθεια πως ο Ιησούς «δεν σπούδασε πλάι σε κανένα άνδρα». Ήταν πάντα

Page 120

Provided by: www.urantia.info


πρόθυµος να µάθει ακόµα και από το πιο ταπεινό παιδάκι, αλλά ποτέ δεν πήρε άδεια να διδαχθεί την αλήθεια από ανθρώπινες πηγές. 126:2.4Ακόµα δεν γνώριζε τίποτε για την επίσκεψη του Γαβριήλ στη µητέρα του, πριν από τη γέννησή του. Το πληροφορήθηκε µόλις τελευταία από τον Ιωάννη, την ηµέρα της βάφτισής του, κατά το ξεκίνηµα του δηµόσιου λειτουργήµατός του. 126:2.5Καθώς πέρναγαν τα χρόνια, αυτός ο νεαρός µαραγκός της Ναζαρέτ, όλο και περισσότερο µέτραγε κάθε θεσµό της κοινωνίας και κάθε θρησκευτική συνήθεια µε το ίδιο κριτήριο: Τι προσφέρει στην ανθρώπινη ψυχή; Φέρνει το Θεό πλησιέστερα στον άνθρωπο; Φέρνει πλησιέστερα τον άνθρωπο στον Θεό; Αν και αυτός ο νέος δεν είχε παραµελήσει την ψυχαγωγική και κοινωνική πλευρά της ζωής, όλο και πιο πολύ αφιέρωνε το χρόνο του και την ενεργητικότητά του σε δυο σκοπούς: Στη φροντίδα της οικογενείας του και στην προετοιµασία του να κάνει το θέληµα του ουράνιου Πατέρα του στη γη. 126:2.6Αυτό το χρόνο έγινε συνήθεια στους γείτονες να έρχονται επίσκεψη, κατά τη διάρκεια των χειµωνιάτικων βραδινών, να ακούνε τον Ιησού να παίζει την άρπα, να προσέχουνε τις ιστορίες του (γιατί ο νεαρός ήταν τέλειος αφηγητής) και να τον ακούνε να διαβάζει από τα ελληνικά χειρόγραφα. 126:2.7Οι οικονοµικές υποθέσεις της οικογένειας συνέχισαν να κυλούν αρκετά ήρεµες, καθώς υπήρχε ένα ικανό ποσό χρηµάτων διαθέσιµο την εποχή του θανάτου του Ιωσήφ. Ο Ιησούς επέδειξε από νωρίς ότι κατείχε κοφτερή επιχειρηµατική κρίση και οικονοµική οξυδέρκεια. Ήταν ανοιχτοχέρης αλλά και λιτός, ήταν οικονόµος αλλά και γενναιόδωρος. Αποδείχτηκε πως ήταν σοφός, αποτελεσµατικός διαχειριστής της περιουσίας του πατέρα του. 126:2.8Αλλά παρ’ όλα όσα ο Ιησούς και οι γείτονες έκαναν, για να φέρουν τη χαρά στο σπίτι, η Μαρία, ακόµα και τα παιδιά σκεπαζόντουσαν από σύννεφα θλίψης. Ο Ιωσήφ είχε φύγει. Ο Ιωσήφ ήταν ένας ασυνήθιστος σύζυγος και πατέρας και έλειπε σε όλους. Και τους φαινόταν πιο τραγικό όταν σκεφτόντουσαν πως πέθανε πριν µπορέσουν να του µιλήσουν ή να πάρουν την ευλογία του. 3. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΕΤΩΝ (9 Μ.Χ.) 126:3.1Όταν έγινε δεκαπέντε και µισό – και λογαριάζουµε τα χρόνια σύµφωνα µε το ηµερολόγιο του εικοστού αιώνα, όχι µε το Εβραϊκό έτος – ο Ιησούς κρατούσε σταθερά τον έλεγχο σχετικά µε τη διαχείριση της οικογένειάς του. Πριν το τέλος αυτού του χρόνου, όλες οι οικονοµίες τους είχαν τελειώσει και αντιµετώπιζαν την ανάγκη να διαθέσουν ένα από τα σπίτια της Ναζαρέτ, το οποίο ο Ιωσήφ και ο γείτονάς του Ιακώβ κατείχαν από κοινού. 126:3.2Το απόγευµα της Τετάρτης, 17 Απριλίου 9 µ.Χ., η Ρουθ, το µωρό της οικογένειας γεννήθηκε και ο Ιησούς προσπάθησε πολύ, επιστρατεύοντας όλη του την επιδεξιότητα, να πάρει τη θέση του πατέρα του και να ενθαρρύνει και να συµπαρασταθεί στη µητέρα του σ’ αυτή την επίπονη και ιδιαζόντως θλιβερή δοκιµασία. Για ένα διάστηµα αρκετών ετών (µέχρι που άρχισε τη δηµόσια υπηρεσία του) κανένας πατέρας δεν θα είχε αγαπήσει και αναθρέψει την κόρη του πιο τρυφερά και πιο πιστά από όσο φρόντισε ο Ιησούς τη µικρή Ρουθ. Και ήταν το ίδιο καλός πατέρας και για τα άλλα µέλη της οικογενείας του. 126:3.3Κατά τη διάρκεια αυτού του έτους ο Ιησούς έδωσε για πρώτη φορά τη µορφή στην προσευχή που στη συνέχεια δίδαξε στους αποστόλους του και η οποία σε πολλούς έγινε γνωστή σαν «η Κυριακή Προσευχή». Ήταν κατά κάποιο τρόπο µια µετεξέλιξη της οικογενειακής τους προσευχής. Είχαν πολλά είδη δοξολογίας και αρκετές τυπικές

Page 121

Provided by: www.urantia.info


προσευχές. Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Ιησούς προσπάθησε να διδάξει τα µεγαλύτερα παιδιά να εκφράζονται ιδιαιτέρως στην προσευχή – όπως και ο ίδιος αγαπούσε να κάνει – αλλά δεν µπορούσαν να συλλάβουν τη σκέψη του και επέστρεφαν πάλι στον αµετάβλητο, αποµνηµονευµένο τύπο προσευχής. Ήταν σ’ αυτή του την προσπάθεια, να κεντρίσει τους µεγαλύτερους αδελφούς και αδελφές του να λένε προσωπικές προσευχές, που ο Ιησούς θα προσπαθούσε να τους καθοδηγήσει µε υποβλητικές φράσεις και, γρήγορα, χωρίς καµία πρόθεση από µέρους του, σχηµατίστηκε ένας τύπος προσευχής που όλοι χρησιµοποιούσαν και η οποία είχε δηµιουργηθεί, σε µεγάλο τµήµα της, από αυτές τις υποβλητικές γραµµές που ο Ιησούς τους είχε διδάξει. 126:3.4Στο τέλος ο Ιησούς παράτησε την ιδέα να φτιάχνει ο καθένας στην οικογένεια την αυθόρµητη προσευχή του και ένα απόγευµα του Οκτωβρη κάθισε κάτω από τη µικρή επίπεδη λάµπα που βρισκόταν στο χαµηλό πέτρινο τραπέζι και, σ’ ένα κοµµάτι τετράγωνου πίνακα από λείο ξύλο κέδρου, περίπου µισού µέτρου, έγραψε µε ένα κοµµάτι κάρβουνο, την προσευχή που από κείνη τη στιγµή έγινε η συνήθης παράκληση της οικογένειας προς τον Θεό. 126:3.5Αυτό το χρόνο ο Ιησούς βασανιζόταν πολύ από µπερδεµένες σκέψεις. Οι οικογενειακές υποχρεώσεις είχαν εξοστρακίσει αρκετά αποτελεσµατικά κάθε σκέψη για γρήγορη εκτέλεση κάθε σχεδίου που αφορούσε την ανταπόκρισή του στο κάλεσµα της Ιερουσαλήµ και που τον κατεύθυνε στο «να εκτελέσει την υπόθεση του Πατέρα του». Ο Ιησούς σωστά έκρινε πως η φροντίδα της οικογένειας του επίγειου πατέρα του έπρεπε να έχει προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων υποχρεώσεων, πως η συµπαράσταση της οικογενείας του έπρεπε να γίνει άµεση υποχρέωσή του. 126:3.6Στην πορεία του χρόνου αυτού ο Ιησούς βρήκε ένα εδάφιο στο ονοµαζόµενο Βιβλίο του Ενώχ, το οποίο επέδρασε επάνω του στο να υιοθετήσει αργότερα τον όρο «Υιός του Ανθρώπου» σαν ένα προσδιορισµό για την γήινη ενσάρκωση και αποστολή του στην Ουράντια. Σκέφτηκε πολύ και επισταµένα την ιδέα του Ιουδαίου Μεσσία και πείστηκε βαθιά ότι δεν θα γινόταν αυτός ο Μεσσίας. Επιθυµούσε πολύ να βοηθήσει το λαό του πατέρα του, αλλά δεν περίµενε ποτέ να οδηγήσει Ιουδαϊκά στρατεύµατα για την ανατροπή της ξένης κυριαρχίας στην Παλαιστίνη. Γνώριζε πως δεν θα καθόταν ποτέ στο θρόνο του Δαυίδ στην Ιερουσαλήµ. Ούτε και πίστευε ότι η αποστολή του ήταν εκείνη ενός πνευµατικού λυτρωτή ή ηθικού διδασκάλου αποκλειστικά και µόνο για τον Ιουδαϊκό λαό. Εποµένως µε καµία έννοια δεν θα µπορούσε η αποστολή της ζωής του να είναι η ολοκλήρωση της σφοδρής επιθυµίας των αποκαλούµενων Μεσσιανικών προφητειών των εβραϊκών χειρογράφων, τουλάχιστον όχι όπως οι Ιουδαίοι κατανοούσαν αυτές τις προρρήσεις των προφητών. Το ίδιο σίγουρος ήταν ότι δεν θα παρουσιαζόταν ποτέ σαν τον Υιό του Ανθρώπου που είχε περιγράψει ο προφήτης Δανιήλ. 126:3.7Όταν όµως ερχόταν ο καιρός να προχωρήσει σαν παγκόσµιος διδάσκαλος, πώς θα αποκαλούσε τον εαυτό του; Τι θα διεκδικούσε µε την αποστολή του; Πώς θα τον αποκαλούσε ο λαός που θα πίστευε τα διδάγµατά του; 126:3.8Ενώ στριφογύριζαν όλα αυτά τα ερωτήµατα στο µυαλό του, βρήκε στη βιβλιοθήκη της συναγωγής στη Ναζαρέτ, ανάµεσα στα αποκαλυπτικά βιβλία που µελετούσε, το χειρόγραφο που λεγόταν «το Βιβλίο του Ενώχ», και παρ’ όλο που ήταν βέβαιος ότι δεν είχε γραφτεί από τον Ενώχ της παλαιάς εποχής, αποδείχτηκε πολύ ενδιαφέρον, το διάβασε και το ξαναδιάβασε πολλές φορές. Υπήρχε ένα εδάφιο που τον εντυπωσίασε ιδιαίτερα, ένα εδάφιο στο οποίο εµφανιζόταν ο όρος «Υιός του Ανθρώπου». Ο συγγραφέας αυτού του

Page 122

Provided by: www.urantia.info


ονοµαζόµενου Βιβλίου του Ενώχ µίλαγε µε ενθουσιασµό γι αυτό το Γιο του Ανθρώπου, πως πριν έρθει κάτω σ’ αυτή τη γη και φέρει τη σωτηρία στο ανθρώπινο είδος, είχε περπατήσει στην αυλή της ουράνιας δόξας µε τον Πατέρα του, τον Πατέρα όλων. Και είχε αφήσει πίσω όλη αυτή τη µεγαλοπρέπεια και τη δόξα, για να κατέβει στη γη και να διακηρύξει τη σωτηρία στους φτωχούς θνητούς. Μόλις ο Ιησούς διάβασε αυτά τα εδάφια (είναι εύκολα αντιληπτό ότι πολλά εδάφια ανατολικού µυστικισµού, τα οποία είχαν ανακατευτεί µε αυτές τις διδασκαλίες, ήταν λανθασµένα), ανταποκρίθηκαν στην καρδιά του και αναγνώρισε µε το νου του, ότι από όλες τις Μεσσιανικές προρρήσεις των Εβραϊκών χειρογράφων και από όλες τις θεωρίες για τον Ιουδαίο ελευθερωτή, καµία δεν ήταν πιο κοντά στην αλήθεια όσο αυτή η ιστορία η τυλιγµένη σ’ αυτό το, εν µέρει αναγνωρισµένο, Βιβλίο του Ενώχ. Αµέσως, εκεί αποφάσισε να λάβει την προσωνυµία ο «Υιός του Ανθρώπου». Και το έκανε αυτό όταν στη συνέχεια άρχισε τη δηµόσια εργασία του. Ο Ιησούς είχε µια αλάνθαστη ικανότητα να αναγνωρίζει την αλήθεια και δεν δίστασε ποτέ να αγκαλιάσει την αλήθεια, ανεξαρτήτως του είδους της πηγής από την οποία ανάβλυζε. 126:3.9Μέχρι τότε είχε προσεκτικά τακτοποιήσει πολλά πράγµατα σχετικά µε τη µέλλουσα ενασχόλησή του µε τον κόσµο, αλλά δεν ανέφερε τίποτε από όλα αυτά στη µητέρα του, η οποία επέµενε πεισµατικά στην ιδέα να γίνει ο Ιουδαίος Μεσσίας. 126:3.10Η µεγάλη σύγχυση των νεανικών χρόνων του Ιησού, τώρα αρχινούσε. Αφού τακτοποίησε µερικά πράγµατα σχετικά µε την ουσία της αποστολής του στη γη, δηλαδή «να εκτελεί τις υποθέσεις του πατέρα του» – να δείξει προς τα έξω σε όλο τον κόσµο τη στοργική φύση του Πατέρα του – άρχισε να σκέφτεται εκ νέου τις πολλές αναφορές των χειρογράφων, σχετικά µε τον ερχοµό ενός εθνικού ελευθερωτή, ενός Ιουδαίου δασκάλου ή βασιλιά. Σε ποιο γεγονός αναφερόντουσαν αυτές οι προφητείες; Ήταν αυτός Ιουδαίος; ή δεν ήταν; Καταγόταν ή όχι από τον οίκο του Δαυίδ; Η µητέρα του τον βεβαίωνε ότι καταγόταν, ο πατέρας του είχε βγάλει το συµπέρασµα ότι δεν καταγόταν. Αποφάσισε πως τελικά δεν καταγόταν. Αλλά µήπως οι προφήτες είχαν µπερδευτεί µε την ουσία της αποστολής του Μεσσία; 126:3.11Εξάλλου, µήπως είχε δίκιο η µητέρα του; Σε πολλές περιπτώσεις, όταν προέκυπταν διαφορές γνώµης στο παρελθόν, αυτή είχε δίκιο. Αν αυτός ήταν ένας νέος διδάσκαλος και όχι ο Μεσσίας, τότε πώς θα αναγνώριζε τον Ιουδαίο Μεσσία, αν εµφανιζόταν κάποιος στην Ιερουσαλήµ κατά τη διάρκεια της γήινης αποστολής του; Και επιπλέον, ποια η σχέση του µε αυτό τον Ιουδαίο Μεσσία; Και ποια η σχέση του µε την οικογένειά του µετά το ξεκίνηµα της αποστολής του; Με την Εβραϊκή κοινωνία και θρησκεία; Με τη Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία; Με τους ειδωλολάτρες και τη θρησκεία τους; Καθένα από αυτά τα σηµαντικά ερωτήµατα, στριφογύριζε στο µυαλό του νεαρού Γαλιλαίου και το σκεφτόταν σοβαρά, ενώ συνέχιζε να εργάζεται στον πάγκο του µαραγκού, για να προσφέρει µε κοπιαστικό τρόπο τα απαραίτητα για να ζήσουν αυτός, η µητέρα του και τα άλλα οκτώ πεινασµένα στόµατα. 126:3.12Πριν το τέλος του χρόνου η Μαρία είδε να λιγοστεύουν οι πόροι της οικογένειας. Μεταβίβασε την πώληση των περιστεριών στον Ιάκωβο. Χωρίς καθυστέρηση αγόρασαν µια δεύτερη αγελάδα και µε τη βοήθεια της Μύριαµ άρχισαν να πουλάνε γάλα στους γείτονές τους στη Ναζαρέτ. 126:3.13Οι έντονες περίοδοι περισυλλογής, οι συχνές επισκέψεις του στην κορυφή του λόφου για προσευχή και οι πολλές παράξενες ιδέες, τις οποίες εκτόξευε ο Ιησούς από καιρού εις καιρόν, τρόµαζαν τελείως τη µητέρα του. Μερικές φορές πίστευε ότι το αγόρι βρισκόταν

Page 123

Provided by: www.urantia.info


εκτός εαυτού και τότε οι φόβοι της σταθεροποιόντουσαν, ενθυµούµενη ότι ήταν, µετά από όλα αυτά, το παιδί της επαγγελίας και κατά κάποιο τρόπο διαφορετικό από τα άλλα παιδιά. 126:3.14Ο Ιησούς όµως µάθαινε να µη µιλάει για τις σκέψεις του, ούτε να παρουσιάζει τις ιδέες του στον κόσµο, ούτε ακόµα και στην ίδια του τη µητέρα. Από αυτό το χρόνο και στο εξής, οι αποκαλύψεις του Ιησού για το τι συνέβαινε στο µυαλό του, σταδιακά ελαττώνονταν. Δηλαδή µιλούσε λιγότερο γι αυτά τα πράγµατα τα οποία ένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν µπορούσε να καταλάβει και που θα οδηγούσαν στο να κοιτάζουν το άτοµό του σαν εκκεντρικό ή διαφορετικό από το συνηθισµένο πλήθος. Σε όλες του τις εµφανίσεις είχε γίνει κοινότοπος και συνηθισµένος, αν και λαχταρούσε για κάποιον που θα καταλάβαινε τα προβλήµατά του. Αναζητούσε ένα αξιόπιστο και έµπιστο φίλο, αλλά τα προβλήµατά του ήταν υπερβολικά πολύπλοκα για τους ανθρώπους που συναναστρεφόταν και δεν τον καταλάβαιναν. Η µοναδικότητα της ασυνήθιστης κατάστασης τον εξανάγκαζαν να σηκώνει το φορτίο του µόνος. 4. ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΟ ΝΑΟ 126:4.1Με τον ερχοµό των δέκατων πέµπτων γενεθλίων του, ο Ιησούς µπορούσε επίσηµα πλέον να ανεβαίνει στον άµβωνα της συναγωγής τα Σάββατα. Πολλές φορές πριν, όταν έλειπε ο αγορητής, ζητούσαν από τον Ιησού να διαβάσει τα χειρόγραφα, αλλά τώρα είχε φτάσει η µέρα που, σύµφωνα µε το νόµο πια, µπορούσε να διεξάγει την εργασία. Έτσι το πρώτο Σάββατο µετά τα γενέθλιά του, ο αρχιραβίνος του ναού όρισε τον Ιησού για να διεξάγει την πρωινή ανάγνωση στη συναγωγή. Και όταν όλοι οι πιστοί είχαν συγκεντρωθεί, ο νέος άνδρας, έχοντας επιλέξει τα κείµενα από τα χειρόγραφα, ανέβηκε και άρχισε να διαβάζει: 126:4.2«Το πνεύµα του Κυρίου και Θεού µένει εντός µου, επειδή ο Κύριος µε έχει χρήσει. Με έστειλε να φέρω καλά νέα στους πράους, να παρηγορήσω τον απελπισµένο, να κηρύξω την ελευθερία στους αιχµαλώτους και να ελευθερώσω τους φυλακισµένους τω πνεύµατι. Να κηρύξω το έτος της εύνοιας του Θεού και την ηµέρα της κρίσης του Θεού. Να παρηγορήσω τους πενθούντες, να τους δώσω οµορφιά αντί στάχτες, το έλαιο της χαράς αντί του πένθους, το τραγούδι της λατρείας αντί το πνεύµα της θλίψης, ότι µπορούν να αποκαλούνται δένδρα δικαιοσύνης, φυτεία του Κυρίου, δια των οποίων θα δοξάζεται. 126:4.3»Αναζητήσετε το καλό και όχι το κακό για να ζήσετε και ο Κύριος, ο Θεός των πνευµάτων θα είναι µαζί σας. Μισήσετε το κακό και αγαπήσετε το καλό. Αποκαταστήστε τη δικαιοσύνη προ της πύλης. Ίσως ο Κύριος και Θεός να φανεί επιεικής στο κατάλοιπο του Ιωσήφ. 126:4.4»Πλυθείτε, καθαριστείτε, αποµακρύνετε το κακό από τα έργα σας προ των οφθαλµών µου. Σταµατήστε να εργάζεστε το κακό και µάθετε να πράττετε το καλό. Ψάξτε τη δικαιοσύνη, ανακουφίστε τους καταπιεσµένους. Υπερασπιστείτε τον ορφανό και παρακαλέστε για τη χήρα. 126:4.5»Με τι να έρθω προ του Κυρίου, να προσκυνήσω έµπροσθεν του Κυρίου όλης της γης; Να έρθω έµπροσθέν του µε θυσίες, µε νεαρά µοσχάρια; θα ευχαριστηθεί ο Κύριος µε χιλιάδες κριάρια, δέκα χιλιάδες πρόβατα ή ποταµούς ελαίου; Να προσφέρω το πρωτότοκό µου για το αµάρτηµά µου, τα φρούτα του κορµιού µου για το αµάρτηµα της ψυχής µου; Όχι! Γιατί ο Κύριος µας έχει δείξει, ω άνδρες, τι είναι καλό. Και ο Κύριος δεν θέλει από σένα παρά να είσαι δίκαιος, ελεήµων και να βαδίζεις ταπεινά µε το Θεό σου.

Page 124

Provided by: www.urantia.info


126:4.6»Με

ποιον, λοιπόν, θα παροµοιάσεις το Θεό που κάθεται στον κύκλο της γης; Ανασήκωσε τα µάτια σου και παρατήρησε ποιος έφτιαξε όλους τους κόσµους, ποιος αριθµεί τα πνεύµατα και ποιος τα καλεί όλα µε το όνοµά τους. Πράττει όλα αυτά µε τη µεγαλοσύνη της ισχύος του και επειδή είναι δυνατός τίποτε δεν αποτυγχάνει. Αυτός δίνει δύναµη στον ασθενή και τους εξαντληµένους ενισχύει. Μη φοβάσαι, γιατί Εγώ είµαι µαζί σου, µη δειλιάζεις γιατί Εγώ είµαι ο θεός σου. Θα σε δυναµώσω και θα σε βοηθήσω, ναι, θα σε κρατήσω µε το δεξί χέρι της δικαιοσύνης µου γιατί είµαι ο Κύριος και Θεός σου. Και θα κρατήσω το δεξί χέρι σου λέγοντάς σου, µη φοβού, γιατί Εγώ θα σε βοηθάω. 126:4.7»Και είσαι µάρτυράς µου, λέει ο Κύριος, και ο δούλος µου τον οποίο έχω διαλέξει ότι όλοι πρέπει να µάθουν και να πιστέψουν σε µένα και να καταλάβουν ότι Εγώ είµαι ο Αιώνιος. Εγώ, ακόµα Εγώ, είµαι ο Κύριος και εκτός από µένα δεν υπάρχει σωτήρας». Όταν τελείωσε έτσι το διάβασµα, κάθισε κάτω και το πλήθος πήγε σπίτι του, αναλογιζόµενοι τις λέξεις που τόσο χαριτωµένα τους είχε διαβάσει. Ποτέ άλλοτε οι συγχωριανοί του δεν τον είχαν δει τόσο υπέροχα κατανυκτικό, ούτε είχαν ξανακούσει τη φωνή του τόσο υποβλητική και τόσο αληθινή, ούτε τον είχαν παρατηρήσει τόσο αρρενωπό και αποφασιστικό, µε τόση εξουσία. 126:4.8Αυτό το απόγευµα του Σαββάτου ο Ιησούς σκαρφάλωσε στο λόφο της Ναζαρέτ µε τον Ιάκωβο και, όταν επέστρεψαν σπίτι, έγραψαν τις Δέκα Εντολές στα ελληνικά σε δυο λείους πίνακες, µε κάρβουνο. 126:4.9Στη συνέχεια η Μάρθα ζωγράφισε και διακόσµησε αυτούς τους πίνακες και για πολύ παρέµειναν κρεµασµένοι στον τοίχο, πάνω από το µικρό γραφείο του Ιάκωβου. 5. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ 126:5.1Σταδιακά ο Ιησούς και η οικογένειά του επέστρεψαν στην απλή ζωή των προηγούµενων χρόνων. Τα ενδύµατα και η τροφή τους έγιναν απλούστερα. Είχαν άφθονο γάλα., βούτυρο και τυρί. Την κατάλληλη εποχή έτρωγαν από τα προϊόντα του κήπου τους, αλλά κάθε µήνας που περνούσε επέβαλλε µεγαλύτερη λιτότητα. Το πρωινό τους ήταν τελείως απέριττο, φύλαγαν την καλύτερη τροφή για το βραδινό φαγητό. Όµως, αυτή η στέρηση πλούτου δεν συνεπάγετο κοινωνική κατωτερότητα. 126:5.2Ο νεαρός κατανόησε µ’ αυτό τον τρόπο πώς ζούσαν οι άνθρωποι της εποχής του. Και το πόσο καλά κατανόησε τη σπιτική ζωή, την αγροτική και την επαγγελµατική, διακρίνεται στα διδάγµατά του, τα οποία τόσο πλήρως φανερώνουν τη στενή σχέση του µε όλες τις φάσεις της ανθρώπινης εµπειρίας. 126:5.3Ο αρχιραβίνος της Ναζαρέτ συνέχισε να µένει προσκολληµένος στην πίστη ότι ο Ιησούς θα γινόταν ένας µεγάλος διδάσκαλος, ίσως ο διάδοχος του φηµισµένου Γαµαλιήλ στην Ιερουσαλήµ. 126:5.4Προφανώς όλες οι ελπίδες του Ιησού για µια καριέρα χάθηκαν. Το µέλλον δεν φαινόταν λαµπρό όπως πήγαιναν τα πράγµατα. Αλλά δεν δίστασε, δεν αποθαρρύνθηκε. Συνέχισε να ζει, µέρα τη µέρα, εκτελώντας σωστά το παρόν χρέος και εκπληρώνοντας πιστά τις άµεσες ευθύνες της κοινωνικής ζωής του. Η ζωή του Ιησού είναι η αιώνια ανακούφιση όλων των απογοητευµένων ιδεολόγων. 126:5.5Η ανταµοιβή µιας συνηθισµένης µέρας ενός εργαζόµενου µαραγκού σιγά-σιγά λιγόστευε. Στο τέλος αυτού του χρόνου ο Ιησούς µπορούσε να κερδίζει, εργαζόµενος από νωρίς µέχρι αργά, µόνο όσο αντιστοιχούν είκοσι πέντε σεντς κάθε µέρα. Τον επόµενο χρόνο

Page 125

Provided by: www.urantia.info


αντιµετώπιζαν δυσκολίες στο να πληρώνουν τους δηµοτικούς φόρους, για να µην αναφέρουµε την εισφορά στη συναγωγή και το φόρο του µισού σέκελ στο ναό. Κατ’ εκείνο το έτος ο φοροεισπράκτορας προσπάθησε να αποκοµίσει επιπλέον πρόσοδο από τον Ιησού, απειλώντας τον να του πάρει την άρπα. 126:5.6Φοβούµενος ότι το αντίγραφο µε τα ελληνικά γράµµατα µπορούσε να ανακαλυφθεί και να δηµευθεί από τους φοροεισπράκτορες, ο Ιησούς, την επέτειο των δέκατων πέµπτων γενεθλίων του, το παρουσίασε στη συναγωγή σαν προσφορά της ενηλικίωσής του προς τον Κύριο. 126:5.7Το µεγάλο χτύπηµα των δέκατων πέµπτων γενεθλίων του ήρθε όταν ο Ιησούς πήγε στη Σεφφώρα για να πάρει την απόφαση του Ηρώδη, που αφορούσε την έφεση που είχε κάνει για το διαφιλονικούµενο χρηµατικό ποσό που όφειλαν στον Ιωσήφ την εποχή του απροσδόκητου θανάτου του. Ο Ιησούς και η Μαρία περίµεναν ένα σηµαντικό χρηµατικό ποσό, ενώ ο ταµίας της Σεφφώρας τους είχε προσφέρει ένα ασήµαντο ποσό. Τα αδέλφια του Ιωσήφ είχαν κάνει την έφεση στον ίδιο τον Ηρώδη, και τώρα ο Ιησούς βρισκόταν στο παλάτι και άκουγε την απόφαση του Ηρώδη ότι στον πατέρα του δεν χρωστούσαν τίποτε την εποχή που πέθανε. Και γι αυτή την άδικη απόφαση ο Ιησούς δεν εµπιστεύτηκε ποτέ τον Ηρώδη Αντύπα δεν αποτελεί έκπληξη ότι κάποτε υπαινίχθηκε τον Ηρώδη λέγοντας «εκείνη η αλεπού». 126:5.8Η

δύσκολη εργασία στον πάγκο του µαραγκού κατά τη διάρκεια αυτού και του επόµενου έτους στέρησε τον Ιησού από την ευκαιρία να ανακατευτεί µε το καραβάνι των ταξιδιωτών. Το µαγαζί της οικογένειας είχε ήδη εξαγορασθεί από το θείο του και ο Ιησούς δούλευε καθ’ ολοκληρίαν στο εργαστήρι του σπιτιού, κι έτσι ήταν κοντά για να βοηθάει τη Μαρία και την οικογένεια. Εκείνο τον καιρό περίπου άρχισε να στέλνει τον Ιάκωβο στο καραβάνι µε τις καµήλες για να µαζεύει πληροφορίες για τα γεγονότα του κόσµου και έτσι να µένει κοντά στις ειδήσεις της ηµέρας. 126:5.9Καθώς µεγάλωνε και γινόταν άνδρας, πέρασε όλες τις συγκρούσεις και τα διλήµµατα από τις οποίες διέρχονται τα φυσιολογικά νεαρά άτοµα των προηγούµενων και των µετέπειτα γενεών. Και η σκληρή εµπειρία της συντήρησης της οικογενείας του ήταν ένα σίγουρο προφυλακτικό µέτρο από το να καταναλώνεται επί πολύ χρόνο σε άσκοπη περισυλλογή ή να ενδίδει σε µυστικιστικές ροπές. 126:5.10Εκείνο το χρόνο ο Ιησούς νοίκιασε ένα αξιόλογο κοµµάτι γης ακριβώς στο βόρειο µέρος του σπιτιού τους, το οποίο χώρισαν σε καλλιεργήσιµα τεµάχια και έκαναν το οικογενειακό τους περιβόλι. Κάθε ένα από τα µεγαλύτερα παιδιά είχε το ατοµικό του περιβόλι και άρχισαν να ανταγωνίζονται µε επιδεξιότητα στις αγροτικές προσπάθειες. Ο µεγαλύτερος αδελφός τους περνούσε λίγο καιρό κάθε µέρα µαζί τους στο περιβόλι, την εποχή της καλλιέργειας των λαχανικών. Καθώς µάλιστα ο Ιησούς εργαζόταν µε τα µικρότερα αδέλφια του στο περιβόλι, πέρναγε συχνά από το µυαλό του η επιθυµία να είχαν ένα κτήµα στην εξοχή και εκεί να χαιρόντουσαν την ελευθερία και την ανεξαρτησία µιας ανεµπόδιστης ζωής. Αλλά δεν µεγάλωναν στην εξοχή, και ο Ιησούς, όντας βαθιά, το ίδιο πρακτικός όσο και ιδεολόγος νέος, πολύ έξυπνα και αποφασιστικά καταπολεµούσε την επιθυµία αµέσως µόλις εµφανιζόταν και έκανε όσα περνούσαν από το χέρι του για να προσαρµόζεται αυτός και η οικογένειά του στην πραγµατικότητα των περιστάσεων και να ρυθµίζει την κατάστασή τους στην ανώτερη δυνατή ικανοποίηση των ατοµικών και συλλογικών επιθυµιών τους.

Page 126

Provided by: www.urantia.info


126:5.11Κάποια

φορά ο Ιησούς ήλπισε αµυδρά ότι θα µπορούσε να αποκτήσει αρκετούς πόρους, υπό τον όρο ότι θα τους έδιναν το σηµαντικό ποσό χρηµάτων που όφειλαν από τη δουλειά του πατέρα του στο παλάτι του Ηρώδη, για να εξασφαλίσει την αγορά ενός µικρού κτήµατος. Είχε πάρει πραγµατικά στα σοβαρά αυτό το σχέδιο της µετακίνησης της οικογενείας του στην εξοχή. Αλλά όταν ο Ηρώδης αρνήθηκε να τους πληρώσει το οφειλόµενο στο Ιωσήφ ποσό, παράτησαν τη φιλοδοξία της απόκτησης σπιτιού στην εξοχή. Έτσι κατάφεραν να απολαµβάνουν ένα µέρος από τη ζωή της εξοχής µια και είχαν τώρα τρεις αγελάδες, τέσσερα πρόβατα, ένα κοπάδι κοτόπουλα, ένα γάιδαρο και ένα σκύλο µαζί και τα περιστέρια. Ακόµα και τα µικρότερα παιδιά είχαν τις υποχρεώσεις τους, που έπρεπε να εκτελέσουν, στο καλώς οργανωµένο σχέδιο διαχείρισης που χαρακτήριζε τη σπιτική ζωή αυτής της οικογένειας από τη Ναζαρέτ. 126:5.12Με το τέλος του δέκατου πέµπτου έτους ο Ιησούς ολοκλήρωσε το πέρασµα από εκείνη την επικίνδυνη και δύσκολη περίοδο στην ανθρώπινη εµπειρία, εκείνη την εποχή της µετάβασης από τα πιο εύκολα χρόνια της παιδικής ηλικίας στα πιο ενδιαφέροντα της ενηλικίωσης µε τις αυξηµένες ευθύνες αλλά και ευκαιρίες για την απόκτηση µεγαλύτερης εµπειρίας για την δηµιουργία ενός ανώτερου χαρακτήρα. Η περίοδος της ανάπτυξης του µυαλού και του σώµατος είχε τελειώσει και τώρα άρχιζε η πραγµατική δουλειά αυτού του νεαρού άνδρα της Ναζαρέτ. ΕΓΓΡΑΦΟ 127 ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ 127:0.1Καθώς ο Ιησούς εισήλθε στην εφηβική ηλικία, βρέθηκε να είναι ο αρχηγός και µοναδικό στήριγµα µιας µεγάλης οικογένειας. Μέσα σε λίγα χρόνια µετά το θάνατο του πατέρα του όλη τους η περιουσία είχε χαθεί. Καθώς περνούσε ο καιρός, συνειδητοποιούσε όλο και περισσότερο την προ-ύπαρξή του. Συγχρόνως άρχισε να αντιλαµβάνεται ότι είχε έρθει στη γη και στη σάρκα για το σαφή σκοπό της αποκάλυψης του Ουράνιου Πατέρα του στα παιδιά του ανθρώπου. 127:0.2Κανένας έφηβος που έζησε ποτέ στο παρελθόν ή θα ζήσει στο µέλλον, στον κόσµο αυτό ή σε κάποιον άλλο κόσµο, είχε ή θα έχει να λύσει πιο σοβαρά προβλήµατα ή πιο περίπλοκες δυσκολίες να ξεµπερδέψει. Κανένας νέος της Ουράντια δεν θα υποχρεωθεί ποτέ να περάσει από πιο απαιτητικές συγκρούσεις ή πιο επίπονες καταστάσεις, από όσες υπέµενε ο ίδιος ο Ιησούς κατά τη διάρκεια εκείνων των γεµάτων εµπειριών ετών, από τα δεκαπέντε έως τα είκοσι. 127:0.3Έχοντας έτσι δοκιµάσει την πραγµατική εµπειρία του να ζεις αυτά τα εφηβικά χρόνια σ’ έναν κόσµο περιστοιχισµένο από το κακό και παραζαλισµένο από την αµαρτία, ο Υιός του Ανθρώπου απόκτησε πλήρως τη γνώση για τις εµπειρίες της ζωής όλων των νέων στον τοµέα επιρροής του Νέβαδον, και µ’ αυτόν τον τρόπο έγινε το φιλικό καταφύγιο για τους δυστυχισµένους και µπερδεµένους εφήβους όλων των εποχών και όλων των κόσµων σε όλο το τοπικό σύµπαν. 127:0.4Αργά, αλλά σταθερά και µε πραγµατική εµπειρία, αυτός ο θεϊκός Γιος κέρδισε το δικαίωµα να γίνει απόλυτος άρχοντας του δικού του σύµπαντος, ο αδιαµφισβήτητος και ανώτατος κυβερνήτης όλων των δηµιουργηµένων διανοιών σε όλα τα τοπικά σύµπαντα, το φιλικό καταφύγιο όλων των πλασµάτων όλων των εποχών και όλων των βαθµίδων των ατοµικών ικανοτήτων και εµπειριών. 1. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑΕΞΙ ΕΤΩΝ (10 Μ.Χ.)

Page 127

Provided by: www.urantia.info


127:1.1Ο

ενσαρκωµένος Γιος πέρασε τη νηπιακή ηλικία και βίωσε µια ήρεµη παιδική ηλικία. Και µετά ξεπρόβαλε από εκείνο το απαιτητικό και επίπονο µεταβατικό στάδιο µεταξύ παιδικής ηλικίας και νεαρής ανδρικής – έγινε ο έφηβος Ιησούς. 127:1.2Αυτό το έτος έφτασε στην πλήρη σωµατική του ανάπτυξη. Ήταν ένας αρρενωπός και ευχάριστος στην εµφάνιση νεαρός. Μεγαλώνοντας γινόταν εγκρατής και σοβαρός, αλλά ήταν καλός και συµπονετικός. Το βλέµµα του ήταν ευγενικό αλλά διερευνητικό. Το χαµόγελό του ήταν πάντα ευχάριστο και καθησυχαστικό. Η φωνή του ήταν µουσική αλλά επίσηµη, ο χαιρετισµός του εγκάρδιος αλλά ανεπιτήδευτος. Πάντοτε, ακόµα και στις πιο κοινές σχέσεις, ήταν προφανής η ύπαρξη ενός αγγίγµατος διπλής φύσεως, της ανθρώπινης και της θεϊκής. Πάντα επεδείκνυε αυτό το συνδυασµό, ενός συµπονετικού φίλου και ενός αυθεντικού δασκάλου. Και αυτά τα ίχνη της προσωπικότητάς του άρχισαν να γίνονται ορατά από νωρίς, ακόµα και σ’ αυτά τα χρόνια της εφηβείας. 127:1.3Αυτός ο σωµατικά δυνατός και γεροφτιαγµένος νεαρός απόκτησε επίσης και τη µέγιστη ανάπτυξη της ανθρώπινης διανοίας του, όχι όλη την εµπειρία της ανθρώπινης γνώσης αλλά την πλήρη ικανότητα για µια τέτοια διανοητική ανάπτυξη. Κατείχε ένα υγιές και συµµετρικό σώµα, έξυπνη και αναλυτική σκέψη, ευγενική και συµπονετική διάθεση, χαρακτήρα µε διακυµάνσεις κάποιου βαθµού αλλά ορµητικό και όλα αυτά είχαν οργανωθεί σε µια ισχυρή, εντυπωσιακή και ελκυστική προσωπικότητα. 127:1.4Καθώς

πέρναγε ο καιρός, γινόταν όλο και πιο δύσκολο για τη µητέρα του και τα αδέλφια του να τον κατανοήσουν. Δυσκολευόντουσαν να πιστέψουν τα λόγια του και καταλάβαιναν λάθος τις πράξεις του. Ήταν ακατάλληλοι για να εννοήσουν τη ζωή του µεγαλύτερου αδελφού τους, επειδή η µητέρα τους τους είχε κάνει να πιστέψουν ότι ήταν προορισµένος να γίνει ο ελευθερωτής του Εβραϊκού λαού. Μετά από την αποδοχή µιας τέτοιας γνωστοποίησης εκ µέρους της Μαρίας, σαν οικογενειακό µυστικό, φανταστείτε τη σύγχυσή τους όταν ο Ιησούς θα τους αρνείτο ειλικρινά όλες αυτές τις ιδέες και τις προθέσεις. 127:1.5Αυτό το χρόνο ο Σίµων πήγε πρώτη φορά σχολείο και αναγκάστηκαν να πουλήσουν άλλο ένα σπίτι. Ο Ιάκωβος ανέλαβε τώρα να διδάσκει τις τρεις αδελφές του, δυο από τις οποίες ήταν αρκετά µεγάλες για να αρχίσουν µια σοβαρή µελέτη. Μόλις η Ρουθ µεγάλωσε, την ανέλαβαν η Μύριαµ και η Μάρθα. Κανονικά τα κορίτσια των Εβραϊκών οικογενειών λάβαιναν λιγοστή εκπαίδευση, αλλά ο Ιησούς υποστήριζε (και η µητέρα του συµφωνούσε) ότι τα κορίτσια έπρεπε να πηγαίνουν σχολείο όπως και τα αγόρια και µια και το σχολείο της συναγωγής δεν τα δεχόταν, δεν έµενε τίποτε άλλο από το να δηµιουργήσουν ένα σχολείο στο σπίτι ειδικά γι αυτά. 127:1.6Όλο αυτό το χρόνο ο Ιησούς παρέµεινε περιορισµένος στον πάγκο εργασίας του ξυλουργείου. Ευτυχώς είχε πολύ δουλειά. Ήταν τόσο ανώτερης κλάσης η δική του εργασία ώστε δεν έµενε ποτέ άνεργος άσχετα µε το πόσο περιορισµένη ήταν η ζήτηση σ’ εκείνη την περιοχή. Μερικές φορές ήταν τόση η δουλειά που τον βοηθούσε και ο Ιάκωβος. 127:1.7Με το τέλος του χρόνου είχε αποφασίσει ότι , µόλις τέλειωνε µε την ανατροφή την οικογένειάς του και τους έβλεπε παντρεµένους, θα άρχιζε τη δηµόσια θητεία του σαν δάσκαλος της αλήθειας και θα αποκάλυπτε τον ουράνιο Πατέρα του στον κόσµο. Γνώριζε ότι δεν θα γινόταν ο Εβραίος Μεσσίας, και έβγαλε το συµπέρασµα ότι ήταν σχεδόν άχρηστο να συζητήσει αυτά τα θέµατα µε τη µητέρα του. Αποφάσισε να την αφήσει να επιµένει σε όποιες ιδέες θα διάλεγε, αφού όσα της είχε πει στο παρελθόν λίγο ή καθόλου δεν είχαν

Page 128

Provided by: www.urantia.info


εισακουσθεί και έφερνε στο µυαλό του τον πατέρα του ο οποίος δεν είχε κατορθώσει ποτέ να πει κάτι που θα του άλλαζε το µυαλό. Από αυτό το χρόνο και µετά µίλαγε όλο και λιγότερο µε τη µητέρα του, ή κάποιον άλλο γι αυτά τα θέµατα. Ήταν τόσο ιδιόρρυθµη η αποστολή του που κανείς στη γη δεν µπορούσε να του δώσει συµβουλή που θα αφορούσε την µελλοντική δίωξή του. 127:1.8Ήταν ένας αληθινός αν και νεαρός πατέρας για την οικογένεια, πέρναγε κάθε πιθανή ώρα µε τους νεαρότερους, και αυτοί τον αγαπούσαν πραγµατικά. Η µητέρα του στενοχωριόταν που τον έβλεπε να εργάζεται τόσο σκληρά. Θλιβόταν γιατί µέρα τη µέρα µοχθούσε στην παγίδα του πάγκου του µαραγκού κερδίζοντας τα προς το ζην της οικογένειας, αντί να βρίσκονται, όπως είχαν τόσο στοργικά σχεδιάσει, στην Ιερουσαλήµ και να µελετάει κοντά στους ραβίνους. Ενώ ήταν πολλά αυτά που η Μαρία δεν καταλάβαινε για το γιο της, τον αγαπούσε και εκτιµούσε πολύ την προθυµία µε την οποία είχε επωµιστεί τις ευθύνες του σπιτιού. 2. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΕΤΩΝ (11 Μ.Χ.) 127:2.1Εκείνη την εποχή υπήρχε µια σηµαντική κινητικότητα, ειδικά στην Ιερουσαλήµ και την Ιουδαία, υπέρ µιας εξέγερσης εναντίον της πληρωµής φόρων στη Ρώµη. Μόλις είχε δηµιουργηθεί ένα ισχυρό εθνικιστικό κόµµα, που ονοµαζόταν οι Ζηλωτές. Οι Ζηλωτές, όπως και οι Φαρισαίοι, δεν ήσαν πρόθυµοι να αναµένουν τον ερχοµό του Μεσσία. Πρότειναν να φέρουν σε κρίση τα πράγµατα δια µέσου µιας πολιτικής στάσης. 127:2.2Μια οµάδα από τους οργανωτές έφτασε στη Γαλιλαία από την Ιερουσαλήµ και είχαν καλή απήχηση στον κόσµο µέχρι που έφτασαν στη Ναζαρέτ. Όταν πήγαν να δουν τον Ιησού, τους άκουσε προσεκτικά και έκανε πολλές ερωτήσεις αλλά αρνήθηκε να ενταχθεί στο κόµµα. Αρνήθηκε εντελώς να αποκαλύψει τους λόγους της µη ένταξής του και η άρνησή του είχε σαν αποτέλεσµα να κρατήσει µακριά και πολλούς από τη νεολαία της Ναζαρέτ. 127:2.3Η Μαρία προσπάθησε πολύ να τον πείσει να ενταχθεί, αλλά δεν κατόρθωσε να τον κάνει να υποχωρήσει. Προχώρησε µάλιστα τόσο πολύ ώστε να υποθέσει πως η άρνησή του να υιοθετήσει την εθνικιστική ιδέα όπως τον διέταζε, ήταν η ανυπακοή, αθέτηση δηλαδή της υπόσχεσής, που έκανε µετά την επιστροφή τους από την Ιερουσαλήµ, ότι θα υπακούει στους γονείς του. Αλλά σαν απάντηση σ’ αυτό τον υπαινιγµό της, ο Ιησούς την χτύπησε µαλακά στον ώµο µε το χέρι και, κοιτάζοντάς τη κατάµατα, είπε: «Μητέρα µου, πώς µπόρεσες;». Και η Μαρία απέσυρε τον ισχυρισµό της. 127:2.4Ένας από τους θείους του Ιησού, (ο Σίµων, ο αδελφός της µητέρας του), είχε ήδη οργανωθεί στην οµάδα και στη συνέχεια έγινε αξιωµατούχος στον τοµέα της Γαλιλαίας. Και για αρκετά χρόνια υπήρχε µια αποξένωση µεταξύ του Ιησού και του θείου. 127:2.5Αλλά άρχισαν να υποκινούνται φασαρίες στη Ναζαρέτ. Η στάση του Ιησού σε αυτά τα θέµατα είχε σαν αποτέλεσµα να δηµιουργηθεί ένας διχασµός ανάµεσα στους νεαρούς Ιουδαίους της πόλης. Οι µισοί περίπου είχαν ενταχθεί στην εθνικιστική οργάνωση και οι άλλοι µισοί δηµιούργησαν µια αντίθετη οµάδα, πιο συντηρητικών πατριωτών, περιµένοντας να αναλάβει την αρχηγία ο Ιησούς. Εξεπλάγησαν όταν αρνήθηκε την τιµή που του προσέφεραν, επικαλούµενος σαν δικαιολογία τις βαριές ευθύνες της οικογενείας του, αλλά το δέχτηκαν. Όµως η κατάσταση έγινε ακόµα πιο µπερδεµένη όταν, τελευταία, ένας πλούσιος Εβραίος, ονόµατι Ισαάκ, ένας τοκογλύφος των εθνικών, προσφέρθηκε να

Page 129

Provided by: www.urantia.info


βοηθήσει την οικογένεια του Ιησού, εάν αυτός άφηνε τα εργαλεία του και αναλάµβανε την αρχηγία αυτών των Ναζαρηνών πατριωτών. 127:2.6Ο Ιησούς, µόλις δεκαεπτά ετών, ήρθε αντιµέτωπος µε µια από τις πιο ευαίσθητες και δύσκολες καταστάσεις της νεανικής του ζωής. Πατριωτικά ζητήµατα, ειδικά όταν εµπλέκεται σ’ αυτά η φορολογία από ξένους δυνάστες, είναι πάντοτε δύσκολο για τους πνευµατικούς αρχηγούς να συσχετισθούν µε αυτά, και διπλασιάστηκε το πρόβληµα σ’ αυτή την υπόθεση αφότου η Εβραϊκή θρησκεία ανακατεύτηκε σε όλη αυτή την ταραχή κατά της Ρώµης. 127:2.7Η θέση του Ιησού έγινε πιο δύσκολη επειδή η µητέρα του και ο θείος του, ακόµη και ο µικρότερος αδελφός του Ιάκωβος, τον πίεζαν να οργανωθεί στο εθνικιστικό κίνηµα. Όλοι οι καλύτεροι Εβραίοι της Ναζαρέτ είχαν προσχωρήσει, και εκείνοι οι νέοι που δεν είχαν προσχωρήσει ακόµα στο κίνηµα θα το έκαναν τη στιγµή που ο Ιησούς άλλαζε γνώµη. Δεν είχε παρά µόνο ένα σοφό σύµβουλο σε όλη τη Ναζαρέτ, τον παλιό του δάσκαλο τον αρχιραβίνο, που τον συµβούλεψε για την απάντηση που θα έδινε στην επιτροπή πολιτών της Ναζαρέτ, όταν αυτοί ήρθαν να τον ρωτήσουν δηµόσια. Σε όλη τη νεανική ζωή του Ιησού, αυτή ήταν η πρώτη φορά που προσέφυγε σε δηµόσια στρατηγική. Μέχρι τότε, κατέθετε πάντοτε µε ειλικρίνεια την αλήθεια για να διαφωτίσει µιαν υπόθεση, αλλά τώρα δεν µπορούσε να πει ολόκληρη την αλήθεια. Δεν µπορούσε να φανερώσει ότι ήταν πάνω από άνθρωπος, δεν µπορούσε να αποκαλύψει την ιδέα της αποστολής η οποία ανέµενε τα επιτεύγµατα ενός ώριµου άνδρα. Εκτός από αυτούς τους περιορισµούς η θρησκευτική του πίστη και η εθνική του νοµιµοφροσύνη προκαλούνταν ευθέως. Η οικογένειά του βρισκόταν σε αναταραχή, οι νεαροί φίλοι του µοιρασµένοι και όλοι οι Ιουδαίοι της περιοχής του σε αναβρασµό. Και να σκεφτεί κανείς ότι έφταιγε αυτός για όλα αυτά! Ενώ ήταν εντελώς αθώος και χωρίς πρόθεση να δηµιουργήσει κανενός είδους αναστάτωση, πόσο µάλλον µια τέτοια ταραχή. 127:2.8Κάτι έπρεπε να γίνει. Έπρεπε να εκφράσει τη θέση του, και αυτό έκανε µε θάρρος και διπλωµατικότητα προς ικανοποίηση πολλών, αλλά όχι όλων. Επέµενε στους όρους της πρώτης αιτιολογίας του, υποστηρίζοντας ότι πρώτη υποχρέωσή του ήταν η οικογένειά του, ότι µια χήρα µάνα και οκτώ αδέλφια χρειαζόντουσαν κάτι περισσότερο από ότι µπορούσε να αγοράσει µόνο το χρήµα – τις φυσικές ανάγκες της ζωής – ότι είχε επιφορτισθεί την πατρική προσοχή και καθοδήγηση, και ότι δεν µπορούσε να αποδεσµευτεί µε καθαρή τη συνείδηση από την υποχρέωση που ένα φρικτό ατύχηµα είχε βάλει πάνω του. Υπέβαλε τις ευχαριστίες του στη µητέρα του και τον µεγαλύτερο από τα αδέλφια του που φάνηκαν πρόθυµοι να τον απαλλάξουν αλλά επανέλαβε ότι η πίστη σ’ ένα νεκρό πατέρα του απαγόρευε να εγκαταλείψει την οικογένεια, όσα χρήµατα και αν ερχόντουσαν για την υλική συντήρησή τους, κάνοντας την αξέχαστη ανακοίνωση ότι «το χρήµα δεν µπορεί να αγαπήσει». Στην πορεία αυτής της οµιλίας ο Ιησούς έκανε αρκετές καλυµµένες αναφορές στην «αποστολή της ζωής του» αλλά εξήγησε ότι , ανεξάρτητα από το αν ή δεν συµφωνούσε µε τη στρατιωτική ιδέα, αυτό, µαζί και µε οτιδήποτε άλλο στη ζωή του, είχε εγκαταλειφθεί για να είναι σε θέση να εκπληρώσει πιστά την υποχρέωσή του στην οικογένειά του. Καθένας στη Ναζαρέτ ήξερε καλά ότι ήταν ένας καλός πατέρας για την οικογένειά του και αυτό ήταν ένα θέµα τόσο κοντά στην καρδιά κάθε ευγενούς Ιουδαίου, ώστε η έκκληση του Ιησού βρήκε πρόσφορη απάντηση στις καρδιές πολλών ακροατών του και µερικοί µάλιστα από εκείνους που δεν ήταν τόσο πρόθυµοι, αφοπλίστηκαν από ένα λόγο που έβγαλε ο

Page 130

Provided by: www.urantia.info


Ιάκωβος, που αν και δεν ήταν στο πρόγραµµα, εκφωνήθηκε τότε. Εκείνη την ίδια µέρα ο αρχιραβίνος είχε εκπαιδεύσει τον Ιάκωβο σ’ αυτό το λόγο, αλλά αυτό ήταν το µυστικό τους. 127:2.9Ο Ιάκωβος είχε αναφέρει ότι ήταν σίγουρος πως ο Ιησούς θα βοηθούσε να ελευθερωθεί ο λαός του εάν αυτός (ο Ιάκωβος) µεγάλωνε αρκετά ώστε να αναλάβει την ευθύνη της οικογένειας και ότι, εάν συναινούσαν και επέτρεπαν να παραµείνει ο Ιησούς «µαζί µας, να είναι ο πατέρας και δάσκαλός µας, τότε δεν θα έχετε µόνο έναν αρχηγό από την οικογένεια του Ιωσήφ, αλλά θα έχετε πέντε πιστούς εθνικιστές, γιατί δεν είµαστε πέντε αγόρια που µεγαλώνουν υπό την καθοδήγηση του αδελφού/πατέρα µας και θα προσφερθούν να υπηρετήσουν το έθνος µας;». Και πράττοντας αυτό, το παιδάκι, έφερε ένα ευτυχισµένο τέλος σε µια πολύ τεταµένη και απειλητική κατάσταση. 127:2.10Η κρίση προς το παρόν είχε αποφευχθεί αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ αυτό το συµβάν στη Ναζαρέτ. Η αναταραχή συνεχιζόταν. Ο Ιησούς δεν ξανάγινε ποτέ αποδεκτός από όλο τον κόσµο. Το συναίσθηµα του διχασµού δεν ξεπεράστηκε ποτέ τελείως. Και αυτό, προσαυξηµένο από άλλες επόµενες καταστάσεις ήταν ένας από τους κύριους λόγους που τους ανάγκασε να µετακοµίσουν στην Καπερναούµ τα επόµενα χρόνια. Από δω και στο εξής η Ναζαρέτ διατήρησε το διασπαστικό συναίσθηµα σχετικά µε το Γιο του Ανθρώπου. 127:2.11Ο Ιάκωβος αυτό το χρόνο τελείωσε το σχολείο και άρχισε να εργάζεται όλη τη µέρα στο ξυλουργείο. Έγινε ένας επιτήδειος εργάτης µε τα εργαλεία και αναλάµβαναν την κατασκευή υνιών και αρότρων ενώ ο Ιησούς άρχισε να φτιάχνει υλικά αποπεράτωσης σπιτιών και εξειδικευµένα έπιπλα. 127:2.12Αυτό το χρόνο ο Ιησούς προόδευσε πολύ στην οργάνωση της σκέψης του. Σταδιακά συνένωσε τις δυο φύσεις του, την ανθρώπινη και τη θεϊκή και τελειοποίησε την οργάνωση της διανοίας του δια των δικών του αποφάσεων και µε µόνη τη βοήθεια του ενσωµατωµένου Ελεγκτή, τον ίδιο Ελεγκτή που διαθέτουν στη διάνοιά τους όλοι οι κοινοί θνητοί στους µετά την ενσάρκωση του Υιού κόσµους. Μέχρι τώρα τίποτε υπερφυσικό δεν είχε συµβεί στην πορεία αυτού του νεαρού άνδρα εκτός από την επίσκεψη ενός αγγελιαφόρου, σταλµένου από τον µεγαλύτερο αδελφό του Εµµανουήλ, που του εµφανίστηκε εκείνη τη νύχτα στην Ιερουσαλήµ. 3. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΕΤΩΝ (12 Μ.Χ.) 127:3.1Στην πορεία αυτού του χρόνου όλη η οικογενειακή περιουσία, εκτός από το σπίτι και τον κήπο είχε χαθεί. Το τελευταίο µέρος από την περιουσία στην Καπερναούµ (εκτός από ένα µερίδιο σε κάποια άλλη), ήδη υποθηκευµένη, πουλήθηκε. Με τα έσοδα πλήρωσαν φόρους, αγόρασαν καινούργια εργαλεία για τον Ιάκωβο και πλήρωσαν ένα λογαριασµό του παλιού οικογενειακού µαγαζιού τους που πούλαγε εφόδια και έκανε επισκευές, κοντά στο στέκι του καραβανιού, το οποίο ο Ιησούς τώρα πρότεινε να αγοράσει ξανά αφού ο Ιάκωβος ήταν αρκετά µεγάλος για να εργάζεται στο µαγαζί του σπιτιού και να βοηθάει και τη Μαρία στο σπίτι. Με την οικονοµική πίεση προς το παρόν χαλαρωµένη µε αυτό τον τρόπο, ο Ιησούς αποφάσισε να πάρει τον Ιάκωβο στο Εβραϊκό Πάσχα. Πήγαν στην Ιερουσαλήµ µια µέρα πολύ πρωί, για να είναι µόνοι στο δρόµο προς τη Σαµάρια. Περπατούσαν και ο Ιησούς διηγιόταν στον Ιάκωβο για τα ιστορικά µέρη που συναντούσαν καθ’ οδόν, όπως ο πατέρας του τον είχε διδάξει σ’ ένα παρόµοιο ταξίδι πέντε χρόνια πρωτύτερα. 127:3.2Περνώντας από τη Σαµάρια, είδαν πολλά παράξενα τοπία. Στο ταξίδι αυτό συζήτησαν για τα πολλά προβλήµατά τους, προσωπικά, οικογενειακά και εθνικά. Ο Ιάκωβος ήταν πολύ θρησκευόµενο παιδί και µια και δεν συµφωνούσε απόλυτα µε τη µητέρα του όσον

Page 131

Provided by: www.urantia.info


αφορούσε τα λίγα που γνώριζε για τα σχέδια της ζωής του Ιησού, περίµενε µε ανυποµονησία τον καιρό που θα ήταν ικανός να αναλάβει τις ευθύνες της οικογένειας ώστε να µπορέσει ο Ιησούς να ξεκινήσει την αποστολή του. Εξετίµησε πολύ που ο Ιησούς τον πήρε στη γιορτή του Πάσχα και που συζήτησαν για το µέλλον πιο διεξοδικά από κάθε άλλη φορά. 127:3.3Ο Ιησούς ήταν πολύ σκεπτικός καθώς πέρναγαν µέσα από τη Σαµάρια, ιδιαιτέρως δε στη Βαιθήλ και όταν ήπιαν νερό από το πηγάδι του Ιακώβ. Αυτός και ο αδελφός του συζήτησαν τις παραδόσεις για τον Αβραάµ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. Προσπαθούσε να προετοιµάσει τον Ιάκωβο γι αυτό που επρόκειτο να δει στην Ιερουσαλήµ, επιχειρώντας µε αυτόν τον τρόπο να ελαττώσει το ξάφνιασµα που αυτός είχε αισθανθεί κατά την πρώτη του επίσκεψη στο ναό. Αλλά ο Ιάκωβος δεν ήταν τόσο ευαίσθητος σε µερικά από αυτά τα θεάµατα. Σχολίασε την απροθυµία και το σκληρό τρόπο µε τον οποίο κάποιοι ιερείς ασκούσαν τα καθήκοντά τους, αλλά συνολικά ευχαριστήθηκαν πολύ την διαµονή τους στην Ιερουσαλήµ. 127:3.4Ο Ιησούς πήρε τον Ιάκωβο στη Βηθανία για το πασχαλινό δείπνο. Ο Σίµων είχε ήδη πεθάνει και αναπαυόταν µε τους πατέρες του και ο Ιησούς είχε τοποθετηθεί υπεύθυνος του σπιτιού αυτής της πασχαλινής οικογένειας, φέρνοντας το πασχαλινό αρνί από το ναό. 127:3.5Μετά το δείπνο η Μαρία κάθισε να µιλήσει λίγο µε τον Ιάκωβο, ενώ η Μάρθα, ο Λάζαρος και ο Ιησούς είχαν µια συζήτηση που τράβηξε µακριά µέσα στη νύχτα. Την άλλη µέρα παρακολούθησαν τις ιεροτελεστίες στο ναό και ο Ιάκωβος έγινε δεκτός από την Εβραϊκή κοινωνία. Εκείνο το πρωί καθώς σταµάτησαν στο φρύδι του όρους των Ελαιών για να απολαύσουν τη θέα του ναού, ενόσω ο Ιάκωβος αναφωνούσε µε θαυµασµό, ο Ιησούς παρατηρούσε την Ιερουσαλήµ σιωπηλός. Ο Ιάκωβος δεν µπορούσε να εξηγήσει τη συµπεριφορά του αδελφού του. Την νύχτα επέστρεψαν στη Βηθανία και θα αναχωρούσαν για το σπίτι την άλλη µέρα, αλλά ο Ιάκωβος επέµενε να πάνε πάλι στο ναό, εξηγώντας ότι ήθελε να ακούσει τους διδασκάλους. Αν και αυτό ήταν αλήθεια, βαθιά µέσα του ήθελε να ακούσει τον Ιησού να παίρνει µέρος σε αυτές τις συζητήσεις, όπως είχε ακούσει από τη µητέρα του. Στη συνέχεια πήγαν στο ναό και άκουσαν τις οµιλίες αλλά ο Ιησούς δεν έκανε καµία ερώτηση. Φαινόντουσαν όλα τόσο ανόητα και ασήµαντα στο αφυπνισµένο µυαλό του ανθρώπου του Θεού – τους λυπόταν µόνο. Ο Ιάκωβος απογοητεύτηκε που ο Ιησούς δεν είπε τίποτα. Στις ερωτήσεις του ο Ιησούς απάντησε µόνο: «Η ώρα µου δεν ήρθε ακόµα». 127:3.6Την επόµενη µέρα ταξίδεψαν για το σπίτι µέσω Ιεριχούς και της κοιλάδας του Ιορδάνη και ο Ιησούς αφηγήθηκε πολλά πράγµατα µε αυτή την ευκαιρία, συµπεριλαµβανοµένου του προηγούµενου ταξιδιού του στον ίδιο δρόµο όταν ήταν δεκατριών ετών. 127:3.7Όταν επέστρεψαν στη Ναζαρέτ, ο Ιησούς άρχισε να δουλεύει στο παλιό µαγαζί της οικογένειας που έκανε επισκευές και ήταν πολύ χαρούµενος που µπορούσε να συναντάει τόσους ανθρώπους κάθε µέρα από όλα τα µέρη της χώρας και της γύρω περιοχής. Ο Ιησούς αγαπούσε αληθινά τους ανθρώπους – τους απλούς ανθρώπους. Κάθε µήνα έπαιρνε τις πληρωµές του από το µαγαζί και µε τη βοήθεια του Ιακώβου συνέχισε να εφοδιάζει την οικογένεια. 127:3.8Αρκετές φορές το χρόνο, όταν δεν ήσαν παρόντες επισκέπτες για να εξυπηρετηθούν, ο Ιησούς συνέχιζε να διαβάζει στη συναγωγή τα χειρόγραφα κατά το Σάββατο και πολλές φορές έκανε σχόλια πάνω στο µάθηµα, αλλά συνήθως διάλεγε τα εδάφια έτσι ώστε τα σχόλια ήταν περιττά. Ήταν επιδέξιος στο να καθορίζει την σειρά στο διάβασµα των

Page 132

Provided by: www.urantia.info


ποικίλων εδαφίων τόσο ώστε το ένα να αποτελεί επεξήγηση στο άλλο. Ποτέ δεν παρέλειψε, καιρού επιτρέποντος, να βγάλει έξω τα αδέλφια του τα απογεύµατα του Σαββάτου για να κάνουν τη βόλτα τους στη φύση. 127:3.9Αυτή την εποχή περίπου ο αρχιραβίνος εγκαινίασε µια λέσχη νεαρών ανδρών για φιλοσοφικές συζητήσεις οι οποίοι συναντιόντουσαν στα σπίτια των διαφόρων µελών και συχνά στο δικό του σπίτι και ο Ιησούς έγινε ένα διακεκριµένο µέλος της οµάδας αυτής. Με αυτό τον τρόπο µπόρεσε να ξανακερδίσει ένα µέρος από το τοπικό κύρος που είχε χάσει την εποχή των πρόσφατων εθνικιστικών αµφισβητήσεων. 127:3.10Η κοινωνική ζωή του, ενώ ήταν περιορισµένη δεν ήταν τελείως παραµεληµένη. Είχε πολλούς ένθερµους φίλους και σταθερούς θαυµαστές ανάµεσα και στους νεαρούς άνδρες και στις νεαρές γυναίκες της Ναζαρέτ. 127:3.11Το Σεπτέµβριο, η Ελισάβετ και ο Ιωάννης ήρθαν για επίσκεψη στην οικογένεια της Ναζαρέτ. Ο Ιωάννης έχοντας χάσει τον πατέρα του, σκόπευε να επιστρέψει στους λόφους της Ιουδαίας και να ασχοληθεί µε την καλλιέργεια και την ανατροφή προβάτων εκτός και αν ο Ιησούς του πρότεινε να παραµείνει στη Ναζαρέτ και να απασχοληθεί µε την ξυλουργική ή κάποια άλλη εργασία. Δεν ήξεραν ότι η οικογένεια ήταν σχεδόν άπορη. Όσο περισσότερο η Μαρία και η Ελισάβετ κουβέντιαζαν για τους γιους τους τόσο πιο πολύ πείθονταν ότι θα ήταν καλό και για τους δυο νέους να εργαστούν µαζί και να ανακαλύψουν περισσότερα ο ένας για τον άλλο. 127:3.12Ο Ιησούς και ο Ιωάννης κουβέντιασαν πολύ µαζί, και συζήτησαν για µερικά πολύ ενδόµυχα και προσωπικά θέµατα. Όταν η επίσκεψη τελείωσε, είχαν αποφασίσει να µη ξαναβρεθούν παρά όταν θα συναντιόντουσαν στη δηµόσια θητεία τους αφού πρώτα «ο ουράνιος πατέρας τους καλούσε» να εργαστούν. Ο Ιωάννης είχε εντυπωσιασθεί σε µεγάλο βαθµό από ό,τι είδε στη Ναζαρέτ, ότι θα γύριζε σπίτι και θα δούλευε για τη στήριξη της µητέρας του. Είχε πειστεί ότι ήταν µέρος της αποστολής ζωής του Ιησού, αλλά διαπίστωνε ότι ο Ιησούς θα απασχολείτο για πολλά χρόνια µε την ανατροφή της οικογενείας του, έτσι ήταν πιο ικανοποιηµένος να γυρίσει σπίτι του και να ασχοληθεί µε τη φροντίδα του µικρού κτήµατός τους και να εξυπηρετεί τις ανάγκες της µητέρας του. Και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ ο Ιωάννης και ο Ιησούς µέχρι την ηµέρα στον Ιορδάνη όταν ο Γιος του Ανθρώπου παρουσιάστηκε για να βαπτισθεί. 127:3.13Το απόγευµα του Σαββάτου της 3ης Δεκεµβρίου αυτού του χρόνου, ο θάνατος χτύπησε για δεύτερη φορά αυτή την οικογένεια της Ναζαρέτ. Ο µικρός Αµώς, το µωρό αδελφάκι τους, πέθανε µετά από αρρώστια µιας εβδοµάδας µε υψηλό πυρετό. Περνώντας τον καιρό της θλίψης µε τον πρωτότοκο γιο και µόνο της στήριγµα, η Μαρία επιτέλους και µε πλήρη συναίσθηση αναγνώρισε τον Ιησού σαν την πραγµατική κεφαλή της οικογένειας, και ήταν µια αληθινά αντάξια κεφαλή. 127:3.14Επί τέσσερα χρόνια το βιοτικό τους επίπεδο συνεχώς µειωνόταν. Χρόνο µε το χρόνο αισθανόντουσαν το σφίξιµο της αυξανόµενης φτώχιας. Στο τέλος του χρόνου αυτού αντιµετώπισαν µια από τις πιο δύσκολες εµπειρίες όλων των επίπονων προσπαθειών τους. Ο Ιάκωβος δεν είχε αρχίσει ακόµα να κερδίζει πολλά και τα έξοδα µιας κηδείας σαν κατακλείδα όλων, τους κλόνισε. Αλλά ο Ιησούς θα έλεγε στην ανήσυχη και πενθούσα µητέρα του: «Μητέρα Μαρία, η θλίψη δεν θα µας βοηθήσει. Όλοι κάνουµε το καλύτερο και το χαµόγελο της µητέρας ίσως, µπορέσει να µας εµπνεύσει να κάνουµε ακόµη καλύτερα. Μέρα τη µέρα γινόµαστε πιο δυνατοί γι αυτά τα καθήκοντα µε την ελπίδα ότι έρχονται

Page 133

Provided by: www.urantia.info


καλύτερες µέρες µπροστά». Η ρωµαλέα και πρακτική αισιοδοξία του ήταν πράγµατι µεταδοτική, όλα τα παιδιά ζούσαν σε µια ατµόσφαιρα προσδοκίας καλύτερων ηµερών και καλύτερων πραγµάτων. Και αυτό το ελπιδοφόρο κουράγιο του συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη ισχυρών και καλών χαρακτήρων, παρά την αποκαρδιωτική φτώχια τους. 127:3.15Ο Ιησούς διέθετε την ικανότητα να κινητοποιεί αποτελεσµατικά όλες τις δυνάµεις του µυαλού, της ψυχής και του σώµατος για το άµεσο καθήκον. Μπορούσε να συγκεντρώσει τη βαθύτερη σκέψη του στο πρόβληµα που επιθυµούσε να λύσει και αυτό, σε συνδυασµό µε την ακούραστη υποµονή του, τον καθιστούσε ικανό να υποµένει µε γαλήνη τις δοκιµασίες µιας δύσκολης θνητής ύπαρξης – να ζει «σαν να έβλεπε Αυτόν που είναι αόρατος». 4. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΕΚΑΕΝΝΙΑ ΕΤΩΝ (13 Μ.Χ.) 127:4.1Αυτό τον καιρό ο Ιησούς και η Μαρία τα πήγαιναν πολύ καλύτερα. Τον θεωρούσε λιγότερο σαν παιδί. Είχε γίνει γι αυτήν περισσότερο ένας πατέρας για τα παιδιά της. Κάθε ηµέρα της ζωής τους έβριθε από πρακτικές και άµεσες δυσκολίες. Λιγότερο συχνά µίλαγαν για την εργασία της ζωής του, γιατί καθώς περνούσε ο καιρός, όλες οι σκέψεις τους ήταν από κοινού αφιερωµένες στην φροντίδα και την αγωγή της οικογενείας τους που αποτελείτο από τέσσερα αγόρια και τρία κορίτσια. 127:4.2Στο ξεκίνηµα αυτού του χρόνου ο Ιησούς είχε πείσει τελείως τη µητέρα του να αποδεχτεί τη µέθοδο που χρησιµοποιούσε για την ανατροφή των παιδιών – τη θετική εντολή να κάνεις καλό στη θέση της παλιάς Ιουδαϊκής µεθόδου, που απαγόρευε να κάνεις κακό. Στο σπίτι του και σε όλη την περίοδο της δηµόσιας διδασκαλίας του ο Ιησούς χρησιµοποιούσε απαράβατα τη θετική µορφή της προτροπής. Παντού και πάντα κήρυττε: «Κάνε αυτό – οφείλεις να κάνεις εκείνο». Ποτέ δεν χρησιµοποίησε τον αρνητικό τύπο διδασκαλίας που προερχόταν από τις παλιές απαγορεύσεις. Απέφευγε να δίνει έµφαση στο κακό απαγορεύοντάς το, ενώ εξύψωνε το καλό απαιτώντας την εκτέλεσή του. Η ώρα της προσευχής σ’ αυτό το σπιτικό ήταν ευκαιρία για συζήτηση πάνω στα πάντα τα σχετικά µε την ευτυχία της οικογένειας. 127:4.3Ο Ιησούς ξεκίνησε να εφαρµόζει συνετή πειθαρχία στα αδέλφια του που ήταν σε τόσο µικρή ηλικία ώστε χρειαζόταν λίγη η καθόλου τιµωρία για να εξασφαλιστεί η πρόθυµη και ολόψυχη υπακοή τους. Η µόνη εξαίρεση ήταν ο Ιούδας, επί του οποίου ο Ιησούς, σε ετερόκλητες περιστάσεις αναγκάστηκε να επιβάλει τιµωρίες επειδή παραβίαζε τους κανόνες του σπιτιού. Σε τρεις περιστάσεις, όταν κρίθηκε σκόπιµο να τιµωρήσει τον Ιούδα για προµελετηµένες παραβάσεις των οικογενειακών κανόνων συµπεριφοράς, που οµολόγησε µόνος του, η τιµωρία του ορίστηκε µε οµόφωνη απόφαση των µεγαλύτερων παιδιών και έγινε δεκτή από τον ίδιο τον Ιούδα πριν του επιβληθεί. 127:4.4Ενώ ο Ιησούς ήταν πολύ µεθοδικός και συστηµατικός σε ότι έκανε, υπήρχε επίσης σε όλες τις διοικητικές αποφάσεις του µια αναζωογονητική ελαστικότητα στην ερµηνεία και µια ιδιαιτερότητα στην εφαρµογή που εντυπωσίαζε βαθιά όλα τα παιδιά, µε το πνεύµα της δικαιοσύνης που ενεργούσε ο αδελφός-πατέρας τους. Δεν επέβαλε ποτέ αυθαίρετα την πειθαρχία στ’ αδέλφια του και τέτοιου είδους οµοιόµορφη δικαιοσύνη και προσωπική υπόληψη έκαναν τον Ιησού πολύ αγαπητό σε όλη την οικογένεια. 127:4.5Ο Ιάκωβος και ο Σίµων µεγάλωναν προσπαθώντας να ακολουθήσουν το σχέδιο του Ιησού να ειρηνεύουν τους φιλοπόλεµους και µερικές φορές οργισµένους συντρόφους τους στο παιχνίδι µε την πειθώ και την παθητική αντίσταση και σχεδόν το κατάφερναν. Αλλά ο Ιωσήφ και ο Ιούδας, ενώ συµφωνούσαν µε αυτά τα διδάγµατα όταν ήσαν στο σπίτι,

Page 134

Provided by: www.urantia.info


βιάζονταν να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους όταν τους πρόσβαλαν οι σύντροφοί τους. Ειδικά ο Ιούδας ήταν ένοχος γιατί παρέβαινε το πνεύµα αυτών των διδασκαλιών. Αλλά η παθητική αντίσταση δεν αποτελούσε κανόνα της οικογένειας. Καµία τιµωρία δεν επιβαλλόταν για την παράβαση προσωπικών διδασκαλιών. 127:4.6Γενικά, όλα τα παιδιά, ειδικά τα κορίτσια συµβουλευόντουσαν τον Ιησού για τα προβλήµατα της παιδικής ηλικίας τους και τον εµπιστευόντουσαν ακριβώς όπως θα έκαναν µε ένα στοργικό πατέρα. 127:4.7Ο Ιάκωβος µεγάλωνε για να γίνει ένας ισορροπηµένος και ήρεµος νέος, αλλά δεν είχε την ίδια κλίση προς τα πνευµατικά όπως ο Ιησούς. Ήταν πολύ καλύτερος µαθητής από τον Ιωσήφ, ο οποίος ενώ ήταν καλός µάστορας, είχε ακόµη λιγότερη θρησκευτική κλίση. Ο Ιωσήφ προόδευε αργά και όχι στο ίδιο πνευµατικό επίπεδο µε τα άλλα παιδιά. Ο Σίµων ήταν καλοπροαίρετο αγόρι αλλά πολύ ονειροπόλο. Αργούσε να προσαρµοσθεί στη ζωή και ήταν η αιτία σηµαντικής ανησυχίας για τον Ιησού και τη Μαρία. Αλλά ήταν πάντα ένα ευγενικό και καλοπροαίρετο παιδί. Ο Ιούδας ήταν υποκινητής. Είχε µεγάλα ιδανικά αλλά ήταν ασταθής χαρακτήρας. Είχε πάρει την αποφασιστικότητα της µητέρας του και την επιθετικότητα αλλά του έλειπε πολύ η δική της αίσθηση συµµετρίας και σύνεσης. 127:4.8Η Μύριαµ ήταν ισορροπηµένη και καλόπιστη κόρη και εκτιµούσε έντονα τα ανώτερα πράγµατα και τα πνευµατικά. Η Μάρθα ήταν αργή στη σκέψη και πράξη αλλά αξιόπιστο και ικανό παιδί. Το µωρό η Ρουθ ήταν η ηλιαχτίδα του σπιτιού, αν και επιπόλαιη στα λόγια είχε ειλικρινή καρδιά. Λάτρευε κυριολεκτικά το µεγάλο αδελφό και πατέρα της. Αλλά δεν την κακοµάθαιναν. Ήταν όµορφο παιδί αλλά όχι τόσο ευχάριστο στην όψη όπως η Μύριαµ, που ήταν η ωραία της οικογένειας, αν όχι της πόλης. 127:4.9Καθώς πέρναγε ο καιρός, ο Ιησούς έκανε πολλά για να φιλελευθεροποιήσει και τροποποιήσει τη διδασκαλία και τις πρακτικές της οικογένειας που συνδέονταν µε την τήρηση του Σαββάτου και πολλών άλλων θρησκευτικών ρυθµίσεων, και σε όλες αυτές τις αλλαγές η Μαρία έδινε την συγκατάθεσή της από καρδιάς. Αυτή την εποχή ο Ιησούς είχε γίνει ο αδιαµφισβήτητος άρχοντας του σπιτιού. 127:4.10Αυτό το χρόνο ο Ιούδας άρχισε το σχολείο και ήταν απαραίτητο να πουλήσει ο Ιησούς την άρπα του για να καλύψει αυτά τα έξοδα. Έτσι έχασε και την τελευταία του ψυχαγωγική ευχαρίστηση. Αγαπούσε πολύ να παίζει άρπα όταν ένιωθε το µυαλό του κουρασµένο και εξαντληµένο το σώµα του, αλλά παρηγορήθηκε µε τη σκέψη ότι τουλάχιστον η άρπα ήταν ασφαλής από την κατάσχεσή της από τον φοροεισπράκτορα. 5. Η ΡΕΒΕΚΚΑ Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΕΖΡΑ 127:5.1Αν και ο Ιησούς ήταν φτωχός, η κοινωνική θέση του στη Ναζαρέτ δεν είχε καθόλου επηρεαστεί. Ήταν από τους σπουδαιότερους νέους άνδρες της πόλης και έχαιρε µεγάλης εκτίµησης από τις περισσότερες νεαρές γυναίκες. Αφού λοιπόν ο Ιησούς ήταν τόσο θαυµαστό παράδειγµα ρωµαλέου και διανοούµενου άνδρα, δεδοµένης της φήµης του σαν πνευµατικού ηγέτη, δεν ήταν περίεργο που η Ρεβέκκα, η µεγαλύτερη κόρη του Έζρα, ενός πλούσιου χονδρεµπόρου της Ναζαρέτ, ανακάλυψε ότι σιγά σιγά ερωτευόταν το γιο του Ιωσήφ. Εµπιστεύθηκε πρώτα την συµπάθειά της στη Μύριαµ, την αδελφή του Ιησού και η Μύριαµ µε τη σειρά της µίλησε για όλα αυτά στη µητέρα της. Η Μαρία ξεσηκώθηκε έντονα. Μήπως θα έχανε το γιο της, τώρα που είχε γίνει η απαραίτητη κεφαλή της οικογένειας; Δεν θα σταµατούσαν ποτέ τα βάσανα; Τι άλλο θα συνέβαινε στη συνέχεια; Και µετά σταµάτησε για να µελετήσει τι επιπτώσεις θα είχε ένας γάµος πάνω στη µελλοντική

Page 135

Provided by: www.urantia.info


σταδιοδροµία του Ιησού. Και όχι συχνά αλλά τουλάχιστον κάποιες φορές, ανακαλούσε στη µνήµη της το γεγονός ότι ο Ιησούς ήταν «το παιδί της επαγγελίας». Αφού αυτή και η Μύριαµ συζήτησαν γι αυτό το θέµα, αποφάσισαν να κάνουν µια προσπάθεια και να το σταµατήσουν πριν το µάθει ο Ιησούς, πηγαίνοντας κατ’ ευθείαν στη Ρεβέκκα, ξεδιπλώνοντας όλη την ιστορία µπροστά της και λέγοντάς της ειλικρινά για το πιστεύω τους, ότι ο Ιησούς ήταν ένας γιος του πεπρωµένου, ότι θα γινόταν ένας µεγάλος θρησκευτικός δάσκαλος, ίσως ο Μεσσίας. 127:5.2Η Ρεβέκκα άκουγε προσεκτικά. Έτρεµε από συγκίνηση κατά την εξιστόρηση και περισσότερο από ποτέ αποφάσισε να ενώσει την τύχη της µε αυτόν τον άνδρα της επιλογής της και να µοιραστεί την σταδιοδροµία της αρχηγίας. Συζήτησε µε τον εαυτό της και συµφώνησε ότι ένας τέτοιος άνδρας χρειάζεται µια πιστή και ικανή γυναίκα. Ερµήνευσε τις προσπάθειες της Μαρίας να τη µεταπείσει σαν µια φυσιολογική αντίδραση µπροστά στο φόβο να χάσει την κεφαλή και µόνο στήριγµα της οικογένείας της. Γνωρίζοντας όµως ότι ο πατέρας της ενέκρινε την προτίµησή της για το γιο του µαραγκού, σωστά υπέθεσε ότι αυτός θα παρείχε µε ευχαρίστηση στην οικογένεια το αναγκαίο εισόδηµα για να τους αποζηµιώσει για την απώλεια των εσόδων από τον Ιησού. Όταν ο πατέρας της συµφώνησε µε αυτό το σχέδιο, η Ρεβέκκα είχε περαιτέρω συνοµιλίες µε τη Μαρία και τη Μύριαµ, και όταν απέτυχε να κερδίσει την υποστήριξή τους, τόλµησε και πήγε κατ’ ευθείαν στον Ιησού. Το έκανε αυτό µε τη συνεργασία του πατέρα της, ο οποίος προσκάλεσε τον Ιησού στο σπίτι τους για να γιορτάσουν τα δέκατα έβδοµα γενέθλια της Ρεβέκκας. 127:5.3Ο Ιησούς άκουσε προσεκτικά και ευµενώς την εξιστόρηση αυτών των πραγµάτων, πρώτα από τον πατέρα και µετά από την ίδια τη Ρεβέκκα. Απάντησε ευγενικά ότι κανένα χρηµατικό ποσό δεν θα µπορούσε να αναπληρώσει τη θέση της δικής του προσωπικής υποχρέωσης να αναθρέψει την οικογένεια του πατέρα του, να «εκπληρώσει την πιο ιερή από όλες τις ανθρώπινες αξίες – την πίστη στη δική σου σάρκα και αίµα». Ο πατέρας της Ρεβέκκας συγκινήθηκε βαθιά από τα λεγόµενα του Ιησού για την αφοσίωση στην οικογένειά του και αποσύρθηκε από την σύσκεψη. Η µόνη δήλωση που έκανε στη Μαρία , τη γυναίκα του, ήταν: «Δεν µπορούµε να τον κάνουµε γιο µας, είναι πολύ καλός για µας». 127:5.4Μετά άρχισε η γεµάτη συµβάντα συζήτηση µε τη Ρεβέκκα. Μέχρι τώρα στη ζωή του ο Ιησούς δεν ξεχώριζε τις σχέσεις του µε τα αγόρια και τα κορίτσια, τους νέους άνδρες και τις νέες γυναίκες. Η σκέψη του ήταν εντελώς και συνεχώς απασχοληµένη µε τα πιεστικά προβλήµατα των πρακτικών γήινων υποθέσεων και την ενδιαφέρουσα προσήλωσή του στην γεµάτη γεγονότα σταδιοδροµία του «για την υπόθεση του Πατέρα του», ώστε δεν είχε σκεφτεί στα σοβαρά την ολοκλήρωση της προσωπικής αγάπης µέσα στον ανθρώπινο γάµο. Αλλά τώρα αντιµετώπιζε ένα ακόµη πρόβληµα από εκείνα που κάθε φυσιολογικός άνθρωπος πρέπει να αντιµετωπίσει και να αποφασίσει. Πράγµατι «δοκιµαζόταν σε όλα τα ζητήµατα όπως και εσείς». 127:5.5Αφού την άκουσε προσεκτικά, ευχαρίστησε ειλικρινά τη Ρεβέκκα για το θαυµασµό που εξέφρασε προσθέτοντας: «Αυτό θα µε χαροποιεί και θα µε παρηγορεί όλες τις µέρες της ζωής µου». Εξήγησε ότι δεν ήταν ελεύθερος να προχωρήσει σε άλλες σχέσεις, µε καµία γυναίκα, πλην εκείνων της αδελφικής φροντίδας και της καθαρής φιλίας. Έκανε γνωστό ότι η πρώτη και υπέρτατη υποχρέωσή του ήταν η ανατροφή της οικογένειας του πατέρα του, ότι δεν µπορούσε να σκεφθεί για γάµο µέχρι την ολοκλήρωσή της και µετά πρόσθεσε: «αν είµαι ένας γιος της µοίρας, δεν πρέπει να αναλάβω υποχρεώσεις ισόβιας διάρκειας µέχρις ότου γίνει φανερή η ώρα του πεπρωµένου µου».

Page 136

Provided by: www.urantia.info


127:5.6Της

Ρεβέκκας ράγισε η καρδιά. Αρνήθηκε κάθε παρηγοριά και ζήτησε επίµονα από τον πατέρα της να εγκαταλείψουν την Ναζαρέτ µέχρις ότου αυτός συγκατένευσε και µετακόµισαν στη Σεφφώρα. Τα επόµενα χρόνια, στους πολλούς άνδρες που ζήτησαν το χέρι της για γάµο, η Ρεβέκκα είχε µιαν απάντηση. Θα ζούσε µόνο για ένα σκοπό – να περιµένει την ώρα όταν αυτός ο, κατ’ αυτήν, µεγαλύτερος άνδρας που έζησε ποτέ θα άρχιζε τη σταδιοδροµία του σαν δάσκαλος της ζωντανής αλήθειας. Και τον ακολούθησε αφοσιωµένα καθ’ όλα τα γεµάτα γεγονότα χρόνια της δηµόσιας θητείας του, όντας παρούσα (απαρατήρητη από τον Ιησού) εκείνη την ηµέρα όταν θριαµβευτικά έµπαινε στην Ιερουσαλήµ καβάλα στο γάιδαρο και στάθηκε «ανάµεσα στις άλλες γυναίκες» στο πλευρό της Μαρίας εκείνο το µοιραίο και τραγικό απόγευµα όταν ο Γιος του Ανθρώπου κρεµάστηκε στο σταυρό, γι αυτήν αλλά επίσης και για αµέτρητους κόσµους στα ύψη, «ο µοναδικός καθ’ ολοκληρίαν αγαπητός και ο ύψιστος ανάµεσα σε δέκα χιλιάδες». 6. ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΙΚΟΣΙ ΕΤΩΝ (14 Μ.Χ.) 127:6.1Η ιστορία της αγάπης της Ρεβέκκας για τον Ιησού ψιθυριζόταν ανά την Ναζαρέτ και αργότερα ανά την Καπερναούµ, ώστε ενώ στα επόµενα χρόνια πολλές γυναίκες αγάπησαν τον Ιησού, ακόµα και µε τον τρόπο που οι άνδρες τον αγάπησαν, ποτέ ξανά δεν αναγκάστηκε να απορρίψει την προσωπική προσφορά αφοσίωσης κάποιας άλλης καλής γυναίκας. Από τώρα η ανθρώπινη στοργή για τον Ιησού πήρε τη µορφή της λατρείας και του θαυµασµού. Άντρες και γυναίκες τον αγάπησαν µε αφοσίωση και για ό,τι ήταν και όχι µε κάποια χροιά προσωπικής ικανοποίησης ή επιθυµία τρυφερής ιδιοκτησίας. Αλλά για πολλά χρόνια, όταν διηγούνταν την ιστορία της ανθρώπινης προσωπικότητας του Ιησού, ανέφεραν και την αφοσίωση της Ρεβέκκας. 127:6.2Η Μύριαµ γνωρίζοντας τα πάντα για τη σχέση της Ρεβέκκας και ξέροντας πώς ο αδελφός της είχε αφήσει ακόµη και την αγάπη µιας όµορφης κοπέλας (µη αντιλαµβανόµενη τον παράγοντα της µελλοντικής πορείας του πεπρωµένου), εξιδανίκευσε τον Ιησού και τον αγάπησε µε µια συγκινητική και πλήρη αφοσίωση τόσο σαν πατέρα όπως και σαν αδελφό. 127:6.3Αν και δύσκολα µπορούσαν να αντέξουν το κόστος, ο Ιησούς είχε µια περίεργη επιθυµία να πάει στην Ιερουσαλήµ για το Πάσχα. Η µητέρα του, γνωρίζοντας την πρόσφατη εµπειρία µε τη Ρεβέκκα, σοφά τον παρότρυνε να κάνει το ταξίδι. Δεν το είχε συνειδητοποιήσει καλά αλλά αυτό που ήθελε πιο πολύ ήταν µια ευκαιρία να µιλήσει µε το Λάζαρο και να επισκεφθεί τη Μάρθα και τη Μαρία. Μετά από την οικογένειά του αγαπούσε περισσότερο από όλους αυτούς τους τρεις. 127:6.4Για το ταξίδι του στην Ιερουσαλήµ, πέρασε από το δρόµο της Μεγιδδώ, της Αντιπάτρειας και της Λύδδας, καλύπτοντας εν µέρει την ίδια διαδροµή που είχε διαβεί όταν γύρισε στη Ναζαρέτ, επιστρέφοντας από την Αίγυπτο. Αφιέρωσε τέσσερις µέρες πηγαίνοντας για το Πάσχα και σκέφτηκε πολύ τα γεγονότα του παρελθόντος τα οποία απέπνεε η περιοχή µέσα και γύρω από τη Μεγιδδώ, το διεθνές πεδίο µάχης της Παλαιστίνης. 127:6.5Ο Ιησούς πέρασε από την Ιερουσαλήµ και σταµάτησε µόνο για να κοιτάξει το ναό και το συνωστισµένο πλήθος επισκεπτών. Είχε µια περίεργη και αυξανόµενη αποστροφή σ’ αυτό τον κτισµένο από τον Ηρώδη ναό µε το πολιτικά διορισµένο ιερατείο. Επιθυµούσε πάνω από όλα να δει το Λάζαρο, τη Μάρθα και τη Μαρία. Ο Λάζαρος είχε την ίδια ηλικία µε τον Ιησού και τώρα ήταν η κεφαλή της οικογένειας. Τον καιρό αυτής της επίσκεψης είχε πεθάνει και η µητέρα του Λάζαρου. Η Μάρθα ήταν µόλις ένα χρόνο µεγαλύτερη από τον

Page 137

Provided by: www.urantia.info


Ιησού ενώ η Μαρία ήταν δυο χρόνια µικρότερη. Και ο Ιησούς ήταν το λατρεµένο ιδανικό και των τριών τους. 127:6.6Σε αυτή την επίσκεψη έλαβε χώρα ένα από εκείνα τα περιοδικά ξεσπάσµατα της επανάστασης κατά της παράδοσης – την έκφραση της προσβολής από εκείνες τις τελετουργικές διαδικασίες, που ο Ιησούς πίστευε ότι δεν παρουσίαζαν το αληθινό πρόσωπο του ουράνιου Πατέρα του. Ο Λάζαρος µη γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς θα ερχόταν, είχε κανονίσει να γιορτάσει το Πάσχα µε φίλους σ’ ένα διπλανό χωριό κοντά στο δρόµο προς την Ιεριχώ. Τώρα ο Ιησούς πρότεινε να γιορτάσουν εκεί που βρισκόντουσαν, στο σπίτι του Λάζαρου. «Αλλά», είπε ο Λάζαρος, «δεν έχουµε πασχαλινό αρνί». Και τότε ο Ιησούς προέβη σε µια µεγάλη και πειστική οµιλία πάνω στο ότι ο Πατέρας στον ουρανό δεν ασχολιόταν αληθινά µε τέτοιες παιδιάστικες και ανόητες τελετουργίες. Μετά από κατανυκτική και θερµή προσευχή σηκώθηκαν και ο Ιησούς τους είπε: «Αφήστε τα παιδιάστικα και σκουριασµένα µυαλά του λαού µου να υπηρετούν το Θεό όπως όρισε ο Μωυσής. Καλύτερα να κάνουν αυτό, όµως εµείς που έχουµε δει το φως της ζωής ας µη πλησιάζουµε τον πατέρα µας µέσα από το σκοτάδι του θανάτου. Ας ελευθερωθούµε µε τη γνώση της αλήθειας για την αιώνια αγάπη του Πατέρα µας». 127:6.7Εκείνο το απόγευµα, κατά το λυκόφως, αυτοί οι τέσσερις κάθισαν κάτω και συµµετείχαν στο πρώτο Πάσχα που γιορτάστηκε ποτέ από θρήσκους Ιουδαίους χωρίς πασχαλινό αρνί. Το άζυµο ψωµί και το κρασί είχαν ετοιµαστεί για το Πάσχα, και µε αυτά τα σύµβολα, τα οποία ο Ιησούς ονόµασε «ο άρτος της ζωής» και «το ύδωρ της ζωής», σερβίρισε τους συντρόφους του και έφαγαν µε κατανυκτική υπακοή σύµφωνα µε τη διδασκαλία που µόλις είχε µεταδοθεί. Ήταν συνήθειά του να συµµετέχει σε αυτή τη µυσταγωγική ιεροτελεστία όποτε θα επισκεπτόταν στο µέλλον τη Βηθανία. Όταν επέστρεψε σπίτι, ανέφερε όλα αυτά στη µητέρα του. Στην αρχή αυτή ταράχτηκε αλλά σιγά σιγά κατάλαβε τις απόψεις του. Εξάλλου ανακουφίστηκε πολύ όταν ο Ιησούς τη διαβεβαίωσε ότι δεν επρόκειτο να εισάγει αυτή την καινούργια ιδέα του Πάσχα στην οικογένειά τους. Στο σπίτι µε τα παιδιά συνέχισε, χρόνο µε χρόνο, να τρώνε το Πάσχα «σύµφωνα µε το νόµο του Μωυσή». 127:6.8Αυτό το χρόνο η Μαρία είχε µια µεγάλη συζήτηση µε τον Ιησού για το γάµο. Τον ρώτησε ειλικρινά αν θα παντρευόταν στην περίπτωση που θα ήταν ελεύθερος από τις οικογενειακές του ευθύνες. Ο Ιησούς της εξήγησε ότι, εφόσον το άµεσο καθήκον τού απαγόρευε το γάµο, δεν είχε πολυσκεφτεί το θέµα. Εξέφρασε τη γνώµη πως αµφέβαλε, αν ποτέ εισήρχετο στη διαδικασία να παντρευτεί. Είπε ότι όλα αυτά τα πράγµατα πρέπει να περιµένουν «την ώρα του», την ώρα που «η εργασία του Πατέρα µου πρέπει να ξεκινήσει». Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν επρόκειτο να γίνει πατέρας παιδιών από το δικό του αίµα, πολύ λίγο σκεπτόταν το θέµα ενός ανθρώπινου γάµου. 127:6.9Αυτό το χρόνο άρχισε εκ νέου την προσπάθεια να συνδυάσει περισσότερο την ανθρώπινη και τη θεϊκή φύση του σε µια απλή και αποτελεσµατική ανθρώπινη προσωπικότητα. Και συνέχισε να αυξάνει σε ηθική ιδιότητα και πνευµατική κατανόηση. 127:6.10Αν και είχε εξανεµισθεί όλη η περιουσία τους στη Ναζαρέτ (εκτός από το σπίτι τους), αυτό το χρόνο έλαβαν µια µικρή οικονοµική ενίσχυση από την πώληση ενός µεριδίου σε µια ιδιοκτησία στην Καπερναούµ. Αυτό ήταν και το τελευταίο από την κτηµατική περιουσία του Ιωσήφ. Αυτή η δοσοληψία της κτηµατικής έκτασης στην Καπερναούµ έγινε µε κάποιον κατασκευαστή σκαφών ονόµατι Ζεβεδαίο.

Page 138

Provided by: www.urantia.info


127:6.11Ο

Ιωσήφ αποφοίτησε από το σχολείο της συναγωγής αυτό το χρόνο και προετοιµάστηκε να αρχίσει την εργασία στο µικρό πάγκο του ξυλουργείου του σπιτιού. Αν και η περιουσία του πατέρα τους είχε εξανεµισθεί, υπήρχαν προοπτικές να µπορέσουν µε επιτυχία να καταπολεµήσουν τη φτώχεια αφού ήταν τώρα πια τρεις που δούλευαν κανονικά. 127:6.12Ο Ιησούς σχηµατιζόταν γρήγορα σε άνδρα, όχι ακριβώς άντρα αλλά ενήλικο. Είχε µάθει καλά να αναλαµβάνει ευθύνες. Γνωρίζει πώς να συνεχίζει παρά την απογοήτευση. Κρατάει ψηλά το ηθικό του όταν τα σχέδιά του ανατρέπονται και οι προθέσεις του προσωρινά µαταιώνονται. Έχει µάθει πώς να παραµένει αγνός και δίκαιος ακόµα και µπροστά στην αδικία. Μαθαίνει πώς να προσαρµόζει τα ιδανικά της πνευµατικής ζωής στις πρακτικές απαιτήσεις της γήινης ύπαρξης. Μαθαίνει πώς να κάνει σχέδια για την επίτευξη ενός υψηλότερου και µακρινού ιδεολογικού σκοπού, ενώ µοχθεί σοβαρά για να φέρει εις πέρας µια κοντινή και άµεση αναγκαιότητα. Αποκτάει σταθερά την τέχνη να προσαρµόζει τις φιλοδοξίες του µε τις κοινότοπες απαιτήσεις των ανθρώπινων αναγκών. Γίνεται σχεδόν κυρίαρχος της τεχνικής να χρησιµοποιεί την ενέργεια της πνευµατικής ατροπού για να µεταστρέφει τον µηχανισµό των υλικών επιτευγµάτων. Μαθαίνει αργά πώς να ζει την ουράνια ζωή ενώ εξακολουθεί την γήινη ύπαρξη. Όλο και περισσότερο εξαρτάται από την απόλυτη καθοδήγηση του ουράνιου Πατέρα του ενώ αναλαµβάνει τον πατρικό ρόλο της καθοδήγησης και κατεύθυνσης των παιδιών του γήινου πατέρα του. Γίνεται έµπειρος στο να αποσπά επιδέξια τη νίκη από τα καθαυτό σαγόνια της ήττας. Μαθαίνει πώς να µεταµορφώνει τις πρόσκαιρες δυσκολίες σε θριάµβους της αιωνιότητας. 127:6.13Έτσι, καθώς περνούν τα χρόνια, αυτός ο νέος άνδρας από τη Ναζαρέτ συνεχίζει να βιώνει τη ζωή στην θνητή σάρκα µέσα στους κόσµους του χρόνου και του χώρου. Ζει µια ολοκληρωµένη, αντιπροσωπευτική και γεµάτη ζωή στην Ουράντια. Άφησε αυτό τον κόσµο ώριµος από την εµπειρία που περνούν και τα δηµιουργήµατά του κατά τα σύντοµα και δραστήρια χρόνια της πρώτης τους ζωής, τη ζωή στη σάρκα. Και όλη αυτή η ανθρώπινη εµπειρία είναι µια αιώνια κατάκτηση του Κυρίαρχου του Σύµπαντος. Είναι ο γεµάτος κατανόηση αδελφός µας, ο συµπονετικός φίλος, ο έµπειρος άρχοντας και ελεήµων πατέρας. 127:6.14Σαν παιδί συσσώρευσε ένα πελώριο όγκο γνώσης. Σαν νεαρός τακτοποίησε, ταξινόµησε και συσχέτισε αυτές τις πληροφορίες και τώρα σαν άνδρας επιρροής αρχίζει να οργανώνει αυτές τις διανοητικές κατακτήσεις, προπαρασκευάζοντας την χρήση για την επικείµενη διδασκαλία του, υπηρεσία του, και θητεία του προς το συµφέρον των φίλων του θνητών σ’ αυτόν τον κόσµο και σε όλες τις άλλες κατοικηµένες σφαίρες παντού σε όλο το σύµπαν του Νέβαδον. 127:6.15Γεννηµένος στον κόσµο ένα παιδί του βασιλείου, έζησε την παιδική ζωή του και πέρασε από τα διαδοχικά στάδια της νεότητας και της νεαρής ανδρικής ηλικίας. Τώρα στέκεται στο κατώφλι της πλήρους ανδρικής ηλικίας, πλούσιος σε εµπειρίες ανθρώπινης ζωής, υπερπλήρης στην κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και γεµάτος συµπόνια για τις αδυναµίες της ανθρώπινης υπόστασης. Γίνεται ειδικός στη θεϊκή τέχνη της αποκάλυψης του Ουράνιου Πατέρα του στις θνητές υπάρξεις κάθε ηλικίας και βαθµίδας. 127:6.16Και τώρα σαν µεγάλος άνδρας – ένας έφηβος του βασιλείου – ετοιµάζεται να συνεχίσει την υπέρτατη αποστολή της αποκάλυψης του Θεού στους ανθρώπους και της καθοδήγησης του ανθρώπου προς τον Θεό. ΕΓΓΡΑΦΟ 128 ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΔΡΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Page 139

Provided by: www.urantia.info


128:0.1Όταν

ο Ιησούς µπήκε στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης, είχε ζήσει, και συνέχισε να ζει, µια φυσιολογική και κοινή ανθρώπινη ζωή στην γη. Ο Ιησούς ήρθε στην γη µε τον τρόπο που έρχονται όλα τα παιδιά¨ δεν είχε καµία σχέση µε την επιλογή των γονέων του. Πράγµατι επέλεξε αυτόν τον συγκεκριµένο κόσµο σαν πλανήτη εκτέλεσης της έβδοµης και τελικής Προσφοράς του, της ενσάρκωσής του µε την µορφή θνητού, αλλά κατά τα άλλα εισήλθε στον κόσµο µε φυσιολογικό τρόπο, µεγάλωσε σαν συνηθισµένο παιδί της υλικής σφαίρας και πάλεψε µε τα σκαµπανεβάσµατα της ζωής και του περιβάλλοντος ακριβώς σαν τους άλλους θνητούς σε αυτόν και στους παρόµοιους κόσµους. 128:0.2Πάντα να έχετε κατά νου τον διπλό σκοπό της Προσφοράς του Μιχαήλ στην Ουράντια: 128:0.31. Την απόκτηση της εµπειρίας της κανονικής ζωής ενός ανθρώπινου πλάσµατος µε θνητή σάρκα, την ολοκλήρωση της κυριαρχίας του στο Νέβαδον. 128:0.42. Την αποκάλυψη του Συµπαντικού Πατέρα στους θνητούς κατοίκους στους κόσµους του χώρου και του χρόνου και την πιο αποτελεσµατική καθοδήγηση αυτών των θνητών σε καλύτερη κατανόηση του Συµπαντικού Πατέρα. 128:0.5Όλα τα άλλα οφέλη και τα συµπαντικά προνόµια ήταν περιστασιακά και δευτερεύοντα µπροστά σε αυτούς τους µείζονες στόχους της θνητής Προσφοράς του 1. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (15 Μ.Χ.) 128:1.1Όταν

ενηλικιώθηκε ο Ιησούς άρχισε µε ζήλο και πλήρη συνείδηση το έργο της ολοκλήρωσης της εµπειρίας της απόκτησης της γνώσης για την ζωή των κατώτερου τύπου νοήµονων δηµιουργηµάτων του, και έτσι να κερδίσει ολοκληρωτικά το δικαίωµα απεριόριστης εξουσίας στο σύµπαν του. Ξεκίνησε αυτό το τεράστιο έργο γνωρίζοντας ολοκληρωτικά την διπλή του φύση. Αλλά είχε ήδη συνδυάσει αποτελεσµατικά αυτές τις δύο φύσεις σε µία—τον Ιησού από την Ναζαρέτ. 128:1.2Ο Γέσουα ο υιός του Ιωσήφ γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν άνθρωπος, ένας θνητός, γεννηµένος από µια γυναίκα. Αυτό φαίνεται από την επιλογή του πρώτου τίτλου του, ο Υιός του Ανθρώπου. Στα αλήθεια συµµετείχε στην σάρκα και στο αίµα, και ακόµα και τώρα, που προεδρεύει µε απόλυτη εξουσία στα πεπρωµένα ενός σύµπαντος, ακόµα φέρει ανάµεσα στους άλλους πολυάριθµους άξια κερδισµένους τίτλους του και εκείνον του Υιού του Ανθρώπου. Είναι κυριολεκτικά αληθινό ότι ο δηµιουργικός Λόγος—ο Δηµιουργός Υιός— του Συµπαντικού Πατέρα έγινε «σάρκα και κατοίκησε σαν άνθρωπος στην σφαίρα της Ουράντια». Εργαζόταν, κουραζόταν, ξεκουραζόταν και κοιµόταν. Πεινούσε και αυτός και ικανοποιούσε την πείνα του µε φαγητό¨ διψούσε και έσβηνε την δίψα του µε νερό. Δοκίµασε όλη την κλίµακα των ανθρώπινων αισθηµάτων και συναισθηµάτων¨ «δοκιµάστηκε σε όλα τα πράγµατα, όπως εσείς,» και υπέφερε και πέθανε. 128:1.3Απόκτησε γνώσεις, κέρδισε εµπειρίες, και συνδύασε αυτά τα δύο σε σοφία, όπως κάνουν και άλλοι θνητοί της υλικής σφαίρας. Μέχρι µετά την βάπτισή του δεν είχε επωφεληθεί από καµία υπερφυσική δύναµη. Δεν χρησιµοποίησε καµία µεσολάβηση σαν µέρος της ανθρώπινης προσφοράς του µε την ιδιότητα του υιού του Ιωσήφ και της Μαρίας. 128:1.4Και όσον αφορά τα προνόµια της υπεράνθρωπης φύσης του, και από αυτά είχε αδειάσει τον εαυτό του. Πριν την αρχή του πανανθρώπινου έργου του η γνώση του για τους ανθρώπους και τα γεγονότα περιοριζόταν εξ ολοκλήρου στις δικές του εµπειρίες. Ήταν ένας πραγµατικός άνθρωπος ανάµεσα σε ανθρώπους.

Page 140

Provided by: www.urantia.info


128:1.5Είναι

πέρα για πέρα αληθινό το ότι: «Έχουµε έναν ανώτερο κυβερνήτη που µπορεί να τον αγγίζει το συναίσθηµα της αδυναµίας µας. Έχουµε έναν Κύριο που δοκιµάστηκε και ένοιωσε τους πειρασµούς από όλες τις απόψεις όπως εµείς, και παρόλα αυτά δεν αµάρτησε.» Και αφού αυτός ο ίδιος υπέφερε, από τις δοκιµασίες και τις δυσκολίες, είναι µε το παραπάνω ικανός να καταλαβαίνει και να βοηθά εκείνους που αισθάνονται µπερδεµένοι και στεναχωρηµένοι. 128:1.6Ο ξυλουργός από την Ναζαρέτ τώρα καταλάβαινε πολύ καλά το έργο που είχε µπροστά του, αλλά διάλεξε να ζήσει την ανθρώπινη ζωή του στην φυσιολογική της ροή. Και σε µερικά από αυτά τα θέµατα είναι πράγµατι παράδειγµα για τα θνητά πλάσµατά του, ακόµα και µε τον τρόπο που έχει καταγραφεί: «Ας έχετε και εσείς τον ίδιο νου µε αυτόν που είχε ο Ιησούς Χριστός, που, όντας στην φύση Θεός, δεν το θεωρούσε παράξενο να είναι ίσος µε Θεό. Αλλά έκανε τον εαυτό του µικρό και ασήµαντο και, παίρνοντας την µορφή των δηµιουργηµάτων του, γεννήθηκε σαν ένας από το ανθρώπινο είδος. Και διαµορφωµένος έτσι σαν άνθρωπος κοινός, ταπεινώθηκε και υπέστη τον θάνατο, και τον θάνατο πάνω στον σταυρό.» 128:1.7Έζησε τον θνητό βίο του όπως όλοι οι άλλοι της ανθρώπινης οικογένειας ζουν τους δικούς τους βίους, «ο οποίος τις µέρες της σάρκας τόσο συχνά έκανε προσευχές και ικεσίες, ακόµα και µε έντονα συναισθήµατα και δάκρυα, προς Αυτόν που είναι ικανός να σώζει από όλα τα κακά, και οι προσευχές του ήταν αποτελεσµατικές επειδή πίστευε.» Γι αυτό από κάθε άποψη βγήκε κερδισµένος που έγινε σαν τα αδέρφια του και έτσι µπόρεσε να γίνει ένας σπλαχνικός και µε κατανόηση κυρίαρχος κυβερνήτης τους. 128:1.8Για την ανθρώπινη φύση του δεν αµφέβαλε ποτέ¨ ήταν αυταπόδεικτη και παρούσα στην συνείδησή του. Αλλά για την θεϊκή του φύση πάντα υπήρχε χώρος για αµφιβολίες και εικασίες, τουλάχιστον αυτό ίσχυε µέχρι την βάπτισή του. Η συνειδητοποίηση της θεϊκότητάς του ήταν µια αργή και, από την ανθρώπινη άποψη, µια φυσιολογική εξελικτική αποκάλυψη. Αυτή η αποκάλυψη και συνειδητοποίηση της θεϊκότητάς του άρχισαν στην Ιερουσαλήµ όταν δεν ήταν καλά- καλά δεκατριών χρονών µε το υπερφυσικό γεγονός της ανθρώπινης ζωής του¨ και αυτή η εµπειρία της συνειδητοποίησης της θεϊκής του φύσης συµπληρώθηκε την ώρα της δεύτερης υπερφυσικής του εµπειρίας , στο επεισόδιο της βάπτισής του από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη ποταµό, που σηµείωσε και την αρχή της δηµόσιας προσφοράς του και διδασκαλίας. 128:1.9Ανάµεσα σε αυτές τις δύο επισκέψεις από τον ουρανό, η µία στα δεκατρία του και η άλλη στην βάπτισή του, δεν συνέβη τίποτα υπερφυσικό ή υπεράνθρωπο στην ζωή αυτού του ενσαρκωµένου Δηµιουργού Υιού. Παρ’ όλα αυτά, το µωρό από την Ναζαρέτ, το παιδί, ο νέος, και ο άνδρας από την Ναζαρέτ, ήταν στην πραγµατικότητα ο ενσαρκωµένος Δηµιουργός ενός σύµπαντος¨ αλλά ούτε µια φορά δεν χρησιµοποίησε τίποτα από αυτήν την δύναµη, ούτε αξιοποίησε την καθοδήγηση ουράνιων προσωπικοτήτων, εκτός από τον φύλακά του σεραφείµ , σε όλη του την ζωή µέχρι την µέρα της βάπτισής του από τον Ιωάννη. Και εµείς που το καταµαρτυρούµε , γνωρίζουµε πολύ καλά για αυτό που µιλάµε. 128:1.10Και όµως, σε όλα αυτά τα χρόνια της ζωής του στην σάρκα ήταν πραγµατικά θεϊκός. Ήταν αληθινά ένας Δηµιουργός Υιός του Παραδείσιου Πατέρα. Μόλις ασπάστηκε και άρχισε κανονικά την δηµόσια προσφορά του, στην συνέχεια προς την τεχνική ολοκλήρωση της απόλυτα θνητής του εµπειρίας για να πετύχει την απόλυτη κυριαρχία του σύµπαντός του, δεν δίστασε δηµόσια να παραδεχτεί ότι ήταν ο Υιός του Θεού. Δεν δίστασε να δηλώσει, «Είµαι το Άλφα και το Ωµέγα, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο τελευταίος.»

Page 141

Provided by: www.urantia.info


128:1.11Ποτέ

δεν έφερε αντίρρηση σε όλους αυτούς τους τίτλους που του αποδίδανε όλα τα χρόνια της θεϊκής προσφοράς του στην ανθρωπότητα Στα µεταγενέστερα χρόνια δεν διαµαρτυρήθηκε όταν τον αποκάλεσαν Κύριο της Δόξας, Κυρίαρχο Σύµπαντος, Κύριο και Θεό όλης της πλάσης, Άγιο Ένα του Ισραήλ, Κύριο των πάντων, Κύριο και Θεό µας, Θεό µαζί µας, αυτόν που έχει όνοµα πάνω από κάθε όνοµα και σε όλους τους κόσµους, Παντοδυναµία ενός Σύµπαντος, Συµπαντικό Νου αυτής της δηµιουργίας, Ένα στον οποίο περικλείονται όλοι οι θησαυροί της γνώσης και της σοφίας, Αυτόν που η πληρότητά του γεµίζει τα πάντα και από τον οποίο τα πάντα συνιστούνται , Δηµιουργό ουρανού και γης, Υποστηρικτή Σύµπαντος, Κριτή όλης της γης, Δότη της αιώνιας ζωής, Αληθινό Ποιµένα, Απελευθερωτή των κόσµων, και Καπετάνιο της σωτηρίας µας. Ποτέ δεν έφερε αντίρρηση σε κανέναν από αυτούς τους τίτλους όταν τους του αποδίδανε όλα τα µετέπειτα χρόνια της θεϊκής προσφοράς του προς την ανθρωπότητα, και για την ανθρωπότητα, και για την ανθρωπότητα αυτού του κόσµου και όλων των άλλων κόσµων. Ο Ιησούς έφερε αντίρρηση µόνο σε έναν τίτλο που του απευθύνανε: Όταν τον αποκαλέσανε Εµµανουήλ, απλά είπε, «Όχι εγώ, αυτός είναι ο µεγαλύτερος αδερφός µου.» 128:1.12Πάντα, ακόµα και µετά την εµφάνισή του στην γη, ο Ιησούς ήταν ταπεινά υποταγµένος στο θέληµα του Πατέρα στον ουρανό. 128:1.13Μετά την βάπτισή του άφηνε συνήθως τους ειλικρινείς πιστούς και τους ευγνώµονες οπαδούς του να τον λατρεύουν. Ακόµα και όταν πάλευε µε την φτώχεια και µοχθούσε µε τα χέρια του για να παρέχει τα αναγκαία στην οικογένειά του, η γνώση ότι ήταν Υιός του θεού ολοένα µεγάλωνε¨ γνώριζε ότι ήταν ο δηµιουργός των ουρανών και της ίδιας της γης πάνω στην οποία ζούσε την ανθρώπινη ύπαρξή του. Και τα πλήθη των ουράνιων υπάρξεων σε όλο το µεγαλειώδες σύµπαν που παρακολουθούσε τα γενόµενα γνώριζαν και αυτά ότι ο άνθρωπος από την Ναζαρέτ ήταν ο αγαπηµένος τους Κύριος και Δηµιουργός-πατέρας. Μεγάλη αγωνία επικρατούσε στο σύµπαν του Νέβαδον όλα αυτά τα χρόνια¨ όλα τα ουράνια µάτια ήταν στραµµένα προς την Ουράντια—στην Παλαιστίνη. 128:1.14Εκείνη την χρονιά ο Ιησούς πήγε στην Ιερουσαλήµ µε τον Ιωσήφ να γιορτάσει το Πάσχα. Αφού είχε πάρει τον Ιάκωβο στον ναό για την χειροτονία, το θεώρησε υποχρέωσή του να πάρει τον Ιωσήφ. Ο Ιησούς ποτέ δεν έδειξε καµία προτίµηση σε κάποιο µέλος της οικογένειάς του. Πήγε µε τον Ιωσήφ στην Ιερουσαλήµ από την συνηθισµένη πορεία της κοιλάδας του Ιορδάνη, αλλά επέστρεψε στην Ναζαρέτ από τον ανατολικό δρόµο του Ιορδάνη, που περνούσε µέσα από τον Άµαθο. Κατεβαίνοντας τον Ιορδάνη, ο Ιησούς διηγήθηκε στον Ιωσήφ Ιουδαϊκή ιστορία και στο ταξίδι της επιστροφής του είπε για τις εµπειρίες των θεωρούµενων φυλών του Ρούµπεν, του Γκαντ, και του Γκιλεάντ που σύµφωνα µε την παράδοση κατοικούσαν σε εκείνες τις περιοχές ανατολικά του ποταµού. 128:1.15Ο Ιωσήφ έκανε στον Ιωσήφ πολλές ερωτήσεις για την αποστολή της ζωής του, αλλά στις περισσότερες από αυτές ο Ιησούς απαντούσε µόνο, «Η ώρα µου δεν έχει έρθει ακόµα.» Όµως, σε αυτές τις προσωπικές συζητήσεις λέχτηκαν πολλές κουβέντες που ο Ιωσήφ τις θυµόταν κατά την διάρκεια των συνταρακτικών γεγονότων των επόµενων χρόνων. Ο Ιησούς, µε τον Ιωσήφ, πέρασαν το Πάσχα µε τρεις φίλους στην Βηθανία, όπως ήταν η συνήθειά του όταν ερχόταν στην Ιερουσαλήµ να παρακολουθήσει αυτές τις εορτές. 2. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (16 Μ.Χ.) 128:2.1Αυτή ήταν µια από τις πολλές χρονιές που τα αδέρφια του Ιησού αντιµετώπιζαν τα προβλήµατα και τα βάσανα της προσαρµογής τους στην εφηβεία. Ο Ιησούς τώρα είχε

Page 142

Provided by: www.urantia.info


αδέρφια σε ηλικίες από επτά µέχρι δεκαοκτώ, και ήταν συνεχώς απασχοληµένος να τους βοηθά να προσαρµόζονται στις νέες αφυπνίσεις της διανοητικής και συναισθηµατικής τους ζωής. Έτσι είχε να καταπιαστεί µε τα προβλήµατα της εφηβείας όπως εκδηλωνόντουσαν στην ζωή των αδερφών του. 128:2.2Εκείνη την χρονιά αποφοίτησε από το σχολείο ο Σίµων και άρχισε δουλειά µε τον παλιό σύντροφο του Ιησού στο παιχνίδι και τον πάντα έτοιµο υπερασπιστή του, τον Ιακώβ τον κατασκευαστή πέτρας. Μετά από πολλά οικογενειακά συµβούλια αποφασίστηκε ότι δεν ήταν σωστό να καταπιαστούν όλα τα αγόρια µε την ξυλουργική. Θεώρησαν ότι κάνοντας διαφορετικές τέχνες θα ήταν καλύτερα προετοιµασµένοι να αναλαµβάνουν εργολαβίες για κατασκευές ολόκληρων κτιρίων. Δεν ήταν όλοι τους απασχοληµένοι εφόσον τρεις από αυτούς δούλευαν αποκλειστικά σαν ξυλουργοί. 128:2.3Ο Ιησούς συνέχισε εκείνη την χρονιά να δουλεύει στα τελειώµατα σπιτιών και κατασκευάζοντας έπιπλα αλλά τον περισσότερο χρόνο τον περνούσε στο µαγαζί επισκευής καραβανιών. Ο Ιάκωβος άρχισε να εναλλάσσεται µε τον Ιησού στο µαγαζί. Στο τέλος αυτής της χρονιάς, όταν άρχισε να αραιώνουν οι δουλειές στην ξυλουργική στην Ναζαρέτ, ο Ιησούς άφησε τον Ιάκωβο υπεύθυνο στο µαγαζί των επισκευών και τον Ιωσήφ στο εργαστήριο του σπιτιού και αυτός πήγε στην Σέφορη για να εργαστεί µε έναν σιδηρουργό. Δούλεψε µε τα µέταλλα έξι µήνες και απέκτησε επιδεξιότητα στο αµόνι. 128:2.4Πριν

αρχίσει την νέα του δουλειά στην Σέφορη, Ο Ιησούς έκανε ένα οικογενειακό συµβούλιο και επίσηµα τοποθέτησε τον Ιάκωβο, που τότε είχε περάσει τα δεκαοκτώ, επί κεφαλής της οικογένειας. Υποσχέθηκε στον αδερφό του την αµέριστη υποστήριξή του και την πλήρη συνεργασία του και απέσπασε επίσηµες υποσχέσεις υπακοής στον Ιάκωβο από όλα τα µέλη της οικογένειάς του. Από εκείνη την ηµέρα ο Ιάκωβος ανέλαβε την πλήρη οικονοµική ευθύνη της οικογένειας, και ο Ιησούς του έστελνε χρήµατα κάθε εβδοµάδα. Ποτέ δεν ξαναπήρε ο Ιησούς τα ηνία από τα χέρια του Ιάκωβου. Όσο δούλευε στην Σέφορη µπορεί να γύριζε σπίτι µε τα πόδια κάθε βράδυ αν υπήρχε ανάγκη, αλλά σκόπιµα έµενε µακριά, µε πρόφαση τον καιρό και άλλους λόγους, αλλά το αληθινό του κίνητρο ήταν να εκπαιδεύσει τον Ιάκωβο και τον Ιωσήφ στις οικογενειακές ευθύνες. Είχε αρχίσει σιγά- σιγά να απαγκιστρώνεται από την οικογένειά του. Κάθε Σάββατο ο Ιησούς γυρνούσε στην Ναζαρέτ, και µερικές φορές και µέσα στην εβδοµάδα όταν χρειαζόταν, για να παρακολουθήσει την εξέλιξη του καινούριου σχεδίου, να δώσει συµβουλές και άλλες χρήσιµες υποδείξεις. 128:2.5Ζώντας για πολύ χρονικό διάστηµα στην Σέφορη αυτούς τους έξι µήνες ο Ιησούς είχε την δυνατότητα να εξοικειωθεί περισσότερο µε την µη Ιουδαϊκή άποψη της ζωής. Δούλευε µε µη Εβραίους, ζούσε µε µη Εβραίους, και µελέτησε όσο το δυνατόν από κοντά και προσεχτικά τις συνήθειες της ζωής τους και της σκέψης τους. 128:2.6Οι ηθικές αρχές αυτής της πόλης πατρίδας του Ηρώδη Αντύπα ήταν τόσο πολύ κατώτερες ακόµα και από της Ναζαρέτ της πόλης των καραβανιών, που ο Ιησούς µετά από έξι µήνες παραµονή στην Σέφορη, άρχισε να ψάχνει αφορµή για να γυρίσει στην Ναζαρέτ. Η οµάδας για την οποία δούλευε επρόκειτο να αναλάβει κάποια δηµόσια έργα και στην Σέφορη και στην νέα πόλη Τιβεριάδα, και ο Ιησούς δεν ήθελε καθόλου να εργαστεί κάτω από την επίβλεψη του Ηρώδη Αντύπα. Και υπήρχαν και άλλοι λόγοι που ο Ιησούς θεώρησε σωστό να επιστρέψει στην Ναζαρέτ. Όταν επέστρεψε στο µαγαζί επισκευών δεν ανέλαβε ξανά την προσωπική αρχηγεία στις οικογενειακές υποθέσεις. Δούλευε συνεταιρικά µε τον Ιάκωβο στο µαγαζί και όσο το δυνατόν τον άφηνε να συνεχίζει την επίβλεψη της

Page 143

Provided by: www.urantia.info


οικογένειας. Ο χειρισµός των οικογενειακών δαπανών του Ιάκωβου και η διαχείριση του οικογενειακού προϋπολογισµού έµειναν όπως ήταν. 128:2.7Με αυτούς τους σωστούς και σοφούς χειρισµούς ο Ιησούς προετοίµαζε τον τρόπο της τελικής αποµάκρυνσής του από την ενεργή συµµετοχή στις υποθέσεις της οικογένειάς του. Όταν ο Ιάκωβος απόκτησε τρία χρόνια εµπειρίας σαν ενεργός αρχηγός της οικογένειας—και δύο χρόνια πριν παντρευτεί (ο Ιάκωβος)— τοποθετήθηκε επί κεφαλής του νοικοκυριού και ανέλαβε την γενική διαχείριση ο Ιωσήφ. 3. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΤΡΙΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 128:3.1Αυτή τη χρονιά χαλάρωσε κάπως η οικονοµική πίεση καθώς δούλευαν τέσσερις. Η Μίριαµ έβγαζε αρκετά πουλώντας γάλα και βούτυρο¨ η Μάρθα είχε γίνει καλή υφάντρα . Η τιµή αγοράς του µαγαζιού επισκευών ήταν πάνω από το ένα τρίτο πληρωµένη. Η κατάσταση ήταν τέτοια που ο Ιησούς σταµάτησε την δουλειά για τρεις εβδοµάδες για να πάει τον Σίµωνα στην Ιερουσαλήµ για το Πάσχα, και αυτή ήταν η µακρύτερη περίοδος µακριά από τον καθηµερινό µόχθο που µπόρεσε να απολαύσει µετά τον θάνατο του πατέρα του. 128:3.2Ταξίδεψαν για την Ιερουσαλήµ από τον δρόµο της Δεκάπολης και µέσα από την Πέλλα, την Γέρασα, την Φιλαδέλφεια, την Εσεβώνα, και την Ιεριχώ. Γύρισαν στην Ναζαρέτ από τον παραλιακό δρόµο, που περνούσε από την Λύδδα, την Ιόππη, την Καισάρεια , και από εκεί γύρω από το όρος Κάρµελ προς την Πτολεµαία και την Ναζαρέτ. Αυτό το ταξίδι εξοικείωσε τον Ιησού µε ολόκληρη την Παλαιστίνη βόρεια της περιοχής της Ιερουσαλήµ. 128:3.3Στην Φιλαδέλφεια ο Ιησούς και ο Σίµωνας γνωρίστηκαν µε έναν έµπορο από την Δαµασκό που τους συµπάθησε τόσο πολύ που τους ζήτησε να σταµατήσουν µαζί του στο µαγαζί του στην Ιερουσαλήµ. Όσο ο Σίµωνας βρισκόταν στον ναό, ο Ιησούς πέρασε πολύ χρόνο µιλώντας για διάφορα θέµατα του κόσµου µε αυτόν τον µορφωµένο και πολυταξιδεµένο άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος είχε πάνω από τέσσερις χιλιάδες καµήλες καραβανιών¨ οι δουλειές του επεκτείνονταν σε όλο τον Ρωµαϊκό κόσµο και τώρα κατευθυνόταν προς την Ρώµη. Πρότεινε στον Ιησού να πάει στην Δαµασκό να µπει στην επιχείρηση Ανατολικών εισαγωγών, αλλά ο Ιησούς του εξήγησε ότι δεν µπορούσε να αποµακρυνθεί τόσο από την οικογένειά του εκείνη την στιγµή. Αλλά στον δρόµο της επιστροφής σκεπτόταν πολύ εκείνες τις µακρινές πόλεις και τις ακόµα πιο µακρινές χώρες της Μακρινής Δύσης και Ανατολής, τις χώρες για τις οποίες άκουγε τόσο συχνά να µιλούν οι επιβάτες και οι εισπράκτορες των καραβανιών. 128:3.4Του Σίµωνα του άρεσε πολύ η επίσκεψη στην Ιερουσαλήµ. Έγινε δεόντως δεκτός στο κράτος του Ισραήλ στην χειροτονία των υιών των εντολών το Πάσχα. Όσο ο Σίµωνας παρακολουθούσε τις τελετές του Πάσχα, ο Ιησούς αναµιγνυόταν µε το πλήθος των επισκεπτών και είχε πολλές ενδιαφέρουσες προσωπικές συνοµιλίες µε πολλούς µη Ιουδαίους προσήλυτους. 128:3.5Ίσως η πιο αξιοσηµείωτη από αυτές τις γνωριµίες του ήταν µία µε έναν νεαρό Ελληνιστή µε το όνοµα Στέφανος. Αυτός ο νέος πήγαινε για πρώτη φορά στην Ιερουσαλήµ και έτυχε να συναντήσει τον Ιησού την Πέµπτη το απόγευµα την εβδοµάδα του Πάσχα. Ενώ περπατούσαν οι δυο τους κοιτάζοντας το παλάτι των Ασµοναίων, ο Ιησούς άρχισε µια τυχαία συζήτηση που το αποτέλεσµά της ήταν να αρχίσουν να ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλο και που οδήγησε σε µια συζήτηση που κράτησε τέσσερις ώρες για τον τρόπο ζωής και τον αληθινό Θεό και την θρησκεία του. Ο Στέφανος εντυπωσιάστηκε πολύ από αυτά που είπε ο Ιησούς¨ ποτέ δεν ξέχασε τα λόγια του.

Page 144

Provided by: www.urantia.info


128:3.6Και

αυτός ήταν ο ίδιος Στέφανος που έπειτα έγινε πιστός της διδασκαλίας του Ιησού, και του οποίου η τόλµη στην διακήρυξη του πρώτου ευαγγελίου είχε το αποτέλεσµα να λιθοβοληθεί µέχρι θανάτου από εξαγριωµένους Ιουδαίους. Μέρος της ασυνήθιστης τόλµης του Στέφανου στον τρόπο που στον τρόπο που διακήρυσσε το νέο ευαγγέλιο οφειλόταν άµεσα σε αυτήν την πρώτη του συνοµιλία µε τον Ιησού. Αλλά ποτέ δεν πέρασε από το µυαλό του Στέφανου ότι ο Γαλιλαίος µε τον οποίο είχε µιλήσει περίπου πριν δεκαπέντε χρόνια ήταν ακριβώς το ίδιο πρόσωπο που αργότερα φανερώθηκε σαν ο Σωτήρας του κόσµου, και για τον οποίο έδωσε τόσο νέος την ζωή του, γινόµενος έτσι ο πρώτος µάρτυρας της νέας Χριστιανικής πίστης. Όταν ο Στέφανος πλήρωσε µε την ζωή του την επίθεσή του στον Ιουδαϊκό ναό και τις παραδοσιακές συνήθειές του, εκεί βρισκόταν και κάποιος µε το όνοµα Σαούλ, ένας πολίτης της Ταρσού. Και όταν ο Σαούλ είδε πως αυτός ο Έλληνας µπορούσε να πεθάνει για την πίστη του, τότε γεννήθηκαν στην καρδιά του εκείνα τα συναισθήµατα που τελικά τον οδήγησαν να ασπαστεί τον σκοπό για τον οποίο πέθανε ο Στέφανος¨ Αργότερα έγινε ο δυναµικός και άκαµπτος Παύλος, ο φιλόσοφος, αν όχι ο µοναδικός ιδρυτής, της Χριστιανικής θρησκείας. 128:3.7Την Κυριακή µετά την εβδοµάδα του Πάσχα ο Σίµων και ο Ιησούς ξεκίνησαν τον δρόµο της επιστροφής για την Ναζαρέτ. Ο Σίµων ποτέ δεν ξέχασε αυτά που του δίδαξε ο Ιησούς σε εκείνο το ταξίδι. Πάντα αγαπούσε τον Ιησού, αλλά τώρα αισθάνθηκε ότι άρχισε να γνωρίζει τον πατέρα-αδερφό του. Είχαν πολλές ειλικρινείς συνοµιλίες καθώς στον δρόµο του ταξιδιού τους και ετοίµαζαν τα γεύµατά τους στον δρόµο. Έφτασαν σπίτι την Πέµπτη το µεσηµέρι, και ο Σίµων διηγιόταν τις εµπειρίες του στην οικογένεια µέχρι αργά το βράδυ. 128:3.8Η Μαρία ταράχτηκε πολύ όταν άκουσε από τον Σίµωνα ότι ο Ιησούς περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στην Ιερουσαλήµ «κουβεντιάζοντας µε ξένους, ιδιαίτερα µε αυτούς που έρχονταν από µακρινές χώρες.» Η οικογένεια του Ιησού ποτέ δεν µπόρεσε να καταλάβει το µεγάλο του ενδιαφέρον για τους ανθρώπους, την επιθυµία να συζητά µαζί τους, να µαθαίνει για την ζωή τους, και τι σκέφτονται. 128:3.9Η οικογένεια από την Ναζαρέτ απορροφιόταν όλο και περισσότερο από τα άµεσα ανθρώπινα προβλήµατά της¨ δεν αναφερόταν συχνά η µελλοντική αποστολή του Ιησού, και πολύ σπάνια µίλαγε ο ίδιος για την µελλοντική του καριέρα. Η µητέρα του σπάνια σκεφτόταν πια ότι ο γιος της ήταν παιδί µε ιδιαίτερο προορισµό. Σιγά-σιγά παρατούσε την ιδέα ότι ο Ιησούς θα εκπλήρωνε κάποια θεϊκή αποστολή στην γη, αν και µερικές φορές η πίστη της αναζωπυρωνόταν όταν θυµόταν την επίσκεψη του Γαβριήλ πριν γεννηθεί το παιδί. 4. ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΔΑΜΑΣΚΟ 128:4.1Τους τελευταίους τέσσερις µήνες αυτής της χρονιάς ο Ιησούς τους πέρασε στην Δαµασκό καλεσµένος του εµπόρου που γνώρισε στην Φιλαδέλφεια όταν πήγαινε για την Ιερουσαλήµ. Ένας αντιπρόσωπος αυτού του εµπόρου αναζήτησε τον Ιησού όταν περνούσε από την Ναζαρέτ και τον συνόδεψε στην Δαµασκό. Αυτός ο εν µέρει Ιουδαίος έµπορος πρότεινε να αφιερώσει ένα τεράστιο χρηµατικό ποσό για την ίδρυση µιας σχολής θρησκευτικής φιλοσοφίας στην Δαµασκό. Σχεδίαζε να δηµιουργήσει ένα κέντρο µάθησης που θα συναγωνιζόταν την Αλεξάνδρεια. Και πρότεινε στον Ιησού να αρχίσει αµέσως µια µεγάλη περιοδεία στα παγκόσµια εκπαιδευτικά κέντρα για να προετοιµαστεί να ηγηθεί αυτού του νέου σχεδίου. Αυτός ήταν ένας από τους µεγαλύτερους πειρασµούς που αντιµετώπισε ο Ιησούς σε όλη την ανθρώπινη ζωή του.

Page 145

Provided by: www.urantia.info


128:4.2Τότε

αυτός ο έµπορος έφερε µπροστά στον Ιησού µια οµάδα δώδεκα εµπόρων και τραπεζιτών που συµφωνούσαν να στηρίξουν αυτό το νέο σχέδιο για την σχολή. Ο Ιησούς έδειξε πραγµατικό ενδιαφέρον για την σχολή αυτή, τους βοήθησε να σχεδιάσουν την οργάνωσή του, αλλά πάντα εξέφραζε τον φόβο ότι οι άλλες υποχρεώσεις του είχαν προτεραιότητα και θα τον εµπόδιζαν να δεχτεί την διεύθυνση µιας τέτοιας εξεζητηµένης επιχείρησης. Αυτός ο επίδοξος ευεργέτης του ήταν πολύ επίµονος, και προσέλαβε τον Ιησού µε καλή αµοιβή για να κάνει κάποιες µεταφράσεις στο σπίτι του ενώ αυτός, η γυναίκα του, και οι γιοι του και οι κόρες του προσπαθούσαν να πείσουν τον Ιησού να δεχτεί την τιµή που του προτείνανε. Αλλά δεν θα συµφωνούσε. Γνώριζε καλά ότι η αποστολή του στην γη δεν θα υποστηριζόταν από σχολές µάθησης¨ γνώριζε καλά ότι δεν θα έπρεπε να υποχρεωθεί ούτε στο ελάχιστο στην κατεύθυνση από «συµβούλια ανθρώπων», άσχετα µε το πόσο καλοπροαίρετοι ήταν. 128:4.3Αυτόν που απορρίψανε οι θρησκευτικοί ηγέτες της Ιερουσαλήµ, ακόµα και τότε που είχε δηλώσει την ηγεσία του, οι επιχειρηµατίες και οι τραπεζίτες της Δαµασκού τον αναγνώρισαν και τον χαιρέτισαν σαν κύριο διδάσκαλο, και όλα αυτά όταν ήταν ένας άσηµος και άγνωστος ξυλουργός από την Ναζαρέτ. 128:4.4Ποτέ δεν µίλησε για αυτήν την προσφορά που του έγινε στην οικογένειά του, και το τέλος της χρονιάς αυτής τον βρήκε πίσω στην Ναζαρέτ να ασχολείται µε τις καθηµερινές εργασίες του σαν να µην είχε ποτέ δελεαστεί από τις κολακευτικές προτάσεις των φίλων του από την Δαµασκό. Ούτε ποτέ αυτοί οι άνθρωποι από την Δαµασκό συνέδεσαν τον µετέπειτα πολίτη της Καπερναούµ που έφερε τα πάνω κάτω στους Εβραίους µε τον προηγούµενο ξυλουργό από την Ναζαρέτ που τόλµησε να αρνηθεί την τιµή που του έκαναν όλα τους τα πλούτη. 128:4.5Ο Ιησούς πολύ έξυπνα και σκόπιµα κατάφερνε να αποσπά διάφορα επεισόδια από την ζωή του σαν να µην έγιναν ποτέ, στα µάτια του κόσµου, από κάποιο συγκεκριµένο άτοµο. Πολλές φορές τα επόµενα χρόνια άκουγε την εξιστόρηση αυτής της ιστορίας του παράξενου Γαλιλαίου που απέρριψε την ευκαιρία να ιδρύσει στην Δαµασκό µια σχολή που θα συναγωνιζόταν της Αλεξάνδρειας. 128:4.6Όταν ο Ιησούς προσπαθούσε να διαχωρίζει διάφορα χαρακτηριστικά της επίγειας εµπειρίας του, ένας σκοπός που είχε κατά νου ήταν να εµποδίσει την ίδρυση µιας πολύπλευρης και εντυπωσιακής καριέρας που θα έκανε τις επόµενες γενιές να τιµούν τον δάσκαλο σαν πρόσωπο αντί να ακολουθήσουν την αλήθεια την οποία έζησε και δίδαξε. Ο Ιησούς δεν ήθελε να αφήσει ένα αρχείο ανθρώπινων επιτευγµάτων που θα αποσπούσε την προσοχή από την διδασκαλία του. Πολύ νωρίς κατάλαβε ότι οι οπαδοί του θα έµπαιναν στον πειρασµό να φτιάξουν µια θρησκεία γύρω από αυτόν που µπορεί να ανταγωνιζόταν το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών που σκόπευε να κηρύξει στον κόσµο. Γι αυτό, επιζητούσε µε συνέπεια να καταστέλλει ότι από την όλο γεγονότα ζωή του, θεωρούσε ότι µπορεί να υπηρετούσε αυτήν την φυσιολογική ανθρώπινη τάση να εξυψώνει τον διδάσκαλο αντί τη διδασκαλία του. 128:4.7Αυτό το ίδιο κίνητρο εξηγεί επίσης γιατί άφηνε να γίνεται γνωστός µε διαφορετικούς τίτλους σε διάφορες εποχές της επίγειας ζωής του. Και δεν ήθελε ούτε να επιβάλλει υπέρµετρη επιρροή στην οικογένειά του ή στους άλλους που θα τους έκανε να πιστεύουν αυτόν παρά την θέλησή τους. Πάντα αρνιόταν να εκµεταλλευτεί υπέρµετρα το ανθρώπινο µυαλό. Δεν ήθελε να τον πιστεύουν οι άνθρωποι εκτός κι αν οι καρδιές τους ήταν έτοιµες να ανταποκριθούν στις πνευµατικές αλήθειες που τους αποκάλυψε µε την διδασκαλία του.

Page 146

Provided by: www.urantia.info


128:4.8Μέχρι

που τελείωσε αυτή η χρονιά τα πράγµατα έρεαν οµαλά για την οικογένεια από την Ναζαρέτ. Τα παιδιά µεγάλωναν, και η Μαρία συνήθιζε στην απουσία του Ιησού. Αυτός συνέχιζε να παραδίδει τα κέρδη του στον Ιάκωβο για την υποστήριξη της οικογένειάς του, κρατώντας για τον εαυτό του µόνο ένα µικρό ποσό για τα προσωπικά του έξοδα. 128:4.9Όσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν ένας Υιός του Θεού στην γη. Φαινόταν σαν όλους τους ανθρώπους της υλικής σφαίρας, ένας ανάµεσα στους πολλούς. Και είχε οριστεί από τον Πατέρα στον ουρανό έτσι ακριβώς να αρχίσει να εκτυλίσσεται η Προσφορά του. 5. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (18 Μ.Χ.) 128:5.1Αυτή ήταν η πρώτη χρονιά που ο Ιησούς είχε κάποια σχετική ελευθερία από τις οικογενειακές ευθύνες. Ο Ιάκωβος διοικούσε το σπίτι πολύ πετυχηµένα µε την οικονοµική βοήθεια του Ιησού και τις συµβουλές του. 128:5.2Την επόµενη εβδοµάδα του Πάσχα εκείνη την χρονιά ήρθε στην Ναζαρέτ από την Αλεξάνδρεια ένας νέος για να κανονίσει µια συνάντηση, αργότερα εκείνη την χρονιά, µε τον Ιησού και µε µια οµάδα Αλεξανδρινών Ιουδαίων κάπου στην Παλαιστινιακή ακτή. Αυτή η σύσκεψη ορίστηκε για τα µέσα του Ιουνίου, και ο Ιησούς πήγε στην Καισαρεία να συναντήσει πέντε επιφανείς Ιουδαίους της Αλεξάνδρειας, που τον παρακάλεσαν να εγκατασταθεί στην πόλη τους σαν θρησκευτικός διδάσκαλος, προσφέροντάς του για κίνητρο για να αρχίσει, την θέση του βοηθού του σαζάνου της κύριας συναγωγής τους. 128:5.3Οι αντιπρόσωποι αυτής της επιτροπής εξήγησαν στον Ιησού ότι η Αλεξάνδρεια ήταν προορισµένη να γίνει η έδρα της Εβραϊκής κουλτούρας ολόκληρου του κόσµου¨ ότι η Ελληνιστική τάση των Ιουδαϊκών υποθέσεων είχε ουσιαστικά αφήσει πίσω την Βαβυλωνιακή σχολή σκέψης. Υπενθύµισαν στον Ιησού τις δυσοίωνες φήµες για ξεσηκωµό της Ιερουσαλήµ και την Παλαιστίνης και τον διαβεβαίωσαν ότι οποιοδήποτε ξεσήκωµα των Παλαιστινιακών Εβραίων θα ισοδυναµούσε µε εθνική αυτοκτονία, και ότι το σιδερένιο χέρι της Ρώµης θα συνέτριβε την επανάσταση µέσα σε τρεις µήνες, ότι η Ιερουσαλήµ θα κατεστρέφετο και ο ναός θα κατεδαφιζόταν, και ότι δεν θα έµενε ούτε µια πέτρα πάνω στην άλλη. 128:5.4Ο Ιησούς άκουσε αυτά που είχαν να πουν, τους ευχαρίστησε για την εµπιστοσύνη τους, και, ενώ αρνήθηκε να πάει στην Αλεξάνδρεια, είπε: « Η ώρα µου δεν έχει έρθει ακόµα.» Αυτοί απόρησαν από την φανερή του αδιαφορία προς την τιµή που του προσέφεραν. Πριν αφήσουν τον Ιησού του έδωσαν µια χρηµατική αµοιβή σε ένδειξη εκτίµησης των Αλεξανδρινών φίλων του και σαν αποζηµίωση για τον χρόνο του και τα έξοδά του που πήγε στην Καισαρεία να συζητήσει µαζί τους. Αλλά, πάλι, αρνήθηκε να πάει τα χρήµατα, λέγοντας: «Το σπίτι του Ιωσήφ ποτέ δεν δέχτηκε ελεηµοσύνες, και δεν θα τρώµε το ψωµί κάποιου άλλου όσο τα χέρια µου είναι γερά και τα αδέρφια µπορούν και δουλεύουν..» 128:5.5Οι φίλοι του από την Αίγυπτο ξεκίνησαν για την πατρίδα τους, και τα επόµενα χρόνια όταν άκουγαν τις φήµες για τον κατασκευαστή βαρκών από την Καπερναούµ που είχε δηµιουργήσει τόσο µεγάλη αναστάτωση στην Παλαιστίνη, πολύ λίγοι από αυτούς υπέθεσαν ότι ήταν το µωρό από την Βηθλεέµ που είχε µεγαλώσει και ο ίδιος παράξενος Γαλιλαίος που τόσο απλά αρνήθηκε την πρόσκλησή τους να γίνει µεγάλος δάσκαλος στην Αλεξάνδρεια.

Page 147

Provided by: www.urantia.info


128:5.6Ο

Ιησούς γύρισε στην Ναζαρέτ. Η υπόλοιπη χρονιά ήταν οι πιο ήρεµοι έξι µήνες όλης του της επίγειας ζωής. Απόλαυσε το προσωρινό διάλειµµα παρά το συνηθισµένο πρόγραµµα προβληµάτων που είχε να λύσει και τις δυσκολίες που είχε να υπερνικήσει. Επικοινωνούσε πολύ µε τον Πατέρα του στον ουρανό και έκανε τεράστια πρόοδο στην τελειοποίηση των γνώσεων του ανθρώπινου µυαλού του. 128:5.7Αλλά οι ανθρώπινες υποθέσεις των κόσµων του χώρου και του χρόνου δεν πηγαίνουν οµαλά για πολύ. Τον Δεκέµβριο ο Ιάκωβος είχε µια προσωπική συνοµιλία µε τον Ιησού, και του εξήγησε ότι ήταν πολύ ερωτευµένος µε την Έστα, µια νεαρή γυναίκα από την Ναζαρέτ, και θα ήθελαν κάποια στιγµή να παντρευτούν αν γινόταν. Του επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι ο Ιωσήφ σύντοµα θα γινόταν δεκαοκτώ χρονών, και θα ήταν καλή εµπειρία να έχει την ευκαιρία να γίνει αυτός η κεφαλή της οικογένειας. Ο Ιησούς έδωσε την συγκατάθεσή του στον γάµο του Ιάκωβου δυο χρόνια αργότερα, υπό τον όρο ότι, τον ενδιάµεσο χρόνο, να εκπαιδεύσει κατάλληλα τον Ιωσήφ να αναλάβει την καθοδήγηση της οικογένειας. 128:5.8Και τώρα άρχισαν να συµβαίνουν πράγµατα—γάµοι φαινόντουσαν στον ορίζοντα. Η επιτυχία του Ιάκωβου στην συναίνεση του Ιησού για τον γάµο του έδωσε θάρρος στην Μίριαµ να πλησιάσει τον αδερφό- πατέρα της για τα δικά της σχέδια. Ο Ιακώβ, ο νεαρός κατασκευαστής πέτρας, ο κάποτε αυτοδιορισµένος υπερασπιστής του Ιησού, και τώρα συνέταιρος στην επιχείρηση µε τον Ιάκωβο και τον Ιωσήφ, ζητούσε από καιρό το χέρι της Μίριαµ. Αφού η Μίριαµ εξέθεσε τα σχέδιά της στον Ιησού, της είπε να έρθει ο Ιακώβ σε αυτόν να την ζητήσει επίσηµα και της υποσχέθηκε τις ευλογίες του για τον γάµο µόλις αυτή καταλάβαινε ότι η Μάρθα ήταν έτοιµη να αναλάβει τα καθήκοντά της σαν µεγαλύτερη κόρη. 128:5.9Όταν βρισκόταν στο σπίτι, συνέχιζε να διδάσκει στο βραδινό σχολείο τρεις φορές την εβδοµάδα, διάβαζε τις Γραφές συχνά στην συναγωγή το Σάββατο, κουβέντιαζε µε την µητέρα του, δίδασκε τα παιδιά, και γενικά συµπεριφερόταν σαν ένας άξιος και σεβαστός πολίτης της Ναζαρέτ στο κράτος του Ισραήλ. 6. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ. (19 Μ.Χ.) 128:6.1Αυτή η χρονιά άρχισε µε την οικογένεια από την Ναζαρέτ όλη σε καλή υγεία και έγινε µάρτυρας της αποφοίτησης του κανονικού σχολείου όλων των παιδιών µε την εξαίρεση κάποιας εργασίας που έπρεπε να κάνει η Μάρθα για την Ρουθ. 128:6.2Ο Ιησούς ήταν ένας από τους πιο εύρωστους και εξευγενισµένους άνδρες που εµφανίστηκαν στην γη από τον καιρό του Αδάµ. Η σωµατική του ανάπτυξη ήταν εξαίσια. Το µυαλό του ήταν δραστήριο, κοφτερό, και διεισδυτικό—σε σύγκριση µε την µεσαία διανοητικότητα των συγχρόνων του, είχε αναπτύξει γιγαντιαίες διαστάσεις—και το πνεύµα του ήταν πραγµατικά ανθρώπινα θεϊκό. 128:6.3Τα οικονοµικά της οικογένειας βρισκόντουσαν στην καλύτερη κατάσταση από τότε που αφανίστηκε η περιουσία του Ιωσήφ. Εξοφλήθηκαν και οι τελευταίες πληρωµές του µαγαζιού επισκευών καραβανιών¨ δεν χρωστούσαν σε κανέναν και για πρώτη φορά µετά από χρόνια είχαν και κάποιες οικονοµίες. Εφόσον ήταν έτσι τα πράγµατα, και αφού είχε πάει όλα τα άλλα αδέρφια του στην Ιερουσαλήµ για το πρώτο τους Πάσχα, ο Ιησούς αποφάσισε να πάει και τον Ιούδα (που µόλις είχε αποφοιτήσει από το σχολείο της συναγωγής) για την πρώτη του επίσκεψη στον ναό.

Page 148

Provided by: www.urantia.info


128:6.4Πήγαν

και ήρθαν από την Ιερουσαλήµ από τον ίδιο δρόµο, την κοιλάδα του Ιορδάνη, καθώς ο Ιησούς φοβόταν για προβλήµατα που µπορούσαν να δηµιουργηθούν αν περνούσε µε τον µικρό του αδερφό µέσα από την Σαµάρεια. Ήδη στην Ναζαρέτ ο Ιούδας είχε εµπλακεί σε κάποιες φασαρίες εξαιτίας της ορµητικής ιδιοσυγκρασίας του, σε συνδυασµό µε τα έντονα πατριωτικά του συναισθήµατα. 128:6.5Έφτασαν στην Ιερουσαλήµ έγκαιρα και ενώ πήγαιναν προς τον ναό, η θέα του οποίου είχε κεντρίσει και συγκινήσει τον Ιούδα µέχρι τα βάθη της ψυχής του, έτυχε και συνάντησαν τον Λάζαρο από την Βηθανία. Όσο ο Ιησούς µιλούσε µε τον Λάζαρο και κανόνιζε να περάσουν όλοι µαζί το Πάσχα, ο Ιούδας προκάλεσε προβλήµατα σε όλους τους. Πολύ κοντά στεκόταν ένας Ρωµαίος φρουρός που έκανε κάποια απρεπή σχόλια σε µια Ιουδαία κοπέλα που περνούσε. Ο Ιούδας κοκκίνισε από οργή και δεν άργησε να εκφράσει την απέχθειά του για αυτήν την απρέπεια άµεσα και αρκετά δυνατά ώστε να τον ακούσει ο στρατιώτης. Τώρα οι Ρωµαίοι λεγεωνάριοι ήταν πολύ ευαίσθητοι στους Εβραίους που έδειχναν ασέβεια¨ έτσι ο φρουρός αµέσως τον συνέλαβε. Αυτό παραήταν για τον νεαρό πατριώτη, και πριν προλάβει ο Ιησούς να του επιστήσει την προσοχή µε µια προειδοποιητική µατιά, είχε ήδη ξεσπάσει τα καταπιεσµένα αντι-Ρωµαϊκά του αισθήµατα φωνάζοντας καταγγελίες που έκαναν τα πράγµατα χειρότερα. Ο Ιούδας, µε τον Ιησού στο πλευρό του, οδηγήθηκε αµέσως στην στρατιωτική φυλακή. 128:6.6Ο

Ιησούς έκανε προσπάθειες να πετύχει µια άµεση ακρόαση για τον Ιούδα ή να πετύχει την αποφυλάκισή του έγκαιρα για τον εορτασµό του Πάσχα εκείνο το βράδυ, αλλά οι προσπάθειές του αποτύχανε. Εφόσον η επόµενη µέρα ήταν «ιερή σύγκληση» στην Ιερουσαλήµ, ακόµα και οι Ρωµαίοι δεν αποτολµούσαν να απευθύνουν κατηγορίες σε έναν Εβραίο. Έτσι, ο Ιούδας έµεινε υπό περιορισµό µέχρι το πρωί της δεύτερης µέρας µετά την σύλληψή του, και ο Ιησούς έµεινε στην φυλακή µαζί του. Δεν ήταν παρόντες στον ναό στην τελετή της υποδοχής των υιών του νόµου σαν ολοκληρωµένους πολίτες του Ισραήλ. Ο Ιούδας δεν πέρασε από αυτήν την επίσηµη τελετή για αρκετά χρόνια, µέχρι που ξαναπήγε στην Ιερουσαλήµ σε ένα Πάσχα σε συνδυασµό µε το προπαγανδιστικό του έργο για λογαριασµό των Ζηλωτών , την πατριωτική οργάνωση στην οποία ανήκε και ήταν πολύ δραστήριο µέλος. 128:6.7Το επόµενο πρωί της δεύτερης µέρας τους στην φυλακή ο Ιησούς παρουσιάστηκε στον στρατιωτικό δικαστή εκ µέρους του Ιούδα. Αφού απολογήθηκε για το νεαρό της ηλικίας του αδερφού του και έκανε κάποιες επεξηγηµατικές αλλά συνετές δηλώσεις για την προκλητική φύση του επεισοδίου που οδήγησε στην σύλληψη του αδερφού του, ο Ιησούς χειρίστηκε µε τέτοιο τρόπο την υπόθεση που ο δικαστής εξέφρασε την άποψη ότι ο νεαρός Εβραίος µπορεί να ήταν κάπως δικαιολογηµένος για το βίαιο ξέσπασµά του. Αφού προειδοποίησε τον Ιούδα να µην επιτρέψει ξανά στον εαυτό του να κάνει τέτοια απερισκεψία, είπε στον Ιησού την ώρα που τους άφηνε να φύγουν: «Καλά θα κάνεις να προσέχεις αυτόν εδώ τον νεαρό¨ πρόκειται να σας δηµιουργήσει πολλούς µπελάδες.» Και ο Ρωµαίος δικαστής είχε απόλυτο δίκιο. Πράγµατι ο Ιούδας δηµιούργησε πολλά προβλήµατα στον Ιησού, και πάντα τα προβλήµατα ήταν της ίδιας φύσης—συγκρούσεις µε τις αστικές αρχές εξαιτίας των απερίσκεπτων και ανόητων πατριωτικών του ξεσπασµάτων. 128:6.8Ο Ιησούς και ο Ιούδας πήγαν να διανυκτερεύσουν στην Βηθανία, και να εξηγήσουν γιατί δεν µπόρεσαν να είναι συνεπείς στο ραντεβού τους για το δείπνο του Πάσχα, και έφυγαν για την Ναζαρέτ την επόµενη µέρα. Ο Ιησούς δεν είπε στην οικογένειά του τίποτα για την σύλληψη του µικρού του αδερφού στην Ιερουσαλήµ, αλλά είχε µια µεγάλη

Page 149

Provided by: www.urantia.info


συνοµιλία µε τον Ιούδα για αυτό το επεισόδιο τρεις βδοµάδες µετά την επιστροφή τους. Μετά την κουβέντα µε τον Ιησού ο Ιούδας το είπε ο ίδιος στην οικογένειά του. Ποτέ δεν ξέχασε την υποµονή και την ανεκτικότητά του αδερφού- πατέρα του σε όλη αυτήν την δοκιµασία. 128:6.9Αυτό ήταν το τελευταίο Πάσχα που ο Ιησούς πέρασε µε κάποιο µέλος της οικογένειάς του. Ο Υιός του Ανθρώπου όλο και περισσότερο θα αποµακρυνόταν από το ίδιο του το αίµα. 128:6.10Αυτή τη χρονιά οι περίοδοι διαλογισµού του διακοπτόντουσαν συχνά από την Ρουθ και τους φίλους της. Και πάντα ο Ιησούς ήταν έτοιµος να αναβάλει τον συλλογισµό του µελλοντικού του έργου για τον κόσµο και το σύµπαν για να µοιραστεί την παιδιάστικη χαρά και την νεανική ευθυµία αυτών των παιδιών, που ποτέ δεν κουραζόντουσαν να ακούν τον Ιησού να τους διηγείται τις εµπειρίες των διαφόρων ταξιδιών του στην Ιερουσαλήµ. Ακόµα τους άρεσαν πολύ οι ιστορίες που τους έλεγε για τα ζώα και την φύση. 128:6.11Τα παιδιά ήταν πάντα ευπρόσδεκτα στο εργαστήρι επισκευών. Ο Ιησούς τους έδινε άµµο, σανίδες, και πέτρες δίπλα στο µαγαζί, και παρέες παιδιών κατέφταναν εκεί για να παίξουν. Όταν κουραζόντουσαν από το παιχνίδι τους, οι πιο τολµηροί από αυτούς κρυφοκοίταζαν στο µαγαζί, και αν ο ιδιοκτήτης του δεν ήταν απασχοληµένος, εύρισκαν το θάρρος να πάνε σε αυτόν και να του πουν, «Θείε Ιωσουά , έλα έξω να µας πεις µια µεγάλη ιστορία.» Και θα τον τραβούσαν από το χέρι µέχρι να καθίσει στον αγαπηµένο του βράχο στην γωνία του µαγαζιού, µε τα παιδιά καθισµένα στο έδαφος γύρω του σε ηµικύκλιο. Και πόσο άρεσε σε αυτούς τους µικρούς ο θείος Ιωσουά. Γελούσαν, και γελούσαν µε την καρδιά τους. Ένα ή δυο µικρότερα παιδιά θα ανέβαιναν στα γόνατά του και θα καθόντουσαν εκεί, κοιτάζοντάς µε θαυµασµό τα εκφραστικά χαρακτηριστικά του καθώς έλεγε τις ιστορίες του. Τα παιδιά αγαπούσαν τον Ιησού, και ο Ιησούς αγαπούσε τα παιδιά. 128:6.12Οι φίλοι του δυσκολευόντουσαν να καταλάβουν την ευρύτητα της κλίµακας των διανοητικών του δραστηριοτήτων, πως µπορούσε τόσο ξαφνικά και απόλυτα να πηδήξει από τις σοβαρές συζητήσεις για την πολιτική, την φιλοσοφία, ή την θρησκεία στο ελαφρό και εύθυµο παιχνίδι αυτών των πιτσιρικάδων ηλικίας από πέντε έως δέκα χρονών. Όσο µεγάλωναν οι αδερφοί του και οι αδερφές του, όσο είχε ελεύθερο χρόνο, και πριν έρθουν τα εγγόνια, έδινε µεγάλη προσοχή σε αυτούς τους µικρούς. Αλλά δεν έζησε στην γη αρκετά για να χαρεί και πολύ τα εγγόνια. 7. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (20 Μ.Χ.) 128:7.1Μόλις άρχισε αυτός ο χρόνος, ο Ιησούς από την Ναζαρέτ συνειδητοποίησε έντονα ότι είχε µεγάλες δυνάµεις. 128:7.2Όµως ήταν απόλυτα πεισµένος ότι δεν θα χρησιµοποιούσε αυτές τις δυνάµεις µε την προσωπικότητά του σαν Υιός του Ανθρώπου, τουλάχιστον όχι µέχρι να ερχόταν η ώρα του. Τότε σκεπτόταν πολύ αλλά έλεγε λίγα για την σχέση του µε τον Πατέρα στον ουρανό. Και το συµπέρασµα όλων αυτών των σκέψεων εκφράστηκε µια φορά στην προσευχή του στην κορυφή του λόφου, όταν είπε: « Άσχετα µε το ποιος είµαι και τι δυνάµεις µπορώ ή δεν µπορώ να χρησιµοποιήσω, πάντα έκανα, και πάντα θα κάνω, το θέληµα του Παραδείσιου Πατέρα µου.» Και όµως, αυτός ο άνθρωπος που περπατούσε στην Ναζαρέτ, πήγαινε και γύριζε από την δουλειά του, ήταν κυριολεκτικά αλήθεια—όσον αφορά ένα τεράστιο σύµπαν —ότι «σε αυτόν ήταν κρυµµένοι όλοι οι θησαυροί σοφίας και γνώσης.» 128:7.3Όλη εκείνη την χρονιά οι οικογενειακές υποθέσεις πήγαιναν οµαλά εκτός από τον Ιούδα. Για χρόνια ο Ιάκωβος είχε προβλήµατα µε τον µικρότερό του αδερφό, που δεν ήθελε

Page 150

Provided by: www.urantia.info


να δουλέψει ουσιαστικά ούτε µπορούσε να βασιστεί ότι θα έδινε το µερίδιό του στα οικογενειακά έξοδα. Ενώ ζούσε σπίτι, δεν είχε την ευσυνειδησία να βγάζει και να συνεισφέρει το µερίδιό του από τα οικογενειακά έξοδα. 128:7.4Ο Ιησούς ήταν ειρηνικός άνθρωπος, και πολλές φορές είχε ενοχληθεί από τις εριστικές πράξεις και τα πολυάριθµα πατριωτικά ξεσπάσµατα του Ιούδα. Ο Ιάκωβος και ο Ιωσήφ ήταν της άποψης να τον διώξουν από την οικογένεια, αλλά ο Ιησούς δεν συµφωνούσε. Όταν δοκιµαζόταν πολύ η υποµονή τους, ο Ιησούς θα συµβούλευε: «Έχετε υποµονή. Να δίνετε συνετές συµβουλές και να προσέχετε τα λόγια σας, ώστε ο µικρός σας αδερφός να γνωρίσει πρώτα το σωστό και έπειτα να εξαναγκαστεί να το κάνει.» Η σοφή και στοργική συµβουλή του Ιησού εµπόδισε ένα ρήγµα στην οικογένεια¨ έµειναν µαζί. Αλλά ο Ιούδας ηρέµησε και ωρίµασε µόνο µετά τον γάµο του. 128:7.5Η Μαρία σπάνια µιλούσε στον Ιησού για την µελλοντική αποστολή του. Όποτε αναφερόταν αυτό το θέµα, ο Ιησούς θα έλεγε µόνο: «Η ώρα µου δεν έχει έρθει ακόµα.» Ο Ιησούς είχε σχεδόν καταφέρει να απαλλάξει την οικογένειά του από την εξάρτηση της άµεσης παρουσίας της προσωπικότητάς του. Ετοιµαζόταν ταχύτατα για την ηµέρα που θα έφευγε από το σπίτι του στην Ναζαρέτ να ξεκινήσει το πιο ενεργητικό προοίµιο της πραγµατικής του προσφοράς στους ανθρώπους. 128:7.6Ποτέ µην παραβλέψετε το γεγονός ότι η πρωταρχική αποστολή του Ιησού στην έβδοµη Προσφορά του ήταν η απόκτηση εµπειρίας των δηµιουργηµάτων, η επίτευξη της κυριαρχίας στο Νέβαδον. Και συλλέγοντας αυτήν ακριβώς την εµπειρία έκανε και την υπέρτατη αποκάλυψη του Παραδείσιου Πατέρα στην Ουράντια και σε ολόκληρο το τοπικό σύµπαν του. Παρεµπιπτόντως µε αυτούς τους στόχους ανέλαβε ακόµα να επιλύσει τις περίπλοκες υποθέσεις αυτού του πλανήτη που είχαν σχέση µε τον στασιασµό του Λούσιφερ. 128:7.7Εκείνη την χρονιά ο Ιησούς είχε περισσότερο χρόνο ελεύθερο από ότι συνήθως, και αφιέρωσε πολύ από αυτόν να εκπαιδεύσει τον Ιάκωβο στην διαχείριση του εργαστηρίου επισκευών και τον Ιωσήφ στην διεύθυνση των οικογενειακών υποθέσεων. Η Μαρία διαισθάνθηκε ότι ετοιµαζόταν να τους αφήσει. Να τους αφήσει και να πάει πού; Να κάνει τι; Είχε σχεδόν παραιτηθεί από την σκέψη ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Δεν µπορούσε να τον καταλάβει¨ απλά δεν µπορούσε να κατανοήσει τον πρωτότοκο γιο της. 128:7.8Ο Ιησούς εκείνη την χρονιά πέρασε πολύ χρόνο µε ένα-ένα τα µέλη της οικογένειάς του. Τους έπαιρνε συχνά για µεγάλους περιπάτους στον λόφο και στην εξοχή. Πριν το θέρος πήγε τον Ιούδα στον αγρότη θείο του νότια της Ναζαρέτ, αλλά ο Ιούδας δεν έµεινε πολύ µετά το θέρος. Το έσκασε, και ο Σίµωνας αργότερα τον βρήκε µε τους ψαράδες στην λίµνη. Όταν ο Σίµωνας τον έφερε πίσω στο σπίτι, ο Ιησούς κουβέντιασε σοβαρά τα πράγµατα µε τον νεαρό δραπέτη και, εφόσον ήθελε να γίνει ψαράς, πήγε µαζί του στα Μάγδαλα και τον έθεσε υπό την προστασία ενός συγγενή ψαρά¨ και ο Ιούδας δούλευε αρκετά καλά και τακτικά από τότε µέχρι τον γάµο του, και συνέχισε να είναι ψαράς και µετά τον γάµο του. 128:7.9Τελικά ήρθε η στιγµή που όλα τα αδέρφια του Ιησού είχαν διαλέξει και σταθεροποιήσει το επάγγελµά τους. Το σκηνικό πια είχε στηθεί για την αναχώρηση του Ιησού από το σπίτι. 128:7.10Τον Νοέµβριο έγινε ένας διπλός γάµος. Ο Ιάκωβος και η Έστα, η Μίριαµ και ο Ιακώβ παντρεύτηκαν. Ήταν πραγµατικά µια χαρµόσυνη περίσταση. Ακόµα και η Μαρία ήταν πάλι χαρούµενη εκτός από κάποιες στιγµές που καταλάβαινε ότι ο Ιησούς ετοιµαζόταν να φύγει. Υπέφερε κάτω από το βάρος µιας µεγάλης αβεβαιότητας: Μακάρι ο Ιησούς να καθόταν και

Page 151

Provided by: www.urantia.info


να κουβέντιαζε ελεύθερα µαζί της όπως έκανε κάποτε όταν ήταν µικρός, αλλά αυτός ήταν εντελώς απλησίαστος¨ ΄για το µέλλον ήταν απόλυτα σιωπηλός . 128:7.11Ο Ιάκωβος και η σύζυγος του, η Έστα, µετακόµισαν σε ένα χαριτωµένο µικρό σπίτι στην δυτική πλευρά της πόλης, δώρο από τον πατέρα της. Ενώ ο Ιάκωβος συνέχισε να στηρίζει το σπίτι της µητέρας του, η αναλογία του περιορίστηκε στο µισό εξαιτίας του γάµου του, και ο Ιωσήφ τώρα τοποθετήθηκε και τυπικά επί κεφαλής της οικογένειας από τον Ιησού. Ο Ιούδας τώρα έστελνε το µερίδιό του στα έξοδα του σπιτιού µε συνέπεια κάθε µήνα. Οι γάµοι του Ιάκωβου και της Μίριαµ είχαν πολύ ευεργετική επίδραση στον Ιούδα, και όταν έφυγε για το µέρος που ψάρευε, την µέρα µετά τον διπλό γάµο, διαβεβαίωσε τον Ιωσήφ ότι µπορούσε να βασιστεί σε αυτόν ότι «θα κάνω στο έπακρο το καθήκον µου, και ακόµα περισσότερο αν χρειαστεί.» Και κράτησε το λόγο του. 128:7.12Η Μίριαµ έµεινε δίπλα στην Μαρία στο σπίτι του Ιακώβ, ο Ιακώβ ο πρεσβύτερος είχε αναπαυθεί µε τους πατέρες του. Η Μάρθα πήρε την θέση της Μίριαµ στο σπίτι, και η νέα οργάνωση πήγαινε θαυµάσια πριν τελειώσει ο χρόνος. 128:7.13Την µέρα µετά από τον διπλό γάµο ο Ιησούς είχε µια σοβαρή σύσκεψη µε τον Ιάκωβο. Είπε εµπιστευτικά στον Ιάκωβο, ότι ετοιµαζόταν να φύγει από το σπίτι. Του παρέδωσε τον πλήρη τίτλο του εργαστηρίου επισκευών, τυπικά και επίσηµα αποχώρησε από αρχηγός της οικογένειας του Ιωσήφ, και πολύ συγκινητικά ανακήρυξε στον αδερφό του τον Ιάκωβο «κεφαλή και προστάτη της οικογένειας του πατέρα µου». Συνέταξε, και υπέγραψαν και οι δύο, µια µυστική συµφωνία στην οποία οριζόταν ότι, σε ανταπόδοση για την δωρεά του µαγαζιού, ο Ιάκωβος από δω και στο εξής θα αναλάµβανε πλήρως τις οικονοµικές ευθύνες της οικογένειας, απαλλάσσοντας έτσι τον Ιησού από όλες τις υποχρεώσεις πάνω σε αυτά τα θέµατα. Μετά την υπογραφή της συµφωνίας, αφού είχε κανονιστεί ότι τα έξοδα της οικογένειας θα έπρεπε να αντιµετωπίζονται χωρίς καµία συµβολή του Ιησού, ο Ιησούς είπε στον Ιάκωβο: « Αλλά παιδί µου θα συνεχίσω να σου στέλνω κάτι κάθε µήνα µέχρι να έρθει η ώρα µου, αλλά ότι σου στέλνω θα το χρησιµοποιείς εσύ ανάλογα µε τις περιστάσεις. Μπορείς να χρησιµοποιείς τους πόρους µου για ανάγκες της οικογένειας ή για απολαύσεις όπως κρίνεις εσύ. Χρησιµοποίησέ τους σε περίπτωση ασθένειας ή χρησιµοποίησέ τους για να αντιµετωπίσεις τις απρόοπτες ανάγκες που µπορεί να τύχουν σε οποιοδήποτε µέλος της οικογένειας ξεχωριστά.» 128:7.14Και έτσι ο Ιησούς προετοιµάστηκε να εισέλθει στην δεύτερη και αποµακρυσµένη από το σπίτι φάση της ενήλικης ζωής του πριν την δηµόσια είσοδό του στο έργο του Πατέρα του. ΕΓΓΡΑΦΟ 129 ΤΑ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΝΗΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 129:0.1Ο Ιησούς είχε πια διαχωρίσει εντελώς τον εαυτό του από την διαχείριση των οικογενειακών υποθέσεων της οικογένειας της Ναζαρέτ και από την άµεση διοίκηση των ατόµων της. Συνέχισε, µέχρι την βάπτισή του, να συνεισφέρει στα οικονοµικά της οικογένειας και να δείχνει έντονο προσωπικό ενδιαφέρον για την καλή πνευµατική κατάσταση κάθε ενός από τους αδερφούς του και τις αδερφές του. Και πάντα ήταν έτοιµος να κάνει ότι ήταν ανθρώπινα δυνατόν για την άνεση και την ευτυχία της χήρας µητέρας του. 129:0.2Ο Υιός του Ανθρώπου είχε κάνει τώρα όλες τις προετοιµασίες για να αποσπασθεί µόνιµα από το σπίτι της Ναζαρέτ¨ και αυτό δεν του ήταν καθόλου εύκολο. Ο Ιησούς αγαπούσε πραγµατικά τους ανθρώπους του¨ αγαπούσε την οικογένειά του, και αυτή η

Page 152

Provided by: www.urantia.info


φυσική στοργή αυξανόταν κατά πολύ από την ασυνήθιστη αφοσίωσή του προς αυτούς. ¨όσο πιο πολύ δινόµαστε στους συνανθρώπους µας, τόσο πιο πολύ τους αγαπούµε¨ και εφόσον ο Ιησούς είχε αφιερωθεί τόσο στην οικογένειά του, τους αγαπούσε ένθερµα και στοργικά. 129:0.3Όλη η οικογένεια είχε σιγά-σιγά καταλάβει ότι ο Ιησούς ετοιµαζόταν να τους αφήσει. Η λύπη αυτού του αναµενόµενου αποχωρισµού µετριαζόταν µόνο από την µέθοδο της σταδιακής προετοιµασίας τους για την αναγγελία της προτιθέµενης αναχώρησής του. Για πάνω από τέσσερα χρόνια καταλάβαιναν ότι σχεδίαζε την τελική του αναχώρηση. 1. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ-ΕΒΔΟΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (21 Μ.Χ.) 129:1.1Τον Ιανουάριο του 21 µ.Χ., ένα βροχερό Κυριακάτικο πρωινό, ο Ιησούς έφυγε από την οικογένειά του απλά χωρίς επίσηµες εκδηλώσεις, εξηγώντας τους µόνο ότι θα πήγαινε στην Τιβεριάδα και µετά θα επισκεπτόταν και άλλες πόλεις γύρω από την Θάλασσα της Γαλιλαίας. Και έτσι τους άφησε, και ποτέ ξανά δεν ήταν τακτικό µέλος της οικογένειας αυτής. 129:1.2Πέρασε µια εβδοµάδα στην Τιβεριάδα, την καινούρια πόλη που θα διαδεχόταν την Σέφορη για πρωτεύουσα σαν πρωτεύουσα της Γαλιλαίας¨ και αφού δεν βρήκε και τίποτα πολύ ενδιαφέρον, πέρασε από τα Μάγδαλα και την Βηθσαϊδά και πήγε στην Καπερναούµ, όπου σταµάτησε να επισκεφθεί τον φίλο του πατέρα του τον Ζεβεδαίο. Οι γιοι του Ζεβεδαίου ήταν ψαράδες¨ αυτός ήταν κατασκευαστής βαρκών. Ο Ιησούς ήταν ειδικός και στον σχεδιασµό και στις κατασκευές¨ ήταν αυθεντία στην δουλειά µε ξύλο¨ και ο Ζεβεδαίος γνώριζε από παλιά για την δεξιοτεχνία του τεχνίτη από την Ναζαρέτ. Από παλιά σκεφτόταν να κατασκευάσει βελτιωµένες βάρκες¨ έτσι τώρα είπε τα σχέδιά του στον Ιησού και προσκάλεσε τον επισκέπτη ξυλουργό να συµµετέχει στην επιχείρησή του, και ο Ιησούς δέχτηκε µε προθυµία. 129:1.3Ο Ιησούς δούλεψε µε τον Ζεβεδαίο µόνο για λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, αλλά αυτό τον χρόνο δηµιούργησε ένα νέο στυλ βάρκας και καθιέρωσε εντελώς νέες µεθόδους κατασκευής βαρκών. Με ανώτερη τεχνική και πολύ βελτιωµένες µεθόδους ατµού των σανίδων, ο Ιησούς και ο Ζεβεδαίος άρχισαν να κατασκευάζουν βάρκες πολύ ανώτερου τύπου, τέχνη που έκανε πολύ ασφαλέστερη την πλεύση στην λίµνη από ότι οι παλαιότεροι τύποι. Για αρκετά χρόνια ο Ζεβεδαίος είχε περισσότερη δουλειά, βγάζοντας αυτές τις βάρκες νέου τύπου, από ότι µπορούσε να βγάλει πέρα η µικρή επιχείρησή του¨ σε λιγότερο από πέντε χρόνια πρακτικά όλη η δουλειά στην λίµνη είχε γίνει στο µαγαζί του Ζεβεδαίου στην Καπερναούµ. Ο Ιησούς έγινε γνωστός στους ψαράδες της Γαλιλαίας σαν ο σχεδιαστής αυτών των νέων βαρκών. 129:1.4Ο Ζεβεδαίος ήταν σχετικά ευκατάστατος άνθρωπος¨ τα εργαστήρια κατασκευής βαρκών του ήταν στην λίµνη νότια της Καπερναούµ, και το σπίτι του βρισκόταν στην ακτή της λίµνης κοντά στο αλιευτικό κέντρο της Βηθσαϊδά. Ο Ιησούς εκείνο το χρόνο έµεινε στο σπίτι του Ζεβεδαίου και παρέµεινε στην Καπερναούµ. Είχε δουλέψει για πολύ µόνος στον κόσµο, δηλαδή, χωρίς πατέρα, και του άρεσε πολύ αυτή η περίοδος δουλειάς µε έναν συνεταίρο-πατέρα. 129:1.5Η γυναίκα του Ζεβεδαίου, η Σαλώµη, ήταν συγγενής του Άννα, ενός κάποτε ανώτερου ιερωµένου στην Ιερουσαλήµ που εξακολουθούσε ακόµα να είναι ο πιο ισχυρός της οµάδας των Σαδδουκαίων, και είχε εκθρονιστεί µόνο πριν οκτώ χρόνια. Η Σαλώµη ήταν µεγάλη θαυµάστρια του Ιησού. Τον αγαπούσε όπως αγαπούσε τους γιους της, τον Ιάκωβο, τον Ιωάννη, και τον Δαβίδ, ενώ οι τέσσερις κόρες της έβλεπαν τον Ιησού σαν µεγαλύτερο

Page 153

Provided by: www.urantia.info


αδερφό τους. Ο Ιησούς πήγαινε συχνά για ψάρεµα µε τον Ιάκωβο, τον Ιωάννη, και τον Δαβίδ, και έµαθαν ότι εκτός από έµπειρος κατασκευαστής βαρκών, ήταν και έµπειρος ψαράς. 129:1.6Όλο αυτό το χρόνο ο Ιησούς έστελνε χρήµατα κάθε µήνα στον Ιάκωβο. Γύρισε στην Ναζαρέτ τον Οκτώβρη για να παρευρεθεί στον γάµο της Μάρθας, και δεν ξαναπήγε για περισσότερο από δυο χρόνια, όταν επέστρεψε για λίγο πριν τον διπλό γάµο του Σίµωνα και του Ιούδα. 129:1.7Όλη αυτή την χρονιά ο Ιησούς έφτιαχνε βάρκες και συνέχιζε να παρατηρεί πως ζουν οι άνθρωποι στην γη, Συχνά επισκεπτόταν τον σταθµό καραβανιών της Καπερναούµ που ήταν στην διαδροµή από την Δαµασκό προς το νότο. Η Καπερναούµ ήταν ισχυρό στρατιωτικό Ρωµαϊκό πόστο, και ο διοικητής της φρουράς ήταν πιστός στον Ιεχωβά, «ένας ευσεβής άνθρωπος» όπως συνήθιζαν να αποκαλούν οι Εβραίοι αυτούς τους προσήλυτους. Αυτός ο αξιωµατικός ανήκε σε µια πλούσια Ρωµαϊκή οικογένεια, και έβαλε σκοπό του να κτίσει µια όµορφη συναγωγή στην Καπερναούµ, την οποία και παρέδωσε στους Εβραίους λίγο πριν ο Ιησούς πάει να ζήσει µε τον Ζεβεδαίο. Ο Ιησούς έκανε τις λειτουργίες σε αυτήν την νέα συναγωγή πάνω από τον µισό χρόνο, και κάποιοι άνθρωποι των καραβανιών που έτυχε να παρευρίσκονται τον θυµήθηκαν σαν τον ξυλουργό από την Ναζαρέτ. 129:1.8Όταν ήρθε η ώρα της πληρωµής των φόρων, ο Ιησούς δήλωσε τον εαυτό του σαν «ειδικευµένος τεχνίτης της Καπερναούµ». Από εκείνη την ηµέρα µέχρι το τέλος της γήινης ζωής του ήταν γνωστός σαν πολίτης της Καπερναούµ. Ποτέ δεν διεκδίκησε άλλη νόµιµη παραµονή, παρόλο που για διαφόρους λόγους άφηνε τους άλλους να προσδιορίζουν την κατοικία του στην Δαµασκό, στην Βηθανία, στην Ναζαρέτ, ακόµα και στην Αλεξάνδρεια. 129:1.9Στην συναγωγή της Καπερναούµ βρήκε πολλά νέα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης, και περνούσε τουλάχιστον πέντε βράδια την βδοµάδα µελετώντας εντατικά. Το ένα βράδυ το αφιέρωνε στην συντροφιά µε τους πιο ηλικιωµένους, και άλλο βράδυ το περνούσε µε τους νέους. Στην προσωπικότητα του Ιησού υπήρχε κάτι εξευγενισµένο που ενέπνεε και προσήλκυε τους νέους. Πάντα τους έκανε να αισθάνονται άνετα κοντά του. Ίσως το µεγάλο µυστικό του στο ότι τα πήγαινε τόσο καλά µαζί τους βρισκόταν στο διπλό γεγονός ότι πάντα έδειχνε ενδιαφέρον για ότι κάνανε, ενώ παράλληλα σπάνια τους συµβούλευε , και µόνο όταν του το ζητούσαν. 129:1.10Η οικογένεια του Ζεβεδαίου σχεδόν λάτρευε τον Ιησού, και ποτέ δεν χάνανε τις διαλέξεις ερωτήσεων και απαντήσεων που έδινε κάθε βράδυ µετά το δείπνο πριν φύγει για µελέτη στην συναγωγή. Οι νεαροί γείτονες ερχόντουσαν και αυτοί συχνά να παρακολουθήσουν αυτές τις συναντήσεις µετά το δείπνο. Σε αυτές τις µικρές συγκεντρώσεις ο Ιησούς έδινε ποικίλες και προχωρηµένες καθοδηγήσεις, τόσο προχωρηµένες όσο ακριβώς µπορούσαν να καταλάβουν. Μιλούσε αρκετά ελεύθερα µε αυτούς, εκφράζοντας τις ιδέες του και τα ιδανικά του για την πολιτική, την κοινωνιολογία, και την φιλοσοφία, αλλά ποτέ δεν µιλούσε µε επιτακτική κατηγορηµατικότητα παρά µόνο όταν συζητούσε για την θρησκεία—την σχέση του ανθρώπου µε τον Θεό. 129:1.11Μια φορά την εβδοµάδα ο Ιησούς έκανε µια συνάντηση µε όλα τα µέλη της οικογένειας, του µαγαζιού, και τους βοηθούς από τα παράλια, γιατί ο Ζεβεδαίος είχε πολλούς εργαζόµενους. Και ανάµεσα σε αυτούς τους εργάτες ήταν που για πρώτη φορά τον αποκαλέσανε «ο Κύριος». Όλοι τον αγαπούσαν. Του άρεσε η δουλειά του µε τον Ζεβεδαίο

Page 154

Provided by: www.urantia.info


στην Καπερναούµ, αλλά του έλειπαν τα παιδιά που έπαιζαν έξω από το ξυλουργείο στην Ναζαρέτ. 129:1.12Από τους γιους του Ζεβεδαίου, ο Ιάκωβος ήταν αυτός που ενδιαφερόταν πιο πολύ για τον Ιησού σαν δάσκαλο, σαν φιλόσοφο. Ο Ιωάννης ενδιαφερόταν πιο πολύ για τις θρησκευτικές του διδασκαλίες και απόψεις. Ο Δαβίδ τον σεβόταν σαν µηχανικό αλλά πολύ λίγο εκτιµούσε τις θρησκευτικές του απόψεις και φιλοσοφικές διδασκαλίες. 129:1.13Ο Ιούδας ερχόταν συχνά το Σάββατο να ακούσει τον Ιησού να µιλά στην συναγωγή και θα παρέµενε για να κουβεντιάσει µαζί του. Και όσο πιο πολύ ο Ιούδας έβλεπε τον µεγάλο του αδερφό, τόσο και σιγουρευόταν ότι ο Ιησούς ήταν αληθινά σπουδαίος άνθρωπος. 129:1.14Εκείνη την χρονιά ο Ιησούς έκανε µεγάλες προόδους στην τελειοποίηση των γνώσεών του ανθρώπινου νου του και πέτυχε νέα ανώτερα επίπεδα συνειδητής επαφής µε τον εσωτερικά διαµένοντα Προσαρµοστή Σκέψης. 129:1.15Αυτή ήταν η τελευταία χρονιά της σταθερής ζωής του. Ποτέ ξανά ο Ιησούς δεν πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο σε ένα µέρος ή σε µια δουλειά. Οι µέρες του επίγειου προσκυνήµατός του πλησιάζανε. Οι περίοδοι έντονης δραστηριότητας δεν ήταν µακριά στο µέλλον, αλλά τώρα επρόκειτο να παρεµβληθούν ανάµεσα στην απλή αλλά έντονα δραστήρια ζωή του στο παρελθόν και στην ακόµα πιο έντονη και επίπονη δηµόσια προσφορά του, µερικά χρόνια πολλών ταξιδιών και πολύ διαφοροποιηµένης προσωπικής δραστηριότητας. Η εκπαίδευσή του σαν άνθρωπος της υλικής σφαίρας έπρεπε να ολοκληρωθεί πριν να µπορέσει να ξεκινήσει την καριέρα της διδασκαλίας του και του κηρύγµατός του σαν τελειοποιηµένος Θεάνθρωπος των θεϊκών και µετα-ανθρώπινων φάσεων της Προσφοράς του στην Ουράντια. 2. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ-ΟΓΔΟΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (22 Μ.Χ.) 129:2.1Τον Μάρτιο του 22 µ.Χ., ο Ιησούς έφυγε από τον Ζεβεδαίο και από την Καπερναούµ. Ζήτησε ένα µικρό ποσό για να καλύψει τα έξοδά του στην Ιερουσαλήµ. Όσο εργαζόταν µε τον Ζεβεδαίο είχε αποτραβήξει µόνο µικρά χρηµατικά ποσά, τα οποία έστελνε κάθε µήνα στην οικογένειά του στην Ναζαρέτ. Τον ένα µήνα θα ερχόταν ο Ιωσήφ στην Καπερναούµ για τα χρήµατα¨ τον άλλο µήνα θα ερχόταν ο Ιούδας στην Καπερναούµ, θα έπαιρνε τα χρήµατα από τον Ιησού, και θα τα πήγαινε στην Ναζαρέτ. Το µέρος που ψάρευε ο Ιούδας βρισκόταν µόνο µερικά µίλια νότια της Καπερναούµ. 129:2.2Όταν ο Ιησούς έφυγε από την οικογένεια του Ζεβεδαίου, συµφώνησε να παραµείνει στην Ιερουσαλήµ µέχρι το Πάσχα, και όλοι υποσχέθηκαν να είναι παρόντες για τον εορτασµό. Κανόνισαν να γιορτάσουν το τραπέζι του Πάσχα µαζί. Όλοι λυπήθηκαν όταν έφυγε ο Ιησούς, ειδικά οι κόρες του Ζεβεδαίου. 129:2.3Πριν φύγει από την Καπερναούµ, ο Ιησούς είχε µια µεγάλη συνοµιλία µε τον καινούριο του φίλο και στενό σύντροφό του, τον Ιωάννη του Ζεβεδαίου. Είπε στον Ιωάννη ότι σκεπτόταν να ταξιδέψει πολύ «µέχρι να έρθει η ώρα µου» και ζήτησε από τον Ιωάννη να ενεργήσει για λογαριασµό του στο θέµα της αποστολής χρηµάτων στην οικογένειά του στην Ναζαρέτ κάθε µήνα µέχρι τα χρήµατα που του χρωστούσαν να τελειώσουν. 129:2.4Και ο Ιωάννης του έδωσε αυτήν την υπόσχεση: «Δάσκαλέ µου, πήγαινε στην δουλειά σου, κάνε το έργο σου στον κόσµο¨ εγώ θα ενεργώ στην θέση σου για αυτό ή για όποιο άλλο θέµα, και θα προσέχω την οικογένειά σου όπως θα πρόσεχα και θα φρόντιζα την ίδια

Page 155

Provided by: www.urantia.info


µου την µητέρα και τα αδέρφια µου. Θα διαθέσω τα χρήµατά σου που έχει κρατήσει ο πατέρας µου όπως µου το ζήτησες και όπως χρειάζεται, και όταν τα χρήµατά σου θα έχουν τελειώσει, αν δεν λάβω άλλα από σένα, και αν η µητέρα σου χρειάζεται, τότε θα µοιραστώ τα δικά µου χρήµατα µαζί της. Πήγαινε στην δουλειά σου ήσυχος. Θα ενεργώ για λογαριασµό σου σε όλα αυτά τα θέµατα.» 129:2.5Έτσι, όταν έφυγε ο Ιησούς για την Ιερουσαλήµ, ο Ιωάννης συζήτησε µε τον πατέρα του, τον Ζεβεδαίο, για τα χρήµατα του Ιησού, και προς µεγάλη του έκπληξη ήταν αρκετά µεγάλο ποσό. Καθώς ο Ιησούς είχε αφήσει αυτό το θέµα εξ ολοκλήρου στα χέρια τους, συµφώνησαν ότι θα ήταν καλύτερο να επενδύσουν αυτό το ποσό σε ακίνητα και να χρησιµοποιήσουν το εισόδηµα για να βοηθούν την οικογένεια στην Ναζαρέτ¨ και εφόσον ο Ζεβεδαίος γνώριζε για ένα σπίτι στην Καπερναούµ που ήταν υποθηκευµένο και πουλιόταν, έδωσε οδηγίες στον Ιωάννη να το αγοράσει µε τα χρήµατα του Ιησού και να κρατήσει τους τίτλους ιδιοκτησίας του για τον φίλο του. Και ο Ιωάννης έπραξε όπως τον συµβούλεψε ο πατέρας του. Για δυο χρόνια πλήρωναν την υποθήκη µε το ενοίκιο, και αυτό, µαζί µε κάποιο µεγάλο ποσό που έστειλε ο Ιησούς στον Ιωάννη για να το χρησιµοποιήσει όπως κρίνει αναγκαίο για την οικογένεια, σχεδόν κάλυψε το ποσό της υποθήκης¨ ο Ζεβεδαίος κάλυψε την διαφορά, και ο Ιωάννης ξεπλήρωσε την υποθήκη, εξασφαλίζοντας έτσι καθαρή ιδιοκτησία γι αυτό το δυάρι. Με αυτό τον τρόπο ο Ιησούς έγινε ιδιοκτήτης ενός σπιτιού στην Καπερναούµ, αλλά δεν του το είχαν πει. Όταν η οικογένεια της Ναζαρέτ άκουσε ότι ο Ιησούς είχε φύγει από την Καπερναούµ, µην γνωρίζοντας για τον οικονοµικό διακανονισµό µε τον Ιωάννη, πίστεψαν ότι είχε έρθει η ώρα να τα βγάλουν πέρα χωρίς άλλη βοήθεια από τον Ιησού. Ο Ιάκωβος θυµήθηκε την συµφωνία του µε τον Ιησού και, µε την βοήθεια των αδερφών του, ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για την φροντίδα της οικογένειας. 129:2.6Αλλά ας πάµε πίσω να δούµε τον Ιησού στην Ιερουσαλήµ. Για περίπου δυο µήνες περνούσε την περισσότερη ώρα ακούγοντας τις συζητήσεις στον ναό µε περιστασιακές επισκέψεις στις διάφορες σχολές των ραβίνων. Τα περισσότερα Σάββατα τα περνούσε στην Βηθανία. 129:2.7Ο Ιησούς πήρε µαζί του στην Ιερουσαλήµ ένα γράµµα από την Σαλώµη, την γυναίκα του Ζεβεδαίου, που τον σύστηνε στον πρώην ανώτερο ιερέα, τον Άννα, σαν κάποιον «ίδιον µε τους γιους της». Ο Άννας περνούσε πολύ χρόνο µε αυτόν, και τον πήρε προσωπικά να επισκεφθεί πολλές ακαδηµίες των θρησκευτικών δασκάλων της Ιερουσαλήµ. Ενώ ο Ιησούς είδε αυτές τις σχολές και παρατήρησε προσεχτικά τις µεθόδους διδασκαλίας τους, αλλά δεν έκανε ούτε µια ερώτηση δηµόσια. Παρόλο που ο Άννας θεωρούσε τον Ιησού σπουδαίο άνθρωπο, δεν ήξερε πώς να τον συµβουλέψει. Καταλάβαινε ότι θα ήταν ανόητο να του προτείνει να γραφτεί σε κάποια από αυτές τις σχολές της Ιερουσαλήµ σαν σπουδαστής, όµως γνώριζε καλά ότι ο Ιησούς δεν αναγνωριζόταν επίσηµα σαν δάσκαλος αφού δεν είχε φοιτήσει σε καµία από ατές τις σχολές. 129:2.8Αλλά η ώρα του Πάσχα πλησίαζε και µαζί µε τα πλήθη που κατέφταναν από παντού, ήρθε και ο Ζεβεδαίος από την Καπερναούµ µε όλη την οικογένειά του. Έµειναν όλοι στο ευρύχωρο σπίτι του Άννα, όπου γιόρτασαν το Πάσχα σαν µια ευτυχισµένη οικογένεια. 129:2.9Πριν το τέλος της εβδοµάδας αυτού του Πάσχα, εντελώς τυχαία, ο Ιησούς γνώρισε ένα πλούσιο ταξιδιώτη και τον γιο του, ένα νέο περίπου δεκαεπτά χρονών. Αυτοί οι ταξιδιώτες ερχόντουσαν από την Ινδία και πηγαίνοντας να επισκεφτούν την Ρώµη και διάφορα άλλα σηµεία στην Μεσόγειο, είχαν κανονίσει να φτάσουν στην Ιερουσαλήµ το Πάσχα, ελπίζοντας να βρουν κάποιον να τον προσλάβουν σαν διερµηνέα και δάσκαλο για τον γιο. Ο πατέρας

Page 156

Provided by: www.urantia.info


επέµενε να συµφωνήσει ο Ιησούς να ταξιδέψει µαζί τους. Ο Ιησούς του είπε για την οικογένειά του και ότι δεν θα ήταν σωστό να φύγει για σχεδόν δυο χρόνια, γιατί σε όλο αυτό το διάστηµα µπορεί κάτι να χρειαζόντουσαν. Τότε, ο ταξιδιώτης από την Ανατολή πρότεινε να προπληρώσει τους µισθούς ενός χρόνου στον Ιησού, για να τους εµπιστευτεί στους φίλους του για να προστατέψουν την οικογένειά του από τυχόν ανάγκες που θα προκύψουν. Και έτσι ο Ιησούς συµφώνησε να ταξιδέψει µαζί τους. 129:2.10Ο Ιησούς παρέδωσε αυτό το µεγάλο ποσό στον Ιωάννη του Ζεβεδαίου. Και σας έχουµε πει πως ο Ιωάννης αξιοποίησε αυτό το ποσό για την ρευστοποίηση της υποθήκης της ιδιοκτησίας στην Καπερναούµ. Ο Ιησούς µίλησε εµπιστευτικά στον Ζεβεδαίο για αυτό το ταξίδι στην Μεσόγειο, και του επέβαλε να µην το πει σε κανένα, ούτε στους συγγενείς του, και ο Ζεβεδαίος πραγµατικά δεν αποκάλυψε ποτέ την γνώση του για το που βρισκόταν ο Ιησούς όλη αυτή την περίοδο των δύο χρόνων. Πριν επιστρέψει ο Ιησούς από αυτό το ταξίδι η οικογένειά του στην Ναζαρέτ είχε αρχίσει να τον θεωρεί νεκρό. Μόνο οι επιβεβαιώσεις του Ζεβεδαίου, που πήγαινε στην Ναζαρέτ µε τον γιο του τον Ιωάννη αρκετές φορές, κράτησαν την ελπίδα ζωντανή στην καρδιά της Μαρίας. 129:2.11Όλο αυτό το διάστηµα η οικογένεια στην Ναζαρέτ τα πήγαινε αρκετά καλά¨ ο Ιούδας είχε αυξήσει αρκετά το µερτικό συνεισφοράς του και συνέχισε να συνεισφέρει τόσα µέχρι που παντρεύτηκε. Παρά το ότι δεν χρειαζόντουσαν ιδιαίτερη βοήθεια, ο Ιωάννης συνήθιζε να πηγαίνει δώρα κάθε µήνα στην Μαρία και στην Ρουθ, όπως του το είχε ζητήσει ο Ιησούς. 3. Ο ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΕΝΑΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (23 Μ.Χ.) 129:3.1Όλος ο εικοστός ένατος χρόνος του Ιησού πέρασε στην περιοδεία του στην Μεσόγειο. Τα κύρια γεγονότα, όσο έχουµε την άδεια να αποκαλύψουµε αυτές τις εµπειρίες, είναι οι εξιστορήσεις που ακολουθούν. 129:3.2Σε όλη αυτή την περιοδεία στον Ρωµαϊκό κόσµο, για πολλούς λόγους, ο Ιησούς ήταν γνωστός σαν ο γραµµατέας από την Δαµασκό. Στην Κόρινθο και σε άλλες στάσεις του ταξιδιού της επιστροφής, όµως, ήταν γνωστός σαν ο Εβραίος δάσκαλος. 129:3.3Αυτή η περίοδος της ζωής του Ιησού ήταν γεµάτη γεγονότα. Ενώ στο ταξίδι αυτό ήρθε σε επαφή µε πολλούς συνανθρώπους του, όµως αυτή η εµπειρία είναι µια φάση της ζωής του που ποτέ δεν αποκαλύφθηκε σε κανένα µέλος της οικογένειάς του ούτε στους αποστόλους. Ο Ιησούς έζησε την ανθρώπινη ζωή του και έφυγε από αυτό τον κόσµο χωρίς κανένας (εκτός από τον Ζεβεδαίο από την Βηθσαϊδά) να γνωρίζει ότι είχε κάνει εκείνο το µακρινό ταξίδι. Μερικοί φίλοι του νόµιζαν ότι είχε επιστρέψει στην Δαµασκό¨ άλλοι πίστευαν ότι είχε πάει στην Ινδία. Η οικογένειά του πίστευε ότι βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, καθώς γνώριζαν ότι κάποτε τον είχαν προσκαλέσει να πάει εκεί να γίνει βοηθός του σαζάνου. 129:3.4Όταν ο Ιησούς γύρισε στην Παλαιστίνη, δεν έκανε τίποτε για να αλλάξει την γνώµη της οικογένειάς του ότι είχε πάει από την Ιερουσαλήµ στην Αλεξάνδρεια¨ τους άφησε να πιστεύουν ότι όλο το διάστηµα που απουσίαζε από την Παλαιστίνη το πέρασε στην πόλη της µάθησης και της κουλτούρας. Μόνο ο Ζεβεδαίος ο κατασκευαστής βαρκών από την Βηθσαϊδά γνώριζε τα πραγµατικά γεγονότα, και αυτός δεν τα είπε σε κανέναν. 129:3.5Σε όλες τις προσπάθειές σας να αποκρυπτογραφήσετε την σηµασία του Ιησού στην Ουράντια, θα πρέπει να έχετε κατά νου το κίνητρο της Προσφοράς του Μιχαήλ. Αν µπορούσατε να καταλάβετε την σηµασία πολλών από τις φαινοµενικά παράξενες πράξεις του, θα πρέπει να διακρίνετε τον σκοπό της παραµονής του στον κόσµο σας. Πρόσεχε

Page 157

Provided by: www.urantia.info


διαρκώς να µην δηµιουργήσει µια υπερ-ελκυστική προσωπική καριέρα που να τραβά όλη την προσοχή. Δεν ήθελε να κάνει ασυνήθιστες ή ακαταµάχητες εντυπώσεις στους συνανθρώπους του. Είχε αφοσιωθεί στο έργο της αποκάλυψης του ουράνιου Πατέρα στους συνανθρώπους του και συγχρόνως είχε αναλάβει το θείο καθήκον να ζήσει την θνητή επίγεια ζωή του πάντα κάτω από το θέληµα του Παραδείσιου Πατέρα. 129:3.6Στην κατανόηση της επίγειας ζωής του Ιησού, θα µας βοηθήσει επίσης αν όλοι οι θνητοί σπουδαστές αυτής της θεϊκής Προσφοράς θυµόσαστε ότι, ενώ ζούσε αυτήν την ενσαρκωµένη ζωή πάνω στην Ουράντια, την ζούσε για όλο το σύµπαν του. Υπήρχε στην ζωή που έζησε σαν θνητός, κάτι ιδιαίτερο που ενέπνεε κάθε µια κατοικηµένη σφαίρα όλου του σύµπαντος του Νέβαδον , ξεχωριστά. Το ίδιο ισχύει επίσης και για όλους τους κόσµους που έχουν γίνει κατοικήσιµοι µετά από εκείνη την πολυτάραχη περίοδο της παραµονής του στην Ουράντια. Και θα ισχύει το ίδιο και για όλους τους κόσµους που θα κατοικηθούν από πλάσµατα µε θέληση σε όλη την µελλοντική ιστορία αυτού του τοπικού σύµπαντος. 129:3.7Ο Υιός του Ανθρώπου, σε όλη την περίοδο της περιοδείας του στον Ρωµαϊκό κόσµο και µε τις εµπειρίες που απόκτησε εκεί πρακτικά συµπλήρωσε την εκπαίδευσή του στην γνωριµία των διαφόρων λαών εκείνων των ηµερών και της γενιάς του. Μέχρι την στιγµή της επιστροφής του στην Ναζαρέτ, µέσα από αυτό το εκπαιδευτικό ταξίδι, είχε πια µάθει πως ζούσαν και πως µοχθούσαν οι άνθρωποι στην Ουράντια. 129:3.8Ο

πραγµατικός σκοπός αυτού του ταξιδιού στην Μεσόγειο ήταν να γνωρίσει τους ανθρώπους. Πλησίασε εκατοντάδες ανθρώπους σε αυτό το ταξίδι. Γνώρισε και αγάπησε όλα τα είδη ανθρώπων, πλούσιους και φτωχούς, ευγενείς και λαϊκούς, µαύρους και άσπρους, µορφωµένους και αµόρφωτους, καλλιεργηµένους και ακαλλιέργητους , ζωώδεις και πνευµατικούς, θρήσκους και άθρησκους, ηθικούς και ανήθικους. 129:3.9Σε αυτό το ταξίδι στην Μεσόγειο ο Ιησούς έκανε µεγάλες προόδους στο ανθρώπινο καθήκον του να αποκτήσεις τέλειες γνώσεις για τον υλικό και θνητό νου, και εσωτερικά διαµένων Προσαµοστής του έκανε µεγάλη πρόοδο στην άνοδο και την πνευµατική κατάκτηση αυτής της ίδιας ανθρώπινης διάνοιας. Στο τέλος αυτής της περιοδείας ο Ιησούς ουσιαστικά γνώριζε—µε όλη την ανθρώπινη βεβαιότητα—ότι ήταν Υιός Θεού, ένας Δηµιουργός Υιός του Συµπαντικού Πατέρα. Ο Προσαρµοστής µπορούσε να φέρει στο νου αυτού του Υιού του Ανθρώπου, όλο και περισσότερες, θαµπές ακόµα, αναµνήσεις της Παραδείσιας εµπειρίας του µαζί µε τον θεϊκό Πατέρα του προτού ακόµα οργανώσει και δηµιουργήσει αυτό το τοπικό σύµπαν του Νέβαδον. Έτσι ο Προσαρµοστής, σιγά-σιγά, έφερνε στην ανθρώπινη συνείδηση του Ιησού εκείνες τις απαραίτητες αναµνήσεις της προηγούµενης θεϊκής του ύπαρξης στις διάφορες εποχές του σχεδόν αιώνιου παρελθόντος. Το τελευταίο επεισόδιο της προανθρώπινης εµπειρίας του που του έφερε στην µνήµη ο Προσαρµοστής, ήταν η αποχαιρετιστήρια συνοµιλία του µε τον Εµµανουήλ του Σάλβινκτον λίγο πριν παραδώσει την συνειδητή του προσωπικότητα για να ξεκινήσει για την ενσάρκωσή του στην Ουράντια. Και αυτή η τελευταία ανάµνηση της προανθρώπινης ύπαρξής του ξεκαθάρισε στην συνείδηση του Ιησού ακριβώς την µέρα της βάπτισής του από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη. 4. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΙΗΣΟΥΣ 129:4.1Για τους ουράνιους θεατές του τοπικού σύµπαντος, αυτό το ταξίδι στην Μεσόγειο ήταν το πιο συναρπαστικό από όλες τις επίγειες εµπειρίες του Ιησού, τουλάχιστον από όλη την καριέρα του µέχρι το γεγονός της σταύρωσής του και του θνητού θανάτου του. Αυτή ήταν η

Page 158

Provided by: www.urantia.info


συναρπαστική περίοδος της προσωπικής προσφοράς του σε σύγκριση µε την σύντοµα επερχόµενη εποχή της κοινωνικής προσφοράς του. Αυτό το µοναδικό επεισόδιο ήταν πολύ συναρπαστικό επειδή εκείνο τον καιρό ήταν ακόµα ο ξυλουργός από την Ναζαρέτ, ο κατασκευαστής βαρκών από την Καπερναούµ, ο γραµµατέας από την Δαµασκό¨ ήταν ακόµα ο Υιός του Ανθρώπου. Δεν είχε πετύχει ακόµα την τελειοποίηση του ανθρώπινου νου του¨ ο Προσαρµοστής δεν είχε ακόµα γίνει τέλειος γνώστης και δεν είχε αντιγράψει ακόµα ολοκληρωτικά την θνητή ταυτότητα. Ήταν ακόµα ένας άνθρωπος ανάµεσα στους άλλους. 129:4.2Η καθαρά ανθρώπινη θρησκευτική εµπειρία—η προσωπική πνευµατική ανάπτυξη— του Υιού του Ανθρώπου έφτασε σχεδόν στο ζενίθ της αυτόν ,τον εικοστό ένατο χρόνο. Αυτή η εµπειρία της πνευµατικής εξέλιξης βρισκόταν σε συνεχή σταδιακή αύξηση από την στιγµή της άφιξης του Προσαρµοστή Σκέψης του µέχρι την ηµέρα της ολοκλήρωσης και επιβεβαίωσης εκείνης της φυσικής και κανονικής σχέσης ανάµεσα στον υλικό νου του ανθρώπου και στο πνεύµα που κατοικεί στον νου—το φαινόµενο της ένωσης σε ένα αυτών των δύο διανοιών, την εµπειρία που κατόρθωσε ο Υιός του Ανθρώπου ολοκληρωτικά και απόλυτα, σαν ενσαρκωµένος θνητός της υλικής σφαίρας, την ηµέρα της βάπτισής του στον Ιορδάνη. 129:4.3Όλα αυτά τα χρόνια, παρόλο που δεν φαινόταν να έχει επίσηµη επικοινωνία µε τον Πατέρα του στον ουρανό, τελειοποιούσε σταδιακά αποτελεσµατικές µεθόδους προσωπικής επικοινωνίας µε το εσωτερικά διαµένουσα πνευµατική παρουσία του Παραδείσιου Πατέρα. Έζησε µια αληθινή ζωή, µια ολοκληρωµένη ζωή, και µια πραγµατικά κανονική, φυσική, και κοινή ζωή σαν άνθρωπος. Γνωρίζει από προσωπική του εµπειρία την σηµαίνει ουσιαστικά η ζωή των ανθρώπινων πλασµάτων στους υλικούς κόσµους του χρόνου και του χώρου. 129:4.4Ο Υιός του ανθρώπου αισθάνθηκε εκείνη την κλίµατα των ανθρώπινων συναισθηµάτων που κυµαίνονται από ανυπέρβλητη χαρά µέχρι έντονη θλίψη. Ήταν ένα χαρούµενο παιδί ένας άνθρωπος µε σπάνια όρεξη και κέφι¨ παρόµοια ήταν ένας άνθρωπος «µε τις λύπες του, εξοικειωµένος µε την θλίψη.» Με την πνευµατική έννοια έζησε την ζωή του από πάνω µέχρι κάτω, από την αρχή ως το τέλος. Από υλική άποψη, µπορεί να φαίνεται ότι απόφυγε να ζήσει κάποιες ακραίες κοινωνικές καταστάσεις που ζουν µερικές φορές οι άνθρωποι, αλλά νοητικά γνώρισε καλά όλες τις εµπειρίες των ανθρώπων. 129:4.5Ο Ιησούς γνωρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήµατα, τις ορµές και τις παρορµήσεις, των εξελισσόµενων και ανερχόµενων θνητών από τις υλικές σφαίρες, από την στιγµή της γέννησης µέχρι τον θάνατο. Έζησε την ανθρώπινη ζωή από την αρχή της ,σωµατικά , νοητικά και πνευµατικά , περνώντας από την βρεφική ηλικία την παιδική, την νεότητα, και την ενηλικίωση—ακόµα και την ανθρώπινη εµπειρία του θανάτου. Όχι µόνο πέρασε από αυτές τις συνηθισµένες και γνώριµες ανθρώπινες περιόδους νοητικής και πνευµατικής ανάπτυξης, αλλά ακόµα ένοιωσε πλήρως εκείνες τις ανώτερες και πιο προχωρηµένες φάσεις ανθρώπινης και Προσαρµοστικής συµφιλίωσης που τόσο λίγοι θνητοί της Ουράντια κατορθώνουν. Και έτσι έζησε πλήρως την ζωή του θνητού ανθρώπου, όχι µόνο όπως την ζουν οι άνθρωποι στον κόσµο σας, αλλά επίσης όπως την ζουν σε όλους τους άλλους εξελισσόµενους κόσµους του χώρου και του χρόνου, ακόµα και στους ανώτερους και πιο προχωρηµένους από όλους τους κόσµους στο φως και στην ζωή. 129:4.6Παρόλο που αυτή η τέλεια ζωή που έζησε σαν θνητός µπορεί να µην δέχτηκε την απόλυτη και συµπαντική έγκριση των συνανθρώπων του, αυτών που έτυχε να ζουν το ίδιο χρονικό διάστηµα στην γη, όµως, η ζωή που έζησε ο Ιησούς της Ναζαρέτ σαν θνητός στην Ουράντια δέχτηκε την απόλυτη και την πλήρη αποδοχή από τον Συµπαντικό Πατέρα επειδή

Page 159

Provided by: www.urantia.info


συντελεί την ίδια στιγµή, και στην ίδια προσωπικότητα-ζωή, την πληρότητα της αποκάλυψης του αιώνιου Θεού στους θνητούς και την παρουσίαση της τελειοποιηµένης ανθρώπινης προσωπικότητας προς ικανοποίηση του Άπειρου Δηµιουργού. 129:4.7Και αυτός ήταν ο πραγµατικός και υπέρτατος στόχος του. Δεν κατέβηκε να ζήσει στην Ουράντια σαν το τέλειο και λεπτοµερές παράδειγµα για τα παιδιά ή τους ενήλικες, τους άνδρες ή τις γυναίκες, εκείνης , ή κάποιας άλλης εποχής. Πράγµατι είναι αλήθεια, ότι στην ολοκληρωµένη, την πλούσια, την όµορφη και ευγενική του ζωή όλοι µπορούµε να βρούµε πολλά που είναι εξαιρετικά παραδειγµατικά, θεϊκά εµπνευσµένα, αλλά αυτό συµβαίνει επειδή έζησε µια αληθινά και γνήσια ανθρώπινη ζωή. Ο Ιησούς δεν έζησε την επίγεια ζωή του για να δώσει ένα παράδειγµα για να αντιγράψουν όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις. Έζησε την ζωή του στην σάρκα µε την ίδια ευσπλαχνική προσφορά που όλοι µπορείτε να ζήσετε στις επίγειες ζωές σας¨ και έτσι όπως έζησε την θνητή ζωή του στις µέρες του και έτσι όπως ήταν, έτσι έδωσε και το παράδειγµα για όλους εµάς να ζούµε την ζωή µας στις µέρες µας και έτσι όπως είµαστε. Μπορεί να µην ελπίζετε να ζήσετε την ζωή του, αλλά µπορείτε να αποφασίσετε να ζήσετε τις ζωές σας όπως ,και µε τα ίδια µέσα, έζησε αυτός την δική του. Ο Ιησούς µπορεί να µην είναι το τεχνικό και λεπτοµερές παράδειγµα για όλους τους θνητούς όλων των εποχών και όλων των σφαιρών αυτού του τοπικού σύµπαντος, αλλά θα είναι για πάντα η έµπνευση και ο οδηγός όλων των Παραδείσιων προσκυνητών από τους κόσµους της εναρκτήριας ανόδου µέσα από ένα σύµπαν των συµπάντων και µέσα από την Χαβόνα για τον Παράδεισο. Ο Ιησούς είναι ο νέος και ζωντανός δρόµος από τον άνθρωπο προς τον Θεό, από το µερικό µέχρι το τέλειο, από το επίγειο στο ουράνιο, από τον χρόνο µέχρι την αιωνιότητα. 129:4.8Μέχρι το τέλος του εικοστού ένατου χρόνου ο Ιησούς της Ναζαρέτ είχε ουσιαστικά τελειώσει την ζωή την απαιτούµενη από τους θνητούς σαν κάτοικοι της σάρκας. Ήρθε στην γη η πληρότητα του Θεού για να εκδηλωθεί στον άνθρωπο¨ είχε τώρα σχεδόν ο τέλειος άνθρωπος που αναµένει την περίσταση να εκδηλωθεί σε Θεό. Και όλα αυτά τα έκανε πριν γίνει τριάντα χρονών. ΕΓΓΡΑΦΟ 130 ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΜΗ 130:0.1Η περιοδεία στον Ρωµαϊκό κόσµο κατανάλωσε τον περισσότερο εικοστό όγδοο και όλο τον εικοστό ένατο χρόνο της επίγειας ζωής του Ιησού. Ο Ιησούς και οι δύο Ινδοί—ο Γκονόντ και ο γιος του Γκανίντ—έφυγαν από την Ιερουσαλήµ µια Κυριακή πρωί, στις 26 Απριλίου, το 22 µ.Χ. Ταξίδεψαν σύµφωνα µε το πρόγραµµά τους, και ο Ιησούς αποχαιρέτησε πατέρα και γιο στην πόλη Χαράξ στον Περσικό Κόλπο στις 10 Δεκεµβρίου τον επόµενο χρόνο, το 23 µ.Χ. 130:0.2Από την Ιερουσαλήµ πήγαν στην Καισαρεία περνώντας από την Ιόππη. Στην Καισαρεία πήραν ένα πλοίο για την Αλεξάνδρεια. Από την Αλεξάνδρεια πήγαν στην Λασία στην Κρήτη. Από την Κρήτη πήγαν στην Καρχηδόνα, προσεγγίζοντας την Κυρήνη . Στην Καρχηδόνα πήραν ένα πλοίο για την Νεάπολη, µε στάση στην Μάλτα, τις Συρακούσες, και την Μεσσήνη. Από την Νεάπολη πήγαν στην Κάπουα, από όπου πήγαν για την Ρώµη από τον δρόµο της Άππιας. 130:0.3Μετά την διαµονή τους στην Ρώµη πήγαν δια ξηράς στο Ταρέντο από όπου ξεκίνησαν δια θαλάσσης για την Αθήνα στην Ελλάδα, σταµατώντας στην Νικόπολη και στην Κόρινθο. Από την Αθήνα πήγαν στην Έφεσο περνώντας από την Τρωάδα. Από την Έφεσο πήγαν για

Page 160

Provided by: www.urantia.info


θαλάσσης στην Κύπρο, σταµατώντας και στην Ρόδο. Πέρασαν αρκετό καιρό στην Κύπρο για ξεκούραση και για να γυρίζουν τα αξιοθέατα και µετά πήγαν στην Αντιόχεια στην Συρία. Από την Αντιόχεια ταξίδεψαν νότια για την Σιδώνα και µετά πήγαν στην Δαµασκό. Από εκεί ταξίδεψαν µε καραβάνι για την Μεσοποταµία, περνώντας µέσα από Θάψακο και την Λάρισσα. Έµειναν κάµποσο στην Βαβυλώνα, επισκέφτηκαν το Ουρ και άλλα µέρη, και πήγαν στα Σούσα. Από τα Σούσα ταξίδεψαν για το Χαράξ, από όπου ο Γκονόντ και ο Γκανίντ ξεκίνησαν για την Ινδία. 130:0.4Όταν δουλεύανε τέσσερις µήνες στην Δαµασκό, ο Ιησούς πήρε τα βασικά στοιχεία της γλώσσας που µιλούσαν ο Γκονόντ και ο Γκανίντ. Όσο βρισκόντουσαν εκεί εργάστηκε πολύ πάνω σε µεταφράσεις από τα Ελληνικά σε µια από τις γλώσσες της Ινδίας, µε την βοήθεια ενός Ινδού από την περιοχή του Γκονόντ. 130:0.5Σε αυτή την περιοδεία στην Μεσόγειο περνούσε την µισή µέρα διδάσκοντας τον Γκανίντ και ενεργώντας σαν διερµηνέας στις επαγγελµατικές συσκέψεις του Γκονόντ και στις κοινωνικές επαφές του. Την υπόλοιπη µέρα, που ήταν στην διάθεσή του, την αφιέρωνε για εκείνες τις στενές προσωπικές επαφές µε τους συνανθρώπους του, αυτές τις στενές σχέσεις µε τους θνητούς της υλικής σφαίρας, που τόσο πολύ χαρακτήριζαν τις δραστηριότητές του εκείνα τα χρόνια που προηγήθηκαν του δηµόσιου έργου του. 130:0.6Ο Ιησούς γνώρισε από πρώτο χέρι και ήρθε σε πραγµατική επαφή µε τον ανώτερο υλικό και διανοητικό πολιτισµό της Δύσης και της Ανατολής¨ από τον Γκονόντ και τον πανέξυπνο γιο του έµαθε πολλά για τον πολιτισµό και την κουλτούρα της Ινδίας και της Κίνας, γιατί ο Γκονόντ, που ήταν πολίτης της Ινδίας, είχε κάνει πολλά ταξίδια στην αυτοκρατορία της κίτρινης φυλής. 130:0.7Ο νεαρός Γκανίντ έµαθε πολλά από τον Ιησού όλη αυτή την περίοδο που ήταν µαζί. Έτσι αναπτύχθηκε µια ζεστή φιλία ανάµεσά τους, και ο πατέρας του νέου πολλές φορές προσπάθησε να πείσει τον Ιησού να γυρίσει µαζί τους στην Ινδία, αλλά ο Ιησούς πάντα αρνιόταν, επικαλούµενος την ανάγκη να γυρίσει στην οικογένειά του στην Παλαιστίνη. 1. ΣΤΗΝ ΙΟΠΠΗ—ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΝΑ 130:1.1Όταν έµεναν στην Ιόππη, ο Ιησούς γνώρισε τον Γκαντία, ένα Φιλισταίο διερµηνέα που δούλευε για κάποιον Σίµωνα βυρσοδέψη. Οι πράκτορες του Γκονόντ στην Μεσοποταµία έκαναν πολλές δουλειές µε αυτόν τον Σίµωνα¨ έτσι ο Γκονόντ και ο γιος του θέλησαν να τον επισκεφτούν καθώς θα πήγαιναν προς την Καισαρεία. Όσο καθυστέρησαν στην Ιόππη, ο Ιησούς και ο Γκαντίας έγιναν καλοί φίλοι. Αυτός ο νεαρός Φιλισταίος ήταν ένας αναζητητής της αλήθειας. Ο Ιησούς ήταν δότης της αλήθειας¨ αυτός ήταν η αλήθεια εκείνης της γενιάς στην Ουράντια. Όταν συναντιούνται ένας µεγάλος αναζητητής της αλήθειας και ένας σπουδαίος δότης της αλήθειας, το αποτέλεσµα είναι ένα µεγάλο απελευθερωτικό φως που γεννιέται από την εµπειρία της νέας αλήθειας. 130:1.2Μια µέρα µετά το βραδινό γεύµα ο Ιησούς και ο νεαρός Φιλισταίος περπατούσαν κοντά στην θάλασσα, και ο Γκαντίας, µην γνωρίζοντας ότι αυτός «ο γραµµατέας από την Δαµασκό» γνώριζε τόσο καλά τις Εβραϊκές παραδόσεις, έδειξε στον Ιησού το µέρος που λεγόταν ότι ο Ιωνάς ξεκίνησε το κακότυχο ταξίδι του για την Ταρσό. Και όταν τελείωσε τα σχόλιά του, έκανε στον Ιησού την εξής ερώτηση: «Αλλά πιστεύεις ότι στα αλήθεια το µεγάλο ψάρι κατάπιε τον Ιωνά;» Ο Ιησούς κατάλαβε ότι η ζωή αυτού του νέου είχε επηρεαστεί πάρα πολύ από αυτήν την παράδοση, και ότι η σκέψη πάνω σε αυτήν του είχε επιβάλλει τον παραλογισµό της προσπάθειας της φυγής από το καθήκον¨ ο Ιησούς δεν είπε

Page 161

Provided by: www.urantia.info


τίποτα που θα κατέστρεφε ξαφνικά τις βάσεις των κινήτρων του Γκαντία να ζει πρακτική ζωή. Απαντώντας του την ερώτηση, ο Ιησούς είπε: «Φίλε µου, όλοι είµαστε Ιωνάδες µε ζωές που πρέπει να ζήσουµε σύµφωνα µε το θέληµα του Θεού, και πάντα όταν προσπαθούµε να ξεφύγουµε από το καθήκον µας παρασυρµένοι από διάφορους πειρασµούς, τότε αµέσως θέτουµε τους εαυτούς µας κάτω από τον άµεσο έλεγχο εκείνων των επιδράσεων που δεν κατευθύνονται από τις δυνάµεις της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Η φυγή από το καθήκον είναι η θυσία της αλήθειας. Η απόδραση από την υπηρεσία του φωτός και της ζωής µπορεί να έχει αποτέλεσµα µόνο τις άσχηµες συγκρούσεις µε τις δύσκολες φάλαινες του εγωισµού που οδηγούν τελικά στο σκοτάδι και στον θάνατο εκτός οι Ιωνάδες που έχουν απαρνηθεί τον Θεό αλλάξουν τις καρδιές τους, ακόµα και όταν βρίσκονται στα βάθη της απελπισίας, και αναζητήσουν τον Θεό και την καλοσύνη του. Και όταν τέτοιες αποκαρδιωµένες ψυχές αναζητούν αληθινά τον Θεό—διψούν για την αλήθεια και την ορθότητα—δεν υπάρχει τίποτα που να τους κρατά πια αιχµάλωτους. Όσο βαθιά κι αν έχουν πέσει, όταν αναζητούν το φως µε όλη τους την καρδιά, το πνεύµα του Κύριου και Θεού των ουρανών θα τους απελευθερώσει από την αιχµαλωσία τους¨ οι κακές περιστάσεις της ζωής θα τους ξεβράσουν στην στεγνή γη των νέων ευκαιριών για ανανεωµένη υπηρεσία και σοφότερο τρόπο ζωής.» 130:1.3Η διδασκαλία του Ιησού άγγιξε πραγµατικά τον Γκαντία, και κουβέντιαζαν πολύ ώρα µέσα στην νύχτα δίπλα στην θάλασσα, και πριν πάνε να κοιµηθούν, προσευχήθηκαν µαζί και ο ένας για τον άλλο. Αυτός ήταν ο ίδιος Γκαντίας που άκουσε το µεταγενέστερο κήρυγµα του Πέτρου, έγινε ένθερµος πιστός του Ιησού από την Ναζαρέτ, και είχε µια αξιοµνηµόνευτη συζήτηση µε τον Πέτρο κάποιο βράδυ στο σπίτι του Δορκά. Και ο Γκαντίας συνεισέφερε πολύ στην τελική απόφαση του Σίµωνα, του πλούσιου εµπόρου δέρµατος, να ενστερνιστεί τον Χριστιανισµό. 130:1.4( σε αυτήν την αφήγηση για το προσωπικό έργο του Ιησού µε τους συνανθρώπους του σε αυτήν την περιοδεία στην Μεσόγειο, σύµφωνα µε την άδεια που µας έχει δοθεί, θα µεταφράζουµε τα λόγια του στην σύγχρονη φρασεολογία που επικρατεί τώρα στην Ουράντια την στιγµή αυτής της παρουσίασης.) 130:1.5Η τελευταία συζήτηση του Ιησού µε τον Γκαντία ήταν πάνω στο καλό και το κακό. Αυτός ο νεαρός Φιλισταίος ήταν πολύ προβληµατισµένος από την αίσθηση της αδικίας εξαιτίας της παρουσίας του κακού στον κόσµο, µαζί µε το καλό, Είπε: « Πως µπορεί ο Θεός, αν είναι απεριόριστα καλός, να µας επιτρέπει να υποφέρουµε από τις πίκρες του κακού¨ εξάλλου ποιος δηµιουργεί το κακό;» Εκείνες τις ηµέρες ήταν ευρύτατα πιστευτό, ότι ο Θεός δηµιουργεί και το καλό και τι κακό, αλλά ο Ιησούς ποτέ δεν δίδαξε τέτοιο σφάλµα. Απαντώντας αυτήν την ερώτηση. Ο Ιησούς είπε: « Αδερφέ µου, ο Θεός είναι αγάπη¨ γι αυτό πρέπει να είναι καλός, και η καλοσύνη του είναι τόσο µεγάλη και αληθινή που δεν µπορεί να περιέχει τα µικρά και ψεύτικα πράγµατα του κακού. Ο Θεός είναι τόσο θετικά καλός ώστε δεν υπάρχει καθόλου χώρος σε αυτόν για το αρνητικό κακό. Το κακό είναι η ανώριµη επιλογή και το απερίσκεπτο παραστράτηµα εκείνων που αντιστέκονται στο καλό, απορρίπτουν την οµορφιά, και δεν είναι πιστοί στην αλήθεια. Το κακό είναι µόνο η κακή προσαρµογή της ανωριµότητας ή η διασπαστική και παραµορφωτική επιρροή της άγνοιας. Το κακό είναι το αναπόφευκτο σκοτάδι που ακολουθεί τα χνάρια της ασύνετης απόρριψης του φωτός. Το κακό είναι αυτό που είναι σκοτεινό και αναληθές, και που όταν κάποιος το αγκαλιάζει συνειδητά και το εγκρίνει εκούσια, γίνεται αµαρτία.

Page 162

Provided by: www.urantia.info


130:1.6«Ο

πατέρας σου στον ουρανό, χαρίζοντάς σου την δύναµη της επιλογής ανάµεσα στην αλήθεια και στο ψέµα, δηµιούργησε το αρνητικό δυναµικό του θετικού δρόµου του φωτός και της ζωής¨ αλλά τέτοια σφάλµατα του κακού είναι στην πραγµατικότητα ανύπαρκτα µέχρι κάποιο νοήµων πλάσµα να επιθυµήσει την ύπαρξή τους επιλέγοντας τον λανθασµένο τρόπο ζωής. Και αυτά τα κακά γίνονται αµαρτία από την εν γνώσει και σκόπιµη επιλογή ενός τέτοιου ανυπότακτου πλάσµατος µε θέληση. Γι αυτό Πατέρας µας στον ουρανό επιτρέπει το καλό και το κακό να βαδίζουν µαζί µέχρι το τέλος της ζωής, όπως η φύση επιτρέπει το σιτάρι και τα παράσιτα να ευδοκιµούν δίπλα- δίπλα µέχρι το θέρος.» Ο Γκαντίας ικανοποιήθηκε απόλυτα από την απάντηση του Ιησού στην ερώτησή του αφού η συζήτησή τους τον βοήθησε να ξεκαθαρίσει στο µυαλό του την πραγµατική σηµασία αυτών των βαρυσήµαντων λόγων. 2. ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑ 130:2.1Ο Ιησούς και οι φίλοι του καθυστέρησαν στην Αλεξάνδρεια περισσότερο από ότι είχαν υπολογίσει επειδή ένα από τα µεγάλα κύρια κουπιά του πλοίου στο οποίο σκόπευαν να επιβιβαστούν βρέθηκε να κινδυνεύει να σχιστεί. Ο καπετάνιος αποφάσισε να παραµείνει στο λιµάνι µέχρι να κατασκευαστεί ένα καινούριο.. Υπήρχε έλλειψη ειδικευµένων εργατών ξύλου για αυτήν την δουλειά, έτσι ο Ιησούς προσφέρθηκε να βοηθήσει. Τα βράδια ο Ιησούς και οι φίλοι του περπατούσαν πάνω στο όµορφο τείχος που λειτουργούσε σαν δρόµος περιπάτου γύρω από το λιµάνι. Ο Γκανίντ απολάµβανε ιδιαίτερα την εξήγηση του Ιησού για το υδρευτικό σύστηµα της πόλης και την τεχνική µε την οποία αξιοποιούσαν την παλίρροια για να ξεπλένουν τους δρόµους της πόλης και τους υπονόµους. Αυτός ο νεαρός Ινδός εντυπωσιάστηκε πολύ από τον ναό του Αυγούστου, που ήταν κτισµένος πάνω σε ένα ύψωµα και στην κορυφή του είχε ένα κολοσσιαίο άγαλµα του Ρωµαίου αυτοκράτορα. Το δεύτερο απόγευµα της παραµονής τους εκεί, οι τρεις τους παρακολούθησαν µια παράσταση στο τεράστιο αµφιθέατρο που χωρούσε είκοσι χιλιάδες άτοµα, και εκείνη την νύχτα παρακολούθησαν ένα Ελληνικό θεατρικό έργο στο θέατρο. Τέτοιες εκδηλώσεις δεν είχε ξαναδεί ο Γκανίντ, και έκανε στον Ιησού πολλές ερωτήσεις για αυτές. Το πρωί της τρίτης µέρας έκαναν µια επίσηµη επίσκεψη στο παλάτι του κυβερνήτη, γιατί η Καισαρεία ήταν η πρωτεύουσα της Παλαιστίνης και η κατοικία του Ρωµαϊκού αντιπροσώπου. 130:2.2Στο πανδοχείο τους έµενε επίσης ένας έµπορος από την Μογγολία, και µιας και αυτός ο Ανατολίτης µιλούσε Ελληνικά αρκετά καλά, ο Ιησούς κουβέντιαζε συχνά µαζί του. Αυτός ο άνθρωπος εντυπωσιάστηκε πολύ από την φιλοσοφία του Ιησού για την ζωή και ποτέ δεν ξέχασε τα σοφά λόγια του για «το πώς να ζούµε την ουράνια ζωή όσο βρισκόµαστε στην γη ακολουθώντας καθηµερινά το θέληµα του ουράνιου Πατέρα.» Αυτός ο έµπορος ήταν Ταοϊστής, και γι αυτό πίστευε ακράδαντα στην θεωρία µιας συµπαντικής Θεότητας. Όταν γύρισε στην Μογγολία, άρχισε να διδάσκει αυτές τις αλήθειες στους γείτονές του και στους συνεργάτες του, και το αποτέλεσµα αυτών των ενεργειών ήταν, ο µεγαλύτερός του γιος να γίνει Ταοϊστής ιερέας. Αυτός ο νέος άσκησε µεγάλη επιρροή για χάρη αυτών των ανώτερων αληθειών, σε όλη την ζωή του και ακολουθήθηκε από ένα γιο και ένα εγγόνι που ήταν το ίδιο αφοσιωµένα πιστοί στην διδασκαλία του Ενός Θεού—του Ανώτατου Κυβερνήτη των Ουρανών. 130:2.3Ενώ ο ανατολικός κλάδος της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας, που είχε την έδρα του στην Φιλαδέλφεια, κράτησε πιο πιστά την διδασκαλία του Ιησού από ότι ο κλάδος στην Ιερουσαλήµ, ήταν κρίµα που δεν υπήρξε κάποιος σαν τον Πέτρο να πάει στην Κίνα, ή σαν τον Παύλο να πάει στην Ινδία, όπου το πνευµατικό έδαφος ήταν τόσο ευνοϊκό για την

Page 163

Provided by: www.urantia.info


καλλιέργεια του σπόρου του νέου ευαγγελίου της βασιλείας των ουρανών. Αυτές ακριβώς οι διδασκαλίες του Ιησού όπως τις κράτησαν οι Φιλαδελφικοί, θα έκαναν τόσο άµεση και δυνατή εντύπωση στο νου των πνευµατικά διψασµένων Ασιατικών λαών, όσο έκαναν και τα κηρύγµατα του Πέτρου και του Παύλου στην Δύση. 130:2.4Ένας από τους νέους που δούλευε για την κατασκευή του κουπιού µαζί µε τον Ιησού άρχισε να ενδιαφέρεται πολύ για τα λόγια που έλεγε αυτός καθώς δουλεύανε στο ναυπηγείο. Όταν ο Ιησούς ανάφερε ότι ο Πατέρας στον ουρανό ενδιαφέρεται για την ευτυχία των παιδιών του στην γη, αυτός ο νεαρός Έλληνας, ο Ανάξανδος, είπε: «Αφού οι Θεοί ενδιαφέρονται για µένα, γιατί δεν διώχνουν αυτόν τον σκληρό και άδικο αρχιεργάτη αυτού του εργαστηρίου;» Ξαφνιάστηκε όταν ο Ιησούς του απάντησε, «Εφόσον γνωρίζεις και εκτιµάς το καλό και το δίκαιο, ίσως οι Θεοί έφεραν αυτόν τον πλανεµένο άνθρωπο κοντά σου για να τον βοηθήσεις να βρει τον καλύτερο δρόµο. Ίσως εσύ να είσαι το άλας που θα κάνει συµπαθητικότερο αυτόν τον άνθρωπο προς τους άλλους ανθρώπους¨ αν βέβαια δεν έχεις χάσει την νοστιµιά σου. Όπως είναι τώρα τα πράγµατα, αυτός ο άνθρωπος είναι κύριός σου, αφού οι κακοί τρόποι του σε επηρεάζουν αρνητικά. Γιατί να µην προσπαθήσεις να υπερνικήσεις το κακό χρησιµοποιώντας την δύναµη του καλού και έτσι να γίνεις εσύ ο κύριος όλων των σχέσεων ανάµεσά σας; Προβλέπω ότι το καλό που βρίσκεται µέσα σου θα µπορούσε να ξεπεράσει το κακό που βρίσκεται µέσα του αν του δώσεις την ευκαιρία που του αξίζει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό στην ζωή ενός ανθρώπου από την απόλαυση της ευδαιµονία που νοιώθει όταν γίνει σύντροφος µε κάποιον άλλον στην υλική ζωή µε πνευµατική ενέργεια και θεϊκή αλήθεια µετά από ένα νικηφόρο αγώνα µε το κακό και το σφάλµα. Είναι πραγµατικά αναµορφωτική και αναγεννητική εµπειρία να γίνεις το ζωντανό κανάλι του πνευµατικού φωτός για έναν θνητό που βρίσκεται στο πνευµατικό σκοτάδι. Αν είσαι πιο ευλογηµένος µε την αλήθεια από ότι αυτός ο άνθρωπος, η ανάγκη του θα πρέπει να σε προκαλεί. Σίγουρα δεν είσαι ο δειλός που θα µπορούσε να στέκεται στην παραλία και να βλέπει έναν συνάνθρωπό του που δεν ξέρει κολύµπι να χάνεται χωρίς να κάνει τίποτα! Πόσο περισσότερη αξία έχει η ψυχή αυτού του ανθρώπου που περιπλανιέται χαµένη στο σκοτάδι σε σύγκριση µε το σώµα του που πνίγεται στο νερό!» 130:2.5Τα λόγια του Ιησού άγγιξαν βαθιά τον Ανάξανδο. Αµέσως είπε στον ανώτερό του τι είχε πει ο Ιησούς, και εκείνη την νύχτα πήγαν και οι δυο και αναζήτησαν την συµβουλή του Ιησού για την σωτηρία των ψυχών τους. Και αργότερα, αφού το Χριστιανικό µήνυµα είχε διακηρυχθεί στην Καισαρεία, και οι δύο αυτοί άνθρωποι, ο ένας Έλληνας και ο άλλος Ρωµαίος, πίστεψαν στο κήρυγµα του Φιλίππου και έγιναν επιφανή µέλη της εκκλησίας που ίδρυσε. Αργότερα αυτός ο Έλληνας διορίστηκε οικονόµος ενός Ρωµαίου εκατόνταρχου, του Κορνήλιου, που αργότερα πίστεψε και αυτός µε την βοήθεια του Πέτρου. Ο Ανάξανδος συνέχισε να διαδίδει το φως σε αυτούς που βρισκόντουσαν στο σκοτάδι µέχρι τις µέρες που φυλακίστηκε ο Πέτρος στην Καισαρεία, όταν χάθηκε, τυχαία, στην µεγάλη σφαγή είκοσι χιλιάδων Ιουδαίων ενώ προσέφερε την βοήθειά του σε αυτούς που υποφέρανε και τους ετοιµοθάνατους Ο Γκανίντ, τότε, άρχισε να καταλαβαίνει πως ο δάσκαλός του περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του µε αυτήν την ασυνήθιστη προσφορά στους συνανθρώπους του, και ο νεαρός Ινδός αποφάσισε να ανακαλύψει το κίνητρο αυτών των ακατάπαυστων δραστηριοτήτων. Ρώτησε λοιπόν, «γιατί ασχολείσαι συνέχεια µε συζητήσεις µε τους ξένους;» Και ο Ιησούς απάντησε: «Γκανίντ, κανένας άνθρωπος δεν είναι ξένος για κάποιον που γνωρίζει τον Θεό. Όταν βρίσκεις τον Πατέρα στον ουρανό ανακαλύπτεις ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδερφοί σου, και φαίνεται παράξενο που κάποιος απολαµβάνει την ευτυχία

Page 164

Provided by: www.urantia.info


της γνωριµίας µε ένα καινούριο αδερφό που µόλις τώρα ανακάλυψες; Το να γνωρίζει κάποιος τους αδερφούς του και τις αδερφές του, να ξέρει τα προβλήµατά τους και να µαθαίνει να τους αγαπά, είναι η υπέρτατη εµπειρία της ζωής.» 130:2.7Αυτή η συζήτηση κράτησε σχεδόν όλη την νύχτα, στην διάρκεια της οποίας ο νέος ζήτησε από τον Ιησού να του πει την διαφορά ανάµεσα στο θέληµα του Θεού και εκείνη την πράξη επιλογής του ανθρώπινου νου που επίσης αποκαλείται θέληση. Ουσιαστικά ο Ιησούς είπε: Το θέληµα του Θεού είναι ο δρόµος του Θεού, προσεταιρισµός µε την επιλογή του Θεού µπροστά σε οποιοδήποτε εναλλακτικό δυναµικό. Το να κάνεις το θέληµα του Θεού, λοιπόν, είναι η προοδευτική εµπειρία του να γίνεσαι όλο και περισσότερο σαν τον Θεό, και ο Θεός είναι η πηγή και ο προορισµός όλων όσων είναι καλά και όµορφα και αληθινά. Η θέληση του ανθρώπου είναι ο ανθρώπινος δρόµος, το σύνολο και η ουσία αυτών που αποφασίζει να είναι και να κάνει ο θνητός. Η θέληση είναι η συνειδητή επιλογή ενός συνειδητού όντος που οδηγεί σε αποφάσεις και συµπεριφορές που βασίζονται σε νοητική λειτουργία – σκέψη. 130:2.8Εκείνο το απόγευµα ο Ιησούς και ο Γκανίντ απόλαυσαν το παιχνίδι τους µε ένα πολύ έξυπνο ποιµενικό σκυλί, και ο Γκανίντ ήθελε να µάθει αν το σκυλί είχε ψυχή, αν είχε θέληση, και ο Ιησούς απαντώντας την ερώτησή του είπε: «Το σκυλί έχει µυαλό που µπορεί να γνωρίσει τον υλικό άνθρωπο, τον αφέντη του, αλλά δεν µπορεί να γνωρίσει τον Θεό, που είναι πνεύµα¨ έτσι το σκυλί δεν έχει πνευµατική φύση και δεν µπορεί να απολαύσει µια πνευµατική εµπειρία. Το σκυλί µπορεί να έχει κάποια θέληση που προέρχεται από την φύση και επαυξάνεται από την εκγύµνασή του, αλλά µια τέτοια δύναµη του µυαλού δεν είναι πνευµατική ισχύς, ούτε συγκρίνεται µε την ανθρώπινη θέληση, εφόσον δεν βασίζεται στην σκέψη—δεν είναι αποτέλεσµα διάκρισης ανώτερων και ηθικών εννοιών ή επιλογής πνευµατικών και αιώνιων αξιών. Είναι η κατοχή τέτοιων δυνάµεων πνευµατικής διάκρισης και επιλογής της αλήθειας που κάνει τον θνητό ηθική ύπαρξη, ένα πλάσµα µε το χάρισµα της πνευµατικής υπευθυνότητας και του δυναµικού της αιώνιας ζωής.» Ο Ιησούς συνέχισε να του εξηγεί ότι είναι αυτή η απουσία τέτοιων δι