Page 1

ΟΥΡΑΝΤΙΑ ΤΟΜΟΣ 2ος 5. ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΑΣΗΣ 75:5.1Η απογοήτευση της Εύας ήταν πράγµατι παθητική. Ο Αδάµ κατάλαβε τη δυσάρεστη κατάσταση στο σύνολό της και, ενώ είχε πληγωθεί και αποθαρρυνθεί, ένοιωθε µόνο οίκτο και συµπόνια για τη σύντροφό του που έσφαλε. 75:5.2Ήταν µέσα στην απελπισία της συνειδητοποίησης της αποτυχίας που ο Αδάµ, την εποµένη του ολισθήµατος της Εύας, αναζήτησε την Λαόττα, την ευφυή Νοδίτισσα που ήταν επικεφαλής των δυτικών σχολείων του Κήπου και εσκεµµένα διέπραξε την αφροσύνη της Εύας. Αλλά, µην το παρεξηγήσετε. Ο Αδάµ δεν εξαπατήθηκε. Γνώριζε ακριβώς τι έκανε. Σκόπιµα διάλεξε να µοιρασθεί τη µοίρα της Εύας. Αγαπούσε τη σύντροφό του, µε µια πάνω από το ανθρώπινο αφοσίωση και η σκέψη της πιθανότητας µιας µοναχικής αγρυπνίας στην Ουράντια χωρίς αυτήν ήταν περισσότερο από όσο µπορούσε να αντέξει. 75:5.3Όταν έµαθαν τι είχε συµβεί στην Εύα, οι εξαγριωµένοι κάτοικοι του Κήπου έγιναν ανεξέλεγκτοι. Κήρυξαν πόλεµο στη γειτονική αποικία των Νοδιτών. Ξεχύθηκαν από τις πύλες της Εδέµ και έπεσαν πάνω στον απροετοίµαστο κόσµο καταστρέφοντάς τουν εντελώς – δεν άφησαν ούτ’ έναν άνδρα, γυναίκα, ή παιδί. Και ο Κάνο, ο πατέρας του αγέννητου ακόµη Κάιν, χάθηκε κι’ αυτός. 75:5.4Μόλις αντελήφθη τι είχε συµβεί, ο Σεραπατέιτια κυριεύθηκε από κατάπληξη και γέµισε µε φόβο και ενοχές. Την εποµένη έπεσε και πνίγηκε στο µεγάλο ποτάµι. 75:5.5Τα παιδιά του Αδάµ προσπάθησαν να παρηγορήσουν την απελπισµένη τους µητέρα, ενώ ο πατέρας τους περιπλανήθηκε µόνος για τριάντα µέρες. Στο τέλος αυτού του διαστήµατος η σύνεση επεκράτησε και ο Αδάµ επέστρεψε στο σπίτι και άρχισε να σχεδιάζει το µελλοντικό τους πρόγραµµα δράσης. 75:5.6Τις συνέπειες της αφροσύνης των παραπλανηµένων γονιών τις υφίστανται συχνά και τα αθώα παιδιά τους. Οι ακέραιοι και ευγενικοί γιοι και θυγατέρες του Αδάµ και της Εύας εξουθενώθηκαν από την ανεξήγητη πίκρα της απίστευτης τραγωδίας, που τόσο ξαφνικά και άσπλαχνα είχε πέσει επάνω τους. Το µεγαλύτερο από τα παιδιά αυτά, ούτε µετά από πενήντα χρόνια δεν είχε συνέλθει από τη θλίψη και τη στενοχώρια των τραγικών εκείνων ηµερών, από τον τρόµο, ιδιαίτερα, εκείνης της περιόδου των τριάντα ηµερών, όταν ο πατέρας τους έφυγε από το σπίτι, ενώ η συγχυσµένη µητέρα τους είχε πλήρη άγνοια για το πού βρισκόταν εκείνος, ή για το τι του είχε συµβεί. 75:5.7Και οι τριάντα µέρες αυτές ήταν ατέλειωτες σαν τριάντα χρόνια θλίψης και δυστυχίας για την Εύα. Η ευγενική αυτή ψυχή ποτέ δεν συνήλθε απόλυτα από τις επιπτώσεις αυτής της βασανιστικής περιόδου διανοητικού άλγους και πνευµατικής θλίψης. Καµία ιδιαιτερότητα των µετέπειτα απωλειών, αλλά και των υποκειµενικών κακουχιών τους, µπόρεσε ποτέ να συγκριθεί στην µνήµη της Εύας µε τις τροµερές εκείνες ηµέρες και τις φριχτές νύκτες της µοναξιάς και της αβάσταχτης αβεβαιότητας. Έµαθε την απερίσκεπτη ενέργεια του Σεραπατέιτια και δεν γνώριζε αν ο σύντροφός της είχε σκοτωθεί µέσα στη λύπη του,

Page 1

Provided by: www.urantia.info


ή αν είχε απαλειφθεί από τον κόσµο ως τιµωρία του ολισθήµατός της. Και όταν γύρισε οΑδάµ, η Εύα ένοιωσε µια γεµάτη ικανοποίηση χαρά και ευγνωµοσύνη, που ποτέ δεν ξεχάστηκε στη µακρόχρονη και δύσκολη στη διαβίωση σχέση τους της επίπονης υπηρεσίας. 75:5.8Ο καιρός περνούσε, ο Αδάµ, ωστόσο, δεν ήταν βέβαιος για τη φύση της αµαρτίας τους, έως εβδοµήντα µέρες µετά την παράβαση της Εύας, όταν οι υποδοχείς Μελχισεδέκ επέστρεψαν στην Ουράντια και ανέλαβαν τη δικαιοδοσία επί των υποθέσεων του κόσµου. Και τότε, ο Αδάµ έµαθε ότι είχαν αποτύχει. 75:5.9Μεγαλύτερα προβλήµατα, ωστόσο, βρίσκονταν σε εξέλιξη: Το νέο της εξόντωσης της αποικίας των Νοδιτών κοντά στην Εδέµ δεν άργησε να φθάσει στην πατρική φυλή του Σεραπατέιτια στο βορρά και τώρα, µια µεγάλη στρατιά συναθροιζόταν για να προελάσει στον Κήπο. Και αυτή ήταν η αρχή ενός µακρόχρονου και άσπονδου πολέµου µεταξύ των Αδαµιτών και των Νοδιτών, αφού οι εχθροπραξίες αυτές κράτησαν για καιρό, µετά την µετανάστευση του Αδάµ και των οπαδών του στον δεύτερο κήπο, στην κοιλάδα του Ευφράτη. Υπήρξε µία έντονη και µακρόχρονη «εχθρότητα ανάµεσα στον άνδρα αυτόν και στη γυναίκα, ανάµεσα στο σπόρο του και στον σπόρο της.» 6. Ο ΑΔΑΜ ΚΑΙ Η ΕΥΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΟΝ ΚΗΠΟ. 75:6.1Όταν ο Αδάµ έµαθε ότι οι Νοδίτες βρίσκονταν καθ’ οδόν, ζήτησε τη συµβουλή των Μελχισεδέκ, εκείνοι, όµως, αρνήθηκαν να τον συµβουλέψουν, λέγοντάς του µόνο να κάνει ό,τι νόµιζε καλύτερο και υποσχόµενοι τη φιλική τους συνεργασία, κατά το δυνατόν, σε οτιδήποτε εκείνος θα αποφάσιζε. Είχε απαγορευθεί στους Μελχισεδέκ να αναµιχθούν στα προσωπικά σχέδια του Αδάµ και της Εύας. 75:6.2Ο Αδάµ γνώριζε ότι η Εύα είχε αποτύχει. Η παρουσία των υποδοχέων Μελχισεδέκ του το είπε, αν και δεν γνώριζε ακόµη τίποτα για την ατοµική κατάληξη της µελλοντικής τους µοίρας. Έκανε µια ολονύκτια σύσκεψη µε περίπου χίλιους διακόσιους πιστούς οπαδούς που υποσχέθηκαν να ακολουθήσουν τον αρχηγό τους και την επόµενη µέρα το µεσηµέρι, οι οδοιπόροι αυτοί έφυγαν από την Εδέµ προς αναζήτηση νέας εστίας. Ο Αδάµ δεν αγαπούσε τον πόλεµο και ως εκ τούτου επέλεξε να εγκαταλείψει τον πρώτο κήπο στους Νοδίτες χωρίς να αντισταθεί. 75:6.3Το καραβάνι της Εδέµ σταµάτησε την τρίτη ηµέρα έξω από τον Κήπο εξ αιτίας της άφιξης των σεραφικών µεταφορέων από την Τζερουζέµ. Και για πρώτη φορά, ο Αδάµ και η Εύα πληροφορήθηκαν τι επρόκειτο να γίνουν να παιδιά τους. Ενώ οι µεταφορείς περίµεναν σε ετοιµότητα, σ’ εκείνα τα παιδιά που είχαν φθάσει στην ηλικία επιλογής (είκοσι χρόνων), δόθηκε η δυνατότητα να παραµείνουν στην Ουράντια µε τους γονείς τους, ή να τεθούν υπό την προστασία των Μέγιστων του Νορλάτιαντεκ. Τα δύο τρίτα επέλεξαν να πάνε στην Εντέντια. Περίπου το ένα τρίτο επέλεξε να παραµείνει µε τους γονείς τους. Όλα τα παιδιά που των οποίων η ηλικία ήταν µικρότερη από την ηλικία επιλογής µεταφέρθηκαν στην Εντέντια. Κανείς δεν µπορούσε να δει τη θλιβερή αναχώρηση αυτού του Υλικού Υιού, της Θυγατέρας και των παιδιών τους, χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι η µοίρα του παραβάτη είναι σκληρή. Οι απόγονοι αυτοί του Αδάµ και της Εύας βρίσκονται πλέον στην Εντέντια. Δεν γνωρίζουµε τι πρόκειται να τους συµβεί. 75:6.4Ήταν ένα θλιβερό, πολύ θλιβερό καραβάνι αυτό που ετοιµαζόταν να ταξιδέψει. Τι θα µπορούσε να είναι πιο τραγικό! Να έχουν έλθει σ’ έναν κόσµο, µε τόσο µεγάλες προσδοκίες, να τους έχουν δεχθεί τόσο ευνοϊκά και µετά να φύγουν ατιµασµένοι από την Εδέµ, µόνο και

Page 2

Provided by: www.urantia.info


µόνο για να χάσουν τα τρία τέταρτα των παιδικών τους, πριν ακόµη βρουν ένα καινούργιο τόπο για να µείνουν! 7. Ο ΞΕΠΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΑΣ 75:7.1Ήταν όταν σταµάτησε το Εδεµικό καραβάνι, που ο Αδάµ και η Εύα πληροφορήθηκαν τη φύση της παράβασής τους και ενηµερώθηκαν για την τύχη τους. Ο Γαβριήλ εµφανίσθηκε για να αναγγείλει την απόφαση. Και η ετυµηγορία ήταν αυτή: Ο Πλανητικός Αδάµ και η Εύα της Ουράντια είχαν κριθεί ένοχοι. Είχαν παραβιάσει τη συνθήκη της επιτροπείας τους, ως κυβερνήτες αυτού του κατοικηµένου κόσµου. 75:7.2Ενώ ήσαν καταβεβληµένοι από το αίσθηµα ενοχής, ο Αδάµ και η Εύα ήσαν πολύ ευχαριστηµένοι µε την ανακοίνωση ότι οι κριτές τους στον Σάλβινγκτον τους είχαν απαλλάξει από όλες τις κατηγορίες για «περιφρόνηση της κυβέρνησης του σύµπαντος.» Δεν είχαν κριθεί ένοχοι για εξέγερση. 75:7.3Το ζευγάρι της Εδέµ πληροφορήθηκε ότι είχαν υποβαθµιστεί στην κατάσταση των θνητών του κόσµου. Ότι πρέπει, εφεξής, να συµπεριφέρονται όπως οι άνδρες και οι γυναίκες της Ουράντια, να αναζητήσουν το µέλλον τους στο µέλλον των φυλών του κόσµου. 75:7.4Πολύ καιρό προτού ο Αδάµ και η Εύα αφήσουν την Τζερουζέµ, οι εκπαιδευτές τους, τους είχαν εξηγήσει πλήρως τις συνέπειες οποιασδήποτε ζωτικής σηµασίας απόκλισης από τα θεία σχέδια. Τους είχα προσωπικά και επανειληµµένα προειδοποιήσει, τόσο πριν, όσο και µετά την άφιξή τους στην Ουράντια, ότι η υποβάθµιση στην κατάσταση των θνητών ανθρώπων θα ήταν το βέβαιο αποτέλεσµα, η βέβαιη τιµωρία, που οπωσδήποτε θα ακολουθούσε την παράβαση στην εκτέλεση της αποστολής τους επί του πλανήτη. Η συνειδητοποίηση όµως, της αθανασίας των υιών υλικής τάξης είναι βασική για την σαφή κατανόηση των συνεπειών που ακολούθησαν την παράβαση του Αδάµ και της Εύας. 75:7.51. Ο Αδάµ και η Εύα, όπως και οι σύντροφοί τους στην Τζερουζέµ, διατήρησαν την αθάνατη φύση τους δια της διανοητικής σχέσης τους µε το κύκλωµα διανοητικής βαρύτητας του Πνεύµατος. Όταν η ζωτική αυτή συντήρηση διακοπεί, εξ αιτίας διανοητικής διάζευξης, τότε, ανεξάρτητα από το πνευµατικό επίπεδο του συγκεκριµένου πλάσµατος, η ιδιότητα της αθανασίας χάνεται. Η κατάσταση των θνητών, ακολουθούµενη από τη σωµατική διάλυση, ήταν η αναπόφευκτη συνέπεια της διανοητικής παράβασης του Αδάµ και της Εύας. 75:7.62. Ο Υλικός Υιός και η Θυγατέρα της Ουράντια, έχοντας επιπλέον προσωποποιηθεί ώστε να µοιάζουν µε τους θνητούς αυτού του κόσµου, είχαν µεγαλύτερη εξάρτηση από τη διατήρηση ενός διπλού κυκλοφορικού συστήµατος, το ένα µέρος του οποίου ξεκινούσε από την υλική τους φύση, το άλλο από την υπερ-ενέργεια που ήταν αποθηκευµένη στον καρπό του δένδρου της ζωής. Ο συνοδός αρχάγγελος πάντα προειδοποιούσε τον Αδάµ και την Εύα ότι κατάχρηση της εµπιστοσύνης θα µεγιστοποιούσε την υποβάθµιση της κατάστασής τους και η πρόσβαση σ’ αυτήν την ενεργειακή πηγή δεν θα τους επετρέπετο µετά την κατάχρηση. 75:7.7Ο Καλιγκάστια πράγµατι πέτυχε να παγιδεύσει τον Αδάµ και την Εύα αλλά δεν πέτυχε το σκοπό του, να τους οδηγήσει σε ανοικτή εξέγερση κατά της κυβέρνησης του σύµπαντος. Αυτό που είχαν κάνει ήταν αληθινά κακό, αλλά ποτέ δεν ήσαν ένοχοι για περιφρόνηση της αλήθειας, ούτε προσχώρησαν εσκεµµένα σε επανάσταση κατά της δίκαιης κυριαρχίας του Πατέρα του Σύµπαντος και του Δηµιουργού Υιού του. 8. Η ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Page 3

Provided by: www.urantia.info


75:8.1Ο Αδάµ

και η Εύα πράγµατι εξέπεσαν από την υψηλή θέση των υλικών υιών στην κατώτερη κατάσταση του θνητού ανθρώπου. Αυτό, όµως, δεν ήταν η πτώση του ανθρώπου. Η ανθρώπινη φυλή είχε εξευγενισθεί, παρά τις άµεσες συνέπειες της κατάχρησης του Αδάµ. Αν και το θείο σχέδιο του να δοθεί η ιώδης φυλή στους λαούς της Ουράντια διεκόπη, οι φυλές των ανθρώπων ωφελήθηκαν πάρα πολύ από την περιορισµένη συνεισφορά που ο Αδάµ και οι απόγονοί του έκαναν στις φυλές της Ουράντια. 75:8.2Η πτώση του ανθρώπου δεν συνέβη. Η ιστορία της ανθρώπινης φυλής είναι µια ιστορία προοδευτικής εξέλιξης και η Αδαµική πλήρωση άφησε τους λαούς του κόσµου βελτιωµένους σε µεγάλο βαθµό, σε σχέση µε την προηγούµενη βιολογική τους κατάσταση. Τα καλύτερα γένη της Ουράντια περιέχουν πλέον κληρονοµικούς παράγοντες που προέρχονται από τέσσερις ξεχωριστές πηγές: Τους Αντονίτες, τους Σαντζίκ, τους Νοδίτες και τους Αδαµίτες. 75:8.3Ο Αδάµ δεν πρέπει να θεωρηθεί ως αιτία κατάρας επί της ανθρώπινης φυλής. Ενώ πράγµατι απέτυχε στο να επιτελέσει το θείο σχέδιο, ενώ πράγµατι παρέβη τη συνθήκη του µε τη θεότητα, ενώ αυτός και η σύντροφός του ασφαλώς υποβαθµίσθηκαν στην κατηγορία των πλασµάτων, παρ’ όλα ταύτα, η συµβολή τους στην ανθρώπινη φυλή βοήθησε πολύ για να προαχθεί ο πολιτισµός στην Ουράντια. 75:8.4Εκτιµώντας τα αποτελέσµατα της Αδαµικής αποστολής στον κόσµο σας, η δικαιοσύνη απαιτεί την αναγνώριση της κατάστασης του πλανήτη. Ο Αδάµ ήλθε αντιµέτωπος µε ένα σχεδόν ακατόρθωτο έργο όταν, µαζί µε την όµορφη σύντροφό του, µεταφέρθηκε από την Τζερουζέµ σ’ αυτό τον ζοφερό και σε σύγχυση ευρισκόµενο πλανήτη. Είχαν, ωστόσο, ενηµερωθεί από το συµβούλιο των Μελχισεδέκ και των συνεργατών τους και αν είχαν περισσότερη υποµονή, θα είχαν τελικά επιτύχει. Αλλά η Εύα εισάκουσε τη δόλια προπαγάνδα περί ατοµικής ελευθερίας και ελευθερίας δράσης του πλανήτη. Οδηγήθηκε στον πειραµατισµό µε το ζωτικό πλάσµα της υλικής τάξης των υιών, µε το να επιτρέψει στην παρακαταθήκη αυτή της ζωής να αναµιχθεί πρόωρα µε εκείνη της, τότε, µικτής τάξης του αυθεντικού σχεδίου των Φορέων της Ζωής, που είχε προηγούµενα συνδυασθεί µ’ εκείνο των αναπαραγοµένων υπάρξεων, οι οποίες κάποτε είχαν προσαρτηθεί στο επιτελείο του Πλανητικού Πρίγκιπα. 75:8.5Ποτέ, σ’ ολόκληρη την ανέλιξή σας προς τον Παράδεισο, δεν θα κερδίσετε οτιδήποτε επιχειρώντας ανυπόµονα να υπερκεράσετε το σταθερό και θείο σχέδιο, προσπαθώντας να συντοµεύσετε τη διαδικασία, µε ατοµικές επινοήσεις, ή άλλα µέσα για να βελτιώσετε το δρόµο της τελειότητας, προς την τελειότητα και για την αιώνια τελειότητα. 75:8.6Οπωσδήποτε, δεν έχει ίσως υπάρξει πιο αποκαρδιωτική κακοδιαχείριση της σοφίας σε οποιονδήποτε πλανήτη, σ’ ολόκληρο το Νέβαδον. Δεν πρέπει, όµως, να εκπλήσσει το ότι τα ολισθήµατα αυτά συµβαίνουν στις υποθέσεις των εξελικτικών συµπάντων. Αποτελούµε µέρος µιας γιγάντιας δηµιουργίας και δεν είναι παράξενο που δεν λειτουργούν όλα τέλεια. Το σύµπαν µας δεν δηµιουργήθηκε τέλειο. Η τελειότητα αποτελεί τον αιώνιο στόχο µας, όχι την προέλευσή µας. 75:8.7Αν τούτο ήταν ένα µηχανιστικό σύµπαν, αν η Πρώτη Γενεσιουργός Αιτία και Κέντρο ήταν µόνο µια δύναµη και όχι µια οντότητα επίσης, αν ολόκληρη η δηµιουργία ήταν µια άπειρη συγκέντρωση ανόργανης ύλης, κυριαρχούµενης από ακριβείς νόµους, που χαρακτηρίζονται από αµετάβλητη ενεργειακή δραστηριότητα, τότε ίσως µπορούσε να επιτευχθεί η τελειότητα, έστω και παρά την ατέλεια της κατάστασης του σύµπαντος. Δεν θα

Page 4

Provided by: www.urantia.info


υπήρχε ανακολουθία, δεν θα υπήρχαν τριβές. Στο εξελισσόµενο, σχετικής τελειότητας και ατέλειας σύµπαν µας, όµως, χαιρόµαστε που είναι δυνατόν να υπάρχουν ανακολουθίες και πλάνες, διότι εξ αυτού αποδεικνύεται η πραγµατικότητα και η δράση της προσωπικότητας στο σύµπαν. Και αν η δηµιουργία µας αποτελεί ύπαρξη κυριαρχούµενη από την προσωπικότητα, τότε µπορείτε να είσαστε βέβαιοι για τις δυνατότητες της σωτηρίας, της προόδου και του επιτεύγµατος της προσωπικότητας. Μπορούµε να είµαστε βέβαιοι για την ανάπτυξη, την εµπειρία και τα εγχειρήµατα της προσωπικότητας. Πόσο θαυµάσιο είναι το σύµπαν, όντας προσωπικό και προοδευτικό, όχι απλά µηχανικό, ή, έστω, παθητικά τέλειο! 75:8.8[Παρουσιάσθηκε από τον Σολόνια, τη σεραφική «φωνή στον Κήπο.»] ΕΓΓΡΑΦΟ 76 Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΗΠΟΣ 76:0.1Όταν ο Αδάµ επέλεξε να εγκαταλείψει τον πρώτο κήπο στους Νοδίτες χωρίς αντίσταση, εκείνος και οι οπαδοί του δεν µπορούσαν να πάνε δυτικά, αφού οι Εδεµίτες δεν είχαν σκάφη κατάλληλα για µια τέτοια θαλασσινή περιπέτεια. Δεν µπορούσαν να πάνε βόρεια. Οι προς βορράν Νοδίτες προήλαυναν ήδη εναντίον της Εδέµ. Φοβούνταν να πάνε νότια. Οι λόφοι της περιοχής αυτής µαστίζονταν από εχθρικές φυλές. Ο µοναδικός ανοικτός δρόµος ήταν προς ανατολάς και έτσι ταξίδεψαν ανατολικά προς τις, τότε, όµορφες περιοχές µεταξύ των ποταµών Τίγρη και Ευφράτη. Και πολλοί από εκείνους που έµειναν πίσω ταξίδεψαν, αργότερα, για να ενωθούν µε τους Αδαµίτες στην καινούργια τους εστία στην κοιλάδα. 76:0.2Ο Κάιν η Σάνσα γεννήθηκαν και οι δύο προτού το Αδαµικό καραβάνι φθάσει στον προορισµό του, µεταξύ των ποταµών στην Μεσοποταµία. Η Λαόττα, η µητέρα της Σάνσα πέθανε στη γέννηση της κόρης της. Η Εύα υπέφερε πολύ αλλά επέζησε, εξ αιτίας της ανώτερης δύναµής της. Η Εύα πήρε τη Σάνσα, το παιδί της Λαόττα, στους κόλπους της και η Σάνσα ανατράφηκε µαζί µε τον Κάιν. Η Σάνσα µεγάλωσε και έγινε γυναίκα µε πολλές ικανότητες. Έγινε σύζυγος του Σαργκάν, του αρχηγού των βόρειων γαλάζιων φυλών και συνεισέφερε στην πρόοδο των γαλάζιων ανθρώπων εκείνων των καιρών.

1. ΟΙ ΕΔΕΜΙΤΕΣ ΦΘΑΝΟΥΝ ΣΤΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ 76:1.1Το καραβάνι του Αδάµ χρειάσθηκε ένα, σχεδόν, χρόνο για να φθάσει τον ποταµό Ευφράτη. Βρίσκοντάς τον σε ανερχόµενη παλίρροια, στρατοπέδευσαν στις πεδιάδες δυτικά του ρεύµατος για έξι, σχεδόν, εβδοµάδες πριν προχωρήσουν απέναντι, στη γη µεταξύ των ποταµών, που επρόκειτο να γίνει ο δεύτερος κήπος. 76:1.2Όταν η είδηση έφθασε στους κατοίκους της περιοχής του δεύτερου κήπου ότι ο βασιλιάς και ο αρχιερέας του Κήπου της Εδέµ προχωρούσαν προς το µέρος τους, αποµακρύνθηκαν βιαστικά προς τα ανατολικά βουνά. Ο Αδάµ βρήκε ολόκληρη την ζητούµενη περιοχή εκκενωµένη, όταν έφθασε. Και εδώ, σ’ αυτό τον καινούργιο τόπο, ο Αδάµ και οι βοηθοί του έπιασαν δουλειά, για να φτιάξουν καινούργιες εστίες και να ιδρύσουν ένα καινούργιο κέντρο πολιτισµού και θρησκείας. 76:1.3Η περιοχή αυτή ήταν γνωστή στον Αδάµ ως µία από τις τρεις αρχικές επιλογές της επιτροπής που είχε επιφορτισθεί βρει πιθανές τοποθεσίες για τον Κήπο, οι οποίες είχαν προταθεί από τον Βαν και τον Άµαντον. Τα ίδια τα δύο ποτάµια αποτελούσαν µια καλή φυσική άµυνα εκείνες τις εποχές, ενώ λίγο βορειότερα από τον δεύτερο κήπο ο Ευφράτης

Page 5

Provided by: www.urantia.info


και ο Τίγρης πλησίαζαν πολύ, έτσι ώστε µπορούσε να κτισθεί ένα αµυντικό τείχος που να εκτείνεται ενενήντα χιλιόµετρα, για την προστασία της περιοχής προς το νότο και µεταξύ των ποταµών. 76:1.4Αφού εγκαταστάθηκαν στην καινούργια Εδέµ, χρειάσθηκε να υιοθετήσουν σκληρό τρόπο διαβίωσης. Φαινόταν απόλυτα πραγµατικό ότι το έδαφος ήταν καταραµένο. Η φύση για άλλη µια φορά συνέχιζε την πορεία της. Τώρα οι Αδαµίτες υποχρεώθηκαν να αποσπάσουν τα αναγκαία για τη συντήρησή τους από ένα απροετοίµαστο έδαφος και να αντιµετωπίσουν την πραγµατικότητα της ζωής, παρά την εχθρότητα της φύσης και τις αδυναµίες της θνητής υπόστασης. Βρήκαν τον πρώτο κήπο έτοιµο γι’ αυτούς, αλλά ο δεύτερος έπρεπε να φτιαχτεί µε το µόχθο των χεριών τους και µε «τον ιδρώτα του προσώπου τους.» 2. Ο ΚΑΙΝ ΚΑΙ Ο ΑΒΕΛ 76:2.1Σε λιγότερο από δύο χρόνια µετά τη γέννηση του Κάιν γεννήθηκε ο Άβελ, το πρώτο παιδί του Αδάµ και της Εύας που επρόκειτο να γεννηθεί στον δεύτερο κήπο. Όταν ο Άβελ µεγάλωσε και έγινε δώδεκα χρόνων, αποφάσισε να γίνει βοσκός. Ο Κάιν είχε διαλέξει να ασχοληθεί µε τη γεωργία. 76:2.2Τώρα, την εποχή εκείνη ήταν συνηθισµένο να γίνονται προσφορές στον κλήρο από αυτά που διέθετε καθένας. Οι βοσκοί έφερναν τα κοπάδια τους, οι κτηµατίες τους καρπούς των αγρών και σύµφωνα µε το έθιµο αυτό, ο Κάιν και ο Άβελ έκαναν κι’ αυτοί κατά περιόδους προσφορές στους ιερείς. Τα δύο αγόρια είχαν πολλές φορές διαφωνήσει για τη σχετική αξία της δουλειάς του καθενός και ο Άβελ δεν άργησε να παρατηρήσει ότι υπήρχε προτίµηση στις θυσίες των ζώων που έκανε εκείνος. Μάταια ο Κάιν επικαλέσθηκε τις παραδόσεις της πρώτης Εδέµ, την προγενέστερη προτίµηση προς τους καρπούς των αγρών. Αυτό, όµως, δεν το επέτρεψε ο Άβελ και κορόιδεψε τον µεγαλύτερο αδελφό του για τη µαταίωση των σχεδίων του. 76:2.3Την εποχή της πρώτης Εδέµ ο Αδάµ είχε, πράγµατι, προσπαθήσει να αποθαρρύνει την προσφορά ζώων για θυσία, έτσι ώστε ο Κάιν να έχει ένα δικαιολογηµένο προηγούµενο για τις διαφωνίες του. Ήταν, πάντως, δύσκολο να οργανωθεί η θρησκευτική ζωή της δεύτερης Εδέµ. Ο Αδάµ ήταν βεβαρηµένος µε χίλιες και µία λεπτοµέρειες σχετικές µε το έργο της οικοδόµησης, της άµυνας και της γεωργίας. Ευρισκόµενος σε βαθιά πνευµατική κατάθλιψη, εµπιστεύθηκε την οργάνωση της λατρείας και της εκπαίδευσης στους από καταγωγή εκείνους Νοδίτες, οι οποίοι είχαν υπηρετήσει µε τις ίδιες αρµοδιότητες στον πρώτο κήπο. Και σε εξ ίσου σύντοµο διάστηµα οι εκτελούντες υπηρεσία Νοδίτες ιερείς επέστρεψαν στα πρότυπα και τους κανονισµούς της προ του Αδάµ εποχής. 76:2.4Τα δύο αγόρια ποτέ δεν τα πήγαν καλά και το θέµα αυτό των θυσιών συνέβαλε περισσότερο στο να µεγαλώσει το µίσος µεταξύ τους. Ο Άβελ γνώριζε ότι ήταν γιος του Αδάµ και της Εύας και ποτέ δεν παρέλειπε να τονίζει στον Κάιν ότι ο Αδάµ δεν ήταν δικός του πατέρας. Ο Κάιν δεν ήταν καθαρός ιώδης, αφού ο πατέρας του ήταν από τη φυλή των Νοδιτών, που αργότερα αναµίχθηκε µε τον γαλάζιο και µε τον κόκκινο άνθρωπο, αλλά και µε το πρωτόγονο Αντονικό γένος. Και όλα αυτά, µαζί µε την, εκ φύσεως, πολεµόχαρη κληρονοµικότητα του Κάιν, τον έκαναν να καλλιεργήσει ένα αυξανόµενο µίσος προς τον νεώτερο αδελφό του.

Page 6

Provided by: www.urantia.info


76:2.5Τα

αγόρια ήσαν αντίστοιχα δέκα οκτώ και είκοσι χρόνων όταν η ένταση µεταξύ τους ξέσπασε, µια µέρα, όταν οι εµπαιγµοί του Άβελ εξαγρίωσαν τόσο τον πολεµοχαρή αδελφό του, ώστε ο Κάιν εστράφη εναντίον του οργισµένος και τον κατέσφαξε. 76:2.6Η παρατήρηση της συµπεριφοράς του Άβελ επιβεβαιώνει την αξία του περιβάλλοντος και της παιδείας ως παράγοντες στην διάπλαση του χαρακτήρα. Ο Άβελ είχε ιδανική κληρονοµικότητα και η κληρονοµικότητα βρίσκεται στη βάση του κάθε χαρακτήρα. Η επίδραση, όµως, ενός κατώτερου περιβάλλοντος εξουδετέρωσε, σχεδόν, τη θαυµάσια αυτή κληρονοµικότητα. Ο Άβελ, ιδιαίτερα κατά τα νεανικά του χρόνια, επηρεάσθηκε σε µεγάλο βαθµό από το αντίξοο περιβάλλον του. Θα µπορούσε να είχε γίνει ένα εντελώς διαφορετικό άτοµο, αν είχε ζήσει ως τα είκοσι πέντε, ή τα τριάντα. Η ανώτερη κληρονοµικότητά του θα είχε τότε φανεί. Ενώ ένα σωστό περιβάλλον δεν µπορεί να συµβάλει πολύ στο να υπερκερασθούν τα µειονεκτήµατα ενός κατώτερης κληρονοµικότητας χαρακτήρα, ένα κακό περιβάλλον µπορεί πολύ δραστικά να καταστρέψει µια εξαιρετική κληρονοµικότητα, τουλάχιστον κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής. Το σωστό κοινωνικό περιβάλλον και η κατάλληλη παιδεία αποτελούν το απαραίτητο έδαφος και την ατµόσφαιρα για να αποδοθεί το µέγιστο µιας καλής κληρονοµικότητας. 76:2.7Ο θάνατος του Άβελ έγινε γνωστός στους γονείς όταν τα σκυλιά του έφεραν το κοπάδι του σπίτι χωρίς τον αφέντη τους. Για τον Αδάµ και την Εύα, ο Κάιν έγινε γρήγορα η µακάβρια υπενθύµιση της αφροσύνης τους και τον ενθάρρυναν στην απόφασή του να εγκαταλείψει τον κήπο. 76:2.8Η ζωή του Κάιν στη Μεσοποταµία δεν ήταν ακριβώς ευτυχισµένη, αφού αποτελούσε, µε τόσο χαρακτηριστικό τρόπο, σύµβολο της παράβασης. Δεν είναι το ότι οι σύντροφοί του ήταν σκληροί µαζί του, εκείνος όµως γνώριζε την υποσυνείδητη δυσφορία τους στην παρουσία του. Ο Κάιν, ωστόσο, γνώριζε ότι, εφ’ όσον δεν έφερε καµία φυλετική διάκριση, µπορούσε να σκοτωθεί από τα µέλη της πρώτης γειτονικής φυλής που κατά τύχη θα τον συναντούσαν. Ο φόβος και κάποιες ενοχές, τον έκαναν να µετανοήσει. Ο Κάιν ουδέποτε είχε ενοικηθεί από έναν Προσαρµοστή, υπήρξε πάντα ανυπάκουος απέναντι στην οικογενειακή πειθαρχία και περιφρονητικός απέναντι στη θρησκεία του πατέρα του. Τώρα, όµως, πήγε στην Εύα, τη µητέρα του και της ζήτησε πνευµατική βοήθεια και καθοδήγηση και, όταν ειλικρινά ζήτησε τη θεία βοήθεια, τον ενοίκησε ένας Προσαρµοστής. Και αυτός ο Προσαρµοστής, κατοικώντας µέσα του και προσέχοντάς τον, έδωσε στον Κάιν ένα ξεχωριστό πλεονέκτηµα ανωτερότητας, που τον εξοµοίωσε µε την πολύ φοβισµένη φυλή του Αδάµ. 76:2.9Και έτσι ο Κάιν έφυγε για τη γη του Νοντ, ανατολικά της δεύτερης Εδέµ. Έγινε µεγάλος ηγέτης σε µία οµάδα της φυλής του πατέρα του και πράγµατι, ως ένα βαθµό, εκπλήρωσε τις προφητείες του Σεραπατέιτια, αφού, πραγµατικά, προώθησε την ειρήνη µεταξύ του τµήµατος αυτού των Νοδιτών και των Αδαµιτών, για όλη του τη ζωή. Ο Κάιν παντρεύτηκε τη Ρεµόνα, µακρινή εξαδέλφη του, και ο πρώτος γιος τους, ο Ενώχ, έγινε ηγέτης των Νοδιτών της Ελάµ. Και για εκατοντάδες χρόνια, οι Ελαµίτες και οι Αδαµίτες συνέχισαν να ζουν ειρηνικά. 3. Η ΖΩΗ ΣΤΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ 76:3.1Καθώς περνούσε ο καιρός στο δεύτερο κήπο, οι συνέπειες της παράβασης γίνονταν ολοένα πιο φανερές. Ο Αδάµ και η Εύα νοσταλγούσαν πολύ την προηγούµενη εστία τους, τη γεµάτη οµορφιά και ηρεµία, όπως επίσης και τα παιδιά τους, που είχαν αποπεµφθεί στην

Page 7

Provided by: www.urantia.info


Εντέντια. Ήταν πραγµατικά θλιβερό να βλέπει κανείς το θαυµάσιο αυτό ζευγάρι να υποβαθµίζεται στην κατάσταση των κοινών θνητών του κόσµου. Αλλά υπέφεραν την υποβαθµισµένη τους θέση µε ευπρέπεια και καρτερία. 76:3.2Ο Αδάµ µε σύνεση περνούσε τον περισσότερο καιρό του εκπαιδεύοντας τα παιδιά του και τους συντρόφους τους στην πολιτική διακυβέρνηση, τις εκπαιδευτικές µεθόδους και τη θρησκευτική λατρεία. Αν δεν υπήρχε αυτή η πρόνοια, πανδαιµόνιο θα είχε ξεσπάσει µε το θάνατό του. Όπως ήταν όµως τα πράγµατα, ο θάνατος του Αδάµ ελάχιστα διαφοροποίησε τη διεξαγωγή των υποθέσεων του λαού του. Πολύ καιρό, ωστόσο, πριν πεθάνουν ο Αδάµ και η Εύα, διεπίστωσαν ότι τα παιδιά και οι οπαδοί τους είχαν µάθει σταδιακά να ξεχνούν τις µέρες του µεγαλείου στην Εδέµ. Δεν επρόκειτο να αισθανθούν ανώφελη δυσαρέσκεια µε το λιγότερο ευχάριστο περιβάλλον τους. 76:3.3Οι πολιτικοί κυβερνήτες των Αδαµιτών προέρχονταν κληρονοµικά από τους γιους του πρώτου κήπου. Ο πρώτος γιος του Αδάµ, ο Άνταµσαν (Αδάµ, γιος του Αδάµ), ίδρυσε ένα δευτερεύον κέντρο της ιώδους φυλής στα βόρεια του δεύτερου κήπου. Ο δεύτερος γιος του Αδάµ, ο Ήβσαν, έγινε επιδέξιος ηγέτης και διοικητής. Υπήρξε σπουδαίος βοηθός του πατέρα του. Ο Ήβσαν δεν έζησε τόσο πολύ όσο ο Αδάµ και ο µεγαλύτερος γιος του, ο Τζανσάντ, έγινε ο διάδοχος του Αδάµ, ως επικεφαλής των φυλών των Αδαµιτών. 76:3.4Οι θρησκευτικοί ηγέτες, ή το ιερατείο, προήλθαν από τον Σεθ, τον µεγαλύτερο διασωθέντα γιο του Αδάµ και της Εύας που γεννήθηκε στον δεύτερο κήπο. Γεννήθηκε εκατόν είκοσι εννέα χρόνιας µετά την άφιξη του Αδάµ στην Ουράντια. Ο Σεθ απορροφήθηκε στο έργο της βελτίωσης της πνευµατικής κατάστασης του λαού του πατέρα του και έγινε ο επικεφαλής του ιερατείου του δεύτερου κήπου. Ο γιος του, ο Ενώς, ίδρυσε τη νέα τάξη λατρείας και ο εγγονός του, ο Κενάν, ίδρυσε την εξωτερική ιεραποστολική υπηρεσία για τις τριγύρω φυλές, κοντινές και µακρινές. 76:3.5Το ιερατείο των Σεθιτών είχε τριπλές υποχρεώσεις, που περιελάµβαναν τη θρησκεία, την υγεία και την παιδεία. Οι ιερείς αυτής της τάξης εκπαιδεύονταν για να χοροστατούν σε θρησκευτικές τελετές, να υπηρετούν ως γιατροί και επιθεωρητές υγείας και να λειτουργούν ως δάσκαλοι στα σχολεία του κήπου. 76:3.6Το καραβάνι του Αδάµ είχε φέρει µαζί του, στη γη µεταξύ των ποταµών, τους σπόρους και τους βολβούς εκατοντάδων φυτών και σιτηρών του πρώτου κήπου. Είχαν φέρει, επίσης, µεγάλα κοπάδια καθώς και αρκετά από τα εξηµερωµένα ζώα. Εξ αιτίας αυτού, διέθεταν µεγάλα πλεονεκτήµατα έναντι των φυλών που τους περιέβαλαν. Απολάµβαναν πολλά από τα οφέλη του προηγούµενου πολιτισµού του αρχικού κήπου. 76:3.7Ως την εποχή που εγκατέλειψαν τον πρώτο κήπο, ο Αδάµ και η οικογένειά του τρέφονταν πάντα µε φρούτα, δηµητριακά και καρπούς. Στο δρόµο για τη Μεσοποταµία έφαγαν, για πρώτη φορά, χόρτα και λαχανικά. Η βρώση του κρέατος εισήχθη νωρίς στο δεύτερο κήπο αλλά ο Αδάµ και η Εύα ποτέ δεν χρησιµοποίησαν κρέας, ως µέρος της συνήθους διατροφής τους. Ούτε ο Άνταµσαν, ούτε ο Ήβσαν, ούτε τα άλλα παιδιά της πρώτης γενιάς του πρώτου κήπου έτρωγαν κρέας. 76:3.8Οι Αδαµίτες ξεπέρασαν σε µεγάλο βαθµό τους τριγύρω πληθυσµούς σε πολιτισµικά επιτεύγµατα και διανοητική ανάπτυξη. Δηµιούργησαν το τρίτο αλφάβητο και επιπλέον έθεσαν τα θεµέλια µεγάλου µέρους αυτού που απετέλεσε τον προποµπό της σύγχρονης τέχνης, της επιστήµης και της λογοτεχνίας. Εδώ, στη γη µεταξύ του Τίγρη και του Ευφράτη, διατήρησαν την τέχνη της γραφής, της κατεργασίας του µετάλλου, της αγγειοπλαστικής και

Page 8

Provided by: www.urantia.info


της υφαντικής, ενώ δηµιούργησαν ένα τύπο αρχιτεκτονικής που δεν ξεπεράστηκε για χιλιάδες χρόνια. 76:3.9Η οικογενειακή ζωή του ιώδους λαού ήταν, για τα χρόνια και την εποχή τους, ιδανική. Τα παιδιά παρακολουθούσαν προγράµµατα µαθηµάτων σχετικά µε τη γεωργία, τη χειροτεχνία και την κτηνοτροφία, ή, άλλως εκπαιδεύονταν για να ασκούν το τριπλό καθήκον των Σεθιτών: να γίνονται ιερείς, γιατροί και δάσκαλοι. 76:3.10Και όταν αναφέρουµε το ιερατείο των Σεθιτών, να µην συγχέουµε τους ανώτερης ευφυΐας, ευγενείς αυτούς δασκάλους της υγείας και της θρησκείας, εκείνους τους πραγµατικούς εκπαιδευτές, µε τα διεφθαρµένα και εµπορευµατοποιηµένα ιερατεία των µετέπειτα φυλών και των γειτονικών εθνών. Οι θρησκευτικές τους απόψεις περί Θεότητας και σύµπαντος ήταν προηγµένες και λίγο-πολύ ακριβείς, η µέριµνα που ελάµβαναν για την υγεία ήταν, για την εποχή τους, εξαιρετική και οι εκπαιδευτικές τους µέθοδοι δεν έχουν ξεπερασθεί από τότε.

4. Η ΙΩΔΗΣ ΦΥΛΗ 76:4.1Ο Αδάµ και η Εύα υπήρξαν οι ιδρυτές της ιώδους φυλής των ανθρώπων, της ένατης ανθρώπινης φυλής που εµφανίσθηκε στην Ουράντια. Ο Αδάµ και οι απόγονοί του είχαν γαλάζια µάτια και οι ιώδεις λαοί χαρακτηρίζονταν από λευκό δέρµα και ανοικτόχρωµα µαλλιά – κίτρινα, κόκκινα και καστανά. 76:4.2Η Εύα δεν υπέφερε όταν γεννούσε. Ούτε οι πρώτες εξελικτικές φυλές πονούσαν. Μόνον οι µικτές φυλές που δηµιουργήθηκαν µε την ένωση του εξελικτικού ανθρώπου και µε τους Νοδίτες και αργότερα µε τους Αδαµίτες ένοιωθαν τους φοβερούς πόνους της γέννας. 76:4.3Ο Αδάµ και η Εύα, όπως και τα αδέλφια τους στην Τζερουζέµ, έπαιρναν ενέργεια µε διπλή διατροφή, συντηρούµενη µε τροφή και φως, που συµπληρώνονταν από ορισµένες υπερφυσικές ενέργειες άγνωστες στην Ουράντια. Οι απόγονοί τους στην Ουράντια δεν κληρονόµησαν το χάρισµα πρόσληψης ενέργειας και κυκλοφορίας του φωτός των γονέων τους. Είχαν µία µόνο κυκλοφορία, τη συντήρηση δια του αίµατος, όπως οι άνθρωποι. Ήταν φτιαγµένοι για να πεθαίνουν, αν και ζούσαν πολλά χρόνια, παρά το γεγονός ότι η µακροβιότητά τους υποβαθµίζετο προς τον ανθρώπινο µέσο όρο µε κάθε γενιά που ακολουθούσε. 76:4.4Ο Αδάµ και η Εύα, όπως και η πρώτη γενεά των παιδιών τους δεν χρησιµοποιούσαν τη σάρκα των ζώων για τροφή. Συντηρούνταν καθ’ ολοκληρίαν από «τους καρπούς των δένδρων.» Μετά την πρώτη γενεά, όλοι οι απόγονοι του Αδάµ άρχισαν να χρησιµοποιούν γαλακτοκοµικά προϊόντα, αλλά πολλοί από αυτούς συνέχισαν να ακολουθούν µια διατροφή χωρίς κρέας. Πολλές από τις φυλές που κατοικούσαν στο νότο, µε τους οποίους αργότερα ενώθηκαν, δεν έτρωγαν, επίσης, κρέας. Αργότερα, οι περισσότεροι από τις χορτοφάγες αυτές φυλές µετανάστευσαν προς τα ανατολικά και επέζησαν, όπως είναι τώρα ανάµικτοι στις φυλές των Ινδιών. 76:4.5Η διανοητική και πνευµατική οξυδέρκεια του Αδάµ και της Εύας ήσαν µακράν ανώτερες εκείνων των σηµερινών ανθρώπων. Οι µοναδικές τους αισθήσεις ήσαν πολύ περισσότερο οξυµένες και µπορούσαν να δουν τους µεσοδιάστατους και τα πλήθη των αγγέλων, τους Μελχισεδέκ και τον εκπεσόντα Πρίγκιπα Καλιγκάστια, ο οποίος αρκετές

Page 9

Provided by: www.urantia.info


φορές ήλθε για να συζητήσει µε τον ευγενικό του διάδοχο. Διατήρησαν την ικανότητα να βλέπουν τις ουράνιες αυτές υπάρξεις για περισσότερα από εκατό χρόνια µετά την παράβαση. Οι µοναδικές αυτές αισθήσεις δεν ήσαν µε τόσο µεγάλη οξύτητα παρούσες στα παιδιά τους και έτειναν να φθίνουν σε κάθε διαδοχική γενιά. 76:4.6Τα παιδιά του Αδάµ ενοικούνταν συνήθως από τους Προσαρµοστές, αφού όλα διέθεταν αδιαµφισβήτητες δυνατότητες σωτηρίας. Αυτοί οι ανώτεροι γόνοι δεν υπόκειντο στο φόβο τόσο πολύ, όσο τα παιδιά της εξέλιξης. Ο µεγάλος βαθµός φόβου που παραµένει στις σηµερινές φυλές της Ουράντια είναι εξ αιτίας του ότι οι πρόγονοί σας δέχθηκαν ελάχιστο από το ζωτικό πλάσµα του Αδάµ, πράγµα που οφείλεται στην πρώιµη διακοπή των σχεδίων για τη φυσική αναβάθµιση των φυλών. 76:4.7Τα σωµατικά κύτταρα των Υλικών Υιών και των απογόνων τους είναι πολύ περισσότερο ανθεκτικά στα νοσήµατα από εκείνα των εξελικτικών, αυτόχθονων υπάρξεων του πλανήτη. Τα σωµατικά κύτταρα των γηγενών φυλών είναι συγγενή προς τους µικροσκοπικούς και υπερ-µικροσκοπικούς οργανισµούς του κόσµου που είναι υπεύθυνοι για τις ασθένειες. Τα δεδοµένα αυτά εξηγούν γιατί οι λαοί της Ουράντια πρέπει να κάνουν τόσες πολλές επιστηµονικές προσπάθειες για να αντισταθούν σε τόσες πολλές φυσικές παθογένειες. Θα είχατε πολύ µεγαλύτερη αντίσταση στις ασθένειες αν οι φυλές σας διέθεταν περισσότερη Αδαµική ζωτικότητα. 76:4.8Αφού

εγκαταστάθηκε στον δεύτερο κήπο στον Ευφράτη, ο Αδάµ αποφάσισε να αφήσει όσο περισσότερο από το ζωτικό πλάσµα του µπορούσε για να ωφελήσει τον κόσµο µετά το θάνατό του. Έτσι, η Εύα έγινε η επικεφαλής µιας δωδεκαµελούς επιτροπής επί της βελτίωσης της φυλής και πριν πεθάνει ο Αδάµ, η επιτροπή αυτή είχε επιλέξει 1,682 γυναίκες ανώτατου τύπου στην Ουράντια και αυτές οι γυναίκες έµειναν έγκυοι µε το Αδαµικό ζωτικό πλάσµα. Τα παιδιά τους µεγάλωσαν όλα και έφθασαν στην ωριµότητα εκτός από 112, έτσι ώστε ο κόσµος, µε τον τρόπο αυτό, ωφελήθηκε µε την προσθήκη 1,570 ανώτερων ανδρών και γυναικών. Αν και οι υποψήφιες αυτές µητέρες είχαν επιλεγεί από όλες τις γειτονικές φατρίες και αντιπροσώπευαν τις περισσότερες φυλές της γης, η πλειονότητά τους επελέγη από τα ανώτερα γένη των Νοδιτών και απετέλεσαν την απαρχή της κραταιάς φυλής των Αντιτών. Τα παιδιά τους γεννήθηκαν και ανατράφηκαν στο αντίστοιχο φυλετικό περιβάλλον των µητέρων τους. 5. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΑΣ 76:5.1Σύντοµα µετά την ίδρυση της δεύτερης Εδέµ, ο Αδάµ και η Εύα πληροφορήθηκαν δεόντως ότι η µεταµέλειά τους έγινε αποδεκτή και ότι, ενώ είχαν καταδικασθεί να υποφέρουν τη µοίρα των θνητών του κόσµου τους, τους δόθηκε το δικαίωµα να γίνουν δεκτοί στις τάξεις των κοιµώµενων διασωθέντων της Ουράντια. Πίστευαν απόλυτα στο ευαγγέλιο αυτό της ανάστασης και της αποκατάστασης, που οι Μελχισεδέκ τόσο συγκινητικά τους είχαν προαναγγείλει. Η παράβασή τους είχε θεωρηθεί σφάλµα κρίσης και όχι αµαρτία συνειδητής και εσκεµµένης εξέγερσης. 76:5.2Ο Αδάµ και η Εύα δεν διέθεταν, ως πολίτες της Τζερουζέµ, Προσαρµοστές της Σκέψης, ούτε ενοικούνταν από Προσαρµοστές όταν υπηρετούσαν στην Ουράντια στον πρώτο Κήπο. Σύντοµα, ωστόσο, µετά τον υποβιβασµό τους στην κατάσταση των θνητών, συνειδητοποίησαν µια καινούργια παρουσία εντός τους και διαπίστωσαν ότι η υπόσταση του ανθρώπου ενωµένη µε την ειλικρινή µεταµέλεια είχε καταστήσει δυνατόν για τους Προσαρµοστές το να τους ενοικήσουν. Ήταν αυτή η γνώση του ότι ενοικούνται από τους

Page 10

Provided by: www.urantia.info


Προσαρµοστές που ενθάρρυνε τον Αδάµ και την Εύα ως το τέλος της ζωής τους. Γνώριζαν ότι είχαν αποτύχει ως Υλικοί Υιοί της Σατάνια, γνώριζαν, όµως, επίσης ότι η προς τον Παράδεισο πορεία τους ήταν ακόµη ανοικτή, ως ανερχόµενοι υιοί του σύµπαντος. 76:5.3Ο Αδάµ γνώριζε περί της απονεµητικής ανάστασης η οποία έλαβε χώρα ταυτόχρονα µε την άφιξή του στον πλανήτη και πίστευε ότι ο ίδιος και η σύντροφός του θα επαναπροσωποποιούνταν, πιθανόν, µε τον ερχοµό της επόµενης τάξης των υιών. Δεν γνώριζε ότι ο Μιχαήλ, ο κυρίαρχος αυτού του σύµπαντος, επρόκειτο πολύ σύντοµα να παρουσιασθεί στην Ουράντια. Πίστευε ότι ο επόµενος Υιός που θα ερχόταν θα ήταν της τάξης των Άβοναλ. Οπωσδήποτε, υπήρξε πάντα παρηγοριά για τον Αδάµ και την Εύα, αλλά και κάπως δύσκολο να το κατανοήσουν, να αντιληφθούν σε βάθος το µοναδικό µήνυµα που πήραν ποτέ από τον Μιχαήλ. Το µήνυµα αυτό, µεταξύ άλλων εκφράσεων φιλίας και παρηγοριάς, έλεγε: «Σκέφθηκα τις συνθήκες της παράβασής σας, θυµήθηκα την επιθυµία της καρδιάς σας να µείνετε πιστοί στο θέληµα του Πατέρα µου και θα ανακληθείτε από τον εναγκαλισµό του ύπνου των θνητών όταν έλθω στην Ουράντια, αν οι υφιστάµενοι Υιοί του κόσµου µου δεν σας ζητήσουν πριν από τη στιγµή αυτή.» 76:5.4Και τούτο υπήρξε ένα µεγάλο µυστήριο για τον Αδάµ και την Εύα. Μπορούσαν να κατανοήσουν την κεκαλυµµένη υπόσχεση µιας πιθανής, ειδικής ανάστασης στο µήνυµα αυτό και µία τέτοια πιθανότητα τους χαροποίησε πολύ, δεν µπορούσαν, όµως, να αντιληφθούν το νόηµα της εκµυστήρευσης ότι θα µπορούσαν να αναπαυθούν ως τη στιγµή µιας ανάστασης που θα είχε σχέση µε την προσωπική εµφάνιση του Μιχαήλ στην Ουράντια. Και έτσι το ζευγάρι της Εδέµ κήρυσσε πάντα ότι ένας Υιός του Θεού πρόκειται να έλθει κάποτε και µετέδωσαν στους αγαπηµένους τους την πίστη, τουλάχιστον τη µεγάλη τους επιθυµία και την ελπίδα, ότι ο κόσµος των σφαλµάτων και της θλίψης τους θα µπορούσε, ίσως, να γίνει ο κόσµος όπου ο κυβερνήτης του σύµπαντος τούτου θα επέλεγε να λειτουργήσει ως επιφοιτών Υιός του Παραδείσου. Φαινόταν πολύ ωραίο για να είναι αληθινό, ωστόσο ο Αδάµ απολάµβανε πραγµατικά τη σκέψη ότι η διαλυµένη από τους πολέµους Ουράντια θα µπορούσε, τελικά, να µεταβληθεί στον πιο καλότυχο κόσµο του συστήµατος της Σατάνια, στον πλανήτη που θα ζήλευαν όλοι στον Νέβαδον. 76:5.5Ο Αδάµ έζησε 530 χρόνια και πέθανε από αυτό που θα λέγαµε γεράµατα. Οι φυσικοί του µηχανισµοί απλά εφθάρησαν. Η διαδικασία της αποσύνθεσης νίκησε σταδιακά τη διαδικασία της αποκατάστασης και ήλθε το αναπόφευκτο τέλος. Η Εύα είχε πεθάνει δέκα εννέα χρόνια νωρίτερα, από καρδιακή ανεπάρκεια. Ετάφησαν και οι δύο στο κέντρο του ναού της ιερής λειτουργίας που είχε κτισθεί σύµφωνα µε τα δικά τους σχέδια, αµέσως αφού ολοκληρώθηκε το τείχος της αποικίας. Και αυτή ήταν η απαρχή της πρακτικής του να θάβονται οι επιφανείς και ευσεβείς άνδρες και γυναίκες κάτω από το δάπεδο των χώρων λατρείας. 76:5.6Η υπεράνω της ύλης κυβέρνηση της Ουράντια, υπό την διεύθυνση των Μελχισεδέκ, συνεχίσθηκε, αλλά η άµεση φυσική επαφή µε τις εξελικτικές φυλές είχε διακοπεί. Από τις µακρινές µέρες της άφιξης του υλικού επιτελείου του Πλανητικού Πρίγκιπα, µέσα από την εποχή του Βαν και του Άµαντον ως την άφιξη του Αδάµ και της Εύας, οι φυσικοί εκπρόσωποι της συµπαντικής κυβέρνησης ήσαν σταθµευµένοι στον πλανήτη. Αλλά µε την Αδαµική παράβαση το καθεστώς αυτό, που διήρκεσε για µια περίοδο µεγαλύτερη των τετρακοσίων πενήντα χιλιάδων ετών, έφθασε στο τέλος του. Στις πνευµατικές σφαίρες, οι αγγελικοί βοηθοί εξακολούθησαν να αγωνίζονται σε συνεργασία µε τους Προσαρµοστές της Σκέψης, µοχθώντας και οι δύο πλευρές ηρωικά για τη σωτηρία των ανθρώπων. Αλλά

Page 11

Provided by: www.urantia.info


κανένα πολυσήµαντο σχέδιο για την µακροπρόθεσµη ευηµερία του κόσµου δεν διακηρύχθηκε στους ανθρώπους της γης, ως την άφιξη του Μελχισεδέκ Ματσιβέντα, την εποχή του Αβραάµ, ο οποίος, µε τη δύναµη, την υποµονή και την εξουσία ενός Υιού του Θεού, έθεσε τα θεµέλια για την περαιτέρω αναβάθµιση και την πνευµατική αποκατάσταση της κακότυχης Ουράντια. 76:5.7Η κακοτυχία, ωστόσο, δεν υπήρξε η µοναδική µοίρα της Ουράντια. Τούτος ο πλανήτης υπήρξε, επίσης, ο ευτυχέστερος στο τοπικό σύµπαν του Νέβαδον. Οι Ουραντιανοί πρέπει όλα τούτα να θα θεωρήσουν θετικά, αν τα ατοπήµατα των προγόνων τους και τα λάθη των πρώτων κυβερνητών του κόσµου τους καταβύθισαν τον πλανήτη σε µια τόσο αγιάτρευτη κατάσταση σύγχυσης, που επιπλέον καταστράφηκε από την αµαρτία και το κακό, που το ίδιο αυτό υπόβαθρο το ζόφου γοήτευσε τόσο πολύ τον Μιχαήλ του Νέβαδον, ώστε επέλεξε τον κόσµο αυτό ως αρένα στην οποία να αποκαλύψει τη γεµάτη αγάπη προσωπικότητα του Πατέρα εν ουρανοίς. Δεν είναι το ότι η Ουράντια είχε ανάγκη ενός Δηµιουργού Υιού για να βάλει σε τάξη τις µπερδεµένες υποθέσεις της. Είναι, µάλλον, ότι το κακό και η αµαρτία στην Ουράντια εξασφάλισαν στον Δηµιουργό Υιό ένα εντυπωσιακότερο υπόβαθρο έναντι του οποίου να αποκαλύψει την απαράµιλλη αγάπη, το έλεος και την υποµονή του εν Παραδείσω Πατέρα. 6. Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΑΣ 76:6.1Ο Αδάµ

και η Εύα κοιµήθηκαν σαν θνητοί µε πίστη δυνατή στις υποσχέσεις που τους έδωσαν οι Μελχισεδέκ, ότι κάποτε θα ξυπνούσαν από τον ύπνο του θανάτου για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους στους κόσµους-δώµατα, κόσµους τόσο οικείους σ’ αυτούς από τις µέρες που προηγήθηκαν της αποστολής τους στη φθαρτή σάρκα της ιώδους φυλής της Ουράντια. 76:6.2Δεν αναπαύθηκαν για πολύ στη λησµονιά του ασύνειδου ύπνου των θνητών του κόσµου. Την τρίτη µέρα µετά τον θάνατο του Αδάµ, τη δεύτερη µετά την ταπεινή του ταφή, τα τάγµατα του Λέιναφορτζ, διατηρηµένα από τον εν ενεργεία Μέγιστο της Εντέντια και συνεργαζόµενα µε την Ενοποίηση των Ηµερών στον Σάλβινγκτον, εξ ονόµατος του Μιχαήλ, τοποθετήθηκαν στα χέρια του Γαβριήλ, διευθύνοντας το ειδικό προσκλητήριο των διακεκριµένων διασωθέντων της Αδαµικής παράβασης στην Ουράντια. Και σύµφωνα µε την εντολή αυτή της ειδικής ανάστασης, την υπ’ αριθµόν είκοσι έξι της σειράς της Ουράντια, Ο Αδάµ και η Εύα επαναπροσωποποιήθηκαν και ξανασυναντήθηκαν στις αίθουσες ανάστασης των κόσµων-δωµάτων της Σατάνια µαζί µε 1,316 από τους συντρόφους τους στην εµπειρία του πρώτου κήπου. Πολλές άλλες πιστές ψυχές είχαν ήδη µετασχηµατισθεί την εποχή της άφιξης του Αδάµ, η οποία ακολουθήθηκε από µια απονεµητική κρίση τόσο των διασωθέντων, όσο και των ζώντων, άξιων ανερχοµένων. 76:6.3Ο Αδάµ και η Εύα γρήγορα πέρασαν από τους κόσµους της προοδευτικής ανέλιξης έως ότου απέκτησαν την ιδιότητα του πολίτη της Τζερουζέµ, για να γίνουν άλλη µία φορά κάτοικοι του πλανήτη καταγωγής τους, τη φορά, όµως, αυτή, ως µέλη µιας διαφορετικής τάξης συµπαντικών προσωπικοτήτων. Έφυγαν από την Τζερουζέµ ως µόνιµοι πολίτες – Υιοί του Θεού. Επέστρεψαν ως ανερχόµενοι πολίτες – υιοί του ανθρώπου. Προσαρτήθηκαν αµέσως στην υπηρεσία της Ουράντια στην πρωτεύουσα του συστήµατος, ενώ αργότερα τους δόθηκε η ιδιότητα του µέλους των είκοσι τεσσάρων συµβούλων, οι οποίοι αποτελούν το σηµερινό εισηγητικό-ελεγκτικό σώµα της Ουράντια.

Page 12

Provided by: www.urantia.info


76:6.4Και

έτσι τελειώνει η ιστορία του Πλανητικού Αδάµ και της Εύας της Ουράντια, µια ιστορία δοκιµασίας, τραγωδίας και θριάµβου, προσωπικού, τουλάχιστον, θριάµβου για τους καλοπροαίρετους αλλά παραπλανηµένους Υλικό Υιό και Θυγατέρα και αναµφίβολα, στο τέλος, µια ιστορία απώτατου θριάµβου για τον κόσµο τους και τους κατοίκους του που κλυδωνίζονταν εξ αιτίας της εξέγερσης και είχαν εξαντληθεί από το κακό. Όταν όλα ανακεφαλαιώθηκαν, ο Αδάµ και η Εύα έκαναν µια γενναία συνεισφορά στον ραγδαίο πολιτισµό και επετάχυναν τη βιολογική πρόοδο της ανθρώπινης φυλής. Άφησαν µια σπουδαία κουλτούρα στη γη, δεν ήταν, όµως, δυνατόν για ένα τέτοιο προηγµένο πολιτισµό διασωθεί, αντιµέτωπος µε την πρώιµη διάλυση και την µετέπειτα καταβύθιση της Αδαµικής κληρονοµιάς. Είναι οι άνθρωποι που φτιάχνουν τον πολιτισµό, δεν φτιάχνει ο πολιτισµός τους ανθρώπους. 76:6.5[Παρουσιάσθηκε από τον Σολόνια, τη σεραφική «φωνή στον Κήπο.»] ΕΓΓΡΑΦΟ 77 ΤΑ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΑΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ 77:0.1Οι περισσότεροι από τους κατοικηµένους κόσµους του Νέβαδον φιλοξενούν µία, ή περισσότερες οµάδες µοναδικών πλασµάτων, τα οποία υπάρχουν σε ένα επίπεδο ζωής περίπου µεσοδιάστατο, µεταξύ των εκείνων θνητών των κόσµων και των τάξεων των αγγέλων. Εξ αυτού αποκαλούνται µεσοδιάστατα πλάσµατα. Φαίνεται ότι είναι χρονικό ατύχηµα, αλλά βρίσκονται τόσο ευρέως διεσπαρµένα και είναι τόσο πολύτιµα ως βοηθοί, που από την αρχή τα αποδεχθήκαµε ως µία από τις βασικές τάξεις της συνδυασµένης µας λειτουργίας επί των πλανητών. 77:0.2Στην Ουράντια λειτουργούν δύο ξεχωριστές τάξεις µεσοδιάστατων: Το βασικό, ή πρεσβύτερο σώµα, το οποίο δηµιουργήθηκε την εποχή της Νταλαµέιτια και το δευτερεύον, ή νεώτερο σώµα, η δηµιουργία του οποίου χρονολογείται από την εποχή του Αδάµ. 1. ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΑΤΟΙ. 77:1.1Οι βασικοί µεσοδιάστατοι οφείλουν τη γένεσή τους σε µια µοναδική αλληλεπίδραση του υλικού και του πνευµατικού στην Ουράντια. Γνωρίζουµε την ύπαρξη παρόµοιων πλασµάτων σε άλλους κόσµους και σε άλλα συστήµατα, αλλ’ αυτά δηµιουργήθηκαν µε ανόµοιες τεχνικές. 77:1.2Είναι πάντα καλό να θυµόµαστε ότι οι διαδοχικές επιφοιτήσεις των Υιών του Θεού σ’ έναν εξελισσόµενο πλανήτη δηµιουργούν σηµαντικές αλλαγές στην πνευµατική οικονοµία του χώρου και µερικές φορές τροποποιούν τόσο πολύ το αποτέλεσµα της αλληλεπίδρασης των υλικών και πνευµατικών δράσεων σ’ ένα πλανήτη, ώστε να δηµιουργούν καταστάσεις πραγµατικά δυσχερείς στην ερµηνεία τους. Η κατάσταση των εκατό υλικών µελών του επιτελείου του Πρίγκιπα Καλιγκάστια δείχνει µια τέτοια ακριβώς αλληλεπίδραση: Ως ανερχόµενοι µοροντιανοί πολίτες της Τζερουζέµ, ήταν πλάσµατα υπεράνω της ύλης, χωρίς δικαίωµα αναπαραγωγής. Ως κατερχόµενοι πλανητικοί λειτουργοί στην Ουράντια, ήταν υλικά πλάσµατα που διέθεταν φύλο, ικανά να γεννήσουν υλικούς απογόνους (όπως έκαναν µερικοί από αυτούς αργότερα). Αυτό που δεν µπορούµε να ερµηνεύσουµε ικανοποιητικά είναι το πώς αυτοί οι εκατό µπορούσαν να λειτουργούν ως γονείς σε ένα υπεράνω του υλικού επίπεδο, αλλά αυτό ακριβώς συνέβη. Ένας υπεράνω του υλικού (χωρίς φύλο) σύνδεσµος ενός αρσενικού και ενός θηλυκού µέλους του υλικού επιτελείου είχαν ως αποτέλεσµα την εµφάνιση του πρωτότοκου εκ των βασικών µεσοδιάστατων.

Page 13

Provided by: www.urantia.info


77:1.3Διεπιστώθη

αµέσως ότι ένα πλάσµα αυτής της κατηγορίας, µεσοδιάστατο, ανάµεσα στο θνητό και το αγγελικό επίπεδο, θα µπορούσε να προσφέρει µεγάλη υπηρεσία στη διεξαγωγή των υποθέσεων του αρχηγείου του πρίγκιπα και κάθε ζευγάρι του υλικού επιτελείου έλαβε, στη συνέχεια, άδεια για να δηµιουργήσει µια παρόµοια ύπαρξη. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε στην πρώτη οµάδα πενήντα µεσοδιάστατων πλασµάτων. 77:1.4Μετά από ένα χρόνο παρατήρησης του έργου της µοναδικής αυτής οµάδας, ο Πλανητικός Πρίγκιπας εξουσιοδότησε την αναπαραγωγή των µεσοδιάστατων χωρίς περιορισµούς. Αυτό το σχέδιο εκτελείτο όσο εξακολουθούσε να υπάρχει η δύναµη της δηµιουργίας και το αρχικό σώµα των 50,000 δηµιουργήθηκε σύµφωνα µ’ αυτό. 77:1.5Μία περίοδος ενάµισι χρόνου µεσολαβούσε µεταξύ της δηµιουργίας δύο µεσοδιάστατων και όταν το κάθε ζευγάρι γέννησε χίλιες τέτοιες υπάρξεις, δεν δηµιουργήθηκαν πλέον άλλες. Και καµία εξήγησε δεν υπάρχει ως προς το γιατί η δύναµη αυτή εξαντλήθηκε µε την εµφάνιση του χιλιοστού απογόνου. Κανένα µέγεθος περαιτέρω πειραµατισµού κατέληξε δεν ποτέ σε οτιδήποτε, ει µη µόνο σε αποτυχία. 77:1.6Τα πλάσµατα αυτά συνέστησαν το σώµα πληροφοριών της διοίκησης του Πρίγκιπα. Περιπλανήθηκαν σε πάρα πολύ µεγάλες αποστάσεις µελετώντας και παρατηρώντας τις φυλές των κόσµων, προσφέροντας και άλλες, ανεκτίµητες υπηρεσίες στον Πρίγκιπα και το επιτελείο του πάνω στο έργο της επιρροής επί των ανθρωπίνων κοινωνιών που βρίσκονταν µακριά από το πλανητικό αρχηγείο. 77:1.7Το καθεστώς αυτό συνεχίσθηκε ως τις τραγικές µέρες της πλανητικής εξέγερσης, η οποία παγίδευσε λίγο περισσότερα από τα τέσσερα πέµπτα των βασικών µεσοδιάστατων. Το πιστό σώµα εντάχθηκε στην υπηρεσία των υποδοχέων Μελχισεδέκ, λειτουργώντας υπό την ονοµαστική ηγεσία του Βαν ως τις µέρες του Αδάµ. 2. Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΝΟΔΙΤΩΝ 77:2.1Ενώ αυτή είναι η διήγηση της προέλευσης, της φύσης και της λειτουργίας των µεσοδιάστατων πλασµάτων στην Ουράντια, η συγγένεια µεταξύ των δύο τάξεων – της βασικής και της δευτερεύουσας – καθιστά αναγκαίο το να διακόψουµε την ιστορία των βασικών µεσοδιάστατων στο σηµείο αυτό, για να ακολουθήσουµε ως το τέλος τη γραµµή καταγωγής, η οποία αρχίζει από τα µέλη του υλικού επιτελείου του Πρίγκιπα Καλιγκάστια που έλαβαν µέρος στην εξέγερση, από την εποχή που ξέσπασε στον πλανήτη, ως την εποχή του Αδάµ. Ήταν αυτή η κληρονοµική σειρά εκείνη που, κατά την αρχική εποχή του δεύτερου κήπου, παρέσχε το ήµισυ των προγόνων της δευτερεύουσας τάξης των µεσοδιάστατων πλασµάτων. 77:2.2Τα υλικά µέλη του επιτελείου του Πρίγκιπα είχαν την υπόσταση των πλασµάτων µε φύλο, µε σκοπό τη συµµετοχή στο σχέδιο της γέννησης απογόνων που να ενσωµατώνουν τις συνδυασµένες ιδιότητες της µοναδικής τους σειράς µε εκείνες του επιλεγµένου γένους των φυλών του Άντον και όλα τούτα γίνονταν εν αναµονή της µετέπειτα άφιξης του Αδάµ. Οι Φορείς της Ζωής είχαν σχεδιάσει ένα νέο τύπο θνητού, που να περιλαµβάνει την ένωση των από κοινού απογόνων του επιτελείου του Πρίγκιπα µε τους πρώτης γενεάς απογόνους του Αδάµ και της Εύας. Είχαν, λοιπόν, ετοιµάσει ένα σχέδιο έχοντας υπ’ όψιν τους µια νέα τάξη πλασµάτων του πλανήτη, για τους οποίους έλπιζαν ότι θα γίνουν οι δάσκαλοι-κυβερνήτες της ανθρώπινης κοινωνίας. Τέτοιες υπάρξεις ήσαν σχεδιασµένες για κοινωνική κυριαρχία, όχι κυριαρχία του κακού. Αφού, όµως, το σχέδιο αυτό απέτυχε σχεδόν απόλυτα, δεν θα µάθουµε ποτέ τι είδους αριστοκρατία ευγενούς κυριαρχίας και απαράµιλλου πολιτισµού

Page 14

Provided by: www.urantia.info


στερήθηκε, εξ αυτού, η Ουράντια. Διότι, όταν αργότερα το υλικό επιτελείο αναπαρήχθη, ήταν µετά την εξέγερση και αφού είχαν αποκοπεί από την σύνδεσή τους µε τα ζωτικά ρεύµατα του συστήµατος. 77:2.3Η µετά την εξέγερση εποχή στην Ουράντια έγινε µάρτυρας πολλών ασυνήθιστων συµβάντων. Ένας σπουδαίος πολιτισµός – ο πολιτισµός της Νταλαµέιτια – κατέρρεε. «Οι Νεφιλίµ (Νοδίτες) ζούσαν στη γη τις µέρες εκείνες και όταν οι υιοί των θεών πήγαν στις θυγατέρες των ανθρώπων και τους έκαναν παιδιά, τα παιδιά τους έγιναν οι ‘κραταιοί άνδρες της αρχαιότητας,’ οι ‘άνδρες οι ξακουστοί’,» ενώ µετά βίας θεωρούνταν τέτοιοι «υιοί των θεών», το επιτελείο και οι πρώτοι τους απόγονοι από τους εξελικτικούς θνητούς των µακρινών εκείνων ηµερών. Ακόµη και το ανάστηµά τους έφθασε να µεγαλώσει µε τις παραδόσεις. Αυτή, λοιπόν, είναι η καταγωγή του σχεδόν συµπαντικού λαϊκού µύθου των θεών που κατέβηκαν στη γη και εκεί, µε τις θυγατέρες των ανθρώπων, δηµιούργησαν την αρχαία φυλή των ηρώων. Και ο µύθος αυτός στο σύνολό του συγχύστηκε αργότερα µε την ανάµιξη των φυλών των µετέπειτα εµφανισθέντων Αδαµιτών στον δεύτερο κήπο. 77:2.4Εφ’ όσον τα εκατό υλικά µέλη του επιτελείου του Πρίγκιπα έφεραν σπέρµα του πλάσµατος των Αντονικών ανθρώπινων γόνων, θα αναµένετο, φυσιολογικά ότι, αν προχωρούσαν σε σεξουαλική αναπαραγωγή, οι απόγονοί τους θα έµοιαζαν συνολικά στους απογόνους άλλων Αντονιτών γονέων. Όταν, όµως, οι εξήντα στασιαστές του επιτελείου, οπαδοί του Νοντ, προχώρησαν ουσιαστικά στη σεξουαλική αναπαραγωγή, τα παιδιά τους απεδείχθησαν κατά πολύ ανώτερα, από κάθε σχεδόν άποψη, τόσο από το λαό των Αντονιτών, όσο και από το λαό του Σαντζίκ. Αυτή η απρόσµενη υπεροχή χαρακτήριζε όχι µόνο τις σωµατικές και διανοητικές τους ιδιότητες, αλλά και τις πνευµατικές τους δυνατότητες. 77:2.5Οι µεταλλαγµένες αυτές ιδιότητες που εµφανίζονται στην πρώτη γενεά των Νοδιτών ήσαν αποτέλεσµα ορισµένων µεταβολών οι οποίες είχαν γίνει στην διαµόρφωση και τις χηµικές συνιστώσες των κληρονοµικών παραγόντων του πλάσµατος του σπέρµατος των Αντονιτών. Οι αλλαγές αυτές προκλήθηκαν εξ αιτίας της παρουσίας στα σώµατα των µελών του επιτελείου των ισχυρών κυκλωµάτων διατήρησης της ζωής του συστήµατος της Σατάνια. Τα ζωτικά αυτά κυκλώµατα έκαναν τα χρωµοσώµατα του ειδικού προτύπου της Ουράντια να αναδιοργανωθούν καλύτερα πάνω στα πρότυπα της τυποποιηµένης οργανικής προσαρµογής της Σατάνια, σύµφωνα µε την εντεταλµένη εκδήλωση της ζωής του Νέβαδον. Η τεχνική της µεταµόρφωσης αυτής του πλάσµατος του σπέρµατος δια της δράσης των ζωτικών ρευµάτων του συστήµατος, δεν είναι ανόµοια µε τις διαδικασίες εκείνες δια των οποίων οι επιστήµονες της Ουράντια τροποποιούν το σπερµατικό πλάσµα των φυτών και των ζώων µε τη χρήση ακτίνων Χ. 77:2.6Έτσι, λοιπόν, εµφανίζονται οι λαοί των Νοδιτών, από µερικές παράξενες και απρόσµενες τροποποιήσεις που συνέβησαν στο ζωτικό πλάσµα, το οποίο είχε µεταφερθεί από τα σώµατα των Αντονικών δοτών στα µέλη εκείνα του υλικού επιτελείου από τους χειρουργούς του Άβαλον. 77:2.7Θα θυµηθούµε ότι οι εκατό Αντονίτες δότες του πλάσµατος του σπέρµατος έγιναν µε τη σειρά τους κάτοχοι του οργανικού συµπληρώµατος του δένδρου της ζωής, έτσι ώστε τα ζωτικά κυκλώµατα της Σατάνια επίσης περιέβαλαν τα σώµατά τους. Οι σαράντα τέσσερις τροποποιηµένοι Αντονίτες που ακολούθησαν το επιτελείο στην εξέγερση, ζευγάρωσαν επίσης µεταξύ τους και έκαναν µια σπουδαία συνεισφορά για να γίνουν καλύτεροι οι γόνοι του λαού των Νοδιτών.

Page 15

Provided by: www.urantia.info


77:2.8Αυτές

οι δύο οµάδες, που περιελάµβαναν 104 άτοµα, τα οποία έφεραν το τροποποιηµένο πλάσµα του σπέρµατος των Αντονιτών, αποτελούν τους προγόνους των Νοδιτών, την όγδοη φυλή που εµφανίσθηκε στην Ουράντια. Κι’ αυτό το νέο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ζωής στην Ουράντια αντιπροσωπεύει µια άλλη φάση της ολοκλήρωσης του αρχικού σχεδίου της χρησιµοποίησης αυτού του πλανήτη ως κόσµου τροποποίησης της ζωής, µόνο που αυτό ήταν µια απρόβλεπτη εξέλιξη. 77:2.9Οι αµιγούς καταγωγής Νοδίτες ήσαν µια υπέροχη φυλή, αλλά σιγά-σιγά αναµίχθηκαν µε τους εξελικτικούς λαούς της γης και σύντοµα επήλθε η φθορά. Δέκα χιλιάδες χρόνια µετά την εξέγερση είχαν χάσει έδαφος ως το σηµείο που η µέση διάρκεια ζωής τους ήταν λίγο µεγαλύτερη εκείνης των εξελικτικών φυλών. 77:2.10Όταν οι αρχαιολόγοι ξεθάβουν τις καταγραφές των πήλινων πινακίδων των Σουµέριων απογόνων των Νοδιτών, ανακαλύπτουν καταλόγους Σουµέριων βασιλέων που χρονολογούνται αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν. Και καθώς τα αρχεία αυτά πάνε ακόµη παλιότερα, η ηγεµονία του κάθε βασιλιά ξεχωριστά διαρκεί από περίπου εικοσιπέντε, ή τριάντα χρόνια έως εκατόν πενήντα χρόνια και περισσότερο. Αυτή η διάρκεια της ηγεµονίας των παλιότερων αυτών βασιλέων καταδεικνύει ότι ορισµένοι από τους πρώτους Νοδίτες κυβερνήτες (άµεσους απογόνους του επιτελείου του Πρίγκιπα) πράγµατι ζούσαν περισσότερο από όσο οι µεταγενέστεροι διάδοχοί τους ενώ υποδηλώνει, επίσης, µια προσπάθεια να φθάσουν οι δυναστείες την εποχή της Νταλαµέιτια. 77:2.11Οι καταγραφές τέτοιων µακρόβιων ατόµων οφείλονται επίσης στη σύγχυση των µηνών και των ετών ως χρονικών περιόδων. Αυτό µπορεί να παρατηρηθεί, επίσης, στη Βιβλική γενεαλογία του Αβραάµ και τα πρώτα αρχεία των Κινέζων. Η σύγχυση του µήνα των είκοσι οκτώ ηµερών, ή εποχής, µε το µετέπειτα εισαχθέν έτος των περισσότερων των εκατόν πενήντα ηµερών ευθύνεται για τις παραδόσεις ανθρώπινων ζωών µε τόσο µεγάλη διάρκεια. Υπάρχουν αρχεία ανθρώπου ο οποίος έζησε πάνω από εννιακόσια «χρόνια.» Η περίοδος αυτή δεν αντιπροσωπεύει ούτε εβδοµήντα χρόνια σωστά και ζωές τέτοιας διάρκειας θεωρούνταν για αιώνες ως πολύ µεγάλες, «τρεις εικοσάδες χρόνια και δέκα», όπως ονοµάσθηκε αργότερα µια τέτοια διάρκεια ζωής. 77:2.12Η µέτρηση του χρόνου µε τον µήνα των είκοσι οκτώ ηµερών διατηρήθηκε για αιώνες µετά την εποχή του Αδάµ. Όταν, όµως, οι Αιγύπτιοι ανέλαβαν να διορθώσουν το ηµερολόγιο, πριν από επτά χιλιάδες χρόνια, περίπου, το έκαναν µε µεγάλη ακρίβεια, εισάγοντας το έτος των 365 ηµερών. 3. Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ 77:3.1Μετά την καταβύθιση της Νταλαµέιτια οι Νοδίτες µετακινήθηκαν βόρεια και ανατολικά, ιδρύοντας τώρα την καινούργια πόλη του Ντιλµούν, ως φυλετικό και πολιτισµικό αρχηγείο τους. Και πενήντα, περίπου, χιλιάδες χρόνια µετά το θάνατο του Νοντ, όταν οι απόγονοι του επιτελείου του Πρίγκιπα είχαν γίνει πάρα πολλοί για να µπορούν να συντηρηθούν από τη γη που βρισκόταν γύρω από την καινούργια τους πόλη του Ντιλµούν, αφού είχαν καταλήξει να επιµειχθούν µε τους Αντονίτες και τις φυλές των Σαντζίκ που γειτόνευαν µε τα σύνορά τους, οι αρχηγοί τους σκέφθηκαν ότι κάτι έπρεπε να γίνει ώστε να διατηρηθεί η φυλετική τους ενότητα. Πάνω σ’ αυτό, συνεκλήθη ένα συµβούλιο των φυλών και µετά από µεγάλη περίσκεψη υποστηρίχθηκε το σχέδιο του Μπαµπλότ, ενός απόγονου του Νοντ.

Page 16

Provided by: www.urantia.info


77:3.2Ο

Μπαµπλότ πρότεινε να ανεγείρουν ένα φιλόδοξο ναό εξύµνησης της φυλής στο κέντρο της περιοχής που τότε είχαν καταλάβει. Ο ναός αυτός θα είχε ένα πύργο που όµοιό του δεν είχε δει ποτέ ο κόσµος. Θα ήταν ένα πελώριο µνηµείο του παροδικού τους µεγαλείου. Ήταν πολλοί εκείνοι που εξέφρασαν την επιθυµία να ανεγερθεί το µνηµείο αυτό στο Ντιλµούν, ισχυρίσθηκαν ότι ένα τόσο µεγάλο οικοδόµηµα πρέπει να κτισθεί σε απόσταση ασφαλείας από τους κινδύνους της θάλασσας, ενθυµούµενοι τις παραδόσεις της καταβύθισης της αρχικής τους πρωτεύουσας, της Νταλαµέιτια. 77:3.3Ο Μπαµπλότ σχεδίαζε το καινούργιο κτίριο να γίνει ο πυρήνας του µελλοντικού κέντρου της κουλτούρας και του πολιτισµού των Νοδιτών. Η άποψή του, τελικά, επεκράτησε και η κατασκευή άρχισε σύµφωνα µε τα σχέδιά του. Η καινούργια πόλη επρόκειτο να ονοµασθεί Μπαµπλότ, προς τιµήν του αρχιτέκτονα και κατασκευαστή του πύργου. Η περιοχή αυτή έγινε αργότερα γνωστή ως Μπαµπλόντ και τελικά ως Βαβέλ. 77:3.4Οι Νοδίτες, ωστόσο, είχαν κάπως ανάµικτα συναισθήµατα ως προς τα σχέδια και τους σκοπούς του εγχειρήµατος αυτού. Ούτε οι ηγέτες τους συµφωνούσαν απόλυτα, είτε µε τα κατασκευαστικά σχέδια, είτε µε τη χρήση των κτιρίων, όταν αυτά θα τέλειωναν. Μετά από τεσσεράµισι χρόνια εργασιών µια έντονη διαφωνία ανεφύη σχετικά µε το αντικείµενο και τα κίνητρα για την ανέγερση του πύργου. Οι διαµαρτυρίες έγιναν τόσο έντονες, ώστε ολόκληρο το έργο σταµάτησε. Εκείνοι που µετέφεραν τα τρόφιµα διέδωσαν το νέο της διαφωνίας και πάρα πολλές φατρίες άρχισαν να συγκεντρώνονται στην περιοχή των κατασκευών. Προτάθηκαν τρεις διαφορετικές απόψεις ως προς το σκοπό της οικοδόµησης του πύργου. 77:3.51. Η µεγαλύτερη οµάδα, σχεδόν οι µισοί, ήθελαν να δουν τον πύργο να κτίζεται ως µνηµείο της ιστορίας των Νοδιτών και της φυλετικής υπεροχής. Σκέφθηκαν ότι έπρεπε να γίνει ένα µεγάλο και εντυπωσιακό οικοδόµηµα που θα προκαλούσε το θαυµασµό όλων των µελλοντικών γενεών. 77:3.62. Η δεύτερη µεγάλη οµάδα ήθελε τον πύργο σχεδιασµένο ώστε να υπενθυµίζει την κουλτούρα του Ντιλµούν. Διέβλεψαν ότι η Μπαµπλότ θα γινόταν ένα σπουδαίο κέντρο εµπορίου, τέχνης και βιοµηχανίας. 77:3.73. Η µικρότερη, µειοψηφική άποψη υποστήριξε ότι η δηµιουργία του πύργου παρουσίαζε µιαν ευκαιρία για να επιτευχθεί η εξιλέωση της αφροσύνης των προπατόρων τους που συµµετείχαν στην εξέγερση του Καλιγκάστια. Υποστήριξαν ότι ο πύργος έπρεπε να αφιερωθεί στη λατρεία του Πατέρα των πάντων, ότι ο µοναδικός προορισµός της νέας πόλης έπρεπε να είναι το να πάρει τη θέση της Νταλαµέιτια – να λειτουργήσει ως πολιτισµικό και θρησκευτικό κέντρο για τους τριγύρω βαρβάρους. 77:3.8Η θρησκευτική οµάδα γρήγορα καταψηφίσθηκε. Η πλειονότητα απέρριψε την άποψη ότι οι πρόγονοί τους είχαν υπάρξει ένοχοι εξέγερσης. Έφεραν βαρέως ένα τέτοιο φυλετικό στίγµα. Έχοντας διαθέσει έναν από τους τρεις αγγέλους στη διένεξη και έχοντας αποτύχει να ηρεµήσουν τις άλλες δύο µε τη συζήτηση, άρχισαν τον πόλεµο. Οι πιστοί θρησκευόµενοι, ο άµαχος πληθυσµός, έτρεξαν γρήγορα στα χωριά τους στο νότο, ενώ οι σύντροφοί τους πολεµούσαν έως ότου, σχεδόν, εξαλείφθηκαν. 77:3.9Δώδεκα, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν έγινε µία δεύτερη απόπειρα να ανεγερθεί ο πύργος της Βαβέλ. Οι µικτές φυλές των Αντιτών (Νοδίτες και Αδαµίτες) ανέλαβαν να ανεγείρουν ένα νέο ναό στα ερείπια του πρώτου οικοδοµήµατος, αλλά δεν υπήρξε επαρκής

Page 17

Provided by: www.urantia.info


υποστήριξη στην επιχείρηση αυτή. Έπεσε από το ίδιο το βάρος της φιλοδοξίας της. Η περιοχή αυτή ήταν για πάρα πολλά χρόνια γνωστή ως η γη της Βαβέλ. 4. ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΝΟΔΙΤΩΝ 77:4.1Η Ο διασκορπισµός των Νοδιτών υπήρξε άµεσο αποτέλεσµα του αλληλοκτόνου πολέµου για τον πύργο της Βαβέλ. Ο εµφύλιος αυτός πόλεµος µείωσε σε µεγάλο βαθµό τον αριθµό των αµιγών Νοδιτών και ήταν, κατά πολλούς τρόπους, υπεύθυνος για την αποτυχία τους να ιδρύσουν έναν µεγάλο πολιτισµό στην προ του Αδάµ εποχή. Από τότε και µετά, η κουλτούρα των Νοδιτών έφθινε για περισσότερες από εκατόν είκοσι χιλιάδες χρόνια, µέχρις ότου αναβαθµίσθηκε από την Αδαµική ενστάλαξη. Ακόµη, όµως, και την εποχή του Αδάµ οι Νοδίτες εξακολουθούσαν να είναι ένας άξιος λαός. Πολλοί από τους µικτούς απογόνους τους περιλαµβάνονταν µεταξύ των κτιστών του Κήπου και αρκετοί αρχηγοί από την οµάδα του Βαν ήσαν Νοδίτες. Μερικές από τις πλέον ικανές διάνοιες που υπηρετούσαν στο επιτελείο του Αδάµ ανήκαν στη φυλή αυτή. 77:4.2Τα τρία από τα τέσσερα µεγάλα κέντρα των Νοδιτών ιδρύθηκαν αµέσως µετά τη σύγκρουση του Μπαµπλότ: 77:4.31. Οι δυτικοί, ή Σύριοι Νοδίτες. Τα υπολείµµατα των εθνικιστών, ή των χρονικογράφων της φυλής ταξίδεψαν προς βορράν και ενώθηκαν µε τους Αντονίτες για να ιδρύσουν τα µεταγενέστερα κέντρα των Νοδιτών βορειοδυτικά της Μεσοποταµίας. Αυτή ήταν η µεγαλύτερη οµάδα των διασκορπιζόµενων Νοδιτών και συνεισέφεραν πολύ στο µετέπειτα εµφανισθέν γένος των Ασσυρίων. 77:4.42. Οι δυτικοί, ή Ελαµίτες Νοδίτες. Οι προασπιστές του πολιτισµού και του εµπορίου µετανάστευσαν σε µεγάλους αριθµούς ανατολικά, στην Ελάµ και εκεί ενώθηκαν µε τις µικτές φατρίες των Σαντζίκ. Οι Ελαµίτες τριάντα, ή σαράντα χιλιάδες χρόνια πριν είχαν σε µεγάλο βαθµό γίνει Σαντζίκ κατά φύση, παρά το ότι εξακολουθούσαν να διατηρούν ένα πολιτισµό ανώτερο εκείνου των βαρβάρων που τους περιστοίχιζαν. 77:4.5Μετά την ίδρυση του δεύτερου κήπου έγινε συνήθεια να αναφέρονται σ’ αυτό το γειτονικό κέντρο των Νοδιτών ως «τη γη του Νοντ». Και κατά τη µακρόχρονη περίοδο σχετικής ειρήνης µεταξύ της οµάδας αυτής των Νοδιτών και των Αδαµιτών, οι δύο φυλές αναµίχθηκαν σε µεγάλο βαθµό, αφού συνηθίζετο όλο να επιµειγνύονται οι Υιοί του Θεού (οι Αδαµίτες) µε τις θυγατέρες των ανθρώπων (τους Νοδίτες.) 77:4.63. Οι κεντρικοί, ή προ των Σουµέριων Νοδίτες. Μια µικρή οµάδα στις εκβολές του Τίγρη και του Ευφράτη διετήρησε περισσότερο τη φυλετική της ακεραιότητα. Παρέµειναν σταθεροί για χιλιάδες χρόνια και τελικά απετέλεσαν µέρος των προγόνων των Νοδιτών, οι οποίοι αναµίχθηκαν µε τους Αδαµίτες για να δηµιουργήσουν τους λαούς των Σουµέριων των ιστορικών χρόνων. 77:4.7Και όλα αυτά εξηγούν πώς οι Σουµέριοι εµφανίσθηκαν εντελώς ξαφνικά και ανεξήγητα στο προσκήνιο της Μεσοποταµίας. Οι ερευνητές δεν θα µπορέσουν ποτέ να εντοπίσουν και να ακολουθήσουν τα ίχνη των φυλών αυτών προς τα πίσω, ως την απαρχή των Σουµερίων, οι οποίοι δηµιουργήθηκαν διακόσιες χιλιάδες χρόνια µετά την καταβύθιση της Νταλαµέιτια. Χωρίς ίχνος προέλευσης σε άλλο µέρος του κόσµου, οι αρχαίες αυτές φυλές ανέτειλαν στον ορίζοντα του πολιτισµού µε µία πλήρως ανεπτυγµένη και ανώτερη κουλτούρα, η οποία περιελάµβανε ναούς, µεταλλουργία, γεωργία, ζωοτροφία, κεραµική, υφαντουργία, εµπορικό δίκαιο, αστικούς κώδικες, θρησκευτικές τελετές και ένα παλαιό σύστηµα γραφής. Όταν άρχισαν οι ιστορικοί χρόνοι, εκείνοι είχαν ήδη από µακρού απωλέσει το αλφάβητο της

Page 18

Provided by: www.urantia.info


Νταλαµέιτια και είχαν υιοθετήσει το ιδιόµορφο σύστηµα γραφής το οποίο προήρχετο από το Ντιλµούν. Η γλώσσα των Σουµερίων, αν και έχει ουσιαστικά χαθεί από τον κόσµο, δεν ήταν Σηµιτική. Είχε πάρα πολλά κοινά µε τις αποκαλούµενες γλώσσες των Αρίων. 77:4.8Οι περίτεχνες καταγραφές που έµειναν από τους Σουµέριους περιγράφουν την περιοχή µιας αξιοπρόσεκτης αποικίας που βρισκόταν στον Περσικό Κόλπο, κοντά στην προγενέστερη πόλη του Ντιλµούν. Οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν την πόλη αυτή του αρχαίου µεγαλείου Ντιλµάτ, ενώ οι µεταγενέστεροι, Αδαµοποιηµένοι Σουµέριοι συνέχεαν την πρώτη, αλλά και τη δεύτερη πόλη των Νοδιτών µε την Νταλαµέιτια και τις ονόµαζαν και τις τρεις Ντιλµούν. Και οι αρχαιολόγοι έχουν ήδη βρει αυτές τις αρχαίες πήλινες πινακίδες των Σουµερίων, οι οποίες µιλούν για τον επί της γης παράδεισο «όπου οι Θεοί για πρώτη φορά ευλόγησαν την ανθρωπότητα µε το παράδειγµα της πολιτισµένης και καλλιεργηµένης ζωής.» Και οι πινακίδες αυτές, που περιγράφουν το Ντιλµούν, τον παράδεισο των ανθρώπων και του Θεού, κείνται τώρα σιωπηλές στα σκονισµένα ράφια πολλών µουσείων. 77:4.9Οι Σουµέριοι γνώριζαν καλά την πρώτη αλλά και τη δεύτερη Εδέµ, ωστόσο, παρά την εκτεταµένη επιµειξία µε τους Αδαµίτες, εξακολούθησαν να θεωρούν τους κατοίκους του κήπου στο βορρά ξένη φυλή. Η περηφάνια των Σουµερίων για τον αρχαιότερο πολιτισµό των Νοδιτών τους έκανε να αγνοήσουν τη µεγαλοπρεπή αυτή προοπτική του µέλλοντος χάριν του µεγαλείου και των περί παραδείσου παραδόσεων της πόλης του Ντιλµούν. 77:4.104.

Οι βόρειοι Νοδίτες και οι Αµαντονίτες – οι Βανίτες. Η οµάδα αυτή εµφανίσθηκε πριν από τη διαµάχη της Μπαµπλότ. Οι Νοδίτες αυτοί από τον απώτατο βορρά ήσαν απόγονοι εκείνων οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει την ηγεσία του Νοντ και των διαδόχων του χάριν εκείνης του Βαν και του Άµαντον. 77:4.11Μερικοί από τους πολύ παλαιούς συνεργάτες του Βαν εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια κοντά στις ακτές της λίµνης η οποία ακόµη έχει το όνοµά του και µεγάλωσαν οι παραδόσεις τους για την περιοχή αυτή. Το Αραράτ έγινε το ιερό τους όρος, έχοντας κατά το πλείστον την ίδια σπουδαιότητα για τους µετέπειτα Βανίτες, µε εκείνη που έχει το όρος Σινά για τους Εβραίους. Δέκα χιλιάδες χρόνια πριν, οι Βανίτες πρόγονοι των Ασσυρίων δίδασκαν ότι ο κώδικας ηθικής τους των επτά εντολών είχε δοθεί στον Βαν από τους Θεούς στο όρος Αραράτ. Πίστευαν ακράδαντα ότι ο Βαν και ο συνεργάτης του, ο Άµαντον είχαν αναληφθεί ζώντες από τον πλανήτη, ενώ βρίσκονταν στο βουνό τελώντας λειτουργία. 77:4.12Το όρος Αραράτ υπήρξε το ιερό βουνό της βόρειας Μεσοποταµίας και εφ’ όσον µεγάλο µέρος των παραδόσεών σας για τους αρχαίους αυτούς καιρούς αποκτήθηκε εν σχέσει προς τη βαβυλωνιακή ιστορία περί κατακλυσµού, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι το Όρος Αραράτ και η περιοχή του εντάχθηκαν στην µεταγενέστερη Εβραϊκή ιστορία του Νώε και του παγκόσµιου κατακλυσµού. 77:4.1335,000 περίπου χρόνια π.Χ. ο Άνταµσαν επισκέφθηκε µια από τις ανατολικότερες αποικίες των παλαιών Βανιτών για να ιδρύσει το κέντρο του πολιτισµού του. 5. Ο ΑΝΤΑΜΣΑΝ ΚΑΙ Η ΡΑΤΤΑ 77:5.1Έχοντας σκιαγραφήσει τους Νοδίτες προπάτορες της γενεαλογίας των δευτερευόντων µεσοδιάστατων, η αφήγηση αυτή θα στρέψει, τώρα, την προσοχή της στο Αδαµικό ήµισυ της γενεαλογίας τους, επειδή οι µεσοδιάστατοι είναι επίσης οι εγγονοί του Άνταµσαν, το πρωτότοκου της ιώδους φυλής της Ουράντια.

Page 19

Provided by: www.urantia.info


77:5.2Ο Άνταµσαν

ανήκε στην οµάδα των παιδιών του Αδάµ και της Εύας που επέλεξαν να παραµείνουν στην γη µε τον πατέρα και τη µητέρα τους. Τώρα, ο µεγαλύτερος αυτός γιος του Αδάµ, είχε συχνά ακούσει από τον Βαν και τον Άµαντον την ιστορία της πατρίδας τους στα υψίπεδα του βορρά και κάποια στιγµή, µετά την ίδρυση του δεύτερου κήπου, αποφάσισε να πάει για να βρει αυτή τη γη των ονείρων της νιότης του. 77:5.3Ο Άνταµσαν ήταν 120 χρόνων εκείνη την εποχή και ήταν πατέρας τριάντα δύο αµιγούς καταγωγής παιδιών του πρώτου κήπου. Ήθελε να µείνει µε τους γονείς του και να τους βοηθήσει στην ανάπτυξη του δεύτερου κήπου, αλλά ενοχλήθηκε πάρα πολύ από την απώλεια της συντρόφου και των παιδιών τους, που επέλεξαν να πάνε στην Εντέντια µαζί µε τα άλλα εκείνα παιδιά του Αδάµ που διάλεξαν να τεθούν υπό την προστασία των Μέγιστων. 77:5.4Ο Άνταµσαν δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τους γονείς του στην Ουράντια, δεν ήθελε να αποφύγει τη σκληρή δουλειά, ή τους κινδύνους, αλλά έβρισκε τις συναναστροφές του δεύτερου κήπου µακράν του να είναι ικανοποιητικές. Έκανε πολλά για να προαγάγει τις αρχικές κινήσεις πάνω στην άµυνα και τις κατασκευές, αλλά αποφάσισε να φύγει για το βορρά µε πρώτη ευκαιρία. Και, παρά το ότι η αναχώρησή του έγινε µε τον καλύτερο απολύτως τρόπο, ο Αδάµ και η Εύα θλίβονταν για την απώλεια του µεγαλύτερου γιου τους, που πήγαινε σε ένα ξένο και εχθρικό, καθώς φοβούνταν, κόσµο, για να µην γυρίσει ποτέ. 77:5.5Μια οµάδα είκοσι επτά ατόµων ακολούθησε τον Άνταµσαν προς το βορρά, αναζητώντας τους λαούς εκείνους της παιδικής του φαντασίας. Σε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια, η παρέα του Άνταµσαν βρήκε το αντικείµενο του εγχειρήµατός τους και, ανάµεσα στους ανθρώπους αυτούς, ο Άνταµσαν βρήκε µια θαυµάσια και όµορφη γυναίκα, είκοσι χρονών, η οποία ισχυρίζετο ότι ήταν η τελευταία αµιγούς καταγωγής απόγονος του επιτελείου του Πρίγκιπα. Αυτή η γυναίκα, η Ράττα, είπε ότι οι πρόγονοί της ήσαν όλοι απόγονοι δύο µελών του εκπεσόντος επιτελείου του Πρίγκιπα. Ήταν η τελευταία ζωντανή από τη φυλή της, µη έχοντας αδελφούς, ή αδελφές. Είχε, σχεδόν, αποφασίσει να µην ζευγαρώσει, είχε, σχεδόν, αποφασίσει να πεθάνει χωρίς απογόνους, αλλά έχασε το νου της µε το µεγαλοπρεπή Άνταµσαν. Και όταν έµαθε την ιστορία της Εδέµ, πώς οι προφητείες του Βαν και του Άµαντον πραγµατοποιήθηκαν, όπως άκουγε την αφήγηση της παράβασης του Κήπου, κατελήφθη από µία, µοναδική σκέψη – να παντρευτεί αυτό το γιο και κληρονόµο του Αδάµ. Και γρήγορα η ιδέα αυτή πέρασε και στον Άνταµσαν. Σε λίγο περισσότερο από τρεις µήνες παντρεύτηκαν. 77:5.6Ο Άνταµσαν και η Ράττα απέκτησαν µια οικογένεια µε εξήντα επτά παιδιά. Δηµιούργησαν µια µεγάλη σειρά παγκόσµιων ηγετών, έκαναν, όµως, και κάτι περισσότερο. Να θυµηθούµε ότι και οι δύο αυτές υπάρξεις ήταν πράγµατι υπερανθρώπινες. Κάθε τέταρτο παιδί που έκαναν ανήκε σε µια µοναδική τάξη. Συχνά ήταν αόρατο. Ποτέ στην ιστορία του κόσµου δεν είχε συµβεί τέτοιο πράγµα. Η Ράττα ήταν σε µεγάλο βαθµό ανήσυχη – ακόµη και προληπτική – αλλά ο Άνταµσαν γνώριζε καλά την ύπαρξη των βασικών µεσοδιάστατων και συµπέρανε ότι κάτι παρόµοιο γινόταν µπροστά στα µάτια του. Όταν γεννήθηκε και ο δεύτερος, µε παράξενη συµπεριφορά, απόγονός του, ο Άνταµσαν αποφάσισε να τους κάνει ζευγάρι, καθώς ήταν ο ένας άνδρας και η άλλη γυναίκα και τούτη είναι η προέλευση της δευτερεύουσας τάξης των µεσοδιάστατων. Μέσα σε εκατό χρόνια, πριν σταµατήσει το φαινόµενο αυτό, είχαν γεννηθεί σχεδόν δύο χιλιάδες. 77:5.7Ο Άνταµσαν έζησε 396 χρόνια. Επέστρεψε πολλές φορές για να επισκεφθεί τον πατέρα και τη µητέρα του. Κάθε επτά χρόνια, αυτός και η Ράττα ταξίδευαν νότια, στο δεύτερο κήπο, ενώ οι µεσοδιάστατοι τον κρατούσαν ενήµερο για την ευηµερία του λαού του. Καθ’

Page 20

Provided by: www.urantia.info


όλη τη διάρκεια της ζωής του ‘Άνταµσαν, προσέφεραν µεγάλη υπηρεσία στην εποικοδόµηση ενός νέου και ανεξάρτητου παγκόσµιου κέντρου για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. 77:5.8Ο Άνταµσαν και η Ράττα είχαν, λοιπόν, στις διαταγές τους το σώµα αυτό των θαυµάσιων βοηθών, που µόχθησαν µαζί τους καθ’ όλη τη διάρκεια της µακρόχρονης ζωής τους για να βοηθήσουν στην εξάπλωση της προηγµένης αλήθειας και τη διάδοση των ανώτερων προτύπων της πνευµατικής, διανοητικής και υλικής ζωής. Και τα αποτελέσµατα της προσπάθειας αυτής για τη βελτίωση του κόσµου, ποτέ δεν έσβησαν εντελώς, από τις µετέπειτα οπισθοδροµήσεις. 77:5.9Οι Ανταµσοντίτες διατήρησαν έναν ανώτερο πολιτισµό για επτά, σχεδόν, χιλιάδες χρόνια από την εποχή του Άνταµσαν και της Ράττα. Αργότερα αναµίχθηκαν µε τους γειτονικούς Νοδίτες και Αντονίτες ενώ επίσης περιελήφθησαν στους «κραταιούς άνδρες της αρχαιότητας.» Και ορισµένες από τις προόδους της εποχής εκείνης διατηρήθηκαν, για να αποτελέσουν άδηλο µέρος του πολιτισµικού δυναµικού το οποίο αργότερα άνθισε ως Ευρωπαϊκός πολιτισµός. 77:5.10Το πολιτιστικό αυτό κέντρο βρισκόταν στην περιοχή ανατολικά από το νοτιότερο άκρο της Κασπίας Θάλασσας, κοντά στο Κοπέτ Νταγκ. Λίγο µακρύτερα, στις υπώρειες των λόφων του Τουρκεστάν υπάρχουν τα ίχνη αυτού που κάποτε υπήρξε η έδρα των Ανταµσονιτών της ιώδους φυλής. Στις ορεινές αυτές περιοχές, που βρίσκονται σε µια στενή και πανάρχαιη γόνιµη ζώνη, στις χαµηλότερες υπώρειες της περιοχής του Κοπέτ, αναπτύχθηκαν διαδοχικά, σε διαφορετικές περιόδους, τέσσερις διαφορετικοί πολιτισµοί οι οποίοι υποστηρίχθηκαν, αντίστοιχα, από τέσσερις διαφορετικές οµάδες των απογόνων του Άνταµσαν. Ήταν η δεύτερη από τις οµάδες αυτές εκείνη που µετανάστευσε δυτικά, στην Ελλάδα και τα νησιά της Μεσογείου. Οι υπόλοιποι απόγονοι του Άνταµσαν µετανάστευσαν βόρεια και δυτικά για να µπουν στην Ευρώπη, µε το επιµεµειγµένο γένος του τελευταίου κύµατος των Αντιτών να φεύγει από την Μεσοποταµία, ενώ απετέλεσαν, επίσης, µέρος των Αντιτών-Αρίων εισβολέων της Ινδίας. 6. ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΕΣ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΑΤΟΙ 77:6.1Ενώ οι βασικοί µεσοδιάστατοι είχαν µια σχεδόν υπερφυσική καταγωγή, η δευτερεύουσα τάξη είναι οι απόγονοι του καθαρού Αδαµικού γένους που ενώθηκε µε ένα εξανθρωπισµένο απόγονο, ο οποίος είχε κοινούς προγόνους µε τους γονείς της βασικής οµάδας. 77:6.2Μεταξύ των παιδιών του Άνταµσαν υπήρχαν δεκαέξι µόνο από τους ιδιόµορφους προπάτορες των δευτερευόντων µεσοδιάστατων. Τα µοναδικά αυτά παιδιά ήσαν εξ ίσου µοιρασµένα όσον αφορά στο φύλο και κάθε ζευγάρι µπορούσε να δηµιουργήσει ένα δευτερεύοντα µεσοδιάστατο κάθε εβδοµήντα µέρες, µέσω µιας συνδυασµένης τεχνικής σεξουαλικής και µη σεξουαλικής ένωσης. Και ένα τέτοιο φαινόµενο ουδέποτε υπήρξε δυνατό στη γη πριν από την εποχή εκείνη, ούτε επανελήφθη ποτέ από τότε. 77:6.3Τα δεκαέξι αυτά παιδιά έζησαν και πέθαναν (αν εξαιρέσουµε τις ιδιαιτερότητές τους) όπως οι θνητοί του κόσµου, οι ηλεκτρικά ενεργοποιηµένοι, όµως, απόγονοί τους έζησαν για πάντα, µη όντας υποκείµενοι στους περιορισµούς της θνητής σάρκας. 77:6.4Κάθε ένα από τα οκτώ ζευγάρια γέννησε, τελικά, 248 µεσοδιάστατους και έτσι δηµιουργήθηκε το αρχικό, δευτερεύον σώµα – 1,984 τον αριθµό. Υπάρχουν οκτώ υποοµάδες δευτερευόντων µεσοδιάστατων. Ορίζονται ως α-β-γ πρώτος, δεύτερος, τρίτος, και ούτω καθεξής. Επιπλέον υπάρχουν οι δ-ε-στ πρώτος, δεύτερος και ούτω καθεξής.

Page 21

Provided by: www.urantia.info


77:6.5Μετά

την παράβαση του Αδάµ, οι βασικοί µεσοδιάστατοι επέστρεψαν στην υπηρεσία των υποδοχέων Μελχισεδέκ, ενώ η δευτερεύουσα οµάδα προσαρτήθηκε στο κέντρο του Άνταµσαν ως το θάνατό του. Τριάντα τρεις από τους δευτερεύοντες αυτούς µεσοδιάστατους, οι αρχηγοί της οργάνωσής τους όταν πέθανε ο Άνταµσαν, προσπάθησαν να µεταφέρουν το σύνολο της τάξης στην υπηρεσία των Μελχισεδέκ, για να επιτύχουν, έτσι, ένα σύνδεσµο µε το βασικό σώµα. Αδυνατώντας, όµως, να το επιτύχουν, εγκατέλειψαν τους συντρόφους τους και πήγαν σύσσωµοι στην υπηρεσία των πλανητικών υποδοχέων. 77:6.6Μετά το θάνατο του Άνταµσαν οι υπόλοιποι από τους δευτερεύοντες µεσοδιάστατους έγιναν µια ξένη, ανοργάνωτη και αδιάφορη έµπνευση για την Ουράντια. Από την εποχή εκείνη ως τις µέρες του Μελχισεδέκ Ματσιβέντα έζησαν µια ζωή έκρυθµη και ανοργάνωτη. Ετέθησαν, εν µέρει, υπό έλεγχο από τον Μελχισεδέκ αυτό, αλλά συνέχισαν να δηµιουργούν µεγάλη αταξία ως τις µέρες του Χριστού Μιχαήλ. Και κατά την προσωρινή του παραµονή στη γη, όλοι πήραν τις αποφάσεις τους πάνω στο µελλοντικό τους πεπρωµένο, οπότε η πιστή πλειοψηφία τους κατετάγη υπό την ηγεσία των βασικών µεσοδιάστατων. 7. ΟΙ ΣΤΑΣΙΑΣΤΕΣ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΑΤΟΙ 77:7.1Οι περισσότεροι από τους βασικούς µεσοδιάστατους υπέπεσαν σε αµάρτηµα την εποχή της εξέγερσης του Εωσφόρου. Όταν µετρήθηκε η καταστροφή του πλανήτη εξ αιτίας της εξέγερσης, µεταξύ των άλλων απωλειών, απεκαλύφθη ότι από τους αρχικούς 50,000, οι 49,119 είχαν προσχωρήσει στην αποστασία του Καλιγκάστια. 77:7.2Ο αρχικός αριθµός των δευτερευόντων µεσοδιάστατων ήταν 1,984 και 873 από αυτούς απέτυχαν να ευθυγραµµισθούν µε τη διοίκηση του Μιχαήλ και φυλακίσθηκαν την ηµέρα της Πεντηκοστής στο πλαίσιο της απονοµής δικαιοσύνης στον πλανήτη. Κανείς δεν µπορεί να προβλέψει το µέλλον αυτών των εκπεσόντων πλασµάτων. 77:7.3Και οι δύο οµάδες των στασιαστών µεσοδιάστατων κρατούνται πλέον υπό επιτήρηση περιµένοντας την τελική κρίση των θεµάτων της εξέγερσης στο σύστηµα. Έκαναν, όµως, πολλά περίεργα πράγµατα στη γη πριν την έναρξη της σηµερινής πλανητικής απονοµής. 77:7.4Οι άπιστοι αυτοί µεσοδιάστατοι µπορούσαν να αποκαλυφθούν στα µάτια των θνητών κάτω από ορισµένες συνθήκες και τούτο ήταν κυρίως αληθές για τους συνεργάτες του Μπεελζεµπούµπ, του αρχηγού των αποστατών δευτερευόντων µεσοδιάστατων. Τα µοναδικά, όµως, αυτά πλάσµατα δεν πρέπει να συγχέονται µε ορισµένα από τα εξεγερθέντα χερουβείµ και σεραφείµ, τα οποία επίσης βρίσκονταν στη γη ως την εποχή του θανάτου και της ανάστασης του Χριστού. Ορισµένοι από τους αρχαιότερους συγγραφείς ονοµάζουν τα επαναστατηµένα, αυτά, µεσοδιάστατα πλάσµατα πνεύµατα του κακού και δαίµονες και τους αποστάτες σεραφείµ επίσης αγγέλους του κακού. 77:7.5Σε κανένα κόσµο δεν µπορούν τα πνεύµατα του κακού να διαθέτουν θνητή διάνοια µετά την ενσάρκωση ενός πληρούντος Υιού του παραδείσου. Αλλά πριν την εποχή του Χριστού Μιχαήλ στην Ουράντια – πριν την παγκόσµια έλευση των Προσαρµοστών της Σκέψης και την άφθονη ροή του πνεύµατος του Κυρίου εφ’ όλων των θνητών – αυτοί οι στασιαστές µεσοδιάστατοι µπορούσαν, πράγµατι, να επηρεάζουν τη διάνοια ορισµένων, κατώτερων, θνητών και να ελέγχουν, κάπως, τις ενέργειές τους. Τούτο επιτυγχάνετο εν πολλοίς µε τον ίδιο τρόπο µε τον οποίο τα πιστά µεσοδιάστατα πλάσµατα λειτουργούν όταν υπηρετούν ως άξιοι φύλακες επικοινωνίας των θνητών διανοιών του εφεδρικού σώµατος του πεπρωµένου της Ουράντια κατά τις εποχές εκείνες όπου ο Προσαρµοστής είναι, ουσιαστικά,

Page 22

Provided by: www.urantia.info


αποσπασµένος από την προσωπικότητα, κατά την εποχή επικοινωνίας µε τις υπερανθρώπινες διάνοιες. 77:7.6Δεν είναι απλό σχήµα λόγου όταν τα αρχεία δηλώνουν: «Και έφεραν σ’ Αυτόν όλα τα είδη των ασθενών, εκείνους που κατείχοντο από δαίµονες και εκείνους που ήσαν τρελοί.» Ο Ιησούς γνώριζε και αναγνώριζε τη διαφορά µεταξύ παράνοιας και δαιµονικής κατοχής, αν και οι καταστάσεις αυτές συγχέονταν σε µεγάλο βαθµό στο νου εκείνων που ζούσαν την εποχή του και στη γενιά του. 77:7.7Ακόµη και πριν την Πεντηκοστή κανένα επαναστατηµένο πνεύµα δεν µπορούσε να κυριεύσει µια φυσιολογική ανθρώπινη διάνοια και, από εκείνη την ηµέρα, ακόµη και οι αδύναµες διάνοιες των κατώτερων θνητών είχαν απαλλαγεί από παρόµοιες πιθανότητες. Η υποθετική αποβολή των διαβόλων ως την άφιξη του Πνεύµατος της Αλήθειας υπήρξε θέµα σύγχυσης της πίστης σε δαιµονική κατοχή µε την υστερία, την παράνοια και την διανοητική καθυστέρηση. Αλλά, ακριβώς επειδή η επιφοίτηση του Μιχαήλ απάλλαξε για πάντα κάθε ανθρώπινη διάνοια στην Ουράντια από την πιθανότητα δαιµονικής κατοχής, µην φαντασθείτε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε σε παλιότερους καιρούς. 77:7.8Ολόκληρη η οµάδα των στασιαστών µεσοδιάστατων είναι σήµερα φυλακισµένη µε εντολή των Μέγιστων της Εντέντια. Δεν περιπλανώνται πια στον κόσµο τούτο, αποφασισµένοι να κάνουν κακό. Ανεξάρτητα από την παρουσία των Προσαρµοστών της Σκέψης, η άφθονη ροή του Πνεύµατος της Αλήθειας εφ’ όλων των θνητών κατέστησε για πάντα αδύνατο για τα άνοµα πνεύµατα κάθε είδους, ή περιγραφής, να εισβάλουν ποτέ ξανά ακόµη και στις πλέον αδύναµες ανθρώπινες διάνοιες. Από την ηµέρα της Πεντηκοστής δεν µπορεί ποτέ να ξανασυµβεί κάτι τέτοιο, όπως η δαιµονική κατοχή. 8. ΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΑΤΟΙ 77:8.1Κατά την τελευταία απονοµή δικαιοσύνης αυτού του κόσµου, όταν ο Μιχαήλ αποµάκρυνε τους ευρισκόµενους σε λήθαργο διασωθέντες του χρόνου, τα µεσοδιάστατα πλάσµατα έµειναν πίσω, έµειναν για να βοηθήσουν στο πνευµατικό και ηµιπνευµατικό έργο επί του πλανήτη. Σήµερα λειτουργούν ως ένα µοναδικό σώµα, που περιλαµβάνει και τις δύο τάξεις και αριθµεί 10,992 µέλη. Οι Ενωµένοι µεσοδιάστατοι της Ουράντια κυβερνώνται επί του παρόντος εναλλακτικά από το αρχαιότερο µέλος της κάθε οµάδας. Το καθεστώς αυτό επετεύχθη από την εποχή της συγχώνευσής τους σε µία οµάδα, αµέσως µετά την Πεντηκοστή. 77:8.2Τα µέλη της παλαιότερης, ή βασικής σειράς είναι εν γένει γνωστά µε αριθµούς. Συχνά τους δίδονται ονόµατα όπως 1-2-3 ο πρώτος, 4-5-6 ο πρώτος και ούτω καθεξής. Στην Ουράντια οι Αδαµικοί µεσοδιάστατοι ορίζονται αλφαβητικά ώστε να διακρίνονται από τον αριθµητικό προσδιορισµό των βασικών µεσοδιάστατων. 77:8.3Και οι δύο τάξεις είναι µη-υλικές υπάρξεις, όσον αφορά στην πρόσληψη τροφής και ενέργειας, αλλά διαθέτουν πολλά ανθρώπινα χαρακτηριστικά και είναι σε θέση να απολαµβάνουν και να κατανοούν το χιούµορ σας, όπως επίσης και τη λατρεία σας. Όταν προσαρτώνται σε θνητούς, µπαίνουν στο πνεύµα του ανθρώπινου µόχθου, της ανάπαυσης και της διασκέδασης. Οι µεσοδιάστατοι, ωστόσο, δεν κοιµούνται, ούτε έχουν αναπαραγωγικές δυνάµεις. Κατά µία έννοια, η δευτερεύουσα οµάδα έχει διαφοροποιηθεί ως προς το φύλο σε άνδρες και γυναίκες, αναφερόµενη συχνά ως «αυτός» και «αυτή.» Συχνά λειτουργούν µαζί, σε ζευγάρια.

Page 23

Provided by: www.urantia.info


77:8.4Οι

µεσοδιάστατοι δεν είναι άνθρωποι, ούτε άγγελοι, αλλά οι δευτερεύοντες µεσοδιάστατοι είναι εκ φύσεως πλησιέστερα στον άνθρωπο, από όσο στους αγγέλους. Ανήκουν, κατά κάποιο τρόπο, στο είδος σας και είναι, εξ αυτού, γεµάτοι κατανόηση και φιλία στις επαφές τους µε τις ανθρώπινες υπάρξεις. Είναι ανεκτίµητοι για τα σεραφείµ στο έργο τους για, και µε, τις διάφορες φυλές των ανθρώπων, ενώ και οι δύο τάξεις είναι απαραίτητες στα τα σεραφείµ που υπηρετούν ως ατοµικοί φρουροί στους θνητούς. 77:8.5Οι Ενωµένοι Μεσοδιάστατοι της Ουράντια είναι οργανωµένοι για να υπηρετούν µε τα πλανητικά σεραφείµ σύµφωνα µε τα έµφυτα χαρακτηριστικά τους και τις αποκτηθείσες ικανότητές τους, στις εξής οµάδες: 77:8.61. Μεσοδιάστατοι αγγελιαφόροι. Η οµάδα αυτή έχει ονόµατα. Είναι ένα µικρό σώµα και προσφέρουν σηµαντική βοήθεια σ’ έναν εξελικτικό κόσµο στην υπηρεσία της ταχείας και αξιόπιστης προσωπικής επικοινωνίας. 77:8.72. Πλανητικοί φρουροί. Οι µεσοδιάστατοι είναι οι φύλακες, οι φρουροί, των κόσµων του διαστήµατος. Εκτελούν το σπουδαίο καθήκον των παρατηρητών για όλα τα άπειρα φαινόµενα και είδη επικοινωνίας τα οποία είναι σηµαντικά για τις υπερφυσικές υπάρξεις του κόσµου. Περιπολούν τον αόρατο πνευµατικό χώρο του πλανήτη. 77:8.83. Προσωπικότητες επικοινωνίας. Στις επαφές που γίνονται µε τις θνητές υπάρξεις των υλικών κόσµων, όπως αυτές µε τις προσωπικότητες δια των οποίων µεταδίδονται οι επικοινωνίες, χρησιµοποιούνται πάντα τα µεσοδιάστατα πλάσµατα. Αποτελούν βασικό παράγοντα σε παρόµοιους συνδέσµους των πνευµατικών και υλικών επιπέδων. 77:8.94. Αρωγοί προόδου. Αυτά είναι τα πλέον πνευµατικά των µεσοδιάστατων πλασµάτων και διανέµονται ως βοηθοί των διαφόρων τάξεων των σεραφείµ, τα οποία λειτουργούν σε ειδικές οµάδες επί του πλανήτη. 77:8.10Οι µεσοδιάστατοι διαφέρουν πολύ ως προς την ικανότητά τους να έρχονται σε επαφή µε τα σεραφείµ ψηλά και µε τους ανθρώπους-εξαδέλφους τους κάτω. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, για παράδειγµα, για τους βασικούς µεσοδιάστατους να έλθουν σε άµεση επαφή µε υλικούς αντιπροσώπους. Είναι πάρα πολύ πιο κοντά στον αγγελικό τύπο ύπαρξης και γι’ αυτό συνήθως τους ανατίθεται να εργασθούν µε, και να λειτουργήσουν επί, των πνευµατικών δυνάµεων που διαµένουν στον πλανήτη. Δραστηριοποιούνται ως σύντροφοι και οδηγοί των ουράνιων επισκεπτών και των σπουδαστών που έρχονται για λίγο, ενώ τα δευτερεύοντα πλάσµατα είναι σχεδόν αποκλειστικά αφιερωµένα στη λειτουργία των υλικών υπάρξεων του κόσµου. 77:8.11Οι 1,111 πιστοί δευτερεύοντες µεσοδιάστατοι είναι δεσµευµένοι σε σηµαντικές αποστολές επί της γης. Συγκρινόµενοι µε τους βασικούς τους συντρόφους, είναι σαφώς υλικοί. Υπάρχουν πέραν ακριβώς των ορίων της ανθρώπινης όρασης και διαθέτουν αρκετά µεγάλη προσαρµογή για να πραγµατοποιούν, κατά βούληση, υλικές επαφές µε αυτά που οι άνθρωποι ονοµάζουν «υλικές καταστάσεις.» τα µοναδικά αυτά πλάσµατα διαθέτουν ορισµένες καθοριστικές δυνάµεις επί των θεµάτων του χρόνου και του διαστήµατος, µη εξαιρουµένων των ζώων του κόσµου. 77:8.12Πολλά από τα πλέον αληθινά φαινόµενα που αποδίδονται σε αγγέλους έχουν επιτελεσθεί από τα δευτερεύοντα µεσοδιάστατα πλάσµατα. Όταν οι πρώτοι διδάσκαλοι του ευαγγελίου του Ιησού φυλακίσθηκαν από τους αδαείς θρησκευτικούς ηγέτες εκείνου του καιρού, ένας πραγµατικός «άγγελος Κυρίου» «άνοιξε νύκτα τις θύρες της φυλακής και τους

Page 24

Provided by: www.urantia.info


έβγαλε.» Αλλά στην περίπτωση της απελευθέρωσης του Πέτρου µετά τη δολοφονία του Ιακώβου κατ΄ εντολήν του Ηρώδη, ήταν ένας δευτερεύων µεσοδιάστατος εκείνος που επετέλεσε το έργο που αποδίδεται στον άγγελο. 77:8.13Το κύριο έργο τους σήµερα είναι εκείνο των απαρατήρητων βοηθών ατοµικού συνδέσµου των ανδρών εκείνων και των γυναικών που συνιστούν το εφεδρικό σώµα του πεπρωµένου του πλανήτη. Ήταν το έργο αυτής της δευτερεύουσας οµάδας, βοηθούµενης πολύ από ορισµένους του βασικού σώµατος, που προκάλεσε το συντονισµό των προσωπικοτήτων και των περιστάσεων στην Ουράντια, οι οποίες, τελικά, έκαναν τους ουράνιους επόπτες του πλανήτη να αρχίσουν τις αιτήσεις, οι οποίες κατέληξαν στο να δοθούν οι εντολές που έκαναν δυνατή τη σειρά των αποκαλύψεων των οποίων η αφήγηση αυτή αποτελεί µέρος. Πρέπει, ωστόσο, να γίνει σαφές ότι τα µεσοδιάστατα πλάσµατα δεν έχουν σχέση µε τις άθλιες διεργασίες που λαµβάνουν χώρα υπό το γενικό προσδιορισµό του «πνευµατισµού.» Οι µεσοδιάστατοι που βρίσκονται σήµερα στην Ουράντια και που όλοι έχουν µεγάλη υπόληψη, δεν συνδέονται µε τα φαινόµενα των αποκαλούµενων «µέντιουµ». Και δεν επιτρέπουν, κατά κανόνα, σε ανθρώπους να παρευρίσκονται στις, ορισµένες φορές, απαραίτητες φυσικές τους δραστηριότητες, ή τις άλλες επαφές µε τον υλικό κόσµο, όπως αυτός γίνεται αντιληπτός από τις ανθρώπινες αισθήσεις. 9. ΟΙ ΜΟΝΙΜΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΝΤΙΑ 77:9.1Οι

µεσοδιάστατοι µπορούν να θεωρηθούν ως η πρώτη οµάδα µόνιµων κατοίκων που βρίσκεται στα διάφορα είδη των κόσµων, σε όλα τα σύµπαντα, σε αντίθεση µε τους εξελικτικούς ανερχόµενους, όπως είναι τα ανθρώπινα πλάσµατα και οι αγγελικές ορδές. Τέτοιοι µόνιµοι πολίτες συναντώνται σε διάφορα σηµεία κατά την προς τον Παράδεισο ανέλιξη. 77:9.2Ανόµοια µε τις διάφορες τάξεις των ουράνιων υπάρξεων, στις οποίες ανατίθεται το να λειτουργήσουν πάνω σ’ έναν πλανήτη, οι µεσοδιάστατοι ζουν σ’ έναν κατοικηµένο κόσµο. Τα σεραφείµ έρχονται και φεύγουν, αλλά τα µεσοδιάστατα πλάσµατα µένουν και θα µείνουν, αν και είναι, παρά ταύτα, λειτουργοί επί των αυτοχθόνων του πλανήτη και εξασφαλίζουν το µοναδικό σταθερό καθεστώς που εναρµονίζει και συνδέει τη µεταβαλλόµενη διοίκηση των σεραφικών στρατιών. 77:9.3Σαν πραγµατικοί πολίτες της Ουράντια, οι µεσοδιάστατοι έχουν ένα εγγενές ενδιαφέρον για το πεπρωµένο της σφαίρας αυτής. Είναι µια αποφασισµένη οµάδα που εργάζεται µε επιµονή για την πρόοδο του πλανήτη όπου γεννήθηκαν. Η αποφασιστικότητά τους φαίνεται από το σύνθηµα της τάξης τους: «Αυτό που αναλαµβάνουν οι Ενωµένοι Μεσοδιάστατοι, το πραγµατοποιούν.» 77:9.4Αν και η ικανότητά τους να διασχίζουν τα ενεργειακά κυκλώµατα κάνει την αποχώρηση από τον πλανήτη εφικτή για κάθε µεσοδιάστατο, έχουν ο καθένας ξεχωριστά δεσµευθεί να µην εγκαταλείψουν τον πλανήτη, πριν από την, κάποτε, απαλλαγή τους από τις αρχές του σύµπαντος. Οι µεσοδιάστατοι παραµένουν σ’ έναν πλανήτη ως την εποχή του παγιωµένου φωτός και της ζωής. Με την εξαίρεση του 1-2-3 του πρώτου, κανένα πιστό µεσοδιάστατο πλάσµα δεν έφυγε, ποτέ, από την Ουράντια. 77:9.5Ο 1-2-3 ο πρώτος, ο πρεσβύτερος της βασικής τάξης, απηλλάγη των άµεσων καθηκόντων του επί του πλανήτη αµέσως µετά την Πεντηκοστή. Ο ευγενής αυτός µεσοδιάστατος παρέµεινε ακλόνητος µε τον Βαν και τον Άµαντον κατά τις τραγικές µέρες της πλανητικής εξέγερσης και η ατρόµητη ηγεσία του συνετέλεσε στο να µειωθούν τα

Page 25

Provided by: www.urantia.info


θύµατα της τάξης του. Τώρα υπηρετεί στην Τζερουζέµ, ως µέλος του συµβουλίου των είκοσι τεσσάρων, έχοντας ήδη λειτουργήσει ως γενικός κυβερνήτης της Ουράντια µία φορά, από την ηµέρα της Πεντηκοστής. 77:9.6Οι µεσοδιάστατοι είναι καθηλωµένοι στον πλανήτη, αλλά όπως ακριβώς οι άνθρωποι συζητούν πολύ µε ταξιδιώτες από µακριά και έτσι µαθαίνουν για τις αποµακρυσµένες περιοχές του πλανήτη, έτσι και οι µεσοδιάστατοι συζητούν µε ουράνιους ταξιδιώτες και µαθαίνουν για τα µακρινά µέρη του σύµπαντος. Έτσι αποκτούν γνώσεις για το σύστηµα και το σύµπαν αυτό, ακόµη και για τον Όρβοντον και τις αδελφές δηµιουργίες του και έτσι προετοιµάζονται για την ιθαγένεια στα ανώτερα επίπεδα της υπόστασης των πλασµάτων. 77:9.7Ενώ οι µεσοδιάστατοι δηµιουργήθηκαν πλήρως ανεπτυγµένοι – χωρίς να βιώσουν περίοδο ανάπτυξης, ή εξέλιξης από την ανωριµότητα – δεν έπαψαν ποτέ να µεγαλώνουν σε σοφία και εµπειρία. Όπως και οι θνητοί, είναι εξελικτικά πλάσµατα και διαθέτουν κουλτούρα η οποία αποτελεί γνήσιο εξελικτικό επίτευγµα. Υπάρχουν πολλές σπουδαίες διάνοιες και κραταιά πνεύµατα µέσα στο σώµα των µεσοδιάστατων της Ουράντια. 77:9.8Από µία ευρύτερη άποψη, ο πολιτισµός της Ουράντια είναι το κοινό προϊόν των θνητών της Ουράντια και των µεσοδιάστατων της Ουράντια και τούτο είναι αληθές, παρά την παρούσα δυσχέρεια µεταξύ των δύο επιπέδων πολιτισµού, µία διαφορικότητα που δεν θα εξουδετερωθεί πριν από τις εποχές του φωτός και της ζωής. 77:9.9Η

κουλτούρα των µεσοδιάστατων, όντας το προϊόν ενός αθάνατου πλανητικού σώµατος πολιτών, είναι σχετικά άτρωτη στις προσωρινές εκείνες µεταλλαγές που καταπονούν τον ανθρώπινο πολιτισµό. Οι γενεές των ανθρώπων λησµονούν. Το σώµα των µεσοδιάστατων θυµάται και η µνήµη αυτή αποτελεί το θησαυροφυλάκιο των παραδόσεων του κατοικηµένου σας κόσµου. Έτσι η κουλτούρα ενός πλανήτη µένει για πάντα ζωντανή στον συγκεκριµένο πλανήτη και σε κατάλληλες περιστάσεις, αυτές οι πλούσιες αναµνήσεις παρελθόντων γεγονότων είναι διαθέσιµες, όπως η ιστορία της ζωής και η διδασκαλία του Ιησού δόθηκε από τους µεσοδιάστατους της Ουράντια στα εξαδέλφια τους, τους ανθρώπους. 77:9.10Οι µεσοδιάστατοι είναι οι άξιοι λειτουργοί, οι οποίοι αντισταθµίζουν το χάσµα εκείνο, µεταξύ των υλικών και των πνευµατικών θεµάτων της Ουράντια, το οποίο εµφανίσθηκε µε το θάνατο του Αδάµ και της Εύας. Είναι όπως οι µεγαλύτεροι αδελφοί σας, σύντροφοι στον µακρόχρονο αγώνα της κατάκτησης µιας µόνιµης κατάστασης φωτός και ζωής στην Ουράντια. Οι Ενωµένοι Μεσοδιάστατοι είναι ένα σώµα που δοκιµάστηκε κατά την εξέγερση και που όλοι θα παίξουν πιστά το ρόλο τους στην εξέλιξη του πλανήτη, έως ότου ο κόσµος αυτός επιτύχει το στόχο των αιώνων, ως τη µακρινή εκείνη µέρα που η πραγµατική ειρήνη θα κυβερνήσει στη γη και ειλικρινά θα υπάρξει καλή θέληση στις καρδιές των ανθρώπων. 77:9.11Εξ αιτίας του πολύτιµου έργου που επιτελείται από τους µεσοδιάστατους αυτούς, έχουµε συµπεράνει ότι αποτελούν ένα πραγµατικά βασικό µέρος της οικονοµίας του πνεύµατος στους κόσµους. Και όπου η εξέγερση δεν έχει κηλιδώσει τα θέµατα του κόσµου, προσφέρουν ακόµη µεγαλύτερη βοήθεια στα σεραφείµ. 77:9.12Ολόκληρη η οργάνωση των ανώτερων πνευµάτων, των αγγελικών στρατιών και των µεσοδιάστατων συντρόφων είναι µε ενθουσιασµό αφοσιωµένη στην διεύρυνση του Παραδείσιου σχεδίου για την προοδευτική ανέλιξη και για την επίτευξη της τελειότητας των εξελικτικών θνητών, µιας από τις ουράνιες αποστολές του σύµπαντος – του υπέροχου

Page 26

Provided by: www.urantia.info


σχεδίου διάσωσης που φέρνει το Θεό στον άνθρωπο και τότε, µε ένα ανυπέρβλητο είδος συνεργασίας, φέρει τον άνθρωπο ψηλά, στο Θεό και στην αιωνιότητα και στη θεία φύση του επιτεύγµατος – όµοια τους θνητούς και τους µεσοδιάστατους. 77:9.13[Παρουσιάσθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 78 Η ΙΩΔΗΣ ΦΥΛΗ : ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 78:0.1Η δεύτερη Εδέµ υπήρξε το λίκνο του πολιτισµού για τριάντα, σχεδόν, χιλιάδες χρόνια. Εδώ, στη Μεσοποταµία, οι Αδαµικοί λαοί αναπτύχθηκαν, στέλλοντας τους απογόνους τους στα πέρατα της γης και αργότερα, καθώς συγχωνεύθηκαν µε τους Νοδίτες και τις φυλές του Σαντζίκ, έγιναν γνωστοί ως Αντίτες. Από την περιοχή αυτή ξεκίνησαν εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες που εγκαινίασαν τα έργα των ιστορικών χρόνων και που σε τόσο µεγάλη κλίµακα επετάχυναν την πολιτισµική πρόοδο στην Ουράντια. 78:0.2Το φύλλο αυτό παρουσιάζει την πλανητική ιστορία της ιώδους φυλής, αρχίζοντας αµέσως µετά την παράβαση του Αδάµ γύρω στο 35,000 π.Χ. και προχωρώντας µέσω της συγχώνευσής της µε τους Νοδίτες και τις φυλές του Σαντζίκ, το 15,000 περίπου π.Χ. για να σχηµατίσει τους λαούς των Αντιτών, ως την τελική της εξαφάνιση από την πατρίδα τους στη Μεσοποταµία, γύρω στο 2,000 π.Χ. 1. ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ 78:1.1Παρά το ότι η διάνοια και τα ήθη των φυλών βρίσκονταν σε χαµηλό επίπεδο την εποχή της άφιξης του Αδάµ, η φυσική εξέλιξη είχε προχωρήσει αρκετά, ανεπηρέαστη από τις πιέσεις της εξέγερσης του Καλιγκάστια. Η συνεισφορά του Αδάµ στη βιολογική κατάσταση των φυλών, παρά την µερική αποτυχία του εγχειρήµατος, αναβάθµισε σε πάρα πολύ µεγάλο βαθµό τον πληθυσµό της Ουράντια. 78:1.2Ο Αδάµ και η Εύα συνέβαλαν, επίσης, στο πλείστον όσων είχαν αξία στην κοινωνική, ηθική και διανοητική πρόοδο της ανθρωπότητας. Ο πολιτισµός αναζωογονήθηκε σε πάρα πολύ µεγάλο βαθµό µε την παρουσία των απογόνων τους. Τριάντα πέντε χιλιάδες, όµως, χρόνια πριν, ο κόσµος γενικά διέθετε ελάχιστη κουλτούρα. Υπήρχαν µερικά κέντρα πολιτισµού εδώ κι’ εκεί, αλλά το µεγαλύτερο µέρος της Ουράντια έφθινε µέσα στην αγριότητα. Η φυλετική και πολιτισµική κατανοµή είχε ως εξής: 78:1.31. Η Ιώδης φυλή – οι Αδαµίτες και οι Ανταµσοντίτες. Το µεγαλύτερο κέντρο της Αδαµικής κουλτούρας ήταν στον δεύτερο κήπο, ο οποίος βρισκόταν στο τρίγωνο των ποταµών Τίγρη και Ευφράτη. Τούτο υπήρξε, πράγµατι, το λίκνο του Δυτικοευρωπαϊκού και του Ινδικού πολιτισµού. Το δευτερεύον, ή βόρειο κέντρο της ιώδους φυλής ήταν η έδρα των Ανταµσονιτών, η οποία βρισκόταν ανατολικά της δυτικής ακτής της Κασπίας Θάλασσας, κοντά στα όρη Κοπέτ. Από τα δύο αυτά κέντρα ξεχύθηκε προς τις τριγύρω πεδιάδες η κουλτούρα και το ζωτικό πλάσµα που τόσο άµεσα αναζωογόνησε όλες τις φυλές. 78:1.42. Οι προ-Σουµέριοι και οι άλλοι Νοδίτες. Στη Μεσοποταµία υπήρχαν επίσης, κοντά στις εκβολές των ποταµών, κατάλοιπα του αρχαίου πολιτισµού των ηµερών της Νταλαµέιτια. Καθώς περνούσαν οι χιλιετίες, αυτή η οµάδα αναµίχθηκε σε πάρα πολύ µεγάλο βαθµό µε τους Αδαµίτες στο βορρά, αλλά ουδέποτε απώλεσαν τις Νοδιτικές τους παραδόσεις. Πολλές άλλες οµάδες Νοδιτών που είχαν εγκατασταθεί στην Ανατολή απορροφήθηκαν, γενικά, από την µετέπειτα διευρυνθείσα ιώδη φυλή.

Page 27

Provided by: www.urantia.info


78:1.53.

Οι Αντονίτες διατήρησαν πέντε, ή έξι σχετικά αντιπροσωπευτικές αποικίες βόρεια και ανατολικά της έδρας του Άνταµσαν. Ήσαν, επίσης, διασκορπισµένοι σ’ ολόκληρο το Τουρκεστάν, ενώ µεµονωµένες νησίδες τους διατηρούνταν σ’ ολόκληρη την Ευρασία, ιδιαίτερα στις ορεινές περιοχές. Αυτοί οι πρωτόγονοι κατείχαν ακόµη τις βόρειες εκτάσεις της Ευρασιανής ηπείρου, µαζί µε την Ισλανδία και τη Γροιλανδία, αλλά είχαν από καιρό εκδιωχθεί από τις πεδιάδες της Ευρώπης από τον γαλάζιο άνθρωπο, αλλά και από τις παραποτάµιες κοιλάδες της µακρινής Ασίας από την διευρυνόµενη κίτρινη φυλή. 78:1.64. Ο κόκκινος άνθρωπος κατέλαβε τις Αµερικανικές ηπείρους, έχοντας εκδιωχθεί από την Ασία πάνω από πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν την άφιξη του Αδάµ. 78:1.75. Η κίτρινη φυλή. Οι κινεζικοί πληθυσµοί είχαν αναλάβει για καλά τον έλεγχο της ανατολικής Ασίας. Οι πλέον προηγµένες τους αποικίες βρίσκονταν στα βορειοδυτικά της σύγχρονης Κίνας, σε περιοχές που συνορεύουν µε το Θιβέτ. 78:1.86. Η γαλάζια φυλή. Οι γαλάζιοι άνθρωποι ήσαν διασκορπισµένοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά τα µεγαλύτερα πολιτισµικά τους κέντρα βρίσκονταν στις, τότε, γόνιµες πεδιάδες της Μεσογειακής λεκάνης και στη βορειοδυτική Ευρώπη. Η απορρόφηση των Νεαντερτάλιων καθυστέρησε σε µεγάλο βαθµό τον πολιτισµό του γαλάζιου ανθρώπου, ο οποίος κατά τα λοιπά ήταν ο πλέον επιθετικός, τυχοδιωκτικός και εξερευνητικός από όλες τους εξελικτικούς λαούς της Ευρασίας. 78:1.97.

Η προ-Δραβιδιανή Ινδία. Ο πολύπλοκος συνδυασµός των φυλών στην Ινδία – ο οποίος περιελάµβανε όλες τις φυλές της γης, αλλά ιδιαίτερα την πράσινη, την πορτοκαλόχρωµη και τη µαύρη – διατήρησε µια κουλτούρα ελαφρώς ανώτερη εκείνης των εκτός αυτής περιοχών. 78:1.108. Ο πολιτισµός της Σαχάρα. Τα ανώτερα στοιχεία της µαύρης φυλής είχαν τις πλέον προοδευτικές αποικίες τους στην περιοχή όπου βρίσκεται σήµερα η µεγάλη έρηµος της Σαχάρα. Αυτή η µωβ-µαύρη οµάδα έφερε µεγάλο αριθµό γόνων των χαµένων πορτοκαλόχρωµων και πράσινων φυλών. 78:1.119. Η Μεσογειακή λεκάνη. Η περισσότερο επιµεµειγµένη φυλή εκτός της Ινδίας κατελάµβανε την περιοχή της σηµερινής Μεσογειακής λεκάνης. Εδώ οι γαλάζιοι άνθρωποι από τον βορρά και οι κάτοικοι της Σαχάρα από τον νότο συναντήθηκαν και επιµείχθηκαν µε τους Νοδίτες και τους Αδαµίτες από την Ανατολή. 78:1.12Αυτή ήταν η εικόνα του κόσµου πριν την απαρχή της µεγάλης επέκτασης της ιώδους φυλής, πριν από είκοσι πέντε, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν. Η ελπίδα ενός µελλοντικού πολιτισµού βρίσκεται στο δεύτερο κήπο, µεταξύ των ποταµών της Μεσοποταµίας. Εδώ, στη νοτιοδυτική Ασία, υπήρξε το δυναµικό ενός µεγάλου πολιτισµού, η δυνατότητα διάδοσης στον κόσµο των ιδεών και των ιδανικών που διασώθηκαν από την εποχή της Νταλαµέιτια και τους καιρούς της Εδέµ. 78:1.13Ο Αδάµ και η Εύα άφησαν πίσω τους λίγους, αλλά δυναµικούς απογόνους και οι ουράνιοι παρατηρητές στην Ουράντια περίµεναν µε αγωνία να διαπιστώσουν πώς αυτοί οι απόγονοι του σφάλλοντος Υλικού Υιού και της Θυγατέρας θα απαλλάσσονταν. 2. ΟΙ ΑΔΑΜΙΤΕΣ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΗΠΟ 78:2.1Για χιλιάδες χρόνια οι γιοι του Αδάµ µοχθούσαν κοντά στους ποταµούς της Μεσοποταµίας, µελετώντας προβλήµατα άρδευσης και ελέγχου των πληµµυρών στο νότο,

Page 28

Provided by: www.urantia.info


τελειοποιώντας τις άµυνές τους στο βορρά και προσπαθώντας να διαφυλάξουν τις παραδόσεις τους για το µεγαλείο της πρώτης Εδέµ. 78:2.2Ο ηρωισµός που επεδείχθη στην ηγεσία του δεύτερου κήπου συνιστά ένα από τα εκπληκτικότερα και εµπνευσµένα έπη στην ιστορία της Ουράντια. Οι µεγαλειώδεις αυτές ψυχές ουδέποτε έχασαν από τα µάτια τους τον σκοπό της Αδαµικής αποστολής και γι’ αυτό πολέµησαν µε θάρρος τις επιδράσεις των γειτονικών και κατώτερων φυλών, ενώ πρόθυµα απέστειλαν τους εκλεκτούς τους γιους και θυγατέρες σ΄ ένα σταθερό ρεύµα ως αντιπροσώπους στις φυλές της γης. Μερικές φορές, η επέκταση αυτή εξαντλούσε τον πολιτισµό στην πατρίδα, ωστόσο, πάντα αυτοί οι ανώτεροι λαοί αποκαθίσταντο. 78:2.3Η πολιτισµική, κοινωνική και πολιτιστική κατάσταση των Αδαµιτών ήσαν µακράν ανώτερες του γενικού επιπέδου των εξελικτικών φυλών της Ουράντια. Μόνο µεταξύ των παλαιών αποικιών του Βαν, του Άµαντον και των Ανταµσονιτών υπήρχε κάποιος, κάπως, αντίστοιχος πολιτισµός. Ο πολιτισµός, όµως, της δεύτερης Εδέµ ήταν µια τεχνητή σύνθεση – δεν είχε εξελιχθεί – και ήταν, εξ αυτού, καταδικασµένος να εκφυλισθεί, έως ότου έφθασε το φυσιολογικό εξελικτικό επίπεδο. 78:2.4Ο Αδάµ άφησε ένα µεγάλο διανοητικό και πνευµατικό πολιτισµό πίσω του, ο οποίος, όµως, δεν είχε προοδεύσει ως προς τις µηχανικές εφαρµογές, αφού ο κάθε πολιτισµός περιορίζεται από τους διαθέσιµους φυσικούς πόρους, την εγγενή ευφυία και τον επαρκή ελεύθερο χρόνο ώστε να διασφαλισθεί η εφευρετική καρποφορία. Ο πολιτισµός της ιώδους φυλής στηρίζετο στην παρουσία του Αδάµ και στις παραδόσεις της πρώτης Εδέµ. Μετά τον θάνατο του Αδάµ και καθώς οι παραδόσεις ξεθώριαζαν µε το πέρασµα των χιλιετιών, το πολιτισµικό επίπεδο των Αδαµιτών εκφυλίζετο σταθερά έως ότου έφθασε σε µία κατάσταση αµοιβαίας ισορροπίας µε την κατάσταση των γειτονικών λαών και τις φυσιολογικά εξελισσόµενες πολιτισµικές ικανότητες της ιώδους φυλής. 78:2.5Οι Αδαµίτες, ωστόσο, ήταν πραγµατικό έθνος γύρω στο 19,000 π.Χ., αριθµώντας τεσσεράµισι εκατοµµύρια ενώ είχαν, ήδη, ξεχυθεί εκατοµµύρια απογόνων τους στους τριγύρω λαούς. 3. ΟΙ ΑΡΧΙΚΕΣ ΕΠΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΔΑΜΙΤΩΝ 78:3.1Η ιώδης φυλή διατήρησε τις ειρηνικές, Εδεµικές παραδόσεις για πολλές χιλιετίες, πράγµα που εξηγεί τη µεγάλη τους καθυστέρηση στο να κάνουν κατακτητικούς πολέµους. Όταν αντιµετώπιζαν πληθυσµιακή πίεση, αντί να κάνουν πόλεµο για να εξασφαλίσουν µεγαλύτερα εδάφη, απέστελλαν τους πλεονάζοντες κατοίκους τους ως διδάσκαλους στις άλλες φυλές. Η πολιτισµική επίδραση των αρχικών αυτών µεταναστεύσεων δεν διήρκεσε, αλλά η απορρόφηση των Αδαµικών δασκάλων, των εµπόρων και των εξερευνητών υπήρξε από βιολογική άποψη αναζωογονητική για τους γειτονικούς πληθυσµούς. 78:3.2Μερικοί από τους Αδαµίτες ταξίδεψαν από νωρίς δυτικά, προς την κοιλάδα του Νείλου. Άλλοι εισχώρησαν, ανατολικά, στην Ασία, αυτοί όµως ήσαν η µειονότητα. Η µαζική µετακίνηση των µετέπειτα ηµερών έγινε κυρίως προς βορράν και από εκεί προς δυσµάς. Υπήρξε, κυρίως, µία σταδιακή αλλά αδιάλειπτη ώθηση προς βορράν, µε το µεγαλύτερο αριθµό τους να πηγαίνει βόρεια και, κατόπιν, κάνοντας κύκλο, δυτικά, γύρω από την Κασπία Θάλασσα, στην Ευρώπη. 78:3.3Είκοσι πέντε, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν, πολλά από τα πλέον αµιγή στοιχεία των Αδαµιτών είχαν ήδη ξεκινήσει το προς βορράν ταξίδι τους. Και καθώς εισχωρούσαν στο βορρά, έχαναν ολοένα περισσότερο την Αδαµική τους φύση, έως ότου, όταν πλέον

Page 29

Provided by: www.urantia.info


κατέλαβαν το Τουρκεστάν, είχαν απόλυτα επιµειχθεί µε τις άλλες φυλές, ιδιαίτερα µε τους Νοδίτες. Ελάχιστοι από τους αµιγούς καταγωγής ιώδεις πληθυσµούς εισχώρησαν, ποτέ, σε βάθος στην Ευρώπη, ή την Ασία. 78:3.4Από το 30,000, περίπου µέχρι το 10,000 π.Χ., οι φυλετικές επιµειξίες οι οποίες δηµιουργούσαν τις ιστορικές περιόδους, ελάµβαναν χώρα σ’ ολόκληρη την νοτιοανατολική Ασία. Οι κάτοικοι των υψιπέδων του Τουρκεστάν ήταν ένας δυναµικός και ρωµαλέος λαός. Στα βορειοδυτικά της Ινδίας, µεγάλο µέρος της κουλτούρας των ηµερών του Βαν διατηρήθηκε. Ακόµη βορειότερα από αυτές τις αποικίες είχαν διατηρηθεί οι καλύτεροι από τους πρώτους Αντονίτες. Κι’ οι δυο αυτές οι ανώτερες φυλές, που διέθεταν πολιτισµό και ποιότητα απορροφήθηκαν από τους προς βορράν µετακινούµενους Αδαµίτες. Αυτή η συγχώνευση οδήγησε στην υιοθέτηση πολλών καινούργιων απόψεων. Διευκόλυνε την πρόοδο του πολιτισµού και προώθησε σε µεγάλο βαθµό όλες τις εκφάνσεις της τέχνης, της επιστήµης και της κοινωνικής κουλτούρας. 78:3.5Καθώς η περίοδος των πρώτων Αδαµικών µεταναστεύσεων τελείωνε, το 15,000 περίπου π.Χ., υπήρχαν, ήδη, περισσότεροι απόγονοι του Αδάµ στην Ευρώπη και την κεντρική Ασία από οπουδήποτε αλλού στη Μεσοποταµία. Οι Ευρωπαϊκές γαλάζιες φυλές είχαν διαβρωθεί κατά πολύ. Οι χώρες που τώρα ονοµάζονται Ρωσία και Τουρκεστάν είχαν καταληφθεί ως τις νοτιότερες εσχατιές τους από ένα µεγάλο αριθµό Αδαµιτών επιµεµειγµένων µε Νοδίτες, Αντονίτες, καθώς επίσης από κόκκινους και κίτρινους Σαντζίκ. Η νότια Ευρώπη και τα όρια της Μεσογείου είχαν καταληφθεί από µία µικτή φυλή Αντονιτών και λαών του Σαντζίκ – πορτοκαλόχρωµων, πράσινων και µαύρων – µε ένα µικρό ποσοστό Αδαµικών γόνων. Η Μικρά Ασία και η κεντροανατολικές Ευρωπαϊκές περιοχές κατοικούνταν από φυλές στις οποίες κυριαρχούσε το στοιχείο των Αντονιτών. 78:3.6Μια µικτή, έγχρωµη φυλή, αυτή περίπου την εποχή, ενισχύθηκε κατά πολύ από προσελεύσεις από την Μεσοποταµία που προχώρησαν στην Αίγυπτο και ετοιµάσθηκαν να αναλάβουν τον φθίνοντα πολιτισµό της κοιλάδας του Ευφράτη. Οι µαύροι πληθυσµοί µετακινήθηκαν µακρύτερα στην Αφρική και, όπως η κόκκινη φυλή, τελικά αποµονώθηκαν. 78:3.7Ο πολιτισµός της Σαχάρα είχε διαλυθεί εξ αιτίας της ξηρασίας και εκείνος της Μεσογειακής λεκάνης εξ αιτίας των πληµµυρών. Οι γαλάζιες φυλές είχαν, ως τότε, αποτύχει να αναπτύξουν µια προηγµένη κουλτούρα. Οι Αντονίτες ήσαν ακόµη διασκορπισµένοι στις Αρκτικές και τις περιοχές της κεντρικής Ασίας. Οι πράσινες και οι πορτοκαλόχρωµες φυλές είχαν εξοντωθεί εντελώς. Η µαύρη φυλή µετακινείτο στην Αφρική, για να αρχίσει εκεί τον αργό αλλά µακρόχρονο φυλετικό της εκφυλισµό. 78:3.8Οι πληθυσµοί της Ινδίας είχαν µείνει στάσιµοι, µε ένα µη προοδεύοντα πολιτισµό. Ο κίτρινος άνθρωπος είχε σταθεροποιήσει τις κτήσεις του στην κεντρική Ασία. Ο καφέ άνθρωπος δεν είχε αρχίσει ακόµη τον πολιτισµό του στα γειτονικά νησιά του Ειρηνικού. 78:3.9Αυτές οι φυλετικές κατανοµές, συνδυαζόµενες µε εκτεταµένες κλιµατολογικές µεταβολές, ετοίµασαν το έδαφος για την έναρξη της εποχής των Αντιτών του πολιτισµού της Ουράντια. Αυτές οι πρώιµες µεταναστεύσεις διήρκεσαν για µία περίοδο δέκα χιλιάδων ετών, από το 25,000 ως το 15,000 π.Χ. Οι µετέπειτα µεταναστεύσεις των Αντιτών διήρκεσαν από το 15,000, περίπου, έως το 6,000 π.Χ. 78:3.10Απαιτήθηκαν τόσα πολλά χρόνια για τα πρώτα κύµατα των Αδαµιτών να διασχίσουν την Ευρασία, ώστε η κουλτούρα τους χάθηκε σε πολύ µεγάλο βαθµό κατά τη διέλευση.

Page 30

Provided by: www.urantia.info


Μόνον οι µεταγενέστεροι Αντίτες κινήθηκαν µε αρκετή ταχύτητα ώστε να διατηρήσουν την Εδεµική κουλτούρα έστω και σε µεγάλες αποστάσεις από την Μεσοποταµία. 4. ΟΙ ΑΝΤΙΤΕΣ 78:4.1Οι φυλές των Αντιτών ήσαν οι αρχικές συγχωνεύσεις της αµιγούς καταγωγής ιώδους φυλής, των Νοδιτών, και των εξελικτικών λαών. Γενικά, µπορεί να θεωρηθεί ότι οι Αντίτες διέθεταν ένα κατά πολύ µεγαλύτερο, από όσο οι σύγχρονες φυλές, ποσοστό Αδαµικού αίµατος. Ουσιαστικά ο όρος Αντίτες χρησιµοποιείται για να προσδιορίσει τους πληθυσµούς εκείνους των οποίων η φυλετική κληρονοµιά ήταν κατά το ένα όγδοο ως ένα το ένα έκτο ιώδης. Οι σύγχρονοι Ουραντιανοί, ακόµη και οι βορειότερες λευκές φυλές, περιέχουν πολύ µικρότερο από αυτό ποσοστό από το αίµα του Αδάµ. 78:4.2Οι αρχικοί πληθυσµοί των Αντιτών προήλθαν από τις γειτονικές προς τη Μεσοποταµία περιοχές εδώ και περισσότερες από εικοσιπέντε χιλιάδες χρόνια και αποτελούντο από ένα κράµα Αδαµιτών και Νοδιτών. Ο δεύτερος κήπος ήταν τριγυρισµένος από οµόκεντρους κύκλους εκφυλιζόµενου ιώδους αίµατος και ήταν στην περιφέρεια του φυλετικού αυτού χωνευτηρίου που δηµιουργήθηκε η φυλή των Αντιτών. Αργότερα, όταν οι µεταναστεύοντες Αδαµίτες και Νοδίτες εισέβαλαν στις, τότε, γόνιµες περιοχές του Τουρκεστάν, γρήγορα αναµίχθηκαν µε τους ανώτερους κατοίκους και η προκύψασα φυλετική ανάµιξη επεξέτεινε την φυλή των Αντιτών προς το βορρά. 78:4.3Οι Αντίτες υπήρξαν το καλύτερο γένος που εµφανίσθηκε ποτέ σ΄ ολόκληρη την Ουράντια, µέχρι την εποχή των αµιγούς καταγωγής ιωδών λαών. Περιελάµβαναν τους περισσότερους από τους ανώτερους τύπους των διασωθέντων καταλοίπων των φυλών των Αδαµιτών και των Νοδιτών και, αργότερα, ορισµένα από τα γένη των κίτρινων, γαλάζιων και πράσινων ανθρώπων. 78:4.4Αυτοί οι πρώιµοι Αντίτες δεν ήσαν Άριοι. Ήσαν προ-Άριοι. Δεν ήσαν λευκοί. Ήσαν προ-λευκοί. Δεν ήσαν ούτε Δυτικός, ούτε Ανατολικός λαός. Είναι, ωστόσο, η κληρονοµιά των Αντιτών που δηµιούργησε το πολυγλωσσικό κράµα των αποκαλούµενων λευκών φυλών, το οποίο γενίκευσε την οµοιογένεια, η οποία ονοµάσθηκε Καυκασιανή. 78:4.5Τα καθαρότερα γένη της ιώδους φυλής είχαν διατηρήσει την Αδαµική παράδοση της επιδίωξης της ειρήνης, η οποία εξηγεί το γιατί οι αρχικές φυλετικές µετακινήσεις είχαν περισσότερο τη φύση ειρηνικών µεταναστεύσεων. Καθώς, όµως, οι Αδαµίτες αναµειγνύονταν µε τα γένη των Νοδιτών, οι οποίοι, εκείνη την εποχή, ήσαν φιλοπόλεµη φυλή, οι Αντίτες απόγονοί τους έγιναν, για την εποχή και τον καιρό τους, οι ικανότεροι και οξυδερκέστεροι µιλιταριστές που έζησαν ποτέ στην Ουράντια. Από τότε, οι µετακινήσεις των κατοίκων της Μεσοποταµίας αποκτούσαν ολοένα περισσότερο µιλιταριστικό χαρακτήρα και έµοιαζαν περισσότερο µε πραγµατικές κατακτήσεις. 78:4.6Αυτοί οι Αντίτες ήσαν τυχοδιώκτες. Είχαν την τάση να περιπλανώνται. Μια αύξηση των γόνων του Σαντζίκ, ή των Αντονιτών έτεινε να τους σταθεροποιήσει. Αλλά παρ’ όλα αυτά, οι µετέπειτα απόγονοί τους δεν σταµάτησαν ποτέ, έως ότου περιέπλευσαν τη σφαίρα και ανεκάλυψαν την τελευταία µακρινή ήπειρο. 5. ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΤΩΝ 78:5.1Για είκοσι χιλιάδες χρόνια ο πολιτισµός του δεύτερου κήπου διατηρήθηκε, αλλά αντιµετώπισε ένα σταδιακό εκφυλισµό, έως περίπου το 15,000 π.Χ., οπότε η αναγέννηση του ιερατείου των Σεθιτών και η ηγεσία του Αµοσάντ εγκαινίασαν µια λαµπρή εποχή. Τα

Page 31

Provided by: www.urantia.info


µαζικά κύµατα του πολιτισµού τα οποία αργότερα εξαπλώθηκαν σ’ ολόκληρη την Ευρασία, ακολούθησαν αµέσως τη µεγάλη αναγέννηση του Κήπου, η οποία έλαβε χώρα µετά την εκτεταµένη ένωση των Αδαµιτών µε τους γειτονικούς επιµεµειγµένους Νοδίτες ώστε να δηµιουργηθούν οι Αντίτες. 78:5.2Αυτοί οι Αντίτες εγκαινίασαν καινούργια πρόοδο σ’ ολόκληρη την Ευρασία και τη Βόρεια Αφρική. Από τη Μεσοποταµία ως το Σινκιάνγκ η κουλτούρα των Αντιτών κυριαρχούσε και η σταθερή µετανάστευση προς την Ευρώπη αντισταθµίζετο συνεχώς από νέες αφίξεις από την Μεσοποταµία. Δεν είναι, όµως, σωστό να αναφερόµαστε στους Αντίτες σαν να ήσαν µια πραγµατική φυλή στη Μεσοποταµία, έως περίπου την απαρχή των τελευταίων µεταναστεύσεων των µικτών απογόνων του Αδάµ. Ως την εποχή αυτή, ακόµη και οι φυλές του δεύτερου κήπου είχαν επιµειχθεί τόσο πολύ, ώστε δεν µπορούσαν πλέον να θεωρούνται Αδαµίτες. 78:5.3Ο πολιτισµός του Τουρκεστάν αναβίωνε συνεχώς και ανανεώνετο από τους νεοαφικνούµενους από τη Μεσοποταµία, ιδιαίτερα από τους µεταγενέστερους Αντίτες στρατιώτες του ιππικού. Η αποκαλούµενη µητρική γλώσσα των Αρίων βρισκόταν στη διαδικασία σχηµατισµού στα υψίπεδα του Τουρκεστάν. Ήταν ένα κράµα της Αντονικής διαλέκτου της περιοχής εκείνης και της γλώσσας των Ανταµσονιτών και των µετέπειτα Αντιτών. Πολλές σύγχρονες γλώσσες προέρχονται από την αρχική αυτή λαλιά των φυλών αυτών της κεντρικής Ασίας που κατέκτησαν την Ευρώπη, την Ινδία και τις ψηλότερες περιοχές των πεδιάδων της Μεσοποταµίας. Αυτή η αρχαία γλώσσα έδωσε στις δυτικές γλώσσες όλες εκείνες τις οµοιότητες που αποκαλούνται Άριες. 78:5.4Ως το 12,000 π.Χ., τα τρία τέταρτα του γένους των Αντιτών ολόκληρου του κόσµου κατοικούσαν στη Βόρεια και την Ανατολική Ευρώπη και όταν έλαβε χώρα η µετέπειτα, τελική έξοδος από τη Μεσοποταµία, το εξήντα πέντε τοις εκατό των τελευταίων αυτών κυµάτων των µεταναστών εισέβαλε στην Ευρώπη. 78:5.5Οι Αντίτες όχι µόνο µετανάστευσαν στην Ευρώπη, αλλά και στη βόρεια Κίνα και την Ινδία, ενώ πολλές οµάδες προχώρησαν ως τα πέρατα της γης ως ιεραπόστολοι, δάσκαλοι και έµποροι. Συνεισέφεραν πάρα πολύ στη δηµιουργία των σηµερινών φυλών των πληθυσµών Σαντζίκ της Σαχάρα. Ελάχιστοι, ωστόσο, δάσκαλοι και έµποροι προχώρησαν, ποτέ, νοτιότερα στην Αφρική από τις πηγές του Νείλου. Αργότερα, επιµεµειγµένοι Αντίτες και Αιγύπτιοι ακολούθησαν τις ανατολικές αλλά και τις δυτικές ακτές της Αφρικής αρκετά κάτω από τον ισηµερινό, αλλά δεν έφθασαν ως τη Μαδαγασκάρη 78:5.6Αυτοί οι Αντίτες ήσαν οι αποκαλούµενοι Δραβιδιανοί και οι µετέπειτα Άριοι κατακτητές της Ινδίας. Και η παρουσία τους στην κεντρική Ασία αναβάθµισε κατά πολύ τους προγόνους των Τουρανιανών. Πολλοί από τη φυλή αυτή ταξίδεψαν στην Κίνα µέσω του Σινκιάνγκ και του Θιβέτ και προσέθεσαν πολλές θετικές ιδιότητες στα µεταγενέστερα Σινικά γένη. Από καιρό σε καιρό, µικρές οµάδες έφθαναν στην Ιαπωνία, στη Φορµόζα, τις Ανατολικές Ινδίες και τη νότια Κίνα, αν και ελάχιστες εισχώρησαν στη νότια Κίνα δια της παράκτιας οδού. 78:5.7Εκατόν τριάντα δύο άτοµα από τη φυλή αυτή, µε ένα στόλο από µικρά σκάφη από την Ιαπωνία, έφθασαν τελικά στη νότια Αµερική και δια της επιγαµίας µε τους αυτόχθονες των Άνδεων ίδρυσαν τη γενεαλογία των µετέπειτα κυβερνητών των Ίνκας. Διέσχισαν τον Ειρηνικό αργά-αργά, µένοντας στα πολλά νησιά που συναντούσαν στο δρόµο τους. Τα νησιά του συµπλέγµατος της Πολυνησίας ήσαν περισσότερα αλλά και µεγαλύτερα από όσο είναι τώρα και αυτοί οι Αντίτες ναυτικοί, µαζί µε τους λίγους που τους ακολούθησαν,

Page 32

Provided by: www.urantia.info


τροποποίησαν βιολογικά τις ιθαγενείς φυλές που συναντούσαν. Πολλά ακµάζοντα κέντρα πολιτισµού αυτών των βυθισµένων, πλέον, νησιών αναπτύχθηκαν ως αποτέλεσµα της εισβολής των Αντιτών. Η Νήσος του Πάσχα υπήρξε για πάρα πολλά χρόνια θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο µιας από τις χαµένες αυτές οµάδες. Από τους Αντίτες, όµως, που περιέπλευσαν τον Ειρηνικό του παρελθόντος, κανείς, εκτός των εκατόν τριάντα δύο δεν έφθασε ποτέ στη στεριά των Αµερικανικών ηπείρων. 78:5.8Οι µεταναστευτικές κατακτήσεις των Αντιτών εξακολούθησαν ως την τελική τους διασπορά, από το 8000 ως το 6000 π.Χ. καθώς ξεχύνονταν από τη Μεσοποταµία, µείωναν συνεχώς τα βιολογικά αποθέµατα της πατρίδας τους, ενώ ενίσχυαν σηµαντικά τους γειτονικούς πληθυσµούς. Και σε κάθε έθνος που πήγαιναν, συνεισέφεραν το χιούµορ, την τέχνη, την ευτολµία, τη µουσική και τις κατασκευές. Ήσαν επιδέξιοι εξηµερωτές των ζώων και έµπειροι γεωργοί. Εκείνη την εποχή, τουλάχιστον, η παρουσία τους συνήθως βελτίωνε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τα έθιµα των παλαιότερων φυλών. Και έτσι, η κουλτούρα της Μεσοποταµίας, απλώθηκε ήσυχα σ’ όλη την Ευρώπη, την Ινδία, την Κίνα, τη βόρεια Αφρική και τα Νησιά του Ειρηνικού. 6. ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΤΩΝ 78:6.1Τα τρία τελευταία κύµατα των Αντιτών ξεχύθηκαν από τη Μεσοποταµία µεταξύ του 8000 και του 6000 π.Χ. τα τρία µεγάλα αυτά πολιτισµικά κύµατα εκδιώχθηκαν από τη Μεσοποταµία εξ αιτίας της πίεσης των ορεινών φυλών προς τα ανατολικά, αλλά και εξ αιτίας των παρενοχλήσεων των πεδινών λαών στα δυτικά. Οι κάτοικοι της κοιλάδας του Ευφράτη και της γειτονικής περιοχής έκαναν την τελική τους έξοδο προς διαφορετικές κατευθύνσεις: 78:6.2Το εξήντα πέντε τοις εκατό εισέβαλε στην Ευρώπη δια της οδού της Κασπίας Θάλασσας για να κατακτήσει και να συγχωνευθεί µε τις πρόσφατα εµφανισθείσες λευκές φυλές – το κράµα των γαλάζιων ανθρώπων και των πρώτων Αντιτών. 78:6.3Το δέκα τοις εκατό, που περιελάµβανε µια µεγάλη οµάδα Σεθιτών ιερέων, µετακινήθηκε προς ανατολάς µέσω των υψιπέδων της Ελάµ προς το οροπέδιο του Ιράν και το Τουρκεστάν. Πολλοί από τους απογόνους τους οδηγήθηκαν αργότερα στην Ινδία µε τους Άριους αδελφούς τους από τις περιοχές του βορρά. 78:6.4Δέκα τοις εκατό τα ων κατοίκων της Μεσοποταµίας στράφηκαν ανατολικά κατά το προς βορρά ταξίδι τους, εισβάλλοντας στο Σιανκιάνγκ, όπου αναµίχθηκαν µε τους Αντίτεςκίτρινους κατοίκους. Η πλειονότητα των ικανών απογόνων της φυλετικής αυτής ένωσης εισέβαλε αργότερα στην Κίνα και συνέβαλε πολύ στην άµεση βελτίωση του προς βορρά τµήµατος της κίτρινης φυλής. 78:6.5Δέκα τοις εκατό των µετακινούµενων αυτών Αντιτών προχώρησαν µέσω της Αραβίας και µπήκαν στην Αίγυπτο. 78:6.6Πέντε τοις εκατό των Αντιτών, ο πολύ καλύτερος πολιτισµός της παράκτιας περιοχής κοντά στις εκβολές του Τίγρη και του Ευφράτη οι οποίοι είχαν κρατηθεί µακριά από την επιγαµία µε τους ανθρώπους των κατώτερων γειτονικών φυλών, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Η οµάδα αυτή αποτελεί τους διασωθέντες πολλών ανώτερων γόνων των Νοδιτών και των Αδαµιτών. 78:6.7Οι Αντίτες είχαν εκκενώσει, σχεδόν εντελώς, την περιοχή αυτή ως το 6000 π.Χ, αν και οι απόγονοί τους, σε µεγάλο βαθµό επιµεµειγµένοι µε τις γειτονικές φυλές του Σαντζίκ και

Page 33

Provided by: www.urantia.info


τους Αντονίτες της Μικράς Ασίας, έµειναν εκεί για να πολεµήσουν τους από βορρά και ανατολή εισβολείς σε µια πολύ µεταγενέστερη περίοδο. 78:6.8Η εποχή του πολιτισµού του δεύτερου κήπου τερµατίσθηκε εξ αιτίας της αυξανόµενης διείσδυσης των γειτονικών, κατώτερων φυλών. Ο πολιτισµός µετακινήθηκε δυτικά, προς το Νείλο και τα νησιά της Μεσογείου, όπου συνέχισε να παλεύει και να προοδεύει για πολύ καιρό αφού η πηγή του στη Μεσοποταµία είχε εκφυλισθεί. Και η ανεξέλεγκτη αυτή συρροή κατώτερων λαών προετοίµασε το δρόµο για τη µετέπειτα κατάκτηση ολόκληρης της Μεσοποταµίας από τους από βορρά βαρβάρους, οι οποίοι εκδίωξαν τους ικανούς γόνους που είχαν αποµείνει. Ακόµη και σε µεταγενέστερα χρόνια, τα πολιτισµικά κατάλοιπα δυσανασχετούσαν µε την παρουσία αυτών των αδαών και άξεστων εισβολέων. 7. ΟΙ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ 78:7.1Οι κάτοικοι των παραποτάµιων περιοχών είχαν συνηθίσει στις υπερχειλίσεις των ποταµών σε συγκεκριµένες εποχές του χρόνου. Αυτές οι περιοδικές πληµµύρες ήσαν ετήσια γεγονότα στη ζωή τους. Ωστόσο, καινούργιοι κίνδυνοι απειλούσαν την κοιλάδα της Μεσοποταµίας, ως αποτέλεσµα των προοδευτικών γεωλογικών µεταβολών στο βορρά. 78:7.2Για χιλιάδες χρόνια µετά την καταβύθιση της πρώτης Εδέµ, τα βουνά γύρω από την ανατολική ακτή της Μεσογείου, καθώς και εκείνα που βρίσκονταν βορειοδυτικά και βορειοανατολικά της Μεσοποταµίας εξακολούθησαν να ανυψώνονται. Η ανύψωση αυτή των ορεινών όγκων επιταχύνθηκε πολύ γύρω στο 5000 π.Χ. και τούτο, µαζί µε την κατά πολύ αυξηµένη χιονόπτωση στα βουνά στο βορρά, προκαλούσε πρωτοφανείς πληµµύρες κάθε άνοιξη σ’ ολόκληρη την κοιλάδα του Ευφράτη. Οι ανοιξιάτικες αυτές πληµµύρες γίνονταν χειρότερες, έτσι ώστε, τελικά, οι κάτοικοι των παραποτάµιων περιοχών έφυγαν προς τα ανατολικά υψίπεδα. Για χίλια, σχεδόν, χρόνια εικοσάδες πόλεων εγκαταλείφθηκαν πρακτικά, εξ αιτίας αυτών των εκτεταµένων πληµµυρών. 78:7.3Πέντε, σχεδόν, χιλιάδες χρόνια αργότερα, ενώ οι Εβραίοι ιερείς, όντας αιχµάλωτοι των Βαβυλωνίων, προσπαθούσαν να ακολουθήσουν τα ίχνη του Εβραϊκού λαού προς τα πίσω, στον Αδάµ, αντιµετώπισαν µεγάλη δυσκολία στο να συνδυάσουν τα κοµµάτια της ιστορίας και ένας τους σκέφθηκε να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, να αφήσουν ολόκληρο τον κόσµο να πνιγεί στη διαστροφή της εποχής του κατακλυσµού του Νώε και έτσι εκείνοι να βρεθούν σε πλεονεκτικότερη θέση για να ακολουθήσουν την καταγωγή του Αβραάµ προς τα πίσω, σε έναν από τους τρεις επιζήσαντες γιους του Νώε. 78:7.4Οι παραδόσεις για µια εποχή όπου το νερό εκάλυπτε ολόκληρη την επιφάνεια της γης είναι παγκόσµιες. Πολλές φυλές πιστεύουν την ιστορία ενός παγκόσµιας κλίµακας κατακλυσµού κάποτε, στο παρελθόν. Η Βιβλική ιστορία του Νώε, η κιβωτός και ο κατακλυσµός αποτελούν εφεύρεση του Εβραϊκού ιερατείου κατά την Βαβυλωνιακή αιχµαλωσία. Ποτέ δεν έγινε παγκόσµιας κλίµακας κατακλυσµός, από την εµφάνιση της ζωής στην Ουράντια. Η µοναδική φορά που η επιφάνεια της γης καλύφθηκε εντελώς από το νερό ήταν κατά τις Αρχαιοζωικές εκείνες εποχές, προτού αρχίσει να εµφανίζεται η ξηρά. 78:7.5Ο Νώε, ωστόσο, έζησε πραγµατικά. Ήταν οινοποιός στην Αράµ, µια παραποτάµια αποικία κοντά στην Ερέχ. Κρατούσε γραπτό αρχείο των εποχών που ανέβαινε η στάθµη του ποταµού, από χρόνο σε χρόνο. Τον κορόιδευαν πολύ, καθώς ανεβοκατέβαινε την κοιλάδα, ισχυριζόµενος ότι τα όλα σπίτια πρέπει να γίνουν ξύλινα, όπως οι βάρκες και ότι τα ζώα του σπιτιού πρέπει να µπαίνουν µέσα στα σκάφη αυτά κάθε βράδυ, καθώς πλησίαζε η εποχή

Page 34

Provided by: www.urantia.info


των πληµµυρών. Πήγαινε στις γειτονικές παραποτάµιες αποικίες κάθε χρόνο και τους προειδοποιούσε ότι σε τόσες µέρες θα έρχονταν οι πληµµύρες. Τελικά, ήλθε µια χρονιά που οι ετήσιες πληµµύρες διογκώθηκαν πολύ εξ αιτίας των ισχυρών βροχοπτώσεων, έτσι ώστε η απότοµη άνοδος του νερού κατέκλυσε ολόκληρη την κοιλάδα. Μόνον ο Νώε και η άµεση οικογένειά του σώθηκαν στο σπίτι τους-βάρκα. 78:7.6Οι πληµµύρες αυτές ολοκλήρωσαν τη διάλυση του πολιτισµού των Αντιτών. Με το τέλος αυτής της περιόδου του κατακλυσµού, δεν υπήρχε πλέον δεύτερος κήπος. Μόνο στο νότο και ανάµεσα στους Σουµέριους διατηρήθηκαν ίχνη του παλαιότερου µεγαλείου. 78:7.7Τα κατάλοιπα αυτού του πολιτισµού, ενός από τους αρχαιότερους, βρίσκονται στις περιοχές αυτές της Μεσοποταµίας, καθώς επίσης στα βορειοανατολικά και τα βορειοδυτικά. Υπάρχουν, όµως, και άλλα ίχνη των ηµερών της Νταλαµέιτια κάτω από τα νερά του Περσικού Κόλπου, ενώ η πρώτη Εδέµ κείται βυθισµένη κάτω από το ανατολικό άκρο της Μεσογείου Θάλασσας. 8. ΟΙ ΣΟΥΜΕΡΙΟΙ – ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΤΩΝ 78:8.1Όταν η τελευταία διασπορά των Αντιτών έσπασε τη βιολογική σπονδυλική στήλη του πολιτισµού της Μεσοποταµίας, µια µικρή µειονότητα της ανώτερης αυτής φυλής παρέµεινε στην πατρίδα της κοντά στις εκβολές των ποταµών. Αυτοί ήσαν οι Σουµέριοι και ως το 6000 π.Χ. είχαν γίνει σε µεγάλο βαθµό Αντίτες στην καταγωγή, αν και ο πολιτισµός τους είχε σχεδόν αποκλειστικά το χαρακτήρα εκείνου των Νοδιτών, ενώ ήσαν προσκολληµένοι στις παραδόσεις της Νταλαµέιτια. Παρά ταύτα, οι Σουµέριοι των παράκτιων περιοχών υπήρξαν οι τελευταίοι Αντίτες στη Μεσοποταµία. Αλλά οι φυλές της Μεσοποταµίας είχαν ήδη συγχωνευθεί ως την µεταγενέστερη εκείνη εποχή, όπως αποδεικνύεται από τους τύπους των κρανίων που βρέθηκαν σε τάφους αυτής της περιόδου. 78:8.2Ήταν κατά τη διάρκεια της εποχής των πληµµυρών που άκµασαν τόσο πολύ τα Σούσα. Η πρώτη και χαµηλότερα ευρισκόµενη πόλη πληµµύρισε και έτσι η δεύτερη, ή υψηλότερα ευρισκόµενη πόλη διαδέχθηκε την χαµηλότερα ευρισκόµενη ως η έδρα των ξεχωριστών τεχνουργηµάτων εκείνης της εποχής. Με την µετέπειτα ελάττωση αυτών των πληµµυρών, η Ουρ έγινε το κέντρο της κεραµοποιίας. Περίπου επτά χιλιάδες χρόνια πριν η Ουρ βρισκόταν στον Περσικό Κόλπο, µε τις προσχώσεις του ποταµού να έχουν ανυψώσει την ξηρά στα σηµερινά της όρια. Οι αποικίες αυτές υπέφεραν λιγότερο από τις πληµµύρες, εξ αιτίας των καλύτερων έργων ελέγχου και της διεύρυνσης των εκβολών των ποταµών. 78:8.3Οι φιλήσυχοι σιτοκαλλιεργητές των κοιλάδων του Τίγρη και του Ευφράτη είχαν ήδη εξαντληθεί από τις εισβολές των βαρβάρων του Τουρκεστάν και των Ιρανικών υψιπέδων. Τώρα, όµως, γινόταν µια οργανωµένη εισβολή στην κοιλάδα του Ευφράτη από την αυξανόµενη ξηρασία των ορεινών βοσκοτόπων. Και η εισβολή αυτή ήταν πολύ σοβαρότερη, επειδή οι γειτονικοί αυτοί βοσκοί και κυνηγοί είχαν στη διάθεσή τους µεγάλους αριθµούς εξηµερωµένων αλόγων. Ήταν η κατοχή των αλόγων που τους έδωσε ένα τροµακτικό στρατιωτικό πλεονέκτηµα έναντι των πλουσίων γειτόνων τους προς το νότο. Σε σύντοµο διάστηµα κατέκλυσαν ολόκληρη τη Μεσοποταµία εκδιώκοντας τα τελευταία κύµατα πολιτισµού, τα οποία διασκορπίσθηκαν σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, τη δυτική Ασία και τη βόρεια Αφρική. 78:8.4Οι κατακτητές αυτοί της Μεσοποταµίας είχαν στις τάξεις τους πολλούς από τους καλύτερους Αντιτικούς γόνους των µικτών βόρειων φυλών του Τουρκεστάν, οι οποίες περιελάµβαναν λίγους από τους γόνους του Άνταµσαν. Αυτές οι λιγότερο προοδευµένες

Page 35

Provided by: www.urantia.info


αλλά περισσότερο ρωµαλέες φυλές από το βορρά αφοµοίωσαν εύκολα και πρόθυµα τα κατάλοιπα του πολιτισµού της Μεσοποταµίας και εξελίχθηκαν, πλέον, στους µικρούς εκείνους πληθυσµούς που βρίσκονταν στην κοιλάδα του Ευφράτη κατά την αρχή των ιστορικών χρονικών. Γρήγορα αναβίωσαν πολλές φάσεις του σύντοµου πολιτισµού της Μεσοποταµίας, υιοθετώντας τις τέχνες των φυλών της κοιλάδας και µεγάλο µέρος του πολιτισµού των Σουµερίων. Επιπλέον προσπάθησαν να κτίσουν ένα τρίτο πύργο της Βαβέλ και αργότερα υιοθέτησαν τον όρο ως εθνικό τους όνοµα. 78:8.5Όταν οι βάρβαροι αυτοί ιππείς από το βορρά κατέκλυσαν ολόκληρη την κοιλάδα του Ευφράτη, δεν νίκησαν τα κατάλοιπα των Αντιτών που κατοικούσαν γύρω στις εκβολές του ποταµού στον Περσικό Κόλπο. Αυτοί οι Σουµέριοι ήταν ικανοί να υπερασπισθούν τον εαυτό τους εξ αιτίας της ανώτερης ευφυΐας τους, του καλύτερου οπλισµού, και του εκτεταµένου συστήµατος στρατιωτικών καναλιών, τα οποία αποτελούσαν συµπλήρωµα του αρδευτικού τους δικτύου µε τις αλληλοσυνδεόµενες λίµνες. Ήταν λαός ενωµένος, επειδή είχαν την ίδια θρησκεία ως οµάδα. Ήταν εξ αυτού ικανοί να διατηρήσουν τη φυλετική και εθνική τους ακεραιότητα για πολύ µετά την διάσπαση των γειτόνων τους στα βορειοδυτικά σε αποµονωµένες πόλεις-κράτη. Κανένα από τα συµπλέγµατα αυτά των πόλεων δεν κατόρθωσε να νικήσει τους ενωµένους Σουµέριους. 78:8.6Και οι εισβολείς από το βορρά έµαθαν γρήγορα να εµπιστεύονται και να τιµούν τους φιλήσυχους αυτούς Σουµέριους ως άξιους δασκάλους και διοικητές. Ήσαν πολύ αξιοσέβαστοι και τους ήθελαν ως δασκάλους της τέχνης και της βιοµηχανίας, ως εµπορικούς διευθυντές και ως πολιτικούς κυβερνήτες όλοι οι λαοί στο βορρά και από την Αίγυπτο στη δύση ως την Ινδία στην ανατολή. 78:8.7Μετά τη διάσπαση της πρώτης οµοσπονδίας των Σουµερίων, οι µετέπειτα πόλεις-κράτη κυβερνώντο από τους αποστάτες απογόνους των Σεθιτών ιερέων. Μόνον όταν αυτοί οι ιερείς κατακτούσαν τις γειτονικές πόλεις αποκαλούσαν εαυτούς βασιλείς. Οι µεταγενέστεροι βασιλείς των πόλεων απέτυχαν να δηµιουργήσουν ισχυρές οµοσπονδίες πριν από την εποχή του Σαργκόν εξ αιτίας της θρησκευτικής τους αντιζηλίας. Κάθε πόλη πίστευε ότι ο τοπικός θεός της ήταν ανώτερος από όλους τους άλλους θεούς και γι’ αυτό αρνήθηκαν να τεθούν κάτω από ένα κοινό ηγέτη. 78:8.8Το τέλος της µακράς αυτής περιόδου της άτολµης διακυβέρνησης των πόλεων από τους ιερείς ολοκληρώθηκε από τον Σαργκόν, τον ιερέα της πόλης Κις, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς και ξεκίνησε για την κατάκτηση ολόκλήρης της Μεσοποταµίας και των γειτονικών γαιών. Και για την ώρα, αυτό σήµανε το τέλος των πόλεων-κρατών, που τις κυβερνούσαν και τις ταλαιπωρούσαν οι ιερείς, µε κάθε πόλη να έχει τον τοπικό θεό της και τις τοπικές τελετουργικές πρακτικές. 78:8.9Μετά τη διάσπαση της οµοσπονδίας αυτής της Κις, επακολούθησε µια µακρά περίοδος διαρκούς πολέµου ανάµεσα στις πόλεις αυτές της κοιλάδας για κυριαρχία. Και η ηγεσία πολλές φορές άλλαξε από την Σουµέρ, την Ακκάδ, την Κις, την Ερέχ, την Ουρ και τα Σούσα. 78:8.10Γύρω στο 2500 π.Χ. οι Σουµέριοι υπέστησαν σοβαρές ατυχίες στα χέρια των Σουιτών και των Γουιτών του βορρά. Η Λαγκάς, η πρωτεύουσα των Σουµερίων που ήταν κτισµένη στις εκβολές του ποταµού, αλώθηκε. Η Ερέχ κράτησε για τριάντα χρόνια µετά την άλωση της Ακκάδ. Μέχρι την εποχή που ιδρύθηκε η κυβέρνηση του Χαµουραµπί, οι Σουµέριοι

Page 36

Provided by: www.urantia.info


είχαν απορροφηθεί στις τάξεις των Σηµιτών του βορρά και οι Αντίτες της Μεσοποταµίας χάθηκαν από τις σελίδες της ιστορίας. 78:8.11Από το 2500 ως το 2000 π.Χ. οι νοµάδες βρίσκονταν σε πορεία από τον Ατλαντικό στο Ειρηνικό. Οι Νερίτες απετέλεσαν την τελική έκρηξη της Κασπιανής οµάδας των απογόνων των µικτών φυλών των Αντονιτών και των Αντιτών από τη Μεσοποταµία. Αυτό που δεν κατόρθωσαν να κάνουν οι βάρβαροι για τον αφανισµό της Μεσοποταµίας, πέτυχαν να το κάνουν οι µετέπειτα κλιµατολογικές µεταβολές. 78:8.12Αυτή είναι, λοιπόν, η ιστορία της ιώδους φυλής µετά την εποχή του Αδάµ και της κατάληξης της πατρίδας τους µεταξύ του Τίγρη και του Ευφράτη. Ο αρχαίος πολιτισµός τους καταστράφηκε, τελικά, εξ αιτίας της µετανάστευσης των ανώτερων πληθυσµών και την εισβολή των κατώτερων γειτόνων τους. Αλλά πολύ καιρό πριν οι βάρβαροι ιππείς καταλάβουν την κοιλάδα, µεγάλο µέρος του πολιτισµού του Κήπου είχε διασκορπιστεί στην Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη, για να δηµιουργήσουν εκεί τη µαγιά που κατέληξε στον πολιτισµό του εικοστού αιώνα της Ουράντια. 78:8.13[Παρουσιάσθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 79 Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ 79:0.1Η Ασία

είναι η πατρίδα της ανθρώπινης φυλής. Ήταν σε µια νότια χερσόνησο αυτής της ηπείρου που γεννήθηκαν ο Άντον και η Φόντα. Στα υψίπεδα του σηµερινού Αφγανιστάν, ο απόγονός τους ο Μπαντονάν ίδρυσε ένα πρωτόγονο κέντρο πολιτισµού το οποίο διατηρήθηκε για περισσότερα από µισό εκατοµµύρια χρόνια. Εδώ, σ’ αυτή την ανατολική εστία της ανθρώπινης φυλής, οι λαοί του Σαντζίκ διαφοροποιήθηκαν από το Αντονικό γένος και η Ασία έγινε η πρώτη τους πατρίδα, ο πρώτος τόπος όπου κυνήγησαν, το πρώτο πεδίο των µαχών τους. Η νοτιοδυτική Ασία έγινε µάρτυρας των διαδοχικών πολιτισµών των Νταλαµεϊτιανών, των Νοδιτών, των Αδαµιτών και των Ανδιτών και από τις περιοχές αυτές οι δυναµικές του σύγχρονου πολιτισµού διεσπάρησαν στον κόσµο. 1. ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΕΣΤΑΝ 79:1.1Για περισσότερες από είκοσι πέντε χιλιάδες χρόνια, ως το 2000, σχεδόν, π.Χ., στην καρδιά της Ευρασίας δέσποζαν, αν και φθίνοντες, οι Ανδίτες. Στις πεδιάδες του Τουρκεστάν οι Ανδίτες εστράφησαν δυτικά, γύρω από τις εσωτερικές λίµνες προς την Ευρώπη, ενώ από τα υψίπεδα της περιοχής αυτής διείσδυσαν στα ανατολικά. Το ανατολικό Τουρκεστάν (το Σινκιάνγκ) και, σε µικρότερο βαθµό, το Θιβέτ υπήρξαν οι αρχαίες πύλες δια των οποίων οι πληθυσµοί αυτοί της Μεσοποταµίας διείσδυσαν στα βουνά, προς τις βόρειες γαίες των κίτρινων ανθρώπων. Η διείσδυση των Ανδιτών της Ινδίας προχώρησε από τα υψίπεδα του Τουρκεστάν στο Παντζάµπ και από τα βοσκοτόπια του Ιράν στο Βελουχιστάν. Οι πρώιµες αυτές µεταναστεύσεις δεν ήσαν, µε καµία έννοια, κατακτήσεις. Απετέλεσαν, µάλλον, τη συνεχή περιπλάνηση των φυλών των Ανδιτών στη δυτική Ινδία και την κίνα. 79:1.2Για σχεδόν δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια τα κέντρα του µικτού πολιτισµού των Ανδιτών διατηρήθηκαν στο λεκανοπέδιο του ποταµού Ταρίµ στο Σινκιάνγκ και στα νότια των ορεινών περιοχών του Θιβέτ, όπου οι Ανδίτες και οι Αντονίτες συγχωνεύθηκαν σε µεγάλο βαθµό. Η κοιλάδα του Ταρίµ ήταν το ανατολικότερο φυλάκιο του πραγµατικού πολιτισµού των Ανδιτών. Εδώ έφτιαξαν τις αποικίες τους και δηµιούργησαν εµπορικές σχέσεις µε τους προοδευτικούς Κινέζους στην ανατολή και µε τους Αντονίτες στο βορρά. Εκείνη την εποχή η περιοχή του Ταρίµ ήταν µια γόνιµη γη. Οι βροχοπτώσεις ήσαν άφθονες. Προς τα

Page 37

Provided by: www.urantia.info


ανατολικά το Γκόµπι ήταν ένα ανοικτό λιβάδι, όπου οι βοσκοί σταδιακά στρέφονταν στη γεωργία. Ο πολιτισµός αυτός χάθηκε όταν οι βροχές µετακινήθηκαν νοτιοανατολικά, αλλά στον καιρό του ανταγωνίζετο την ίδια τη Μεσοποταµία. 79:1.3Ως το 8000 π.Χ. η αργά αυξανόµενη ξηρασία των ορεινών περιοχών της κεντρικής Ασίας άρχισε να οδηγεί τους Ανδίτες στις κοίτες των ποταµών και τις ακτές της θάλασσας. Αυτή η αυξανόµενη ξηρασία δεν τους έσπρωξε µόνο προς τις κοιλάδες του Νείλου, του Ευφράτη, του Ινδού και του Κίτρινου ποταµού, αλλά δηµιούργησε µια καινούργια εξέλιξη στον πολιτισµό των Ανδιτών. Μία νέα τάξη ανθρώπων, οι έµποροι, άρχισε να εµφανίζεται σε µεγάλους αριθµούς. 79:1.4Όταν οι κλιµατολογικές συνθήκες έκαναν το κυνήγι µη προσοδοφόρο για τους µεταναστεύοντες Ανδίτες, αυτοί δεν ακολούθησαν την εξελικτική πορεία των παλαιότερων φυλών µεταβαλλόµενοι σε βοσκούς. Το εµπόριο και η αστική ζωή έκαναν την εµφάνισή τους. Από την Αίγυπτο µέσω της Μεσοποταµίας και του Τουρκεστάν ως τους ποταµούς της Κίνας και της Ινδίας, οι περισσότερο πολιτισµένες φυλές άρχισαν να συγκεντρώνονται σε πόλεις αφιερωµένες στις κατασκευές και τις συναλλαγές. Η Αντόνια έγινε η εµπορική µητρόπολη της κεντρικής Ασίας, όντας κτισµένη κοντά στη σηµερινή πόλη του Ασκαµπάντ. Το εµπόριο των λίθων, των µετάλλων, του ξύλου και των κεραµικών επιταχύνθηκε στην ξηρά αλλά και στη θάλασσα. 79:1.5Η

διαρκώς αυξανόµενη, όµως, ξηρασία οδήγησε, σταδιακά, στη µεγάλη έξοδο των Ανδιτών από τις περιοχές νότια και ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας. Η παλίρροια της µετανάστευσης άρχισε να αλλάζει πορεία από τα βόρεια προς τα νότια και οι Βαβυλώνιοι ιππείς άρχισαν να µπαίνουν στη Μεσοποταµία. 79:1.6Η αυξανόµενη ξηρασία στην κεντρική Ασία επέδρασε περαιτέρω στο να µειωθεί ο πληθυσµός και στο να γίνουν αυτοί οι λαοί λιγότερο φιλοπόλεµοι. Και όταν οι φθίνουσες βροχοπτώσεις στο βορρά ανάγκασαν τους νοµάδες Αντονίτες να πάνε προς το νότο, έγινε µια τροµακτική έξοδος των Ανδιτών από το Τουρκεστάν. Αυτή είναι η τελευταία µετακίνηση των αποκαλούµενων Άριων στην Ανατολή και την Ινδία. Κορύφωσε τη µακρόχρονη αυτή διασπορά των µικτών απογόνων του Αδάµ κατά την οποία κάθε Ασιατικός λαός, αλλά και το µεγαλύτερο µέρος των λαών των νησιών του Ειρηνικού βελτιώθηκαν, ως ένα βαθµό, από τις ανώτερες αυτές φυλές. 79:1.7Έτσι, ενώ διασπείρονταν στο Ανατολικό Ηµισφαίριο, οι Ανδίτες εξορίσθηκαν από τις πατρίδες τους στη Μεσοποταµία και το Τουρκεστάν, αφού ήταν αυτή η εκτεταµένη προς νότο µετακίνηση των Αντονιτών που διέλυσε τους Ανδίτες στην κεντρική Ασία, ως το σηµείο, σχεδόν, της εξαφάνισης. 79:1.8Ωστόσο, ακόµα και κατά τον εικοστό, µετά Χριστόν, αιώνα, υπάρχουν ίχνη του αίµατος των Ανδιτών µεταξύ των λαών του Τουράν και του Θιβέτ, όπως αυτό επιβεβαιώνεται από τους τύπους αίµατος που κατά διαστήµατα βρίσκονται σ’ αυτές τις περιοχές. Τα παλιά Κινεζικά χρονικά αναφέρουν την παρουσία κοκκινόµαλλων νοµάδων στα βόρεια των φιλήσυχων αποικιών του Κίτρινου Ποταµού, ενώ επιπλέον υπάρχουν εικονογραφήσεις οι οποίες πιστά καταγράφουν την παρουσία τόσο των ξανθών Ανδιτών, όσο και των µελαχρινών Μογγολικών τύπων στη λεκάνη του Ταρίµ εκείνης της εποχής. 79:1.9Η τελευταία µεγάλη εκδήλωση της χαµένης στρατιωτικής ιδιοφυΐας των Ανδιτών της κεντρικής Ασίας έγινε το 1200 µ.Χ., όταν οι Μογγόλοι, υπό τον Τζένκις Χαν άρχισαν την κατάκτηση του µεγαλύτερου τµήµατος της Ασιατικής ηπείρου. Και, όπως οι Ανδίτες του

Page 38

Provided by: www.urantia.info


παλιού καιρού, οι πολεµιστές αυτοί κήρυξαν την ύπαρξη «ενός θεού εν ουρανοίς». Η πρώιµη διάσπαση της αυτοκρατορίας τους καθυστέρησε για πάρα πολύ καιρό την πολιτισµική επαφή µεταξύ της Δύσης και της Ανατολής και εµπόδισε σε µεγάλο βαθµό την ανάπτυξη της µονοθεϊστικής αντίληψης στην Ασία. 2. Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΔΙΤΕΣ 79:2.1Η Ινδία είναι η µοναδική περιοχή όπου όλες οι φυλές της Ουράντια συγχωνεύθηκαν, µε την εισβολή των Ανδιτών να προσθέτει τους τελευταίους γόνους. Στα υψίπεδα βορειοδυτικά της Ινδίας γεννήθηκαν οι φυλές Σαντζίκ και, χωρίς εξαίρεση, µέλη από την κάθε µία εισέβαλαν στην υπο-ήπειρο της Ινδίας των πρώιµων καιρών τους, αφήνοντας πίσω τους την πλέον ετερογενοποιηµένη φυλετική ανάµιξη που υπήρξε ποτέ στην Ουράντια. Η αρχαία Ινδία λειτούργησε ως λεκάνη σύλληψης των φυλών που µετανάστευαν. Η βάση της χερσονήσου ήταν παλαιότερα κάπως στενότερη από όσο σήµερα, µε µεγάλο µέρος των δέλτα του Γάγγη και του Ινδού να αποτελούν το έργο των τελευταίων πενήντα χιλιάδων χρόνων. 79:2.2Οι παλαιότερες αναµίξεις των φυλών στην Ινδία αποτελούσαν συγχώνευση των κόκκινων και κίτρινων φυλών που µετανάστευαν µε τους ιθαγενείς Αντονίτες. Η οµάδα αυτή εξασθένησε αργότερα απορροφώντας το µεγαλύτερο µέρος των χαµένων πράσινων ανθρώπων της ανατολής καθώς επίσης και µεγάλους αριθµούς της πορτοκαλόχρωµης φυλής, βελτιώθηκε ελαφρά µε την περιορισµένη ανάµιξη µε τους γαλάζιους ανθρώπους, αλλά υπέφερε εξαιρετικά από την αφοµοίωση µεγάλων αριθµών της µαύρης φυλής. Ωστόσο, οι αποκαλούµενοι ιθαγενείς της Ινδίας δύσκολα µπορούν να θεωρηθούν αντιπροσωπευτικοί αυτών των αρχικών πληθυσµών. Είναι, µάλλον, ο κατώτατος οριακός πληθυσµός στα νότια και ανατολικά, που δεν απορροφήθηκε ποτέ εντελώς είτε από τους Ανδίτες, είτε από αργότερα εµφανισθέντες Άριους εξαδέλφους τους. 79:2.3Ως το 20,000 π.Χ. ο πληθυσµός της δυτικής Ινδίας είχε ήδη επηρεασθεί από το Αδαµικό αίµα και ποτέ στην ιστορία της Ουράντια, ένας πληθυσµός, δεν συµπεριέλαβε τόσες πολλές φυλές. Ήταν, ωστόσο, ατυχές το ότι κυριάρχησαν τα δευτερεύοντα γένη των Σαντζίκ και υπήρξε, πράγµατι, ολέθριο το ότι και οι γαλάζιοι και οι κόκκινοι άνθρωποι χάθηκαν σε τόσο µεγάλο βαθµό από το φυλετικό αυτό χωνευτήρι του παρελθόντος. Περισσότερα από τα κύρια γένη των Σαντζίκ θα είχαν εξαιρετικά συνεισφέρει στην αύξηση αυτού που θα µπορούσε να είχε γίνει ένας ακόµη µεγαλύτερος πολιτισµός. Όπως εξελίχθηκε, ο κόκκινος άνθρωπος αυτοκατεστρέφετο στην Αµερική, ο γαλάζιος άνθρωπος περνούσε καλά στη Ευρώπη και οι αρχικοί απόγονοι του Αδάµ (και οι περισσότεροι από τους µεταγενέστερους) ελάχιστη επιθυµία εξεδήλωναν να αναµιχθούν µε σκουρότερου χρώµατος ανθρώπους, είτε βρίσκονταν στην Ινδία, την Αφρική, είτε αλλού. 79:2.4Γύρω στο 15,000 π.Χ. η αυξανόµενη πληθυσµιακή πίεση σ’ ολόκληρο το Τουρκεστάν και το Ιράν προκάλεσε την πρώτη πραγµατικά εκτεταµένη µετακίνηση των Ανδιτών προς την Ινδία. Για περισσότερα από χίλια πεντακόσια χρόνια οι ανώτεροι αυτοί λαοί ξεχύνονταν στα υψίπεδα του Βελουχιστάν και διασκορπίζονταν στις κοιλάδες του Ινδού και του Γάγγη , ενώ κινούνταν αργά προς το νότο, στο Ντεκκάν. Η πίεση αυτή των Ανδιτών από τα βορειοδυτικά οδήγησε πολλούς από τους κατώτερους λαούς των νότιων και ανατολικών περιοχών στην Βιρµανία και τη νότια Κίνα, αλλά όχι αρκετά, ώστε να διασωθούν οι εισβολείς από τη φυλετική εξάλειψη.

Page 39

Provided by: www.urantia.info


79:2.5Η

αδυναµία της Ινδίας να ηγεµονεύσει στην Ευρασία υπήρξε κατά µέγα µέρος θέµα τοπογραφίας. Η πληθυσµιακή πίεση από το βορρά συνώστισε, µόνο, την πλειονότητα του πληθυσµού προς το νότο, στη φθίνουσα περιοχή του Ντεκκάν, την οποία περιτριγύριζε από παντού η θάλασσα. Αν υπήρχαν γειτονικές περιοχές για να µεταναστεύσουν, τότε οι κατώτεροι θα είχαν διασκορπισθεί προς κάθε κατεύθυνση και τα ανώτερα γένη θα είχαν κατακτήσει έναν ανώτερο πολιτισµό. 79:2.6Όπως ήταν, όµως, τα πράγµατα, αυτοί οι πρώιµοι Ανδίτες κατακτητές έκαναν µία απελπισµένη προσπάθεια να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και να αναχαιτίσουν το ρεύµα του φυλετικού καταποντισµού θεσπίζοντας αυστηρούς περιορισµούς σχετικά µε την επιγαµία. Παρά ταύτα, Οι Ανδίτες είχαν εξαφανισθεί ως το 10,000 π.Χ., αλλά το σύνολο της µάζας του πληθυσµού βελτιώθηκε σηµαντικά από την απορρόφηση αυτή. 79:2.7Η φυλετική ανάµιξη είναι πάντα επωφελής στο ότι ευνοεί το πολύµορφο της κουλτούρας και προωθεί τον προοδευτικό πολιτισµό, αν όµως, κυριαρχήσουν τα κατώτερα φυλετικά γένη, τα επιτεύγµατα αυτά θα είναι βραχύβια. Μία πολυγλωσσική κουλτούρα µπορεί να διατηρηθεί µόνον εάν τα ανώτερα γένη αναπαραχθούν σε ένα ασφαλές περιθώριο από τα κατώτερα. Ο ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασµός των κατώτερων, µε φθίνουσα αναπαραγωγή των ανώτερων, είναι σαφώς αυτοκτονικός για τον εξανθρωπιστικό πολιτισµό. 79:2.8Αν ο αριθµός των Ανδιτών κατακτητών ήταν τρεις φορές µεγαλύτερος από όσο υπήρξε, ή, αν είχαν εκδιώξει, ή τουλάχιστον καταστρέψει το, τουλάχιστον, ανεπιθύµητο, ένα τρίτο των µικτών πορτοκαλο-πράσινο-µαύρων κατοίκων, τότε η Ινδία θα είχε γίνει ένα από τα µεγαλύτερα κέντρα εξανθρωπιστικού πολιτισµού στον κόσµο και αναµφίβολα θα είχε προσελκύσει περισσότερα από τα µεταγενέστερα ρεύµατα των Μεσοποταµίων που έρευσαν στο Τουρκεστάν και από εκεί βόρεια, προς την Ευρώπη. 3. Η ΔΡΑΒΙΔΙΑΝΗ ΙΝΔΙΑ 79:3.1Η ανάµιξη των κατακτητών Ανδιτών στην Ινδία µε το εντόπιο γένος είχε, τελικά, ως αποτέλεσµα το µικτό αυτό πληθυσµό που ονοµάσθηκε Δραβιδιανός. Οι παλαιότεροι και καθαρότεροι Δραβιδιανή διέθεταν µεγάλες ικανότητες πολιτισµικών επιτευγµάτων, οι οποίες εξασθενούσαν καθώς η Αντιτική τους κληρονοµιά έφθινε προοδευτικά. Και αυτό είναι που καταδίκασε τον αναπτυσσόµενο πολιτισµό της Ινδίας δώδεκα, σχεδόν, χιλιάδες χρόνια πριν. Η έκχυση, όµως, έστω και αυτής της µικρής ποσότητας του αίµατος του Αδάµ, προκάλεσε αξιοσηµείωτη επιτάχυνση στην κοινωνική εξέλιξη. Το σύνθετο αυτό γένος δηµιούργησε τον πλέον πολύµορφο πολιτισµό της εποχής του στη γη. 79:3.2Σύντοµα αφού κατέκτησαν την Ινδία, οι Δραβιδιανοί Ανδίτες έχασαν την φυλετική και την πολιτισµική τους επαφή µε την Μεσοποταµία, ωστόσο, η µετέπειτα διεύρυνση των θαλάσσιων συγκοινωνιών και οι πορείες των καραβανιών αποκατέστησαν τις επαφές αυτές. Και καµία στιγµή, µέσα στα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια, δεν διακόπηκε εντελώς η επικοινωνία της Ινδίας µε τη Μεσοποταµία στη δύση και την Κίνα στην ανατολή, παρά το ότι τα βουνά που λειτουργούν ως φυσικά εµπόδια ευνόησαν πολύ την επαφή µε τη δύση. 79:3.3Ο ανώτερος πολιτισµός και οι θρησκευτική παιδεία των λαών της Ινδίας χρονολογούνται από τους πρώτους καιρούς της κυριαρχίας των Δραβιδιανών και οφείλονται, εν µέρει, στο γεγονός ότι πολύ µεγάλο µέρος του ιερατείου των Σεθιτών εισήλθε στην Ινδία, µε τις εισβολές τόσο των Ανδιτών, αρχικά, όσο και των Αρίων,

Page 40

Provided by: www.urantia.info


αργότερα. Το νήµα του µονοθεϊσµού που διέτρεξε ολόκληρη την ιστορία της θρησκείας στην Ινδία, αρχίζει, λοιπόν, από τις διδασκαλίες των Αδαµιτών στο δεύτερο κήπο. 79:3.4Ήδη από το 16000 π.Χ., µια οµάδα εκατό Σεθιτών ιερέων πήγε στην Ινδία και πολύ γρήγορα επέτυχε την θρησκευτική κατάκτηση του δυτικού µισού αυτού του πολύγλωσσου λαού. Η θρησκεία τους, ωστόσο, δεν διήρκεσε. Μέσα σε πέντε χιλιάδες χρόνια τα δόγµατά τους για την Αγία Τριάδα του Παραδείσου εκφυλίσθηκαν στο τριαδικό σύµβολο του θεού της φωτιάς. 79:3.5Ωστόσο, για περισσότερα από επτά χιλιάδες χρόνια, ως το τέλος των µεταναστεύσεων των Ανδιτών, η θρησκευτική κατάσταση των κατοίκων της Ινδίας ήταν κατά πολύ ανώτερη από εκείνη του υπόλοιπου κόσµου. Κατά την εποχή αυτή φαίνεται ότι η Ινδία ανέπτυξε τον µεγαλύτερο ανθρωπιστικό, θρησκευτικό, φιλοσοφικό και εµπορικό πολιτισµό του κόσµου. Και αν δεν είχε επισυµβεί η ολοκληρωτική εξαφάνιση των Ανδιτών από τους λαούς του νότου, το πεπρωµένο αυτό θα είχε, πιθανότατα, ολοκληρωθεί. 79:3.6Τα Δραβιδιανά κέντρα του πολιτισµού βρίσκονταν στις κοιλάδες των ποταµών, κυρίως του Ινδού και του Γάγγη, αλλά και την κοιλάδα Ντεκκάν, κατά µήκος των τριών ποταµών που κυλούν µέσα από το ανατολικό Γκατς προς τη θάλασσα. Οι αποικίες κατά µήκος των ακτογραµµών του Δυτικού Γκατς όφειλαν την κυριαρχία τους στις ναυτιλιακές σχέσεις µε τη Σουµερία. 79:3.7Οι Δραβιδιανοί

ήσαν ανάµεσα στους πρώτους πληθυσµούς που έκτισαν πόλεις και που ασχολήθηκαν µε εκτεταµένες εισαγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις, τόσο δια ξηράς, όσο και δια θαλάσσης. Ως το 7000 π.Χ. καραβάνια από καµήλες έκαναν τακτικά ταξίδια προς τη µακρινή Μεσοποταµία. Η Δραβιδιανή ναυτιλία προωθείτο προς τις ακτές, µέσω της Αραβικής Θάλασσας προς τις Σουµερικές πόλεις του Περσικού Κόλπου και αποτολµούσε επικίνδυνα ταξίδια στα νερά του Κόλπου της Βεγγάλης, ως τις Ανατολικές Ινδίες. Ένα αλφάβητο, µαζί µε την τέχνη της γραφής, εισήχθη από τη Σουµερία από αυτούς τους θαλασσινούς και εµπόρους. 79:3.8Οι εµπορικές αυτές σχέσεις συνέβαλαν πολύ στην περαιτέρω διαποίκιλση µιας κοσµοπολίτικης κουλτούρας, η οποία είχε ως αποτέλεσµα την άµεση εµφάνιση πολλών από τις εκλεπτύνσεις, ακόµη και της πολυτέλειας της αστικής ζωής. Όταν οι µετέπειτα εµφανιζόµενοι Άριοι εισέβαλαν στην Ινδία δεν αναγνώρισαν στους Δραβιδιανούς τους µακρινούς Ανδίτες εξαδέλφους τους κάτω από τις φυλές Σαντζίκ, βρήκαν, όµως, ένα πολύ προηγµένο πολιτισµό. Παρά τους βιολογικούς περιορισµούς, οι Δραβιδιανοί ίδρυσαν έναν ανώτερο πολιτισµό. Διεσπάρη σε µεγάλο βαθµό σ’ ολόκληρη την Ινδία και επέζησε ως τους σύγχρονους καιρούς στο Ντεκκάν. 4. Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ 79:4.1Η δεύτερη εισβολή των Ανδιτών στην Ινδία υπήρξε η εισβολή των Αρίων κατά τη διάρκεια µιας περιόδου πεντακοσίων, σχεδόν, ετών, στο µέσο της τρίτης προ Χριστού χιλιετίας. Αυτή η µετανάστευση σήµανε την τελική έξοδο των Ανδιτών από την πατρίδας τους, στο Τουρκεστάν. 79:4.2Τα πρώτα κέντρα των Αρίων ήταν διασκορπισµένα στο βόρειο µισό της Ινδίας, κυρίως στα βορειοδυτικά. Οι εισβολείς αυτοί ουδέποτε ολοκλήρωσαν την κατάκτηση της χώρας και εξ αυτού η εισβολή τους ακυρώθηκε αφού οι ελαττούµενοι αριθµοί τους, τους έκαναν ευάλωτους στην απορρόφηση από τους Δραβιδιανούς του νότου, που µε τη σειρά τους κατέκλυσαν ολόκληρη τη χερσόνησο, εκτός της περιοχής των Ιµαλαΐων.

Page 41

Provided by: www.urantia.info


79:4.3Οι Άριοι

ελάχιστα επέδρασαν από φυλετικής πλευράς στην Ινδία, εκτός των βόρειων περιοχών. Στο Ντεκκάν η επίδρασή τους περισσότερο πολιτιστική και θρησκευτική παρά φυλετική. Η µεγαλύτερη διατήρηση του Άριου αίµατος στη βόρεια Ινδία δεν οφείλεται µόνο στην παρουσία τους στις περιοχές αυτές σε µεγαλύτερους αριθµούς, αλλά επίσης στο ότι ενισχύθηκαν από µετέπειτα κατακτητές, εµπόρους και ιεραπόστολους. Έως τον πρώτο προ Χριστού αιώνα υπήρξε µία συνεχής διείσδυση Άριου αίµατος στο Παντζάµπ, µε την τελευταία εισροή να ακολουθείται από τις εκστρατείες των Ελληνιστικών λαών. 79:4.4Στην πεδιάδα του Γάγγη οι Άριοι και οι Δραβιδιανοί αναµίχθηκαν, τελικά, για να δηµιουργήσουν έναν ανώτερο πολιτισµό και το κέντρο αυτό ενισχύθηκε αργότερα δια της από βορράν συνεισφοράς η οποία ήλθε από την Κίνα. 79:4.5Στην Ινδία άνθισαν πολλά είδη κοινωνικής οργάνωσης κατά καιρούς, από τα ηµιδηµοκρατικά συστήµατα των Αρίων, ως τις δεσποτικές και µοναρχικές µορφές διακυβέρνησης. Το εντονότερο, ωστόσο, χαρακτηριστικό της κοινωνίας ήταν η διατήρηση των µεγάλων κοινωνικών καστών οι οποίες θεσπίστηκαν από τους Άριους σε µια προσπάθεια να διαιωνίσουν την φυλετική τους ταυτότητα. Αυτό το περίτεχνο σύστηµα κοινωνικού διαχωρισµού διατηρήθηκε µέχρι σήµερα. 79:4.6Από τις τέσσερις µεγάλες κάστες οι υπήρχαν, όλες εκτός της πρώτης θεσπίσθηκαν στη µάταιη προσπάθεια να εµποδιστεί η φυλετική ανάµιξη των Άριων κατακτητών µε τους κατώτερους υποτελείς τους. Η αρχαιότερη, όµως, κάστα, οι διδάσκαλοι-ιερείς, κατάγεται από τους Σεθίτες. Οι Βραχµάνοι του εικοστού, µετά Χριστόν, αιώνα είναι οι κατ’ ευθείαν πολιτισµικοί απόγονοι των ιερέων του δεύτερου κήπου, παρά το ότι οι διδασκαλίες τους διαφέρουν πάρα πολύ από εκείνες των ένδοξων προπατόρων τους. 79:4.7Όταν οι Άριοι εισέβαλαν στην Ινδία, έφεραν µαζί τους τις απόψεις τους περί του Θείου, όπως αυτές είχαν διατηρηθεί στις αργοπορηµένες θρησκευτικές παραδόσεις του δεύτερου κήπου. Οι Βραχµάνοι ιερείς, όµως, δεν µπόρεσαν ποτέ να αντισταθούν στην παγανιστική ορµή που διογκώθηκε από την αιφνίδια επαφή τους µε τις κατώτερες θρησκείες της Ντεκκάν, µετά την φυλετική εξάλειψη των Αρίων. Έτσι, το µεγαλύτερο µέρος του πληθυσµού περιέπεσε στην εξάρτηση των εξανδραποδιστικών προλήψεων των κατώτερων θρησκειών. Και έτσι ήταν που η Ινδία απέτυχε να δηµιουργήσει τον ανώτερο πολιτισµό, ο οποίος είχε προαναγγελθεί σε παλιότερους χρόνους. 79:4.8Η πνευµατική αφύπνιση του έκτου προ Χριστού αιώνα δεν διατηρήθηκε στην Ινδία και είχε χαθεί ήδη πριν από την εισβολή των Μωαµεθανών. Ωστόσο, µια µέρα µπορεί να εµφανισθεί ένας νέος Γκαουτάµα για να οδηγήσει την Ινδία στην αναζήτηση του ζώντος Θεού και τότε ο κόσµος θα δει τους καρπούς τους πολιτισµικού δυναµικού ενός πολύπλευρου λαού που για τόσους αιώνες βρισκόταν σε κωµατώδη κατάσταση κάτω από την αδρανοποιητική επίδραση ενός µη προοδευτικού θρησκευτικού οράµατος. 79:4.9Ο πολιτισµός πράγµατι στηρίζεται σε βιολογικό υπόβαθρο, αλλά η κάστα από µόνη της δεν µπόρεσε να διαιωνίσει τον πολιτισµό των Αρίων, αφού η θρησκεία, η πραγµατική θρησκεία, είναι η απαραίτητη πηγή της ανώτερης εκείνης ενέργειας που οδηγεί τους ανθρώπους στο να εγκαθιδρύσουν έναν ανώτερο πολιτισµό βασισµένο στην αδελφοσύνη των ανθρώπων. 5. Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ 79:5.1Ενώ η ιστορία της Ινδίας είναι αυτή της κατάκτησης των Ανδιτών και η τελική τους καταβύθιση στους παλαιότερους εξελικτικούς πληθυσµούς, η αφήγηση για την ανατολική

Page 42

Provided by: www.urantia.info


Ασία αφορά περισσότερο στους αρχικούς Σαντζίκ, ιδιαίτερα στον κόκκινο άνθρωπο και τον κίτρινο άνθρωπο. Αυτές οι δύο φυλές διέφυγαν σε µεγάλο βαθµό την επιµειξία µε το εκφυλισµένο γένος των Νεαντερτάλιων το οποίο καθυστέρησε πάρα πολύ τον γαλάζιο άνθρωπο στην Ευρώπη, προφυλάσσοντας, έτσι το ανώτερο δυναµικό του πρώιµου τύπου Σαντζίκ. 79:5.2Ενώ οι πρώτοι Νεαντερτάλιοι είχαν εξαπλωθεί σ’ ολόκληρο το εύρος της Ευρασίας, η ανατολική πτέρυγα ήταν η πλέον µολυσµένη µε εκφυλισµένα ζωικά γένη. Οι υπανθρώπινοι αυτοί τύποι ωθήθηκαν προς το νότο από τον πέµπτο παγετώνα, από το ίδιο στρώµα πάγου που για τόσα πολλά χρόνια εµπόδισε τη µετανάστευση των Σαντζίκ στην ανατολική Ασία. Και όταν ο κόκκινος άνθρωπος κινήθηκε νοτιοανατολικά, γύρω από τα υψίπεδα της Ινδίας, βρήκε την βορειοανατολική Ασία απαλλαγµένη από τους υπανθρώπινους αυτούς τύπους. Η συγκρότηση των φατριών των κόκκινων φυλών σχηµατοποιήθηκε νωρίτερα από όσο οποιουδήποτε άλλου λαού, ενώ ήσαν οι πρώτοι που µετανάστευσαν από την εστία των Σαντζίκ στην κεντρική Ασία. Τα κατώτερα Νεαντερτάλια γένη εξοντώθηκαν, ή εκδιώχθηκαν από την ενδοχώρα, από τις µετέπειτα µεταναστεύσασες κίτρινες φυλές. Ο κόκκινος άνθρωπος, ωστόσο, είχε κυριαρχήσει στην ανατολική Ασία για εκατό, σχεδόν, χιλιάδες χρόνια πριν την άφιξη των κίτρινων φυλών. 79:5.3Περισσότερα από τριακόσιες χιλιάδες χρόνια πριν, ο κύριος κορµός της κίτρινης φυλής εισέβαλε στην Κίνα από το νότο, ως µετανάστες των παράκτιων περιοχών. Κάθε χιλιετία εισχωρούσαν όλο και βαθύτερα προς την ενδοχώρα, αλλά δεν ήλθαν σε επαφή µε τους µεταναστεύοντες Θιβετιανούς αδελφούς τους ωςε τους σχετικά πρόσφατους χρόνους. 79:5.4Η αύξουσα πίεση του πληθυσµού προκάλεσε την προς τα βορειοδυτικά κινούµενη κίτρινη φυλή να µπει στους κυνηγότοπους του κόκκινου ανθρώπου. Η καταπάτηση αυτή, συµπληρούµενη µε τον φυσιολογικό φυλετικό ανταγωνισµό, κορυφώθηκε σε έντονες εχθροπραξίες και έτσι άρχισε ο κρίσιµος αγώνας για τα γόνιµα εδάφη της µακρινής Ασίας. 79:5.5Η ιστορία της µακραίωνης αναµέτρησης µεταξύ των κόκκινων και των κίτρινων φυλών αποτελεί έπος στην ιστορία της Ουράντια. Για περισσότερα από διακόσιες χιλιάδες χρόνια, αυτές οι δύο ανώτερες φυλές διεξήγαγαν σκληρούς και συνεχείς πολέµους. Κατά τους αρχικούς αγώνες οι κόκκινοι άνθρωποι ήσαν, γενικά, οι νικητές, µε τα επιτιθέµενα στρατεύµατά τους να σπέρνουν τον όλεθρο στα χωριά των κίτρινων. Ο κίτρινος, ωστόσο, άνθρωπος υπήρξε άξιος µαθητής στην τέχνη του πολέµου και από νωρίς εκδήλωσε για αξιοσηµείωτη ικανότητα να ζει ειρηνικά µε τους συµπατριώτες του. Οι κινέζοι υπήρξαν οι πρώτοι που έµαθαν ότι η ισχύς βρίσκεται στην ένωση. Οι κόκκινες φυλές συνέχισαν τις αλληλοκτόνες συγκρούσεις τους και άρχισαν, πλέον, να υφίστανται επανειληµµένες ήττες στα επιθετικά χέρια των άτεγκτων Κινέζων, οι οποίοι συνέχιζαν την ανελέητη πορεία τους προς το βορρά. 79:5.6Εκατό χιλιάδες χρόνια πριν οι αποδεκατισµένες φατρίες της κόκκινης φυλής πολεµούσαν µε τα νώτα προς τους υποχωρούντες πάγους του τελευταίου παγετώνα και όταν το πέρασµα της ξηράς προς τα ανατολικά, πάνω από τον Βερίγγειο πορθµό, έγινε βατό, οι φατρίες αυτές δεν άργησαν να εγκαταλείψουν τις αφιλόξενες ακτές της Ασιατικής ηπείρου. Πάνε ογδόντα πέντε χιλιάδες χρόνια από τότε που ο τελευταίοι καθαροί ερυθρόδερµοι εγκατέλειψαν την Ασία, ο µακραίωνος, όµως, πόλεµος άφησε το γενετικό του σηµάδι στην νικήτρια κίτρινη φυλή. Οι πληθυσµοί της βόρειας Κίνας, µαζί µε τους Αντονίτες της

Page 43

Provided by: www.urantia.info


Σιβηρίας, αφοµοιώθηκαν περισσότερο στο κίτρινο γένος και εξ αυτού ωφελήθηκαν σε πάρα πολύ µεγάλο βαθµό. 79:5.7Οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αµερικής ποτέ δεν ήλθαν σε επαφή, ούτε καν µε τους Ανδίτες απογόνους του Αδάµ και της Εύας, έχοντας εγκαταλείψει τις πατρίδες τους στην Ασία κάπου πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν την άφιξη του Αδάµ. Κατά την εποχή των µεταναστεύσεων των Ανδιτών, τα αµιγή κόκκινα γένη εξαπλώθηκαν στη Βόρεια Αµερική ως νοµαδικές φυλές, ως κυνηγοί που καλλιεργούσαν, επίσης, σε µικρό ποσοστό. Αυτές οι φυλές και οι πολιτιστικές οµάδες παρέµειναν σχεδόν απόλυτα αποµονωµένοι από τον υπόλοιπο κόσµο, από την άφιξή τους στην Αµερική, ως το τέλος της πρώτης χιλιετίας της Χριστιανικής εποχής, οπότε τους ανακάλυψαν οι λευκές φυλές της Ευρώπης. Ως εκείνη την εποχή, οι Εσκιµώοι ήσαν πλησιέστερα στους λευκούς από όσο υπήρξαν ποτέ οι φυλές του κόκκινου ανθρώπου του βορρά. 79:5.8Οι κόκκινες και οι κίτρινες φυλές αποτελούν τους µοναδικούς ανθρώπινους γόνους που κατέκτησαν έναν ανώτερο βαθµό πολιτισµού, πέραν των επιδράσεων των Ανδιτών. Η παλαιότερη Αµερικανο-ινδική κουλτούρα ήταν το κέντρο Οναµοναλόντον στην Καλιφόρνια που χάθηκε, όµως, 35,000 χρόνια προ Χριστού. Στο Μεξικό, την Κεντρική Αµερική και τα βουνά της Νότιας Αµερικής ιδρύθηκαν µεταγενέστεροι και ανθεκτικότεροι πολιτισµοί από µία κατά το πλείστον κόκκινη φυλή, η οποία, όµως, περιείχε ένα σηµαντικό ποσοστό κίτρινης, πορτοκαλόχρωµης και γαλάζιας. 79:5.9Οι πολιτισµοί αυτοί υπήρξαν εξελικτικά προϊόντα των Σαντζίκ, παρά το ότι τα ίχνη του αίµατος των Ανδιτών έφθασαν στο Περού. Εκτός των Εσκιµώων στην Βόρεια Αµερική και ελάχιστων Πολυνήσιων Ανδιτών στη Νότια Αµερική, οι πληθυσµοί του Δυτικού Ηµισφαιρίου δεν είχαν επαφές µε τον υπόλοιπο κόσµο ως το τέλος της πρώτης µετά Χριστόν χιλιετίας,. Στο αρχικό σχέδιο των Μελχισεδέκ για τη βελτίωση των φυλών της Ουράντια είχε ορισθεί ότι ένα εκατοµµύριο αµιγών απογόνων του Αδάµ τα πήγαιναν για να αναβαθµίσουν τον κόκκινο άνθρωπο των Αµερικανικών Ηπείρων. 6. Η ΑΥΓΗ ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 79:6.1Κάποια στιγµή, αφού είχαν εκδιώξει τον κόκκινο άνθρωπο στη Βόρεια Αµερική, οι προελαύνοντες Κινέζοι έδιωξαν τους Αντονίτες από τις κοιλάδες των ποταµών της ανατολικής Ασίας ωθώντας τους βόρεια, στη Σιβηρία και δυτικά, στο Τουρκεστάν, όπου επρόκειτο να έλθουν σύντοµα σε επαφή µε τον ανώτερο πολιτισµό των Ανδιτών. 79:6.2Στην Βιρµανία και στη χερσόνησο της Ινδοκίνας οι πολιτισµοί της Ινδίας και της Κίνας αναµίχθηκαν και ενώθηκαν για να σχηµατίσουν τους µεταγενέστερους πολιτισµούς εκείνων των περιοχών. Εδώ η εξαφανισµένη πράσινη φυλή είχε διατηρηθεί σε µεγαλύτερο ποσοστό από οπουδήποτε αλλού στον κόσµο. 79:6.3Πολλές διαφορετικές φυλές κατέλαβαν τα νησιά του Ειρηνικού. Γενικά, τα νοτιότερα και, τότε, µεγαλύτερα σε έκταση νησιά, είχαν καταληφθεί από λαούς οι οποίοι έφεραν ένα πολύ µεγάλο ποσοστό πράσινου και µαύρου αίµατος. Τα βόρεια νησιά αποτελούσαν κτήση των Αντονιτών και, αργότερα, φυλών οι οποίες περιελάµβαναν µεγάλα ποσοστά κίτρινων και κόκκινων γενών. Οι πρόγονοι των Γιαπωνέζων δεν εκδιώχθησαν από την ενδοχώρα έως το 12,000 π.Χ., όταν εκτοπίσθηκαν από µια ισχυρή επίθεση των Κινεζικών φυλών του βορρά, που κατευθύνονταν προς το νότο και τις ακτές. Η τελική τους έξοδος δεν οφείλετο τόσο στην πληθυσµιακή πίεση, όσο στην πρωτοβουλία ενός οπλαρχηγού, τον οποίο έφθασαν να θεωρούν ως προσωποποίηση του θείου.

Page 44

Provided by: www.urantia.info


79:6.4Όπως

οι φυλές της Ινδίας και της Μικράς Ασίας, νικήτριες φυλές κίτρινων ανθρώπων ίδρυσαν τα πρώτα τους κέντρα κατά µήκος των ακτών και των ποταµών. Τα παράκτια χωριά τους ελάχιστα εξελίχθηκαν τα µετέπειτα χρόνια, καθώς οι αυξανόµενες πληµµύρες και οι αλλαγές στην πορεία των ποταµών έκαναν τις πεδινές πόλεις µη κατοικήσιµες. 79:6.5Είκοσι χιλιάδες χρόνια πριν, οι πρόγονοι των Κινέζων είχαν δηµιουργήσει δώδεκα ισχυρά κέντρα πρωτόγονης κουλτούρας και µάθησης, κυρίως κατά µήκος του Κίτρινου Ποταµού και του Γιανγκτσέ. Και τώρα, τα κέντρα αυτά άρχισαν να ενισχύονται από την έλευση ενός σταθερού ρεύµατος ανώτερα επιµεµειγµένων φυλών από το Σινκιάνγκ και το Θιβέτ. Η µετανάστευση από το Θιβέτ στην κοιλάδα του Γιανγκτσέ δεν ήταν τόσο εκτεταµένη, όσο η προς βορράν, ούτε τα Θιβετιανά κέντρα αναπτύχθηκαν τόσο, όσο αυτά του λεκανοπεδίου του Ταρίµ. Ωστόσο, και οι δύο µετακινήσεις έφεραν ένα ποσοστό Ανδιτικού αίµατος ανατολικά, στις παραποτάµιες αποικίες. 79:6.6Η ανωτερότητα της αρχαίας κίτρινης φυλής οφείλετο σε τέσσερις µείζονες παράγοντες: 79:6.71. Γενετικούς. Αντίθετα προς τους γαλάζιους εξαδέλφους τους στην Ευρώπη, τόσο η κόκκινη, όσο και η κίτρινη φυλή απέφυγαν σε πολύ µεγάλο βαθµό την επιµειξία µε εκφυλισµένα ανθρώπινα γένη. Οι Κινέζοι του βορρά, ενισχυµένοι ήδη µε µικρές ποσότητες ανώτερων και Αντονικών γενών, επρόκειτο σύντοµα να επωφεληθούν από µια σηµαντική εισροή Ανδιτικού αίµατος. Οι Κινέζοι του νότου δεν τα κατάφεραν τόσο καλά ως προς αυτό και υπέφεραν για πάρα πολλά χρόνια από την απορρόφηση της πράσινης φυλής, ενώ αργότερα επρόκειτο να αποδυναµωθούν ακόµη περισσότερο εξ αιτίας της διάβρωσης από στίφη κατώτερων πληθυσµών που συνωστίζονταν έξω από την Ινδία, λόγω της εισβολής των Δραβιδιανών-Ανδιτών. Και σήµερα υπάρχει στην Κίνα µια σαφής διαφοροποίηση µεταξύ των φυλών του βορρά και του νότου. 79:6.82. Κοινωνικούς: Η κίτρινη φυλή έµαθε από νωρίς την αξία της ειρήνης µεταξύ τους. Η εσωτερική φιλειρηνικότητά τους συνεισέφερε τόσο πολύ στην αύξηση του πληθυσµού, ώστε να εξασφαλίσει την εξάπλωση του πολιτισµού τους µεταξύ πολλών εκατοµµυρίων. Από το 25,000 ως το 5,000 π.Χ. ο ανώτερος µαζικός πολιτισµός στην Ουράντια βρισκόταν στην κεντρική και βόρεια Κίνα. Ο κίτρινος άνθρωπος ήταν ο πρώτος που επέτυχε µια φυλετική σταθερότητα – ο πρώτος που κατέκτησε έναν ευρείας κλίµακας ανθρωπιστικό, κοινωνικό και πολιτικό πολιτισµό. 79:6.9Οι Κινέζοι του 15,000 π.Χ. ήσαν επιθετικοί µιλιταριστές. Δεν είχαν εξασθενήσει από την υπερβολική ευλάβεια προς το παρελθόν και, αριθµώντας λιγότερα από δώδεκα εκατοµµύρια, είχαν δηµιουργήσει ένα συµπαγές σώµα που µιλούσε την ίδια γλώσσα. Κατά την εποχή αυτή έφτιαξαν ένα πραγµατικό έθνος, πολύ περισσότερο ενωµένο και οµοιογενές από τις πολιτικές συµµαχίες τους κατά τους ιστορικούς χρόνους. 79:6.103. Πνευµατικούς. Κατά την εποχή των µεταναστεύσεων των Ανδιτών, οι Κινέζοι συγκαταλέγονταν µεταξύ των πλέον πνευµατικών λαών της γης. Η µακρά προσκόλληση στη λατρεία της Μιάς Αλήθειας που αγγέλθηκε από τον Σίνγκλανγκτον, τους έκανε να προηγηθούν των περισσότερων άλλων φυλών. Το ερέθισµα µιας προοδευτικής και προηγµένης θρησκείας αποτελεί συχνά αποφασιστικό παράγοντα στην πολιτισµική εξέλιξη. Όπως η Ινδία εξασθενούσε, έτσι η Κίνα προόδευε υπό το αναζωογονητικό ερέθισµα µιας θρησκείας, στην οποία η αλήθεια διεφυλάσσετο ως το υπέρτατο Θείο. 79:6.11Η λατρεία αυτή της αλήθειας προκάλεσε την έρευνα και την ατρόµητη διερεύνηση των νόµων της φύσης, αλλά και των δυναµικών του ανθρώπινου είδους. Ακόµη και οι Κινέζοι

Page 45

Provided by: www.urantia.info


που ζούσαν έξι χιλιάδες χρόνια πριν ήσαν ενθουσιώδεις µαθητές και ορµητικοί στην αναζήτηση της αλήθειας. 79:6.124. Γεωγραφικοί. Η Κίνα προστατεύεται από τα βουνά προς τα δυτικά και από τον Ειρηνικό προς την ανατολή. Μόνο από το βορρά υπάρχει δρόµος ανοικτός για επιθέσεις και από τις µέρες του κόκκινου ανθρώπου έως την έλευση των µεταγενέστερων απογόνων των Ανδιτών, ο βορράς δεν κατακτήθηκε από κάποια επιθετική φυλή. 79:6.13Και αν δεν υπήρχαν τα εµπόδια των βουνών και η µετέπειτα εξασθένηση του πνευµατικού πολιτισµού, η κίτρινη φυλή θα είχε, αναµφίβολα, ελκύσει κοντά της το µεγαλύτερο µέρος των Ανδιτικών µεταναστεύσεων από το Τουρκεστάν και θα είχε αναντίρρητα κυριαρχήσει στον παγκόσµιο πολιτισµό. 7. ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΕΙΣΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ 79:7.1Περίπου δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια πριν, οι Ανδίτες, σε µεγάλους αριθµούς, διέσχιζαν το πέρασµα του Τι Ταό και εξαπλώνονταν σ’ ολόκληρη την άνω κοιλάδα του Κίτρινου Ποταµού, µέσα στα χωριά των Κινέζων του Κανσού. Είχα, πλέον, εισχωρήσει ανατολικά, στο Χονάν, όπου βρίσκονταν τα πλέον προοδευτικά χωριά. Οι διεισδύοντες αυτοί από τη δύση ήταν κατά το ήµισυ, περίπου, Αντονίτες και κατά το ήµισυ Ανδίτες. 79:7.2Τα βόρεια πολιτισµικά κέντρα, κατά µήκος του Κίτρινου Ποταµού ανέκαθεν υπήρξαν προοδευτικότερα των χωριών νότια του Γιανγκτσέ. Μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια µετά την έλευση ακόµη και µικρών αριθµών των ανώτερων αυτών ανθρώπων, τα χωριά κατά µήκος του Κίτρινου Ποταµού είχαν προοδεύσει έναντι των χωριών του Γιανγκτσέ και είχαν φθάσει σε µια προηγµένη κατάσταση έναντι των αδελφών τους στο νότο, η οποία έκτοτε διατηρήθηκε. 79:7.3Δεν είναι το ότι οι Ανδίτες ήσαν πάρα πολλοί, ούτε ότι ο πολιτισµός τους ήταν ανώτερος, αλλά η επιµειξία µαζί τους δηµιούργησε ένα περισσότερο πολύπλευρο γένος. Οι Κινέζοι του βορρά δέχθηκαν αρκετούς γόνους Ανδιτών ώστε να διεγερθεί ήπια ο εγγενώς ικανός νους τους, αλλά όχι αρκετούς ώστε να τους πυροδοτήσουν µε την ακάµατη, διερευνητική περιέργεια, την τόσο χαρακτηριστική στις λευκές φυλές του βορρά. Τούτη η περισσότερο περιορισµένη εµφύσηση της Ανδιτικής κληρονοµιάς προκάλεσε µικρότερες διαταραχές στην εγγενή σταθερότητα των τύπων Σαντζίκ. 79:7.4Τα µεταγενέστερα κύµατα των Ανδιτών έφεραν µαζί τους ένα µέρος της προηγµένης κουλτούρας της Μεσοποταµίας. Τούτο είναι κυρίως αληθές όσον αφορά στα τελευταία µεταναστευτικά κύµατα από τη δύση. Βελτίωσαν πάρα πολύ τις οικονοµικές και εκπαιδευτικές πρακτικές των Κινέζων του βορρά. Και ενώ η επίδρασή τους στην θρησκευτική κουλτούρα της κίτρινης φυλής δεν διήρκεσε πολύ, οι µετέπειτα απόγονοί τους συνεισέφεραν πάρα πολύ σε µια µεταγενέστερη πνευµατική αφύπνιση. Οι παραδόσεις, ωστόσο, των Ανδιτών για την οµορφιά της Εδέµ και της Νταλαµέιτια πράγµατι επηρέασαν τις Κινεζικές παραδόσεις. Οι πρώτοι Κινεζικοί µύθοι τοποθετούν «τη γη των θεών» στη δύση. 79:7.5Ο Κινεζικός λαός δεν άρχισε να κτίζει πόλεις και να ασχολείται µε τις κατασκευές έως και µετά το 10,000 π.Χ., έπειτα από τις κλιµατολογικές αλλαγές στο Τουρκεστάν και την έλευση των τελευταίων Ανδιτών µεταναστών. Η ενστάλαξη του νέου αυτού αίµατος δεν προσέθεσε τόσα πολλά στον πολιτισµό του κίτρινου ανθρώπου, όσο το ότι ενίσχυσε την περαιτέρω και ραγδαία εξέλιξη των άδηλων τάσεων των ανώτερων Κινεζικών γενών. Από

Page 46

Provided by: www.urantia.info


το Χονάν στο Σενσί, οι δυναµικές ενός προηγµένου πολιτισµού καρποφορούσαν. Η µεταλλουργία και όλες οι τέχνες των κατασκευών χρονολογούνται από τις µέρες εκείνες. 79:7.6Οι οµοιότητες µεταξύ ορισµένων από τις πρώτες Κινεζικές και Μεσοποτάµιες µεθόδους µέτρησης του χρόνου, αστρονοµίας και διακυβέρνησης οφείλονταν στις εµπορικές σχέσεις µεταξύ των δύο αυτών, σε µεγάλη απόσταση ευρισκόµενων, κέντρων. Οι Κινέζοι έµποροι ταξίδευαν δια ξηράς, µέσω του Τουρκεστάν προς τη Μεσοποταµία ήδη από την εποχή των Σουµερίων. Και η ανταλλαγή αυτή δεν ήταν µονόπλευρη – η κοιλάδα του Ευφράτη επωφελήθηκε εξ αυτής σηµαντικά, όπως και οι πληθυσµοί της πεδιάδας του Γάγγη. Οι κλιµατολογικές, όµως, µεταβολές και οι νοµαδικές επιδροµές της τρίτης προ Χριστού χιλιετίας µείωσαν σε µεγάλο βαθµό τον όγκο των εµπορευµάτων που ταξίδευαν πάνω στους δρόµους των καραβανιών της κεντρικής Ασίας. 8. Ο ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 79:8.1Ενώ ο κόκκινος άνθρωπος υπέφερε πάρα πολύ εξ αιτίας των πολέµων, δεν είναι ολότελα άτοπο να πούµε ότι η εξέλιξη της έννοιας του κράτους µεταξύ των Κινέζων καθυστέρησε ένεκα της σε βάθος κατάκτησης από αυτούς της Ασίας. Διέθεταν ένα µεγάλο δυναµικό φυλετικής αλληλεγγύης, η οποία, όµως, απέτυχε να εξελιχθεί λόγω του ότι δεν υπήρχε η συνεχής δραστηριοποιητική διέγερση του αεί παρόντος κινδύνου µιας εξωτερικής επίθεσης. 79:8.2Με

την ολοκλήρωση της κατάκτησης της ανατολικής Ασίας, το αρχαίο µιλιταριστικό κράτος σταδιακά διαλύθηκε– οι πόλεµοι του παρελθόντος λησµονήθηκαν. Από τους επικούς αγώνες µε την κόκκινη φυλή έµεινε µόνο η θολή παράδοση ενός αρχαίου πολέµου µε τους λαούς που πολεµούσαν µε τόξα. Οι Κινέζοι από νωρίς στράφηκαν στη γεωργία, η οποία τόνισε ακόµη περισσότερο τις φιλήσυχες τάσεις τους, ενώ ένας πληθυσµός αρκετά χαµηλότερα από την αναλογία καλλιεργήσιµης γης-ανθρώπων συνέβαλε ακόµη περισσότερο στην αναπτυσσόµενη ειρήνη στην περιοχή. 79:8.3Η συνειδητοποίηση των επιτευγµάτων του παρελθόντος (λίγο µειωµένη πλέον), ο συντηρητισµός ενός υπερβολικά γεωργικού πληθυσµού και η πολύ ανεπτυγµένη οικογενειακή ζωή έφθασαν στη γέννηση της ευλάβειας προς τους προγόνους, η οποία κορυφώθηκε στο έθιµο να τιµώνται τόσο πολύ οι άνθρωποι του παρελθόντος, ώστε η ευλάβεια να φθάνει στα όρια της λατρείας. Μια πολύ παρόµοια νοοτροπία επεκράτησε µεταξύ των λευκών φυλών της Ευρώπης για πεντακόσια, περίπου, χρόνια µετά την κατάρρευση του Ελληνορωµαϊκού πολιτισµού. 79:8.4Η πίστη στην, και η λατρεία της «Μιας Αλήθειας» όπως αυτή διδάχθηκε από τον Σίνγκλανγκτον ουδέποτε έσβησε εντελώς. Καθώς, όµως, περνούσε ο καιρός, η αναζήτηση µιας νέας και ανώτερης αλήθειας επισκιάσθηκε από την αύξουσα τάση να τιµάται αυτό που ήδη αποτελούσε καθεστώς. Σιγά-σιγά, το δαιµόνιο της κίτρινης φυλής παρεξέκλινε από την αναζήτηση του αγνώστου στη διαφύλαξη του γνωστού. Και αυτός είναι ο λόγος για το µαρασµό αυτού που υπήρξε ο ταχύτερα αναπτυχθείς πολιτισµός του κόσµου. 79:8.5Μεταξύ του 4,000 και του 500 π.Χ. η πολιτική επανένωση της κίτρινης φυλής είχε ολοκληρωθεί, αλλά και η πολιτισµική ένωση των κέντρων του ποταµού Γιανγκτσέ και του Κίτρινου Ποταµού είχε ήδη επιτευχθεί. Αυτή η πολιτική επανένωση των µεταγενέστερων φατριακών οµάδων δεν έγινε χωρίς συγκρούσεις, η κοινωνική, όµως, θεώρηση του πολέµου παρέµεινε αρνητική. Η λατρεία των προγόνων, η αύξηση των διαλέκτων και η απουσία

Page 47

Provided by: www.urantia.info


στρατιωτικής δράσης για χιλιάδες χιλιάδων χρόνων είχαν κάνει τους λαούς αυτούς σε υπερβολικό βαθµό φιλειρηνικούς. 79:8.6Παρά την αποτυχία της να εκπληρώσει την υπόσχεση µιας πρώιµης εξέλιξης προηγµένου κράτους, η κίτρινη φυλή, πράγµατι, έφθασε προοδευτικά στην πραγµάτωση των τεχνών του πολιτισµού, ιδιαίτερα όσον αφορά στον τοµέα της γεωργίας και της κηπουρικής. Τα προβλήµατα ύδρευσης που αντιµετώπιζαν οι γεωργοί στο Σενσί και στο Χονάν απαιτούσαν οµαδική συνεργασία για να επιλυθούν. Παρόµοιες δυσκολίες στην άρδευση και τη συντήρηση του εδάφους συνεισέφεραν τα µέγιστα στην ανάπτυξη της αλληλεξάρτησης, µε την επακόλουθη προώθηση της ειρήνης µεταξύ των γεωργικών φυλών. 79:8.7Γρήγορα η εξέλιξη της γραφής, µαζί µε την ίδρυση των σχολείων, συνέβαλε στην διάδοση της γνώσης σε µια χωρίς προηγούµενο κλίµακα. Η δυσκίνητη, όµως, φύση του ιδεογραφικού συστήµατος γραφής έθεσε ένα αριθµητικό όριο στις εγγράµµατες τάξεις, παρά την γρήγορη εµφάνιση της τυπογραφίας. Και πέρα από οτιδήποτε άλλο, η διαδικασία της κοινωνικής τυποποίησης και του θρησκευτικού-φιλοσοφικού δογµατισµού συνεχίσθηκε γοργή. Η θρησκευτική εξέλιξη της λατρείας των προγόνων έγινε ακόµα περισσότερο περίπλοκη µε την πληµµύρα των προλήψεων οι οποίες πρέσβευαν τη λατρεία προς τη φύση, αλλά τα αργοπορηµένα ίχνη µιας αληθούς αντίληψης του Θεού διατηρήθηκαν στην αυτοκρατορική λατρεία του Σανγ-τι. 79:8.8Η

µεγάλη αδυναµία της λατρείας των προγόνων είναι το ότι προωθεί µια οπισθοδροµική φιλοσοφία. Όσο κι’ αν είναι συνετό το να συλλέγεται η σοφία του παρελθόντος, είναι ανόητο να θεωρείται το παρελθόν ως αποκλειστική πηγή της αλήθειας. Η αλήθεια είναι σχετική και διευρυνόµενη. Ζει πάντα στο παρόν, αποκτώντας καινούργιες εκφράσεις µε κάθε ανθρώπινη γενεά – ακόµα και µε κάθε ανθρώπινη ζωή. 79:8.9Η µεγάλη δύναµη στη λατρεία των προγόνων είναι η αξία την οποία η στάση αυτή προσδίδει στην οικογένεια. Η αξιοθαύµαστη σταθερότητα και εξακολούθηση της Κινέζικης κουλτούρας αποτελεί συνέπεια της κυρίαρχης θέσης που αποδόθηκε στην οικογένεια, αφού ο πολιτισµός εξαρτάται άµεσα από την αποτελεσµατική λειτουργία της οικογένειας. Και την Κίνα, η οικογένεια απέκτησε µία κοινωνική σπουδαιότητα, ακόµα και θρησκευτική σηµασία, που ελάχιστοι άλλοι λαοί προσέγγισαν. 79:8.10Η υϊκή αφοσίωση και η νοµιµοφροσύνη στην οικογένεια που απαιτούνταν εξ αιτίας της αυξανόµενης πίστης στη λατρεία των προγόνων διασφάλισαν τη δηµιουργία ανώτερων οικογενειακών σχέσεων και ανθεκτικών οικογενειακών οµάδων, που όλες διευκόλυναν την ύπαρξη των ακόλουθων παραγόντων για τη διαφύλαξη του πολιτισµού: 79:8.111. Της διατήρησης της ιδιοκτησίας και του πλούτου. 79:8.122. Της συγκέντρωσης των εµπειριών περισσότερων της µιας γενεών. 79:8.133. Της αποτελεσµατικής εκπαίδευσης των παιδιών στις τέχνες και τις επιστήµες του παρελθόντος. 79:8.144. Της ανάπτυξης µιας ισχυράς αίσθησης καθήκοντος, του τονισµού της ηθικής και της επαύξησης της εθιµικής ευαισθησίας. 79:8.15Η περίοδος του σχηµατισµού του Κινεζικού πολιτισµού, που άρχισε µε την έλευση των Ανδιτών, εξακολουθεί ως τη µεγάλη εθιµική, ηθική και ηµιθρησκευτική αφύπνιση του έκτου προ Χριστού αιώνα. Και η Κινεζική παράδοση διαφυλάσσει τις συγκεχυµένες καταγραφές του εξελικτικού παρελθόντος. Η µετάβαση από την µητριαρχία στην πατριαρχία, η

Page 48

Provided by: www.urantia.info


εγκαθίδρυση της γεωργίας, η εξέλιξη της αρχιτεκτονικής, η απαρχή της βιοµηχανίας – όλα τούτα εξιστορούνται διαδοχικά. Και η εικόνα αυτή παρουσιάζει, µε ακρίβεια µεγαλύτερη οποιασδήποτε παρόµοιας περιγραφής, την εικόνα της µεγαλειώδους ανέλιξης ενός ανώτερου λαού από το επίπεδο του βαρβαρισµού. Κατά την εποχή αυτή πέρασαν από την πρωτόγονη, γεωργική κοινωνία σε µια ανώτερη κοινωνική οργάνωση, που περιλαµβάνει τη δηµιουργία των πόλεων, τις κατασκευές, τη µεταλλουργία, τις εµπορικές συναλλαγές, τη διακυβέρνηση, τη γραφή, τα µαθηµατικά, την τέχνη, την επιστήµη και την τυπογραφία. 79:8.16Και έτσι διατηρήθηκε ο αρχαίος πολιτισµός της κίτρινης φυλής µέσα στους αιώνες. Είναι, σχεδόν, σαράντα χιλιάδες χρόνια από όταν έλαβαν χώρα οι αρχικές, σηµαντικές πρόοδοι στην Κινεζική κουλτούρα και, παρά το ότι πολλές οπισθοδροµήσεις συνέβησαν, ο πολιτισµός των υιών του Χαν παρουσιάζει καλύτερα από κάθε άλλον την αδιάκοπη πρόοδο ως τον εικοστό αιώνα. Η τεχνική και η θρησκευτική εξέλιξη των λευκών φυλών είναι ανώτερης κατηγορίας, αλλά δεν ξεπέρασε ποτέ τους Κινέζους ως προς την νοµιµοφροσύνη στην οικογένεια, τα οµαδικά έθιµα, ή την ατοµική ηθική. Ο αρχαίος αυτός πολιτισµός συνεισέφερε πολλά στην ευτυχία των ανθρώπων. 79:8.17Εκατοµµύρια ανθρώπινων υπάρξεων έζησαν και πέθαναν έχοντας επωφεληθεί από τα επιτεύγµατα αυτά. Για αιώνες, ο σπουδαίος αυτός πολιτισµός αναπαύθηκε στις δάφνες του παρελθόντος, τώρα, όµως επαναφυπνίζεται για να οραµατισθεί και πάλι τους υπερβατικούς στόχους της ανθρώπινης υπόστασης, και να αναλάβει για άλλη µία φορά τον αδιάλειπτο αγώνα για την αιώνια πρόοδο. 79:8.18[Παρουσιάσθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον] ΕΓΓΡΑΦΟ 80 Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ 80:0.1Αν και ο Ευρωπαίος γαλάζιος άνθρωπος δεν επέτυχε ο ίδιος ένα µεγάλο ανθρωπιστικό πολιτισµό, εν τούτοις παρέσχε τη βάση η οποία, όταν οι Αδαµοποιηµένοι γόνοι του αναµίχθηκαν µε τους µεταγενέστερους Ανδίτες εισβολείς, δηµιούργησε µία από τις ισχυρότερες γενιές για την επίτευξη του επιθετικότερου πολιτισµού που εµφανίσθηκε ποτέ στην Ουράντια, από την εποχή της ιώδους φυλής και των Ανδιτών διαδόχων τους. 80:0.2Οι σύγχρονοι λευκοί άνθρωποι ενσωµατώνουν τους επιζήσαντες γόνους της Αδαµικής γενεάς οι οποίοι επιµείχθηκαν µε τις φυλές Σαντζίκ, ορισµένους κόκκινους και κίτρινους, αλλά κυρίως τους µε γαλάζιους. Υπάρχει ένα σηµαντικό ποσοστό γνήσιας Αντονικής γενιάς σε όλες τις λευκές φυλές και ένα ακόµη µεγαλύτερο από τη γενιά των πρώτων Νοδιτών. 1. ΟΙ ΑΔΑΜΙΤΕΣ ΕΙΣΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 80:1.1Προτού οι τελευταίοι Ανδίτες εκδιωχθούν από την κοιλάδα του Ευφράτη, πολλοί από τους αδελφούς τους είχαν εισβάλλει στην Ευρώπη ως τυχοδιώκτες, δάσκαλοι, έµποροι και πολεµιστές. Κατά τις πρώιµες εποχές της ιώδους φυλής, η µεσογειακή λεκάνη προστατεύετο από τον ισθµό του Γιβραλτάρ και τη Σικελική γέφυρα ξηράς. Ένα µέρος του πρωταρχικού θαλάσσιου εµπορίου των ανθρώπων ιδρύθηκε σ΄ αυτές τις εσωτερικές λίµνες, όπου οι γαλάζιοι άνθρωποι από το βορρά και οι κάτοικοι της Σαχάρα από το νότο συνάντησαν τους Νοδίτες και τους Αδαµίτες από την ανατολή. 80:1.2Στην ανατολική τάφρο της Μεσογείου οι Νοδίτες είχαν ιδρύσει έναν από τους πλέον εκτεταµένους πολιτισµούς και από τα κέντρα αυτά είχαν εισχωρήσει λίγο στη νότια Ευρώπη, αλλά περισσότερο στη βόρεια Αφρική. Οι ευρυκέφαλοι Σύριοι που κατάγονταν

Page 49

Provided by: www.urantia.info


από τους Νοδίτες και τους Αντονίτες από πολύ νωρίς ασχολήθηκαν µε την κεραµική και τη γεωργία, συνδεόµενοι µε τα χωριά τους στο αργά δηµιουργούµενο δέλτα του Νείλου. Έφεραν, επίσης, πρόβατα, κατσίκες, βοοειδή και άλλα οικόσιτα ζώα και εισήγαγαν πολύ βελτιωµένες µεθόδους µεταλλουργίας, µε τη Συρία να είναι, τότε, το κέντρο αυτής της δραστηριότητας. 80:1.3Για περισσότερα από τριάντα χιλιάδες χρόνια η Αίγυπτος δεχόταν ένα σταθερό ρεύµα Μεσοποτάµιων, που έφεραν µαζί τους τις τέχνες και τον πολιτισµό τους για να εµπλουτίσουν τις τέχνες και τον πολιτισµό της κοιλάδας του Νείλου. Η είσοδος, όµως, µεγάλων αριθµών από τους πληθυσµούς της Σαχάρα εκφύλισε τον πρώιµο πολιτισµό κατά µήκος του Νείλου και έτσι η Αίγυπτος έφθασε στο χαµηλότερο πολιτισµικό της επίπεδο περίπου δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια πριν. 80:1.4Κατά τους πρώτους, όµως, χρόνους, ελάχιστα µπορούσαν να καθυστερήσουν την προς δυσµάς µετανάστευση των Αδαµιτών. Η Σαχάρα ήταν ένας ανοικτός βοσκότοπος που είχε κατακλυσθεί από βοσκούς και γεωργούς. Οι κάτοικοι αυτοί της Σαχάρα ουδέποτε ασχολήθηκαν µε τις κατασκευές, ούτε έκτισαν πόλεις. Ήταν µια µοβ-µαύρη φυλή η οποία έφερε πολύ µεγάλο ποσοστό γόνων από τις χαµένες πράσινες και πορτοκαλόχρωµες φυλές. Ωστόσο δέχθηκαν µια πολύ µικρή ποσότητα της ιώδους κληρονοµιάς, προτού η ανύψωση της ξηράς και η αλλαγή της πορείας των φορτωµένων µε νερό ανέµων διασκορπίσουν τα κατάλοιπα αυτού του ακµάζοντος και ειρηνικού πολιτισµού. 80:1.5Το αίµα του Αδάµ το µοιράσθηκαν οι περισσότερες ανθρώπινες φυλές, ορισµένες, όµως, εξασφάλισαν περισσότερο από άλλες. Οι µικτές φυλές της Ινδίας και οι περισσότερο σκούροι πληθυσµοί της Αφρικής δεν ήσαν ελκυστικοί για τους Αδαµίτες. Θα µπορούσαν, οι Αδαµίτες, να είχαν επιµειχθεί απεριόριστα µε τον κόκκινο άνθρωπο, αν αυτός δεν είχε εκδιωχθεί µακριά, στην Αµερική, ενώ αντιµετώπιζαν ευνοϊκά τον κίτρινο άνθρωπο, ο οποίος, όµως, ήταν επίσης δυσπρόσιτος στη µακρινή Ασία. Έτσι λοιπόν, όταν υποκινούνταν είτε από τυχοδιωκτική διάθεση, είτε από αλτρουισµό, ή, όταν εκδιώχθηκαν από την κοιλάδα του Ευφράτη, πολύ φυσικά επέλεξαν την ένωση µε τις γαλάζιες φυλές της Ευρώπης. 80:1.6Οι γαλάζιοι άνθρωποι που κυριαρχούσαν τότε στην Ευρώπη, δεν είχαν θρησκευτικές πρακτικές δυσάρεστες για τους πρώτους Αδαµίτες που µετανάστευσαν, ενώ υπήρξε µεγάλη σεξουαλική έλξη µεταξύ της ιώδους και της γαλάζιας φυλής. Οι καλύτεροι των γαλάζιων ανθρώπων θεωρούσαν µεγάλη τιµή το να τους επιτραπεί να δηµιουργήσουν ερωτικές σχέσεις µε τους Αδαµίτες. Ο κάθε γαλάζιος άνθρωπος απολάµβανε τη φιλοδοξία του να γίνει τόσο ικανός και πολιτισµένος, ώστε να κερδίσει την αγάπη µιας Αδαµίτισσας, ενώ αποτελούσε τη µεγαλύτερη επιθυµία µιας ανώτερης γαλάζιας γυναίκας το να τραβήξει την προσοχή ενός Αδαµίτη. 80:1.7Σιγά-σιγά, οι µεταναστεύοντες αυτοί υιοί της Εδέµ ενώθηκαν µε τους ανώτερους τύπους της γαλάζιας φυλής, αναζωογονώντας τις πολιτισµικές τους πρακτικές, αφανίζοντας, ταυτόχρονα, τους καθυστερηµένους γόνους της γενιάς του Νεάντερταλ. Η τεχνική αυτή της ανάµιξης των φυλών, συνδυασµένη µε την εξαφάνιση κατώτερων γόνων, δηµιούργησε µια δωδεκάδα ισχυρότερων και προοδευτικότερων οµάδων των ανώτερων γαλάζιων ανθρώπων, µια από τις οποίες έχετε ονοµάσει Κρο-Μανιόν. 80:1.8Για αυτούς, αλλά και για άλλους λόγους, που ούτε ο ελάχιστος από αυτούς δεν αφορά σε καλύτερες µεταναστευτικές πορείες, τα πρώτα κύµατα του πολιτισµού της

Page 50

Provided by: www.urantia.info


Μεσοποταµίας πήγαν σχεδόν αποκλειστικά, στην Ευρώπη. Και ήταν οι συνθήκες αυτές που καθόρισαν τους προγόνους του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισµού. 2. ΚΛΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ 80:2.1Η πρώιµη εξάπλωση της ιώδους φυλής στην Ευρώπη διακόπηκε από ορισµένες, µάλλον αιφνίδιες, κλιµατολογικές και γεωλογικές αλλαγές. Με την υποχώρηση των παγετώνων του βορρά, οι φορτωµένοι µε νερό άνεµοι από τη δύση µετακινήθηκαν προς τα βόρεια, µεταβάλλοντας σταδιακά τους απέραντους ανοικτούς βοσκότοπους της Σαχάρα σε άγονη έρηµο. Αυτή η ξηρασία διασκόρπισε τους µικρόσωµους, σκουρόχρωµους, µε µαύρα µάτια, δολιχοκέφαλους κατοίκους του µεγάλου υψίπεδου της Σαχάρα. 80:2.2Τα καθαρότερα µοβ στοιχεία µετακινήθηκαν προς το νότο, στα δάση της κεντρικής Αφρικής, όπου παρέµειναν από τότε. Οι περισσότερο επιµεµειγµένες οµάδες διασκορπίσθηκαν προς τρεις κατευθύνσεις: Οι ανώτερες φυλές της δύσης µετανάστευσαν στην Ισπανία και από εκεί στις γειτονικές περιοχές της Ευρώπης, σχηµατίζοντας τον πυρήνα των µεταγενέστερων Μεσογειακών δολιχοκέφαλων, µελαχρινών φυλών. Η λιγότερο προοδευτική οµάδα που βρισκόταν στα ανατολικά του υψίπεδου της Σαχάρα µετανάστευσε στην Αραβία και από εκεί, µέσω της βόρειας Μεσοποταµίας και της Ινδίας, στη µακρινή Κεϋλάνη. Η κεντρική οµάδα µετακινήθηκε βόρεια και ανατολικά στην κοιλάδα του Νείλου και στην Παλαιστίνη. 80:2.3Είναι

αυτό, το δευτερεύον υπόστρωµα των Σαντζίκ, που υποδηλοί ένα ορισµένο βαθµό συγγένειας µεταξύ των σύγχρονων πληθυσµών που είναι διασκορπισµένοι από το Ντεκκάν, ως το Ιράν, τη Μεσοποταµία και κατά µήκος και των δύο ακτών της Μεσογείου Θάλασσας. 80:2.4Την εποχή περίπου των κλιµατολογικών αυτών αλλαγών στην Αφρική, η Αγγλία διαχωρίσθηκε από την ήπειρο και η Δανία αναδύθηκε από τη θάλασσα, ενώ ο ισθµός του Γιβραλτάρ, που προστάτευε τη δυτική τάφρο της Μεσογείου, υποχώρησε, ως αποτέλεσµα ενός σεισµού, ανυψώνοντας γοργά το επίπεδο της εσωτερικής αυτής λίµνης στο επίπεδο του Ατλαντικού Ωκεανού. Τώρα πλέον η Σικελική γέφυρα της ξηράς καταβυθίσθηκε, σχηµατίζοντας µία Μεσόγειο Θάλασσα και ενώνοντάς την µε τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο φυσικός αυτός κατακλυσµός πληµµύρισε εικοσάδες οικισµών και προκάλεσε τη µεγαλύτερη απώλεια ζωής εξ αιτίας πληµµυρών σ’ ολόκληρη την παγκόσµια ιστορία. 80:2.5Η καταβύθιση αυτή της Μεσογειακής λεκάνης σταµάτησε αµέσως τις µετακινήσεις των Αδαµιτών, ενώ η µεγάλη εισροή κατοίκων της Σαχάρα τους έκανε να αναζητήσουν εξόδους για τους αυξανόµενους αριθµούς τους προς τα βόρεια και τα ανατολικά της Εδέµ. Καθώς οι απόγονοι του Αδάµ ταξίδευαν βόρεια από τις κοιλάδες του Τίγρη και του Ευφράτη, συνάντησαν τη φραγή των βουνών και την, τότε, εκτεταµένη Κασπία Θάλασσα. Και για πολλές γενιές, οι Αδαµίτες κυνηγούσαν, έβοσκαν και καλλιεργούσαν τη γη γύρω απ’ τα χωριά τους, που βρίσκονταν σκορπισµένα σ’ ολόκληρο το Τουρκεστάν. Σιγά-σιγά, ο θαυµάσιος αυτός λαός επεξέτεινε τα εδάφη του στην Ευρώπη. Τώρα, όµως, πλέον οι Αδαµίτες εισέρχονται στην Ευρώπη από τα ανατολικά και βρίσκουν τον πολιτισµό του γαλάζιου ανθρώπου χιλιάδες χρόνια πίσω από αυτόν της Ασίας, αφού η περιοχή αυτή δεν είχε σχεδόν καµία επαφή µε την Μεσοποταµία. 3. Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΡΟ-ΜΑΝΙΟΝ 80:3.1Τα αρχαία πολιτισµικά κέντρα του γαλάζιου ανθρώπου βρίσκονταν κατά µήκος των ποταµών της Ευρώπης, αλλά τώρα πλέον, µόνον ο Σοµ κυλά στην ίδια κοίτη που ακολουθούσε κατά τις προ των παγετώνων εποχές.

Page 51

Provided by: www.urantia.info


80:3.2Ενώ

αναφερόµαστε στον γαλάζιο άνθρωπο ως εκείνον ο οποίος εξαπλώθηκε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, υπήρχαν εικοσάδες φυλετικών τύπων. Ακόµη και πριν από τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια, οι Ευρωπαϊκές γαλάζιες φυλές αποτελούσαν ήδη έναν εξαιρετικά επιµεµειγµένο λαό, που έφερε γόνους κόκκινων αλλά και κίτρινων, ενώ στις ακτές του Ατλαντικού και τις περιοχές της σηµερινής Ρωσίας είχε απορροφήσει µία σηµαντική ποσότητα Αντονιτικού αίµατος και από το νότο ευρίσκετο σε επαφή µε τους λαούς της Σαχάρα. Θα ήταν, ωστόσο, αναποτελεσµατικό το να προσπαθήσουµε να απαριθµήσουµε τις πολλές φυλετικές οµάδες. 80:3.3Ο Ευρωπαϊκός πολιτισµός αυτής της πρώιµης µετά-Αδαµικής περιόδου απετέλεσε µια µοναδική ανάµιξη της ενεργητικότητας και του πολιτισµού των γαλάζιων ανθρώπων µε την δηµιουργική φαντασία των Αδαµιτών. Οι γαλάζιοι άνθρωποι υπήρξαν µια φυλή µε µεγάλη ενεργητικότητα, αλλά έφθειραν, σε µεγάλο βαθµό, την κουλτούρα και την πνευµατική κατάσταση των Αδαµιτών. Υπήρξε πολύ δύσκολο για τους τελευταίους να περάσουν τη θρησκεία τους στους Κρο-Μανιόν εξ αιτίας της τάσης πάρα πολλών να εξαπατούν και να αποπλανούν τις παρθένες. Για δέκα χιλιάδες χρόνια η θρησκεία στην Ευρώπη βρισκόταν σε παρακµή, συγκρινόµενη µε τις εξελίξεις στην Ινδία και την Αίγυπτο. 80:3.4Οι γαλάζιοι άνθρωποι ήσαν απολύτως έντιµοι σε όλες τις συναλλαγές τους και εντελώς απαλλαγµένοι από τη σεξουαλική έκλυση των επιµεµειγµένων Αδαµιτών. Σέβονταν την παρθενία, εφαρµόζοντας την πολυγαµία µόνον όταν ο πόλεµος προκαλούσε έλλειψη ανδρών. 80:3.5Αυτοί οι λαού του Κρο-Μανιόν ήσαν φυλή γενναία και µε σωστή κρίση. Διατήρησαν ένα αποτελεσµατικό σύστηµα εκπαίδευσης των παιδιών. Στο έργο αυτό συµµετείχαν και οι δύο γονείς και οι υπηρεσίες των µεγαλύτερων παιδιών αξιοποιούνταν πλήρως. Κάθε παιδί εκπαιδεύετο προσεκτικά στη φροντίδα της σπηλιάς, στην τέχνη και την κατασκευή τσακµακόπετρας. Από πολύ µικρή ηλικία οι γυναίκες εξοικειώνονταν µε το νοικοκυριό και την καλλιέργεια των πρώτων υλών, ενώ οι άνδρες ήσαν επιδέξιοι κυνηγοί και ατρόµητοι πολεµιστές. 80:3.6Οι γαλάζιοι άνθρωποι ήσαν κυνηγοί, ψαράδες και συλλέκτες τροφής. Ειδικεύονταν στην ναυπήγηση σκαφών. Έφτιαχναν πέτρινα τσεκούρια, έκοβαν δένδρα, οικοδοµούσαν µεγάλες καλύβες, µε ένα µέρος τους κάτω από το έδαφος και την σκεπή τους καλυµµένη µε δέρµατα. Και υπάρχουν λαοί που ακόµη κτίζουν παρόµοιες καλύβες στην Σιβηρία. Οι Κρο-Μανιόν του νότου ζούσαν σε σπηλιές και φυσικά κοιλώµατα. 80:3.7Δεν ήταν ασύνηθες, µέσα στις παγωνιές του χειµώνα, οι φύλακές τους, που έστεκαν ξάγρυπνοι τη νύκτα µπροστά στην είσοδο της σπηλιάς, να πεθαίνουν από το κρύο. Είχαν θάρρος, αλλά πάνω απ’ όλα, ήσαν καλλιτέχνες. Η Αδαµική επιµειξία επετάχυνε ξαφνικά τη δηµιουργική φαντασία. Η κορύφωση της τέχνης του γαλάζιου ανθρώπου συνέβη περίπου πριν δέκα πέντε χιλιάδες χρόνια, πριν από την εποχή κατά την οποία οι σκουρόχρωµες φυλές ήλθαν στο βορρά από την Αφρική µέσω της Ισπανίας. 80:3.8Δέκα πέντε, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν, τα δάση των Άλπεων ήσαν πάρα πολύ εκτεταµένα. Οι Ευρωπαίοι κυνηγοί οδηγούνταν στις κοιλάδες των ποταµών και στις ακτές από τον ίδιο κλιµατολογικό πειθαναγκασµό ο οποίος µετέτρεψε τους µακάριους κυνηγότοπους του κόσµου σε στεγνές και άγονες ερήµους. Καθώς οι άνεµοι της βροχής άλλαζαν πορεία προς το βορρά, οι µεγάλοι, ανοικτοί βοσκότοποι της Ευρώπης καλύφθηκαν µε δάση. Αυτές οι σηµαντικές και, σχετικά, αιφνίδιες αλλαγές του κλίµατος έκαναν τις

Page 52

Provided by: www.urantia.info


φυλές της Ευρώπης να µεταβληθούν από κυνηγούς της υπαίθρου σε βοσκούς και ως ένα σηµείο σε ψαράδες και καλλιεργητές του εδάφους. 80:3.9Αυτές οι αλλαγές, ενώ είχαν ως αποτέλεσµα πολιτισµική πρόοδο, δηµιούργησαν ορισµένες βιολογικές οπισθοδροµήσεις. Κατά τις προηγούµενες εποχές του κυνηγιού, οι ανώτερες φυλές είχαν επιµειχθεί µε τους ανώτερους τύπους των αιχµαλώτων πολέµου και είχαν απαράλλακτα εξοντώσει εκείνους που θεωρούσαν κατώτερους. Καθώς, όµως, άρχιζαν να ιδρύουν καταυλισµούς και να ασχολούνται µε τη γεωργία και το εµπόριο, άρχισαν να κρατούν πολλούς από τους συνήθεις αιχµαλώτους ως σκλάβους. Και ήσαν οι απόγονοι εκείνων των σκλάβων που στη συνέχεια εκφύλισαν το σύνολο των Κρο-Μανιόν. Η οπισθοδρόµηση αυτή του πολιτισµού συνεχίσθηκε µέχρις ότου δέχθηκε µια καινούργια ώθηση από την ανατολή, όταν η τελική, µαζική εισβολή των Μεσοποτάµιων κατέκλυσε την Ευρώπη, απορροφώντας γοργά τον τύπο και την κουλτούρα των Κρο-Μανιόν και εγκαινιάζοντας τον πολιτισµό των λευκών φυλών. 4. ΟΙ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΑΝΔΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 80:4.1Ενώ οι Ανδίτες ξεχύνονταν στην Ευρώπη σ’ ένα σταθερό ρεύµα, επτά µείζονες επιδροµές έλαβαν χώρα, µε τις τελευταίες επελάσεις να γίνονται πάνω στις ράχες των αλόγων, σε τρία µεγάλα κύµατα. Μερικοί µπήκαν στην Ευρώπη δια µέσου των νησιών του Αιγαίου και της κοιλάδας του Δούναβη, η πλειονότητα, όµως, των αρχικών και περισσότερο αµιγών γόνων, µετανάστευσε στη βορειοδυτική Ευρώπη από το δρόµο του βορρά, µέσα από τα βοσκοτόπια του Βόλγα και του Ντον. 80:4.2Μεταξύ της τρίτης και της τέταρτης επιδροµής, µια ορδή Αντονιτών εισέβαλε στην Ευρώπη από το βορρά, έχοντας έλθει από τη Σιβηρία µέσω των ποταµών της Ρωσίας και της Βαλτικής. Αφοµοιώθηκαν αµέσως από τις φυλές των Ανδιτών του βορρά. 80:4.3Οι αρχικές προελάσεις της περισσότερο αµιγούς ιώδους φυλής ήταν µακράν ειρηνικότερες εκείνων των, µετέπειτα, ηµι-στρατιωτικών και πολεµοχαρών απογόνων των Ανδιτών. Οι Αδαµίτες ήσαν φιλήσυχοι. Οι Νοδίτες ήσαν πολεµοχαρείς. Η ένωση των γενών αυτών, όπως επιµείχθησαν αργότερα µε τις φυλές του Σαντζίκ, δηµιούργησε τους επιδέξιους, επιθετικούς Ανδίτες που έκαναν πραγµατικές, στρατιωτικές κατακτήσεις. 80:4.4Το άλογο, ωστόσο, υπήρξε ο εξελικτικός παράγων που καθόρισε την κυριαρχία των Ανδιτών στη Δύση. Τα άλογα έδωσαν στους προελαύνοντες Ανδίτες το, µέχρι τότε, ανύπαρκτο πλεονέκτηµα της ευκινησίας, καθιστώντας τις τελευταίες οµάδες των Ανδιτών ιππέων ικανές να προχωρήσουν γοργά γύρω από την Κασπία Θάλασσα για να κυριεύσουν ολόκληρη την Ευρώπη. Όλα τα προηγούµενα κύµατα των Ανδιτών είχαν κινηθεί τόσο αργά, ώστε έτειναν να χάνουν τη συνοχή τους όταν αποµακρύνονταν πολύ από τη Μεσοποταµία. Αυτά. Όµως, τα µεταγενέστερα κύµατα κινήθηκαν τόσο γρήγορα, ώστε έφθασαν στην Ευρώπη ως συµπαγείς οµάδες, εξακολουθώντας να διατηρούν κάποιο βαθµό ανώτερης κουλτούρας. 80:4.5Ολόκληρος ο κατοικηµένος κόσµος, εκτός της Κίνας και της περιοχής του Ευφράτη, είχε κάνει πολύ περιορισµένη πολιτισµική πρόοδο για δέκα χιλιάδες χρόνια, όταν οι σκληροτράχηλοι Ανδίτες ιππείς έκαναν την εµφάνισή τους την έκτη και την έβδοµη προ Χριστού χιλιετία. Καθώς κινούνταν προς τα δυτικά, µέσα από τις Ρωσικές πεδιάδες, απορροφώντας τους γαλάζιους ανθρώπους που είχαν αποµείνει και εξοντώνοντας τους κατώτερους, αναµίχθηκαν σ’ ένα µοναδικό λαό. Αυτοί ήσαν οι πρόγονοι των

Page 53

Provided by: www.urantia.info


αποκαλούµενων Νόρντικ, οι προπάτορες των Σκανδιναβών, των Γερµανών και των Αγγλοσαξονικών πληθυσµών. 80:4.6Δεν πέρασε καιρός πριν οι ανώτεροι γαλάζιοι γόνοι απορροφηθούν εντελώς από τους Ανδίτες σ’ ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη. Μόνο στη Λαπωνία (και ως ένα σηµείο στη Βρετανία) διατήρησαν οι προγενέστεροι Αντονίτες µια, φαινοµενική έστω, ταυτότητα. 5. Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΔΙΤΕΣ 80:5.1Οι φυλές της Βόρειας Ευρώπης διαρκώς ενισχύονταν και αναβαθµίζονταν από το σταθερό ρεύµα των µεταναστών από την Μεσοποταµία, µέσω του Τουρκεστάν και των περιοχών της νότιας Ρωσίας και, όταν τα τελευταία κύµατα των Ανδιτών ιππέων κατέκλυσαν την Ευρώπη, υπήρχαν ήδη περισσότεροι άνθρωποι που έφεραν πλέον την κληρονοµιά των Ανδιτών σ’ αυτή την περιοχή, από όσο υπήρχαν στον υπόλοιπο τον κόσµο. 80:5.2Για τρεις χιλιάδες χρόνια, η στρατιωτική βάση των Ανδιτών του βορρά ήταν στη Δανία. Από το κεντρικό αυτό σηµείο έφυγαν τα διαδοχικά κύµατα των κατακτητών, που γίνονταν λιγότερο Ανδίτες και περισσότερο λευκοί, καθώς οι αιώνες που περνούσαν έγιναν µάρτυρες της τελικής ανάµιξης των Μεσοποτάµιων κατακτητών µε τους κατακτηµένους λαούς. 80:5.3Ενώ ο γαλάζιος άνθρωπος είχε απορροφηθεί στο βορρά και είχε τελικά υποκύψει στους λευκούς ιππείς επιδροµείς που εισέβαλαν από το νότο, οι προοδεύουσες φατρίες της µικτής λευκής φυλής συνάντησαν την πεισµατική και παρατεταµένη αντίσταση από τους ΚροΜανιόν, η ανώτερη, όµως, ευφυία και τα διαρκώς αυξανόµενα βιολογικά αποθέµατα τους κατέστησαν ικανούς να εξοντώσουν την παλαιότερη φυλή. 80:5.4Οι αποφασιστικοί πόλεµοι µεταξύ του λευκού ανθρώπου και του γαλάζιου ανθρώπου έγιναν στην κοιλάδα του Σοµ. Εδώ, ο ανθός της γαλάζιας φυλής αναµετρήθηκε σκληρά µε τους προς νότον προελαύνοντες Ανδίτες και για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια, αυτοί οι Κρο-Μανιοειδείς υπερασπίσθηκαν µε επιτυχία τα εδάφη τους, προτού υποκύψουν στην ανώτερη µιλιταριστική στρατηγική των λευκών επιδροµέων. Ο Θορ, ο θριαµβευτής διοικητής του στρατού του βορρά, στην τελική µάχη του Σοµ, έγινε ο ήρωας των λευκών φυλών του βορρά και αργότερα ετιµάτο ως θεός από ορισµένες από αυτές. 80:5.5Τα οχυρά του γαλάζιου ανθρώπου που διατηρήθηκαν περισσότερο βρίσκονταν στη νότια Γαλλία, αλλά η τελευταία µεγάλη στρατιωτική αντίσταση νικήθηκε στον Σοµ. Η µετέπειτα κατάκτηση επεκτάθηκε µε τη διείσδυση του εµπορίου, την πίεση των πληθυσµών κατά µήκος των ποταµών και την συνεχή επιµειξία µε τους ανώτερους, µαζί µε την ανελέητη εξόντωση των κατώτερων. 80:5.6Όταν ένας κατώτερος αιχµάλωτος εκρίνετο από το συµβούλιο της φυλής των πρεσβύτερων των Ανδιτών ως ακατάλληλος, µετεφέρετο, µε περίτεχνη τελετουργία, στους σαµάνους ιερείς, που τον συνόδευαν στο ποτάµι και έκαναν τη λειτουργία της εισαγωγής στους «µακάριους κυνηγότοπους» - τη θανάσιµη βύθιση. Με τον τρόπο αυτό, οι λευκοί εισβολείς της Ευρώ[ης εξόντωσαν όλους τους λαούς που συναντούσαν και που δεν απορροφώντο αµέσως στις τάξεις τους – και έτσι ήλθε το τέλος του γαλάζιου ανθρώπου. Και γρήγορα. 80:5.7Ο Κρο-Μανιοειδής γαλάζιος άνθρωπος απετέλεσε το βιολογικό θεµέλιο των σύγχρονων Ευρωπαϊκών φυλών, αλλά επέζησε µόνο όπως απορροφήθηκε από τους µεταγενέστερους και σκληρούς κατακτητές των πατρίδων τους. Ο γαλάζιος γόνος συνεισέφερε µε πολλές

Page 54

Provided by: www.urantia.info


ισχυρές ιδιότητες και µεγάλη φυσική ενεργητικότητα στις λευκές φυλές της Ευρώπης, αλλά το χιούµορ και η φαντασία των µικτών Ευρωπαϊκών πληθυσµών προήλθαν από τους Ανδίτες. Αυτή η ένωση γαλάζιων-Ανδιτών, που είχε ως αποτέλεσµα τις λευκές φυλές του βορρά, επέφερε µια άµεση υποχώρηση του πολιτισµού των Ανδιτών, µια καθυστέρηση παροδικής φύσης. Τελικά, η λανθάνουσα ανωτερότητα των βαρβάρων, αυτών, του βορρά εκδηλώθηκε και κορυφώθηκε στο σηµερινό Ευρωπαϊκό πολιτισµό. 80:5.8Ως το 5000 π.Χ. οι εξελισσόµενες λευκές φυλές είχαν κυριαρχήσει σ’ ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη, που περιελάµβανε τη βόρεια Γερµανία, τη βόρεια Γαλλία και τα Βρετανικά Νησιά. Η κεντρική Ευρώπη παρέµεινε για λίγο καιρό υπό τον έλεγχο του γαλάζιου ανθρώπου και των στρογγυλοκέφαλων Αντονιτών. Οι τελευταίοι βρίσκονταν κυρίως στην κοιλάδα του Δούναβη και ουδέποτε υποσκελίσθηκαν εντελώς από τους Ανδίτες. 6. ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ 80:6.1Από την εποχή των τελευταίων µεταναστεύσεων των Ανδιτών, ο πολιτισµός στην κοιλάδα του Ευφράτη παρήκµασε και το άµεσο κέντρο του πολιτισµού µετατοπίσθηκε στην κοιλάδα του Νείλου. Η Αίγυπτος έγινε η διάδοχος της Μεσοποταµίας ως η κοιτίδα της πλέον προηγµένης φυλής του κόσµου. 80:6.2Η κοιλάδα του Νείλου άρχισε να υποφέρει από πληµµύρες αµέσως πριν τις κοιλάδες της Μεσοποταµίας, αλλά τα κατάφερε πολύ καλύτερα. Το πρώιµο αυτό εµπόδιο στην πρόοδο εξισορροπίσθηκε µε το παραπάνω εξ αιτίας του συνεχούς ρεύµατος των Ανδιτών µεταναστών, έτσι που ο πολιτισµός της Αιγύπτου, αν και στην πραγµατικότητα προήρχετο από την περιοχή του Ευφράτη, φαινόταν να προχωρεί αφ’ εαυτού. Το 5,000, όµως, π.Χ., κατά τη διάρκεια των πληµµυρών στη Μεσοποταµία, υπήρχαν επτά ξεχωριστές φυλές ανθρώπων στην Αίγυπτο. Όλες τους, εκτός από µία, προέρχονταν από την Μεσοποταµία. 80:6.3Όταν έλαβε χώρα η τελευταία έξοδος από την κοιλάδα του Ευφράτη, η Αίγυπτος ευτύχησε να κερδίσει πάρα πολλούς από τους πλέον επιδέξιους καλλιτέχνες και τεχνουργούς. Αυτοί οι Ανδίτες τεχνουργοί ένοιωσαν σαν στο σπίτι τους, διότι ήσαν εξοικειωµένοι µε την παραποτάµια ζωή, τις πληµµύρες της, τις αρδεύσεις και τις ξηρασίες. Απολάµβαναν την προφυλαγµένη τοποθεσία της κοιλάδας του Νείλου. Εκεί ήσαν πολύ λιγότερο υποκείµενοι στις εχθρικές επιδροµές και τις επιθέσεις από όσο στον Ευφράτη. Και πρόσθεσαν πολλά στην επιδεξιότητα των Αιγύπτιων στη µεταλλουργία. Εδώ επεξεργάζονταν τα σιδηροµεταλλεύµατα που έρχονταν από το Όρος Σινά, αντί εκείνων των περιοχών της Μαύρης Θάλασσας. 80:6.4Οι Αιγύπτιοι από πολύ νωρίς συγκρότησαν τις τοπικές τους θεότητες σ’ ένα περίτεχνοι εθνικό σύστηµα θεών. Ανέπτυξαν µια εκτεταµένη θεολογία και διέθεταν ένα εξ ίσου εκτεταµένο, αλλά δύσκολο ιερατείο. Πολλοί διαφορετικοί ηγέτες προσπαθούσαν να αναβιώσουν τα υπολείµµατα των πρώιµων θρησκευτικών διδαχών των Σεθιτών, οι προσπάθειές, όµως, αυτές διήρκεσαν λίγο. Οι Ανδίτες έφτιαξαν τις πρώτες πέτρινες κατασκευές στην Αίγυπτο. Η πρώτη και πλέον εξαίρετη από τις πέτρινες πυραµίδες ανεγέρθηκε από τον Ιµχοτέπ, έναν Ανδίτη µεγαλοφυή στην αρχιτεκτονική, κατά την εποχή που υπηρετούσε ως πρωθυπουργός. Τα προηγούµενα οικοδοµήµατα είχαν φτιαχτεί από τούβλα και ενώ πολλές πέτρινες οικοδοµές είχαν ανεγερθεί σε διαφορετικά µέρη του κόσµου, αυτή ήταν η πρώτη στην Αίγυπτο. Η τέχνη όµως της οικοδόµησης εξασθένησε σταθερά από τις µέρες του σπουδαίου αυτού αρχιτέκτονα.

Page 55

Provided by: www.urantia.info


80:6.5Η

λαµπρή αυτή εποχή της κουλτούρας διεκόπη εξ αιτίας εσωτερικών πολέµων κατά µήκος του Νείλου και η χώρα γρήγορα κυριεύθηκε, όπως είχε κυριευθεί η Μεσοποταµία, από κατώτερες φυλές που έρχονταν από την αφιλόξενη Αραβία, αλλά και από τους µαύρους του νότου. Ως αποτέλεσµα αυτού, η κοινωνική πρόοδος έφθινε σταθερά για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια. 7. ΟΙ ΑΝΔΙΤΕΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ 80:7.1Κατά την έκπτωση της κουλτούρας στη Μεσοποταµία, διατηρήθηκε, για αρκετό καιρό, ένας ανώτερος πολιτισµός στα νησιά της ανατολικής Μεσογείου. 80:7.2Γύρω στο 12,000 π.Χ., µια λαµπρή οµάδα Ανδιτών µετανάστευσε στην Κρήτη. Αυτό ήταν το µοναδικό νησί που κατοικήθηκε τόσο νωρίς από µια τόσο ανώτερη οµάδα και πέρασαν, σχεδόν, δύο χιλιάδες χρόνια πριν οι απόγονοι αυτών των θαλασσοπόρων διασκορπισθούν στα γειτονικά νησιά. Η οµάδα αυτή ήταν οι δολιχοκέφαλοι, µικρόσωµοι Ανδίτες που επιµείχθησαν µε την οµάδα των Βανιτών που ανήκαν στους Νοδίτες του βορρά. Είχαν όλοι ύψος µικρότερο από 1.80 µέτρα και είχαν κυριολεκτικά εκδιωχθεί από την ενδοχώρα από τους πιο µεγαλόσωµους και κατώτερους συντρόφους τους. Αυτοί οι µετανάστες στην Κρήτη ήσαν πάρα πολύ επιδέξιοι στην υφαντουργία, τη µεταλλουργία, την κεραµική, την τέχνη του υδραυλικού και τη χρήση της πέτρας ως οικοδοµικού υλικού. Ασχολούνταν µε το γράψιµο και ζούσαν σαν βοσκοί και καλλιεργητές. 80:7.3Σχεδόν

δύο χιλιάδες χρόνια µετά τον εποικισµό της Κρήτης, µια οµάδα των ψηλόσωµων απογόνων του Άνταµσαν προχώρησαν από τα νησιά του βορρά στην Ελλάδα, ερχόµενοι σχεδόν κατ’ ευθείαν από την ορεινή πατρίδα τους βόρεια της Μεσοποταµίας. Αυτοί οι προπάτορες των Ελλήνων οδηγήθηκαν δυτικά από τον Σάτο, ένα κατ’ ευθείαν απόγονο του Άνταµσαν και της Ράττα. 80:7.4Η οµάδα που τελικά εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αποτελείτο από τριακόσια εβδοµήντα πέντε άτοµα του επίλεκτου και ανώτερου λαού οι οποίοι συνέστησαν το τέλος του δεύτερου πολιτισµού των Ανταµσονιτών. Αυτοί οι µετέπειτα υιοί του Άνταµσαν έφεραν τους, τότε, πλέον πολύτιµους γόνους των αναδυόµενων λευκών φυλών. Ανήκαν σε υψηλή διανοητική κατηγορία και, από σωµατικής πλευράς, ήσαν οι πιο όµορφοι απ’ όλους τους ανθρώπους, από τις µέρες της πρώτης Εδέµ. 80:7.5Τώρα, πλέον, η Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου διαδέχονταν τη Μεσοποταµία και την Αίγυπτο ως κέντρα εµπορίου, τέχνης και πολιτισµού του Δυτικού κόσµου. Όπως, όµως, έγινε και στην Αίγυπτο, έτσι και πάλι, πρακτικά, το σύνολο των τεχνών και των επιστηµών του κόσµου του Αιγαίου προέρχονταν από τη Μεσοποταµία, εκτός της κουλτούρας των Ανταµσονιτών προπατόρων των Ελλήνων. Το σύνολο της καλλιτεχνίας και της ιδιοφυΐας του µεταγενέστερου αυτού λαού αποτελεί άµεση κληρονοµία των απογόνων του Άνταµσαν, του πρώτου γιου του Αδάµ και της Εύας και της εξαίρετης δεύτερης συζύγου του, µιας θυγατέρας που προήρχετο από την αδιάσπαστη σειρά του αµιγώς Νοδιτικού επιτελείου του Πρίγκιπα Καλιγκάστια. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι Έλληνες είχαν µυθολογικές παραδόσεις που προήρχοντο κατ’ ευθείαν από τους θεούς και τις υπερανθρώπινες υπάρξεις. 80:7.6Η περιοχή του Αιγαίου διήλθε από πέντε ξεχωριστά πολιτισµικά στάδια, καθένα των οποίων ήταν λιγότερο πνευµατικό από το προηγούµενο και σύντοµα η τελευταία µεγαλειώδης εποχή χάθηκε κάτω από το βάρος των ραγδαία πολλαπλασιαζόµενων, µέτριων απογόνων των σκλάβων που είχαν φέρει από το Δούναβη οι µετέπειτα γενιές των Ελλήνων.

Page 56

Provided by: www.urantia.info


80:7.7Ήταν

κατά την εποχή αυτή στη Κρήτη που η θρησκεία της µητέρας των απογόνων του Κάιν απέκτησε τη µεγαλύτερη δηµοτικότητά της. Η θρησκεία αυτή εξυµνούσε την Εύα στη λατρεία της «µεγάλης µητέρας.» Εικόνες της Εύας βρίσκονταν παντού. Χιλιάδες δηµόσιων βωµών ανεγείρονταν σ’ ολόκληρη την Κρήτη και τη Μικρά Ασία. Και η µητρική αυτή θρησκεία διατηρήθηκε ως την εποχή του Χριστού, για να ενσωµατωθεί αργότερα στην αρχική Χριστιανική θρησκεία υπό την µορφή της εξύµνησης και της λατρείας της Μαρίας, της γήινης µητέρας του Ιησού. 80:7.8Γύρω στο 6,500 π.Χ. επήλθε µια σοβαρή έκπτωση στην πνευµατική κληρονοµιά των Ανδιτών. Οι απόγονοι του Αδάµ είχαν διασκορπισθεί πολύ µακριά και είχαν κυριολεκτικά καταβροχθιστεί από τις παλαιότερες και πολυπληθέστερες ανθρώπινες φυλές. Και η έκπτωση αυτή του πολιτισµού των Ανδιτών, µαζί µε την εξαφάνιση των θρησκευτικών προτύπων τους, άφησε τις πνευµατικά αποδυναµωµένες φυλές του κόσµου σε αξιοθρήνητη κατάσταση. 80:7.9Ως το 5,000 π.Χ. οι τρεις περισσότερο αµιγείς γόνοι των απογόνων του Αδάµ βρίσκονταν στη Σουµερία, τη βόρεια Ευρώπη και την Ελλάδα. Το σύνολο της Μεσοποταµίας εκφυλίζετο αργά-αργά εξ αιτίας του ρεύµατος των µικτών και σκουρότερων φυλών που παρεισέφρυαν από την Αραβία. Και η έλευση των κατώτερων αυτών λαών συνέβαλε ακόµη περισσότερο στο να διασκορπισθούν τα βιολογικά και πολιτισµικά κατάλοιπα των Ανδιτών. Από όλη τη γόνιµη αύξηση οι περισσότερο τυχοδιωκτικοί λαοί ξεχύθηκαν δυτικά, προς τα νησιά. Οι µετανάστες αυτοί καλλιεργούσαν δηµητριακά αλλά και λαχανικά, ενώ έφεραν µαζί τους οικόσιτα ζώα. 80:7.10Γύρω στο 5,000 π.Χ. µια κραταιά στρατιά προοδευτικών Μεσοποτάµιων έφυγε από την κοιλάδα του Ευφράτη και εγκαταστάθηκε στο νησί της Κύπρου. Ο πολιτισµός αυτός αφανίσθηκε δύο, περίπου, χιλιάδες χρόνια αργότερα από τις βαρβαρικές ορδές του βορρά. 80:7.11Μια άλλη µεγάλη αποικία εγκαταστάθηκε στη Μεσόγειο, κοντά στην µετέπειτα πόλη της Καρθαγένης. Και από τη βόρεια Αφρική µεγάλοι αριθµοί Ανδιτών εισέβαλαν στην Ισπανία και αργότερα αναµίχθηκαν στην Ελβετία µε τους αδελφούς τους που είχαν έλθει νωρίτερα στην Ιταλία από τα νησιά του Αιγαίου. 80:7.12Όταν η Αίγυπτος ακολούθησε τη Μεσοποταµία στην πολιτισµική έκπτωση, πολλές από τις περισσότερο ικανές και προοδευτικές οικογένειες πήγαν στην Κρήτη, αυξάνοντας, έτσι, σε µεγάλο βαθµό αυτόν τον ήδη προηγµένο πολιτισµό. Και όταν η έλευση κατώτερων οµάδων από την Αίγυπτο απείλησε αργότερα τον πολιτισµό της Κρήτης, οι περισσότερο καλλιεργηµένες οικογένειες µετακινήθηκαν δυτικά, στην Ελλάδα. 80:7.13Οι Έλληνες δεν υπήρξαν µόνο µεγάλοι δάσκαλοι και καλλιτέχνες, υπήρξαν επίσης οι µεγαλύτεροι έµποροι και εποικιστές του κόσµου. Πριν υποκύψουν στην πληµµυρίδα της κατωτερότητας που τελικά καταπόντισε την τέχνη και το εµπόριό τους, επέτυχαν να εγκαταστήσουν τόσες πολλές πολιτισµικές βάσεις στη δύση, ώστε πάρα πολύ µεγάλο µέρος της προόδου του πρώιµου Ελληνικού πολιτισµού διατηρήθηκε στους µεταγενέστερους λαούς της νότιας Ευρώπης και πολλοί από τους επιµεµειγµένους απογόνους των Ανταµσονιτών αυτών ενσωµατώθηκαν στις φατρίες των γειτονικών περιοχών. 8. ΟΙ ΑΝΤΟΝΙΤΕΣ ΤΟΥ ΔΟΥΝΑΒΗ 80:8.1Οι πληθυσµοί των Ανδιτών της κοιλάδας του Ευφράτη µετανάστευσαν βόρεια, προς την Ευρώπη για να επιµειχθούν µε τους γαλάζιους ανθρώπους και δυτικά, στις περιοχές της Μεσογείου, για να αναµιχθούν µε τα κατάλοιπα των µικτών κατοίκων της Σαχάρα και των

Page 57

Provided by: www.urantia.info


γαλάζιων ανθρώπων του νότου. Και οι δύο αυτοί κλάδοι της λευκής φυλής υπήρξαν, και είναι ακόµη, εξαιρετικά διαχωρισµένοι από τους πλατυκέφαλους, ορεσίβιους επιζώντες των αρχικών Αντονιτικών φυλών, που είχαν από αιώνες κατοικήσει αυτές τις κεντρικές περιοχές. 80:8.2Οι απόγονοι αυτοί του Άντον διασκορπίσθηκαν στο µεγαλύτερο µέρος των ορεινών περιοχών της κεντρικής και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Συχνά ενισχύονταν από τις αφίξεις από τη Μικρά Ασία, περιοχή την οποία κατείχαν µε αξιοσηµείωτη σταθερότητα. Οι αρχαίοι Χετίτες κατάγονταν απ’ ευθείας από το γένος των Αντονιτών. Το ανοικτόχρωµο δέρµα τους και τα µεγάλα κεφάλια τους ήταν τυπικά της φυλής αυτής. Ο γόνος αυτός µεταφέρθηκε στους προγόνους του Αβραάµ και συνέβαλε πολύ στη χαρακτηριστική εµφάνιση του προσώπου των µεταγενέστερων Εβραίων απογόνων του, οι οποίοι, ενώ διέθεταν πολιτισµό και θρησκεία προερχόµενη από τους Ανδίτες, µιλούσαν µια πολύ διαφορετική γλώσσα. Η γλώσσα τους ήταν σαφώς Αντονιτική. 80:8.3Οι φυλές που κατοικούσαν σε σπίτια κτισµένα σε κολώνες, ή σε ξύλινους πασσάλους πάνω στις λίµνες της Ιταλίας, της Ελβετίας και της νότιας Ευρώπης αποτελούσαν τις εξαπλούµενες οριακές µεταναστεύσεις των λαών της Αφρικής, του Αιγαίου και, ειδικότερα, του Δούναβη. 80:8.4Οι Δανουβιανοί ήσαν Αντονίτες, γεωργοί και βοσκοί που είχαν εισέλθει στην Ευρώπη µέσω της Βαλκανικής χερσονήσου και κινούνταν αργά προς τα βόρεια, µέσω της κοιλάδας του Δούναβη. Έφτιαχναν κεραµικά και καλλιεργούσαν τη γη, προτιµώντας να ζουν στις κοιλάδες. Η βορειότερη αποικία των Δανουβιανών βρισκόταν στη Λιέγη, στο Βέλγιο. Οι φυλές αυτές εξέπεσαν ραγδαία καθώς µετακινούνταν µακριά από το κέντρο και την πηγή της κουλτούρας τους. Τα καλύτερα κεραµικά είναι προϊόντα των αρχικών αποικιών τους. 80:8.5Οι Δανουβιανοί προσχώρησαν στη λατρεία της µητέρας, ως αποτέλεσµα του έργου των ιεραποστόλων από την Κρήτη. Οι φυλές αυτές αναµίχθησαν αργότερα µε οµάδες Αντονιτών θαλασσοπόρων που έρχονταν µε σκάφη από την ακτή της Μικράς Ασίας, οι οποίοι, επίσης, λάτρευαν τη µητέρα. Μεγάλο µέρος της κεντρικής Ευρώπης εποικήθηκε, µε τον τρόπο αυτό, από νωρίς από τους µικτούς αυτούς τύπους των πλατυκέφαλων λευκών φυλών οι οποίες λάτρευαν τη µητέρα και έκαιγαν τελετουργικά τους νεκρούς, επειδή ήταν έθιµο εκείνων που λάτρευαν τη µητέρα να καίνε τους νεκρούς τους σε πέτρινες καλύβες. 9. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΛΕΥΚΕΣ ΦΥΛΕΣ 80:9.1Οι φυλετικές αναµίξεις στην Ευρώπη προς το τέλος των µεταναστεύσεων των Ανδιτών γενικεύθηκαν σε τρεις λευκές φυλές, ως εξής: 80:9.21. Η λευκή φυλή του βορρά. Αυτή η φυλή, η επονοµαζόµενη Νόρντικ αποτελείτο, κυρίως, από τους γαλάζιους ανθρώπους και τους Ανδίτες, αλλά περιείχε, επίσης, µια σηµαντική ποσότητα Αντονιτικού αίµατος, µαζί µε µικρότερες ποσότητες κόκκινου και κίτρινου Σαντζίκ. Οι βόρεια λευκή φυλή περιελάµβανε, λοιπόν, αυτά τους τέσσερις περισσότερο εκλεκτούς ανθρώπινους γόνους. Η µεγαλύτερη, όµως, κληρονοµιά ήταν από τον γαλάζιο άνθρωπο. Ο τυπικός πρώιµος Νόρντικ ήταν δολιχοκέφαλος, ψηλός και ξανθός. Ωστόσο, από πολύ παλιά η φυλή αυτή επιµείχθηκε σε πάρα πολύ µεγάλο βαθµό µε όλους τους κλάδους των λευκών λαών. 80:9.3Η πρωτόγονη κουλτούρα της Ευρώπης, η οποία αντιµετώπισε τους επελαύνοντες Νόρντικ, ήταν η κουλτούρα των οπισθοδροµούντων Δανουβιανών που είχαν επιµειχθεί µε

Page 58

Provided by: www.urantia.info


τους γαλάζιους ανθρώπους. Οι πολιτισµοί των Νόρντικ της Δανίας και των ΔανουβιανώνΑντονιτών συναντήθηκαν και αναµίχθηκαν στο Ρήνο, όπως αποδεικνύεται από την ύπαρξη δύο φυλετικών οµάδων στη Γερµανία σήµερα. 80:9.4Οι Νόρντικ συνέχισαν το εµπόριο του ήλεκτρου από τις ακτές της Βαλτικής, οικοδοµώντας ένα σπουδαίο εµπόριο µε τους πλατυκέφαλους της κοιλάδας του Δούναβη, µέσω του Περάσµατος του Μπρέννερ. Η εκτεταµένη αυτή επικοινωνία µε τους Δανουβιανούς οδήγησε αυτούς τους κατοίκους του βορρά στη λατρεία της µητέρας και για αρκετές χιλιάδες χρόνια η καύση των νεκρών ήταν σχεδόν γενικευµένη σ’ ολόκληρη τη Σκανδιναβία. Τούτο εξηγεί το γιατί δεν βρίσκονται λείψανα των πρώτων λευκών φυλών, αν και θάβονταν σ’ ολόκληρη την Ευρώπη – µόνον οι τέφρα τους σε πέτρινες και πήλινες υδρίες. Αυτοί οι λευκοί έφτιαχναν, επίσης, κατοικίες. Ποτέ δεν έζησαν σε σπηλιές. Και πάλι, τούτο εξηγεί το γιατί υπάρχουν τόσο λίγα στοιχεία της πρώιµης κουλτούρας του λευκού ανθρώπου, αν και ο προηγηθείς Κρο-Μανιόν τύπος έχει διατηρηθεί καλά εκεί που είχε µε ασφάλεια κλειστεί, σε σπηλιές και κοιλότητες. Όπως ήταν τα πράγµατα, τη µία µέρα υπήρχε στην Ευρώπη µια πρωτόγονη κουλτούρα των οπισθοδροµούντων Δανουβιανών και των γαλάζιων ανθρώπων και την επόµενη εκείνη του αιφνίδια εµφανιζόµενου και απέραντα ανώτερου λευκού ανθρώπου. 80:9.52. Η κεντρική λευκή φυλή. Ενώ η οµάδα αυτή περιλαµβάνει γόνους γαλάζιων, κίτρινων και Ανδιτών, είναι κυρίως Αντονιτική. Οι λαοί αυτοί είναι πλατυκέφαλοι, µελαψοί και γεροδεµένοι. Κινούνται σαν έµβολο µεταξύ των Νόρντικ και των φυλών της Μεσογείου, µε το µεγαλύτερο µέρος τους να βρίσκεται στην Ασία και την κορυφή τους να εισχωρεί στην ανατολική Γαλλία. 80:9.6Για σχεδόν είκοσι χιλιάδες χρόνια οι Αντονίτες ωθούνταν ολοένα και µακρύτερα στα βόρεια της κεντρικής Ασίας από τους Ανδίτες. Ως το 3,000 π.Χ. η αυξανόµενη ξηρασία οδήγησε τους Αντονίτες αυτούς πίσω, στο Τουρκεστάν. Η κίνηση αυτή των Αντονιτών προς το νότο διήρκεσε περισσότερα από χίλια χρόνια και, διασκορπιζόµενοι γύρω από την Κασπία και τη Μαύρη Θάλασσα, εισέβαλαν στην Ευρώπη µέσω των Βαλκανίων και της Ουκρανίας. Η εισβολή αυτή περιελάµβανε τις υπόλοιπες οµάδες των απογόνων του Άνταµσαν και, κατά το τελευταίο ήµισυ της περιόδου της εισβολής, έφερε µαζί της σηµαντικούς αριθµούς Ιρανών Ανδιτών, καθώς επίσης και πολλούς από τους απογόνους των Σεθιτών ιερέων. 80:9.7Ως το 2,500 π.Χ. η προς δυσµάς προέλαση των Αντονιτών έφθασε στην Ευρώπη. Και η κατακυρίευση αυτή ολόκληρης της Μεσοποταµίας, της Μικράς Ασίας και της κοιλάδας του Δούναβη από τους βαρβάρους των υψωµάτων του Τουρκεστάν συνέστησε τη σοβαρότερη και πλέον µακρόχρονη πολιτισµική οπισθοδρόµηση ως εκείνη την εποχή. Οι εισβολείς αυτοί, σαφώς Αντονοποίησαν το χαρακτήρα των φυλών της κεντρικής Ευρώπης, οι οποίες από τότε παρέµειναν χαρακτηριστικά Αλπικές. 80:9.83. Η λευκή φυλή του νότου. Η µελαχρινή αυτή Μεσογειακή φυλή αποτελείτο από ένα µίγµα Ανδιτών και γαλάζιων ανθρώπων, µε λιγότερους Αντονιτικούς γόνους από όσο οι του βορρά. Η οµάδα αυτή, επιπλέον, απορρόφησε µια σηµαντική ποσότητα αίµατος των δευτερευόντων Σαντζίκ, µέσω των κατοίκων της Σαχάρα. Σε µεταγενέστερους χρόνους, το νότιο αυτό παρακλάδι της λευκής φυλής δέχθηκε ισχυρά Ανδιτικά στοιχεία από την ανατολική Μεσόγειο.

Page 59

Provided by: www.urantia.info


80:9.9Οι

Μεσογειακές ακτές, πάντως, δεν κατελήφθησαν από τους Ανδίτες, ως την εποχή των µεγάλων νοµαδικών εισβολών του 2500 π.Χ. Η δια ξηράς κίνηση και το εµπόριο είχαν, σχεδόν, διακοπεί κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων, όταν οι νοµάδες εισέβαλαν στις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η παρεµβολή στα δια ξηράς ταξίδια προκάλεσε τη µεγάλη εξάπλωση των θαλάσσιων ταξιδιών και του εµπορίου. Το δια θαλάσσης εµπόριο στην περιοχή της Μεσογείου έφθασε σε πλήρη ακµή τεσσερισήµισι, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν. Και η ανάπτυξη αυτή της θαλάσσιας κίνησης είχε ως αποτέλεσµα την αιφνίδια εξάπλωση των απογόνων των Ανδιτών σε όλα τα παράκτια εδάφη της Μεσογειακής λεκάνης. 80:9.10Οι φυλετικές αυτές αναµίξεις έθεσαν τα θεµέλια της νοτιοευρωπαϊκής φυλής, της ανώτερα επιµεµειγµένης από όλες. Και από τις µέρες αυτές, η συγκεκριµένη φυλή υπέστη ακόµη µεγαλύτερη ανάµιξη, κυρίως µε τους γαλάζιους-κίτρινους πληθυσµούς των Ανδιτών της Αραβίας. Η Μεσογειακή αυτή φυλή είναι, στην πραγµατικότητα, τόσο πολύ επιµεµειγµένη µε τους γειτονικούς πληθυσµούς, ώστε να µην µπορεί να προσδιορισθεί ως ξεχωριστός τύπος, γενικά, ωστόσο, τα µέλη της είναι βραχύσωµοι, δολιχοκέφαλοι και µελαχρινοί. 80:9.11Στο βορρά οι Ανδίτες, µε τον πόλεµο και την επιµειξία, εξαφάνισαν τους γαλάζιους ανθρώπους, αλλά στο νότο αυτοί επέζησαν σε µεγαλύτερους αριθµούς. Οι Βάσκοι και οι Βέρβεροι αντιπροσωπεύουν την επιβίωση των δύο κλάδων της φυλής αυτής, ωστόσο ακόµη και αυτοί οι λαοί έχουν σε βάθος επιµειχθεί µε τους κατοίκους της Σαχάρα. 80:9.12Αυτή ήταν η εικόνα της ανάµιξης των φυλών που παρουσιάζετο στην κεντρική Ευρώπη γύρω στο 3000 π.Χ. Παρά την µερική Αδαµική παράβαση, οι ανώτεροι τύποι πράγµατι αναµίχθηκαν. 80:9.13Αυτοί ήταν οι καιροί της Νεολιθικής Εποχής που κάλυψε την επερχόµενη Εποχή του Χαλκού. Στη Σκανδιναβία η Εποχή του Χαλκού συνδέθηκε µε τη λατρεία της µητέρας. Στη νότια Γαλλία και την Ισπανία η Νεολιθική Εποχή συνδέθηκε µε τη λατρεία του ήλιου. Αυτή ήταν η εποχή της ανέγερσης των κυκλικών, χωρίς στέγη ναών του ήλιου. Οι Ευρωπαϊκές λευκές φυλές ήσαν δυναµικοί οικοδόµοι, που απολάµβαναν να τοποθετούν µεγάλες πέτρες τη µία πάνω στην άλλη σαν ηλιακό σύµβολο, όπως ακριβώς έκαναν οι µεταγενέστεροι απόγονοί τους στο Στόνχεντζ. Η εξάπλωση της λατρείας του ήλιου υποδηλώνει ότι υπήρξε µια µακρά περίοδος γεωργίας στη νότια Ευρώπη. 80:9.14Οι προλήψεις αυτής της, σχετικά, πρόσφατης λατρείας του ήλιου διατηρούνται ακόµη και σήµερα στια λαϊκές δοξασίες της Βρετάνης. Αν και εκχριστιανίσθηκαν εδώ και περισσότερα από χίλια πεντακόσια χρόνια, αυτοί οι Βρετόνοι χρησιµοποιούν ακόµη τα ξόρκια της Νεολιθικής Εποχής για να φυλάγονται από το κακό µάτι. Κρατούν ακόµη µετεωρίτες στις καµινάδες τους ως προστασία από τους κεραυνούς. Οι Βρετόνοι ουδέποτε αναµίχθηκαν µε τους Σκανδιναβούς Νόρντικ. Είναι οι επιζώντες των αυθεντικών Αντονιτών κατοίκων της δυτικής Ευρώπης, επιµεµειγµένων µε τους γόνους της Μεσογείου. 80:9.15Είναι, ωστόσο, σφάλµα το να αποτολµήσουµε να ταξινοµήσουµε τους λευκούς πληθυσµούς ως Νόρντικ, Αλπίνους και Μεσογειακούς. Έχει γίνει πάρα πολύ µεγάλη επιµειξία, συνολικά, για να επιτραπεί µια τέτοια οµαδοποίηση. Κάποτε ήταν δυνατός ένας αρκετά σαφής διαχωρισµός των λευκών φυλών σε τέτοιες κατηγορίες, αλλά έκτοτε έλαβε χώρα εκτεταµένη επιµειξία και δεν είναι πλέον δυνατό να αναγνωρίσθούν οι διαφορές αυτές µε όποια σαφήνεια. Ακόµη και κατά το 3000 π.Χ. οι αρχαίες κοινωνικές οµάδες δεν

Page 60

Provided by: www.urantia.info


αποτελούνταν, πλέον, από µία φυλή περισσότερο από όσο οι σηµερινοί κάτοικοι της Βόρειας Αµερικής. 80:9.16Αυτός ο Ευρωπαϊκός πολιτισµός εξακολούθησε να αναπτύσσεται για περισσότερα από πέντε χιλιάδες χρόνια και ως ένα σηµείο να αναµειγνύεται. Οι γλωσσικοί περιορισµοί, ωστόσο, εµπόδισαν την πλήρη αµφίδροµη επαφή των διάφορων εθνών της Δύσης. Κατά τη διάρκεια του περασµένου αιώνα ο πολιτισµός αυτός είχε την καλύτερη ευκαιρία του να αναµιχθεί µε τον κοσµοπολίτικο πληθυσµό της Βόρειας Αµερικής. Και το µέλλον αυτής της ηπείρου θα καθορισθεί από την ποιότητα των φυλετικών παραγόντων οι οποίοι είναι δυνατόν να υπεισέλθουν στους σηµερινούς και µελλοντικούς πληθυσµούς της, καθώς επίσης και από το επίπεδο της κοινωνικής κουλτούρας που υπάρχει. 80:9.17[Παρουσιάσθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 81 Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 81:0.1Ανεξάρτητα από τις ταλαντεύσεις εξ αιτίας της διακοπής των σχεδίων για τη βελτίωση του κόσµου η οποία επερρίφθη στις αποστολές του Καλιγκάστια και του Αδάµ, η βασική οργανική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους εξακολούθησε να ανελίσσει τις φυλές στην κλίµακα της ανθρώπινης προόδου και της φυλετικής ανάπτυξης. Η εξέλιξη µπορεί να καθυστερήσει αλλά δεν µπορεί να σταµατήσει. 81:0.2Η επίδραση της ιώδους φυλής, αν και αριθµητικά µικρότερης από όσο είχε σχεδιασθεί, επέφερε µια πρόοδο στον πολιτισµό, η οποία, από τις µέρες του Αδάµ, υπερέβη κατά πολύ την πρόοδο της ανθρωπότητας για το διάστηµα ολόκληρης της προηγούµενης ύπαρξής της του ενός, σχεδόν, εκατοµµυρίου χρόνων. 1. ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 81:1.1Για περίπου τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια µετά την εποχή του Αδάµ, το λίκνο του πολιτισµού βρισκόταν στη νοτιοδυτική Ασία, εκτεινόµενο από την κοιλάδα του Νείλου προς τα ανατολικά και λίγο προς το βορρά, διασχίζοντας τη βόρεια Αραβία, περνώντας από τη Μεσοποταµία και φθάνοντας στο Τουρκεστάν. Και το κλίµα υπήρξε ο αποφασιστικός παράγων για την εγκαθίδρυση του πολιτισµού σ’ εκείνη την περιοχή. 81:1.2Ήταν οι µεγάλες κλιµατολογικές και γεωλογικές µεταβολές στην βόρεια Αφρική και τη δυτική Ασία που έφεραν το τέλος των µεταναστεύσεων των Αδαµιτών, αποκλείοντάς τους από την Ευρώπη εξ αιτίας της Μεσογείου που είχε διευρυνθεί και παροχετεύοντας το µεταναστευτικό ρεύµα βόρεια και ανατολικά στο Τουρκεστάν. Ως την εποχή της ολοκλήρωσης αυτών των εξάρσεων της ξηράς και των συναφών κλιµατολογικών αλλαγών, 15,000 περίπου χρόνια π.Χ., ο πολιτισµός είχε φθάσει, κάπως, σε αδιέξοδο, µε εξαίρεση τον πολιτισµικό πυρήνα και τα βιολογικά αποθέµατα των Ανδιτών, τα οποία εξακολουθούσαν να περιορίζονται από τα βουνά, ανατολικά, προς την Ασία και από τα εξαπλούµενα δάση στην Ευρώπη, προς τη δύση. 81:1.3Η κλιµατολογική εξέλιξη επρόκειτο, πλέον, να ολοκληρώσει αυτό που όλες οι άλλες προσπάθειες είχαν αποτύχει να κάνουν, δηλαδή, να υποχρεώσει τον Ευρασιανό άνθρωπο να εγκαταλείψει το κυνήγι για χάρη των περισσότερο προηγµένων έργων της βοσκής και της καλλιέργειας. Η εξέλιξη µπορεί να είναι αργή, αλλά είναι φοβερά δυναµική. 81:1.4Επειδή από νωρίς οι καλλιεργητές χρησιµοποιούσαν τόσο πολύ τους σκλάβους, περιφρονούνταν από τους κυνηγούς και τους βοσκούς. Για αιώνες η καλλιέργεια του

Page 61

Provided by: www.urantia.info


εδάφους θεωρείτο ταπεινωτική. Εξ αυτού και η αντίληψη ότι η καλλιέργεια του εδάφους είναι κατάρα, ενώ αποτελεί τη µέγιστη ευλογία. Ακόµη και κατά την εποχή του Κάιν και του Άβελ οι θυσίες των βοσκών βρίσκονταν σε πολύ µεγαλύτερη υπόληψη από τις προσφορές των γεωργών. 81:1.5Ο άνθρωπος κανονικά εξελίχθηκε σε καλλιεργητή από κυνηγό περνώντας από το στάδιο του βοσκού και τούτο αληθεύει και για τους Ανδίτες, επίσης, αλλά συχνότερα οι εξελικτικές απαιτήσεις των κλιµατολογικών αναγκών έκαναν ολόκληρες φυλές να περνούν από το στάδιο των κυνηγών σ’ αυτό των επιτυχηµένων καλλιεργητών. Το φαινόµενο, όµως, αυτό, του να περνούν κατ’ ευθείαν από το κυνήγι στην καλλιέργεια, συνέβη µόνο στις περιοχές αυτές, όπου η φυλή ήταν σε µεγάλο βαθµό επιµεµειγµένη µε την ιώδη γενιά. 81:1.6Οι εξελικτικοί λαοί (κυρίως οι Κινέζοι) έµαθαν από νωρίς να φυτεύουν σπόρους και να καλλιεργούν τα σπαρτά παρατηρώντας την ανάπτυξη των σπόρων που τυχαία είχαν υγρανθεί, ή, εκείνων του είχαν τοποθετηθεί σε τάφους ως τροφή για τους νεκρούς. Σ’ ολόκληρη, ωστόσο, την νοτιοδυτική Ασία, κατά µήκος των γόνιµων βυθών των ποταµών και των γειτονικών πεδιάδων, οι Ανδίτες ολοκλήρωσαν τις βελτιωµένες τεχνικές καλλιέργειας που είχαν κληρονοµήσει από τους προγόνους τους, οι οποίοι είχαν κάνει την αγροτική και την κηπουρική τέχνη κύριες απασχολήσεις τους, µέσα στα όρια του δεύτερου κήπου. 81:1.7Για χιλιάδες χρόνια οι απόγονοι του Αδάµ καλλιεργούσαν στάρι και κριθάρι, όπως αυτά είχαν βελτιωθεί στον Κήπο, σ’ ολόκληρη την έκταση των υψιπέδων των άνω συνόρων της Μεσοποταµίας. Οι απόγονοι του Αδάµ και του Άνταµσαν συναντήθηκαν, εµπορεύθηκαν και αναµίχθηκαν κοινωνικά σ’ αυτή την περιοχή. 81:1.8Ήταν αυτές οι αναγκαστικές αλλαγές στις συνθήκες διαβίωσης που έκαναν ένα τόσο µεγάλο ποσοστό της ανθρώπινης φυλής να γίνει παµφάγο, όσον αφορά στις διατροφικές πρακτικές. Και ο διατροφικός συνδυασµός του σταριού, του ρυζιού και των λαχανικών και της σάρκας των ζώων των κοπαδιών έγινε η αφετηρία για ένα µεγάλο βήµα προς τα εµπρός στην υγεία και την ευρωστία των αρχαίων αυτών λαών. 2. ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 81:2.1Η ανάπτυξη της κουλτούρας στηρίζεται στην εξέλιξη των εργαλείων του πολιτισµού. Και τα εργαλεία τα οποία χρησιµοποίησε ο άνθρωπος στην ανέλιξή του από την άγρια κατάσταση ήταν αποτελεσµατικά, ως το σηµείο όπου αποδέσµευσαν την ανθρώπινη δύναµη ώστε να επιτύχει ανώτερα έργα. 81:2.2Εσείς που τώρα ζείτε στην εποχή του αναπτυσσόµενου πολιτισµού και στην αρχόµενη πρόοδο επί των κοινωνικών θεµάτων, που πραγµατικά έχετε λίγο ελεύθερο χρόνο για να σκεφθείτε πάνω στην κοινωνία και τον πολιτισµό, δεν πρέπει να παραβλέπετε το γεγονός ότι οι παλιοί σας πρόγονοι διέθεταν ελάχιστο, ή καθόλου ελεύθερο χρόνο που θα µπορούσε να αφιερωθεί στο στοχαστικό αναλογισµό και την κοινωνική θεώρηση. 81:2.3Οι πρώτες τέσσερις µεγάλες πρόοδοι στον ανθρώπινο πολιτισµό ήσαν: 81:2.41. Η τιθάσευση της φωτιάς 81:2.52. Η εξηµέρωση των ζώων 81:2.63. Η υποδούλωση των αιχµαλώτων 81:2.74. Η ατοµική ιδιοκτησία

Page 62

Provided by: www.urantia.info


81:2.8Ενώ

η φωτιά, η πρώτη µεγάλη ανακάλυψη, άνοιξε, τελικά, τις θύρες του επιστηµονικού κόσµου, ελάχιστη αξία είχε, από την άποψη αυτή, για τον πρωτόγονο άνθρωπο. Αρνείτο να αναγνωρίσει φυσικές αιτίες ως ερµηνείες των κοινότοπων φαινοµένων. 81:2.9Όταν ρωτούνταν από πού ήλθε η φωτιά, η απλή ιστορία του Άντον και του πυρόλιθου γοργά αντικαταστάθηκε από το µύθο του πώς ο Προµηθέας την έκλεψε από τον Ουρανό. Οι αρχαίοι αναζητούσαν µια υπερφυσική ερµηνεία για όλα τα φυσικά φαινόµενα που δεν βρίσκονταν στην ακτίνα της προσωπικής τους κατανόησης. Και πολλοί σύγχρονοι εξακολουθούν να το κάνουν αυτό. Η αποπροσωποποίηση των αποκαλούµενων φυσικών φαινοµένων χρειάσθηκε αιώνες και δεν έχει ακόµη ολοκληρωθεί. Ωστόσο, η ειλικρινής, γνήσια και χωρίς φόβο αναζήτηση των πραγµατικών αιτίων δηµιούργησε τη σύγχρονη επιστήµη. Μετέτρεψε την αστρολογία στην αστρονοµία, την αλχηµεία στην χηµεία και τη µαγεία στην ιατρική. 81:2.10Στην προ της εφεύρεσης των µηχανών εποχή, ο µοναδικός τρόπος µε τον οποίο ο άνθρωπος µπορούσε να επιτύχει το έργο του, χωρίς να το κάνει ο ίδιος, ήταν να χρησιµοποιήσει ένα ζώο. Η εξηµέρωση των ζώων του έδωσε ζωντανά εργαλεία, η ευφυής χρήση των οποίων προετοίµασε το δρόµο για τη γεωργία, αλλά και τις µεταφορές. Και χωρίς αυτά τα ζώα, ο άνθρωπος δεν θα είχε ανέλθει από την πρωτόγονη κατάσταση στα επίπεδα του µετέπειτα πολιτισµού. 81:2.11Τα

περισσότερα από τα ζώα που προσφέρονταν για εξηµέρωση βρίσκονταν στην Ασία, ιδιαίτερα στις κεντρικές και νότιες περιοχές. Αυτός ήταν ο λόγος που ο πολιτισµός προόδευσε ταχύτερα στις περιοχές αυτές, απ’ όσο σε άλλα µέρη του κόσµου. Πολλά από τα ζώα αυτά είχαν εξηµερωθεί δύο φορές στο παρελθόν και την εποχή των Ανδιτών εξηµερώθηκαν άλλη µία φορά. Ωστόσο ο σκύλος είχε µείνει κοντά στους κυνηγούς από τότε που εξηµερώθηκε από το γαλάζιο άνθρωπο πάρα πολλούς αιώνες πριν. 81:2.12Οι Ανδίτες του Τουρκεστάν ήσαν οι πρώτοι λαοί που εξηµέρωσαν σε µεγάλο βαθµό το άλογο και αυτός είναι ένας ακόµη λόγος που ο πολιτισµός τους κυριάρχησε για τόσα πολλά χρόνια. Ως το 5000 π.Χ., οι αγρότες της Μεσοποταµίας, του Τουρκεστάν και της Κίνας είχαν αρχίσει να εκτρέφουν πρόβατα, κατσίκες, αγελάδες, καµήλες, άλογα, όρνιθες και ελέφαντες. Χρησιµοποιούσαν ως υποζύγια τα βόδια, τις καµήλες, τα άλογα και τα γιακ. Ο άνθρωπος υπήρξε, κάποτε, ο ίδιος υποζύγιο. Ένας αρχηγός της γαλάζιας φυλής είχε κάποτε εκατό χιλιάδες ανθρώπους στην κατοχή του ως υποζύγια. 81:2.13Οι θεσµοί της δουλείας και της ατοµικής ιδιοκτησίας της γης αναπτύχθηκαν µαζί µε τη γεωργία. Η δουλεία ανέβασε τα πρότυπα διαβίωσης του αφέντη και του εξασφάλισε περισσότερο ελεύθερο χρόνο για κοινωνικές συναναστροφές. 81:2.14Ο άγριος είναι σκλάβος της φύσης, ο επιστηµονικός, όµως, πολιτισµός προσφέρει αυξανόµενη ελευθερία στην ανθρωπότητα. Με τη βοήθεια των ζώων, της φωτιάς, του ανέµου, του νερού, του ηλεκτρισµού αλλά και των άλλων, των άγνωστων ακόµη, πηγών ενέργειας, ο άνθρωπος απελευθερώθηκε και θα εξακολουθήσει να απελευθερώνεται από την αναγκαιότητα του αδιάλειπτου µόχθου. Ανεξάρτητα από τα παροδικά προβλήµατα που δηµιουργούνται εξ αιτίας της γόνιµης εφεύρεσης των µηχανών, τα απώτατα οφέλη που θα αποκοµισθούν από τις µηχανολογικές αυτές εφευρέσεις είναι ανεκτίµητα. Ο πολιτισµός δεν µπορεί ποτέ να αναπτυχθεί, πολύ λιγότερο να παγιωθεί, έως ότου ο άνθρωπος διαθέσει ελεύθερο χρόνο για να σκεφθεί, να σχεδιάσει, να φαντασθεί καινούργιους και καλύτερους τρόπους για να κάνει πράγµατα. Ο άνθρωπος, αρχικά, βρήκε απλά ένα καταφύγιο, έζησε

Page 63

Provided by: www.urantia.info


κάτω από βράχους, ή κατοίκησε σε σπηλιές. Κατόπιν προσάρµοσε φυσικά υλικά, όπως το ξύλο και η πέτρα για να φτιάξει τις καλύβες της οικογένειάς του. Τέλος, εισήλθε στο δηµιουργικό στάδιο της οικοδόµησης κατοικιών, έµαθε να φτιάχνει τούβλα και άλλα οικοδοµικά υλικά. 81:2.15Οι λαοί των υψιπέδων του Τουρκεστάν υπήρξαν οι πρώτοι από τις πιο σύγχρονες φυλές που έκτισαν ξύλινα σπίτια, σπίτια που δεν ήσαν διόλου διαφορετικά από τις αρχικές, από κορµούς φτιαγµένες, καλύβες των πρωτοπόρων Αµερικανών εποίκων. Σε όλες τις πεδινές εκτάσεις οι ανθρώπινες κατοικίες ήσαν φτιαγµένες από τούβλα. Αργότερα, από ψηµένα τούβλα. 81:2.16Οι παλαιότερες παραποτάµιες φυλές έφτιαχναν τις καλύβες τους τοποθετώντας µακριές κολώνες µέσα στο έδαφος, κυκλικά. Τα επάνω µέρη τους, στη συνέχεια, ενώνονταν, φτιάχνοντας το σκελετό της καλύβας, ο οποίος πλεκόταν µε εγκάρσια καλάµια, κάνοντας ολόκληρη την κατασκευή να µοιάζει µε πελώριο αναποδογυρισµένο καλάθι. Η κατασκευή αυτή επιχρίζετο, κατόπιν, µε πηλό και, αφού στέγνωνε στον ήλιο, ήταν πλέον µια πολύ εξυπηρετική, αδιάβροχη κατοικία. 81:2.17Ήταν από τις πολύ παλιές αυτές καλύβες που προήλθε η µεταγενέστερη έµπνευση για την ανεξάρτητη ύφανση όλων των ειδών των καλαθιών. Μέσα σε µια οµάδα, η έµπνευση της κατασκευής κεραµικών ξεπήδησε από την παρατήρηση των αποτελεσµάτων της επίχρισης αυτών των σκελετών µε υγρό πηλό. Η πρακτική του να σκληραίνουν τα κεραµικά µε το ψήσιµο ανεκαλύφθη όταν µια από τις καλυµµένες µε πηλό, πρωτόγονες αυτές καλύβες κάηκε συµπτωµατικά. Οι τέχνες των παλαιότερων καιρών ήσαν, πολλές φορές, απόρροια τυχαίων περιστατικών που συνόδευαν την καθηµερινή ζωή των πρώτων ανθρώπων. Τουλάχιστον, αυτό ισχύει για ολόκληρη, σχεδόν, την εξελικτική πρόοδο της ανθρωπότητας µέχρι την έλευση του Αδάµ. 81:2.18Ενώ η κεραµική είχε αρχικά εισαχθεί από το επιτελείο του Πρίγκιπα, µισό, περίπου, εκατοµµύριο χρόνια πριν, η κατασκευή πήλινων αγγείων είχε ουσιαστικά σταµατήσει για περισσότερο από εκατόν πενήντα χιλιάδες χρόνια. Μόνον οι προ-Σουµερικοί Νοδίτες που κατοικούσαν στις ακτές του Κόλπου εξακολούθησαν να φτιάχνουν πήλινα αγγεία. Η τέχνη της κατασκευής κεραµικών αναβίωσε την εποχή του Αδάµ. Η διασπορά της τέχνης αυτής ήταν ταυτόχρονη µε την εξάπλωση των ερήµων της Αφρικής, της Αραβίας και της κεντρικής Ασίας και διαδόθηκε σε διαδοχικά κύµατα βελτιούµενων τεχνικών από τη Μεσοποταµία και ολόκληρο το Ανατολικό Ηµισφαίριο. 81:2.19Οι πολιτισµοί αυτοί της εποχής των Ανδιτών δεν µπορούν πάντα να προσδιορισθούν από τα στάδια ανάπτυξης της κεραµικής, ή των άλλων τεχνών τους. 81:2.20Η οµαλή πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης δυσκολεύτηκε τροµακτικά από τα καθεστώτα της Νταλαµέιτια και της Εδέµ. Συµβαίνει συχνά τα µεταγενέστερα αγγεία και τα σκεύη και είναι κατώτερα των παλαιότερων προϊόντων των γνησιότερων Ανδιτικών λαών. 3. ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ, ΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ 81:3.1Η εξ αιτίας του κλίµατος καταστροφή των πλούσιων, απέραντων λιβαδιών που χρησιµοποιούνταν για κυνήγι και βοσκή του Τουρκεστάν, η οποία άρχισε περίπου το 12,000 π.Χ., ανάγκασε τους ανθρώπους των περιοχών αυτών να καταφύγουν σε νέες µορφές επινοήσεων και πρωτόγονων κατασκευών. Ορισµένοι στράφηκαν στην εκτροφή εξηµερωµένων κοπαδιών, άλλοι έγιναν γεωργοί, ή συλλέκτες τροφών που µεγάλωναν στο νερό, ο ανώτερος, ωστόσο, τύπος της Ανδιτικής ευφυΐας διάλεξε να καταπιαστεί µε το

Page 64

Provided by: www.urantia.info


εµπόριο και τις κατασκευές. Έφθασε να γίνει έθιµο για ολόκληρες φατρίες να αφιερώνονται στην ανάπτυξη µιας και µόνης κατασκευής. Από την κοιλάδα του Νείλου ως το Χίντου Κας και από τον Γάγγη ως τον Κίτρινο Ποταµό, κύρια ασχολία των ανώτερων φυλών έγινε η καλλιέργεια του εδάφους µε το εµπόριο ως δευτερεύουσα δραστηριότητα. 81:3.2Η αύξηση στις συναλλαγές και την µετασκευή των πρώτων υλών σε διάφορα εµπορεύσιµα αντικείµενα συνετέλεσε άµεσα στη δηµιουργία των πρώιµων και ηµιειρηνικών εκείνων κοινοτήτων οι οποίες άσκησαν µεγάλη επιρροή στην εξάπλωση της κουλτούρας και των τεχνών του πολιτισµού. Πριν την εποχή του εκτεταµένου παγκόσµιου εµπορίου, οι κοινότητες ήσαν φατριακές – διευρυµένες οικογενειακές οµάδες. Το εµπόριο συναδέλφωσε διαφορετικά είδη ανθρώπων, συµβάλλοντας έτσι στην ταχύτερη αλληλεπίδραση της κουλτούρας. 81:3.3Περίπου δώδεκα χιλιάδες χρόνια πριν, άρχιζε η εποχή των ανεξάρτητων πόλεων. Και οι πρωτόγονες αυτές πόλεις του εµπορίου και των κατασκευών περιβάλλονταν, πάντα, από ζώνες αγροκαλλιέργειας και εκτροφής βοοειδών. Ενώ είναι γεγονός ότι οι κατασκευές προωθήθηκαν εξ αιτίας της έξαρσης των προτύπων διαβίωσης, δεν πρέπει να έχετε λανθασµένες απόψεις πάνω στην εκλέπτυνση της πρώιµης αστικής ζωής. Οι πρώτες φυλές δεν ήσαν σε µεγάλο βαθµό τακτικές και καθαρές και το ύψος µιας µέσης, πρωτόγονης κοινότητας µεγάλωνε από τριάντα έως εξήντα εκατοστά κάθε είκοσι πέντε χρόνια, ως αποτέλεσµα της συγκέντρωσης ρύπων και απορριµµάτων. Ορισµένες από τις παλαιότερες αυτές πόλεις ψήλωναν, επίσης, περισσότερο από το χώρο που τις περιέβαλλε πολύ γρήγορα, επειδή οι από άψητη λάσπη καλύβες ήταν βραχύβιες και ήταν έθιµο να κτίζουν καινούργιες κατοικίες πάνω στα ερείπια των παλιών. 81:3.4Η ευρέως διαδεδοµένη χρήση του µετάλλου ήταν χαρακτηριστικό της εποχής αυτής των αρχικών βιοµηχανικών και εµπορικών πόλεων. Έχετε ήδη βρει έναν πολιτισµό χαλκού στο Τουρκεστάν, που χρονολογείται πριν το 9,000 π.Χ. και οι Ανδίτες από νωρίς έµαθαν να επεξεργάζονται, επίσης, τον σίδηρο, τον χρυσό και τον χαλκό. Οι συνθήκες, ωστόσο, ήσαν κατά πολύ διαφορετικότερες εκείνων των πλέον προηγµένων κέντρων του πολιτισµού. Δεν υπήρχαν ευδιάκριτες περίοδοι, όπως η Λίθινη Εποχή, η Εποχή του Χαλκού και η Εποχή του Σιδήρου. Και οι τρεις τους υπήρχαν την ίδια εποχή σε διαφορετικά µέρη. 81:3.5Ο χρυσός ήταν το πρώτο µέταλλο που αναζήτησε ο άνθρωπος. Ήταν εύκολος στην επεξεργασία και, αρχικά, χρησιµοποιείτο µόνο ως διακοσµητικός. Ο χαλκός χρησιµοποιήθηκε στη συνέχεια, αλλά όχι σε µεγάλη έκταση, έως ότου αναµίχθηκε µε τον κασσίτερο για να δηµιουργήσει τον σκληρότερο ορείχαλκο. Η ανακάλυψη της ανάµιξης του χαλκού και του κασσίτερου για την κατασκευή ορείχαλκου έγινε από έναν από τους Ανταµσονίτες του Τουρκεστάν, του οποίου το ορυχείο χαλκού έτυχε να βρίσκεται δίπλα σ’ ένα κοίτασµα κασσίτερου. 81:3.6Με την εµφάνιση των πρωτόγονων κατασκευών και την απαρχή της βιοµηχανίας, το εµπόριο έγινε γοργά η ισχυρότερη επίδραση στην εξάπλωση του πολιτισµού. Το άνοιγµα εµπορικών διαύλων, χερσαίων και θαλάσσιων, διευκόλυνε τα µέγιστα τα ταξίδια και την ανάµιξη της κουλτούρας, καθώς επίσης και τη συγχώνευση των πολιτισµών. Ως το 5,000 π.Χ. το άλογο χρησιµοποιείτο γενικευµένα σ’ όλες τις πολιτισµένες και ηµιπολιτισµένες χώρες. Οι µεταγενέστερες αυτές φυλές δεν διέθεταν µόνο το εξηµερωµένο άλογο, αλλά επίσης διάφορους τύπους αµαξών και αρµάτων. Αιώνες πριν χρησιµοποιήθηκε ο τροχός, τώρα, όµως, τα οχήµατα µε τον εξοπλισµό αυτό χρησιµοποιούνταν σ’ ολόκληρο τον κόσµο για το εµπόριο αλλά και για τον πόλεµο.

Page 65

Provided by: www.urantia.info


81:3.7Ο

ταξιδευτής έµπορος και ο περιπλανώµενος εξερευνητής συνέβαλαν περισσότερο στην πρόοδο του ιστορικού πολιτισµού από όσο όλες οι άλλες επιδράσεις µαζί. Οι στρατιωτικές κατακτήσεις, ο εποικισµός και οι ιεραποστολικές επιχειρήσεις που υποστηρίχθηκαν από τις µεταγενέστερες θρησκείες υπήρξαν επίσης παράγοντες στην εξάπλωση της κουλτούρας. Όλα όµως αυτά ήταν δευτερεύοντα προς τις εµπορικές σχέσεις, οι οποίες διαρκώς επιταχύνονταν εξ αιτίας της ραγδαίας εξέλιξης των βιοµηχανικών τεχνών και επιστηµών. 81:3.8Η ενστάλαξη των Αδαµικών γόνων στις ανθρώπινες φυλές όχι µόνο επετάχυνε το ρυθµό προόδου του πολιτισµού, αλλά επιπλέον διήγειρε την ροπή τους προς την περιπέτεια και την εξερεύνηση, ως το σηµείο όπου το µεγαλύτερο µέρος της Ευρασίας και της βόρειας Αφρικής να έχει πλέον καταληφθεί από τους ταχύτατα πολλαπλασιαζόµενους, µικτούς απογόνους των Ανδιτών. 4. ΟΙ ΜΙΚΤΕΣ ΦΥΛΕΣ 81:4.1Καθώς φθάνουµε στην αυγή των ιστορικών χρόνων, το σύνολο της Ευρασίας, η βόρεια Αφρική και τα Νησιά του Ειρηνικού έχουν κατακλυσθεί από τις σύνθετες φυλές της ανθρωπότητας. Και οι σηµερινές αυτές φυλές προέκυψαν από τη συγχώνευση και την επανασυγχώνευση των πέντε βασικών ανθρώπινων γενών της Ουράντια. 81:4.2Κάθε µία από τις φυλές της Ουράντια προσδιορίζετο από ορισµένα ευδιάκριτα φυσικά χαρακτηριστικά. Οι Αδαµίτες και οι Νοδίτες ήσαν δολιχοκέφαλοι. Οι Αντονίτες ήταν ευρυκέφαλοι. Οι φυλές του Σαντζίκ είχαν µέτριου µεγέθους κεφαλές, µε τους κίτρινους και γαλάζιους ανθρώπους να τείνουν προς τον ευρυκέφαλο τύπο. Οι γαλάζιες φυλές, όταν αναµίχθηκαν µε το Αντονικό γένος, έγιναν οριστικά ευρυκέφαλοι. Οι δευτερογενείς Σαντζίκ είχαν µεσαίου µεγέθους κεφαλές, ή ήσαν δολιχοκέφαλοι. 81:4.3Αν και οι διαστάσεις αυτές του κρανίου είναι χρήσιµες για την αποκρυπτογράφηση της φυλετικής προέλευσης, ο σκελετός, ως σύνολο, είναι πολύ περισσότερο αξιόπιστος. Κατά την αρχική εξέλιξη των φυλών της Ουράντια υπήρχαν, αρχικά, πέντε ευδιάκριτοι τύποι σκελετικής δοµής: 81:4.41. η Αντονική, οι αυτόχθονες της Ουράντια. 81:4.52. Οι βασικοί Σαντζίκ, κόκκινοι, κίτρινοι και γαλάζιοι. 81:4.63. Οι δευτερεύοντες Σαντζίκ, πορτοκαλόχρωµοι, πράσινοι και µοβ. 81:4.74. Οι Νοδίτες, απόγονοι των Νταλαµεϊτιανών. 81:4.85. Οι Αδαµίτες, η ιώδης φυλή. 81:4.9Καθώς οι πέντε αυτές µεγάλες φυλετικές οµάδες επιµειγνύονταν σε µεγάλο βαθµό, η συνεχής ανάµιξη έτεινε να επισκιάσει τον τύπο των Αντονιτών µε την κυριαρχία της κληρονοµικότητας των Σαντζίκ. Οι Λάπωνες και οι Εσκιµώοι αποτελούν συγχωνεύσεις των Αντονιτών και των γαλάζιων φυλών του Σαντζίκ. Η σκελετική δοµή τους πλησιάζει πολύ στη διατήρηση του αυτόχθονος Αντονικού τύπου. Οι Αδαµίτες, όµως, και οι Νοδίτες αναµίχθηκαν τόσο πολύ µε τις άλλες φυλές, ώστε µπορούν να διακριθούν µόνο ως µια καθολική Καυκασοειδής κατηγορία. 81:4.10Γενικά, λοιπόν, καθώς τα ανθρώπινα υπολείµµατα των τελευταίων είκοσι χιλιάδων χρόνων έρχονται στο φως, είναι αδύνατο να διαχωρίσουµε τους πέντε αυθεντικούς τύπους. Η µελέτη των σκελετικών αυτών δοµών θα αποκαλύψει ότι η ανθρωπότητα χωρίζεται, πλέον, σε τρεις, κατά προσέγγισιν, κατηγορίες:

Page 66

Provided by: www.urantia.info


81:4.111.

Την Καυκασοειδή – την Ανδιτική πρόσµιξη των Νοδιτικών και Αδαµικών γόνων, τροποποιηµένη περαιτέρω από την πρόσµιξη µε τους βασικούς και (λίγο) µε τους δευτερογενείς Σαντζίκ, καθώς και µε σηµαντική Αντονική συνεισφορά. Οι λευκές φυλές της Δύσης, µαζί µε ορισµένους Ινδικούς πληθυσµούς καθώς και πληθυσµούς των ΟυραλίωνΑλτάι, περιλαµβάνονται στην οµάδα αυτή. 81:4.122. Την Μογγολοειδή – τον βασικό Σαντζίκ τύπο, που περιλαµβάνει τις αρχικές κόκκινες, κίτρινες και γαλάζιες φυλές. Οι Κινέζοι και οι αυτόχθονες της Αµερικής ανήκουν στην οµάδα αυτή. Στην Ευρώπη ο Μογγολοειδής τύπος τροποποιήθηκε από την πρόσµιξη των δευτερευόντων Σαντζίκ και των Αντονιτών. Ακόµη, δε, περισσότερο από την ενστάλαξη των Ανδιτών. Οι Μαλαίοι και οι άλλοι λαοί της Ινδονησίας περιλαµβάνονται στην ταξινόµηση αυτή, αν και περιέχουν ένα υψηλό ποσοστό αίµατος δευτερογενών Σαντζίκ. 81:4.133. Τη Νεγροειδή – τον τύπο των δευτερευόντων Σαντζίκ, ο οποίος αρχικά περιελάµβανε την πορτοκαλόχρωµη, την πράσινη και την µαύρη φυλή. Αυτός είναι ο τύπος που απεικονίζεται καλύτερα από τους Νέγρους και βρίσκεται σ’ ολόκληρη την Αφρική, την Ινδία και την Ινδονησία, οπουδήποτε ήσαν εγκατεστηµένες οι δευτερεύουσες φυλές του Σαντζίκ. 81:4.14Στη Βόρεια Κίνα υπάρχει ένα ποσοστό συγχώνευσης Καυκασοειδών και Μογγολοειδών τύπων. Στην Εγγύς Ανατολή έχουν αναµιχθεί οι Καυκασοειδείς και οι Νεγροειδείς. Στην Ινδία, όπως και στη Νότια Αµερική, αντιπροσωπεύονται και οι τρεις τύποι. Και τα χαρακτηριστικά του σκελετού των τριών τύπων που επέζησαν διατηρούνται ακόµη και βοηθούν στο να αναγνωρίζεται η µετέπειτα γενεαλογία των σύγχρονων ανθρώπινων φυλών. 5. Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ 81:5.1Η βιολογική εξέλιξη και ο ανθρωπιστικός πολιτισµός δεν συνδέονται απαραίτητα. Η οργανική εξέλιξη, σε οποιαδήποτε εποχή, µπορεί να προχωρήσει απρόσκοπτα ακόµη και σε πλήρη πολιτισµική έκπτωση. Όταν, όµως, εξετάζονται µακρόχρονες περίοδοι της ανθρώπινης ιστορίας, παρατηρείται ότι τελικά η εξέλιξη και η κουλτούρα σχετίζονται ως αίτιο και αποτέλεσµα. Η εξέλιξη µπορεί να προαχθεί απουσία της κουλτούρας, αλλά ο ανθρωπιστικός πολιτισµός δεν ανθεί χωρίς το κατάλληλο υπόβαθρο της προηγηθείσας φυλετικής προόδου. Ο Αδάµ και η Εύα ουδεµία τέχνη, ξένη προς την πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας, εισήγαγαν. Ωστόσο, το Αδαµικό αίµα πράγµατι αύξησε την εγγενή ικανότητα των φυλών και αληθινά επετάχυνε το ρυθµό προόδου της οικονοµικής ανάπτυξης και της βιοµηχανικής προόδου. Η επιφοίτηση του Αδάµ βελτίωσε τη δύναµη του εγκεφάλου των φυλών, επισπεύδοντας, µε τον τρόπο αυτό, κατά πολύ τη διαδικασία της φυσικής εξέλιξης. 81:5.2Δια της γεωργίας, της εξηµέρωσης των ζώων και της βελτιωµένης αρχιτεκτονικής, η ανθρωπότητα, σταδιακά, ξέφυγε από το χειρότερο µέρος του ακατάπαυτου αγώνα της επιβίωσης και άρχισε να καταστρώνει σχέδια για να βρει µε ποιο τρόπο να κάνει ελκυστικότερη τη διαδικασία της ζωής. Και τούτη υπήρξε η απαρχή της προσπάθειας για τα ανώτερα και ακόµη ανώτερα πρότυπα της υλικής άνεσης. Με τις κατασκευές και τη βιοµηχανία ο άνθρωπος βελτιώνει σταδιακά την αναλογία της απόλαυσης της θνητής ζωής. 81:5.3Η πολιτισµική κοινωνία, ωστόσο, δεν είναι µια µεγάλη φιλανθρωπική λέσχη κληρονοµικού δικαιώµατος, στην οποία όλοι είναι εκ γενετής δωρεάν µέλη και απολύτως ίσοι. Μάλλον πρόκειται για µια προηγµένη και πάντα προοδεύουσα συντεχνία γήινων εργατών, που δέχεται στις τάξεις της µόνο την αριστοκρατία των εργαζοµένων εκείνων που

Page 67

Provided by: www.urantia.info


αγωνίζονται για να κάνουν τον κόσµο ένα καλύτερο µέρος, όπου τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους θα ζήσουν και θα προοδεύσουν στους αιώνες που θα έλθουν. Και η συντεχνία αυτή του πολιτισµού απαιτεί ακριβά τέλη εισόδου, ζητά αυστηρή και σκληρή πειθαρχία, επιβάλλει βαριές ποινές σε όλους τους αµφισβητίες και τους αντικοµφορµιστές, ενώ προσφέρει ελάχιστες ατοµικές ελευθερίες, ή προνόµια, εκτός εκείνων της µεγαλύτερης ασφάλειας έναντι των κοινών κινδύνων και των φυλετικών απειλών. 81:5.4Οι κοινωνικές σχέσεις αποτελούν µία µορφή διασφάλισης της επιβίωσης η οποία, όπως οι ανθρώπινες υπάρξεις έχουν µάθει, είναι επωφελής. Γι’ αυτό οι περισσότεροι είναι πρόθυµοι να πληρώσουν τα ασφάλιστρα της αυτοθυσίας και του περιορισµού της ατοµικής ελευθερίας, τα οποία η κοινωνία απαιτεί από τα µέλη της ανταµοιβή για τη βελτιωµένη αυτή οµαδική προστασία. Με λίγα λόγια, ο σύγχρονος κοινωνικός µηχανισµός αποτελεί ένα εµπειρικό πλάνο ασφάλισης, σχεδιασµένο να παρέχει ένα βαθµό σιγουριάς και προστασίας εναντίον της επιστροφής στις τροµερές και αντικοινωνικές συνθήκες που χαρακτήριζαν τις αρχικές εµπειρίες της ανθρώπινης φυλής. 81:5.5Η κοινωνία, λοιπόν, γίνεται ένα συνεργικό περίγραµµα για να διασφαλίσει την αστική ελευθερία δια των θεσµών, την οικονοµική ελευθερία δια του κεφαλαίου και των επενδύσεων, την κοινωνική ελευθερία δια της καλλιέργειας και την απαλλαγή από τη βία δια των αστυνοµικών κανονισµών. 81:5.6Η

ισχύς δεν καθορίζει το δικαίωµα, αλλά, πράγµατι, επιβάλλει τα κοινώς αναγνωρισµένα δικαιώµατα κάθε επερχόµενης γενεάς. Η κύρια αποστολής µιας κυβέρνησης είναι ο καθορισµός των δικαιωµάτων, η δίκαιη και ορθή ρύθµιση των ταξικών διαφορών και η ενίσχυση της ισότητας των ευκαιριών υπό την αρχή του νόµου. Κάθε ανθρώπινο δικαίωµα συνδέεται µε ένα κοινωνικό καθήκον. Το οµαδικό προνόµιο αποτελεί ασφαλιστικό µηχανισµό, ο οποίος απαιτεί απαρέγκλιτα την πλήρη εξόφληση των αναλογούντων ασφαλίστρων της οµαδικής υπηρεσίας. Και τα οµαδικά δικαιώµατα, όπως και τα ατοµικά, πρέπει να προστατεύονται, περιλαµβάνοντας ρυθµίσεις για τις σεξουαλικές κλίσεις. 81:5.7Η υποκείµενη τους οµαδικούς κανονισµούς ελευθερία είναι ο έννοµος στόχος της κοινωνικής εξέλιξης. Η χωρίς περιορισµούς ελευθερία αποτελεί το µάταιο και ευφάνταστο όνειρο του ανερµάτιστου και ασταθούς ανθρώπινου νου. 6. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 81:6.1Ενώ η βιολογική εξέλιξη προχωρούσε πάντα ανοδικά, ένα µεγάλο µέρος της πολιτισµικής εξέλιξης βγήκε από την κοιλάδα του Ευφράτη κατά κύµατα, τα οποία διαδοχικά εξασθενούσαν µε το πέρασµα του χρόνου, ώσπου τελικά το σύνολο των αµιγούς καταγωγής Αδαµικών απογόνων έφυγε για να εµπλουτίσει τους πολιτισµούς στην Ασία και την Ευρώπη. Οι φυλές δεν αναµίχθηκαν πλήρως, αλλά οι πολιτισµοί τους αναµίχθηκαν σ’ ένα σηµαντικό βαθµό. Η κουλτούρα εξαπλώθηκε αργά-αργά σ’ ολόκληρο τον κόσµο. Και τούτος ο πολιτισµός πρέπει να διατηρηθεί και να υποστηριχθεί, αφού πλέον δεν υπάρχουν πηγές κουλτούρας, ούτε Ανδίτες για να αναζωογονήσουν και να διεγείρουν την αργή πρόοδο της εξέλιξης του πολιτισµού. 81:6.2Ο πολιτισµός ο οποίος τώρα εξελίσσεται στην Ουράντια αναπτύχθηκε και βασίσθηκε στους ακόλουθους παράγοντες: 81:6.31. Τις φυσικές συνθήκες. Η φύση και η έκταση ενός υλικού πολιτισµού είναι εν πολλοίς µέγεθος που καθορίζεται από τους διαθέσιµους φυσικούς πόρους. Το κλίµα, ο καιρός, αλλά και πολυάριθµες φυσικές συνθήκες αποτελούν παράγοντες στην εξέλιξη της κουλτούρας.

Page 68

Provided by: www.urantia.info


81:6.4Την

απαρχή της εποχής των Ανδιτών υπήρχαν µόνο δύο εκτεταµένοι και γόνιµοι ανοικτοί κυνηγότοποι σ’ ολόκληρο τον κόσµο. Ο ένας ήταν στη Βόρεια Αµερική και είχε κατακλυσθεί από τους αυτόχθονες κατοίκους. Ο άλλος βρισκόταν στα βόρεια του Τουρκεστάν και ήταν εν µέρει κατειληµµένος από µια Αντονική-κίτρινη φυλή. ΟΙ αποφασιστικοί παράγοντες στην εξέλιξη µιας ανώτερης κουλτούρας στη νοτιοδυτική Ασία υπήρξαν η φυλή και το κλίµα. Οι Ανδίτες ήταν ένας σπουδαίος λαός, αλλά ο κρίσιµος παράγων που καθόρισε την πορεία του πολιτισµού τους ήταν η αυξανόµενη ξηρασία του Ιράν, του Τουρκεστάν και του Σινκιάνγκ, η οποία τους ανάγκασε να εφεύρουν και να υιοθετήσουν νέες και προηγµένες µεθόδους για να αποσπάσουν τα προς το ζην από τα όλο και λιγότερο εύφορα εδάφη τους. 81:6.5Ο σχηµατισµός των ηπείρων καθώς και των άλλων γεωλογικών καταστάσεων άσκησε µεγάλη επίδραση στην απόφαση για ειρήνη, ή για πόλεµο. Ελάχιστοι Ουραντιανοί είχαν ποτέ τόσο ευοίωνη ευκαιρία για συνεχή και ανεµπόδιστη ανάπτυξη, όσο αυτή που απόλαυσαν οι πληθυσµοί της Βόρειας Αµερικής – προστατευµένοι, πρακτικά, από όλες τις πλευρές, από απέραντους ωκεανούς. 81:6.62. Τα κεφαλαιουχικά αγαθά. Ο πολιτισµός δεν µπορεί ποτέ να αναπτυχθεί υπό συνθήκες πενίας. Ο ελεύθερος χρόνος είναι βασικός για την πρόοδο του πολιτισµού. Τα ατοµικά χαρακτηριστικά µε ηθική και πνευµατική αξία µπορούν να αποκτηθούν απουσία υλικού πλούτου, αλλά ο ανθρωπιστικός πολιτισµός απορρέει µόνον από τις συνθήκες εκείνες της υλικής ευµάρειας, οι οποίες υποθάλπουν τον ελεύθερο χρόνο σε συνδυασµό µε τη φιλοδοξία. 81:6.7Κατά τους πρωτόγονους καιρούς η ζωή στην Ουράντια ήταν µια σοβαρή και ορθολογιστική υπόθεση. Και ήταν για να αποδράσει από τον αδιάλειπτο αυτό αγώνα και τον ατέλειωτο µόχθο που η ανθρωπότητα είχε πάντα την τάση να µετακινείται προς το υγιεινό κλίµα των τροπικών. Ενώ οι θερµότερες αυτές ζώνες εγκατάστασης προσέφεραν ένα βαθµό απαλλαγής από τον σκληρό αγώνα για την επιβίωση, οι φυλές και οι φατρίες που αναζήτησαν µε τον τρόπο αυτό ανακούφιση, σπάνια αξιοποίησαν τον ελεύθερο χρόνο, που δεν τους άξιζε, για την προώθηση του πολιτισµού. Η κοινωνική πρόοδος ερχόταν σταθερά από τις προθέσεις και τα σχέδια των φυλών εκείνων οι οποίες έµαθαν, µέσω του συνετού µόχθου τους, πώς να αποσπούν τα προς το ζην από τη γη, µε µικρότερες προσπάθειες και λιγότερες µέρες εργασίας και έγιναν, µε τον τρόπο αυτό, ικανές να απολαµβάνουν ένα άξια κερδισµένο και επωφελές περιθώριο ελεύθερου χρόνου. 81:6.83. Την επιστηµονική γνώση. Η υλική θεώρηση του πολιτισµού πρέπει πάντα να περιµένει τη συγκέντρωση επιστηµονικών δεδοµένων. Πέρασε πάρα πολύς καιρός, µετά την ανακάλυψη του τόξου και του βέλους και την αξιοποίηση των ζώων µε σκοπό την κινητήρια δύναµη, πριν ο άνθρωπος µάθει πώς να τιθασεύει τον άνεµο και το νερό, για να ακολουθήσει η χρησιµοποίηση του ατµού και του ηλεκτρισµού. Σιγά-σιγά, όµως, τα εργαλεία του πολιτισµού βελτιώνονταν. Η υφαντουργία, η κεραµική, η εξηµέρωση των ζώων και η µεταλλουργία ακολουθήθηκαν από µια εποχή γραφής και τυπογραφίας. 81:6.9Η γνώση είναι δύναµη. Η εφεύρεση προηγείται πάντα της επιτάχυνσης του ανθρωπιστικού πολιτισµού σε παγκόσµια κλίµακα. Η επιστήµη και η εφεύρεση ωφελήθηκαν κυρίως από το τυπογραφικό πιεστήριο και η αλληλεπίδραση όλων αυτών των πολιτισµικών και εφευρετικών δραστηριοτήτων επετάχυνε απέραντα το ρυθµό της πολιτισµικής προόδου.

Page 69

Provided by: www.urantia.info


81:6.10Η

επιστήµη διδάσκει τον άνθρωπο να µιλά στην καινούργια γλώσσα των µαθηµατικών και εξασκεί τη σκέψη του ώστε να απαιτεί µεγάλη ακρίβεια. Επιπλέον η επιστήµη σταθεροποιεί τη φιλοσοφία δια της εξάλειψης του σφάλµατος, ενώ εξαγνίζει τη θρησκεία δια της εξολόθρευσης των προλήψεων. 81:6.114. Τους ανθρώπινους πόρους. Η ανθρώπινη δύναµη είναι απαραίτητη για την εξάπλωση του πολιτισµού. Γενικά, ένας πολυπληθής λαός θα κυριαρχήσει στον πολιτισµό µιας µικρότερης φυλής. Εποµένως, η αδυναµία ενός λαού να αυξηθεί αριθµητικά ως ένα ορισµένο σηµείο εµποδίζει την πλήρη πραγµάτωση του εθνικού του πεπρωµένου, έρχεται, ωστόσο, ένα σηµείο στην αύξηση του πληθυσµού, από το οποίο και µετά η περαιτέρω ανάπτυξη είναι αυτοκτονική. Ο αριθµητικός πολλαπλασιασµός πέραν του βέλτιστου της φυσιολογικής αναλογίας ανθρώπου-γης, σηµαίνει είτε υποβάθµιση των προτύπων διαβίωσης, είτε άµεση επέκταση των εδαφικών συνόρων µε ειρηνική εισχώρηση, ή µε στρατιωτική κατάκτηση, βίαιη κατοχή. 81:6.12Ταράζεστε, πολλές φορές, µε τις καταστροφές του πολέµου, αλλά πρέπει να αναγνωρίσετε την ανάγκη της δηµιουργίας µεγάλων αριθµών ανθρώπων, έτσι ώστε να υπάρξουν µεγάλες ευκαιρίες για κοινωνική και ηθική ανάπτυξη. Με µία τέτοια πλανητική γονιµότητα, σύντοµα ανακύπτει το σοβαρό πρόβληµα του υπερπληθυσµού. Οι περισσότεροι από τους κατοικηµένους κόσµους είναι µικροί. Η Ουράντια έχει µέσο µέγεθος, ίσως κατά τι µικρότερο του µέσου. Η βέλτιστη σταθεροποίηση του εθνικού πληθυσµού προάγει τον πολιτισµό και εµποδίζει τον πόλεµο. Και συνετό έθνος είναι εκείνο που ξέρει πότε να πάψει να αναπτύσσεται. 81:6.13Ωστόσο η πλουσιώτερη σε φυσικά αποθέµατα και σε πλέον προηγµένο µηχανολογικό εξοπλισµό ήπειρος είναι εκείνη η οποία ελάχιστη πρόοδο θα πραγµατοποιήσει, αν η ευφυία του λαού της βρίσκεται σε έκπτωση. Η γνώση µπορεί να αποκτηθεί µε την παιδεία, αλλά η σοφία, που είναι απαραίτητη για τον πραγµατικό πολιτισµό, µπορεί να διασφαλισθεί µόνο µέσα από την εµπειρία και από άνδρες και γυναίκες εγγενώς ευφυείς. Ένας τέτοιος λαός µπορεί να διδαχθεί από τις εµπειρίες του. Μπορεί να γίνει πραγµατικά σοφός. 81:6.145. Την λειτουργικότητα των υλικών πόρων. Πολλά εξαρτώνται από τη σύνεση που επιδεικνύεται στην αξιοποίηση των φυσικών πόρων, της επιστηµονικής γνώσης, των κεφαλαιουχικών αγαθών και των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Ο κύριος παράγων στον πρώιµο πολιτισµό υπήρξε η ισχύς που ασκήθηκε από συνετούς κοινωνικούς εξουσιαστές. Ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε τον πολιτισµό που, κυριολεκτικά, του επιβλήθηκε από τους ανώτερους συγχρόνους του. Οι καλο-οργανωµένες και ανώτερες µειονότητες κυβέρνησαν, κατά µέγα µέρος, τον κόσµο αυτό. 81:6.15Η ισχύς δεν καθορίζει το δικαίωµα, αλλά η ισχύς, πράγµατι, δηµιουργεί αυτό που υπάρχει και αυτό που υπήρξε στην ιστορία. Μόνο πρόσφατα έφθασε η Ουράντια στο σηµείο εκείνο, όπου η κοινωνία είναι πρόθυµη να εξετάσει την ηθική της ισχύος και των δικαιωµάτων. 81:6.166. Τη λειτουργικότητα της γλώσσας. Η διάδοση του πολιτισµού πρέπει να υπηρετεί τη γλώσσα. Οι ζωντανές και αναπτυσσόµενες γλώσσες διασφαλίζουν την εξάπλωση του πολιτισµένου στοχασµού και σχεδιασµού. Κατά τις πρώιµες εποχές έγιναν σηµαντικές πρόοδοι στη γλώσσα. Σήµερα, µία µεγάλη ανάγκη υφίσταται για την περαιτέρω γλωσσολογική ανάπτυξη, ώστε να διευκολυνθεί η έκφραση της εξελισσόµενης σκέψης.

Page 70

Provided by: www.urantia.info


81:6.17Η

γλώσσα εξελίχθηκε µέσω των κοινωνικών σχέσεων, µε κάθε τοπική οµάδα να αναπτύσσει το δικό της σύστηµα ανταλλαγής των λέξεων. Η γλώσσα αναπτύχθηκε µέσω των χειρονοµιών, των σηµάτων, των κραυγών, των µιµητικών ήχων, του τονισµού της φωνής και της προφοράς της φωνητικής απόδοσης των µεταγενέστερων αλφαβήτων. Η γλώσσα αποτελεί το µεγαλύτερο και εξυπηρετικότερο εργαλείο της ανθρώπινης σκέψης, αλλά ουδέποτε ήκµασε, έως ότου οι κοινωνικές οµάδες εξασφάλισαν λίγο ελεύθερο χρόνο. Η τάση να παίζει κανείς µε τη γλώσσα δηµιούργησε καινούργιες λέξεις, την αργκό. Αν η πλειονότητα υιοθετήσει την αργκό, τότε η χρήση της την καθιστά γλώσσα. Η προέλευση των διαλέκτων φαίνεται από την αδυναµία στις «µωρουδίστικες κουβέντες» µέσα σε µια οικογένεια. 81:6.18Οι γλωσσικές διαφορές υπήρξαν πάντα το µεγαλύτερο εµπόδιο στην εξάπλωση της ειρήνης. Η κατάκτηση των διαλέκτων πρέπει να προηγείται της διάδοσης της κουλτούρας σε µια φυλή, µια ήπειρο, ή σ’ ολόκληρο τον κόσµο. Μια παγκόσµια γλώσσα προάγει την ειρήνη, διασφαλίζει τον πολιτισµό και αυξάνει την ευδαιµονία. Έστω και αν οι γλώσσες ενός κόσµου µειωθούν σε ελάχιστες, η απόλυτη γνώση τους από τους λαούς που ηγούνται του πολιτισµού επηρεάζει τα µέγιστα την επίτευξη της παγκόσµιας ειρήνης και ευηµερίας. 81:6.19Ενώ ελάχιστη πρόοδος έχει γίνει στην Ουράντια προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης µιας διεθνούς γλώσσας, πάρα πολλά έχουν επιτευχθεί µε την καθιέρωση των διεθνών εµπορικών συναλλαγών. Και όλες αυτές οι διεθνείς σχέσεις πρέπει να υποστηριχθούν, είτε αφορούν στη γλώσσα, είτε στο εµπόριο, την τέχνη, την επιστήµη, τον αθλητισµό, ή την θρησκεία. 81:6.207. Την λειτουργικότητα των µηχανικών συσκευών. Η πρόοδος του πολιτισµού έχει άµεση σχέση µε την ανάπτυξη και την κατοχή εργαλείων, µηχανηµάτων και τρόπων διακίνησης. Βελτιωµένα εργαλεία, έξυπνες και αποδοτικές µηχανές, καθορίζουν την επιβίωση των οµάδων που συναγωνίζονται στην αρένα του προοδευτικού πολιτισµού. 81:6.21Τους πολύ παλιούς καιρούς, η µοναδική ενέργεια που χρησιµοποιείτο στην καλλιέργεια της γης ήταν η ανθρώπινη δύναµη. Έγιναν µακραίωνοι αγώνες για να αντικατασταθούν οι άνθρωποι από τα βόδια, επειδή αυτό έδιωχνε τον άνθρωπο από την εργασία του. Τελευταία, οι µηχανές έχουν αρχίσει να εκτοπίζουν τον άνθρωπο και κάθε τέτοια πρόοδος συµβάλλει άµεσα στην πρόοδο της κοινωνίας, επειδή απελευθερώνει την ανθρώπινη δύναµη για την επίτευξη περισσότερο αξιόλογων έργων. 81:6.22Η επιστήµη, καθοδηγούµενη από τη σύνεση, µπορεί να γίνει ο µεγαλύτερος κοινωνικός απελευθερωτής του ανθρώπου. Η εποχή των µηχανών µπορεί να αποδειχθεί καταστροφική µόνο για το έθνος το διανοητικό επίπεδο του οποίου είναι πολύ χαµηλό για να ανακαλύψει τις συνετές αυτές µεθόδους και τις αλάθητες τεχνικές ώστε να προσαρµοσθεί µε επιτυχία στις παροδικές δυσκολίες που αναφύονται εξ αιτίας της αιφνίδιας απώλειας της εργασίας πολλών ανθρώπων, που ακολουθούν την τόσο ραγδαία ανακάλυψη νέων τύπων µηχανηµάτων, σχεδιασµένων για να απαλλάσσουν από τον µόχθο. 81:6.238. Την προσωπικότητα των πρωτοπόρων. Η κοινωνική κληρονοµιά καθιστά τον άνθρωπο ικανό να στηρίζεται σε όλους εκείνους που προηγήθηκαν και που συνέβαλλαν µε οποιοδήποτε τρόπο στο σύνολο της κουλτούρας και της γνώσης. Στο έργο αυτό της παράδοσης της δάδας του πολιτισµού στην επόµενη γενεά, η οικογένεια θα αποτελεί για πάντα το βασικό θεσµό. Η διασκέδαση και η κοινωνική ζωή έπονται, µε το σχολείο να

Page 71

Provided by: www.urantia.info


βρίσκεται τελευταίο, αλλά εξ ίσου απαραίτητο σε µία σύνθετη και σε µεγάλο βαθµό οργανωµένη κοινωνία. 81:6.24Τα έντοµα γεννώνται πλήρως εκπαιδευµένα και εφοδιασµένα για τη ζωή – στην πραγµατικότητα, µια πολύ σύντοµη και εντελώς ενστικτώδη υπόσταση. Το ανθρώπινο βρέφος γεννιέται χωρίς παιδεία. Γι’ αυτό ο άνθρωπος διαθέτει τη δύναµη, ελέγχοντας την εκπαιδευτική εξάσκηση της νεώτερης γενιάς, να τροποποιεί σε µεγάλο βαθµό την εξελικτική πορεία του πολιτισµού. 81:6.25Οι µεγαλύτερες επιδράσεις του εικοστού αιώνα, οι οποίες συνεισφέρουν στην επέκταση του πολιτισµού και την πρόοδο της κουλτούρας είναι η αξιοσηµείωτη αύξηση των ταξιδιών παγκοσµίως και οι χωρίς προηγούµενο βελτιώσεις στους τρόπους επικοινωνίας. Η βελτίωση, ωστόσο, στην εκπαίδευση δεν συµβαδίζει µε την διευρυνόµενη κοινωνική δοµή. Ούτε η σύγχρονη θεώρηση της ηθικής εξελίχθηκε σε αντιστοιχία µε την ανάπτυξη πάνω σε περισσότερο αµιγή διανοητικά και επιστηµονικά επίπεδα. Και ο σύγχρονος πολιτισµός βρίσκεται σε αδιέξοδο όσον αφορά στην πνευµατική ανάπτυξη και την διαφύλαξη του θεσµού της οικογένειας. 81:6.269. Τα ιδανικά της φυλής. Τα ιδανικά µιας γενιάς σµιλεύουν τους δρόµους του πεπρωµένου για την αµέσως επόµενη γενιά. Η ποιότητα των κοινωνικών πρωτοπόρων θα καθορίσει το εάν ο πολιτισµός προχωρεί, ή οπισθοδροµεί. Οι εστίες, οι εκκλησίες και τα σχολεία µιας γενιάς προκαθορίζουν τη ροπή του χαρακτήρα της επόµενης γενιάς. Η ηθική και η πνευµατική ώθηση µιας φυλής, ή ενός έθνους προσδιορίζουν εν πολλοίς την πολιτισµική ταχύτητα του συγκεκριµένου πολιτισµού. 81:6.27Τα ιδανικά εξαίρουν το πρότυπο του κοινωνικού ρεύµατος. Και κανένα ρεύµα δεν µπορεί να ανέλθει υψηλότερα από την πηγή του, ανεξάρτητα από το ποια τεχνική πίεσης, ή κατευθυντήριου ελέγχου µπορεί να ασκηθεί. Η δύναµη καθοδήγησης ακόµη και των πλέων υλιστικών χαρακτηριστικών ενός ανθρωπιστικού πολιτισµού βρίσκεται στα λιγότερο υλιστικά επιτεύγµατα της κοινωνίας. Η διάνοια µπορεί να ελέγξει τους µηχανισµούς του πολιτισµού, η σύνεση µπορεί να τον κατευθύνει, αλλά ο πνευµατικός ιδεαλισµός αποτελεί την ενέργεια η οποία πραγµατικά εξυψώνει και προάγει την ανθρώπινη κουλτούρα από το ένα επίπεδο επίτευξης στο άλλο. 81:6.28Αρχικά η ζωή ήταν αγώνας για την ύπαρξη. Τώρα, για ένα πρότυπο διαβίωσης. Κατόπιν θα είναι αγώνας για την ποιότητα της σκέψης, τον επερχόµενο θνητό στόχο της ανθρώπινης υπόστασης. 81:6.2910. Το συντονισµό των ειδικών. Ο πολιτισµός προήχθη σε τροµακτικό βαθµό δια του εξ αρχής καταµερισµού της εργασίας και το εν συνεχεία επακόλουθο της εξειδίκευσης. Ο πολιτισµός εξαρτάται, πλέον, από τον αποτελεσµατικό συντονισµό των ειδικών. Καθώς η κοινωνία διευρύνεται, πρέπει να βρεθεί µια µέθοδος ώστε οι διάφοροι ειδικοί να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο. 81:6.30Οι ειδικοί πάνω στην κοινωνία, την τέχνη, την τεχνολογία και τη βιοµηχανία θα εξακολουθήσουν να πληθαίνουν και να διευρύνουν τις ικανότητες και τις εµπειρίες τους. Και η διαφοροποίηση αυτή των ικανοτήτων και η ανοµοιογένεια στην εργασία θα εξασθενήσει, τελικά, και θα διαβρώσει την ανθρώπινη κοινωνία, εάν δεν αναπτυχθούν αποτελεσµατικοί τρόποι συντονισµού και συνεργασίας. Η διάνοια, ωστόσο, η οποία είναι ικανή να εφευρίσκει και να εξειδικεύεται, πρέπει να µπορέσει να µηχανευθεί κατάλληλες

Page 72

Provided by: www.urantia.info


µεθόδους ελέγχου και ρύθµισης όλων των προβληµάτων που προέρχονται από την ραγδαία ανάπτυξη των εφευρέσεων και τον επιταχυνόµενο ρυθµό της πολιτισµικής εξάπλωσης. 81:6.3111. Τις τεχνικές εύρεσης της κατάλληλης θέσης. Ο επόµενος αιώνας της κοινωνικής ανάπτυξης θα συστηµατοποιήσει µια καλύτερη και αποτελεσµατικότερη συνεργασία και συντονισµό της διαρκώς αυξανόµενης και διευρυνόµενης εξειδίκευσης. Και καθώς η εργασία διαφοροποιείται όλο και περισσότερο, πρέπει να βρεθεί µια τεχνική για να κατευθύνει τα άτοµα στην κατάλληλη εργασία. Οι µηχανές δεν αποτελούν τη µοναδική αιτία για την ανεργία στους πολιτισµένους λαούς της Ουράντια. Η οικονοµική πολυπλοκότητα και η σταθερή αύξηση της βιοµηχανικής και επαγγελµατικής εξειδίκευσης προστίθενται στα προβλήµατα της εύρεσης θέσεων εργασίας. 81:6.32Δεν αρκεί να εκπαιδεύονται οι άνθρωποι για να εργασθούν. Σε µία σύνθετη κοινωνία πρέπει, επίσης, να παρέχονται αποτελεσµατικές µέθοδοι εύρεσης εργασίας. Πριν οι πολίτες εκπαιδευθούν στις εξαιρετικά εξειδικευµένες τεχνικές για να κερδίσουν τα προς το ζην, πρέπει να εκπαιδευθούν σε µία, ή περισσότερες µεθόδους κοινότοπης εργασίας, συντεχνιακές, ή επαγγελµατικές, τις οποίες θα αξιοποιήσουν, αν περιστασιακά δεν µπορούν να εργασθούν πάνω στην ειδικότητά τους. Ουδείς πολιτισµός µπορεί να διατηρηθεί προσφέροντας µακρόχρονο καταφύγιο σε πολυπληθείς κατηγορίες ανέργων. Με τον καιρό, ακόµη και οι άριστοι των πολιτών θα διαστραφούν και θα διαφθαρούν δεχόµενοι υποστήριξη από την πολιτεία. Ακόµη και η ιδιωτική φιλανθρωπία γίνεται ολέθρια όταν παρέχεται για µεγάλα διαστήµατα σε αρτιµελείς πολίτες. 81:6.33Μία τέτοια πολύ εξειδικευµένη κοινωνία δεν πρέπει να βλέπει θετικά τις αρχαίες πρακτικές κοινοκτηµοσύνης και φεουδαλισµού των παλιότερων λαών. Πράγµατι, πολλές δηµόσιες υπηρεσίες µπορούν να κοινωνικοποιηθούν σ’ ένα αποδεκτό και επωφελές επίπεδο, αλλά οι καλά εκπαιδευµένες και υπερ-εξειδικευµένες ανθρώπινες υπάρξεις µπορούν να κατευθυνθούν καλύτερα µέσω κάποιας τεχνικής ευφυούς συνεργασίας. Ο εκσυγχρονισµένος συντονισµός και οι συναδελφικές ρυθµίσεις θα αποδώσουν διαρκέστερη συνεργασία από ό,τι οι παλαιότερες και περισσότερο πρωτόγονες µέθοδοι του κοµµουνισµού, ή των δικτατορικών ρυθµιστικών κανονισµών που βασίζονταν στη βία. 81:6.3412. Την προθυµία για συνεργασία. Ένα από τα µεγαλύτερα προσκόµµατα στην πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας είναι η αντιπαράθεση µεταξύ των συµφερόντων και της ευηµερίας των µεγαλύτερων, περισσότερο κοινωνικοποιηµένων οµάδων των ανθρώπων και των µικρότερων, αντίθετα διακείµενων, αντικοινωνικών οµάδων, για να µην αναφέρουµε τα µεµονωµένα, αντικοινωνικά διακείµενα, άτοµα. 81:6.35Ουδείς εθνικός πολιτισµός διαρκεί για πολύ, εκτός εάν οι εκπαιδευτικές του µέθοδοι και τα θρησκευτικά ιδανικά του εµπνέουν έναν υψηλό είδος ευφυούς πατριωτισµού και εθνικής αφοσίωσης. Χωρίς το είδος αυτό του ευφυούς πατριωτισµού και της πολιτισµικής αλληλεγγύης, όλα τα έθνη τείνουν να αποσυντεθούν, ως αποτέλεσµα της επαρχιακής αντιζηλίας και της τοπικιστικής ιδιοτέλειας. 81:6.36Η διατήρηση του παγκόσµιου πολιτισµού εξαρτάται από το να µάθουν οι άνθρωποι να συµβιώνουν εν ειρήνη και οµονοία. Χωρίς τον αποτελεσµατικό συντονισµό, ο βιοµηχανικός πολιτισµός αντιµετωπίζει τους κινδύνους της υπερ-εξειδίκευσης: τη µονοτονία, τη στενότητα και την τάση να υποθάλπει την καχυποψία και τη ζήλια. 81:6.3713. Τη δυναµική και συνετή ηγεσία. Στον πολιτισµό πολλά, πάρα πολλά, εξαρτώνται από το γεµάτο ενθουσιασµό και δυναµικό ηγετικό πνεύµα. Δέκα άνθρωποι έχουν ελάχιστη

Page 73

Provided by: www.urantia.info


παραπάνω αξία από έναν στο να σηκώσουν ένα βάρος, εκτός εάν το σηκώσουν µαζί – όλοι την ίδια στιγµή. Και µια τέτοια οµαδική εργασία – η κοινωνική συνεργασία – εξαρτάται από την ηγεσία. Οι ανθρωπιστικοί πολιτισµοί του παρελθόντος και του παρόντος βασίσθηκαν στην ευφυή συνεργασία των πολιτών µε συνετούς και προοδευτικούς ηγέτες. Και έως ότου ο άνθρωπος εξελιχθεί σε ανώτερα επίπεδα, ο πολιτισµός θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από τη συνετή και δυναµική ηγεσία. 81:6.38Οι ανώτεροι πολιτισµοί δηµιουργήθηκαν από τον οξυδερκή συσχετισµό του υλικού πλούτου, του διανοητικού µεγαλείου, των ηθικών αξιών, της κοινωνικής ευφυΐας και της κοσµικής ενόρασης. 81:6.3914. Τις κοινωνικές αλλαγές. Η κοινωνία δεν αποτελεί θείο θεσµό. Είναι φαινόµενο της προοδευτικής εξέλιξης. Και ο προοδεύων πολιτισµός καθυστερεί, πάντα, όταν οι ηγέτες του αργούν να πραγµατοποιήσουν τις αλλαγές εκείνες στην κοινωνική οργάνωση, οι οποίες είναι βασικές για να συµβαδίσει ο πολιτισµός µε τις επιστηµονικές εξελίξεις της εποχής. Παρ’ όλα ταύτα, δεν πρέπει να περιφρονούµε πράγµατα µόνο και µόνο επειδή είναι παλιά, ούτε να υιοθετούµε µια άποψη ανεπιφύλακτα, µόνο και µόνο επειδή είναι καινούργια. 81:6.40Ο άνθρωπος πρέπει να µη φοβηθεί να πειραµατισθεί µε τους µηχανισµούς της κοινωνίας. Πάντα, όµως, τα εγχειρήµατα αυτά που αφορούν στην κοινωνική προσαρµογή πρέπει να ελέγχονται από εκείνους οι οποίοι είναι απόλυτοι γνώστες της ιστορίας της κοινωνικής εξέλιξης. Και πάντα, αυτοί οι νεωτεριστές πρέπει να έχουν σύµβουλο τη σοφία εκείνων που έχουν την πρακτική εµπειρία στο χώρο του σχεδιαζόµενου κοινωνικού, ή οικονοµικού πειραµατισµού. Καµία σηµαντική κοινωνική, ή οικονοµική αλλαγή δεν πρέπει να επιχειρείται µε τρόπο αιφνίδιο. Ο χρόνος είναι βασικό στοιχείο σε όλα τα είδη της ανθρώπινης προσαρµογής – φυσικής, κοινωνικής, ή οικονοµικής. Μόνον ηθικές και πνευµατικές προσαρµογές µπορούν να γίνουν αυθόρµητα, αλλά ακόµα κι’ εκείνες χρειάζονται χρόνο για την πλήρη διευθέτηση των υλικών και κοινωνικών επιπτώσεων. Τα ιδανικά της φυλής αποτελούν την κύρια υποστήριξη και διασφάλιση σε κρίσιµους καιρούς, όταν ο πολιτισµός περά από το ένα επίπεδο στο άλλο. 81:6.4115. Την πρόληψη παροδικής κατάρρευσης. Η κοινωνία είναι το προϊόν αιώνων επί αιώνων πειραµατισµών. Είναι ό,τι επέζησε από τις επιλεκτικές προσαρµογές και αναπροσαρµογές στα διαδοχικά στάδια της µακραίωνης ανέλιξης της ανθρωπότητας από τα ζωώδη στα ανθρώπινα επίπεδα πλανητικής υπόστασης. Ο µέγας κίνδυνος οποιουδήποτε πολιτισµού – σε κάθε στιγµή – είναι η απειλή της κατάρρευσης κατά την εποχή της µετάβασης από τις παγιωµένες µεθόδους του παρελθόντος σ’ εκείνες τις καινούργιες και καλύτερες, αλλά αδόκιµες, διαδικασίες του µέλλοντος. 81:6.42Η ηγεσία είναι ζωτικής σηµασίας για την πρόοδο. Η σύνεση, η διορατικότητα και η πρόνοια είναι απαραίτητες για τη µακροηµέρευση των εθνών. Ο πολιτισµός δεν θα απειληθεί ποτέ πραγµατικά, αν δεν εξαφανισθεί η ικανή ηγεσία. Και το ποσοστό τέτοιων συνετών ηγετών δεν ξεπέρασε ποτέ το ένα τοις εκατό του πληθυσµού. 81:6.43Και ήταν πάνω στα σκαλοπάτια αυτά της εξελικτικής κλίµακας που ο πολιτισµός σκαρφάλωσε στο σηµείο εκείνο, όπου µπορούν να αρχίσουν οι εξαιρετικές εκείνες επιδράσεις, οι οποίες κορυφώθηκαν στην ραγδαία εξαπλούµενη κουλτούρα του εικοστού αιώνα. Και µόνο µε εµµονή στα βασικά αυτά στοιχεία µπορεί να ελπίσει ο άνθρωπος ότι θα διατηρήσει το σύγχρονο πολιτισµό του, ενώ θα προνοεί για την συνεχή του εξέλιξη και τη βέβαιη επιβίωση.

Page 74

Provided by: www.urantia.info


81:6.44Αυτή

είναι η ουσία του µακραίωνου αγώνα των λαών της γης για την ίδρυση του πολιτισµού από την εποχή του Αδάµ. Η σύγχρονη κουλτούρα είναι το καθαρό αποτέλεσµα αυτής της επίµοχθης εξέλιξης. Πριν την ανακάλυψη της τυπογραφίας, η πρόοδος ήταν σχετικά αρχή, αφού η µία γενιά δεν µπορούσε να επωφεληθεί άµεσα από τα επιτεύγµατα των προπατόρων της. Τώρα, όµως, η ανθρώπινη κοινωνία προχωρεί µε τη δύναµη της συσσωρευµένης ώθησης όλων των αιώνων µέσα από τους οποίους αγωνίσθηκε ο πολιτισµός. 81:6.45[Υποστηρίχθηκε από έναν Αρχάγγελο του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 82 Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ 82:0.1Ο γάµος –η συνεύρεση – αναπτύσσεται µέσα από την αµφισεξουαλικότητα. Ο γάµος αποτελεί την αντιδραστική προσαρµογή του ανθρώπου σ’ αυτή την αµφισεξουαλικότητα, ενώ η οικογενειακή ζωή είναι το συνολικό αποτέλεσµα που απορρέει από όλες αυτές τις εξελικτικές και προσαρµοστικές διευθετήσεις. Ο γάµος είναι ανθεκτικός. Δεν είναι εγγενής στη βιολογική εξέλιξη, αλλά είναι η βάση κάθε κοινωνικής εξέλιξης και γι’ αυτό είναι βέβαιο ότι θα εξακολουθήσει να υφίσταται σε κάποια µορφή. Ο γάµος προσέφερε στην ανθρωπότητα την εστία και η εστία αποτελεί την κορωνίδα ολόκληρου του µακραίωνου και δύσκολου εξελικτικού αγώνα. 82:0.2Ενώ

οι θρησκευτικοί, κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί θεσµοί είναι όλοι θεµελιακοί για την επιβίωση του ανθρωπιστικού πολιτισµού, η οικογένεια είναι ο ανώτερος εκπολιτιστής. Ένα παιδί µαθαίνει το µεγαλύτερο µέρος των βασικών της ζωής από την οικογένεια και τους γείτονές του. 82:0.3Οι άνθρωποι των παλιότερων καιρών δεν διέθεταν πολύ πλούσιο κοινωνικό πολιτισµό, αλλά αυτόν που είχαν, τον µετέδωσαν πιστά και αποτελεσµατικά στην επόµενη γενιά. Και πρέπει να αναγνωρίσετε ότι οι περισσότεροι από τους πολιτισµούς αυτούς του παρελθόντος συνέχισαν να εξελίσσονται µε το ελάχιστο των άλλων απαραίτητων θεσµικών επιδράσεων, επειδή η οικογένεια λειτουργούσε αποτελεσµατικά. Σήµερα οι ανθρώπινες φυλές διαθέτουν µια πλούσια κοινωνική και πολιτισµική κληρονοµιά που πρέπει µε σύνεση και αποφασιστικότητα να µεταδοθεί στις επόµενες γενιές. Η οικογένεια, ως εκπαιδευτικός θεσµός, πρέπει να διατηρηθεί. 1. ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΥΡΕΣΗΣ 82:1.1Παρά το χάσµα µεταξύ των προσωπικοτήτων των ανδρών και των γυναικών, η ερωτική παρόρµηση αρκεί για να διασφαλίσει το σµίξιµό τους για την αναπαραγωγή του είδους. Το ένστικτο αυτό λειτουργούσε αποτελεσµατικά πολύ πριν οι άνθρωποι γνωρίσουν µεγάλο µέρος αυτού που αργότερα ονοµάσθηκε αγάπη, αφοσίωση και συζυγική πίστη. Η συνεύρεση αποτελεί εγγενή τάση και ο γάµος είναι το εξελικτικό, κοινωνικό της επακόλουθο. 82:1.2Το ενδιαφέρον και η επιθυµία για έρωτα δεν ήσαν πάθη κυριαρχικά στους πρωτόγονους λαούς. Απλά τα θεωρούσαν δεδοµένα. Ολόκληρη η αναπαραγωγική εµπειρία ήταν απαλλαγµένη από φανταστικές φιοριτούρες. Το απόλυτα συναρπαστικό ερωτικό πάθος των περισσότερο πολιτισµένων λαών οφείλεται κυρίως στις φυλετικές προσµίξεις, ιδιαίτερα εκεί όπου η εξελικτική φύση έχει διεγερθεί από την συνδετική φαντασία και την εκτίµηση της οµορφιάς των Νοδιτών και των Αδαµιτών. Η Ανδιτική, όµως, αυτή κληρονοµιά απορροφήθηκε από τις εξελικτικές φυλές σε τόσο περιορισµένα ποσοστά, ώστε απέτυχε να

Page 75

Provided by: www.urantia.info


παράσχει επαρκή αυτοέλεγχο επί των ζωωδών παθών και έτσι αυτά αναζωογονήθηκαν και εκδηλώθηκαν µε την ικανότητα για εντονότερο σεξουαλικό ενδιαφέρον και σφοδρότερες ερωτικές επιθυµίες. Από τις εξελικτικές φυλές, ο κόκκινος άνθρωπος διαθέτει τον ανώτερο ερωτικό κώδικα. 82:1.3Ο ερωτικός συντονισµός σε σχέση µε το γάµο υποδηλώνει: 82:1.41. Τη σχετική πρόοδο του πολιτισµού. Ο πολιτισµός απαιτούσε όλο και περισσότερο από τον έρωτα να ικανοποιηθεί µέσα από χρήσιµες διόδους και σύµφωνα µε τα έθιµα. 82:1.52. Το ποσοστό των Ανδιτικών γόνων σε οποιοδήποτε πληθυσµό. Μεταξύ τέτοιων οµάδων το σεξ έχει γίνει εκφραστής του ανώτερου αλλά και του κατώτερου τόσο στην σωµατική, όσο και τη συναισθηµατική φύση. 82:1.6Οι φυλές Σαντζίκ διέθεταν φυσιολογικό ζωώδες πάθος, αλλά επεδείκνυαν ελάχιστη φαντασία, ή εκτίµηση για την οµορφιά και τη φυσική γοητεία του αντίθετου φύλου. Αυτό που αποκαλείται σεξουαλική γοητεία απουσιάζει, κυριολεκτικά, ακόµη και από τις σηµερινές πρωτόγονες φυλές. Αυτοί οι µη επιµεµειγµένοι πληθυσµοί διαθέτουν σαφές ερωτικό ένστικτο, αλλά ανεπαρκή σεξουαλική έλξη, που να δηµιουργεί σοβαρά προβλήµατα, τα οποία θα απαιτούσαν κοινωνικό έλεγχο. 82:1.7Το ερωτικό ένστικτο είναι µία από τις κυρίαρχες φυσικές κατευθυντήριες δυνάµεις των ανθρώπινων υπάρξεων. Είναι το µοναδικό πάθος που, µε το πρόσχηµα της ατοµικής ικανοποίησης, ξεγελά αποτελεσµατικά τον εγωιστή άνθρωπο στο να τοποθετήσει την ευηµερία και τη διαιώνιση της φυλής πολύ ψηλότερα από την προσωπική του ανακούφιση και την ατοµική του απαλλαγή από τις ευθύνες. 82:1.8Ως θεσµός, ο γάµος, από όταν εµφανίσθηκε ως τη σύγχρονη εποχή, απεικονίζει την κοινωνική εξέλιξη της βιολογικής τάσης για αυτοδιαιώνιση. Η διαιώνιση του εξελισσόµενου ανθρώπινου είδους εξασφαλίζεται δια της παρουσίας αυτής της συνευρετικής παρόρµησης της φυλής, ενός ενστίκτου που αόριστα ονοµάζεται ερωτική έλξη. Το σπουδαίο αυτό βιολογικό ένστικτο γίνεται το παρορµητικό κοµβικό σηµείο για κάθε είδος συναφών ενστίκτων, συναισθηµάτων και συνηθειών – σωµατικών, διανοητικών, ηθικών και κοινωνικών. 82:1.9Στους άγριους, η προµήθεια της τροφής ήταν το κίνητρο που τους παρότρυνε, όταν, όµως, ο πολιτισµός εξασφαλίσει αφθονία τροφής, το ερωτικό ένστικτο γίνεται, πολλές φορές, η κυρίαρχη παρόρµηση και ως εκ τούτου χρειάζεται πάντα κοινωνική παρέµβαση. Στα ζώα, η ενστικτώδης περιοδικότητα ελέγχει την τάση για ζευγάρωµα, αλλά επειδή ο άνθρωπος είναι σε τόσο µεγάλο βαθµό αυτοελεγχόµενη ύπαρξη, η ερωτική επιθυµία δεν είναι, γενικά, περιοδική. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο για την κοινωνία να επιβάλλει τον αυτοέλεγχο στα άτοµα. 82:1.10Κανένα ανθρώπινο συναίσθηµα, ή ένστικτο, αν µείνει ανεξέλεγκτο και ασυγκράτητο, δεν µπορεί να προκαλέσει τόσο µεγάλο κακό και θλίψη όσο αυτό το πανίσχυρο ερωτικό ένστικτο. Η ευφυής υποταγή του ενστίκτου αυτού στις κοινωνικές επιταγές είναι η ανώτατη δοκιµασία της πραγµατικότητας οποιουδήποτε πολιτισµού. Ο αυτοέλεγχος, ο ολοένα µεγαλύτερος αυτοέλεγχος είναι η συνεχώς αυξανόµενη απαίτηση του προοδεύοντος ανθρώπινου είδους. Η µυστικότητα, η ανειλικρίνεια και η υποκρισία µπορούν να καλύψουν τα ερωτικά προβλήµατα, αλλά δεν παρέχουν λύσεις, ούτε προάγουν την ηθική. 2. ΤΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΠΟΥ.

Page 76

Provided by: www.urantia.info


82:2.1Η

ιστορία της εξέλιξης του γάµου είναι απλά η ιστορία του ελέγχου του σεξ µέσα από τις πιέσεις των κοινωνικών, των θρησκευτικών και των αστικών περιορισµών. Η φύση ουδόλως αναγνωρίζει τα άτοµα. Δεν γνωρίζει τα αποκαλούµενα ήθη. Ενδιαφέρεται µόνο και αποκλειστικά για την αναπαραγωγή του είδους. Η φύση επιτακτικά επιµένει στην αναπαραγωγή, αλλά αδιάφορα αφήνει τα συνακόλουθα προβλήµατα να επιλυθούν από την κοινωνία, δηµιουργώντας, έτσι, ένα αεί παρόν και µείζον πρόβληµα για την εξελικτική ανθρωπότητα. Η κοινωνική αυτή σύγκρουση συνίσταται στον ατέλειωτο πόλεµο µεταξύ των βασικών ενστίκτων και της εξελισσόµενης ηθικής. 82:2.2Μεταξύ των πρώιµων φυλών υπήρχε ελάχιστη, ή καµία ρύθµιση των σχέσεων των φύλων. Εξ αιτίας της ασυδοσίας αυτής στο σεξ, δεν υπήρχε καθόλου πορνεία. Σήµερα οι Πυγµαίοι, καθώς και άλλες υποανάπτυκτες οµάδες δεν έχουν το θεσµό του γάµου. Η µελέτη των λαών αυτών αποκαλύπτει τα απλά έθιµα της συνεύρεσης που ακολουθούνται από τις πρωτόγονες φυλές. Ωστόσο, όλοι οι αρχαίοι λαοί πρέπει πάντα να µελετώνται και να κρίνονται υπό το φως των ηθικών προτύπων των ηθών της εποχής τους. 82:2.3Ο ελεύθερος έρωτας, πάντως, ουδέποτε βρισκόταν σε υπόληψη, από το επίπεδο των αγρίων και πάνω. Από τη στιγµή που άρχισαν να δηµιουργούνται οι κοινωνικές οµάδες, άρχισαν να αναπτύσσονται οι κώδικες του γάµου και οι συζυγικοί περιορισµοί. Έτσι, λοιπόν, η εύρεση συντρόφου προόδευσε µέσω ενός πλήθους µεταβολών, από µία κατάσταση απόλυτης, σχεδόν, ερωτικής ασυδοσίας, στα πρότυπα του εικοστού αιώνα, του, σχετικά απόλυτου, περιορισµού στο σεξ. 82:2.4Κατά τα αρχικά στάδια της εξέλιξης των φατριών τα ήθη και οι περιοριστικές απαγορεύσεις ήσαν πολύ σκληρές, αλλά κρατούσαν, πράγµατι, τα δύο φύλα χωρισµένα – τούτο ευνοούσε την ησυχία, την τάξη και την τεχνολογική πρόοδο – και έτσι άρχισε η µακραίωνη εξέλιξη του γάµου και της οικογένειας. Τα σεξουαλικά έθιµα της ένδυσης, του στολισµού, καθώς και οι θρησκευτικές πρακτικές προήλθαν από αυτά τα αρχικά ταµπού, τα οποία καθόρισαν το µέγεθος της σεξουαλικής ελευθερίας και τελικά δηµιούργησαν τις έννοιες της ακολασίας, του εγκλήµατος και της αµαρτίας. Αλλά για πάρα πολλούς αιώνες ήταν έθιµο να αναστέλλονται όλοι οι περί το σεξ κανονισµοί στις µεγάλες γιορτές, ιδιαίτερα την Πρώτη του Μάη 82:2.5Οι γυναίκες ανέκαθεν υφίσταντο µεγαλύτερα περιοριστικά ταµπού από τους άνδρες. Τα πολύ παλιά ήθη πρόσφεραν τον ίδιο βαθµό σεξουαλικής ελευθερίας στις άγαµες γυναίκες, όπως και στους άνδρες, ωστόσο ανέκαθεν απαιτείτο από τις συζύγους να είναι πιστές στους συζύγους τους. Ο πρωτόγονος γάµος δεν περιόριζε πολύ τις σεξουαλικές ελευθερίες στους άνδρες, αλλά επέβαλε µεγαλύτερους σεξουαλικούς περιορισµούς στη σύζυγο. Οι ύπανδρες γυναίκες έφεραν πάντα ένα σηµάδι που τις αποµόνωνε, ως τάξη, όπως π.χ. κτένισµα, ενδυµασία, πέπλο, αποµόνωση, στόλισµα και δακτυλίδια. 3. ΤΑ ΠΡΩΙΜΑ ΗΘΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ 82:3.1Ο γάµος αποτελεί τη θεσµική απάντηση του κοινωνικού οργανισµού στην πανταχού παρούσα βιολογική τάση της ακατάπαυστης παρόρµησης του ανθρώπου να αναπαράγεται – να αυτοεξαπλώνεται. Η συνεύρεση είναι συµπαντικά φυσιολογική και όπως η κοινωνία εξελίσσετο από το απλό στο σύνθετο, µια αντίστοιχη εξέλιξη των ηθών της συνεύρεσης έλαβε χώρα, η γένεση του θεσµού του γάµου. Οπουδήποτε η κοινωνική εξέλιξη προοδεύει µέχρι του σηµείου στο οποίο δηµιουργούνται τα ήθη, εκεί θα βρεθεί ο γάµος, ως εξελικτικός θεσµός.

Page 77

Provided by: www.urantia.info


82:3.2Ανέκαθεν

υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν δύο ξεχωριστοί τοµείς στο γάµο: τα ήθη, οι νόµοι που διέπουν τις κοινωνικές πλευρές της συνεύρεσης και οι διαµετρικά αντίθετες, απόρρητες, προσωπικές σχέσεις των ανδρών και των γυναικών. Πάντα το άτοµο επαναστατούσε κατά των κανονισµών πάνω στον έρωτα που επέβαλλε η κοινωνία. Και τούτος είναι ο λόγος για το αιώνιο σεξουαλικό πρόβληµα: Η αυτοδιατήρηση είναι ατοµική υπόθεση, αλλά διεξάγεται από την οµάδα. Η αυτοδιαιώνιση είναι κοινωνική πράξη, αλλά διασφαλίζεται από το ατοµικό ένστικτο. 82:3.3Τα ήθη, όταν γίνονται σεβαστά, έχουν πολύ µεγάλη δύναµη στο να περιορίσουν και να ελέγξουν τη σεξουαλική παρόρµηση, όπως φαίνεται σε όλες τις φυλές. Τα πρότυπα του γάµου ανέκαθεν υπήρξαν ουσιαστικός δείκτης της τρέχουσας δύναµης των ηθών και της λειτουργικής ακεραιότητας των πολιτικών κυβερνήσεων. Τα πρώιµα, ωστόσο, έθιµα ως προς το σεξ και τη συνεύρεση ήσαν ένα πλήθος αντιφατικών και σκληρών κανονισµών. Οι γονείς, τα παιδιά, οι συγγενείς και η κοινωνία, όλοι είχαν αντικρουόµενα συµφέροντα στους κανονισµούς του γάµου. Παρά ταύτα, όµως, οι φυλές εκείνες που εξήραν και εφάρµοσαν το γάµο φυσιολογικά εξελίχθησαν σε ανώτερα επίπεδα και επέζησαν σε µεγάλους αριθµούς. 82:3.4Κατά τους πρωτόγονους καιρούς ο γάµος αποτελούσε το τίµηµα της κοινωνικής υπόστασης. Η κατοχή µιας συζύγου ήταν διάκριση τιµητική. Ο άγριος θεωρούσε ότι η ηµέρα του γάµου του σηµατοδοτεί την είσοδό του στην υπευθυνότητα και την ανδρική υπόσταση. Κάποια εποχή, ο γάµος αντιµετωπίζετο ως κοινωνικό καθήκον. Σε κάποια άλλη, ως θρησκευτική υποχρέωση. Και σε µια άλλη ακόµη, ως πολιτική προϋπόθεση για να γεννήσει πολίτες για το κράτος. 82:3.5Πολλές πολύ παλιές φυλές απαιτούσαν από κάποιον να διαπράξει κλοπή, ως προσόν για να παντρευτεί. Μεταγενέστεροι λαοί αντικατέστησαν την κλοπή µε επιδροµές, αθλητικούς αγώνες και ανταγωνιστικά παιγνίδια. Οι νικητές των διαγωνισµών αυτών έπαιρναν το πρώτο βραβείο – την επιλογή της νύφης της χρονιάς. Μεταξύ των κεφαλοκυνηγών, ένας νέος δεν παντρεύετο, µέχρις ότου αποκτήσει τουλάχιστον µία κεφαλή, αν και τέτοιες κεφαλές µπορούσε, µερικές φορές, να αγοράσει. Καθώς η αγορά των συζύγων έφθινε, αυτές κερδίζονταν σε αγώνες αινιγµάτων, µια πρακτική που ακόµη διατηρείται σε πολλές φυλές µαύρων. 82:3.6Με την πρόοδο του πολιτισµού, ορισµένες φυλές άφηναν τις σκληρές γαµήλιες δοκιµασίες, που αφορούσαν στην αντοχή του αρσενικού, στα χέρια των γυναικών. Έτσι αυτές µπορούσαν να δείξουν την εύνοιά τους στους άνδρες που επέλεγαν. Οι γαµήλιες αυτές δοκιµασίες περιελάµβαναν την επιδεξιότητα στο κυνήγι, την πάλη και την ικανότητα να φροντίζει κάποιος την οικογένεια. Ζητούσαν από το γαµπρό, από καιρό, να ενταχθεί στην οικογένεια της νύφης για τουλάχιστον ένα χρόνο, για να ζήσει και δουλέψει εκεί και να αποδείξει ότι άξιζε τη γυναίκα που ζητούσε. 82:3.7Τα προσόντα µιας συζύγου ήσαν η ικανότητα να δουλεύει σκληρά και να γεννά παιδιά. Της ζητούσαν να εκτελέσει µια συγκεκριµένη αγροτική δουλειά σ’ ένα ορισµένο διάστηµα. Και, αν είχε ήδη γεννήσει παιδί πριν το γάµο, τότε ήταν, πράγµατι, πολύτιµη. Η γονιµότητα της ήταν εξασφαλισµένη. 82:3.8Το γεγονός ότι οι αρχαίοι λαοί θεωρούσαν την αγαµία ντροπή, ή ακόµη και αµαρτία, εξηγεί την προέλευση των γάµων µεταξύ παιδιών. Εφ’ όσον κάποιος πρέπει να παντρευτεί, όσο νωρίτερα, τόσο το καλύτερο. Αποτελούσε, επίσης, γενική πεποίθηση ότι οι άγαµοι δεν θα γίνονταν δεκτοί στη γη των πνευµάτων και αυτό ήταν ένα επιπλέον ελατήριο για τους

Page 78

Provided by: www.urantia.info


γάµους των παιδιών, ακόµη και από τη γέννησή τους και µερικές φορές πριν γεννηθούν, ανεξάρτητα από το φύλο. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι ακόµη και οι θεοί πρέπει να παντρεύονται. Οι πανάρχαιοι προξενητές προσλαµβάνονταν για να διαπραγµατευθούν γάµους νεκρών ατόµων. Ένας γονέας µπορούσε να φροντίσει ώστε αυτοί οι µεσολαβητές να πραγµατοποιήσουν το γάµο του νεκρού γιου του µε τη νεκρή θυγατέρα µιας άλλης οικογένειας. 82:3.9Στους µεταγενέστερους λαούς, η εφηβεία ήταν η κοινή ηλικία γάµου, ωστόσο, η ηλικία αυτή µεγάλωσε σε άµεση αντιστοιχία µε την πρόοδο του πολιτισµού. Από νωρίς στην κοινωνική εξέλιξη ανεφύησαν εκκεντρικές και άγαµες τάξεις, ανδρών και γυναικών. Ιδρύθηκαν και διατηρήθηκαν από άτοµα από τα οποία έλειπε η φυσική, σεξουαλική παρόρµηση. 82:3.10Πολλές φυλές επέτρεπαν στα µέλη της κυβερνώσας οµάδας να έχουν ερωτικές σχέσεις µε τη νύφη ακριβώς πριν αυτή παραδοθεί στο σύζυγό της. Κάθε ένας από τους άνδρες αυτούς προσέφερε στο κορίτσι δώρο και αυτή ήταν η προέλευση του εθίµου της προσφοράς γαµήλιων δώρων. Σε πολλές φυλές, αναµένετο να κερδίσει µια νεαρή γυναίκα την προίκα της, η οποία συνίστατο στα δώρα που δεχόταν ως ανταµοιβή για τις σεξουαλικές της υπηρεσίες στην αίθουσα όπου γινόταν η έκθεση της νύφης. 82:3.11Ορισµένες φυλές πάντρευαν τους νεαρούς µε χήρες και µεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες και αργότερα, όταν αυτοί κάποια στιγµή έµεναν χήροι, τους επέτρεπαν να παντρευτούν τα νέα κορίτσια, εξασφαλίζοντας µε τον τρόπο αυτό, όπως το εξέφραζαν, ότι δεν θα ήσαν και οι δύο γονείς ανόητοι, όπως πίστευαν ότι θα γινόταν, αν επέτρεπαν σε δυο νέους να ζευγαρώσουν. Άλλες φυλές περιόριζαν τη συνεύρεση σε οµάδες µε παρόµοια ηλικία. Ήταν ο περιορισµός του γάµου σε ορισµένες ηλικιακές οµάδες που δηµιούργησε τις απόψεις περί αιµοµιξίας. (Στην Ινδία, ακόµη και σήµερα, δεν υπάρχουν περιορισµοί ηλικίας για το γάµο.) 82:3.12Σύµφωνα µε ορισµένες παραδόσεις η χηρεία ήταν κάτι που έπρεπε να φοβούνται, µε τις χήρες είτε να δολοφονούνται, είτε να τις αφήνουν να αυτοκτονούν στον τάφο του συζύγου τους, επειδή υποτίθεται ότι θα έφθαναν στη χώρα των πνευµάτων µε τον σύζυγό τους. Η χήρα που γλίτωνε, σχεδόν πάντα, κατηγορείτο για το θάνατο του συζύγου της. Ορισµένες φυλές τις έκαιγαν ζωντανές. Αν µία χήρα εξακολουθούσε να ζει, η ζωή της ήταν ζωή συνεχούς πένθους και αφόρητων κοινωνικών περιορισµών, αφού ο δεύτερος γάµος, γενικά, αποδοκιµάζετο. 82:3.13Σε παλιότερους καιρούς, πολλές πρακτικές που τώρα θεωρούνται ανήθικες ενθαρρύνονταν. Οι πρωτόγονες σύζυγοι, όχι σπάνια, καµάρωναν για τις σχέσεις του συζύγου τους µε άλλες γυναίκες. Η αγνότητα των κοριτσιών αποτελούσε µέγα εµπόδιο στο γάµο. Η γέννηση ενός παιδιού πριν το γάµο αύξανε πάρα πολύ την επιθυµία να κάνουν σύζυγο το συγκεκριµένο κορίτσι, αφού ο άνδρας ήταν βέβαιος ότι θα είχε µια γόνιµη σύντροφο. 82:3.14Πολλές πρωτόγονες φυλές επέτρεπαν το δοκιµαστικό γάµο έως ότου η γυναίκα µείνει έγκυος, οπότε ετελείτο η κανονική γαµήλια τελετή. Σε άλλες φυλές, ο γάµος δεν εορτάζετο µέχρις ότου γεννηθεί το πρώτο παιδί. Αν µία σύζυγος ήταν στείρα, έπρεπε να εξαγορασθεί από τους γονείς της και ο γάµος ακυρώνετο. Τα έθιµα απαιτούσαν κάθε ζευγάρι να έχει παιδιά.

Page 79

Provided by: www.urantia.info


82:3.15Αυτοί

οι πρωτόγονοι δοκιµαστικοί γάµοι ήσαν εντελώς απαλλαγµένοι από κάθε µορφή ακολασίας. Ήσαν, απλά, ειλικρινείς έλεγχοι γονιµότητας. Τα άτοµα που έδιναν υπόσχεση γάµου παντρεύονταν για πάντα µόλις πιστοποιείτο η γονιµότητα. Ενώ τα σύγχρονα ζευγάρια παντρεύονται µε τη σκέψη ενός εύκολου διαζυγίου στο πίσω µέρος του µυαλού τους, αν δεν είναι απόλυτα ευτυχείς στην έγγαµη ζωή τους, στην πραγµατικότητα κάνουν ένα είδος δοκιµαστικού γάµου, ενός γάµου που βρίσκεται πολύ χαµηλότερα από το κύρος των έντιµων εγχειρηµάτων των λιγότερο πολιτισµένων προγόνων τους. 4. Ο ΓΑΜΟΣ ΥΠΟ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ 82:4.1Ο γάµος υπήρξε, ανέκαθεν, στενά συνδεδεµένος µε την ιδιοκτησία αλλά και µε τη θρησκεία. Η ιδιοκτησία σταθεροποίησε το γάµο. Η θρησκεία, του έδωσε ηθική υπόσταση. 82:4.2Ο πρωτόγονος γάµος αποτελούσε επένδυση, οικονοµική κερδοσκοπία. Ήταν περισσότερο επιχείρηση και λιγότερο ερωτοτροπία. Οι αρχαίοι παντρεύονταν για τα οφέλη και την ευηµερία της οµάδας. Γι’ αυτό οι γάµοι τους προγραµµατίζονταν και ρυθµίζονταν από την οµάδα, τους γονείς και τους πρεσβύτερους. Και το ότι τα έθιµα περί ιδιοκτησίας κατόρθωσαν να σταθεροποιήσουν το θεσµό του γάµου αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο γάµος διαρκούσε περισσότερο στις αρχαίες φυλές, απ’ όσο διαρκεί σε πολλούς σύγχρονος λαούς. 82:4.3Καθώς

ο πολιτισµός προόδευε και η ατοµική ιδιοκτησία έχαιρε ακόµη µεγαλύτερης αναγνώρισης από τα έθιµα, η κλοπή έγινε το µεγαλύτερο έγκληµα. Η µοιχεία, αναγνωρίζετο ως ένα είδος κλοπής, ως παραβίαση των δικαιωµάτων ιδιοκτησίας του συζύγου. Ως εκ τούτου, δεν αναφέρεται ειδικά στους πρώιµους κώδικες και ήθη. Η γυναίκα ξεκίνησε ως ιδιοκτησία του πατέρα της, ο οποίος εκχωρούσε την ιδιοκτησία του στον σύζυγό της και όλες οι νόµιµες σεξουαλικές σχέσεις αναπτύσσονταν µέσα από τα προϋπάρχοντα αυτά δικαιώµατα επί της ιδιοκτησίας. Η Παλαιά Διαθήκη αντιµετωπίζει τις γυναίκες ως είδος ιδιοκτησίας. Το Κοράνι διδάσκει την κατωτερότητά τους. Ο άνδρας είχε το δικαίωµα να δανείσει τη σύζυγό του σ’ ένα φίλο, ή φιλοξενούµενο και το έθιµο αυτό επικρατεί ακόµη µεταξύ ορισµένων λαών. 82:4.4Η σύγχρονη ερωτική ζηλοτυπία δεν είναι εγγενής. Είναι προϊόν των εξελισσοµένων ηθών. Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν ζήλευε τη γυναίκα του. Προστάτευε απλά την ιδιοκτησία του. Ο λόγος για τον οποίο η σύζυγος είχε µεγαλύτερη ευθύνη, όσον αφορά στην ερωτική συµπεριφορά, από τον άνδρα, ήταν το ότι η συζυγική της απιστία είχε σχέση µε τους απογόνους και την κληρονοµιά. Πολύ νωρίς στην πορεία του πολιτισµού το παράνοµο παιδί περιέπεσε σε ανυποληψία. Αρχικά µόνον η γυναίκα τιµωρείτο για µοιχεία. Αργότερα, τα έθιµα θέσπισαν την τιµωρία του συντρόφου της, επίσης, και για πάρα πολλούς αιώνες ο προσβεβληµένος σύζυγος, ή ο προστάτης πατέρας είχε απόλυτο δικαίωµα να σκοτώσει τον άνδρα καταπατητή. Οι σύγχρονοι λαοί διατηρούν τα έθιµα αυτά, τα οποία επιτρέπουν τα αποκαλούµενα εγκλήµατα τιµής βάσει άγραφων νόµων. 82:4.5Εφ’ όσον το ταµπού της αγνότητας προέρχεται από µία φάση των περί την ιδιοκτησία εθίµων, εφαρµόσθηκε αρχικά στις παντρεµένες γυναίκες αλλά όχι στα άγαµα κορίτσια. Σε µεταγενέστερους χρόνους, η αγνότητα απαιτείτο περισσότερο από τον πατέρα, απ’ όσο απαιτείτο από τον µνηστήρα. Η παρθένα ήταν εµπορεύσιµο περιουσιακό στοιχείο για τον πατέρα – είχε µεγαλύτερη τιµή. Καθώς η παρθενία γινόταν όλο και περισσότερο απαιτητή, έγινε πρακτική το να πληρώνεται στον πατέρα µια αντιµισθία για τη νύφη σε αναγνώριση του ότι ανέθρεψε σωστά µια νύφη αγνή για τον µελλοντικό της σύζυγο. Από την στιγµή που

Page 80

Provided by: www.urantia.info


άρχισε, η αντίληψη αυτή για τη γυναικεία παρθενία, παγιώθηκε τόσο πολύ στις φυλές, ώστε έγινε πρακτική το να εγκλωβίζουν, κυριολεκτικά, τα κορίτσια, στην ουσία να τα φυλακίζουν για χρόνια, ώστε να διασφαλίσουν την παρθενία τους. Και έτσι τα πιο πρόσφατα πρότυπα και οι έλεγχοι της παρθενίας αυτόµατα δηµιούργησαν τις τάξεις των επαγγελµατιών πορνών. Επρόκειτο για τις νύφες που απορρίφθηκαν, τις γυναίκες εκείνες που βρέθηκαν από τη µητέρα του γαµπρού να µην είναι παρθένες. 5. ΕΝΔΟΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΓΑΜΙΑ 82:5.1Από πολύ νωρίς οι άγριοι διαπίστωσαν ότι η ανάµιξη της φυλής βελτίωνε την ποιότητα των απογόνων. Δεν είναι το ότι η ενδογαµία είναι πάντα κακή, αλλά η εξωγαµία ήταν πάντα συγκριτικά καλύτερη. Γι’ αυτό τα ήθη κατέληξαν στην απαγόρευση των ερωτικών σχέσεων µεταξύ στενών συγγενών. Αναγνωρίζετο ότι η εξωγαµία αύξανε σε µεγάλο βαθµό τις επιλεκτικές ευκαιρίες για εξελικτικές παραλλαγές και πρόοδο. Τα άτοµα που προέρχονταν από εξωγαµία ήσαν περισσότερο ευπροσάρµοστα και είχαν µεγαλύτερες ικανότητες να επιβιώνουν σ’ έναν κόσµο εχθρικό. Τα άτιµα που εφάρµοζαν την ενδογαµία, µαζί µε τα έθιµά τους, σταδιακά εξαφανίσθηκαν. Επρόκειτο για µια πάρα πολύ αργή εξέλιξη. Οι άγριοι δεν είχαν συναίσθηση αυτών των προβληµάτων. Οι µεταγενέστεροι, ωστόσο, και προοδευτικοί λαοί είχαν, ενώ επιπλέον παρατήρησαν ότι µια γενική αδυναµία ήταν πολλές φορές το αποτέλεσµα εκτεταµένης ενδογαµίας. 82:5.2Ενώ

η ενδογαµία σε ισχυρά γένη είχε, µερικές φορές, ως αποτέλεσµα τη δηµιουργία ισχυρών φατριών, τα θεαµατικά περιστατικά ενδογαµίας µε άσχηµο επακόλουθο τις κληρονοµικές ατέλειες, έκαναν εντονότερη εντύπωση στο νου των ανθρώπων, µε αποτέλεσµα τα προαγόµενα ήθη να διατυπώνουν όλο και περισσότερα ταµπού κατά των γάµων µεταξύ στενών συγγενών. 82:5.3Η θρησκεία είχε από καιρό γίνει δραστικός φραγµός κατά της εξωγαµίας. Πολλοί θρησκευτικοί δάσκαλοι είχαν απαγορεύσει το γάµο εκτός της πίστης. Οι γυναίκες ευνοούσαν συνήθως την πρακτική της ενδογαµίας, οι άνδρες, της εξωγαµίας. Η ιδιοκτησία επηρέαζε ανέκαθεν το γάµο και, µερικές φορές, σε µία προσπάθεια να παραµείνει η περιουσία µέσα στην οικογένεια, δηµιουργήθηκαν έθιµα που υποχρέωναν τη γυναίκα να διαλέξει σύζυγο µέσα από την πατρική φυλή. Τα θεσπίσµατα αυτού του είδους οδήγησαν στον µεγάλο πολλαπλασιασµό των γάµων µεταξύ εξαδέλφων. Η ενδογαµία εφαρµόσθηκε, επίσης, στην προσπάθεια να διαφυλαχθούν τα µυστικά της δεξιοτεχνίας. Οι επιδέξιοι τεχνίτες προσπαθούσαν να κρατήσουν τη γνώση της τέχνης τους µέσα στην οικογένεια. 82:5.4Οι ανώτερες οµάδες, όταν αποµονώνονταν, επέστρεφαν πάντα στην οµοαίµατη συνεύρεση. Οι Νοδίτες, για περισσότερα από εκατόν πενήντα χιλιάδες χρόνια, ήσαν µία από τις µεγάλες ενδογαµικές οµάδες. Τα µεταγενέστερα ήθη επί της ενδογαµίας επηρεάσθηκαν τροµακτικά από τις παραδόσεις της ιώδους φυλής, στην οποία, αρχικά, οι γάµοι γίνονταν, αναγκαστικά, µεταξύ αδελφού και αδελφής. Και οι γάµοι µεταξύ αδελφού και αδελφής ήταν κοινοί στην αρχαία Αίγυπτο, τη Συρία, τη Μεσοποταµία και σ΄ όλες τις χώρες που κάποτε είχαν καταληφθεί από τους Ανδίτες. Οι Αιγύπτιοι από παλιά εφάρµοζαν τους γάµους µεταξύ αδελφού και αδελφής σε µία προσπάθεια να διατηρήσουν το βασιλικό αίµα καθαρό, ένα έθιµο το οποίο διατηρήθηκε ακόµη περισσότερο καιρό στην Περσία. Για τους κατοίκους της Μεσοποταµίας, πριν από την εποχή του Αβραάµ, οι γάµοι εξαδέλφων ήταν υποχρεωτικοί. Οι εξάδελφοι είχαν εκ των προτέρων γαµήλια δικαιώµατα επί των εξαδέλφων. Ο ίδιος ο Αβραάµ παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδελφή του, αλλά τέτοιες ενώσεις δεν επιτρέπονταν από τα µεταγενέστερα ήθη των Εβραίων.

Page 81

Provided by: www.urantia.info


82:5.5Η

πρώτη κίνηση για την αποµάκρυνση από τους γάµους µεταξύ αδελφών έγινε υπό το καθεστώς της πολυγαµίας, επειδή η αδελφή-σύζυγος µε αλαζονεία κυριαρχούσε επί της άλλης συζύγου, ή συζύγων. Τα έθιµα ορισµένων φυλών απαγόρευαν το γάµο µε τη χήρα του νεκρού αδελφού, αλλά απαιτούσαν από τον ζώντα αδελφό να κάνει παιδιά για λογαριασµό του νεκρού αδελφού του. Δεν υπάρχει βιολογικό ένστικτο εναντίον οποιουδήποτε βαθµού ενδογαµίας. Οι περιορισµοί αυτοί αποτελούν εντελώς θέµα ταµπού. 82:5.6Η εξωγαµία επεκράτησε τελικά, επειδή την προτιµούσαν οι άνδρες. Το να πάρουν γυναίκα απ’ έξω εξασφάλιζε µεγαλύτερη ελευθερία από τους συγγενείς. Η εξοικείωση γεννά την περιφρόνηση. Έτσι, λοιπόν, καθώς το στοιχείο της ατοµικής επιλογής άρχισε να κυριαρχεί στο ζευγάρωµα, έγινε έθιµο να επιλέγονται σύντροφοι εκτός της φυλής. 82:5.7Πολλές φυλές απαγόρευσαν, τελικά, το γάµο µέσα στην οικογένεια. Άλλες περιόρισαν τη συνεύρεση σε ορισµένες κάστες. Το ταµπού κατά του γάµου µε µία γυναίκα που ανήκε στο ίδιο τοτέµ µε κάποιον έδωσε ώθηση στο έθιµο να κλέβουν γυναίκες από γειτονικές φυλές. Αργότερα, οι γάµοι κανονίζονταν περισσότερο σύµφωνα µε το χώρο κατοικίας παρά µε τη συγγένεια. Έγιναν πολλά βήµατα έως ότου η ενδογαµία εξελιχθεί στη σύγχρονη εξωγαµία. Ακόµα και όταν τα ταµπού απαγόρευαν την ενδογαµία στους κοινούς ανθρώπους, στους ηγέτες και τους βασιλείς επετρέπετο να παντρεύονται µε στενές συγγενείς για να διατηρήσουν το βασιλικό αίµα συγκεντρωµένο και καθαρό. Τα έθιµα επέτρεπαν, συνήθως, στους κυρίαρχους κυβερνήτες ορισµένες ελευθεριότητες στα σεξουαλικά θέµατα. 82:5.8Η παρουσία των µεταγενέστερων λαών των Ανδιτών επέδρασε πολύ στην αυξανόµενη επιθυµία των φυλών του Σαντζίκ να συνευρίσκονται µε άτοµα εκτός των φυλών τους. Δεν ήταν, ωστόσο, δυνατόν να επικρατήσει η εξωγαµία, έως ότου οι γειτονικές φυλές µάθουν να συµβιώνουν µε σχετική ειρήνη. 82:5.9Η εξωγαµία καθ’ εαυτή προήγαγε την ειρήνη. Οι γάµοι µεταξύ των φυλών ελάττωναν τις εχθροπραξίες. Η εξωγαµία οδήγησε στο συντονισµό µεταξύ των φυλών και στις στρατιωτικές συµµαχίες. Επεκράτησε διότι παρείχε αυξηµένη ισχύ. Έκτιζε έθνη. Η εξωγαµία ευνοήθηκε, επίσης, σηµαντικά από τις αυξανόµενες εµπορικές επαφές. Οι περιπέτειες και οι εξερευνήσεις συνεισέφεραν στην διεύρυνση των ορίων συνεύρεσης και διευκόλυναν πολύ την αλληλεπίδραση των πολιτισµών των φυλών. 82:5.10Οι κατά τα άλλα ανεξήγητες ανακολουθίες των εθίµων των σχετικών µε τους φυλετικούς γάµους οφείλονται εν πολλοίς σ’ αυτό το έθιµο της εξωγαµίας, που συνοδεύετο από την κλοπή των γυναικών και την αγορά τους από τις ξένες φυλές, καταστάσεις που οδήγησαν σε ενοποίηση των επί µέρους φυλετικών εθίµων. Το ότι τα ταµπού αυτά τα σχετικά µε την ενδογαµία ήσαν κοινωνικά και όχι βιολογικά, αποδεικνύεται από τα ταµπού πάνω στους γάµους µεταξύ συγγενών, στα οποία περιλαµβάνονται πολλοί βαθµοί εξ αγχιστείας συγγενειών, περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει καµία εξ αίµατος συγγένεια. 6. ΟΙ ΑΝΑΜΙΞΕΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ 82:6.1Δεν υπάρχουν, πλέον, αµιγείς φυλές στον κόσµο σήµερα. Οι αρχικές και αυθεντικές εξελικτικές έγχρωµες φυλές έχουν δύο µόνο αντιπροσωπευτικές φυλές να διατηρούνται στον κόσµο, τους κίτρινους και τους µαύρους. Και, ακόµη και αυτές οι φυλές, είναι σε µεγάλο βαθµό επιµεµειγµένες µε τους εξαφανισµένους έγχρωµους πληθυσµούς. Ενώ η αποκαλούµενη λευκή φυλή προέρχεται κυρίως από τον αρχαίο γαλάζιο άνθρωπο, έχει λίγοπολύ επιµειχθεί µε όλες τις άλλες φυλές, όπως, εν πολλοίς ο ερυθρόδερµος της Αµερικής.

Page 82

Provided by: www.urantia.info


82:6.2Από

τις έξι έγχρωµες φυλές του Σαντζίκ, τρεις ήσαν κύριες και τρεις δευτερεύουσες. Αν και οι κύριες φυλές – η γαλάζια, η κόκκινη και η κίτρινη – ήσαν από πολλές απόψεις ανώτερες των τριών δευτερευόντων λαών, πρέπει να θυµόµαστε ότι αυτές οι δευτερεύουσες φυλές διέθεταν πολλά επιθυµητά χαρακτηριστικά, τα οποία θα µπορούσαν να είχαν βελτιώσει τους βασικούς πληθυσµούς, αν είχαν απορροφηθεί τα καλύτερα γένη τους. 82:6.3Η σηµερινή προκατάληψη εναντίον των «µιγάδων», των «υβριδίων» και των «µικτών» προκύπτει επειδή η σύγχρονη φυλετική διασταύρωση είναι, κατά το µέγιστο µέρος της, µεταξύ των πολύ κατώτερων γόνων των συγκεκριµένων φυλών. Έχετε, επίσης, µη ικανοποιητικούς απογόνους όταν επιµειγνύονται εκφυλισµένοι γόνοι της ίδιας φυλής. 82:6.4Αν οι σηµερινές φυλές της Ουράντια µπορούσαν να απαλλαγούν από την κατάρα των χαµηλότερων στρωµάτων των εκφυλισµένων, αντικοινωνικών καθυστερηµένων και απόβλητων ατόµων ελάχιστη αντίρρηση θα υπήρχε για µία περιορισµένη ανάµιξη των φυλών. Και αν παρόµοιες φυλετικές αναµίξεις µπορούσαν να γίνουν µεταξύ των ανώτερων τύπων των διαφόρων φυλών, θα υπήρχαν ακόµη λιγότερες αντιρρήσεις. 82:6.5Ο υβριδισµός των ανώτερων και ετερώνυµων γόνων αποτελεί το µυστικό της δηµιουργίας νέων και περισσότερο εύρωστων γενών. Και τούτο αληθεύει για τα φυτά, τα ζώα, αλλά και το ανθρώπινο είδος. Ο υβριδισµός δίνει ευρωστία και αυξάνει τη γονιµότητα. Οι φυλετικές αναµίξεις του µέσου όρου των ανώτερων στρωµάτων των διαφόρων λαών αυξάνει κατά πολύ το δηµιουργικό δυναµικό, όπως αποδεικνύεται στο σηµερινό πληθυσµό των Ηνωµένων Πολιτειών της Βόρειας Αµερικής. Όταν τέτοιες ενώσεις γίνονται µεταξύ των χαµηλότερων, ή κατώτερων στρωµάτων, η δηµιουργικότητα ελαττώνεται, όπως φαίνεται από τους σύγχρονους λαούς της νότιας Ινδίας. 82:6.6Η ανάµιξη των φυλών συµβάλλει πολύ στην αιφνίδια εµφάνιση νέων χαρακτηριστικών και αν ένας τέτοιος υβριδισµός αποτελέσει την ένωση ανώτερων γόνων, τότε τα νέα αυτά χαρακτηριστικά θα αποτελέσουν, επίσης, ανώτερες ιδιότητες. 82:6.7Όσο οι σύγχρονες φυλές υπερφορτώνονται µε κατώτερους και εκφυλισµένους γόνους, η σε µεγάλη κλίµακα φυλετική ανάµιξη θα είναι εξαιρετικά επιζήµια, οι περισσότερες, ωστόσο, αντιρρήσεις για τα πειράµατα αυτά βασίζονται µάλλον σε κοινωνικές και πολιτισµικές προκαταλήψεις, παρά σε βιολογικές αιτίες. Ακόµη και µεταξύ των κατώτερων γενών, τα υβρίδια αποτελούν συχνά βελτίωση σε σχέση µε τους προγόνους τους. Ο υβριδισµός βελτιώνει τα είδη εξ αιτίας του ρόλου των κυρίαρχων γονιδίων. Η φυλετική επιµειξία αυξάνει την πιθανότητα παρουσίας µεγαλύτερου αριθµού επιθυµητών επικρατέστερων στοιχείων στο υβρίδιο. 82:6.8Κατά τα τελευταία εκατό χρόνια έλαβε χώρα στην Ουράντια µεγαλύτερος φυλετικός υβριδισµός από όσον είχε γίνει σε χιλιάδες χρόνια. Ο κίνδυνος σοβαρών δυσαρµονιών, ως αποτέλεσµα της διασταύρωσης των ανθρώπινων γενών έχει µεγαλοποιηθεί πολύ. Τα κύρια προβλήµατα των «µιγάδων» οφείλονται σε κοινωνικές προκαταλήψεις. 82:6.9Το πείραµα του Πίτκερν όπου αναµίχθηκαν η λευκή µε την Πολυνησιακή φυλή πήγε αρκετά καλά, επειδή οι λευκοί άνδρες και οι Πολυνήσιες γυναίκες ανήκαν σε σχετικά καλά γένη. Η διασταύρωση µεταξύ ανώτερων τύπων της λευκής, κόκκινης και κίτρινης φυλής θα δηµιουργούσε άµεσα πολλά νέα και βιολογικά δραστήρια χαρακτηριστικά. Οι τρεις αυτοί λαοί ανήκουν στις βασικές φυλές του Σαντζίκ. Η επιµειξία της λευκής µε τη µαύρη φυλή δεν είναι και τόσο επιθυµητή, όσον αφορά στα άµεσα αποτελέσµατά της, ούτε αυτοί οι «µουλάτοι» απόγονοι είναι τόσο απαράδεκτοι, όσο οι κοινωνικές και φυλετικές

Page 83

Provided by: www.urantia.info


προκαταλήψεις προσπαθούν να τους παρουσιάσουν. Φυσιολογικά, τέτοια ασπρόµαυρα υβρίδια αποτελούν εξαιρετικά δείγµατα της ανθρωπότητας, παρά την ελαφρά κατωτερότητά τους από ορισµένες άλλες απόψεις. 82:6.10Όταν µια βασική φυλή Σαντζίκ επιµειγνύεται µε µια δευτερεύουσα φυλή Σαντζίκ, η τελευταία βελτιώνεται σηµαντικά εις βάρος της πρώτης. Και σε µικρή κλίµακα – που εκτείνεται σε µεγάλο µήκος χρόνου – ελάχιστες σοβαρές αντιρρήσεις µπορούν να υπάρξουν για µία τέτοια εξιλαστήρια συνεισφορά των κύριων φυλών, για τη βελτίωση των δευτερευουσών οµάδων. Από βιολογική άποψη, οι δευτερεύοντες Σαντζίκ ήσαν, σε ορισµένα σηµεία, ανώτεροι των κύριων φυλών. 82:6.11Τελικά, ο πραγµατικός κίνδυνος για το ανθρώπινο είδος βρίσκεται µάλλον στον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασµό των κατώτερων και εκφυλισµένων γόνων των διαφόρων πολιτισµένων λαών, παρά στον υποτιθέµενο κίνδυνο των φυλετικών διασταυρώσεών τους. 82:6.12[Παρουσιάσθηκε από τον Αρχηγό των Σεραφείµ που διαµένουν στην Ουράντια.] ΕΓΓΡΑΦΟ 83 Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ 83:0.1Αυτή είναι η αφήγηση της απαρχής του θεσµού του γάµου. Ο γάµος προόδευσε σταθερά, από τις χαλαρές και περιστασιακές συνευρέσεις της αγέλης, µέσα από πολλές παραλλαγές και προσαρµογές, ως την εµφάνιση των γαµήλιων εκείνων προτύπων, τα οποία, τελικά, κορυφώθηκαν στην πραγµάτωση της συνεύρεσης ανά ζεύγη, την ένωση ενός άνδρα και µιας γυναίκας για να φτιάξουν οικογένεια του ανώτερου κοινωνικού είδους. 83:0.2Ο γάµος απειλήθηκε πολλές φορές και τα γαµήλια ήθη χρησιµοποίησαν σε µεγάλο βαθµό τόσο την ιδιοκτησία, όσο και την εκκλησία, για υποστήριξη. Η πραγµατική, ωστόσο, επιρροή, η οποία διαφυλάσσει για πάντα το γάµο και την προκύπτουσα οικογένεια είναι το απλό και συµφυές βιολογικό δεδοµένο ότι ο άνδρας και η γυναίκα, κατηγορηµατικά, δεν ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο, είτε είναι οι πιο πρωτόγονοι άγριοι, είτε οι περισσότερο πολιτισµένοι των θνητών. 83:0.3Είναι εξ αιτίας του ερωτικού ενστίκτου που ο εγωιστής άνθρωπος δελεάζεται στο να κάνει για τον εαυτό του κάτι καλύτερο από τα ζώα. Οι εξ αιτίας του ατοµικού συµφέροντος και ικανοποίησης ερωτικές σχέσεις συνεπάγονται τις βέβαιες συνέπειες της αυταπάρνησης και διασφαλίζουν την ανάληψη αλτρουιστικών καθηκόντων και πολυάριθµων οικογενειακών ευθυνών που αφορούν στο όφελος της φυλής. Γι’ αυτό το σεξ υπήρξε ο άγνωστος και πέραν κάθε υποψίας εκπολιτιστής των αγρίων. Διότι αυτή καθ’ εαυτή η ερωτική παρόρµηση αυτόµατα και αλάθητα υποχρεώνει τον άνθρωπο να σκεφθεί και, τελικά, τον κάνει να αγαπήσει. 1. Ο ΓΑΜΟΣ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ 83:1.1Ο γάµος αποτελεί τον κοινωνικό µηχανισµό που σχεδιάσθηκε για να ρυθµίζει και να ελέγχει τις πολλές εκείνες ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες αναφύονται από το φυσιολογικό δεδοµένο της αµφισεξουαλικότητας. Ως θεσµός, ο γάµος λειτουργεί προς δύο κατευθύνσεις: 83:1.21. προς την κατεύθυνση της ρύθµισης των ατοµικών ερωτικών σχέσεων. 83:1.32. Προς την κατεύθυνση της ρύθµισης των απογόνων, της κληρονοµιάς, της διαδοχής και της κοινωνικής τάξης, µε την τελευταία να είναι η παλαιότερη και αρχική λειτουργία του.

Page 84

Provided by: www.urantia.info


83:1.4Η

οικογένεια, η οποία αναπτύσσεται δια του γάµου σταθεροποιεί από µόνη της το θεσµό του γάµου, µαζί µε τα περί την ιδιοκτησία έθιµα. Άλλοι δραστικοί παράγοντες για τη σταθερότητα του γάµου είναι η τιµή, η µαταιοδοξία, ο ιπποτισµός, η αίσθηση του καθήκοντος και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ενώ, όµως, οι γάµοι µπορεί να εγκρίνονται, ή να αποδοκιµάζονται άνωθεν, δεν γίνονται στον παράδεισο. Η ανθρώπινη οικογένεια είναι ένας καθαρά ανθρώπινος θεσµός, µια εξελικτική επέκταση. Ο γάµος είναι κοινωνικός θεσµός, όχι εκκλησιαστικός τοµέας. Πράγµατι, η θρησκεία ασφαλώς τον επηρεάζει σε µεγάλο βαθµό, αλλά δεν πρέπει να αναλαµβάνει αποκλειστικά τον έλεγχο και τη ρύθµισή του. 83:1.5Ο πρωτόγονος γάµος υπήρξε αρχικά εµπορικός. Ακόµα και στους σύγχρονους καιρούς, είναι συχνά κοινωνικό, ή επιχειρησιακό θέµα. Δια της επίδρασης της πρόσµιξης των Ανδιτικών γόνων και ως αποτέλεσµα των ηθών του προοδεύοντος πολιτισµού, ο γάµος γίνεται σιγά-σιγά αµοιβαίος, ροµαντικός, γονικός, ποιητικός, τρυφερός, ηθικός, ακόµη και ιδεαλιστικός. Ωστόσο, η επιλογή και η αποκαλούµενη ροµαντική αγάπη, ελάχιστα υπολογίζετο στην πρωτόγονη συνεύρεση. Κατά τους πρώιµους χρόνους ο σύζυγος και η σύζυγος δεν ήταν πάρα πολύ κοντά. Δεν έτρωγαν, καν, µαζί πολύ συχνά. Αλλά και στους αρχαίους, η ατοµική αγάπη δεν ήταν στενά συνδεδεµένη µε την ερωτική έλξη. Αγαπούσαν ο ένας τον άλλο κυρίως επειδή ζούσαν µαζί και εργάζονταν µαζί. 2. ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΜΝΗΣΤΕΙΑ 83:2.1Οι πρωτόγονοι γάµοι σχεδιάζονταν, πάντα, από τους γονείς του αγοριού και του κοριτσιού. Το µεταβατικό στάδιο ανάµεσα σ’ αυτό το έθιµο και την εποχή της ελεύθερης επιλογής καταλαµβάνετο από τους µεσολαβητές του γάµου, ή τους επαγγελµατίες προξενητές. Οι προξενητές αυτοί ήσαν αρχικά οι κουρείς. Αργότερα, οι ιερείς. Ο γάµος ήταν, αρχικά, υπόθεση της φυλής, αργότερα οικογενειακό θέµα και µόνο πρόσφατα έγινε προσωπικό εγχείρηµα. 83:2.2Ο πρωτόγονος γάµος αντιµετωπίζετο ως εξαναγκασµός, όχι ως έλξη. Τους πολύ παλιούς καιρούς η γυναίκα δεν είχε ερωτική υπερηφάνεια, µόνο ερωτική κατωτερότητα, όπως την εµφυσούσαν τα ήθη. Όπως οι επιδροµές προηγήθηκαν του εµπορίου, έτσι και ο γάµος δι’ αρπαγής προηγήθηκε του γάµου δια της υπόσχεσης. Πολλές γυναίκες εθελοτυφλούσαν στην αρπαγή, για να ξεφύγουν από την κυριαρχία των πρεσβύτερων ανδρών της φυλής τους. Προτιµούσαν να πέσουν στα χέρια ανδρών της ηλικίας τους από µιαν άλλη φυλή. Αυτή η ψευδο-απαγωγή υπήρξε το µεταβατικό στάδιο µεταξύ της δια της βίας αρπαγής και της µετέπειτα ερωτοτροπίας από ευχαρίστηση. 83:2.3Ένας αρχικός τύπος γαµήλιας τελετουργίας ήταν µια αποµίµηση φυγής, ένα είδος πρόβας της απαγωγής, η οποία κάποτε αποτελούσε κοινή πρακτική. Αργότερα, η εικονική αρπαγή έγινε µέρος της συνήθους γαµήλιας τελετουργίας. Η προσποίηση του σύγχρονου κοριτσιού να αντισταθεί στην «αρπαγή» να µην µιλά για γάµο, όλα είναι κατάλοιπα των παλιότερων εθίµων. Η µεταφορά της νύφης από το κατώφλι είναι αποµεινάρι πολλών αρχαίων πρακτικών, των ηµερών, µεταξύ άλλων, που έκλεβαν τις γυναίκες. 83:2.4Στη γυναίκα είχαν από παλιά αρνηθεί πλήρη ελευθερία και αυτοδιάθεση στο γάµο, αλλά οι εξυπνότερες γυναίκες ήσαν πάντα ικανές να αντιπαρέρχονται τον περιορισµό αυτό, µε την έξυπνη χρήση της ευστροφίας τους. Ο άνδρας είχε συνήθως τον πρώτο λόγο στην ερωτοτροπία, αλλά όχι πάντα. Η γυναίκα πολλές φορές επίσηµα, αλλά και κρυφά, εγκαινιάζει τη διαδικασία του γάµου. Και καθώς ο πολιτισµός προόδευσε, οι γυναίκες

Page 85

Provided by: www.urantia.info


απέκτησαν, πλέον, ένα µεγαλύτερο ρόλο σε όλες τις φάσεις της ερωτοτροπίας και του γάµου. 83:2.6Η αγάπη που µεγαλώνει, το ειδύλλιο και η προσωπική επιλογή στις προγαµιαίες ερωτοτροπίες αποτελούν συνεισφορά των Ανδιτών στις φυλές του κόσµου. Οι σχέσεις µεταξύ των φύλων εξελίσσονται ευνοϊκά. Πολλοί προοδευτικοί λαοί υποκαθιστούν σταδιακά, µε κάπως εξιδανικευµένες απόψεις της ερωτικής έλξης, εκείνες που βασίζονταν στα παλιότερα κίνητρα της χρησιµότητας και της ιδιοκτησίας. Η ερωτική παρόρµηση και τα αισθήµατα αγάπης αρχίζουν να εκτοπίζουν τους ψυχρούς υπολογισµούς στην επιλογή του συντρόφου της ζωής. 3. ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΙΚΑ 83:3.1Οι αρχαίοι δυσπιστούσαν στον έρωτα και τις υποσχέσεις. Πίστευαν ότι οι σταθερές ενώσεις πρέπει να έχουν την εγγύηση µιας απτής διασφάλισης, ιδιοκτησίας. Για το λόγο αυτό, η τιµή αγοράς µιας συζύγου θεωρείτο ως το τίµηµα, ή, η εγγύηση, την οποία ο σύζυγος ήταν καταδικασµένος να χάσει σε περίπτωση διαζυγίου, ή εγκατάλειψης. Από τη στιγµή που η τιµή αγοράς της νύφης είχε πληρωθεί, πολλές φυλές επέτρεπαν το µαρκάρισµα της γυναίκας µε το σήµα του συζύγου της. Οι Αφρικανοί ακόµη αγοράζουν τις συζύγους τους. Μια γυναίκα που την αγαπούν, ή τη γυναίκα ενός λευκού τη συγκρίνουν µε τη γάτα τους, επειδή δεν τους κοστίζει τίποτα. 83:3.2Οι

επιδείξεις των νυφών ήταν ευκαιρίες για τα κορίτσια να ντυθούν καλά και να στολιστούν για να επιδειχθούν δηµόσια, µε την ελπίδα να φέρουν µεγαλύτερη τιµή ως σύζυγοι. Δεν πωλούνταν, ωστόσο, σαν ζώα – στις µεταγενέστερες φυλές µια τέτοια σύζυγος δεν ήταν µεταβιβάσιµη. Ούτε η αγορά της αποτελούσε, απλά, µία εν ψυχρώ συναλλαγή. Η χρησιµότητα είχε ίση αξία µε τα χρήµατα στην αγορά µιας συζύγου. Αν ένας, κατά τα λοιπά επιθυµητός, άνδρας δεν πλήρωνε για τη σύζυγό του, µπορούσε να υιοθετηθεί σαν γιος από τον πατέρα του κοριτσιού και τότε παντρεύονταν. Και αν ένας φτωχός ζητούσε σύζυγο και δεν µπορούσε να πληρώσει την τιµή που απαιτείτο από έναν άπληστο πατέρα, οι πρεσβύτεροι ασκούσαν συχνά πίεση στον πατέρα που κατέληγε σε µια τροποποίηση των απαιτήσεών του, ή, διαφορετικά, µπορούσε να γίνει απαγωγή. 83:3.3Καθώς προόδευε ο πολιτισµός, δεν άρεσε στους πατέρες να φαίνονται ότι πωλούν τις θυγατέρες τους κι’ έτσι, ενώ συνέχισαν να αποδέχονται το τίµηµα για την αγορά της νύφης, εγκαινίασαν το έθιµο να δίνουν στο ζευγάρι πολύτιµα δώρα, που ισοδυναµούσαν µε τα χρήµατα της αγοράς. Και µε την µετέπειτα διακοπή της πληρωµής για τη νύφη, τα δώρα αυτά έγιναν η προίκα της. 83:3.4Η έννοια της προίκας ήταν να δηµιουργήσει την εντύπωση της ανεξαρτησίας της νύφης, να υποδηλώσει ότι έχει προ πολλού παρέλθει η εποχή των συζύγων-σκλάβων και των ιδιόκτητων συντρόφων. Ένας άνδρας δεν µπορούσε να χωρίσει µια γυναίκα µε προίκα χωρίς να εξοφλήσει την προίκα στο ακέραιο. Σε ορισµένες φυλές γινόταν µία αµοιβαία κατάθεση από τους γονείς της νύφης αλλά και του γαµπρού για να χρησιµεύσει ως πρόστιµο στην περίπτωση που κάποιος από τους δύο εγκατέλειπε τον άλλο, στην πραγµατικότητα ένα γαµήλιο συµβόλαιο. Κατά την περίοδο της µετάβασης από την αγορά στην προίκα, αν η σύζυγος αγοράζετο, τα παιδιά ανήκαν στον πατέρα. Αν όχι, ανήκαν στην οικογένεια της συζύγου. 4. Η ΓΑΜΗΛΙΑ ΤΕΛΕΤΗ

Page 86

Provided by: www.urantia.info


83:4.1Η

γαµήλια τελετή εξελίχθηκε από το γεγονός ότι ο γάµος υπήρξε αρχικά υπόθεση της κοινότητας, όχι απλά η κατάληξη µιας απόφασης δύο ατόµων. Η συνεύρεση απασχολούσε την οµάδα, ενώ ήταν, επίσης, µια προσωπική δραστηριότητα. 83:4.2Η µαγεία, οι µυσταγωγίες και οι τελετουργίες περιέβαλαν ολόκληρο το βίο των αρχαίων και ο γάµος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Καθώς προόδευε ο πολιτισµός, καθώς ο γάµος αντιµετωπίζετο πιο σοβαρά, η γαµήλια τελετή έγινε πιο φαντασµαγορική. Ο γάµος, αρχικά, ήταν µία συνιστώσα στα ιδιοκτησιακά συµφέροντα, όπως είναι και σήµερα και γι’ αυτό απαιτούσε νόµιµες διαδικασίες, ενώ η κοινωνική θέση των παιδιών που θα ακολουθούσαν απαιτούσε την ευρύτερη δυνατή δηµοσιότητα. Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν είχε αρχεία. Γι’ αυτό, η γαµήλια τελετή έπρεπε να έχει πολλούς µάρτυρες. 83:4.3Αρχικά η γαµήλια τελετή ανήκε περισσότερο στην κατηγορία της µνηστείας και συνίστατο στην δηµοσιοποίηση της πρόθεσης του να ζήσουν δυο άνθρωποι µαζί. Αργότερα συνίστατο σε ένα επίσηµο κοινό γεύµα. Σε ορισµένες φυλές, οι γονείς απλώς πήγαιναν τις κόρες τους στο σύζυγο. Σε άλλες περιπτώσεις, η µοναδική τελετή ήταν η επίσηµη ανταλλαγή των δώρων, µετά την οποία ο πατέρας της νύφης την παρουσίαζε στο γαµπρό. Σε πολλούς λαούς της Εγγύς Ανατολής ήταν έθιµο να µην ακολουθούν καµία τελετή, µε το γάµο να ολοκληρώνεται από τη σεξουαλική πράξη. Ο κόκκινος άνθρωπος ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε την πιο περίτεχνη γαµήλια φιέστα. 83:4.4Η

ατεκνία ήταν κάτι που φοβούνταν πολύ και εφ’ όσον η στειρότητα απεδίδετο σε σκευωρίες των πνευµάτων, οι προσπάθειες να διασφαλισθεί η γονιµότητα οδήγησαν, επίσης, στη σύνδεση του γάµου µε ορισµένες µαγικές, ή θρησκευτικές τελετουργίες. Και στην προσπάθεια αυτή να διασφαλισθεί ένας ευτυχισµένος και γόνιµος γάµος, επιστρατεύονταν µάγια πολλά. Ακόµα και τους αστρολόγους συµβουλεύονταν για να εξακριβώσουν το γενέθλιο πεπρωµένο των µελλονύµφων. Κάποια εποχή, η ανθρωποθυσία αποτελούσε σύνηθες χαρακτηριστικό όλων των γάµων µεταξύ των ευκατάστατων ανθρώπων. 83:4.5Αναζητούνταν οι τυχερές µέρες, µε την Πέµπτη να θεωρείται η πλέον ευνοϊκή, ενώ οι γάµοι που τελούνταν στη γέµιση του φεγγαριού θεωρούνταν εξαιρετικά τυχεροί. Ήταν το έθιµο πολλών Μεσανατολικών λαών να πετούν σπόρους στους νεόνυµφους. Επρόκειτο για µια µαγική τελετουργία η οποία υποτίθεται ότι εξασφάλιζε τη γονιµότητα. Ορισµένοι Ανατολικοί λαοί χρησιµοποιούσαν ρύζι για τον ίδιο σκοπό. 83:4.6Η φωτιά και το νερό θεωρούνταν ανέκαθεν τα καλύτερα µέσα για να αντισταθούν στα στοιχειά και τα πονηρά πνεύµατα. Γι’ αυτό οι πυρές του βωµού και τα αναµµένα κεριά, καθώς επίσης και το ράντισµα κατά τη βάπτιση µε αγιασµένο νερό, αποτελούσαν στοιχεία των γάµων. Για πάρα πολλά χρόνια συνηθίζετο να ορίζουν µια ψεύτικη ηµεροµηνία γάµου και στη συνέχεια να αναβάλουν το γεγονός ώστε να παραπλανήσουν τα στοιχειά και τα πνεύµατα. 83:4.7Τα πειράγµατα προς τους νεόνυµφους και οι φάρσες που παίζονται σ’ αυτούς που ξεκινούν το µήνα του µέλιτος, όλα είναι κατάλοιπα αυτών των πολύ µακρινών ηµερών, όταν πίστευαν ότι είναι καλύτερο να παρουσιάζεται κάποιος δυστυχής και ασθενής εν όψει των πνευµάτων, ώστε να αποφύγει να κεντρίσει τη ζήλια τους. Το να φορά η νύφη πέπλο είναι κατάλοιπο της εποχής κατά την οποία θεωρείτο απαραίτητο να κρύβουν τη νύφη, ώστε να στοιχειά να µην µπορούν να την αναγνωρίσουν, επιπλέον, δε, να κρύψουν την οµορφιά της από το βλέµµα των κατά τα λοιπά ζηλότυπων και φθονερών πνευµάτων. Τα πόδια της νύφης

Page 87

Provided by: www.urantia.info


δεν πρέπει ποτέ να αγγίξουν το έδαφος, πριν ακριβώς από την τελετή. Ακόµη και στον εικοστό αιώνα, εξακολουθεί να αποτελεί έθιµο υπό τα Χριστιανικά ήθη, να απλώνονται χαλιά από το σηµείο όπου βγαίνει η νύφη από το αµάξι ως το βωµό της εκκλησίας. 83:4.8Μια από τις αρχαιότερες µορφές γαµήλιας τελετής ήταν να ευλογήσει ο ιερέας το γαµήλιο κρεβάτι ώστε να εξασφαλισθεί η γονιµότητα της ένωσης. Αυτό γινόταν αιώνες πριν καθιερωθεί η γαµήλια τελετή. Κατά την περίοδο αυτή, µε την εξέλιξη των γαµήλιων εθίµων, περίµεναν από τους καλεσµένους στο γάµο να παρελάσουν από το υπνοδωµάτιο τη νύκτα, ώστε µε τον τρόπο αυτό να αποτελέσουν νόµιµους µάρτυρες της ολοκλήρωσης του γάµου. 83:4.9Το στοιχείο της τύχης, το ότι παρ’ όλους τους προγαµιαίους ελέγχους, ορισµένοι γάµοι κατέληγαν σε αποτυχία, έκανε τον πρωτόγονο άνθρωπο να αναζητά διασφάλιση και προστασία κατά της αποτυχίας του γάµου. Τον έκανε να αναζητά ιερείς και µάγους. Και η τάση αυτή κορυφώθηκε άµεσα στο σύγχρονο θρησκευτικό γάµο. Για πάρα πολλά, όµως, χρόνια, ο γάµος γενικά αναγνωρίζετο ως συνιστάµενος στις αποφάσεις των γονέων που έδιναν υπόσχεση γάµου – αργότερα του ζευγαριού – ενώ κατά τα τελευταία πεντακόσια χρόνια η εκκλησία και η πολιτεία έχουν αναλάβει τη δικαιοδοσία και εξακολουθούν να επικυρώνουν το γάµο. 5. ΟΙ ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ ΓΑΜΟΙ 83:5.1Τους

πρώτους καιρούς της ιστορίας του γάµου, οι ανύπανδρες γυναίκες ανήκαν στους άνδρες της φυλής. Αργότερα, η γυναίκα είχε ένα µόνο σύζυγο τη φορά. Η πρακτική αυτή του ενός συζύγου κάθε φορά απετέλεσε το πρώτο βήµα για την αποµάκρυνση από το ασύδοτο αγελαίο σεξ. Ενώ στη γυναίκα δεν επετρέπετο παρά µόνο ένας άνδρας, ο σύζυγός της µπορούσε να αποµακρυνθεί από µια τέτοια προσωρινή σχέση κατά βούληση. Ωστόσο αυτές, οι χαλαρά ρυθµισµένες, σχέσεις ήσαν το πρώτο βήµα προς την κατεύθυνση της συµβίωσης ανά ζεύγη, σε αντιδιαστολή µε την αγελαία ζωή. Σ’ αυτό το στάδιο της εξέλιξης του γάµου, τα παιδιά συνήθως ανήκαν στη µητέρα. 83:5.2Το επόµενο βήµα στην εξέλιξη της συµβίωσης ήταν ο οµαδικός γάµος. Η εταιρική αυτή φάση του γάµου έπρεπε να παρεµβληθεί στην εξέλιξη της οικογενειακής ζωής, επειδή τα έθιµα που αφορούσαν στο γάµο δεν ήσαν ακόµη αρκετά ισχυρά, ώστε να καταστήσουν τις σχέσεις του ζευγαριού µόνιµες. Οι γάµοι µεταξύ αδελφών ανήκαν σ’ αυτή την κατηγορία. Πέντε αδελφοί µιας οικογένειας µπορούσαν να παντρευτούν πέντε αδελφές µιας άλλης. Σ’ ολόκληρο τον κόσµο οι χαλαρότερες µορφές εταιρικών γάµων εξελίχθηκαν σταδιακά σε διάφορους τύπους οµαδικών γάµων. Και αυτές οι οµαδικές σχέσεις ρυθµίζονταν εν πολλοίς από τα έθιµα των τοτέµ. Η οικογενειακή ζωή εξελίχθηκε αργά και σταθερά, επειδή οι ερωτικοί και γαµήλιοι κανονισµοί ευνοούσαν την επιβίωση της ίδιας της φυλής, διασφαλίζοντας την επιβίωση µεγαλύτερων αριθµών παιδιών. 83:5.3Οι οµαδικοί γάµοι υποχώρησαν σταδιακά µε την ανάδυση των πρακτικών πολυγαµίας – πολυγυνίας και πολυανδρίας – µεταξύ των περισσότερο προηγµένων φυλών. Η πολυανδρία, ωστόσο, ουδέποτε γενικεύθηκε, περιοριζόµενη στις βασίλισσες και τις εύπορες γυναίκες. Επιπλέον, αποτελούσε, κατ’ έθιµο, οικογενειακή υπόθεση το να ανήκει µία γυναίκα σε πολλά αδέλφια. Οι κάστες και οι οικονοµικοί περιορισµοί καθιστούσαν ορισµένες φορές απαραίτητο σε πολλούς άνδρες να ικανοποιούνται µε µία γυναίκα. Ακόµη και τότε, η γυναίκα παντρευόταν µόνον έναν, µε τους υπόλοιπους να αντιµετωπίζονται χαλαρά ως «θείοι» των από κοινού απογόνων τους.

Page 88

Provided by: www.urantia.info


83:5.4Το

Εβραϊκό έθιµο που απαιτούσε από έναν άνδρα να γίνει σύζυγος της χήρας του αδελφού του για «να µεγαλώσει το σπόρο του αδελφού του,» ήταν επίσης έθιµο για τον περισσότερο από το µισό αρχαίο κόσµο. Αποτελούσε κατάλοιπο της εποχής όπου ο γάµος ήταν οικογενειακή, µάλλον, υπόθεση και όχι προσωπικό θέµα. 83:5.5Ο θεσµός της πολυγαµίας αναγνώριζε, κατά καιρούς, τέσσερα είδη συζύγων: 83:5.61. Τις κατόπιν τελετής, ή νόµιµες συζύγους. 83:5.72. Τις συζύγους µε τις οποίες ζούσαν από αγάπη και µε την έγκρισή τους. 83:5.83. Τις παλλακίδες, συµβατικές συζύγους. 83:5.94. Τις σκλάβες συζύγους. 83:5.10Η πραγµατική πολυγυνία, όπου όλες οι σύζυγοι έχουν το ίδιο κύρος και όλα τα παιδιά είναι ισότιµα, ήταν πολύ σπάνια. Συνήθως, ακόµη και στους πολλαπλούς γάµους, η οικογένεια εκυβερνάτο από την πρώτη σύζυγο, τη νόµιµη σύντροφο. Μόνον αυτή είχε παντρευτεί µε την τυπική, γαµήλια τελετή και µόνο τα παιδιά αυτής της αγορασµένης, ή διαθέτουσας προίκα συντρόφου κληρονοµούσαν, εκτός και εάν εκείνη έκανε ειδικές διευθετήσεις. 83:5.11Η νόµιµη σύζυγος δεν ήταν κατ’ ανάγκην η αγαπηµένη. Στους πρώτους καιρούς, συνήθως δεν ήταν. Η γυναίκα που παντρεύονταν από έρωτα, η αγαπηµένη τους, δεν εµφανίσθηκε ει µη µόνο όταν οι φυλές προόδευσαν αρκετά, ειδικότερα µετά την ανάµιξη των εξελικτικών φυλών µε τους Νοδίτες και τους Αδαµίτες. 83:5.12Η σύζυγος ταµπού – η επίσηµη σύζυγος – δηµιούργησε το έθιµο των παλλακίδων. Σύµφωνα µε τα έθιµα αυτά, ένας άνδρας µπορούσε να έχει µία µόνο σύζυγο, αλλά µπορούσε να διατηρεί ερωτικές σχέσεις µε οσεσδήποτε παλλακίδες. Η παλλακεία ήταν το σηµείο εκκίνησης προς τη µονογαµία, η πρώτη κίνηση αποµάκρυνσης από την ανοικτή πολυγαµία. Οι παλλακίδες των Εβραίων, των Ρωµαίων και των Κινέζων ήταν πολύ συχνά δούλες της νόµιµης συζύγου. Αργότερα, όπως έγινε µε τους Εβραίους, η νόµιµη σύζυγος θεωρείτο µητέρα όλων των παιδιών που γεννώνταν από τον σύζυγό της. 83:5.13Οι παλαιότερες απαγορεύσεις πάνω στις ερωτικές σχέσεις µε µια έγκυο, ή θηλάζουσα σύζυγο επίσης κατέτειναν, σε µεγάλο βαθµό, στην υποστήριξη της πολυγαµίας. Οι πρωτόγονες γυναίκες γερνούσαν πολύ νωρίς εξ αιτίας της συχνής τεκνοποιίας σε συνδυασµό µε τη σκληρή εργασία. (Αυτές οι υπερφορτωµένες σύζυγοι κατόρθωναν να επιζήσουν εξ αιτίας του γεγονότος ότι τις αποµόνωναν µία εβδοµάδα κάθε µήνα, όταν δεν εγκυµονούσαν.) Μία τέτοια σύζυγος συχνά κουραζόταν να εγκυµονεί και ζητούσε από το σύζυγό της να πάρει µία δεύτερη και νεότερη γυναίκα, µια γυναίκα ικανή να βοηθήσει τόσο στις εγκυµοσύνες, όσο και στις δουλειές του σπιτιού. Οι νέες σύζυγοι καλωσορίζονταν, γι’ αυτό, µε χαρά από την µεγαλύτερη σύζυγο. Δεν υπήρχε τίποτα που να µοιάζει µε ερωτική ζήλια. 83:5.14Ο αριθµός των συζύγων περιορίζετο µόνο από την ικανότητα του συζύγου να τις φροντίζει. Οι εύποροι και δραστήριοι άνδρες επιθυµούσαν µεγάλους αριθµούς παιδιών και, αφού η βρεφική θνησιµότητα ήταν πολύ υψηλή, χρειάζονταν πολλές σύζυγοι για να στελεχώσουν µια µεγάλη οικογένεια. Πολλές από αυτές τις πολλαπλές συζύγους ήσαν απλές εργάτριες, σύζυγοι-σκλάβες. 83:5.15Τα ανθρώπινα έθιµα εξελίσσονται, αλλά πολύ αργά. Ο σκοπός του χαρεµιού ήταν να δηµιουργήσει ένα ισχυρό και πολυπληθές σώµα συγγενών εξ αίµατος για την υποστήριξη

Page 89

Provided by: www.urantia.info


του θρόνου. Κάποιος αρχηγός, κάποτε, πείσθηκε ότι δεν έπρεπε να διατηρεί χαρέµι, ότι έπρεπε να ικανοποιηθεί µε µία µόνο σύζυγο. Έτσι, απέπεµψε γρήγορα το χαρέµι του. Οι δυσαρεστηµένες σύζυγοι πήγαν στο σπίτι τους και οι προσβεβληµένοι συγγενείς τους συνέλαβαν τον αρχηγό και τον εκτέλεσαν επί τόπου, εκείνη τη στιγµή. 6. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉ ΜΟΝΟΓΑΜΊΑ – Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ 83:6.1Η µονογαµία είναι µονοπώλιο. Είναι καλή γι’ αυτούς που φθάνουν στο επιθυµητό αυτό στάδιο, αλλά τείνει να δηµιουργεί βιολογικά προβλήµατα σ’ εκείνους που δεν είναι τόσο τυχεροί. Ανεξάρτητα, ωστόσο, από τον αντίκτυπο στο άτοµο, η µονογαµία είναι αποφασιστικά καλύτερη για τα παιδιά. 83:6.2Αρχικά η µονογαµία οφείλετο στην πίεση των συνθηκών, στη φτώχεια. Η µονογαµία είναι πολιτισµική και κοινωνική, τεχνητή και αφύσικη, δηλαδή αφύσικη για τον εξελισσόµενο άνθρωπο. Ήταν απόλυτα φυσιολογική για τους πλέον αµιγείς Νοδίτες και τους Αδαµίτες και αποτελούσε µεγάλη πολιτισµική αξία για όλες τις προηγµένες φυλές. 83:6.3Οι φυλές των Χαλδαίων αναγνώριζαν το δικαίωµα µια συζύγου να επιβάλει προγαµιαία δέσµευση στο σύζυγό της, ώστε να µην πάρει δεύτερη γυναίκα, ή παλλακίδα. Τόσον οι Έλληνες, όσο και οι Ρωµαίοι ευνοούσαν τη µονογαµία. Η λατρεία των προγόνων υπέθαλπε, πάντα, τη µονογαµία, όπως και οι Χριστιανοί, που κάνουν το σφάλµα να θεωρούν το γάµο θείο µυστήριο. Επιπλέον, η άνοδος των προτύπων διαβίωσης διαρκώς συνηγορούσε κατά των πολλών συζύγων. Ως την εποχή της έλευσης του Μιχαήλ στην Ουράντια, ολόκληρος, πρακτικά, ο πολιτισµένος κόσµος είχε φθάσει στο επίπεδο της θεωρητικής µονογαµίας. Η παθητική, όµως, αυτή µονογαµία δεν σήµαινε ότι η ανθρωπότητα είχε εξοικειωθεί µε την πρακτική του πραγµατικού γάµου ενός ζευγαριού. 83:6.4Ενώ επιδιώκει το µονογαµικό στόχο του ιδανικού γάµου µεταξύ ενός ζευγαριού, πράγµα που σηµαίνει, τελικά, µονοπωλιακή ερωτική σχέση, η κοινωνία δεν πρέπει να παραβλέπει την αναντίρρητη κατάσταση των άτυχων εκείνων ανδρών και γυναικών οι οποίοι απέτυχαν να βρουν µια θέση στ’ αυτή την νέα και βελτιωµένη κοινωνική τάξη, έστω και αφού είχαν κάνει το καλύτερο δυνατόν για να συνεργασθούν µε, και να ακολουθήσουν τις, επιταγές της. Η αδυναµία του να βρει κάποιος σύντροφο στην κοινωνική αρένα του ανταγωνισµού µπορεί να αποδοθεί σε αξεπέραστες δυσκολίες, ή παµπληθείς περιορισµούς τους οποίους τα κρατούντα ήθη έχουν επιβάλλει. 83:6.5Πράγµατι, η µονογαµία είναι ιδανική για εκείνους οι οποίοι έχουν ένα σύντροφο, αλλά η ευνοηµένη πλειονότητα πρέπει πάντα να αντιµετωπίζει µε καλοσύνη και φροντίδα τους λιγότερο τυχερούς τους συνανθρώπους, που πρέπει να πληρώσουν το τίµηµα της αποτυχίας για να ενταχθούν στις τάξεις των ιδανικών εκείνων ερωτικών σχέσεων, οι οποίες διασφαλίζουν την ικανοποίηση όλων των βιολογικών ενστίκτων, υπό την ευλογία των ανώτερων ηθών της προοδευτικής κοινωνικής εξέλιξης. 83:6.6Η µονογαµία ανέκαθεν υπήρξε και θα είναι για πάντα ο ιδανικός στόχος της ανθρώπινης σεξουαλικής εξέλιξης. Το ιδανικό αυτό του πραγµατικού γάµου ανάµεσα στο ζευγάρι συνεπάγεται αυταπάρνηση και γι’ αυτό συχνά αποτυγχάνει, ακριβώς επειδή το ένα, ή και τα δύο µέλη είναι ανεπαρκείς ως προς το αποκορύφωµα αυτό των ανθρώπινων αρετών, του σθεναρού αυτοελέγχου. 83:6.7Η µονογαµία είναι το µέτρο που καθορίζει την πρόοδο του πολιτισµού στην κοινωνία, όπως αυτή διαχωρίζεται από την καθαρά βιολογική εξέλιξη. Η µονογαµία δεν είναι κατ’

Page 90

Provided by: www.urantia.info


ανάγκην βιολογική, ή φυσιολογική, αλλά είναι απαραίτητη για την άµεση διατήρηση και περαιτέρω εξέλιξη του πολιτισµού στην κοινωνία. Συµβάλλει ως ένα βαθµό στην ευαισθησία των αισθηµάτων, την εκλέπτυνση των ηθικών ιδιοτήτων και την πνευµατική πρόοδο, που είναι εντελώς αδύνατες στη πολυγαµία. Μία γυναίκα δεν µπορεί ποτέ να γίνει ιδανική µητέρα, όταν διαρκώς υποχρεώνεται να ανταγωνίζεται µιαν άλλη για την αγάπη του συζύγου. 83:6.8Ο γάµος ανάµεσα στο ζευγάρι ευνοεί και υποθάλπει την ιδιαίτερη αυτή κατανόηση και την αποτελεσµατική συνεργασία, που είναι η άριστη για ευτυχισµένους γονείς, ευηµερούντα παιδιά και κοινωνική λειτουργικότητα. Ο γάµος, που ξεκίνησε σαν σκληρός καταναγκασµός, εξελίσσεται σταδιακά σ’ ένα µεγαλειώδη θεσµό αυτοπολιτισµού, αυτοελέγχου, αυτοέκφρασης και αυτοδιαιώνισης. 7. Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ 83:7.1Κατά την αρχική εξέλιξη των γαµήλιων εθίµων, ο γάµος αποτελούσε µια χαλαρή ένωση που µπορούσε να τερµατισθεί κατά βούληση και τα παιδιά πάντα ακολουθούσαν τη µητέρα. Ο δεσµός µητέρας-παιδιού είναι ενστικτώδης και ανέκαθεν λειτουργούσε ανεξάρτητα από το εξελικτικό στάδιο των ηθών. 83:7.2Μεταξύ των πρωτόγονων λαών µόνο το µισό περίπου των γάµων αποδεικνύονταν ικανοποιητικοί. Η συχνότερη αιτία για χωρισµό ήταν η στειρότητα, για την οποία πάντα κατηγορείτο η σύζυγος. Και οι άτεκνες γυναίκες επιστεύετο ότι γίνονταν φίδια στον κόσµο των πνευµάτων. Σύµφωνα µε τα πλέον πρωτόγονα έθιµα, το διαζύγιο ήταν δικαίωµα του συζύγου και µόνο και τα πρότυπα αυτά διατηρήθηκαν ως τον εικοστό αιώνα µεταξύ ορισµένων λαών. 83:7.3Καθώς τα ήθη εξελίσσονταν, ορισµένες φυλές ανέπτυξαν δύο µορφές γάµου: Τον κανονικό, ο οποίος επέτρεπε το διαζύγιο και τον θρησκευτικό ο οποίος απαγόρευε το χωρισµό. Το ξεκίνηµα της εποχής όπου οι γυναίκες αγοράζονταν, ή προικοδοτούνταν, η καθιέρωση κυρώσεων επί της περιουσίας σε περιπτώσεις αποτυχίας του γάµου, συνετέλεσε πολύ στο να µειωθούν οι χωρισµοί. Και, πράγµατι, πολλές σύγχρονες ενώσεις σταθεροποιούνται εξ αιτίας αυτού του αρχαίου περιουσιακού παράγοντα. 83:7.4Η κοινωνική πίεση των κρατούντων στην κοινότητα και τα περιουσιακά προνόµια ήσαν ανέκαθεν αποτελεσµατικά στη διατήρηση των ταµπού και των ηθών του γάµου. Ο γάµος προόδευσε σταθερά µέσα στους αιώνες και βρίσκεται σε µεγάλη υπόληψη στο σύγχρονο κόσµο, παρά το ότι διασύρεται απειλητικά από την ευρύτατη δυσαρέσκεια µεταξύ των λαών εκείνους όπου η ατοµική επιλογή – µια καινούργια ελευθερία – εµφανίζεται σε µεγαλύτερο βαθµό. Ενώ οι αναταράξεις αυτές στις ρυθµίσεις εµφανίζονται περισσότερο µεταξύ των πλέον προοδευτικών φυλών, ως αποτέλεσµα της επιταχυνόµενης κοινωνικής εξέλιξης, µεταξύ των λιγότερο προηγµένων πληθυσµών ο γάµος εξακολουθεί να αγωνίζεται και να βελτιώνεται µε αργό ρυθµό, υπό την καθοδήγηση των παλαιότερων εθίµων. 83:7.5Η νέα και αιφνίδια αντικατάσταση των παλαιότερων και µακρόχρονα καθιερωµένων οικονοµικών κινήτρων µε τα ιδεαλιστικότερα, αλλά εξαιρετικά ιδιοτελή κίνητρα της αγάπης στο γάµο, έχουν αναπόφευκτα κάνει το θεσµό του γάµου να γίνει προσωρινά ασταθής. Τα κίνητρα του ανθρώπου για να παντρευτεί ανέκαθεν υπερέβαιναν τα πραγµατικά γαµήλια έθιµα, ενώ στον δέκατο ένατο και τον εικοστό αιώνα, το ιδανικό του Δυτικού κόσµου για το γάµο ξεπέρασε, ξαφνικά, κατά πολύ τις εγωκεντρικές και εν µέρει µόνο ελεγχόµενες σεξουαλικές παρορµήσεις των φυλών. Η παρουσία µεγάλων αριθµών άγαµων ατόµων σε

Page 91

Provided by: www.urantia.info


οποιαδήποτε κοινωνία καταδεικνύει την προσωρινή κατάρρευση, ή τη µεταβατικότητα των εθίµων. 83:7.6Η πραγµατική δοκιµασία στο γάµο, µέσα στους αιώνες, ήταν πάντα η συνεχής οικειότητα, που είναι αναπόφευκτη στην οικογενειακή ζωή. Δυο παραχαϊδεµένοι και κακοµαθηµένοι νέοι, µαθηµένοι να περιµένουν κάθε επιείκεια και πλήρη ικανοποίηση της µαταιοδοξίας και του εγωισµού τους, δεν µπορούν να ελπίσουν ότι θα πετύχουν στο γάµο και τη δηµιουργία οικογένειας – σε µια ισόβια σχέση αυθυποχώρησης, συµβιβασµού, αγάπης και ανιδιοτελούς αφοσίωσης στην ανατροφή των παιδιών. 83:7.7Ο µεγάλος βαθµός φαντασίας και ιδανικού έρωτα που υπεισέρχεται στην ερωτοτροπία είναι εν πολλοίς υπεύθυνος για την αυξητική τάση των διαζυγίων µεταξύ των σύγχρονων Δυτικών λαών, ενώ όλα αυτά περιπλέκονται ακόµη περισσότερο από την µεγαλύτερη ατοµική ελευθερία της γυναίκας, αλλά και την αυξηµένη οικονοµική ανεξαρτησία. Το εύκολο διαζύγιο, όταν είναι αποτέλεσµα έλλειψης αυτοελέγχου, ή αδυναµία φυσιολογικής προσαρµογής της προσωπικότητας, οδηγεί µε βεβαιότητα κατ’ ευθείαν πίσω, σ’ εκείνα τα πρωτόγονα στάδια της κοινωνίας απ’ όπου ο άνθρωπος αναδύθηκε µόλις πρόσφατα, µέσα από τόσο µεγάλη προσωπική οδύνη και φυλετικό άλγος. 83:7.8Όσο, όµως, η κοινωνία αδυνατεί να εκπαιδεύσει σωστά τα παιδιά και τους νέους, όσο οι κοινωνικές ρυθµίσεις αδυνατούν να παράσχουν επαρκή προγαµιαία παιδεία και όσο ο ασύνετος και ανώριµος νεανικός ιδεαλισµός είναι κριτής του γάµου, τόσο θα βασιλεύει το διαζύγιο. Και όσο καιρό η κοινωνία θα αδυνατεί να προετοιµάζει τους νέους για το γάµο, το διαζύγιο θα πρέπει να λειτουργεί ως κοινωνική δικλείδα ασφαλείας που θα αποτρέπει ακόµη χειρότερες καταστάσεις, στις εποχές της ραγδαίας ανάπτυξης των εξελισσόµενων ηθών. 83:7.9Οι αρχαίοι φαίνεται ότι αντιµετώπιζαν το γάµο µε την ίδια σοβαρότητα που τον αντιµετωπίζουν οι σηµερινοί λαοί. Και δεν µοιάζει πολλοί από τους βιαστικούς και ανεπιτυχείς γάµους των σύγχρονων καιρών, να αποτελούν βελτίωση των αρχαίων πρακτικών, του να πιστοποιείται η καταλληλότητα των νεαρών ανδρών και γυναικών για γάµο. Η µεγάλη ανακολουθία της σύγχρονης κοινωνίας είναι το ότι εξαίρει τον έρωτα και εξιδανικεύει το γάµο, ενώ αποδοκιµάζει την πληρέστερη εξέταση και των δύο. 8. Η ΕΞΙΔΑΝΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ 83:8.1Ο γάµος που κορυφώνεται µε την οικογένεια αποτελεί, πράγµατι, τον ανώτερο θεσµό του ανθρώπου, είναι, ωστόσο, κατά βάσιν, ανθρώπινος. Δεν θα έπρεπε ποτέ να αποκαλείται µυστήριο. Οι Σεθίτες ιερείς έκαναν το γάµο θρησκευτική τελετουργία. Αλλά για χιλιάδες χρόνια µετά την Εδέµ, η σύζευξη συνεχίσθηκε ως καθαρά κοινωνικός και αστικός θεσµός. 83:8.2Η παροµοίωση των ανθρώπινων σχέσεων προς τις θείες σχέσεις είναι εντελώς ατυχής. Η ένωση των συζύγων στη σχέση γάµου-οικογένειας, είναι µία φυσική λειτουργία για τους θνητούς των εξελικτικών κόσµων. Είναι πράγµατι αλήθεια ότι µεγάλη πνευµατική πρόοδος µπορεί να προκύψει ως συνέπεια των ειλικρινών προσπαθειών, στα ανθρώπινα πλαίσια, του και της συζύγου να προοδεύσουν, αλλ’ αυτό δεν σηµαίνει ότι ο γάµος είναι κατ’ ανάγκην ιερός. Η πνευµατική πρόοδος ακολουθεί την ειλικρινή αφοσίωση σε άλλες λεωφόρους ανθρώπινης προσπάθειας. 83:8.3Ούτε µπορεί ο γάµος να συγκριθεί πραγµατικά µε τη σχέση του Προσαρµοστή προς τον άνθρωπο, ούτε µε την αδελφική σχέση του Χριστού Μιχαήλ προς τους θνητούς αδελφούς του. Σε κανένα, σχεδόν, σηµείο δεν µπορούν να συγκριθούν οι σχέσεις αυτές µε τη σχέση

Page 92

Provided by: www.urantia.info


των συζύγων µεταξύ τους. Και είναι απολύτως ατυχές το ότι η ανθρώπινη παρανόηση αυτών των σχέσεων έχει δηµιουργήσει τόσο µεγάλη σύγχυση ως προς το κύρος του γάµου. 83:8.4Είναι, επίσης, ατυχές το ότι ορισµένες οµάδες ανθρώπων έχουν την άποψη ότι ο γάµος ολοκληρώνεται µε θεία επενέργεια. Οι πεποιθήσεις αυτές οδηγούν κατ’ ευθείαν στην άποψη στο ακατάλυτο του γάµου, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, ή τις επιθυµίες των δύο µερών. Το ίδιο το γεγονός, όµως, της διάλυσης του γάµου υποδηλώνει ότι το Θείο δεν είναι συµµέτοχο σε παρόµοιες ενώσεις. Αν ο Θεός ενώσει κάποτε δύο καταστάσεις, ή δύο άτοµα, αυτά θα παραµείνουν ενωµένα, ως τη στιγµή κατά την οποία το θείο θέληµα θα αποφασίσει το χωρισµό τους. Όσον αφορά, όµως, στο γάµο, ο οποίος είναι ανθρώπινος θεσµός, ποιος θα τολµούσε να κρίνει, να αποφασίσει ποιοι γάµοι είναι ενώσεις που πρέπει να επικυρωθούν από τους επόπτες του σύµπαντος, εν αντιθέσει προς εκείνους οι οποίοι είναι καθαρά ανθρώπινοι στη φύση και την προέλευση; 83:8.5Παρά ταύτα υπάρχει το ιδεώδες του γάµου στις ανώτερες σφαίρες. Στην πρωτεύουσα του κάθε τοπικού συστήµατος οι Υλικοί Υιοί και Θυγατέρες του Θεού αντιπροσωπεύουν πραγµατικά την κορύφωση των ιδεωδών της ένωσης ενός άνδρα και µιας γυναίκας µε τα δεσµά του γάµου και µε το σκοπό της δηµιουργίας και της ανατροφής απογόνων. Τελικά, ο ιδανικός ανθρώπινος γάµος είναι για τους ανθρώπους ιερός. 83:8.6Ο γάµος υπήρξε ανέκαθεν και εξακολουθεί να είναι το υπέρτατο ανθρώπινο όνειρο της εγκόσµιας εξιδανίκευσης. Αν και το όµορφο αυτό όνειρο σπάνια πραγµατοποιείται στο σύνολό του, παραµένει ως µεγαλειώδες ιδανικό, προσελκύοντας πάντα την προοδεύουσα ανθρωπότητα σε µεγαλύτερους αγώνες για την ανθρώπινη ευτυχία. Οι νεαροί, όµως, άνδρες και γυναίκες πρέπει να µάθουν µερικά πράγµατα για την πραγµατικότητα του γάµου πριν εµπλακούν στις απαιτητικές αξιώσεις των διαπροσωπικών σχέσεων µέσα στην οικογένεια. Ο νεανικός ιδεαλισµός πρέπει να κατευνάζεται από κάποιο βαθµό προγαµιαίας απαλλαγής από την αυταπάτη. 83:8.7Ωστόσο, ο νεανικός ιδεαλισµός για το γάµο δεν πρέπει να αποθαρρύνεται. Τα όνειρα αυτά αποτελούν την νοερή απεικόνιση του µελλοντικού στόχου της οικογενειακής ζωής. Η στάση αυτή είναι διεγερτική και χρήσιµη, µε την προϋπόθεση ότι δεν δηµιουργεί αναισθησία για την πραγµάτωση των πρακτικών και κοινότοπων απαιτήσεων του γάµου και της συνακόλουθης οικογενειακής ζωής. 83:8.8Τα ιδεώδη του γάµου έχουν κάνει µεγάλη πρόοδο στα πρόσφατα χρόνια. Σε ορισµένους λαούς η γυναίκα πράγµατι απολαµβάνει ίσα δικαιώµατα µε το σύντροφό της. Ως έννοια, τουλάχιστον, η οικογένεια γίνεται ένας πιστός εταίρος στην ανατροφή των παιδιών, ακολουθούµενη από ερωτική αφοσίωση. Ακόµη, όµως, και αυτή η νεώτερη έκδοση του γάµου δεν χρειάζεται να θεωρεί δεδοµένο ότι µπορεί να φθάσει στο ακραίο εκείνο σηµείο, όπου οι σύζυγοι θα µονοπωλήσουν το σύνολο της προσωπικότητας και της ατοµικότητας ο ένας του άλλου. Ο γάµος δεν είναι απλά ένα ιδιοτελές ιδανικό. Είναι η εξελισσόµενος κοινωνικός συνεταιρισµός ενός άνδρα και µιας γυναίκας, που υπάρχει και λειτουργεί σύµφωνα µε τα κρατούντα ήθη, περιορισµένος από τα ταµπού και ενισχυµένος από τους νόµους και τους κανονισµούς της κοινωνίας. 83:8.9Οι γάµοι του εικοστού αιώνα βρίσκονται πολύ ψηλά συγκρινόµενοι µε εκείνους των περασµένων εποχών, παρά το ότι ο θεσµός της οικογένειας υφίσταται, πλέον, µια σοβαρή δοκιµασία, εξ αιτίας των προβληµάτων που τόσο ξαφνικά έπεσαν πάνω στον κοινωνικό µηχανισµό, µε την επιταχυνόµενη αύξηση των γυναικείων ελευθεριών, δικαιωµάτων που για

Page 93

Provided by: www.urantia.info


τόσο πολύ καιρό τους τα αρνήθηκαν κατά τη διάρκεια της αργής εξέλιξης των ηθών των περασµένων γενεών. 83:8.10[Παρουσιάσθηκε από τον Αρχηγό των Σεραφείµ που σταθµεύουν στην Ουράντια.] ΕΓΓΡΑΦΟ 84 ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ 84:0.1Η υλική αναγκαιότητα θεµελίωσε το γάµο, η σεξουαλική πείνα τον οµόρφυνε, η θρησκεία του προσέδωσε ιερότητα και τον εξύψωσε, η πολιτεία τον απαίτησε και τον ρύθµισε, ενώ σε µεταγενέστερους χρόνους η αγάπη που αναπτύσσεται αρχίζει να δικαιώνει και να µεγαλύνει το γάµο, ως πρόγονο και δηµιουργό του πλέον χρήσιµου και ευγενικού θεσµού του πολιτισµού, της οικογένειας. Και η δηµιουργία της οικογένειας πρέπει να είναι το κέντρο και η ουσία κάθε εκπαιδευτικής προσπάθειας. 84:0.2Η συνεύρεση είναι καθαρά πράξη αυτοδιαιώνισης, συνδεδεµένης µε ποικίλους βαθµούς αυτοπραγµάτωσης. Ο γάµος, η δηµιουργία της οικογένειας, είναι εν πολλοίς θέµα αυτοσυντήρησης και συνεπάγεται την εξέλιξη της κοινωνίας. Η κοινωνία αυτή καθ’ εαυτή αποτελεί την αθροιστική δοµή των οικογενειακών µονάδων. Τα άτοµα είναι εντελώς προσωρινά, ως πλανητικοί παράγοντες – µόνον οι οικογένειες αποτελούν διαρκείς συνιστώσες στην κοινωνική εξέλιξη. Η οικογένεια είναι ο δίαυλος δια του οποίου το ποτάµι της κουλτούρας και της γνώσης κυλά από τη µία γενιά στην άλλη. 84:0.3Η οικογένεια αποτελεί, βασικά, κοινωνιολογικό θεσµό. Ο γάµος εξελίχθηκε δια της συνεργασίας για την αυτοσυντήρηση και του συνεταιρισµού για την αυτοδιαιώνιση, µε το στοιχείο της αυτοπραγµάτωσης να είναι εν πολλοίς συµπτωµατικό. Παρά ταύτα, η οικογένεια πραγµατικά περικλείει και τις τρεις βασικές λειτουργίες της ανθρώπινης υπόστασης, ενώ η εξάπλωση της ζωής την καθιστά βασικό ανθρώπινο θεσµό και ο έρωτας την ξεχωρίζει από όλες τις άλλες κοινωνικές δραστηριότητες. 1. ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΓΟΝΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ 84:1.1Ο γάµος δεν βασίσθηκε στις σεξουαλικές σχέσεις. Αυτές ήσαν δευτερεύουσες. Ο γάµος δεν χρειαζόταν στον πρωτόγονο άνθρωπο, που ικανοποιούσε τις σεξουαλικές του επιθυµίες ελεύθερα, χωρίς να φορτώνεται µε τις ευθύνες της συζύγου, των παιδιών και του σπιτιού. 84:1.2Η γυναίκα, εξ αιτίας της φυσικής και συναισθηµατικής προσκόλλησής της στα παιδιά της, εξαρτάται από τη συνεργασία µε τον άνδρα και τούτο την ωθεί στο προστατευµένο καταφύγιο του γάµου. Ωστόσο, καµία βιολογική παρόρµηση δεν οδηγούσε τον άνδρα στο γάµο – πολύ λιγότερο να τον κρατήσει παντρεµένο. Δεν ήταν η αγάπη που έκανε ελκυστικό το γάµο για τον άνδρα, αλλά η πείνα για τροφή, η οποία αρχικά είλκυσε τον άγριο στη γυναίκα και το πρωτόγονο καταφύγιο, που µοιράζετο µε τα παιδιά της. 84:1.3Ο γάµος δεν προεκλήθη καν από τη συνειδητοποίηση των υποχρεώσεων της ερωτικής σχέσης. Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν έβλεπε καµία σχέση µεταξύ της ερωτικής ικανοποίησης και της επακόλουθης γέννησης των παιδιών. Κάποτε όλος ο κόσµος πίστευε ότι µια παρθένα µπορούσε να µείνει έγκυος. Ο άγριος άνθρωπος, από νωρίς, είχε την άποψη ότι τα παιδιά δηµιουργούνταν στη χώρα των πνευµάτων. Πίστευαν ότι η εγκυµοσύνη ήταν το αποτέλεσµα της κατάληψης της γυναίκας από κάποιο πνεύµα, από ένα εξελισσόµενο στοιχειό. Πίστευαν, επίσης, ότι η διατροφή και το κακό µάτι ήταν σε θέση να προκαλέσουν

Page 94

Provided by: www.urantia.info


εγκυµοσύνη σε µία παρθένα, ή ανύπαντρη γυναίκα, ενώ οι µεταγενέστερες πεποιθήσεις συνέδεαν την απαρχή της ζωής µε την αναπνοή και το φως του ήλιου. 84:1.4Πολλοί πρώιµοι λαοί συνέδεαν τα πνεύµατα µε τη θάλασσα. Για το λόγο αυτό, οι παρθένες ήσαν πολύ περιορισµένες όσον αφορούσε στην επαφή τους µε τη θάλασσα. Οι νεαρές γυναίκες φοβούνταν πολύ περισσότερο να πλυθούν στη θάλασσα µε τη φουσκονεριά, από όσο να κάνουν έρωτα. Τα παραµορφωµένα, ή πρόωρα µωρά θεωρούνταν µικρά ζώων, που µπήκαν στο σώµα της γυναίκας ως αποτέλεσµα απροσεξίας στο µπάνιο, ή κακής επίδρασης των πνευµάτων. Οι άγριοι, φυσικά, δεν δίσταζαν καθόλου να πνίγουν τα µωρά αυτά µόλις γεννιούνταν. 84:1.5Το πρώτο βήµα προς τη διαφώτιση έγινε µε την πεποίθηση ότι οι σεξουαλικές σχέσεις άνοιξαν το δρόµο στο πνεύµα της εγκυµοσύνης να µπει στο σώµα της γυναίκας. Ο άνθρωπος είχε από τότε ανακαλύψει ότι ο πατέρας και η µητέρα συµµετείχαν εξ ίσου ως παράγοντες ζώσας κληρονοµιάς, που δηµιουργούσαν τη ζωή. 84:1.6Μια πολύ απλής µορφής οικογένεια διασφαλιζόταν από το γεγονός ότι η αναπαραγωγική λειτουργία συνεπάγεται τη σχέση µητέρας-παιδιού. Η µητρική αγάπη είναι ενστικτώδης, δεν ξεκίνησε ως έθιµο, όπως ο γάµος. Σε όλα τα θηλαστικά η µητρική αγάπη είναι το σύµφυτο δώρο των συνοδών διανοητικών πνευµάτων του τοπικού σύµπαντος, ενώ σε δύναµη και αφοσίωση είναι πάντα ευθέως ανάλογη µε τη διάρκεια της αδύναµης, νηπιακής ηλικίας του είδους. 84:1.7Η σχέση µητέρας και παιδιού είναι φυσική, δυνατή και ενστικτώδης, µια σχέση που για τους λόγους αυτούς ανάγκαζε τις πρωτόγονες γυναίκες να υποτάσσονται σε πολλές περίεργες συνθήκες και να ανέχονται ανείπωτες δυσκολίες. Αυτή η επιτακτική µητρική αγάπη είναι το αποδυναµωτικό συναίσθηµα που ανέκαθεν έβαζε τη γυναίκα σε µια τόσο τροµερά µειονεκτική θέση, σε όλους τους αγώνες της µε τον άνδρα. Παρά ταύτα, το µητρικό ένστικτο στο ανθρώπινο είδος δεν είναι αξεπέραστο. Μπορεί να υπερκερασθεί από τη φιλοδοξία, τον εγωισµό και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. 84:1.8Ενώ η σχέση µητέρας-παιδιού δεν σηµαίνει ούτε γάµο ούτε οικογένεια, υπήρξε ο πυρήνας από τον οποίο δηµιουργήθηκαν και ο γάµος και η οικογένεια. Η µεγάλη πρόοδος στην εξέλιξη της συµβίωσης επήλθε όταν αυτές οι προσωρινές σχέσεις άρχισαν να διαρκούν αρκετά, ώστε να ανατραφούν τα παιδιά που γεννήθηκαν και αυτή ήταν η δηµιουργία της οικογένειας. 84:1.9Ανεξαρτήτως του ανταγωνισµού των πρωτόγονων αυτών ζευγαριών και παρά τη χαλαρότητα της σχέσης τους, οι ευκαιρίες για επιβίωση βελτιώθηκαν πάρα πολύ από τις σχέσεις αυτές µεταξύ άνδρα και γυναίκας. Ένας άνδρας και µία γυναίκα που συνεργάζονται, ακόµη και αν δεν έχουν οικογένεια και παιδιά, είναι άπειρα ανώτεροι από κάθε, σχεδόν, άποψη, από όσο είναι δύο άνδρες µαζί, ή δύο γυναίκες. Το ζευγάρωµα, αυτό, των φύλων αύξησε την επιβίωση και απετέλεσε αυτή καθ’ εαυτή την απαρχή της ανθρώπινης κοινωνίας. Επιπλέον, ο καταµερισµός της εργασίας αναλόγως του φύλου συνέβαλε στην άνεση και αύξησε την απόλαυση. 2. Η ΠΡΩΙΜΗ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ 84:2.1Η περιοδική αιµορραγία της γυναίκας, καθώς επίσης και η περαιτέρω απώλεια αίµατος κατά τον τοκετό, κατεδείκνυε το αίµα ως τον δηµιουργό του παιδιού (περαιτέρω, δε, και ως έδρα της ψυχής), ενώ δηµιούργησε την έννοια των δεσµών αίµατος στις ανθρώπινες

Page 95

Provided by: www.urantia.info


σχέσεις. Κατά τους πρώιµους χρόνους, όλοι οι απόγονοι εθεωρείτο ότι κατάγονταν από τη µητέρα και τούτο ήταν το µόνο µέρος της κληρονοµικότητας που ήταν απόλυτα βέβαιο. 84:2.2Η πρωτόγονη οικογένεια, αναπτυσσόµενη εκ του ενστικτώδους βιολογικού δεσµού αίµατος µητέρας και παιδιού, υπήρξε, αναπόφευκτα, µητριαρχική. Και πάρα πολλές φυλές διατήρησαν τη σύνθεση αυτή. Η µητριαρχική οικογένεια υπήρξε η µοναδική δυνατή µετάβαση από τον οµαδικό γάµο στην ορδή, στην µεταγενέστερη και βελτιωµένη οικογενειακή ζωή της πολυγαµικής και µονογαµικής πατριαρχικής οικογένειας. Η µητριαρχική οικογένεια ήταν φυσική και βιολογική. Η πατριαρχική οικογένεια είναι κοινωνική, οικονοµική και πολιτική. Η διατήρηση της µητριαρχίας µεταξύ των Βορειοαµερικανών Ερυθρόδερµων είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους οι, κατά τα λοιπά προοδευτικοί, Ιροκή δεν έγιναν ποτέ πραγµατικό κράτος. 84:2.3Σύµφωνα µε τα µητριαρχικά έθιµα, η µητέρα της συζύγου απολάµβανε κυριολεκτικά υπέρτατη εξουσία στην οικογένεια. Ακόµη και τα αδέλφια της συζύγου και τα παιδιά τους είχαν περισσότερο έλεγχο στην οικογένεια από όσο ο σύζυγος. Οι πατέρες έπαιρναν συχνά το όνοµα των παιδιών τους. 84:2.4Οι πρωιµότερες φυλές ελάχιστα υπολόγιζαν τον πατέρα, θεωρώντας το παιδί ως αποκλειστικά προερχόµενο από την µητέρα. Πίστευαν ότι τα παιδιά έµοιαζαν στον πατέρα εξ αιτίας της σχέσης µε τον πατέρα, ή ότι «σηµαδεύονταν» µε τον τρόπο αυτό, επειδή η µητέρα τους ήθελε να µοιάζουν µε τον πατέρα. Αργότερα, όταν η µητριαρχία έδωσε τη θέση της στην πατριαρχία, το παιδί απεδίδετο καθ’ ολοκληρίαν στον πατέρα, ενώ πολλά από τα ταµπού που ίσχυαν για τις εγκύους επεκτάθηκαν στη συνέχεια και περιέλαβαν και τον σύζυγο. Ο µέλλων πατέρας σταµατούσε να εργάζεται όσο πλησίαζε η ώρα του τοκετού και την ώρα της γέννας έπεφτε στο κρεβάτι δίπλα στη γυναίκα του και έµενε εκεί από τρεις έως οκτώ ηµέρες. Η σύζυγος µπορούσε να σηκωθεί την επόµενη µέρα και να ασχοληθεί µε χειρωνακτική εργασία, αλλά ο σύζυγος παρέµενε στο κρεβάτι για να δεχθεί συγχαρητήρια. Όλα αυτά αποτελούσαν µέρος των πρώιµων εθίµων που αποσκοπούσαν στο να επικυρώσουν τα πατρικά δικαιώµατα πάνω στο παιδί. 84:2.5Αρχικά, συνηθιζόταν να πηγαίνει ο άνδρας στην οικογένεια της γυναίκας, σε µεταγενέστερους, ωστόσο, χρόνους, αφού ο άνδρας είχε πληρώσει, ή είχε καταλήξει στην τιµή της νύφης, µπορούσε να πάρει τη γυναίκα και τα παιδιά του στη φυλή του. Η µετάβαση από την µητριαρχική στην πατριαρχική οικογένεια εξηγεί τις κατά τα λοιπά χωρίς νόηµα απαγορεύσεις ορισµένων τύπων γάµου µεταξύ εξαδέλφων, ενώ άλλοι τύποι γάµου µεταξύ συγγενών µε τον ίδιο βαθµό συγγένειας επιτρέπονταν. 84:2.6Όταν πέρασε η εποχή του κυνηγίου, όταν η βοσκή των ζώων έδωσε στον άνθρωπο τον έλεγχο της κύριας προµήθειας τροφής, η µητριαρχία γρήγορα έφθασε στο τέλος της. Απέτυχε επειδή, απλά, δεν µπορούσε να συναγωνισθεί µε επιτυχία τη νεώτερη πατριαρχική οικογένεια. Η δύναµη την οποία κατείχαν οι άρρενες συγγενείς της µητέρας δεν µπορούσε να συναγωνισθεί τη δύναµη που συγκέντρωνε ο σύζυγος-πατέρας. Η µητέρα δεν µπορούσε, ισότιµα, να ασχοληθεί µε το συνδυασµένο έργο της ανατροφής των παιδιών, της άσκησης συνεχούς εξουσίας και της αυξηµένης δύναµης µέσα στο σπίτι. Η επερχόµενη κλοπή των συζύγων και η µεταγενέστερη αγορά τους επετάχυνε τη λήξη της µητριαρχίας. 84:2.7Η τροµερή αλλαγή από τη µητριαρχία στην πατριαρχία είναι µια από τις πλέον ριζοσπαστικές και απόλυτα εµφανείς αλλαγές που πραγµατοποίησε ποτέ η ανθρώπινη φυλή.

Page 96

Provided by: www.urantia.info


Η αλλαγή αυτή οδήγησε άµεσα σε µεγαλύτερη κοινωνική έκφραση και αυξηµένη οικογενειακή λειτουργικότητα. 3. Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ 84:3.1Μπορεί το ένστικτο της µητρότητας να οδήγησε τη γυναίκα στο γάµο, αλλά ήταν η ανώτερη δύναµη του άνδρα, µαζί µε την επίδραση των ηθών που, κυριολεκτικά, την υποχρέωνε να παραµένει στα δεσµά του. Η βουκολική ζωή έτεινε να δηµιουργήσει ένα νέο σύστηµα ηθών, τον πατριαρχικό τύπο οικογένειας. Και η βάση της οικογενειακής ενότητας υπό τον ποιµένα, µαζί µε τα ήθη της αγροτικής κοινωνίας συνέστησαν την αδιαµφισβήτητη και αυθαίρετη εξουσία του πατέρα. Κάθε κοινωνία, εθνική, ή οικογενειακή, πέρασε από το στάδιο της δεσποτικής κυριαρχίας της πατριαρχίας. 84:3.2Η ελάχιστη επιείκεια που επεδείκνυε το ανθρώπινο είδος την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης αντικατοπτρίζει µε ακρίβεια τα ήθη των βοσκών. Οι Εβραίοι πατριάρχες ήσαν όλοι βοσκοί, όπως βεβαιώνεται από τη ρήση «Ο Κύριος είναι ο Ποιµένας µου.» 84:3.3Ο άνδρας, ωστόσο, δεν πρέπει πλέον να κατηγορείται για την µικρή του εκτίµηση προς τη γυναίκα, τις παλιές εκείνες εποχές, από όσο η ίδια η γυναίκα. Η γυναίκα απέτυχε να κερδίσει κοινωνική αναγνώριση κατά τους πρωτόγονους καιρούς, επειδή δεν εδραστηριοποιείτο σε περιπτώσεις επείγουσας ανάγκης. Δεν υπήρξε εντυπωσιακή ηρωίδα, ή ηρωίδα σε στιγµές κρίσης. Η µητρότητα αποτελούσε µια σαφή αδυναµία στον αγώνα για επιβίωση. Η µητρική αγάπη δυσκόλευε τη γυναίκα στην άµυνα της φυλής. 84:3.4Επιπλέον οι γυναίκες ακούσια δηµιούργησαν την εξάρτησή τους από τον άνδρα, µε το θαυµασµό και την επευφηµία τους για την επιθετικότητα και την ανδρεία του. Η εξύµνηση αυτή του πολεµιστή εξήρε το ανδρικό εγώ, ενώ κατέστειλε εκείνο της γυναίκας και την έκανε περισσότερο εξαρτηµένη. Μια στρατιωτική στολή ακόµη διεγείρει σε µεγάλο βαθµό τα γυναικεία συναισθήµατα. 84:3.5Στις περισσότερο προηγµένες φυλές, οι γυναίκες δεν είναι τόσο µεγαλόσωµες, ή δυνατές όσο οι άνδρες. Η γυναίκα, ως αδύνατο φύλο, έγινε η πιο διακριτική. Έµαθε από νωρίς να εκµεταλλεύεται τη σεξουαλική της γοητεία. Διέθετε µεγαλύτερη ετοιµότητα και ήταν πιο συντηρητική από τον άνδρα, αν και λιγότερο διορατική. Ο άνδρας ήταν ανώτερος της γυναίκας στο πεδίο της µάχης και στο κυνήγι. Στο σπίτι, όµως, η γυναίκα ξεπερνούσε, συνήθως, σε στρατηγική ακόµη και τον πλέον πρωτόγονο άνδρα. 84:3.6Ο βοσκός προσέβλεπε στα κοπάδια του για να συντηρηθεί, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια των βουκολικών εκείνων εποχών, η γυναίκα πρέπει να προµηθεύσει τις φυτικές τροφές. Ο πρωτόγονος άνδρας απέφευγε την ενασχόληση µε τη γη. Παραήταν ειρηνική και χωρίς ενδιαφέρον. Υπήρχε, επίσης, µια παλιά πρόληψη, ότι οι γυναίκες µπορούσαν να αναστήσουν καλύτερα τα φυτά. Ήσαν µητέρες. Σε πολλές υποανάπτυκτες φυλές σήµερα, οι άνδρες µαγειρεύουν το κρέας, οι γυναίκες τα λαχανικά και όταν οι πρωτόγονες φυλές της Αυστραλίας µετακινούνται, οι γυναίκες ποτέ δεν κυνηγούν ενώ οι άνδρες ποτέ δεν σκύβουν για να σκαλίσουν µια ρίζα. 84:3.7Η γυναίκα έπρεπε πάντα να δουλεύει. Τουλάχιστον ως τη σύγχρονη εποχή, η γυναίκα υπήρξε ανέκαθεν πραγµατικός παραγωγός. Ο άνδρας συνήθως επέλεγε τον εύκολο δρόµο και η ανισότητα αυτή υπήρχε πάντα, σ’ ολόκληρη την ιστορία της ανθρώπινης φυλής. Η γυναίκα ήταν εκείνη που ανέκαθεν σήκωνε τα βάρη, που κρατούσε την οικογενειακή

Page 97

Provided by: www.urantia.info


περιουσία και ανέτρεφε τα παιδιά, αφήνοντας, έτσι τα χέρια του άνδρα ελεύθερα για να πολεµήσουν, ή να κυνηγήσουν. 84:3.8Η πρώτη απελευθέρωση της γυναίκας επήλθε όταν ο άνδρας συναίνεσε να καλλιεργήσει τη γη, όταν συναίνεσε να κάνει αυτό που ως τότε εθεωρείτο γυναικεία δουλειά. Έγινε ένα µεγάλο βήµα προς τα εµπρός, όταν οι άνδρες αιχµάλωτοι δεν δολοφονούνταν, πλέον, αλλά κρατούνταν ως σκλάβοι για να καλλιεργήσουν τη γη. Αυτό απελευθέρωσε τη γυναίκα, ως προς το ότι µπορούσε να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα θέµατα του οίκου και την εκπαίδευση των παιδιών. 84:3.9Η παροχή γάλακτος στους νέους οδήγησε στην πρόωρη εξάντληση των βρεφών και αυτό στο να εγκυµονούν οι µητέρες περισσότερα παιδιά, απαλλασσόµενες από την προσωρινή, µερικές φορές, στειρότητά τους, ενώ η χρήση γάλακτος αγελάδας, ή κατσίκας, µείωσε κατά πολύ την βρεφική θνησιµότητα. Πριν από τη βουκολική περίοδο της κοινωνίας, οι µητέρες συνήθιζαν να θηλάζουν τα µωρά τους ως τα τέσσερα, ή πέντε χρόνια τους. 84:3.10Οι ελαττούµενοι πρωτόγονοι πόλεµοι µείωσαν κατά πολύ την ανοµοιογένεια στον καταµερισµό της εργασίας βάσει του φύλου. Οι γυναίκες, όµως, έπρεπε ακόµη να κάνουν τις βαριές δουλειές, ενώ οι άνδρες εκτελούσαν χρέη φρουρών. Ουδείς καταυλισµός, ή χωριό µπορούσε να µείνει αφρούρητο µέρα, ή νύκτα, αλλά ακόµη και αυτό το έργο ελαφρύνθηκε µε την εξηµέρωση του σκύλου. Γενικά, η επέλευση της γεωργίας ενδυνάµωσε το γόητρο και το κοινωνικό κύρος της γυναίκας - αυτό ίσχυε, τουλάχιστον, ως την εποχή που ο ίδιος ο άνδρας έγινε καλλιεργητής. Και µόλις ο άνδρας αφοσιώθηκε στην καλλιέργεια της γης, αµέσως ακολούθησε µεγάλη βελτίωση στις µεθόδους της καλλιέργειας, η οποία συνεχίσθηκε στις επόµενες γενεές. Στο κυνήγι και τον πόλεµο ο άνδρας είχε µάθει την αξία της οργάνωσης και εισήγαγε αυτές τις τεχνικές στις κατασκευές και, αργότερα, όταν ανέλαβε µεγάλο µέρος του έργου των γυναικών, βελτίωσε κατά πολύ τις χαλαρές γυναικείες µεθόδους εργασίας. 4. Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΙΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ 84:4.1Γενικά µιλώντας, σε οποιαδήποτε ηλικία, η θέση της γυναίκας αποτελεί επαρκές κριτήριο της εξελικτικής προόδου του γάµου, ως κοινωνικού θεσµού, ενώ η πρόοδος του ίδιου του γάµου είναι ένα σχετικά ακριβές µέτρο που αποκαλύπτει την πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισµού. 84:4.2Η θέση της γυναίκας ήταν ανέκαθεν ένα κοινωνικό παράδοξο. Ήταν πάντα εκείνη που µε πανουργία κατηύθυνε τον άνδρα. Ήταν εκείνη που πάντα εκµεταλλευόταν την µεγαλύτερη σεξουαλική παρόρµηση του άνδρα για τα συµφέροντά της και την πρόοδό της. Χρησιµοποιώντας έξυπνα τη σεξουαλική της γοητεία µπορούσε συχνά να ασκεί κυριαρχική δύναµη πάνω στον άνδρα, ακόµα και όταν ήταν ταπεινή του σκλάβα. 84:4.3Οι πρωτόγονη γυναίκα δεν ήταν για τον άνδρα φίλη, αγαπηµένη, ερωµένη και σύντροφος, αλλά µάλλον ένα κοµµάτι της περιουσίας του, υπηρέτρια, ή σκλάβα και, αργότερα, συνεταίρος, παιγνίδι και εκείνη που εγκυµονούσε τα παιδιά. Παρά ταύτα, οι καλές και ικανοποιητικές σεξουαλικές σχέσεις ενείχαν πάντα το στοιχείο της επιλογής και της συνεργασίας από την πλευρά της γυναίκας και τούτο ανέκαθεν έδινε στις έξυπνες γυναίκες µεγάλη επιρροή, ως προς την άµεση, ατοµική τους υπόσταση, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους θέση, ως φύλο. Ωστόσο, η ανδρική δυσπιστία και καχυποψία δεν βοηθούνταν από το γεγονός ότι οι γυναίκες ανέκαθεν υποχρεώνονταν να καταφεύγουν στην πανουργία στην προσπάθειά τους να ελαφρύνουν τα δεσµά τους.

Page 98

Provided by: www.urantia.info


84:4.4Τα

φύλα αντιµετώπιζαν µεγάλη δυσκολία στο να καταλάβουν το ένα το άλλο. Ο άνδρας έβρισκε δύσκολο το να καταλάβει τη γυναίκα, αντιµετωπίζοντάς την µ’ ένα παράξενο µείγµα δύσπιστης άγνοιας και έντροµης σαγήνης, αν όχι µε καχυποψία και περιφρόνηση. Πολλές φατριακές και φυλετικές παραδόσεις αποδίδουν τα προβλήµατα στην Εύα, στην Πανδώρα, ή κάποια άλλη εκπρόσωπο των γυναικών. Οι αφηγήσεις αυτές πάντοτε διαστρέφονταν έτσι, ώστε να παρουσιάζουν ότι η γυναίκα προκάλεσε το κακό στον άνδρα και όλα τούτα καταδεικνύουν την, κάποτε παγκόσµια, δυσπιστία προς τη γυναίκα. Μεταξύ των λόγων που αναφέρονται για να υποστηριχθεί η αγαµία του κλήρου, ο κυριότερος ήταν η ευτέλεια των γυναικών. Το γεγονός ότι οι περισσότερες από τις υποτιθέµενες µάγισσες ήταν γυναίκες δεν βελτίωσε την παλαιότερη φήµη του φύλου. 84:4.5Οι άνδρες από παλιά θεωρούσαν τις γυναίκες παράξενες, ακόµη και αφύσικες. Επιπλέον πίστευαν ότι οι γυναίκες δεν έχουν ψυχή. Γι’ αυτό αρνούνταν να τους δώσουν όνοµα. Κατά τους πρώιµους καιρούς φοβούνταν πάρα πολύ την πρώτη σεξουαλική επαφή µε τη γυναίκα. Εξ αυτού δηµιουργήθηκε το έθιµο να έχει ο ιερέας την πρώτη σεξουαλική επαφή µε µία παρθένα. Ακόµη και η σκιά της γυναίκας εθεωρείτο επικίνδυνη. 84:4.6Η εγκυµοσύνη γενικά εθεωρείτο, κάποτε, ότι έκανε τη γυναίκα επικίνδυνη και ακάθαρτη. Και τα έθιµα πολλών φατριών όριζαν στη µητέρα να υποβληθεί σε διεξοδικές καθαρτήριες τελετουργίες µετά τη γέννηση του παιδιού. Εκτός των οµάδων εκείνων στις οποίες ο πατέρας συµµετείχε στον τοκετό µένοντας στο κρεβάτι, όλοι απέφευγαν τη µέλλουσα µητέρα, την εγκατέλειπαν. Οι αρχαίοι απέφευγαν ακόµη και το να αφήσουν να γεννηθεί ένα παιδί στο σπίτι. Τελικά, επετράπη στις µεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες να φροντίζουν τη µητέρα κατά τον τοκετό και η πρακτική αυτή δηµιούργησε το επάγγελµα της µαίας. Κατά τη διάρκεια του τοκετού, ένα σωρό ανόητα πράγµατα λέγονταν και γίνονταν, στην προσπάθεια να διευκολυνθεί η γέννα. Ήταν συνήθεια να ραντίζουν το νεογέννητο µε αγιασµένο νερό για να εµποδίζουν την παρέµβαση των πνευµάτων. 84:4.7Στις µη επιµεµειγµένες φυλές, η γέννηση ενός παιδιού ήταν σχετικά εύκολη, διαρκώντας µόνο δύο, ή τρεις ώρες. Σπάνια είναι τόσο εύκολη στις µικτές φυλές. Αν µια γυναίκα πέθαινε κατά τον τοκετό, ειδικότερα στον τοκετό διδύµων, επιστεύετο ότι είχε διαπράξει µοιχεία µε κάποιο πνεύµα. Αργότερα, οι ανώτερες φυλές θεωρούσαν το θάνατο κατά τον τοκετό ως θέληµα Θεού. Οι µητέρες αυτές εθεωρούντο ότι χάθηκαν για ένα υψηλό σκοπό. 84:4.8Η αποκαλούµενη σεµνότητα των γυναικών ως προς την περιβολή τους και την έκθεση του προσώπου αναπτύχθηκε από το θανάσιµο φόβο του να την δουν να έχει περίοδο. Το να καταλάβουν ότι είχε περίοδο ήταν σοβαρό αµάρτηµα, παραβίαση των ταµπού. Κατά τα ήθη των παλιότερων καιρών, κάθε γυναίκα, από την εφηβεία ως το τέλος της γόνιµης ζωής της, υπέκειτο σε απόλυτη οικογενειακή και κοινωνική αποµόνωση µια εβδοµάδα κάθε µήνα. Οτιδήποτε άγγιζε, οπουδήποτε καθόταν, ή ξάπλωνε ήταν «βεβηλωµένο.» Για πάρα πολλά χρόνια ήταν έθιµο να κτυπούν σκληρά το κορίτσι µετά την περίοδό του, προσπαθώντας να διώξουν το κακό πνεύµα από το σώµα της. Όταν όµως µια γυναίκα περνούσε τη γόνιµη ηλικία, αντιµετωπίζετο µε περισσότερη φροντίδα, της έδιναν περισσότερα δικαιώµατα και προνόµια. Κατόπιν όλων αυτών, δεν είναι περίεργο που οι γυναίκες περιφρονούνταν. Ακόµη και οι Έλληνες θεωρούσαν τις γυναίκες που είχαν περίοδο ως µία από τις τρεις µεγαλύτερες αιτίες µόλυνσης, οι άλλες δύο ήταν ο χοίρος και το σκόρδο. 84:4.9Όσο ανόητες κι’ αν ήταν αυτές οι δοξασίες, επέφεραν κάτι καλό, αφού έδιναν στις γυναίκες που εργάζονταν υπερβολικά, τουλάχιστον στις νέες, µία εβδοµάδα κάθε µήνα για

Page 99

Provided by: www.urantia.info


ευπρόσδεκτη ανάπαυση και ευεργετική περισυλλογή. Έτσι οι γυναίκες µπορούσαν να ακονίσουν την ευστροφία τους για να συνδιαλλαγούν µε τους άνδρες συντρόφους τους τον υπόλοιπο καιρό. Η αποµόνωση αυτή των γυναικών προστάτευε και τους άνδρες επίσης από την υπερβολική ενασχόληση µε το σεξ, συµβάλλοντας µε τον τρόπο αυτό έµµεσα στον περιορισµό του πληθυσµού και την βελτίωση του αυτοελέγχου. 84:4.10Μεγάλη πρόοδος πραγµατοποιήθηκε όταν ο άνδρας δεν είχε πλέον το δικαίωµα να σκοτώνει τη γυναίκα του κατά βούληση. Έγινε, επίσης, ένα προς τα εµπρός βήµα, όταν η γυναίκα µπορούσε να ορίζει τα δώρα του γάµου. Αργότερα, κέρδισε το νόµιµο δικαίωµα της κατοχής, του ελέγχου, ακόµη και της διάθεσης της περιουσίας. Στερήθηκε, ωστόσο, για αιώνες το δικαίωµα να αποκτά αξιώµατα είτε στην εκκλησία, είτε στην πολιτεία. Τη γυναίκα τη µεταχειρίζονταν ανέκαθεν, λίγο-πολύ σαν περιουσία, µέχρι, και κατά τον εικοστό µετά Χριστόν αιώνα. Δεν έχει ακόµη κερδίσει σε παγκόσµιο επίπεδο την ελευθερία της από την αποµόνωση του ανδρικού ελέγχου. Ακόµη και µεταξύ προηγµένων λαών, η προσπάθεια του άνδρα να προστατεύσει τη γυναίκα, υπήρξε πάντα µια σιωπηρή επιβεβαίωση ανωτερότητας. 84:4.11Οι πρωτόγονες γυναίκες, ωστόσο, δεν αυτο-οικτίρονταν, όπως οι πιο πρόσφατα απελευθερωµένες αδελφές τους συνηθίζουν να κάνουν. Στο κάτω-κάτω ήταν χαρούµενες και ευχαριστηµένες. Δεν τολµούσαν να ονειρευτούν ένα καλύτερο, ή διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. 5. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΥΠΟ ΤΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΑ ΗΘΗ 84:5.1Στην αυτοδιαιώνιση η γυναίκα είναι ίση µε τον άνδρα, αλλά στη συνεργασία για την αυτοσυντήρηση η γυναίκα επιβαρύνεται µε ένα σαφές µειονέκτηµα και το µειονέκτηµα αυτό, της επιβεβληµένης µητρότητας, µπορεί να αντισταθµισθεί µόνο µε τα διαφωτισµένα ήθη του προαγόµενου πολιτισµού, καθώς και µε την αυξανόµενη αίσθηση του άνδρα περί κεκτηµένων δικαιωµάτων. 84:5.2Καθώς η κοινωνία εξελίσσετο, τα σεξουαλικά πρότυπα έγιναν υψηλότερα µεταξύ των γυναικών, επειδή εκείνες υπέφεραν περισσότερο από τις συνέπειες της παραβίασης των σεξουαλικών ηθών. Τα ανδρικά σεξουαλικά πρότυπα βελτιώνονται πάρα πολύ αργά, ως αποτέλεσµα της διαστρεβλωµένης αίσθησης της δικαιοσύνης εκείνης, την οποία απαιτεί ο πολιτισµός. Η φύση δεν γνωρίζει τίποτα περί δικαιοσύνης – κάνει τη γυναίκα να υποφέρει µόνη τις ωδίνες του τοκετού. 84:5.3Η σύγχρονη άποψη περί της σεξουαλικής ισότητας είναι όµορφη και άξια ενός διευρυνόµενου πολιτισµού αλλά δεν υπάρχει στη φύση. Όταν η ισχύς είναι το δίκαιο, ο άνδρας συµπεριφέρεται σαν αφέντης προς τη γυναίκα. Όταν περισσότερη δικαιοσύνη, ειρήνη και καλοσύνη επικρατούν, η γυναίκα σταδιακά αναδύεται από τη δουλεία και την αφάνεια. Η θέση της γυναίκας έχει γενικά διαφοροποιηθεί αντίστροφα από το βαθµό του µιλιταρισµού, σε κάθε έθνος και κάθε εποχή. 84:5.4Ωστόσο ο άνδρας δεν οικειοποιήθηκε, ενσυνείδητα, ή εκούσια τα δικαιώµατα ης γυναίκας για να της τα αποδώσει, στη συνέχεια, σταδιακά και απρόθυµα. Όλα τούτα υπήρξαν ένα ασυνείδητο και απρογραµµάτιστο επεισόδιο της κοινωνικής εξέλιξης. Όταν ήλθε, πράγµατι, για τη γυναίκα η ώρα να απολαύσει πρόσθετα δικαιώµατα, τα πήρε και τούτο έγινε εντελώς ανεξάρτητα από τις συνειδητές προθέσεις του άνδρα. Αργά αλλά σίγουρα τα ήθη αλλάζουν έτσι ώστε να διασφαλίζουν τις κοινωνικές εκείνες ρυθµίσεις, οι οποίες αποτελούν µέρος της διαρκούς εξέλιξης του πολιτισµού. Τα ήθη που προοδεύουν µε

Page 100

Provided by: www.urantia.info


αργό ρυθµό εξασφάλισαν ολοένα καλύτερη µεταχείριση στις γυναίκες. Οι φυλές εκείνες οι οποίες επέµειναν να τις µεταχειρίζονται σκληρά δεν επέζησαν. 84:5.5Οι Αδαµίτες και οι Νοδίτες παρείχαν µεγάλη αναγνώριση στις γυναίκες και οι οµάδες εκείνες οι οποίες επηρεάσθηκαν από τους µεταναστεύοντες Ανδίτες είχαν την τάση να επηρεάζονται από τις Εδεµικές διδαχές πάνω στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. 84:5.6Οι παλιοί Κινέζοι και οι Έλληνες συµπεριφέρονταν στις γυναίκες καλύτερα από όσο οι περισσότεροι από τους γειτονικούς λαούς. Ωστόσο οι Εβραίοι ήσαν εξαιρετικά δύσπιστοι προς τις γυναίκες. Στη Δύση η γυναίκα είχε µια δύσκολη ανοδική πορεία υπό το κράτος του δόγµατος του Αποστόλου Παύλου, το οποίο προσαρτήθηκε στο Χριστιανισµό, αν και ο Χριστιανισµός πράγµατι προήγαγε τα ήθη, επιβάλλοντας αυστηρότερους σεξουαλικούς περιορισµούς στον άνδρα. Η θέση της γυναίκας είναι χειρότερη από απελπιστική υπό τη χαρακτηριστική υποβάθµιση που της γίνεται στον Μωαµεθανισµό, ενώ αντιµετωπίζεται ακόµα χειρότερα υπό τις διδαχές αρκετών άλλων Ανατολικών θρησκειών. 84:5.7Η επιστήµη, όχι η θρησκεία, χειραφέτησε, στην πραγµατικότητα, τη γυναίκα. Ήταν η σύγχρονη βιοµηχανική εποχή που την απελευθέρωσε, κατά µέγα µέρος, από τα όρια του σπιτιού. Οι φυσικές ικανότητες του άνδρα δεν ήσαν, πλέον, ζωτικής σηµασίας στον καινούργιο µηχανισµό συντήρησης. Η επιστήµη άλλαξε τόσο πολύ τις συνθήκες διαβίωσης, ώστε η ανδρική δύναµη δεν ήταν πια ανώτερη της δύναµης της γυναίκας. 84:5.8Οι

αλλαγές αυτές έτειναν προς την απελευθέρωση της γυναίκας από τη σκλαβιά του σπιτιού και επέφεραν τόσο µεγάλη τροποποίηση στη θέση της, ώστε τώρα να απολαµβάνει ένα βαθµό ατοµικής ελευθερίας και αποφασιστικότητας πάνω στο σεξ, που πρακτικά ισούται µε την ελευθερία του άνδρα. Κάποτε η αξία της γυναίκας συνίστατο στην ικανότητά της να προµηθεύει την τροφή, οι εφευρέσεις, όµως, και η ευηµερία την έφεραν σε θέση να δηµιουργήσει ένα καινούργιο κόσµο στον οποίο να λειτουργεί – σφαίρες χάρης και γοητείας. Έτσι η εκβιοµηχάνιση κέρδισε την ασυνείδητη και ακούσια µάχη της για την κοινωνική και οικονοµική χειραφέτηση της γυναίκας. Και πάλι η εξέλιξη επέτυχε να κάνει αυτό που ακόµα και η αποκάλυψη απέτυχε να πραγµατοποιήσει. 84:5.9Η αντίδραση των φωτισµένων λαών πάνω στα άδικα ήθη που εξουσιάζουν τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία υπήρξε πράγµατι ακραία, σαν την κίνηση του εκκρεµούς. Στις εκβιοµηχανισµένες φυλές η γυναίκα έχει πάρει όλα, σχεδόν, τα δικαιώµατα και απολαµβάνει την εξαίρεσή της από πολλές υποχρεώσεις, όπως η στρατιωτική θητεία. Κάθε διευκόλυνση του αγώνα επιβίωσης καταλήγει στην απελευθέρωση της γυναίκας, η οποία έχει άµεσα ωφεληθεί από κάθε πρόοδο προς την κατεύθυνση της µονογαµίας. Ο πιο αδύναµος πάντα αποκοµίζει δυσανάλογα οφέλη σε κάθε προσαρµογή των ηθών στην προοδευτική εξέλιξη της κοινωνίας. 84:5.10Μέσα στα ιδανικά του γάµου άνδρα-γυναίκας, η γυναίκα κέρδισε, τελικά, αναγνώριση, αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία, ισότητα και παιδεία. Θα φανεί, όµως, αντάξια όλων αυτών των καινούργιων και χωρίς προηγούµενο επιτεύξεων; Σήµερα, στον εικοστό αιώνα η γυναίκα υποβάλλεται στην κρίσιµη δοκιµασία της µακραίωνης υπόστασής της στον κόσµο! 84:5.11Η γυναίκα είναι ο ισότιµος σύντροφος του άνδρα στην αναπαραγωγή της φυλής και εξ αυτού εξ ίσου σηµαντική στην ανάπτυξη της εξέλιξης της φυλής. Γι’ αυτό και η εξέλιξη, ολοένα περισσότερο, προχωρούσε προς την πραγµάτωση των γυναικείων δικαιωµάτων. Τα γυναικεία δικαιώµατα, ωστόσο, κατ’ ουδένα τρόπο αποτελούν ανδρικά δικαιώµατα. Η

Page 101

Provided by: www.urantia.info


γυναίκα δεν µπορεί να αναπτυχθεί πάνω στα ανδρικά δικαιώµατα περισσότερο από όσο ο άνδρας µπορεί να ευηµερήσει πάνω στα δικαιώµατα της γυναίκας 84:5.12Κάθε φύλο διαθέτει την ξεχωριστή του σφαίρα ύπαρξης, µαζί µε τα δικαιώµατά του, µέσα στη σφαίρα αυτή. Αν η γυναίκα επιδιώξει κυριολεκτικά να απολαύσει όλα τα δικαιώµατα του άνδρα, τότε, αργά, ή γρήγορα, ο ανελέητος και χωρίς αισθήµατα ανταγωνισµός είναι βέβαιο ότι θα αντικαταστήσει τον ιπποτισµό και την ιδιαίτερη φροντίδα που πολλές γυναίκες τώρα απολαµβάνουν, πράγµατα τα οποία πολύ πρόσφατα κέρδισαν από τους άνδρες. 84:5.13Ο πολιτισµός ποτέ δεν µπορεί να εξαλείψει το χάσµα στην συµπεριφορά µεταξύ των φύλων. Από αιώνα σε αιώνα τα ήθη αλλάζουν, το ένστικτο, όµως, ποτέ. Η έµφυτη µητρική αγάπη δεν θα επιτρέψει ποτέ στη χειραφετηµένη γυναίκα να γίνει σοβαρός αντίπαλος του άνδρα στην παραγωγή. Το κάθε φύλο θα παραµείνει για πάντα ανώτερο στον τοµέα του, στο χώρο που καθορίζεται από τη βιολογική διαφοροποίηση και την διανοητική ανοµοιότητα. 84:5.14Κάθε φύλο θα διαθέτει πάντα τη δική του, ιδιαίτερη σφαίρα, παρά το ότι αυτές διαρκώς θα επικαλύπτονται. Μόνο κοινωνικά µπορούν ο άνδρας και η γυναίκα να συναγωνισθούν επί ίσοις όροις.

6. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ 84:6.1Το αναπαραγωγικό ένστικτο φέρνει αδιάκοπα κοντά τον άνδρα και τη γυναίκα για την αυτοδιαιώνιση, από µόνο του, όµως, δεν εξασφαλίζει το ότι θα µείνουν µαζί σε µια αµοιβαία συνεργασία – τη δηµιουργία το κτίσιµο µιας οικογένειας. 84:6.2Κάθε επιτυχηµένος ανθρώπινος θεσµός περικλείει ανταγωνισµό ατοµικών συµφερόντων, που πρέπει να διευθετηθούν σε µια πρακτική, λειτουργική αρµονία και η δηµιουργία της οικογένειας δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο γάµος, η βάση του οικοδοµήµατος της οικογένειας είναι η ανώτερη εκδήλωση της ανταγωνιστικής εκείνης συνεργασίας που τόσο συχνά χαρακτηρίζει τις φυσικές και κοινωνικές επαφές. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Το ζευγάρωµα είναι συµφυές. Είναι φυσικό. Ο γάµος, όµως, δεν είναι βιολογικός. Είναι κοινωνιολογικός. Το πάθος διασφαλίζει το ότι ο άνδρας και η γυναίκα θα έλθουν κοντά, το ασθενέστερο, ωστόσο, γονικό ένστικτο και τα κοινωνικά ήθη τους κρατούν µαζί. 84:6.3Ο άνδρας και η γυναίκα είναι, θεωρούνται πρακτικά, δυο ξεχωριστές παραλλαγές του ίδιου είδους, που ζουν σε στενή και προσωπική σχέση. Οι απόψεις τους και οι αντιδράσεις ολόκληρης της ζωής τους είναι κατά βάσιν διαφορετικές. Είναι απολύτως ανίκανοι να καταλάβουν σε βάθος και ουσιαστικά ο ένας τον άλλο. Η πλήρης κατανόηση µεταξύ των φύλων είναι ανέφικτη. 84:6.4Οι γυναίκες φαίνεται ότι διαθέτουν µεγαλύτερη διαίσθηση από τους άνδρες, αλλά φαίνεται, επίσης, ότι είναι, ως ένα σηµείο, λιγότερο λογικές. Πάντως η γυναίκα υπήρξε πάντα εκείνη που έφερε τα ηθικά πρότυπα και που ηγείτο πνευµατικά της ανθρωπότητας. Το χέρι που κινεί το λίκνο συνεχίζει να έχει αδελφό το πεπρωµένο. 84:6.5Οι διαφορές στη φύση, τις αντιδράσεις, τις απόψεις και τον τρόπο σκέψης µεταξύ ανδρών και γυναικών, πέραν του ότι προκαλούν το ενδιαφέρον, πρέπει να θεωρηθούν ως άκρως ευεργετικές για την ανθρωπότητα, τόσο σε ατοµικό επίπεδο όσο και συλλογικά. Πολλές κατηγορίες συµπαντικών πλασµάτων δηµιουργούνται σε δισυπόστατες φάσεις

Page 102

Provided by: www.urantia.info


εκδήλωσης της προσωπικότητας. Μεταξύ των θνητών, των Υλικών Υιών και των µεσοδιάστατων, η διαφορά αυτή περιγράφεται ως αρσενικό και θηλυκό. Μεταξύ των σεραφείµ, των χερουβείµ και των Μοροντιανών Συντρόφων έχει ονοµασθεί θετική, ή επιθετική και αρνητική, ή υποχωρούσα. Τέτοιες δισυπόστατες σχέσεις αυξάνουν σε µεγάλο βαθµό την προσαρµοστικότητα και αντιπαρέρχονται τους εγγενείς περιορισµούς, όπως ακριβώς γίνεται µε ορισµένες τρισυπόστατους συσχετισµούς στο σύστηµα ΠαραδείσουΧαβόνα. 84:6.6Οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο στη µοροντιανή, την πνευµατική, αλλά και την θνητή τους πορεία. Οι διαφορές στις απόψεις µεταξύ ανδρών και γυναικών διατηρούνται ακόµη και µετά την πρώτη ζωή, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ανέλιξης στο τοπικό σύµπαν και το υπερσύµπαν. Ακόµη και στη Χαβόνα, οι οδοιπόροι που κάποτε υπήρξαν άνδρες και γυναίκες θα συνεχίσουν να βοηθούν ο ένας τον άλλο στην προς τον Παράδεισο ανέλιξη. Ποτέ, ακόµη και στα Σώµατα της Τελικότητας, δεν θα µεταµορφωθεί ένα πλάσµα τόσο πολύ, ώστε να εξαλειφθούν οι τάσεις της προσωπικότητας που οι άνθρωποι αποκαλούν αρσενικό και θηλυκό. Πάντα οι δυο αυτές βασικές παραλλαγές του ανθρώπινου είδους θα εξακολουθήσουν να προκαλούν το ενδιαφέρον, να διεγείρουν, να ενθαρρύνουν και να βοηθούν η µία την άλλη. Πάντα θα εξαρτώνται και οι δύο από τη συνεργασία για την επίλυση των σύνθετων συµπαντικών προβληµάτων και για την αντιµετώπιση των πολυποίκιλων κοσµικών δυσκολιών. 84:6.7Ενώ τα φύλα δεν µπορούν ποτέ να ελπίσουν ότι θα κατανοήσουν πλήρως το ένα το άλλο, είναι δραστικά συµπληρωµατικά και παρά το ότι η συνεργασία τους συχνά είναι, λίγοπολύ, ανταγωνιστική, είναι σε θέση να διατηρούν και να αναπαράγουν την κοινωνία. Ο γάµος είναι ένας θεσµός σχεδιασµένος να ενώνει τις διαφορές των φύλων, ενώ στο µεταξύ επιτελεί τη συνέχιση του πολιτισµού και εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της φυλής. 84:6.8Ο γάµος είναι η µητέρα όλων των ανθρώπινων θεσµών, διότι οδηγεί άµεσα στη δηµιουργία και τη διατήρηση της οικογένειας, η οποία αποτελεί τη δοµική βάση της κοινωνίας. Η οικογένεια είναι ζωτικά συνδεδεµένη µε το µηχανισµό της αυτοσυντήρησης. Είναι η µοναδική ελπίδα της διαιώνισης της φυλής, µέσα στα ήθη του πολιτισµού, ενώ την ίδια στιγµή αποτελεσµατικότατα διασφαλίζει ορισµένες εξαιρετικά ικανοποιητικές µορφές αυτοπραγµάτωσης. Η οικογένεια αποτελεί το µέγιστο, αµιγώς ανθρώπινο, επίτευγµα, συνδυάζοντας την εξέλιξη των βιολογικών σχέσεων του αρσενικού µε το θηλυκό και των κοινωνικών σχέσεων του συζύγου µε τη σύζυγο. 7. ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΖΩΗΣ 84:7.1Η σεξουαλική συνεύρεση είναι ενστικτώδης, τα παιδιά είναι το φυσικό αποτέλεσµα και έτσι δηµιουργείται αυτόµατα η οικογένεια. Όπως είναι οι οικογένειες µιας φυλής, ή ενός έθνους, έτσι είναι και η κοινωνία τους. Αν οι οικογένεια είναι σωστή, η κοινωνία είναι το ίδιο σωστή. Η µεγάλη πολιτισµική σταθερότητα των λαών των Εβραίων και των Κινέζων έγκειται στη δύναµη των οικογενειών τους. 84:7.2Το ένστικτο της γυναίκας να αγαπά και να φροντίζει τα παιδιά συνωµοτεί για να την κάνει να είναι εκείνη που ενδιαφέρεται για την προώθηση του γάµου και της πρωτόγονης οικογένειας. Ο άνδρας αναγκάσθηκε να δηµιουργήσει οικογένεια από την πίεση των µεταγενέστερων ηθών και των κοινωνικών συµβάσεων. Άργησε να ενδιαφερθεί για την παγίωση του γάµου και της οικογένειας, επειδή η σεξουαλική πράξη δεν επιβάλλει σ’ αυτόν βιολογικές συνέπειες.

Page 103

Provided by: www.urantia.info


84:7.3Η

σεξουαλική σχέση είναι φυσική, ο γάµος, όµως, είναι κοινωνικός και ανέκαθεν ρυθµίζετο από τα ήθη. Τα ήθη (θρησκευτικά, ηθικά και δεοντολογικά), µαζί µε την ιδιοκτησία, την υπερηφάνεια και τον ιπποτισµό, σταθεροποιούν τους θεσµούς του γάµου και της οικογένειας. Όποτε τα ήθη ταλαντεύονται, υπάρχει επίσης διακύµανση στη σταθερότητα του θεσµού γάµου-οικογένειας. Ο γάµος, πλέον, ξεπερνά το στάδιο της ιδιοκτησίας και µπαίνει στην προσωπική εποχή. Παλαιότερα ο άνδρας προστάτευε τη γυναίκα επειδή αυτή αποτελούσε περιουσιακό του στοιχείο και εκείνη υπάκουε για τον ίδιο λόγο. Ανεξάρτητα από την αξία του, το έθιµο αυτό διασφάλιζε σταθερότητα. Η γυναίκα, πλέον δεν θεωρείται περιουσία και νέα ήθη αναδύονται, φτιαγµένα να σταθεροποιήσουν το θεσµό του γάµουοικογένειας: 84:7.41. Ο καινούργιος ρόλος της θρησκείας –το δόγµα ότι η γονική εµπειρία είναι θεµελιακή, η ιδέα της αναπαραγωγής κοσµικών πολιτών, η διευρυµένη κατανόηση του προνοµίου της αναπαραγωγής – δίνει γιους στον Πατέρα. 84:7.52. Ο καινούργιος ρόλος της επιστήµης – η αναπαραγωγή γίνεται όλο και περισσότερο εκούσια, υποκείµενη στον έλεγχο του ανθρώπου. Κατά τους αρχαίους χρόνους, η έλλειψη κατανόησης εξασφάλιζε την ύπαρξη των παιδιών χωρίς να τα επιθυµούν διόλου. 84:7.63. Οι καινούργιες λειτουργίες των θελγήτρων της ηδονής – τούτο εισάγει ένα νέο παράγοντα στην επιβίωση της φυλής. Ο αρχαίος άνθρωπος άφηνε έκθετα τα ανεπιθύµητα παιδιά να πεθάνουν. Οι σύγχρονοι αρνούνται να τα φέρουν στον κόσµο. 84:7.74. Ο τονισµός του γονικού ενστίκτου. Κάθε γενιά τείνει, πλέον, να εξαλείψει από το αναπαραγωγικό ρεύµα της φυλής τα άτοµα εκείνα στα οποία το γονικό ένστικτο είναι ανεπαρκές, ώστε να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή των παιδιών, των µελλοντικών γονιών της επόµενης γενεάς. 84:7.8Η οικογένεια, όµως, ως θεσµός, ως συνεταιρισµός ενός άνδρα και µιας γυναίκας, χρονολογείται, πιο συγκεκριµένα, από την εποχή της Νταλαµέιτια, µισό περίπου εκατοµµύριο χρόνια πριν, µε τις µονογαµικές πρακτικές του Άντον και των άµεσων απογόνων του να έχουν εγκαταλειφθεί από καιρό. Η οικογένεια, πάντως, δεν ήταν κάτι για το οποίο εκαυχώντο πριν από την εποχή των Νοδιτών και των µεταγενέστερων Αδαµιτών. Ο Αδάµ και η Εύα άσκησαν µια αιώνια επίδραση σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσµου οι άνδρες και οι γυναίκες δούλευαν µαζί στον Κήπο. Το Εδεµικό ιδεώδες, µε ολόκληρη την οικογένεια να εργάζονται ως κηπουροί, ήταν µια καινούργια ιδέα στην Ουράντια. 84:7.9Η αρχική οικογένεια αποτελείτο από µια συνδεδεµένη οµάδα εργασίας, που περιελάµβανε και τους σκλάβους και ζούσαν όλοι µαζί σε µία κατοικία. Ο γάµος και η οικογένεια δεν ήσαν πάντα έννοιες ταυτόσηµες, αλλά συνδέονταν, κατ’ ανάγκην, πολύ στενά. Η γυναίκα ανέκαθεν ήθελε τη δική της οικογένεια και στο τέλος τα κατάφερε. 84:7.10Η αγάπη για τα παιδιά είναι, σχεδόν, συµπαντική και έχει ξεχωριστή αξία για την επιβίωση. Οι αρχαίοι πάντα θυσίαζαν τα συµφέροντα της µητέρας για την ευηµερία του παιδιού. Μια Εσκιµώα µητέρα ακόµη και τώρα γλείφει το µωρό της δίκην πλυσίµατος. Οι πρωτόγονες µητέρες, όµως, θήλαζαν και φρόντιζαν τα παιδιά τους µόνον όταν ήταν πολύ µικρά. Όπως τα ζώα, τα έδιωχναν µόλις µεγάλωναν. Οι διαρκείς και µόνιµες ανθρώπινες σχέσεις ποτέ δεν στηρίχθηκαν στη βιολογική αγάπη και µόνο. Τα ζώα αγαπούν τα παιδιά τους. Ο άνθρωπος – ο πολιτισµένος άνθρωπος – αγαπά τα παιδιά των παιδιών του. Όσο ανώτερος είναι ένας πολιτισµός, τόσο µεγαλύτερη είναι η χαρά των γονέων για την πρόοδο

Page 104

Provided by: www.urantia.info


και την επιτυχία των παιδιών τους. Έτσι δηµιουργήθηκε η καινούργια και ανώτερη συνειδητοποίηση της οικογενειακής υπερηφάνειας. 84:7.11Οι µεγάλες οικογένειες στους αρχαίους λαούς δεν ήσαν, κατ’ ανάγκην, φιλόστοργες. Ήθελαν πολλά παιδιά επειδή: 84:7.121. Ήταν πολύτιµοι εργάτες. 84:7.132. Αποτελούσαν ασφάλεια για τη γεροντική ηλικία. 84:7.143. Οι κόρες µπορούσαν να πωληθούν. 84:7.154. Η οικογενειακή τιµή απαιτούσε επέκταση του ονόµατος. 84:7.165. Οι γιοι παρείχαν προστασία και άµυνα. 84:7.176. Ο φόβος των πνευµάτων τους έκανε να φοβούνται να µένουν µόνοι. 84:7.187. Ορισµένες θρησκείες απαιτούσαν απογόνους. 84:7.19Εκείνοι που λάτρευαν τους προγόνους θεωρούσαν την αδυναµία να αποκτήσουν γιους ως την υπέρτατη συµφορά ως την αιωνιότητα. Επιθυµούσαν, πάνω από οτιδήποτε άλλο, να αποκτήσουν γιους για να ιερουργήσουν στις µεταθανάτιες τελετές, να προσφέρουν τις απαιτούµενες θυσίες για την εξέλιξη των ψυχών στη χώρα των πνευµάτων. 84:7.20Στους

αρχαίους άγριους η υπακοή των παιδιών άρχιζε πολύ νωρίς. Και το παιδί γρήγορα αντιλαµβάνετο ότι ανυπακοή σήµαινε αδυναµία, ή ακόµη και θάνατο, όπως ακριβώς σήµαινε για τα ζώα. Είναι η εξ αιτίας του πολιτισµού προστασία του παιδιού από τις φυσικές συνέπειες της ανόητης καθοδήγησης που συµβάλλει τόσο πολύ στη σύγχρονη απειθαρχία. 84:7.21Τα παιδιά των Εσκιµώων δεν χρειάζονται µεγάλη πειθαρχία και τιµωρία, απλά επειδή είναι εκ φύσεως πειθήνια ζωάκια. Τα παιδιά των ερυθρόδερµων αλλά και των κίτρινων φυλών είναι σχεδόν το ίδιο βολικά. Στις φυλές, όµως, όπου υπάρχει η κληρονοµιά των Ανδιτών, τα παιδιά δεν είναι πολύ ανεκτικά. Αυτοί οι πιο ευφάνταστοι και τυχοδιώκτες νέοι χρειάζονται µεγαλύτερη εκπαίδευση και υπακοή. Τα σύγχρονα προβλήµατα της διάπλασης των παιδιών καθίστανται εξαιρετικά δύσκολα εξ αιτίας: 84:7.221. Του µεγάλου βαθµού ανάµιξης των φυλών. 84:7.232. Της τεχνητής και επιφανειακής εκπαίδευσης. 84:7.243. Της ανικανότητας του παιδιού να αποκτήσει παιδεία µιµούµενο τους γονείς – οι γονείς είναι απόντες από την οικογενειακή εικόνα τον περισσότερο καιρό. 84:7.25Οι παλαιότερες απόψεις περί υπακοής στην οικογένεια ήταν βιολογικές, αναπτυσσόµενες από τη συνειδητοποίηση του ότι οι γονείς ήταν οι δηµιουργοί της ύπαρξης του παιδιού. Τα προηγµένα ιδανικά της οικογένειας οδηγούν στην άποψη ότι το να φέρει κανείς ένα παιδί στον κόσµο, αντί του να προσφέρει ορισµένα δικαιώµατα στους γονείς, συνεπάγεται υπέρτατη ευθύνη για την ανθρώπινη ύπαρξη. 84:7.26Ο πολιτισµός θεωρεί ότι οι γονείς πρέπει να αναλαµβάνουν όλα τα καθήκοντα και το παιδί να απολαµβάνει όλα τα δικαιώµατα. Ο σεβασµός του παιδιού για τους γονείς δεν προκύπτει από τη γνώση της υποχρέωσης που εµπεριέχεται στη γονική αναπαραγωγή, αλλά µεγαλώνει φυσικά, ως αποτέλεσµα της φροντίδας, της παιδείας και της στοργής που µε τρυφερότητα εκδηλώνονται βοηθώντας το παιδί να νικήσει στη µάχη της ζωής. Ο

Page 105

Provided by: www.urantia.info


πραγµατικός γονιός δεσµεύεται σε µια αέναη προσφορά υπηρεσίας-λειτουργία τις οποίες το συνετό παιδί καταλήγει να αναγνωρίσει και να εκτιµήσει. 84:7.27Στην παρούσα, εκβιοµηχανισµένη, αστική εποχή, ο θεσµός του γάµου εξελίσσεται βάσει των νέων οικονοµικών δεδοµένων. Η οικογένεια γίνεται όλο και περισσότερο ακριβή, ενώ τα παιδιά, που κάποτε αποτελούσαν περιουσιακό στοιχείο, έχουν γίνει παθητικό, από οικονοµικής πλευράς. Ωστόσο η ασφάλεια του ίδιου του πολιτισµού βασίζεται στην αυξανόµενη επιθυµία της µιας γενεάς να επενδύσει στην ευηµερία των επόµενων, µελλοντικών γενεών. Και οποιαδήποτε προσπάθεια να µετατεθεί η γονική ευθύνη στην πολιτεία, ή στην εκκλησία θα αποδειχθεί αυτοκτονική για την ευηµερία και την πρόοδο του πολιτισµού. 84:7.28Ο γάµος, µε τα παιδιά και τη συνακόλουθη οικογένεια, ενεργοποιεί τα ανώτερα δυναµικά της ανθρώπινης φύσης και ταυτόχρονα παρέχει τον ιδανικό τρόπο για την έκφραση αυτών των ενεργοποιηµένων ιδιοτήτων της ανθρώπινης προσωπικότητας. Η οικογένεια παρέχει τη βιολογική διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Η οικογένεια αποτελεί τη φυσική, κοινωνική κονίστρα, όπου οι δεσµοί του αίµατος µπορούν να γίνουν κατανοητοί από τα παιδιά που µεγαλώνουν. Η οικογένεια είναι η θεµελιακή µονάδα της αδελφότητας, όπου γονείς και παιδιά διδάσκονται τα µαθήµατα εκείνα της υποµονής, του αλτρουισµού, της ανοχής και της µακροθυµίας, που τόσο είναι βασικά για την πραγµάτωση της συναδέλφωσης µεταξύ όλων των ανθρώπων. 84:7.29Η ανθρώπινη κοινωνία θα βελτιώνετο πάρα πολύ αν οι πολιτισµένες φυλές επέστρεφαν γενικότερα στις πρακτικές των οικογενειακών συµβουλίων των Ανδιτών. Εκείνοι δεν διατήρησαν την πατριαρχική, ή δεσποτική µορφή της οικογενειακής εξουσίας. Ήσαν πολύ συναδελφωµένοι και συνδεδεµένοι µεταξύ τους, συζητώντας ελεύθερα και ειλικρινά κάθε πρόταση και ρύθµιση οικογενειακής φύσης. Είχαν ιδανικά αδελφικά συναισθήµατα σε όλες τις εκφάνσεις του οικογενειακού ελέγχου. Σε µία ιδανική οικογένεια, η αγάπη των παιδιών προς τους γονείς και των γονέων προς τα παιδιά µεγαλώνει µέσα από την αδελφική αφοσίωση. 84:7.30Η οικογένεια είναι ο προπάτορας της πραγµατικής ηθικής, ο πρόγονος της συνειδητοποίησης της πίστης προς το καθήκον. Οι ενισχυµένες οικογενειακές σχέσεις σταθεροποιούν την προσωπικότητα και διεγείρουν την ανάπτυξή της µέσω του εξαναγκασµού της απαραίτητης προσαρµογής σε άλλες, διαφορετικές προσωπικότητες. Ακόµη περισσότερο, όµως, µια πραγµατική οικογένεια – µια σωστή οικογένεια – αποκαλύπτει στους γονείς δηµιουργούς την στάση του Δηµιουργού προς τα παιδιά του, ενώ την ίδια στιγµή τέτοιοι πραγµατικοί γονείς, παρουσιάζουν στα παιδιά τους την πρώτη από µια µακρά σειρά ανελικτικών αποκαλύψεων της αγάπης του εν Παραδείσω γονέα όλων των παιδιών του σύµπαντος. 8. ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗΣ 84:8.1Η µεγάλη απειλή κατά της οικογένειας είναι η επικίνδυνη ανερχόµενη παλίρροια της αυτοπραγµάτωσης, η σύγχρονη µανία της ηδονής. Το πρώτο κίνητρο του γάµου υπήρξε οικονοµικό. Η σεξουαλική έλξη ήταν δευτερεύουσα. Ο γάµος, θεµελιωµένος στην αυτοσυντήρηση, οδήγησε στην αυτοδιαιώνιση και ταυτόχρονα παρέσχε µία από τις πλέον επιθυµητές µορφές αυτοπραγµάτωσης. Είναι ο µοναδικός θεσµός της ανθρώπινης κοινωνίας που αγκαλιάζει και τα τρία µεγάλα κίνητρα της ζωής.

Page 106

Provided by: www.urantia.info


84:8.2Αρχικά,

η περιουσία ήταν ο βασικός θεσµός της αυτοσυντήρησης, ενώ ο γάµος λειτουργούσε ως ο µοναδικός θεσµός της αυτοδιαιώνισης. Αν και η ικανοποίηση της ανάγκης για τροφή, διασκέδαση και χιούµορ, µαζί µε την περιστασιακή σεξουαλική ικανοποίηση, αποτελούσαν µέσα αυτοπραγµάτωσης, παραµένει γεγονός ότι τα εξελισσόµενα ήθη απέτυχαν να δηµιουργήσουν ένα ξεχωριστό θεσµό αυτοπραγµάτωσης. Και οφείλεται σ’ αυτήν ακριβώς την αποτυχία του να αναπτυχθούν ειδικοί τρόποι ηδονικής απόλαυσης, το ότι όλοι οι ανθρώπινοι θεσµοί είναι τόσο ολοκληρωτικά αφιερωµένοι στην αναζήτηση αυτή της ηδονής. Η συγκέντρωση περιουσίας χρησιµοποιείται για την επαύξηση κάθε µορφής αυτοπραγµάτωσης, ενώ ο γάµος συχνά θεωρείται µόνο ως µέσο απόλαυσης. Και αυτή η άνευ όρων παράδοση, αυτή η ευρύτατα διαδεδοµένη µανία για ηδονή συνιστά, πλέον, την µεγαλύτερη απειλή που παρουσιάσθηκε ποτέ στον κοινωνικό, εξελικτικό θεσµό της οικογένειας, το σπίτι. 84:8.3Η ιώδης φυλή εισήγαγε ένα νέο και ελλιπώς, µόνο, κατανοηθέν χαρακτηριστικό στην εµπειρία της ανθρωπότητας - το ένστικτο της διασκέδασης µαζί µε την αίσθηση του χιούµορ. Υπήρχε, ως ένα βαθµό, στους Σαντζίκ και τους Αντονίτες, αλλά οι Αδαµικοί γόνοι εξήραν την πρωτόγονη αυτή κλίση στη δυναµική της απόλαυσης, µια νέα και θαυµάσια µορφή αυτοπραγµάτωσης. Ο βασικός τύπος της αυτοπραγµάτωσης, εκτός του να κορέσει την πείνα, είναι η σεξουαλική ικανοποίηση, και η µορφή αυτή της αισθησιακής απόλαυσης επετάθη τροµακτικά από την ανάµιξη των Σαντζίκ και των Ανδιτών. 84:8.4Υπάρχει πραγµατικός κίνδυνος στο συνδυασµό της ανυποµονησίας, της περιέργειας, του τυχοδιωκτισµού και της εγκατάλειψης στην απόλαυση, που χαρακτηρίζουν τις µεταΑνδιτικές φυλές. Η πείνα της ψυχής δεν µπορεί να ικανοποιηθεί µε υλικές απολαύσεις. Η αγάπη για την οικογένεια και τα παιδιά δεν µεγαλώνει µε την ασύνετη αναζήτηση της ηδονής. Αν και εξαντλείτε τους πόρους της τέχνης, των χρωµάτων, των ήχων, του ρυθµού, της µουσικής και του καλλωπισµού, δεν µπορείτε, απ’ αυτά, να ελπίσετε ότι θα εξάρετε την ψυχή, ή ότι θα θρέψετε το πνεύµα. Η µαταιοδοξία και η µόδα δεν µπορούν να λειτουργήσουν για την δηµιουργία της οικογένειας και την καλλιέργεια των παιδιών. Η περηφάνια και η αντιπαλότητα είναι ανίσχυρες να εµπλουτίσουν τις δυνατότητες επιβίωσης των επόµενων γενεών. 84:8.5Οι Προοδεύουσες ουράνιες υπάρξεις απολαµβάνουν, όλες, την ανάπαυση και τη λειτουργία των διευθυντών αναστροφής. Κάθε προσπάθεια για την επίτευξη ωφέλιµης απόλαυσης και την ενασχόληση µε ψυχωφελή διασκέδαση είναι νόµιµη. Ο αναζωογονητικός ύπνος, η ανάπαυση, η ψυχαγωγία και όλες οι ενασχολήσεις που αποτρέπουν την ανία της µονοτονίας είναι καλές. Τα ανταγωνιστικά παιγνίδια, η αφήγηση, ακόµη και η νοστιµιά του καλού φαγητού µπορούν να αξιοποιηθούν ως τρόποι αυτοπραγµάτωσης. (Όταν χρησιµοποιείτε αλάτι για να νοστιµίσετε το φαγητό, σταθείτε και σκεφθείτε ότι, για σχεδόν ένας εκατοµµύριο χρόνια, ο άνθρωπος δεν µπορούσε να βρει το αλάτι παρά µόνο βουτώντας την τροφή του στις στάχτες.) 84:8.6Ας αφήσουµε τον άνθρωπο να ευχαριστηθεί. Ας αφήσουµε την ανθρώπινη φυλή να βρει την απόλαυση µε χίλιους και ένα τρόπους. Ας αφήσουµε το εξελικτικό ανθρώπινο είδος να εξερευνήσει κάθε µορφή θεµιτής αυτοπραγµάτωσης, τους καρπούς του αιώνιου, ανοδικού βιολογικού αγώνα. Ο άνθρωπος έχει άξια κερδίσει µερικές από τις σηµερινές του χαρές και απολαύσεις. Να βλέπετε, όµως, καλά το στόχο του πεπρωµένου! Οι ηδονές είναι πραγµατικά αυτοκτονικές αν καταφέρουν να καταστρέψουν την περιουσία, που έχει γίνει ο θεσµός της αυτοδιατήρησης. Και η αυτοπραγµάτωση έχει, πράγµατι, µοιραίο τίµηµα αν

Page 107

Provided by: www.urantia.info


πρόκειται να επιφέρει την κατάρρευση του γάµου, την έκπτωση της οικογένειας και την καταστροφή του σπιτιού – το υπέρτατο εξελικτικό απόκτηµα του ανθρώπου και τη µοναδική ελπίδα επιβίωσης του πολιτισµού. 84:8.7[Παρουσιάσθηκε από τον Αρχηγό των Σεραφείµ που διαµένουν στην Ουράντια.] ΕΓΓΡΑΦΟ 85 Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ 85:0.1Η πρωτόγονη θρησκεία είχε µια βιολογική προέλευση, µια φυσική εξελικτική πορεία, εκτός των ηθικών συσχετισµών και πέραν κάθε πνευµατικής επίδρασης. Τα ανώτερα ζώα έχουν φόβους, αλλά όχι ψευδαισθήσεις, και γι’ αυτό δεν έχουν θρησκεία. Ο άνθρωπος δηµιουργεί τις πρωτόγονες θρησκείες του εξ αιτίας των φόβων του και µέσω των ψευδαισθήσεών του. 85:0.2Στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους η λατρεία, στις πρωτόγονες εκδηλώσεις της, εµφανίζεται πολύ πριν ο ανθρώπινος νους γίνει ικανός να διατυπώσει τις περισσότερο πολύπλοκες έννοιες της παρούσας και της µέλλουσας ζωής, οι οποίες αξίζουν να ονοµασθούν θρησκεία. Η πρώιµη θρησκεία ήταν εντελώς εγκεφαλική στη φύση της και στηρίζετο απόλυτα στις συνθήκες όπως προέκυπταν από τους συσχετισµούς. Τα αντικείµενα της λατρείας ήσαν καθ’ ολοκληρίαν ενδεικτικά. Συνίσταντο στα υλικά πράγµατα που βρίσκονταν κοντά, ή που κυριαρχούσαν, σε µεγάλο βαθµό, στις κοινότοπες εµπειρίες των απλοϊκών πρωτόγονων Ουραντιανών. 85:0.3Όταν η θρησκεία για πρώτη φορά εξελίχθηκε πέραν της λατρείας της φύσης, απέκτησε ρίζες πνευµατικής προέλευσης, αλλά παρ’ όλα ταύτα πάντα περιορίζετο από το κοινωνικό περιβάλλον. Καθώς η λατρεία της φύσης εξελίσσετο, η ανθρώπινη σκέψη οραµατίσθηκε ένα τοµέα εργασίας στον υπεράνω των θνητών κόσµο. Υπήρχαν φυσικά πνεύµατα για τις λίµνες, τα δένδρα, τους καταρράκτες, τη βροχή και για εκατοντάδες άλλα συνηθισµένα γήινα φαινόµενα. 85:0.4Τη µία, ή την άλλη εποχή ο θνητός άνθρωπος λάτρεψε τα πάντα στην επιφάνεια της γης, περιλαµβανοµένου του εαυτού του. Επιπλέον λάτρεψε οτιδήποτε, σχεδόν, µπορούσε να φαντασθεί στον ουρανό αλλά και κάτω από την επιφάνεια της γης. Ο πρωτόγονος άνθρωπος φοβόταν όλες τις εκδηλώσεις της δύναµης. Λάτρευε κάθε φυσικό φαινόµενο που δεν µπορούσε να κατανοήσει. Η παρατήρηση των φυσικών δυνάµεων, όπως είναι οι καταιγίδες, οι πληµµύρες, οι σεισµοί, οι κατολισθήσεις, τα ηφαίστεια, η φωτιά, η ζέστη και το κρύο εντυπωσίαζαν σε µεγάλο βαθµό τον διευρυνόµενο ανθρώπινο νου. Τα ανεξήγητα πράγµατα στη ζωή ακόµη θεωρούνται «έργα του θεού» και «µυστηριώδεις βουλήσεις της Θείας Πρόνοιας.» 1. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΦΩΝ 85:1.1Το πρώτο αντικείµενο που λατρεύτηκε από τον άνθρωπο ήταν µια πέτρα. Σήµερα, οι λαοί Κατέρι στη νότια Ινδία εξακολουθούν να λατρεύουν µια πέτρα, όπως και πολυάριθµες φυλές στη βόρια Ινδία. Ο Ιακώβ κοιµήθηκε σε µια πέτρα επειδή την λάτρευε. Έφθασε ακόµα και να την ραίνει µε µύρα. Η Ραχήλ έκρυβε πολλές ιερές πέτρες στη σκηνή της. 85:1.2Οι πέτρες εντυπωσίασαν αρχικά τον πρώιµο άνθρωπο, θεωρούµενες αξιοπερίεργες, εξ αιτίας του τρόπου µε τον οποίο µπορούσαν εντελώς ξαφνικά να παρουσιασθούν σ’ ένα καλλιεργηµένο αγρό, ή βοσκότοπο. Ο άνθρωπος αδυνατούσε να υπολογίσει τη διάβρωση, ή τα αποτελέσµατα της αναστροφής του εδάφους. Επιπλέον, οι πέτρες εντυπωσίαζαν σε

Page 108

Provided by: www.urantia.info


µεγάλο βαθµό τους πρώιµους ανθρώπους, εξ αιτίας της συχνής οµοιότητάς τους προς τα ζώα. Η προσοχή του πολιτισµένου ανθρώπου προσελκύεται από πολλούς λίθινους σχηµατισµούς στα βουνά, που τόσο συχνά µοιάζουν µε πρόσωπα ζώων, ακόµα και ανθρώπων. Την βαθύτερη, ωστόσο, εντύπωση την προκαλούσαν οι µετεωρίτες, τις οποίες ο πρωτόγονος άνθρωπος έβλεπε να εκσφενδονίζονται στην ατµόσφαιρα µέσα σε φλόγες µεγαλοπρεπείς. Οι διάττοντες αστέρες τρόµαζαν τον πρώιµο άνθρωπο, που εύκολα πίστεψε ότι αυτές οι φλεγόµενες δέσµες φωτός σήµαιναν το πέρασµα ενός πνεύµατος που κατέβαινε στη γη. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι άνθρωποι κατέληξαν να λατρεύουν τα φαινόµενα αυτά, ιδιαίτερα όταν στη συνέχεια ανεκάλυψαν τους µετεωρίτες. Και τούτο οδήγησε σε µεγαλύτερο σεβασµό προς όλες τις άλλες πέτρες. Στη Βεγγάλη πολλοί λατρεύουν ένα µετεωρίτη που έπεσε στη γη το 1880 µ. Χ. 85:1.3Όλες οι αρχαίες φατρίες και φυλές είχαν τις ιερές τους πέτρες και πολλοί σύγχρονοι λαοί εκδηλώνουν ένα βαθµό σεβασµού προς ορισµένους τύπους πέτρας – τα κοσµήµατά τους. Ένα σύνολο από πέντε πέτρες λατρεύετο στην Ινδία. Στην Ελλάδα ήταν ένα σύµπλεγµα από τριάντα. Στους ερυθρόδερµους ήταν συνήθως ένας πέτρινος κύκλος. Οι Ρωµαίοι πάντα πετούσαν µια πέτρα στον αέρα όταν ικέτευαν το Δία. Στην Ινδία, ακόµη και σήµερα, µια πέτρα µπορεί να χρησιµοποιηθεί ως µάρτυρας. Σε ορισµένα µέρη µια πέτρα µπορεί να χρησιµεύσει σύµβολο του νόµου και µε το κύρος της ο παραβάτης µπορεί να συρθεί στο δικαστήριο. Οι απλοί άνθρωποι, ωστόσο, δεν ταυτίζουν πάντα το Θείο µ’ ένα αντικείµενο ευλαβούς τελετουργίας. Τα φετίχ αυτά αποτελούν πολλές φορές απλά σύµβολα του πραγµατικού αντικειµένου λατρείας. 85:1.4Οι αρχαίοι είχαν µια ιδιαίτερη άποψη για τις τρύπες που υπήρχαν στις πέτρες. Τα πορώδη αυτά πετρώµατα υποτίθεται ότι ήταν ασυνήθιστα δραστικά στην ίαση των ασθενειών. Δεν τρυπούσαν τα αυτιά τους για να φορέσουν πέτρες, αλλά έβαζαν τις πέτρες µέσα στα αυτιά τους για να διατηρούν τους αυλούς ανοικτούς. Ακόµη και στη σύγχρονη εποχή οι δεισιδαίµονες κάνουν τρύπες στα νοµίσµατα. Στην Αφρική οι ιθαγενείς κάνουν µεγάλη φασαρία γύρω από τις πέτρες-φετίχ. Στην πραγµατικότητα, στις οπισθοδροµικές φυλές και λαούς οι πέτρες εξακολουθούν να αντιµετωπίζονται µε προληπτικό σεβασµό. Η λατρεία της πέτρας είναι ακόµη και σήµερα ευρύτατα διαδεδοµένη στον κόσµο. Η ταφόπετρα αποτελεί ένα επιζήσαν σύµβολο των εικόνων και των ειδώλων που χαράσσονταν στην πέτρα, σε συνάρτηση µε τις πεποιθήσεις τους περί των ψυχών και των πνευµάτων των νεκρών συνανθρώπων τους. 85:1.5Η λατρεία των λόφων ακολούθησε τη λατρεία της πέτρας και οι πρώτοι λόφοι που λατρεύτηκαν ήσαν µεγάλοι λίθινοι σχηµατισµοί. Είχε γίνει, πλέον, συνήθεια να πιστεύουν ότι οι θεοί κατοικούσαν στα βουνά και έτσι οι µεγάλες ανυψώσεις του εδάφους λατρεύονταν γι’ αυτόν τον επιπλέον λόγο. Καθώς περνούσε ο καιρός, ορισµένα βουνά συνδέθηκαν µε συγκεκριµένους θεούς και έγιναν γι’ αυτό ιερά. Οι αδαείς και δεισιδαίµονες ιθαγενείς πίστευαν ότι οι σπηλιές οδηγούσαν στον κάτω κόσµο µε τα πονηρά του πνεύµατα και τους δαίµονες, σε αντίθεση µε τα βουνά, που ταυτίσθηκαν µε την µετέπειτα εξελιχθείσα άποψη των αγαθών πνευµάτων και των θεοτήτων. 2. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ 85:2.1Τα φυτά, αρχικά προκαλούσαν φόβο και στη συνέχεια λατρεύονταν εξ αιτίας των µεθυστικών ποτών που παράγονταν από αυτά. Ο πρωτόγονος άνθρωπος πίστευε ότι η µέθη καθιστούσε τον άνθρωπο θείο. Υποτίθεται ότι υπήρχε κάτι ασυνήθιστο και ιερό σε µια τέτοια εµπειρία. Ακόµη και στη σύγχρονη εποχή το αλκοόλ είναι γνωστό ως «πνεύµα».

Page 109

Provided by: www.urantia.info


85:2.2Ο

πρώιµος άνθρωπος αντιµετώπιζε το φύτρωµα των σπόρων µε φόβο και γεµάτο δεισιδαιµονία δέος. Ο Απόστολος Παύλος δεν ήταν ο πρώτος που εξήγαγε βαθυστόχαστα πνευµατικά µαθήµατα από, και υποστήριξε θρησκευτικές πεποιθήσεις πάνω, στους σπόρους που φύτρωναν. 85:2.3Οι πιστοί της λατρείας των δένδρων βρίσκονται µεταξύ των αρχαιότερων θρησκευτικών οµάδων. Όλοι οι πρώιµοι γάµοι γίνονταν κάτω από τα δένδρα και, όταν οι γυναίκες επιθυµούσαν παιδιά, βρίσκονταν πολλές φορές στο δάσος, για να αγκαλιάσουν τρυφερά µια ρωµαλέα βελανιδιά. Πολλά φυτά και δένδρα λατρεύονταν εξ αιτίας των πραγµατικών, ή φανταστικών θεραπευτικών τους δυνάµεων. 85:2.4Οι απόψεις για τα πνεύµατα των δένδρων διέφεραν σε µεγάλο βαθµό µεταξύ των διαφόρων φατριών και φυλών. Ορισµένα δένδρα κατοικούνταν από αγαθά πνεύµατα. Άλλα φιλοξενούσαν τα απατηλά και σκληρά. Οι Φινλανδοί πίστευαν ότι τα περισσότερα δένδρα κατέχονταν από αγαθά πνεύµατα. Οι Ελβετοί για πάρα πολλά χρόνια δυσπιστούσαν απέναντι στα δένδρα, πιστεύοντας ότι περιείχαν πονηρά πνεύµατα. Οι κάτοικοι της Ινδίας και της ανατολικής Ρωσίας θεωρούσαν τα πνεύµατα των δένδρων σκληρά. Οι κάτοικοι της Παταγονίας ακόµη λατρεύουν τα δένδρα, όπως τα λάτρευαν και οι αρχαίοι Σιµίτες. Πολύ αργότερα από όταν οι Εβραίοι έπαψαν να λατρεύουν τα δένδρα, εξακολούθησαν να τιµούν τις διάφορες θεότητές τους στα δάση. Εκτός της Κίνας, υπήρχε κάποτε µια παγκόσµια λατρεία του δένδρου της ζωής. 85:2.5Η πεποίθηση ότι το νερό, ή τα πολύτιµα µέταλλα κάτω από την επιφάνεια της γης µπορούν να ανιχνευθούν µε ένα ξύλινο ραβδί είναι κατάλοιπο της αρχαίας λατρείας προς τα δένδρα. Το γαϊτανάκι της Πρωτοµαγιάς, το Δένδρο των Χριστουγέννων καθώς και η προληπτική τακτική του να κτυπάµε ξύλο διαιωνίζουν µερικά από τα αρχαία έθιµα της λατρείας των δένδρων και των µεταγενέστερων θρησκειών που πίστευαν σ’ αυτά. 85:2.6Πολλές από τις πρώιµες αυτές µορφές λατρείας της φύσης αναµίχθηκαν µε τις µετέπειτα εξελιχθείσες τεχνικές της λατρείας, αλλά τα παλαιότερα, µέσω των διανοητικών συνοδών, ενεργοποιηµένα είδη λατρείας λειτουργούσαν πολύ πριν η πρόσφατα αφυπνισθείσα θρησκευτική φύση της ανθρωπότητας ανταποκριθεί πλήρως στο ερέθισµα των πνευµατικών επιδράσεων. 3. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ. 85:3.1Ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε ένα ιδιόµορφο και συντροφικό συναίσθηµα για τα ανώτερα ζώα. Οι πρόγονοί του ζούσαν µαζί τους, πολλές φορές ζευγάρωναν µ’ αυτά. Στη νότια Ασία από νωρίς πίστευαν ότι οι ψυχές των ανθρώπων επιστρέφουν µε µορφή ζώου. Η πεποίθηση αυτή ήταν κατάλοιπο της ακόµη παλαιότερης πρακτικής του να λατρεύουν τα ζώα. 85:3.2Οι πρωτόγονοι άνθρωποι σέβονταν τα ζώα για τη δύναµη και την πονηριά τους. Πίστευαν ότι η δυνατή µυρωδιά και η γερή όραση ορισµένων πλασµάτων σήµαινε πνευµατική καθοδήγηση. Όλα τα ζώα λατρεύτηκαν από τη µία φυλή, ή την άλλη, σε µια εποχή, ή σε κάποια άλλη. Μεταξύ τέτοιων αντικειµένων λατρείας υπήρχαν πλάσµατα που θεωρούνταν µισοί άνθρωποι και µισά ζώα, όπως οι Κένταυροι και οι σειρήνες. 85:3.3Οι Εβραίοι λάτρευαν τα ερπετά ως την εποχή του Βασιλέα Εζεκία ενώ οι Ινδουιστές ακόµη διατηρούν φιλικές σχέσεις µε τα φίδια των σπιτιών τους. Η κινέζικη λατρεία του δράκοντα είναι κατάλοιπο της λατρείας των φιδιών. Η σοφία του ερπετού υπήρξε το σύµβολο της Ελληνικής ιατρικής και χρησιµοποιείται ακόµη ως σύµβολο από τους

Page 110

Provided by: www.urantia.info


σύγχρονους γιατρούς. Η τέχνη της γητειάς των φιδιών παραδόθηκε από την εποχή των γυναικών σαµάνων της θρησκείας της αγάπης προς τα φίδια, οι οποίες, ως αποτέλεσµα του καθηµερινού δαγκώµατος των φιδιών γίνονταν άνοσες, στην πραγµατικότητα εθίζονταν αληθινά στο δηλητήριο και δεν µπορούσαν να ζήσουν χωρίς αυτό. 85:3.4Η λατρεία των εντόµων και των άλλων ζώων προήχθη από µία µεταγενέστερη παρερµηνεία του χρυσού κανόνα – το να κάνεις στους άλλους σε κάθε µορφή ζωής) αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν. Οι αρχαίοι πίστευαν κάποτε ότι όλοι οι άνεµοι δηµιουργούνταν από τα φτερά των πουλιών και γι’ αυτό φοβούνταν αλλά και λάτρευαν όλα τα φτερωτά πλάσµατα. Οι αρχαίοι Νόρντικ πίστευαν ότι οι εκλείψεις προκαλούνταν από ένα λύκο που καταβρόχθιζε ένα κοµµάτι του ήλιου, ή της σελήνης. Οι Ινδουιστές συχνά παρουσιάζουν τον Βισνού µε κεφάλι αλόγου. Πολλές φορές το σύµβολο ενός ζώου συµβολίζει τον ξεχασµένο θεό µιας χαµένης θρησκείας. Από νωρίς στις εξελικτικές θρησκείες ο αµνός έγινε το τυπικό ζώο θυσίας και το περιστέρι το σύµβολο της ειρήνης και της αγάπης. 85:3.5Στη θρησκεία ο συµβολισµός µπορεί να είναι είτε καλός, είτε κακός, ως το σηµείο όπου το σύµβολο εκτοπίζει, ή όχι την αρχική λατρευτική ιδέα. Και ο συµβολισµός δεν πρέπει να συγχέεται µε την άµεση ειδωλολατρία, στην οποία λατρεύονται άµεσα και ουσιαστικά τα υλικά αντικείµενα. 4. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΊΩΝ 85:4.1Η ανθρωπότητα λάτρεψε τη γη, τον αέρα, το νερό και τη φωτιά. Οι πρωτόγονες φυλές τιµούσαν τις πηγές και λάτρευαν τα ποτάµια. Ακόµη και σήµερα, στη Μογγολία ανθεί µια σηµαντική λατρεία των ποταµών. Η βάπτιση έγινε θρησκευτική τελετουργία στη Βαβυλώνα και οι Έλληνες εφάρµοζαν το ετήσιο τελετουργικό λουτρό. Ήταν εύκολο για τους αρχαίους να φαντασθούν ότι τα πνεύµατα κατοικούσαν στις πηγές που πάφλαζαν, στις κρήνες που έρεαν, στα ποτάµια που κυλούσαν και στους βίαιους χειµάρρους. Τα κινούµενα νερά έκαναν ζωηρή εντύπωση στις απλοϊκές αυτές διάνοιες που πίστευαν στην ζωή των πνευµάτων και τις υπερφυσικές δυνάµεις. Μερικές φορές, αρνούνταν τη βοήθεια σε κάποιον που πνιγόταν από το φόβο µήπως προσβάλλουν κάποιο ποταµίσιο θεό. 85:4.2Πολλές καταστάσεις και απειράριθµα γεγονότα λειτούργησαν ως θρησκευτικά ερεθίσµατα στους διάφορους λαούς, σε διαφορετικές εποχές. Το ουράνιο τόξο ακόµη λατρεύεται από πολλές από τις φυλές της Ινδίας που κατοικούν στους λόφους. Τόσο στην Ινδία όσο και στην Αφρική το ουράνιο τόξο θεωρείται ότι είναι ένα γιγάντιο, ουράνιο φίδι. Οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί το θεωρούν ως «το τόξο της επαγγελίας.» Επιπλέον, επιδράσεις που θεωρούνται ευεργετικές σ’ ένα µέρος του κόσµου, µπορεί να αντιµετωπίζονται ως ολέθριες σε κάποιες άλλες περιοχές. Ο ανατολικός άνεµος είναι θεός στη Νότια Αµερική επειδή φέρνει βροχή. Στην Ινδία είναι δαίµονας, επειδή φέρνει σκόνη και προκαλεί ξηρασία. Οι αρχαίοι βεδουίνοι πίστευαν κάποιο πνεύµα της φύσης δηµιουργούσε τις αµµοθύελλες, ενώ ακόµη και την εποχή του Μωυσή η πίστη στα πνεύµατα της φύσης ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να εξασφαλίσει τη διαιώνισή τους στη στην Εβραϊκή θεολογία, ως αγγέλους της φωτιάς, του νερού και του αέρα. 85:4.3Τα σύννεφα, η βροχή και το χαλάζι όλα προκαλούσαν φόβο και λατρεύονταν από πολλές πρωτόγονες φυλές και από πολλούς από τους πρώιµους πιστούς των στοιχείων της φύσης. Οι ανεµοθύελλες, µε τους κεραυνούς και τις αστραπές φόβιζαν υπερβολικά τον πρωτόγονο άνθρωπο. Του έκαναν τόσο µεγάλη εντύπωση οι διαταραχές αυτές των

Page 111

Provided by: www.urantia.info


στοιχείων, ώστε ο κεραυνός εθεωρείτο ως η φωνή ενός οργισµένου θεού. Η λατρεία της φωτιάς και ο φόβος της αστραπής συνδέθηκαν και εξαπλώθηκαν σε πολλές πρώιµες φυλές. 85:4.4Η φωτιά αναµίχθηκε µε τη µαγεία στο νου των πρωτόγονων, κυριαρχούµενων από το φόβο, ανθρώπων. Ένας λάτρης της µαγείας θα θυµηθεί ζωηρά µια θετική αλλαγή, αποτέλεσµα της ενάσκησης των µαγικών συνταγών του, ενώ αδιάφορα λησµονεί µια σειρά αρνητικών αποτελεσµάτων, ολοκληρωτικών αποτυχιών. Ο σεβασµός προς τη φωτιά έφθασε στην κορύφωσή του στην Περσία, όπου διατηρήθηκε για αιώνες. Ορισµένες φυλές λάτρευαν τη φωτιά ως θεότητα αυτή καθ’ εαυτή. Άλλες την τιµούσαν ως το φλεγόµενο σύµβολο του εξαγνιστικού και καθαρτήριου πνεύµατος των θεοτήτων που τιµούσαν. Οι παρθένες της Εστίας ήσαν επιφορτισµένες µε το καθήκον να προσέχουν τις ιερές πυρές και στον εικοστό αιώνα τα κεριά καίνε ακόµη ως µέρος του τελετουργικού πολλών θρησκευτικών λειτουργιών. 5. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ 85:5.1Η λατρεία των βράχων, των λόφων, των δένδρων και των ζώων εξελίχθηκε φυσιολογικά δια της γεµάτης φόβο λατρείας των στοιχείων, ως την θεοποίηση του ήλιου, της σελήνης και των αστέρων. Στην Ινδία αλλά και αλλού τα αστέρια θεωρούνταν θεοποιηµένες ψυχές σπουδαίων ανθρώπων που είχαν φύγει από την υλική ζωή. Οι Χαλδαίοι που πίστευαν στα αστέρια θεωρούσαν τους εαυτούς τους παιδιά του πατέρα-ουρανού και της µητέρας-γης. 85:5.2Η

λατρεία της σελήνης προηγήθηκε της λατρείας του ήλιου. Η απότιση τιµής προς τη σελήνη έφθασε στο αποκορύφωµά της κατά την εποχή του κυνηγιού, ενώ η λατρεία του ήλιου έγινε η κύρια θρησκευτική τελετουργία κατά την επακολουθήσασα περίοδο της γεωργίας. Η Ηλιακή λατρεία γεννήθηκε πρώτα και εξαπλώθηκε στην Ινδία όπου και διατηρήθηκε περισσότερο. Στην Περσία η λατρεία του ήλιου δηµιούργησε τη µετέπειτα Μιθραϊκή θρησκεία. Από πολλούς λαούς ο ήλιος εθεωρείτο πρόγονος των βασιλέων τους. Οι Χαλδαίοι τοποθετούσαν τον ήλιο στο κέντρο «των επτά κύκλων του σύµπαντος.» Μεταγενέστεροι πολιτισµοί τιµούσαν τον ήλιο δίνοντας το όνοµά του στην πρώτη ηµέρα της εβδοµάδας. 85:5.3Ο θεός-ήλιος υποτίθεται ότι ήταν ο κρυφός πατέρας των παρθενογέννητων υιών του πεπρωµένου, για τους οποίους επιστεύετο ότι πάντα και κατά διαστήµατα επιφοιτούσαν ως σωτήρες σε ορισµένες περιούσιες φυλές. Αυτά τα υπερφυσικά νήπια εγκαταλείπονταν έρµαια σε κάποιο ιερό ποτάµι, για να διασωθούν µε κάποιο ασυνήθιστο τρόπο, γεγονός µετά το οποίο µεγάλωναν για να γίνουν υπερφυσικές προσωπικότητες και απελευθερωτές των λαών τους. 6, Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 85:6.1Αφού λάτρεψε οτιδήποτε άλλο στην επιφάνεια της γης και ψηλά στους ουρανούς, ο άνθρωπος δεν δίστασε να τιµήσει και το ν εαυτό του µε παρόµοια λατρεία. Οι απλοϊκοί άγριοι δεν έκαναν καµία διάκριση µεταξύ ζώων, ανθρώπων και θεών. 85:6.2Ο πρωτόγονος άνθρωπος θεωρούσε όλα τα ασυνήθιστα άτοµα ως υπεράνω του ανθρώπινου και γι’ αυτό φοβόταν τις υπάρξεις αυτές τόσο, ώστε να νοιώθει γι’ αυτές ευλαβικό δέος. Ως ένα σηµείο, κυριολεκτικά, τις λάτρεψε. Ακόµη και το να έχει κανείς δίδυµα εθεωρείτο ότι τον έκανε είτε υπερβολικά τυχερό, είτε υπερβολικά κακότυχο. Οι ψυχασθενείς, οι επιληπτικοί και οι καθυστερηµένοι συχνά λατρεύονταν από τους φυσιολογικούς συνανθρώπους τους, που πίστευαν ότι τέτοιες αφύσικες υπάρξεις

Page 112

Provided by: www.urantia.info


ενοικούνταν από τους θεούς. Οι ιερείς, οι βασιλείς και οι προφήτες λατρεύονταν. Οι όσιοι γέροντες αντιµετωπίζονταν ως εµπνεόµενοι από τις θεότητες. 85:6.3Οι αρχηγοί των φατριών πέθαιναν και θεοποιούνταν. Αργότερα, οι διακεκριµένες ψυχές αγιοποιούνταν µετά θάνατον. Η χωρίς βοήθεια εξέλιξη ουδέποτε δηµιούργησε θεούς ανώτερους από τα θεοποιηµένα, εξηρµένα και εξελιγµένα πνεύµατα των νεκρών. Στην αρχική εξέλιξη, η θρησκεία δηµιουργεί τους δικούς της θεούς. Στην πορεία της αποκάλυψης οι Θεοί δηµιουργούν τη θρησκεία. Η εξελικτική θρησκεία δηµιουργεί τους θεούς της κατ’ εικόνα και οµοίωση του θνητού ανθρώπου. Η δι’ αποκαλύψεως θρησκεία προσπαθεί να εξελίξει και να µετασχηµατίσει το θνητό άνθρωπο σε εικόνα και οµοίωση του Θεού. 85:6.4Τα πνεύµατα-θεοί, οι οποίοι υποτίθεται είχαν ανθρώπινη προέλευση, έπρεπε να ξεχωρίζουν από τους θεούς της φύσης, αφού η λατρεία της φύσης εµπεριείχε ένα πάνθεον – φυσικά πνεύµατα που ανελίχθηκαν στη θέση των θεών. Οι φυσιολατρικές θρησκείες συνέχισαν να εξελίσσονται µαζί µε τις µετέπειτα εµφανισθείσες θρησκείες των πνευµάτων και κάθε µία από αυτές επέδρασε στην άλλη. Πολλά θρησκευτικά συστήµατα περιλαµβάνουν µια διττή άποψη του θείου, τους θεούς της φύσης και τους θεούς των πνευµάτων. Σε ορισµένες θεολογίες οι απόψεις αυτές µπερδεύονται µεταξύ τους, όπως φαίνεται στην περίπτωση του Θορ, ενός πνεύµατος το οποίο ήταν επίσης κύριος της αστραπής. 85:6.5Η

λατρεία, όµως, του ανθρώπου από τον άνθρωπο έφθασε στο αποκορύφωµά της όταν εγκόσµιοι κυβερνήτες απαίτησαν το είδος αυτό της λατρείας από τους υπηκόους τους και, για να υποστηρίξουν την απαίτηση αυτή, ισχυρίσθηκαν ότι κατάγονταν από τους θεούς. 7. ΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ 85:7.1Η λατρεία της φύσης µπορεί να φαίνεται ότι προήλθε φυσιολογικά και αυθόρµητα στο νου των πρωτόγονων ανδρών και γυναικών και πράγµατι έτσι έγινε. Ωστόσο, στις ίδιες αυτές, πρωτόγονες διάνοιες, λειτουργούσε πάντα το έκτο συνοδό πνεύµα, το οποίο είχε πληρωθεί επί των λαών αυτών ως άµεση επενέργεια της συγκεκριµένης αυτής φάσης της ανθρώπινης εξέλιξης. Και το πνεύµα αυτό συνεχώς διήγειρε τον πόθο της λατρείας στο ανθρώπινο είδος, ανεξαρτήτως του πόσο πρωτόγονες µπορούσαν να είναι οι αρχικές του εκδηλώσεις. Το πνεύµα της λατρείας έδωσε σαφή προέλευση στο ανθρώπινο ορµέµφυτο της λατρείας, παρά τον ζωώδη εκείνο φόβο που υποκινούσε την λατρευτική έκφραση και παρά το ότι η πρώιµη αυτή πρακτική του επικεντρώθηκε σε πράγµατα της φύσης. 85:7.2Πρέπει να θυµάστε ότι το συναίσθηµα, όχι η λογική ήταν η επίδραση που καθοδηγούσε και έλεγχε όλα τα εξελικτικά επιτεύγµατα. Για τον πρωτόγονο νου ελάχιστη διαφορά υπάρχει µεταξύ του φόβου, της αποφυγής, της απότισης σεβασµού και της λατρείας. 85:7.3Όταν η λατρευτική παρόρµηση παραινείται και κατευθύνεται από τη σοφία – τη στοχαστική και εµπειρική σκέψη – αρχίζει τότε να εξελίσσεται στο φαινόµενο της αληθούς θρησκείας. Όταν το έβδοµο συνοδό πνεύµα, το πνεύµα της σοφίας, επιτύχει αποτελεσµατική λειτουργία, τότε δια της λατρείας ο άνθρωπος αρχίζει να αποµακρύνεται από τη φύση και τα φυσικά αντικείµενα και να πλησιάζει το Θεό της φύσης και τον αιώνιο Δηµιουργό όλων των φυσικών καταστάσεων. 85:7.4[Παρουσιάσθηκε από έναν Λαµπρό Εσπερινό Αστέρα του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 86 Η ΠΡΩΙΜΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Page 113

Provided by: www.urantia.info


86:0.1Η

εξέλιξη της θρησκείας, από την προηγηθείσα, πρωτόγονη λατρευτική παρόρµηση δεν εξαρτάται από την αποκάλυψη. Η φυσιολογική λειτουργία της ανθρώπινης διάνοιας υπό την καθοδηγητική επίδραση των έκτου και έβδοµου συνοδών πνευµάτων της συµπαντικής πνευµατικής πλήρωσης είναι απολύτως επαρκής ώστε να διασφαλισθεί η εξέλιξη αυτή. 86:0.2Ο πρώιµος, προ της εµφάνισης της θρησκείας, φόβος του ανθρώπου για τις δυνάµεις της φύσης σταδιακά µεταβλήθηκε σε θρησκευτικό, καθώς η φύση προσωποποιήθηκε, πνευµατοποιήθηκε και, τελικά, θεοποιήθηκε στην ανθρώπινη συνείδηση. Η θρησκεία µιας πρωτόγονης µορφής υπήρξε, εξ αυτού, µία φυσιολογική, βιολογική συνέπεια της ψυχολογικής αδράνειας των εξελισσόµενων ζωωδών διανοιών, από όταν οι διάνοιες αυτές έφθασαν για πρώτη φορά στις έννοιες του υπερφυσικού. 1. Η ΣΥΜΠΤΩΣΗ: ΚΑΛΟΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΤΥΧΙΑ 86:1.1Πέραν της φυσιολογικής λατρευτικής παρόρµησης, η πρώιµη εξελικτική θρησκεία προήλθε από τις ανθρώπινες εµπειρίες του τυχαίου – της αποκαλούµενης τύχης, των συνηθισµένων περιστατικών. Ο πρωτόγονος άνθρωπος ήταν ο κυνηγός της τροφής. Τα αποτελέσµατα του κυνηγιού είναι πάντα διαφορετικά και τούτο συντελεί στο να δηµιουργηθούν οι εµπειρίες εκείνες, τις οποίες ο άνθρωπος ερµηνεύει ως καλοτυχία και κακοτυχία. Η ατυχία υπήρξε σηµαντική συνιστώσα στη ζωή των ανδρών και των γυναικών που ζούσαν διαρκώς στο τραχύ όριο µιας αµφίβολης και εξαντλητικής ύπαρξης. 86:1.2Ο

περιορισµένος διανοητικός ορίζοντας των άγριων επικεντρώνει τόσο πολύ την προσοχή του στη σύµπτωση, ώστε η τύχη γίνεται µια σταθερά συνιστώσα στη ζωή του. Οι πρωτόγονοι Ουραντιανοί αγωνίζονταν για την ύπαρξή τους, όχι για ένα πρότυπο διαβίωσης. Η ζωή τους κινδύνευε και η τύχη έπαιζε σπουδαίο ρόλο. Ο διαρκής φόβος του άγνωστου και οι απρόβλεπτες συµφορές κρέµονταν πάνω από τους άγριους αυτούς, σαν ένα σύννεφο απελπισίας που δραστικά επισκίαζε κάθε χαρά τους. Ζούσαν µε το διαρκή φόβο του να κάνουν κάτι που θα προκαλούσε κακοτυχία. Οι δεισιδαίµονες άγριοι πάντα φοβούνταν την καλή τους τύχη. Θεωρούσαν την καλοτυχία τους ως βέβαιο προάγγελο συµφοράς. 86:1.3Ο πάντα παρών αυτός φόβος της κακοτυχίας ήταν παραλυτικός. Ποιος ο λόγος να εργάζεται κάποιος σκληρά και να εισπράττει κακοτυχία – τίποτα για το κάτι – όταν µπορεί να µην κάνει τίποτα και να συναντά την καλή του τύχη – κάτι για το τίποτα; Οι απερίσκεπτοι άνθρωποι ξεχνούν την καλή τους τύχη – τη θεωρούν δεδοµένη – αλλά θυµούνται µε οδύνη την κακοτυχία. 86:1.4Ο πρωτόγονος άνθρωπος ζούσε στην αβεβαιότητα και το συνεχή φόβο της σύµπτωσης της κακοτυχίας. Η ζωή ήταν ένα συναρπαστικό παιχνίδι της τύχης. Η ύπαρξη ήταν ρίσκο. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι εν µέρει πολιτισµένοι άνθρωποι ακόµη πιστεύουν στην τύχη και παρουσιάζουν διαρκή προδιάθεση στο τζόγο. Ο πρωτόγονος άνθρωπος εναλλάσσετο µεταξύ δύο εν δυνάµει διεκδικήσεων: του πάθους του να κερδίσει κάτι χωρίς να δώσει τίποτε και του φόβου να µην κερδίσει τίποτα αφού θα είχε δώσει κάτι. Και το ρίσκο αυτό της ύπαρξης ήταν το µεγαλύτερο ενδιαφέρον και η υπέρτατη σαγήνη για τον πρωτόγονο νου του άγριου. 86:1.5Οι µεταγενέστεροι βοσκοί διατήρησαν τις ίδιες απόψεις πάνω στη σύµπτωση και την τύχη, ενώ οι ακόµη µετέπειτα γεωργοί είχαν µεγαλύτερη συνείδηση του ότι τα σπαρτά επηρεάζονταν άµεσα από πολλές καταστάσεις πάνω στις οποίες ο άνθρωπος δεν είχε παρά ελάχιστο, ή και καθόλου έλεγχο. Ο κτηµατίας βρέθηκε θύµα της ξηρασίας, των πληµµυρών, του χαλαζιού, των καταιγίδων, των λοιµών και των ασθενειών των φυτών, καθώς επίσης της

Page 114

Provided by: www.urantia.info


ζέστης και του κρύου. Και καθώς όλοι αυτοί οι φυσικοί παράγοντες επηρέαζαν την ατοµική περιουσία, θεωρούνταν ως καλοτυχία, ή κακοτυχία. 86:1.6Η αντίληψη αυτή περί της σύµπτωσης και της τύχης επέδρασε δυναµικά στη φιλοσοφία όλων των αρχαίων λαών. Ακόµη και κατά τους πρόσφατους χρόνους, στη Σοφία του Σολοµώντα αναφέρεται: «Επέστρεψα και είδα ότι η φυλή δεν ήταν σε εγρήγορση, ούτε νικούσε στη µάχη, ούτε είχε ψωµί ο συνετός, ούτε πλούτη ο καλός, ούτε χάρη ο άξιος. Αλλά η µοίρα και η σύµπτωση επέδρασαν σ’ όλους. Γιατί ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τη µοίρα του. Σαν τα ψάρια που πιάνονται στο δίχτυ το κακό και σαν τα πουλιά που πιάνονται στο δόκανο, έτσι και οι γιοι του ανθρώπου πιάνονται από την κακιά στιγµή, όταν ξαφνικά πέφτει πάνω τους.» 2. Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΤΩΣΗΣ 86:2.1Η ανησυχία ήταν µια φυσική κατάσταση για τον άγριο νου. Όταν άνδρες και γυναίκες γίνονται θύµατα υπερβολικής ανησυχίας, επιστρέφουν απλά στην φυσική κατάσταση των µακρινών προγόνων τους. Και όταν η ανησυχία γίνεται πράγµατι οδυνηρή, αναστέλλει τη δραστηριότητα και αδιάκοπα θεσµοθετεί εξελικτικές αλλαγές και βιολογικές προσαρµογές. Ο πόνος και η δυστυχία είναι βασικοί παράγοντες στην προοδευτική εξέλιξη. 86:2.2Ο αγώνας για την επιβίωση είναι τόσο οδυνηρός, ώστε µερικές υποανάπτυκτες φυλές ακόµη και τώρα κλαίνε και θρηνούν σε κάθε καινούργια ανατολή. Ο πρωτόγονος άνθρωπος συνεχώς ρωτούσε «Ποιος µε βασανίζει;» Μη βρίσκοντας µια υλική πηγή για τη δυστυχία του, πίστεψε σε µια πνευµατική ερµηνεία. Και έτσι γεννήθηκε η θρησκεία, από το φόβο του µυστηριώδους, το δέος του αόρατου, το φόβο του άγνωστου. Ο φόβος απέναντι στη φύση έγινε, έτσι, µία συνιστώσα στον αγώνα για την ύπαρξη, αρχικά εξ αιτίας της σύµπτωσης και στη συνέχεια εξ αιτίας του µυστηρίου. 86:2.3Ο πρωτόγονος νους ήταν λογικός αλλά εµπεριείχε ελάχιστες απόψεις που θα µπορούσαν να αποτελέσουν λογικούς συνειρµούς. Ο πρωτόγονος νους ήταν απαίδευτος, εντελώς απλοϊκός. Αν ένα γεγονός ακολουθούσε ένα άλλο, ο άγριος τα θεωρούσε αίτιο και αιτιατό. Αυτό που ο πολιτισµένος άνθρωπος θεωρεί πρόληψη, αποτελούσε απλή άγνοια για τον άγριο. Η ανθρωπότητα άργησε να µάθει ότι δεν υφίσταται, απαραίτητα, σχέση µεταξύ του σκοπού και του αποτελέσµατος. Οι άνθρωποι αρχίζουν µόλις να αντιλαµβάνονται ότι οι αντιδράσεις της ύπαρξης παρουσιάζονται ανάµεσα στις πράξεις και τις συνέπειές τους. Ο άγριος προσπαθεί να προσωποποιήσει οτιδήποτε άπιαστο και µακρινό και έτσι τόσο η φύση, όσο και η σύµπτωση, προσωποποιούνται, ως στοιχεία – πνεύµατα – και αργότερα, ως θεοί. 86:2.4Ο άνθρωπος τείνει, φυσιολογικά, να πιστέψει ότι αυτό που θεωρεί καλό για τον ίδιο είναι αυτό το οποίο βρίσκεται στα άµεσα, ή έµµεσα ενδιαφέροντά του. Η ιδιοτέλεια επισκιάζει σε µεγάλο βαθµό τη λογική. Η διαφορά στη διάνοια των αγρίων και των πολιτισµένων ανθρώπων είναι περισσότερο διαφορά περιεχοµένου, απ’ όσο διαφορά στη φύση, περισσότερο διαφορά βαθµού, απ’ όσο ποιότητας. 86:2.5Το να συνεχίσουµε, όµως, να αποδίδουµε πράγµατα δύσκολα να κατανοηθούν, σε υπερφυσικά αίτια δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένας βολικός και εύκολος τρόπος για να αποφύγουµε κάθε µορφή έντονου διανοητικού έργου. Η τύχη είναι απλά ένας όρος που επινοήθηκε για να καλύψει το ανεξήγητο σε κάθε εποχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Προσδιορίζει τα φαινόµενα αυτά, στα οποία ο άνθρωπος δεν µπορεί, ή δεν θέλει να εισχωρήσει. Η σύµπτωση είναι µια λέξη που σηµαίνει ότι ο άνθρωπος πολύ αδαής, ή πολύ ανυπόµονος για να προσδιορίσει τα αίτια. Οι άνθρωποι θεωρούν ένα φυσιολογικό συµβάν

Page 115

Provided by: www.urantia.info


ως ατύχηµα, ή ως κακοτυχία µόνο όταν τους λείπει εντελώς η περιέργεια και η φαντασία, όταν οι φυλές στερούνται πρωτοβουλίας και αίσθησης περιπέτειας. Η εξερεύνηση των φαινοµένων της ζωής, αργά, ή γρήγορα, καταστρέφει την πίστη του ανθρώπου στη σύµπτωση, την τύχη και τα αποκαλούµενα ατυχήµατα, αντικαθιστώντας τα µ’ ένα σύµπαν νόµου και τάξης, όπου όλων των αποτελεσµάτων προηγούνται σαφείς αιτίες. Έτσι και ο φόβος της ύπαρξης αντικαθίσταται από τη χαρά της ζωής. 86:2.6Ο άγριος αντιµετώπιζε το σύνολο της φύσης σαν να ήταν ζωντανό, σαν να κατείχετο από κάτι. Ο πολιτισµένος άνθρωπος εξακολουθεί να εναντιώνεται και να καταριέται τα άψυχα εκείνα πράγµατα που µπαίνουν στο δρόµο του και συγκρούονται µαζί του. Ο πρωτόγονος άνθρωπος ουδέποτε θεώρησε κάτι ως συµπτωµατικό. Πάντα υπήρχε κάτι σκόπιµο. Για τον πρωτόγονο άνθρωπο, ο χώρος της µοίρας, η λειτουργία της τύχης, ο κόσµος των πνευµάτων, ήταν το ίδιο ανοργάνωτος και ευκαιριακός όπως η πρωτόγονη κοινωνία. Η τύχη αντιµετωπίζετο ως η αλλοπρόσαλλη και ιδιόρρυθµη αντίδραση του κόσµου των πνευµάτων. Αργότερα, ως αστείο των θεών. 86:2.7Δεν εξελίχθηκαν, όµως, όλες οι θρησκείες από τον ανιµισµό. Άλλες απόψεις περί του υπερφυσικού υπήρξαν ταυτόχρονες µε τον ανιµισµό και οι πεποιθήσεις αυτές οδήγησαν, επίσης, στη λατρεία. Ο νατουραλισµός δεν είναι θρησκεία. Είναι απόρροια της θρησκείας. 3. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ – ΤΟ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ 86:3.1Ο

θάνατος ήταν η συγκλονιστικότερη εµπειρία για τον εξελισσόµενο άνθρωπο, ο πιο περίπλοκος συνδυασµός σύµπτωσης και µυστηρίου. Δεν ήταν η ιερότητα της ζωής, αλλά ο συγκλονισµός του θανάτου που ενέπνεε το φόβο και δι΄ αυτού υπέθαλψε δραστικά τη θρησκεία. Μεταξύ των αγρίων λαών, ο θάνατος κανονικά ήταν αποτέλεσµα βίας, έτσι ώστε ο µη βίαιος θάνατος να γίνει περισσότερο µυστηριώδης. Ο θάνατος, ως φυσικό και αναµενόµενο τέλος της ζωής δεν ήταν προφανής στη συνείδηση των πρωτόγονων λαών και χρειάσθηκαν αιώνες αιώνων για να κατανοήσει ο άνθρωπος το αναπόφευκτο του θανάτου. 86:3.2Ο πρώιµος άνθρωπος ελάµβανε τη ζωή ως γεγονός, ενώ θεωρούσε το θάνατο ως κάποιο είδος δοκιµασίας. Όλες οι φυλές έχουν τους µύθους τους για ανθρώπους που δεν πέθαναν, υπολείµµατα παραδόσεων της αρχικής στάσης απέναντι στο θάνατο. Ήδη στον ανθρώπινο νου υπήρχε η νεφελώδης άποψη ενός ασαφούς και ανοργάνωτου πνευµατικού κόσµου, ενός χώρου απ’ όπου προέρχονταν όλα όσα ήσαν ανεξήγητα στην ανθρώπινη ζωή και ο θάνατος προστέθηκε σ’ αυτό τον µακρύ κατάλογο των ανεξήγητων φαινοµένων. 86:3.3Όλες οι ανθρώπινες αρρώστιες και ο φυσικός θάνατος επιστεύετο, αρχικά, ότι οφείλονταν στην επίδραση των πνευµάτων. Ακόµη και σήµερα, µερικές πολιτισµένες φυλές θεωρούν ότι οι ασθένειες προέρχονται από τον «εχθρό» και βασίζονται σε θρησκευτικές τελετές για να πετύχουν την ίαση. Μεταγενέστερα και περισσότερο σύνθετα συστήµατα θεολογίας συνεχίζουν να αποδίδουν το θάνατο στη δράση του κόσµου των πνευµάτων και όλα αυτά οδήγησαν σε δόγµατα όπως η αρχική αµαρτία και η έκπτωση του ανθρώπου. 86:3.4Ήταν η συνειδητοποίηση της αδυναµίας µπροστά στις πανίσχυρες δυνάµεις της φύσης, µαζί µε την αναγνώριση της ανθρώπινης αδυναµίας µπροστά στις δοκιµασίες της αρρώστιας και του θανάτου, που ανάγκασαν τον άγριο να αναζητήσει βοήθεια από τον υπερφυσικό κόσµο, τον οποίο αµυδρά φαντάζετο ως την απαρχή αυτών των µυστηριωδών αλλαγών της ζωής.

Page 116

Provided by: www.urantia.info


4. Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ-ΣΩΤΗΡΙΑΣ 86:4.1Η ιδέα µιας υπερφυσικής φάσης της ανθρώπινης προσωπικότητας δηµιουργήθηκε από τον ασύνειδο και καθαρά συµπτωµατικό συσχετισµό περιστατικών της καθηµερινής ζωής µε τα όνειρα για τις ψυχές. Το να ονειρεύονται ταυτόχρονα τον νεκρό αργηχό τους πολλά µέλη της φυλής του, φαινόταν να αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο του ότι ο παλιός αρχηγός είχε πραγµατικά επιστρέψει µε κάποια µορφή. Όλα αυτά ήταν παραπάνω από πραγµατικά για τους άγριους που ξυπνούσαν µετά από ένα τέτοιο όνειρο στάζοντας στον ιδρώτα, τρέµοντας και ουρλιάζοντας. 86:4.2Η απαρχή των ονείρων πάνω στην πίστη για τη µέλλουσα ζωή εξηγεί την τάση του να φαντάζεται ο άνθρωπος, πάντα, τα αόρατα πράγµατα συσχετίζοντάς τα πράγµατα που γνωρίζει. Και τώρα πλέον, αυτή η καινούργια αντίληψη για τα όνειρα-τις ψυχές-τη µέλλουσα ζωή άρχισε δραστικά να λειτουργεί σαν αντίδοτο στο φόβο του θανάτου που σχετίζετο µε το βιολογικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης. 86:4.3Ο πρώιµος άνθρωπος ενδιαφέρετο, επίσης, πολύ για την αναπνοή του, ιδιαίτερα στα ψυχρά κλίµατα, όπου έµοιαζε µε σύννεφο, όταν έβγαινε. Η ανάσα της ζωής εθεωρείτο ως το µοναδικό φαινόµενο που διαχώριζε τους ζωντανούς από τους νεκρούς. Ο άνθρωπος γνώριζε ότι η ανάσα άφηνε το σώµα και τα όνειρά του, όπου έκανε κάθε είδους παράξενο πράγµα ενώ κοιµόταν, τον έπεισαν ότι υπάρχει κάτι µη υλικό σε µια ανθρώπινη ύπαρξη. Η πλέον πρωτόγονη άποψη πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, το πνεύµα, του νεκρού, προήλθε από το σύνολο των ιδεών περί αναπνοής-ονείρου. 86:4.4Με τον καιρό ο άγριος αντελήφθη τον εαυτό του ως διττής υπόστασης – σώµατος και αναπνοής. Η αναπνοή χωρίς το σώµα εξισούτο µε ένα πνεύµα, το πνεύµα του νεκρού. Ενώ έχουν µια εντελώς σαφή ανθρώπινη προέλευση, τα φαντάσµατα, ή πνεύµατα, θεωρούνταν υπερανθρώπινα. Και η πίστη αυτή στην ύπαρξη των ασώµατων πνευµάτων φαίνεται να εξηγεί την εµφάνιση του ασυνήθιστου, του εξαιρετικού, του σπάνιου και του ανεξήγητου. 86:4.5Το πρωτόγονο δόγµα της µετά θάνατον σωτηρίας δεν αποτελούσε κατ’ ανάγκην πίστη στην αθανασία. Πλάσµατα που δεν µπορούσαν να µετρήσουν πέρα από το είκοσι δεν µπορούσαν να συλλάβουν το άπειρο και την αιωνιότητα. Πίστευαν περισσότερο σε επαναλαµβανόµενες ενσαρκώσεις. 86:4.6Η πορτοκαλόχρωµη φυλή είχε ιδιαίτερη πίστη στην µεταµόρφωση και τη µετενσάρκωση. Η ιδέα αυτή της µετενσάρκωσης προήλθε από την παρατήρηση της οµοιότητας στην µορφή και τις τάσεις των απογόνων προς τους προγόνους τους. Το έθιµο να δίνουν στα παιδιά το όνοµα του παππού τους καθώς και των άλλων προπατόρων τους οφείλετο στην πίστη στη µετενσάρκωση. Ορισµένες µεταγενέστερες φυλές πίστευαν ότι ο άνθρωπος πέθαινε από τρεις ως επτά φορές. Η πεποίθηση αυτή (κατάλοιπο των διδαχών του Αδάµ περί των κόσµων-δωµάτων) καθώς και πολλά άλλα κατάλοιπα της δι’ αποκαλύψεως θρησκείας, µπορούν να βρεθούν στα, κατά τα λοιπά ανόητα, δόγµατα των βαρβάρων του εικοστού αιώνα. 86:4.7Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν εµφορείτο από ιδέες περί κόλασης, ή µέλλουσας τιµωρίας. Ο άγριος αντιµετώπιζε τη µέλλουσα ζωή ακριβώς όπως την παρούσα, πλην της κακοτυχίας. Αργότερα, συνέλαβε ένα ξεχωριστό πεπρωµένο για τις καλές ψυχές και τις κακές ψυχές – τον παράδεισο και την κόλαση. Επειδή, όµως, πολλές πρωτόγονες φυλές πίστευαν ότι ο άνθρωπος εισέρχεται στην επόµενη ζωή, όπως ακριβώς εγκατέλειπε την παρούσα, δεν

Page 117

Provided by: www.urantia.info


απολάµβαναν την ιδέα να γεράσουν και να φθαρούν. Οι ηλικιωµένοι προτιµούσαν καλύτερα να σκοτωθούν πριν καταβληθούν πολύ. 86:4.8Σχεδόν κάθε φυλή είχε µια διαφορετική άποψη πάνω στη µοίρα της ψυχής. Οι Έλληνες πίστευαν ότι οι αδύναµοι άνθρωποι σίγουρα έχουν αδύναµη ψυχή. Έτσι εφηύραν τον Άδη ως το κατάλληλο µέρος για την υποδοχή αυτών των αδύναµων ψυχών. Αυτά τα χωρίς δύναµη είδη υποτίθεται, επίσης, ότι είχαν µικρότερες σκιές. Οι πρώιµοι Ανδίτες πίστευαν ότι η ψυχή τους επιστρέφει στην προγονική γη. Οι Κινέζοι και οι Αιγύπτιοι πίστευαν κάποτε ότι η ψυχή και το σώµα παραµένουν µαζί. Αυτό οδήγησε τους Αιγύπτιους στην προσεκτική κατασκευή των τύµβων και στην προσπάθεια διατήρησης του σώµατος. Ακόµη και οι σύγχρονοι λαοί προσπαθούν να εµποδίσουν την αποσύνθεση των νεκρών. Οι Εβραίοι πίστευαν ότι ένα φασµατικό αντίγραφο του ατόµου κατέβαινε στο Σεόλ. Δεν µπορούσε να επιστρέψει στη γη των ζωντανών. Πραγµατοποίησαν, έτσι, τη σηµαντική αυτή πρόοδο στο δόγµα της εξέλιξης της ψυχής. 5. Η ΕΝΝΟΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ-ΨΥΧΗΣ 86:5.1Το µη υλικό µέρος το ανθρώπου απεκλήθη µε διάφορα ονόµατα, πνεύµα του νεκρού, πνεύµα, σκιά, φάντασµα, όραµα και αργότερα, ψυχή. Η ψυχή ήταν το αντίστοιχο του πρώιµου ανθρώπου στα όνειρα. Ήταν, από κάθε άποψη, ακριβώς όπως ο ίδιος ο άνθρωπος, εκτός του ότι δεν ήταν απτή. Η πίστη στο ονειρικό δισυπόστατο οδήγησε άµεσα στην άποψη ότι όλα τα πράγµατα, ζώντα και µη, διαθέτουν ψυχή, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι. Η άποψη αυτή έτεινε να διαιωνίσει τις πεποιθήσεις περί φύσης-πνεύµατος. Οι Εσκιµώοι ακόµη πιστεύουν ότι τα πάντα στη φύση έχουν πνεύµα. 86:5.2Το πνεύµα του νεκρού-ψυχή µπορεί να γίνει αντιληπτό δια της ακοής και της όρασης, αλλά όχι δια της αφής. Σταδιακά η ζωή στα όνειρα µιας φυλής ανέπτυξε και διεύρυνε τις δραστηριότητες του εξελισσόµενου αυτού πνευµατικού κόσµου, ώστε ο θάνατος να θεωρηθεί, τελικά, ως «παράδοση του πνεύµατος.» Όλες οι πρωτόγονες φυλές, εκτός των ελαχίστων εκείνων που βρίσκονταν µόλις πάνω από τα ζώα, ανέπτυξαν κάποια έννοια περί ψυχής. Καθώς ο πολιτισµός προοδεύει, η προληπτική αυτή άποψη της ψυχής χάνεται και ο άνθρωπος εξαρτάται απόλυτα από την αποκάλυψη και την ατοµική θρησκευτική εµπειρία για τη νέα του άποψη περί ψυχής, ως την από κοινού δηµιουργία του γνωρίζοντος το Θεό θνητού νου και του ενοικούντος θείου πνεύµατος, του Προσαρµοστή της Σκέψης. 86:5.3Οι πρώιµοι άνθρωποι αδυνατούσαν συνήθως να διαχωρίσουν την έννοια ενός ενοικούντος πνεύµατος και µιας ψυχής εξελικτικής φύσης. Οι άγριοι ήσαν πολύ µπερδεµένοι ως προς το εάν το φάντασµα-ψυχή είχε δηµιουργηθεί στο σώµα, ή αν ήταν µια εξωτερική επενέργεια που κατείχε το σώµα. Η απουσία λογικής σκέψης υπό την παρουσία της περιπλοκότητας εξηγεί τις σοβαρές ανακολουθίες της άποψης των αγρίων περί ψυχής, φαντασµάτων και πνευµάτων. 86:5.4Η ψυχή επιστεύετο ότι σχετίζετο µε το σώµα, όπως το άρωµα µε το λουλούδι. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η ψυχή µπορούσε να εγκαταλείψει το σώµα µε διάφορους τρόπους, όπως: 86:5.51. Με την συνήθη, παροδική λιποθυµία. 86:5.62. µε τον ύπνο, το φυσιολογικό όνειρο. 86:5.73. Με το κώµα και την έλλειψη συνείδησης που σχετίζεται µε τις ασθένειες και τα ατυχήµατα.

Page 118

Provided by: www.urantia.info


86:5.84.

Με τον θάνατο, την µόνιµη αναχώρηση. 86:5.9Οι άγριοι θεωρούσαν το φτάρνισµα ως ατελέσφορη προσπάθεια της ψυχής να φύγει από το σώµα. Μένοντας ξύπνιο και σε επιφυλακή, το σώµα µπορούσε να εµποδίσει την επιχειρούµενη φυγή της ψυχής. Αργότερα, το φτάρνισµα συνοδεύετο πάντα από µια θρησκευτική έκφραση, όπως, «µε τις υγείες σου.» 86:5.10Από πολύ νωρίς στην εξέλιξη ο ύπνος θεωρήθηκε ως απόδειξη του ότι το φάντασµαψυχή µπορούσε να λείψει από το σώµα ενώ επιστεύετο ότι µπορούσε να ανακληθεί αν έλεγε, κάποιος, ή φώναζε το όνοµα του κοιµώµενου. Σε άλλες µορφές ασυνειδησίας επιστεύετο ότι η ψυχή βρισκόταν ακόµη µακρύτερα, προσπαθώντας, ίσως, να φύγει για πάντα – ο επικείµενος θάνατος. Τα όνειρα θεωρούνταν εµπειρίες της ψυχής κατά τη διάρκεια του ύπνου, ενώ προσωρινά έλειπε από το σώµα. Ο άγριος πιστεύει ότι τα όνειρά του είναι εξ ίσου αληθινά µε τις εµπειρίες του όταν είναι ξύπνιος. Οι αρχαίοι συνήθιζαν να ξυπνούν τους κοιµώµενους σταδιακά, ώστε η ψυχή να βρει το χρόνο να επιστρέψει το σώµα. 86:5.11Σε όλους τους αιώνες οι άνθρωποι αντιµετώπιζαν µε δέος τα φαντάσµατα της νύχτας, και οι Εβραίοι δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Πίστευαν πραγµατικά ότι ο Θεός τους µιλούσε στα όνειρά τους, παρά τις νουθεσίες του Μωυσή εναντίον αυτής της άποψης. Και ο Μωυσής είχε δίκιο, αφού τα συνηθισµένα όνειρα δεν ανήκουν στις µεθόδους που µετέρχονται οι προσωπικότητες του πνευµατικού κόσµου όταν προσπαθούν να επικοινωνήσουν µε τις υλικές υπάρξεις. 86:5.12Οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι ψυχές µπορούν να µπουν στα ζώα, ή ακόµη και σε άψυχα αντικείµενα. Τούτο αποκορυφώθηκε στην ιδέα της λυκανθρωπίας, όπου υπήρχε ταύτιση µε το ζώο. Ένα άτοµο µπορούσε την ηµέρα να είναι ένας νοµοταγής πολίτης, αλλά όταν κοιµόταν, η ψυχή του µπορούσε να µπει σ’ ένα λύκο, ή σε κάποιο άλλο ζώο για να βρει τη λεία της στις νυκτερινές αρπαγές. 86:5.13Οι πρωτόγονοι άνθρωποι πίστευαν ότι η ψυχή συνδέετο µε την αναπνοή και ότι οι ιδιότητές της µπορούσαν να µεταδοθούν, ή να µεταφερθούν δια της αναπνοής. Οι γενναίοι αρχηγοί ανάσαιναν πάνω από το νεογέννητο παιδί, µεταδίδοντάς του, έτσι, θάρρος. Στους πρώτους Χριστιανούς, η τελετή της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύµατος συνοδεύετο από την εκπνοή επί των υποψηφίων. Λέει ο Ψαλµωδός: «Με το λόγο του Κυρίου έγιναν οι ουρανοί και όλα όσα τους κατοικούν µε την αναπνοή του στόµατός του.» Υπήρξε για αιώνες έθιµο οι µεγαλύτεροι γιοι να προσπαθούν να πιάσουν την τελευταία ανάσα του πατέρα τους που πέθαινε. 86:5.14Η σκιά ήλθε, αργότερα, για να αποτελέσει αντικείµενο φόβου και να τιµηθεί εξ ίσου µε την αναπνοή. Η αντανάκλαση ενός ανθρώπου στο νερό εθεωρείτο, επίσης, µερικές φορές ως απόδειξη του δισυπόστατου του εαυτού και οι καθρέπτες αντιµετωπίζονταν µε προληπτικό δέος. Ακόµη και σήµερα, πολλοί πολιτισµένοι άνθρωποι γυρίζουν τους καθρέφτες προς τον τοίχο όταν πεθάνει κάποιος. Ορισµένες υποανάπτυκτες φυλές πιστεύουν ακόµη ότι το να φτιάχνει κανείς εικόνες, ζωγραφιές, µακέτες, ή απεικονίσεις αφαιρεί ένα µέρος, ή και ολόκληρη την ψυχή από το σώµα. Και γι’ αυτό, όλα τούτα απαγορεύονται. 86:5.15Γενικά επιστεύετο ότι η ψυχή ταυτίζετο µε την αναπνοή, αλλά εντοπίζετο, επίσης, από διάφορους λαούς στο κεφάλι, τα µαλλιά, την καρδιά, το συκώτι, το αίµα και το λίπος. Η «κραυγή του αίµατος του Άβελ από τον τάφο» εκφράζει την αλλοτινή πεποίθηση στην παρουσία της ψυχής µέσα στο αίµα. Οι Σιµίτες δίδασκαν ότι η ψυχή κατοικούσε στο λίπος του σώµατος και µεταξύ πολλών η βρώση του λίπους των ζώων ήταν απαγορευµένη. Το

Page 119

Provided by: www.urantia.info


κυνήγι των κεφαλών ήταν µια µέθοδος για να συλληφθεί η ψυχή του εχθρού, όπως ήταν και η αφαίρεση του δέρµατος του κρανίου. Τα πρόσφατους καιρούς τα µάτια θεωρούνταν τα παράθυρα της ψυχής. 86:5.16Εκείνοι που υποστήριζαν το δόγµα των τριών, ή τεσσάρων ψυχών πίστευαν ότι η απώλεια µιας ψυχής σήµαινε δυσφορία, δύο ψυχών αρρώστια, τριών ψυχών, θάνατο. Μία ψυχή υπήρχε στην αναπνοή, µία στο κεφάλι µία στα µαλλιά και µία στην καρδιά. Οι ασθενείς ήσαν ψυχές που αµάρτησαν. Οι µεγαλύτεροι µάγοι υποτίθεται ότι αντάλλασσαν την άρρωστη ψυχή του νεκρού ατόµου µε µία καινούργια, την «καινούργια γέννηση.» 86:5.17Τα παιδιά των Μπαντονάν ανέπτυξαν την πίστη σε δύο ψυχές, την αναπνοή και τη σκιά. Οι πρώιµες φυλές των Νοδιτών θεωρούσαν τον άνθρωπο ως αποτελούµενοι από δύο πρόσωπα, την ψυχή και το σώµα. Αυτή η φιλοσοφία για την ανθρώπινη υπόσταση εκφράσθηκε αργότερα στην άποψη των Ελλήνων. Οι ίδιοι οι Έλληνες πίστευαν σε τρεις ψυχές. Η φυτική κατοικούσε στο στοµάχι, η ζωώδης στην καρδιά και η πνευµατική στο κεφάλι. Οι Εσκιµώοι πίστευαν ότι ο άνθρωπος έχει τρία µέρη: σώµα, ψυχή και όνοµα. 6. ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ-ΨΥΧΗΣ 86:6.1Ο άνθρωπος κληρονόµησε ένα φυσικό περιβάλλον, απέκτησε κοινωνικό περιβάλλον και ονειρεύτηκε ένα περιβάλλον για τα πνεύµατα των νεκρών. Το κράτος αποτελεί την αντίδραση του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον, η εστία στο κοινωνικό περιβάλλον και η εκκλησία στο ψευδαισθητικό περιβάλλον των φαντασµάτων. 86:6.2Από πολύ νωρίς στην ιστορία της ανθρωπότητας οι πραγµατικότητες του ψευδαισθητικού κόσµου των φαντασµάτων και των πνευµάτων έγιναν παγκόσµιες πεποιθήσεις και αυτός ο πρόσφατα δηµιουργηµένος πνευµατικός κόσµος έγινε δύναµη στην πρωτόγονη κοινωνία. Η διανοητική και ηθική ζωή ολόκληρης της ανθρωπότητας άλλαξε για πάντα µε την εµφάνιση αυτού του νέου παράγοντα στην ανθρώπινη σκέψη και δράση. 86:6.3Μέσα σ’ αυτή τη µείζονα περιοχή της αυταπάτης και της άγνοιας, ο ανθρώπινος φόβος συγκέντρωσε όλες τις µετέπειτα προλήψεις και θρησκείες των πρωτόγονων λαών. Αυτή υπήρξε η µοναδική θρησκεία του ανθρώπου ως την εποχή της αποκάλυψης και σήµερα πολλές από τις φυλές του κόσµου διαθέτουν µόνο αυτή τη σκληρή θρησκεία της εξέλιξης. 86:6.4Καθώς η εξέλιξη προχωρούσε, η καλή τύχη συνδέθηκε µε τα καλά πνεύµατα και η κακή τύχη µε τα κακά πνεύµατα. Η δυσφορία της αναγκαστικής προσαρµογής σε ένα µεταβαλλόµενο περιβάλλον θεωρήθηκε ως κακοτυχία, ως δυσαρέσκεια των πνευµάτωνφαντασµάτων. Ο πρωτόγονος άνθρωπος προήγαγε µε αργό ρυθµό τη θρησκεία µέσα από την εγγενή παρόρµησή του για λατρεία και την παρανόησή του πάνω στην κακοτυχία. Ο πολιτισµένος άνθρωπος διαθέτει ασφαλιστικές δικλείδες για να αντιπαρέρχεται αυτά τα τυχαία συµβάντα. Η σύγχρονη επιστήµη τοποθετεί έναν λογιστή µε µαθηµατικούς υπολογισµούς στη θέση των φανταστικών πνευµάτων και των ιδιότροπων θεών. 86:6.5Κάθε γενιά που περνά χαµογελά µε τις ανόητες προλήψεις των προπατόρων της, ενώ εξακολουθεί να εµφορείται από τις πλάνες της σκέψης και της λατρείας που θα προκαλέσουν το χαµόγελο εκ µέρους των διαφωτισµένων απογόνων. 86:6.6Τελικά, όµως, ο νους του πρωτόγονου ανθρώπου κατελήφθη από σκέψεις που υπερέβησαν όλες τις κληρονοµικές, βιολογικές παρορµήσεις του. Τελικά ο άνθρωπος επρόκειτο να αναπτύξει ένα τρόπο ζωής βασισµένο σε κάτι περισσότερο από αντίδραση στα υλικά ερεθίσµατα. Η απαρχή ενός τρόπου πρωτόγονης φιλοσοφηµένης ζωής ανεδύετο. Ένα

Page 120

Provided by: www.urantia.info


υπερφυσικό πρότυπο ζωής επρόκειτο να εµφανισθεί, αφού, εάν το πνεύµα-φάντασµα επιβάλλει, όταν οργίζεται, κακοτυχία, ενώ όταν ευχαριστείται, καλοτυχία, τότε η ανθρώπινη συµπεριφορά πρέπει να ρυθµιστεί ανάλογα. Η έννοια του καλού και του κακού είχε, τουλάχιστον, αναπτυχθεί. Και όλα τούτα, πολύ πριν από την εποχή οποιασδήποτε αποκάλυψης στη γη. 86:6.7Με την εµφάνιση αυτών των εννοιών, άρχισε ο µακραίωνος και µάταιος αγώνας να εξευµενισθούν τα πάντα δυσαρεστηµένα πνεύµατα, τα δουλικά δεσµά του εξελικτικού θρησκευτικού φόβου, η µακραίωνη αυτή σπατάλη της ανθρώπινης προσπάθειας σε τάφους, ναούς, θυσίες και κλήρο. Ήταν ένα τροµερό και φριχτό τίµηµα που έπρεπε να πληρώσει, αλλά άξιζε τον κόπο, αφού ο άνθρωπος δι’ αυτού επέτυχε µία φυσική συνειδητοποίηση του σχετικού ορθού και λάθους. Η ανθρώπινη ηθική είχε γεννηθεί! 7. Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ 86:7.1Ο πρωτόγονος ένοιωθε την ανάγκη της εξασφάλισης και γι’ αυτό εκούσια πλήρωνε το βαρύ τίµηµα του φόβου, της πρόληψης, του τρόµου και των δώρων στον κλήρο για να αποκτήσει το συµβόλαιο της µαγικής ασφάλισης ενάντια στην κακοτυχία. Η πρωτόγονη θρησκεία ήταν απλά η πληρωµή των ασφαλίστρων για τη διασφάλιση έναντι των κινδύνων των δασών. Ο πολιτισµένος άνθρωπος πληρώνει υλικά ασφάλιστρα έναντι των εργατικών ατυχηµάτων και των επειγουσών αναγκών του σύγχρονου τρόπου ζωής. 86:7.2Η

σύγχρονη κοινωνία αφαιρεί την ευθύνη της ασφάλειας από το χώρο των κληρικών και της θρησκείας, τοποθετώντας την στο χώρο της οικονοµίας. Η θρησκεία απασχολείται η ίδια ολοένα και περισσότερο µε την εξασφάλιση της µετά θάνατον ζωής. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, οι σκεπτόµενοι, τουλάχιστον, δεν πληρώνουν, πλέον, µάταια ασφάλιστρα για να ελέγξουν την τύχη. Η θρησκεία ανελίσσεται αργά σε ανώτερα φιλοσοφικά επίπεδα σε αντίθεση µε την παλαιότερη λειτουργία της, ως πλαίσιο ασφάλισης έναντι της κακοτυχίας. 86:7.3Οι αρχαίες, όµως, αυτές απόψεις της θρησκείας απέτρεψαν τον άνθρωπο από το να γίνει µοιρολατρικά και χωρίς ελπίδα πεσιµιστής. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι µπορούσαν τουλάχιστον να κάνουν κάτι για να επηρεάσουν το πεπρωµένο. Η θρησκεία του φόβου των φαντασµάτων έδωσε την εντύπωση στους ανθρώπους ότι όφειλαν να προσαρµόσουν τη συµπεριφορά τους, ότι υπήρχε ένας υπεράνω της ύλης κόσµος ο οποίος ήλεγχε το ανθρώπινο πεπρωµένο. 86:7.4Οι σύγχρονες πολιτισµένες φυλές αναδύονται µόλις από το φόβο των φαντασµάτων ως ερµηνεία της τύχης και των καθηµερινών µεταβολών της ύπαρξης. Η ανθρωπότητα κατορθώνει να απελευθερωθεί από τα δεσµά του να ερµηνεύουν την κακοτυχία µε το φόβο των πνευµάτων. Όσο, όµως, οι άνθρωποι παραδίδονται στο εσφαλµένο δόγµα του πνευµατικού αιτίου για τις µεταβολές της ζωής, επιδεικνύουν µία εκπληκτική προθυµία να αποδεχθούν µια σχεδόν εξ ίσου εσφαλµένη διδασκαλία, η οποία τους κάνει να αποδίδουν όλες τις ανθρώπινες ανισότητες σε πολιτική δυσπροσαρµοστικότητα, κοινωνική αδικία και επιχειρησιακό ανταγωνισµό. Ωστόσο η καινούργια νοµοθεσία, η αυξανόµενη φιλανθρωπία και η µεγαλύτερη βιοµηχανική αναδιοργάνωση, όσο και αν είναι καλές από µόνες τους, δεν θα επανορθώσουν το γεγονός της γέννησης και τα ατυχήµατα της ζωής. Μόνο η κατανόηση των γεγονότων και ο συνετός χειρισµός εντός των φυσικών νόµων θα κάνει τον άνθρωπο ικανό να πάρει αυτό που θέλει και να αποφύγει εκείνο που δεν θέλει. Η επιστηµονική γνώση, που οδηγεί στην επιστηµονική δράση, είναι το µοναδικό αντίδοτο στις αποκαλούµενες συµπτωµατικές κακοτυχίες.

Page 121

Provided by: www.urantia.info


86:7.5Η

βιοµηχανία, ο πόλεµος, η δουλεία και οι πολιτικές κυβερνήσεις αναπτύχθηκαν ως απάντηση στην κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου µέσα στο φυσικό του περιβάλλον. Η θρησκεία µε τρόπο παρόµοιο δηµιουργήθηκε ως απάντηση στο απατηλό περιβάλλον του φανταστικού κόσµου των πνευµάτων. Η θρησκεία απετέλεσε την εξελικτική επέκταση της αυτοσυντήρησης και έτσι λειτούργησε, παρά το ότι υπήρξε, αρχικά, λανθασµένη ως προς τις απόψεις και απόλυτα παράλογη. 86:7.6Η πρωτόγονη θρησκεία προετοίµασε το έδαφος για την ανθρώπινη διάνοια µε την δραστική και γεµάτη δέος δύναµη του λανθασµένου φόβου, για την επιφοίτηση µιας καλόπιστης πνευµατικής δύναµης υπερφυσικής προέλευσης, του Προσαρµοστή της Σκέψης. Και οι θείοι Προσαρµοστές µοχθούν από τότε για να µετουσιώσουν το Θεό-φόβο στον Θεόαγάπη. Η εξέλιξη µπορεί να είναι αργή, αλλά είναι απόλυτα πραγµατική. 86:7.7[Παρουσιάσθηκε από ένα Λαµπρό Εσπερινό Αστέρα του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 87 ΟΙ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ 87:0.1Η λατρεία των πνευµάτων των νεκρών αναπτύχθηκε ως αντιστάθµισµα έναντι των κινδύνων της κακοτυχίας. Οι πρωτόγονες θρησκευτικές τελετές της υπήρξαν το αποτέλεσµα της αγωνίας για την κακοτυχία και του υπέρµετρου φόβου για τους νεκρούς. Καµία από αυτές τις πρώιµες θρησκείες δεν είχε µεγάλη σχέση µε την αναγνώριση της Θεότητας, ή µε το σεβασµό προς το υπερανθρώπινο. Οι τελετές τους ήσαν κυρίως αρνητικές, σχεδιασµένες για να αποφεύγουν, να εκδιώκουν, ή να εξουδετερώνουν τα πνεύµατα. Η λατρεία των πνευµάτων δεν είναι τίποτα λιγότερο, ή περισσότερο από εξασφάλιση εναντίον της καταστροφής. Δεν είχε τίποτα να κάνει µε επένδυση για ανώτερες και µελλοντικές αποδόσεις. 87:0.2Ο άνθρωπος διεξήγαγε ένα µακραίωνο και δύσκολο αγώνα µε τη λατρεία των πνευµάτων. Τίποτα στην ανθρώπινη ιστορία δεν υπάρχει που να προκαλεί µεγαλύτερο οίκτο, από την αυτή εικόνα της αξιοθρήνητης ανθρώπινης δουλείας στο φόβο των πνευµάτων των νεκρών. Με τη γέννηση αυτού του ίδιου του φόβου, η ανθρωπότητα άρχισε την αναβάθµιση της θρησκευτικής εξέλιξης. Η ανθρώπινη φαντασία αποµακρύνθηκε από τις ακτές του εγώ και δεν θα ξαναρίξει άγκυρα, έως ότου φθάσει στην έννοια µιας αληθούς θεότητας, ενός πραγµατικού Θεού. 1. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ 87:1.1Ο θάνατος προκαλούσε φόβο, επειδή ο θάνατος σήµαινε την απελευθέρωση ενός ακόµη πνεύµατος από το φυσικό του σώµα. Οι αρχαίοι έκαναν ό,τι καλύτερο µπορούσαν για να εµποδίσουν το θάνατο, για να αποφύγουν την ανάγκη να παλέψουν µε ένα ακόµη πνεύµα. Είχαν πάντα την αγωνία του να παρακινήσουν το πνεύµα να εγκαταλείψει τη σκηνή του θανάτου, να αρχίσει το ταξίδι για τη χώρα των νεκρών. Το πνεύµα προκαλούσε το µεγαλύτερο φόβο απ’ όλα κατά τη διάρκεια του υποτιθέµενου χρόνου διάβασης, µεταξύ της ανάδυσής του, κατά τη στιγµή του θανάτου και της µετέπειτα αναχώρησής του για τη χώρα των φαντασµάτων, µιας ασαφούς και πρωτόγονης άποψης ενός ψευδο-ουρανού. 87:1.2Αν και οι άγριοι απέδιδαν στα πνεύµατα υπερφυσικές δυνάµεις, δεν µπορούσαν να τα φαντασθούν ως έχοντα υπερφυσική διάνοια. Πολλά τεχνάσµατα και στρατηγικές εφαρµόζονταν στην προσπάθεια να ξεγελάσουν και να παραπλανήσουν τα πνεύµατα. Ο πολιτισµένος άνθρωπος εξακολουθεί να δίνει µεγάλη βάση στην ελπίδα ότι κάποια

Page 122

Provided by: www.urantia.info


εξωτερική εκδήλωση ευλάβειας θα ξεγελάσει, µε κάποιο τρόπο, ακόµη και µια παντογνώστρια Θεότητα. 87:1.3Οι πρωτόγονοι φοβούνταν την αρρώστια, επειδή έβλεπαν ότι πολλές φορές ήταν προάγγελος θανάτου. Αν ο µάγος της φυλής δεν κατόρθωνε να κάνει καλά ένα τραυµατισµένο άτοµο, ο άρρωστος αυτός συνήθως αποµακρύνετο από την οικογενειακή καλύβα, µεταφέρετο σε µία µικρότερη, ή εγκαταλείπετο στο ύπαιθρο για να πεθάνει µόνος. Το σπίτι όπου είχε συµβεί θάνατος συνήθως κατεστρέφετο. Αν όχι, το απέφευγαν πάντα και αυτός ο φόβος απέτρεπε τον πρωτόγονο άνθρωπο από το να κτίσει πραγµατικές κατοικίες. Επιπλέον επέδρασε κατά της ίδρυσης µόνιµων οικισµών και πόλεων. 87:1.4Όταν πέθαινε ένα µέλος της οικογένειας, οι άγριοι κάθονταν όλη τη νύκτα και µιλούσαν. Φοβούνταν ότι θα πέθαιναν, αν κοιµούνταν κοντά σ’ ένα νεκρό σώµα. Η µόλυνση από το πτώµα µεγάλωνε το φόβο του θανάτου και όλοι οι λαοί, τη µια εποχή, ή την άλλη, εφάρµοσαν πολύπλοκες καθαρτήριες τελετουργίες, µε το σκοπό να αποκαθάρουν το άτοµο µετά την επαφή του µε το νεκρό. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι πρέπει πάντα να παρέχεται φως σ’ ένα πτώµα, δεν επετρέπετο ποτέ να µένει ένα νεκρό σώµα στο σκοτάδι. Στον εικοστό αιώνα εξακολουθούν να καίνε κεριά στους νεκρικούς θαλάµους και οι άνθρωποι να κάθονται µε το νεκρό. Ο αποκαλούµενος πολιτισµένος άνθρωπος δεν έχει εξαλείψει απόλυτα το φόβο των νεκρών σωµάτων από τη φιλοσοφία του για τη ζωή. 87:1.5Παρά

το γεγονός, όµως, αυτό, οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να προσπαθούν να ξεγελάσουν το πνεύµα του νεκρού. Αν η καλύβα όπου είχε επισυµβεί ο θάνατος δεν κατεστρέφετο, το πτώµα αποµακρύνετο από µία οπή, ποτέ από την πόρτα. Τα µέτρα αυτά λαµβάνονταν για να παραπλανήσουν το πνεύµα του νεκρού, να αποτρέψουν την παραµονή του και να εξασφαλίσουν ότι δεν θα επιστρέψει. Οι πενθούντες επέστρεφαν από διαφορετικό δρόµο, από το φόβο µην τους ακολουθήσει το πνεύµα. Το να περπατούν προς τα πίσω, καθώς και πλήθος άλλα τεχνάσµατα εφαρµόζονταν για να διασφαλίσουν ότι το πνεύµα δεν θα επέστρεφε από τον τάφο. Τα φύλα συχνά άλλαζαν ρούχα για να παραπλανήσουν το πνεύµα. Τα πένθιµα κοστούµια ήταν σχεδιασµένα ώστε να µεταµφιέζουν τους ζωντανούς. Αργότερα, για να δείχνουν σεβασµό προς το νεκρό και έτσι να εξευµενίζουν το πνεύµα του. 2. Η ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΜΕ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ 87:2.1Στη θρησκεία η αρνητική διαδικασία της ειρήνευσης µε τα πνεύµατα των νεκρών προηγήθηκε κατά πολύ της θετικής διαδικασίας του πνευµατικού πειθαναγκασµού και της ικεσίας. Οι πρώτες πράξεις της ανθρώπινης λατρείας ήσαν φαινόµενα άµυνας, όχι σεβασµού. Ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί σωστό το να ασφαλίζεται κατά της φωτιάς. Έτσι και ο άγριος πίστευε ότι το συνετότερο ήταν να εξασφαλισθεί εναντίον της κακοτυχίας εξ αιτίας των πνευµάτων των νεκρών. Η προσπάθεια να διασφαλίσει αυτή την προστασία συνιστούσε τις τεχνικές και τις τελετές της λατρείας των πνευµάτων. 87:2.2Κάποτε επιστεύετο ότι η µεγαλύτερη επιθυµία ενός πνεύµατος ήταν να «αναπαυθεί» γρήγορα, ώστε να µπορέσει να προχωρήσει ανενόχλητο προς τη χώρα των νεκρών. Κάθε λάθος στην διαδικασία, ή παράλειψη στις ενέργειες των ζώντων στο τελετουργικό της ανάπαυσης του πνεύµατος, ήταν βέβαιο ότι θα καθυστερούσε την πορεία του προς τη χώρα των φαντασµάτων. Τούτο επιστεύετο ότι δυσαρεστούσε το πνεύµα και ένα εξοργισµένο πνεύµα υποτίθεται ότι αποτελούσε πηγή συµφοράς, κακοτυχίας και δυστυχίας.

Page 123

Provided by: www.urantia.info


87:2.3Η

κηδεία, ως διαδικασία, ξεκίνησε από την προσπάθεια του ανθρώπου να προτρέψει το πνεύµα του νεκρού να φύγει για τη µελλοντική του κατοικία και η επικήδεια λειτουργία είχε, αρχικά, σχεδιασθεί για να καθοδηγήσει το πνεύµα πώς να πάει εκεί. Υπήρχε το έθιµο να δίδεται τροφή και ρουχισµός για το ταξίδι του πνεύµατος, µε τα αντικείµενα αυτά να τοποθετούνται µέσα, ή κοντά στον τάφο. Ο άγριος πίστευε ότι χρειάζονταν από τρεις µέρες ως ένας χρόνος για να «αναπαυθεί το πνεύµα» - να αποµακρυνθεί από τον τάφο. Οι Εσκιµώοι ακόµη πιστεύουν ότι η ψυχή µένει στο σώµα για τρεις µέρες. 87:2.4Η σιωπή, ή το πένθος επικρατούσαν µετά το θάνατο, έτσι ώστε το πνεύµα να µην επιθυµήσει να επιστρέψει. Ο αυτοβασανισµός – οι τραυµατισµοί – αποτελούσε µια συνηθισµένη µορφή πένθους. Πολλοί προηγµένοι δάσκαλοι προσπάθησαν να τον σταµατήσουν, αλλά απέτυχαν. Η νηστεία, καθώς και άλλες µορφές αυταπάρνησης επιστεύετο ότι ευχαριστούσαν τα πνεύµατα, που ευαρεστούνταν µε την ταλαιπωρία των ζωντανών κατά την µεταβατική περίοδο που τα περίµεναν µέχρι να φύγουν στ’ αλήθεια για τη χώρα των νεκρών. 87:2.5Οι µακρόχρονες και συχνές περίοδοι πένθιµης αδράνειας υπήρξαν ένα από τα µεγάλα εµπόδια στην πρόοδο του πολιτισµού. Εβδοµάδες, ακόµη και µήνες κάθε χρόνο πήγαιναν χαµένοι κυριολεκτικά, γι’ αυτό το µη παραγωγικό και άχρηστο πένθος. Το γεγονός ότι επαγγελµατίες του πένθους προσλαµβάνονταν στις κηδείες αποδεικνύει ότι ο θρήνος αποτελούσε τελετουργία, όχι απόδειξη θλίψης. Οι σύγχρονοι µπορεί να πενθούν το νεκρό από σεβασµό και εξ αιτίας της απώλειας, αλλά οι αρχαίοι πενθούσαν εξ αιτίας του φόβου. 87:2.6Το όνοµα του νεκρού δεν προφέρετο ποτέ. Στην πραγµατικότητα, συχνά εκριζώνετο από τη γλώσσα. Τα ονόµατα αυτά έγιναν ταµπού και µε τον τρόπο αυτό, οι γλώσσες διαρκώς αποδυναµώνονταν. Τούτο κατέληξε στη δηµιουργία πολλαπλών συµβολικών διαλέκτων και µεταφορικών εκφράσεων, όπως είναι «το όνοµα, ή η µέρα που κανείς, ποτέ, δεν αναφέρει.» 87:2.7Οι αρχαίοι ήσαν τόσο ανυπόµονοι να απαλλαγούν από το πνεύµα του νεκρού, ώστε του προσέφεραν οτιδήποτε θα µπορούσε να έχει επιθυµήσει όσο ζούσε. Τα πνεύµατα ήθελαν συζύγους και υπηρέτες. Ένας εύπορος άγριος περίµενε ότι τουλάχιστον µια σύζυγος-σκλάβα θα εθάβετο ζωντανή όταν εκείνος θα πέθαινε. Αργότερα έγινε έθιµο να αυτοκτονεί η χήρα στο µνήµα του συζύγου της. Όταν πέθαινε ένα παιδί, στραγγαλιζόταν συχνά η µητέρα, η θεία, ή η γιαγιά, ώστε ένα ενήλικο πνεύµα να συνοδεύσει και να φροντίσει το πνεύµα του παιδιού. Και εκείνοι που έδιναν µε τον τρόπο αυτό τη ζωή τους, συνήθως το έκαναν εκούσια. Πράγµατι, αν είχαν ζήσει παραβιάζοντας το έθιµο, ο φόβος τους για την οργή του πνεύµατος του νεκρού θα τους απογύµνωνε τη ζωή από τις ελάχιστες ικανοποιήσεις που απολάµβαναν ως πρωτόγονοι. 87:2.8Ήταν συνηθισµένο να σκοτώνουν ένα µεγάλο αριθµό υποτελών για να συνοδεύσουν το νεκρό αρχηγό. Οι σκλάβοι θανατώνονταν όταν πέθαινε ο κύριός τους για να τον υπηρετήσουν στη χώρα των φαντασµάτων. Οι κάτοικοι της Βόρνεο δίνουν ακόµη ένα σύντροφο-ξεναγό. Θυσιάζουν ένα σκλάβο για να ταξιδέψει ως πνεύµα µαζί µε τον νεκρό του κύριο. Τα πνεύµατα των δολοφονηµένων επιστεύετο ότι ευαρεστούνταν να έχουν σκλάβους τα πνεύµατα των δολοφόνων τους. Η αντίληψη αυτή ώθησε τους ανθρώπους στο κυνήγι των κεφαλών. 87:2.9Τα πνεύµατα των νεκρών υποτίθεται ότι απολάµβαναν τη µυρωδιά του φαγητού. Οι προσφορές τροφής στις επικήδειες τελετές ήσαν κάποτε παγκόσµιες. Η πρωτόγονη µέθοδος

Page 124

Provided by: www.urantia.info


για να κάνουν µιαν ευχή ήταν να πετάξουν ένα κοµµάτι τροφής στη φωτιά, µε το σκοπό να εξευµενίσουν τα πνεύµατα, ενώ µουρµούριζαν ένα ξόρκι. 87:2.10Οι νεκροί υποτίθεται ότι χρησιµοποιούσαν τα πνεύµατα των εργαλείων και των όπλων που τους ανήκαν όταν ζούσαν. Το να σπάσουν ένα αντικείµενο ήταν να «το σκοτώσουν», απελευθερώνοντας, έτσι το πνεύµα του ώστε να χρησιµεύσει στη χώρα των φαντασµάτων. Θυσίες περιουσίας γίνονταν επίσης δια της καύσης, ή της ταφής. Οι σπατάλες στις αρχαίες κηδείες ήσαν πολύ µεγάλες. Οι µεταγενέστερες φυλές έφτιαχναν χάρτινα αντίγραφα και αντικαθιστούσαν µε ζωγραφιές τα πραγµατικά αντικείµενα και πρόσωπα σ’ αυτές τις νεκρικές θυσίες. Υπήρξε µεγάλη πρόοδος για τον πολιτισµό, όταν οι κληρονοµούντες συγγενείς σταµάτησαν την καύση και την ταφή της περιουσίας. Οι Ινδιάνοι Ιροκή έκαναν πολλές µεταρρυθµίσεις στις επικήδειες σπατάλες. Και αυτή η διατήρηση της περιουσίας τους έκανε να γίνουν οι ισχυρότεροι από όλους τους βόρειους ερυθρόδερµους. Ο σύγχρονος άνθρωπος υποτίθεται ότι δεν φοβάται τα πνεύµατα των νεκρών, το έθιµο, ωστόσο, είναι ισχυρό και µεγάλο µέρος της υλικής περιουσίας ακόµη αναλίσκεται σε επικήδειες ιεροπραξίες και νεκρικές τελετές. 3. Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ 87:3.1Η προοδεύουσα λατρεία των πνευµάτων των νεκρών έκανε την λατρεία των προγόνων αναπόφευκτη, αφού έγινε ο συνδετικός κρίκος µεταξύ των συνηθισµένων πνευµάτων και των ανώτερων πνευµάτων, των εξελισσόµενων θεών. Οι αρχικοί θεοί ήσαν απλά θεοποιηµένοι θνητοί που έφυγαν. 87:3.2Η λατρεία των προγόνων ήταν αρχικά περισσότερο φόβος, από όσο λατρεία, αλλά οι πεποιθήσεις αυτές συνεισέφεραν θετικά στην περαιτέρω εξάπλωση του φόβου και της λατρείας απέναντι στα φαντάσµατα. Οι πιστοί της πρώιµης προγονολατρείας φοβούνταν ακόµη και να χασµουρηθούν για να µην αφήσουν ένα κακόβουλο φάντασµα να µπει στο σώµα τους τη στιγµή αυτή. 87:3.3Ο έθιµο της υιοθεσίας των παιδιών καθιερώθηκε για να διασφαλισθεί ότι κάποιος θα έκανε µεταθανάτιες προσφορές για την ειρήνευση και την πρόοδο της ψυχής. Ο άγριος ζούσε µε το φόβο των πνευµάτων των συνανθρώπων του και περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του προετοιµάζοντας την σωστή συµπεριφορά του δικού του πνεύµατος µετά θάνατον. 87:3.4Οι περισσότερες φυλές τελούσαν µια εορτή για όλες τις ψυχές, τουλάχιστον µια φορά το χρόνο. Οι Ρωµαίοι είχαν δώδεκα εορτές και συναφείς τελετουργίες για τα πνεύµατα ετησίως. Οι µισές µέρες του χρόνου ήσαν αφιερωµένες σε κάποιο είδος τελετής που σχετίζετο µε τις αρχαίες αυτές λατρείες. Ένας Ρωµαίος αυτοκράτορας προσπάθησε να µεταρρυθµίσει τις πρακτικές αυτές µειώνοντας τον αριθµό των εορτάσιµων ηµερών σε 135 το χρόνο. 87:3.5Η λατρεία των πνευµάτων των νεκρών ευρίσκετο σε συνεχή εξέλιξη. Όπως τα φαντάσµατα υποτίθεται ότι περνούσαν από µια ατελή σε µία ανώτερη φάση υπόστασης, έτσι και η λατρεία προχώρησε, µε τον καιρό, στη λατρεία των πνευµάτων, ακόµη και των θεών. Ανεξάρτητα, ωστόσο, από την µεταβαλλόµενη πίστη σε ανώτερα πνεύµατα, όλες οι φατρίες και οι φυλές πίστευαν, κάποτε, στα φαντάσµατα. 4. ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΚΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ-ΠΝΕΥΜΑΤΑ 87:4.1Ο φόβος των πνευµάτων των νεκρών υπήρξε η γενεσιουργός αιτία όλων των θρησκειών. Και για αιώνες πολλές φυλές έµειναν προσκολληµένες στην αρχαία πίστη σε µία

Page 125

Provided by: www.urantia.info


κατηγορία πνευµάτων. Δίδασκαν ότι ο άνθρωπος είχε καλή τύχη όταν το πνεύµα ήταν ευχαριστηµένο, κακή τύχη όταν ήταν εξοργισµένο. 87:4.2Καθώς η λατρεία του φόβου των πνευµάτων εξαπλώνετο, ήλθε η αναγνώριση ανώτερων τύπων πνευµάτων, πνευµάτων όχι απόλυτα ταυτιζόµενων µε κάποια ανθρώπινη ύπαρξη. Υπήρχαν διαβαθµισµένα, ή θεοποιηµένα φαντάσµατα, που είχαν προχωρήσει πέρα από την κυριαρχία της χώρας των φαντασµάτων, προς την ανώτερη κυριαρχία της χώρας των πνευµάτων. 87:4.3Η άποψη περί δύο ειδών πνευµάτων έκανε µια αργή, αλλά βέβαιη πρόοδο σ’ ολόκληρο τον κόσµο. Αυτός ο καινούργιος, διττός πνευµατισµός δεν χρειάσθηκε να εξαπλωθεί από φυλή σε φυλή. Διαδόθηκε ανεξάρτητα σ’ όλο τον κόσµο. Επηρεάζοντας την διευρυνόµενη, εξελικτική διάνοια, η δύναµη µιας ιδέας βρίσκεται όχι στην πραγµατικότητα, ή την λογική της, αλλά περισσότερο στην ζωντάνια της και στην παγκοσµιότητα της άµεσης και απλής εφαρµογής της. 87:4.4Ακόµη αργότερα, η φαντασία του ανθρώπου οραµατίσθηκε την άποψη των καλών και των κακών υπερφυσικών επενεργειών. Μερικά φαντάσµατα δεν εξελίχθηκαν ποτέ στο επίπεδο των καλών πνευµάτων. Ο αρχικός µονοπνευµατισµός του φόβου των φαντασµάτων εξελίχθηκε, σταδιακά, σ’ ένα διττό πνευµατισµό, µια νέα άποψη του αόρατου ελέγχου των γήινων θεµάτων. Επιτέλους, η καλή τύχη και η καλή τύχη περιγράφονταν ως έχουσες τους αντίστοιχους ελεγκτές τους. Και από τις δύο αυτές κατηγορίες, εκείνη που έφερνε την κακοτυχία επιστεύετο ότι ήταν η περισσότερο δραστήρια και πολυπληθής. 87:4.5Όταν το δόγµα των καλών και των κακών πνευµάτων ωρίµασε, τελικά, απετέλεσε την πλέον διαδεδοµένη και σταθερή απ’ όλες τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αυτός ο δυϊσµός αντιπροσώπευσε µια µεγάλη θρησκευτική-φιλοσοφική πρόοδο, διότι έκανε τον άνθρωπο ικανό να ερµηνεύσει την καλοτυχία αλλά και την κακοτυχία, ενώ την ίδια στιγµή να πιστέψει σε υπεράνω των θνητών υπάρξεις, οι οποίες ήσαν, ως ένα βαθµό, συνεπείς ως προς τη συµπεριφορά τους. Τα πνεύµατα µπορούσαν να υπολογίζονται είτε ως καλά, είτε ως κακά. Δεν θεωρούνταν, ωστόσο, εντελώς ιδιόρρυθµα, όσο τα πρώιµα φαντάσµατα του µονοπνευµατισµού των περισσότερο πρωτόγονων θρησκειών είχαν φαντασθεί ότι ήταν. Ο άνθρωπος έγινε, επιτέλους, ικανός να φαντασθεί υπερφυσικές δυνάµεις που είχαν συνεπή συµπεριφορά και τούτη ήταν µια από τις πλέον σηµαντικές ανακαλύψεις της αλήθειας σ’ ολόκληρη την ιστορία της εξέλιξης της θρησκείας και τη διεύρυνση της ανθρώπινης φιλοσοφίας. 87:4.6Η εξελικτική θρησκεία, πάντως, πλήρωσε ένα φοβερό τίµηµα για την θεώρηση του διττού πνευµατισµού. Η αρχική φιλοσοφία του ανθρώπου ήταν σε θέση να εναρµονίσει την πνευµατική σταθερότητα µε τη µεταβλητότητα της εγκόσµιας τύχης µόνο λαµβάνοντας ως αξίωµα την ύπαρξη δύο ειδών πνευµάτων, ενός καλού και του άλλου κακού. Και ενώ η πίστη αυτή κατέστησε, πράγµατι, τον άνθρωπο ικανό να εναρµονίσει τις µεταβλητές της σύµπτωσης µε την αρχή των αµετάβλητων υπερφυσικών δυνάµεων, το ίδιο αυτό δόγµα κατέστησε έκτοτε δύσκολο για τους θρησκειολόγους να συλλάβουν την κοσµική ενότητα. Οι θεοί της εξελικτικής θρησκείας είχαν, γενικά, αντίπαλους τις δυνάµεις του σκότους. 87:4.7Η τραγωδία όλων αυτών έγκειται στο γεγονός ότι, όταν οι ιδέες αυτές ρίζωσαν στον πρωτόγονο νου των ανθρώπων, δεν υπήρχαν κακά, ή δυσαρµονικά πνεύµατα σ’ ολόκληρο τον κόσµο. Η ατυχής αυτή κατάσταση δεν εξελίχθηκε ει µη µόνο µετά την εξέγερση του Καλιγκάστια και διατηρήθηκε µόνο ως την Πεντηκοστή. Η θεώρηση του καλού και του

Page 126

Provided by: www.urantia.info


κακού ως κοσµικών συνιστωσών είναι, ακόµη και κατά τον εικοστό αιώνα, πολύ ζωντανή στην ανθρώπινη φιλοσοφία. Πολλές από τις θρησκείες του κόσµου φέρουν ακόµη αυτό το εκ γενετής πολιτισµικό σηµάδι των µακρινών πλέον ηµερών της ανάδυσης της λατρείας των φαντασµάτων. 5. Η ΠΡΟΟΔΕΥΟΥΣΑ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ 87:5.1Ο πρωτόγονος άνθρωπος πίστευε ότι τα πνεύµατα και τα φαντάσµατα είχαν σχεδόν απεριόριστα δικαιώµατα αλλά όχι και καθήκοντα. Τα πνεύµατα θεωρούνταν ότι αντιµετώπιζαν τους ανθρώπους ως έχοντες πολυποίκιλα καθήκοντα αλλά καθόλου δικαιώµατα. Επιστεύετο ότι τα πνεύµατα περιφρονούσαν τους ανθρώπους επειδή διαρκώς αποτύγχαναν στη διεξαγωγή των πνευµατικών τους καθηκόντων. Ήταν καθολική πεποίθηση της ανθρωπότητας ότι τα φαντάσµατα επέβαλαν ένα συνεχή φόρο υπηρεσίας ως τίµηµα της µη ανάµιξής τους στις ανθρώπινες υποθέσεις και ότι η ελάχιστη ατυχία οδηγούσε στη δραστηριοποίηση των φαντασµάτων. Οι πρώιµοι άνθρωποι φοβούνταν τόσο πολύ ότι θα µπορούσαν να παραβλέψουν κάποια τιµή που οφείλετο στα φαντάσµατα, ώστε, αφού είχαν προσφέρει θυσίες προς όλα τα γνωστά πνεύµατα, προσέφεραν άλλη µία στους «άγνωστους θεούς», µόνο και µόνο για να είναι απόλυτα ασφαλείς. 87:5.2Και τώρα, πλέον, η απλοϊκή λατρεία των πνευµάτων των νεκρών ακολουθείται από τις πρακτικές της περισσότερο προηγµένης και συγκριτικά περίπλοκης λατρείας των πνευµάτων-φαντασµάτων, την υπηρεσία και τη λατρεία των ανώτερων πνευµάτων, όπως αυτά εξελίχθηκαν στην πρωτόγονη φαντασία του ανθρώπου. Το θρησκευτικό τελετουργικό πρέπει να συµβαδίσει µε την πνευµατική εξέλιξη και πρόοδο. Η διευρυµένη λατρεία δεν ήταν παρά η διαδικασία της αυτοσυντήρησης, η οποία επιτελείτο σε συσχετισµό προς την πίστη σε υπερφυσικές δυνάµεις, της αυτοπροσαρµογής στο πνευµατικό περιβάλλον. Η βιοµηχανική και η στρατιωτική συγκρότηση απετέλεσαν προσαρµογή στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Και, όπως ο γάµος δηµιουργήθηκε για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αµφισεξουαλικότητας, έτσι και η θρησκευτική συγκρότηση εξελίχθηκε ως απάντηση στην πίστη σε ανώτερες πνευµατικές δυνάµεις και πνευµατικές υπάρξεις. Η θρησκεία αντιπροσωπεύει την προσαρµογή του ανθρώπου στις αυταπάτες του πάνω στο µυστήριο της σύµπτωσης. Ο φόβος των πνευµάτων και η συνακόλουθη λατρεία υιοθετήθηκαν ως διασφάλιση κατά της ατυχίας, ως πολιτική ευηµερίας. 87:5.3Ο άγριος φαντάζεται ότι τα καλά πνεύµατα ασχολούνται µε τα δικά τους, ζητώντας ελάχιστα από τους ανθρώπους. Είναι τα κακά φαντάσµατα και πνεύµατα που πρέπει να κρατούν σε καλή διάθεση. Συνεπώς, οι πρωτόγονοι λαοί έδιναν µεγαλύτερη σηµασία στα κακόβουλα φαντάσµατά τους, από όσο στα αγαθά πνεύµατα. 87:5.4Η ανθρώπινη ευηµερία υποτίθεται ότι ήταν ιδιαίτερα προκλητική για τα ζηλόφθονα, ή κακόβουλα πνεύµατα και η µέθοδός τους για να κάνουν κακό ήταν να εκδικούνται µέσω ενός ανθρώπινου παράγοντα, ή µε το κακό µάτι. Η φάση αυτή της λατρείας που είχε να κάνει µε την αποφυγή των πνευµάτων ασχολείτο πολύ µε τις σκευωρίες του κακού µατιού. Ο φόβος γι’ αυτό έγινε σχεδόν παγκόσµιος. Οι όµορφες γυναίκες καλύπτονταν για να προστατευθούν από το κακό µάτι. Στη συνέχεια, πολλές γυναίκες που ήθελαν να θεωρούνται όµορφες υιοθέτησαν αυτή την πρακτική. Εξ αιτίας του φόβου αυτού των κακών πνευµάτων, σπάνια επετρέπετο στα παιδιά να βγαίνουν έξω όταν νύκτωνε, ενώ οι αρχικές προσευχές περιελάµβαναν πάντα την ικεσία «απάλλαξέ µας από το κακό µάτι.»

Page 127

Provided by: www.urantia.info


87:5.5Το

Κοράνι περιλαµβάνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωµένο στο κακό µάτι και στα ξόρκια, ενώ οι Εβραίοι πιστεύουν απόλυτα σ’ αυτά. Η φαλλική λατρεία συνολικά αναπτύχθηκε ως άµυνα εναντίον του κακού µατιού. Τα αναπαραγωγικά όργανα θωρούνταν ότι ήσαν το µοναδικό φετίχ που θα µπορούσε να κάνει το κακό µάτι ανίσχυρο. Το κακό µάτι δηµιούργησε τις πρώτες προλήψεις πάνω στο προ της γέννησης µαρκάρισµα των παιδιών, τις εντυπώσεις της µητέρας και η πεποίθηση αυτή ήταν, κάποτε, σχεδόν παγκόσµια. 87:5.6Η ζήλια είναι µια βαθιά ριζωµένη ανθρώπινη ιδιότητα. Γι’ αυτό ο πρωτόγονος άνθρωπος την απέδιδε στους πρώιµους θεούς του. Και αφού ο άνθρωπος είχε κάποτε παραπλανήσει τα φαντάσµατά του, γρήγορα άρχισε να παραπλανά και τα πνεύµατα. Σκέφθηκε, λοιπόν, «Αν τα πνεύµατα ζηλεύουν την οµορφιά και την ευηµερία µας, θα γίνουµε άσχηµοι και θα µιλάµε ελάχιστα για τις επιτυχίες µας.» Η αρχική ταπεινοφροσύνη δεν ήταν, λοιπόν, υποβάθµιση του εγώ, αλλά µάλλον µια προσπάθεια να νικήσουν και να παραπλανήσουν τα ζηλόφθονα πνεύµατα. 87:5.7Η µέθοδος που υιοθετήθηκε για να αποτρέψει τα πνεύµατα από το να ζηλέψουν την ανθρώπινη ευηµερία ήταν να εξυβρίζουν έντονα ένα τυχερό, ή αγαπηµένο πράγµα, ή πρόσωπο. Το έθιµο των υποτιµητικών συνοδευτικών σχολίων για κάποιο άτοµο, ή µια οικογένεια προέρχεται από τη µέθοδο αυτή και µε τον καιρό εξελίχθηκε στην πολιτισµένη µετριοπάθεια, αυτοσυγκράτηση και ευγένεια. Ακολουθώντας την ίδια τακτική, έγινε µόδα να φαίνεται κάποιος άσχηµος. Η οµορφιά ξυπνούσε τη ζήλια των πνευµάτων. Δήλωνε την αµαρτωλή περηφάνια του ανθρώπου. Ο άγριος αναζητούσε ένα άσχηµο όνοµα. Το χαρακτηριστικό αυτό της λατρείας απετέλεσε µεγάλο µειονέκτηµα στην πρόοδο της τέχνης και για πολλούς αιώνες έκανε τον κόσµο σκοτεινό και άσχηµο. 87:5.8Υπό τη λατρεία των πνευµάτων, η ζωή ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ένα ρίσκο, το αποτέλεσµα του ελέγχου των πνευµάτων. Το µέλλον ενός ανθρώπου δεν ήταν το αποτέλεσµα των προσπαθειών, της εργατικότητας, ή του ταλέντου του, εκτός αν αυτά µπορούσαν να αξιοποιηθούν για να επηρεάσουν τα πνεύµατα. Οι τελετουργίες του εξευµενισµού των πνευµάτων αποτελούσαν ένα µεγάλο βάρος, που έκανε τη ζωή βαρετή και κυριολεκτικά αφόρητη. Από αιώνα σε αιώνα και από γενεά σε γενεά, η µία φυλή µετά την άλλη προσπάθησε να βελτιώσει αυτό το δόγµα των υπερ-φαντασµάτων, αλλά καµία γενεά δεν τόλµησε ποτέ να το απορρίψει. 87:5.9Η πρόθεση και η βούληση των πνευµάτων µελετήθηκαν δια των οιωνών, των χρησµών και των ζωδίων. Και τα µηνύµατα αυτά των πνευµάτων ερµηνεύονταν µε τη µαντική, την προφητεία, τη µαγεία, τις δοκιµασίες και την αστρολογία. Η λατρεία συνολικά αποτελούσε ένα πρότυπο φτιαγµένο για να καταπραΰνει, να ικανοποιεί και να εξαγοράζει τα πνεύµατα µέσω της συγκεκαλυµµένης αυτής δωροδοκίας. 87:5.10Και έτσι, δηµιουργήθηκε µια νέα και παγκόσµια φιλοσοφία η οποία συνίστατο: 87:5.111. Στο καθήκον – τα πράγµατα εκείνα που πρέπει να γίνουν για να κάνουν τα πνεύµατα ευµενή, τουλάχιστον ουδέτερα. 87:5.122. Στο δίκαιο – τη σωστή συµπεριφορά και τις τελετές τις σχεδιασµένες για να κερδίζουν τη δραστηριοποίηση των πνευµάτων υπέρ των συµφερόντων ενός ατόµου. 87:5.133. Στην αλήθεια – την ορθή κατανόηση των, και τη σωστή στάση προς, τα πνεύµατα και εξ αυτής προς τη ζωή και το θάνατο.

Page 128

Provided by: www.urantia.info


87:5.14Δεν

ήταν απλά από περιέργεια που οι αρχαίοι προσπαθούσαν να µάθουν το µέλλον. Ήθελαν να ξεφύγουν από την κακοτυχία. Η µαντική ήταν απλά µια προσπάθεια να αποφύγουν τις δυσκολίες. Τις εποχές αυτές τα όνειρα θεωρούνταν προφητικά, ενώ οτιδήποτε πέραν του συνήθους εθεωρείτο οιωνός. Και, ακόµη και σήµερα, οι πολιτισµένες φυλές φέρουν την κατάρα να πιστεύουν σε ζώδια, ενδείξεις, και άλλα προληπτικά κατάλοιπα της προηγµένης λατρείας των φαντασµάτων του παλιού καιρού. Αργά, πολύ αργά εγκαταλείπει ο άνθρωπος τις µεθόδους εκείνες δια των οποίων µε τόσο αργό ρυθµό και τόση οδύνη ανελίχθηκε την εξελικτική κλίµακα της ζωής. 6. ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ 87:6.1Όταν οι άνθρωποι πίστευαν µόνο στα φαντάσµατα, οι θρησκευτικές τελετουργίες ήσαν περισσότερο προσωπικές, λιγότερο οργανωµένες, αλλά η αναγνώριση των ανώτερων πνευµάτων κατέστησε αναγκαία την χρήση «ανώτερων πνευµατικών µεθόδων» για να τα αντιµετωπίσουν. Η προσπάθεια αυτή να βελτιώσουν και να επεξεργασθούν την τεχνική ης εξιλέωσης των πνευµάτων οδήγησε άµεσα στη δηµιουργία άµυνας κατά των πνευµάτων. Ο άνθρωπος ένοιωθε, πράγµατι, αδύναµος µπροστά στις ανεξέλεγκτες δυνάµεις που λειτουργούσαν στην επί της γης ζωή του και το αίσθηµα αυτό της κατωτερότητας τον οδήγησε στο να προσπαθήσει να βρει κάποια αντισταθµιστική προσαρµογή, κάποια τεχνική για να εξισορροπήσει τις πιθανότητες επιτυχίας στον µονόπλευρο αγώνα του ανθρώπου εναντίον του σύµπαντος. 87:6.2Κατά τους αρχικούς καιρούς της λατρείας, οι προσπάθειες του ανθρώπου να επηρεάσει τη δράση των φαντασµάτων περιορίζονταν στην εξιλέωση, προσπάθειες να εξαγοράσει µε τη δωροδοκία την κακοτυχία του. Καθώς η εξέλιξη της λατρείας των φαντασµάτων προόδευσε ως την αντίληψη των καλών αλλά και των κακών πνευµάτων, οι τελετουργίες αυτές εστράφησαν σε µία προσπάθεια περισσότερο θετικής φύσης, προσπάθεια να κερδίσουν την καλή τύχη. Η θρησκεία του ανθρώπου δεν ήταν, πλέον, αποκλειστικά αρνητική, ούτε σταµατούσε πια στην προσπάθεια να κερδίσει την καλή τύχη. Σύντοµα άρχισε να επινοεί τρόπους µε τους οποίους θα µπορούσε να υποχρεώσει το πνεύµα να συνεργασθεί. Ο πιστός δεν ήταν πια απροστάτευτος µπροστά στις ατέλειωτες απαιτήσεις των πνευµάτων-φαντασµάτων που ο ίδιος είχε επινοήσει. Ο άγριος άρχιζε να εφευρίσκει όπλα µε τα οποία µπορούσε να εξαναγκάσει τη δράση των πνευµάτων και να τα υποχρεώσει να τον βοηθήσουν. 87:6.3Οι πρώτες αµυντικές προσπάθειες του ανθρώπου κατευθύνονταν εναντίον των φαντασµάτων. Καθώς οι αιώνες περνούσαν, οι ζωντανοί άρχισαν να επινοούν µεθόδους αντίστασης κατά των νεκρών. Αναπτύχθηκαν πολλές τεχνικές για να εκφοβίσουν τα φαντάσµατα και τα να διώξουν µακριά, µεταξύ των οποίων µπορούν να αναφερθούν οι ακόλουθες: 87:6.41. Αποκοπή του κεφαλιού και δέσιµο του σώµατος στον τάφο. 87:6.52. Κτίσιµο µε πέτρες του σπιτιού του νεκρού. 87:6.63. Ευνουχισµός, ή σπάσιµο των ποδιών του πτώµατος. 87:6.74. Ταφή κάτω από πέτρες, πιθανή προέλευση των σύγχρονων επιτύµβιων πλακών. 87:6.85. Καύση, µια µεταγενέστερη επινόηση για την αποφυγή προβληµάτων εκ µέρους του φαντάσµατος. 87:6.96. Ρίψη του σώµατος στη θάλασσα.

Page 129

Provided by: www.urantia.info


87:6.107.

Έκθεση του σώµατος για να το φάνε τα άγρια ζώα. 87:6.11Τα πνεύµατα υποτίθεται ότι ενοχλούνταν και τρόµαζαν µε το θόρυβο. Οι κραυγές, οι καµπάνες και τα τύµπανα τα έδιωχναν µακριά από τους ζωντανούς. Και οι αρχαίες αυτές µέθοδοι εφαρµόζονται ακόµα στις «αγρυπνίες» για τους νεκρούς. Παρασκευάσµατα που µύριζαν όπως η τροφή χρησιµοποιούνταν για να διώξουν τα ανεπιθύµητα πνεύµατα. Φτιάχνονταν αποκρουστικές εικόνες των πνευµάτων έτσι ώστε αυτά να φύγουν τρέχοντας µόλις αντίκριζαν τον εαυτό τους. Πίστευαν ότι τα σκυλιά µπορούσαν να εντοπίσουν τα φαντάσµατα που πλησίαζαν και ότι προειδοποιούσαν τους ανθρώπους ουρλιάζοντας. Ότι τα κοκόρια έκρωζαν όταν πλησίαζαν φαντάσµατα. Η χρησιµοποίηση του κόκορα ως ανεµοδείκτη διαιωνίζει την πρόληψη αυτή. 87:6.12Το νερό θεωρείτο ως η καλύτερη προστασία κατά των φαντασµάτων. Το αγιασµένο νερό ήταν ανώτερο όλων των άλλων µορφών, το νερό στο οποίο οι ιερείς είχαν πλύνει τα πόδια τους. Τόσο η φωτιά, όσο και το νερό επιστεύετο ότι αποτελούσαν αδιαπέραστα εµπόδια για τα φαντάσµατα. Οι Ρωµαίοι µετέφεραν νερό τρεις φορές γύρω από το σώµα του νεκρού. Στον εικοστό αιώνα το σώµα ραντίζεται µε αγιασµό ενώ το πλύσιµο των χεριών στο κοιµητήριο αποτελεί ακόµη Εβραϊκή τελετουργία. Μόνο σε πρόσφατους χρόνους το πλύσιµο έγινε πρακτική υγιεινής. 87:6.13Ο άνθρωπος, ωστόσο, δεν σταµάτησε στον πειθαναγκασµό των πνευµάτων. Μέσω των θρησκευτικών τελετουργιών καθώς και άλλων πρακτικών γρήγορα προσπάθησε να εξαναγκάσει τα πνεύµατα να δράσουν. Ο εξορκισµός ήταν η χρησιµοποίηση ενός πνεύµατος για να ελέγξει, ή να εκδιώξει κάποιο άλλο και οι τακτικές αυτές χρησιµοποιούνταν, επίσης, για να τροµάξουν τα φαντάσµατα και τα πνεύµατα. Η αρχή του διττού πνευµατισµού των καλών και των κακών δυνάµεων προσέφερε στον άνθρωπο µεγάλες ευκαιρίες ώστε να προσπαθήσει να κάνει µια επίδραση να τα βάλει µε µιαν άλλη, αφού, αν ένας δυνατός άνθρωπος µπορούσε να κατατροπώσει ένα αδύναµο, τότε σίγουρα ένα δυνατό πνεύµα µπορούσε να κυριαρχήσει σ΄ ένα κατώτερο φάντασµα. Η πρωτόγονη κατάρα αποτελούσε πρακτική εξαναγκασµού σχεδιασµένη για να τροµοκρατήσει τα κατώτερα πνεύµατα. Αργότερα, το έθιµο αυτό επεκτάθηκε στην εκφορά αναθεµάτων κατά των εχθρών. 87:6.14Για πάρα πολλά χρόνια επιστεύετο ότι επιστρέφοντας στις πρακτικές των αρχαιότερων εθίµων τα πνεύµατα και οι ηµίθεοι µπορούσαν να αναγκασθούν να κάνουν αυτό που οι άνθρωποι επιθυµούσαν. Ο σύγχρονος άνθρωπος κρίνεται ένοχος για την ίδια διαδικασία. Απευθύνεστε ο ένας στον άλλο στην κοινή, καθηµερινή γλώσσα, αλλά όταν προσεύχεστε, καταφεύγετε στο παλιότερο ύφος, µιας άλλης γενιάς, το αποκαλούµενο σοβαρό ύφος. 87:6.15Το δόγµα αυτό εξηγεί, επίσης, πολλές θρησκευτικές-τελετουργικές επανόδους σεξουαλικής φύσης, όπως η πορνεία των ναών. Οι επάνοδοι αυτές σε πρωτόγονα έθιµα θεωρούνταν ασφαλείς φύλακες εναντίον πολλών δεινών. Και για όλους αυτούς τους απλοϊκούς λαούς, αυτές οι παραστάσεις ήσαν εντελώς απαλλαγµένες από αυτό που ο πολιτισµένος άνθρωπος θα χαρακτήριζε ασυδοσία. 87:6.16Έπειτα ήλθε η πρακτική των τελετουργικών υποσχέσεων, για να ακολουθηθεί γρήγορα από τις θρησκευτικές δεσµεύσεις και τους ιερούς όρκους. Οι περισσότεροι από τους όρκους αυτούς συνοδεύονταν από αυτοβασανισµούς και αυτοακρωτηριασµούς. Αργότερα από νηστεία και προσευχή. Η αυταπάρνηση αντιµετωπίζετο αργότερα ως πραγµατικός εξαναγκασµός. Τούτο ήταν αλήθεια κυρίως όσον αφορούσε στη σεξουαλική καταστολή. Και έτσι ο πρωτόγονος άνθρωπος γρήγορα ανέπτυξε µια επιθυµητή αυστηρότητα στις

Page 130

Provided by: www.urantia.info


θρησκευτικές πρακτικές του, µια πίστη στην αποτελεσµατικότητα του αυτοβασανισµού και της αυταπάρνησης, ως τελετουργίες ικανές να εξαναγκάσουν τα απρόθυµα πνεύµατα τα αντιδράσουν ευµενώς προς όλους αυτούς που υπέφεραν και στερούνταν. 87:6.17Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν προσπαθεί πλέον να εξαναγκάσει ανοικτά τα πνεύµατα, αν και ακόµη επιδεικνύει τη διάθεση να διαπραγµατευθεί µε το Θείο. Και εξακολουθεί να ορκίζεται, να κτυπά ξύλο, να σταυρώνει τα δάκτυλά του και να φτύνει λέγοντας κάποια τετριµµένη φράση, που κάποτε ήταν ξόρκι µαγικό. 7. Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ 87:7.1Ο λατρευτικός τύπος της κοινωνικής οργάνωσης διατηρήθηκε επειδή παρείχε ένα συµβολισµό για τη διατήρηση και την ενεργοποίηση των αισθηµάτων ηθικής και της θρησκευτικής πίστης. Η λατρεία δηµιουργήθηκε από τις παραδόσεις των «παλιών οικογενειών» και διαιωνίσθηκε ως παγιωµένος θεσµός. Όλες οι φυλές διαθέτουν λατρεία κάποιου είδους. Κάθε εµπνευσµένο ιδανικό στηρίζεται σε κάποιο αέναο συµβολισµό – αναζητά µια τεχνική για λατρευτική εκδήλωση, η οποία θα διασφαλίσει τη σωτηρία και θα διευρύνει την πραγµάτωση – και η λατρεία φθάνει στο σηµείο αυτό υιοθετώντας και µεγαλύνοντας το συναίσθηµα. 87:7.2Από την αυγή του πολιτισµού, κάθε κίνηση που απευθύνετο στον κοινωνικό πολιτισµό, ή τη θρησκευτική εξέλιξη ανέπτυξε ένα τελετουργικό, µια συµβολική τελετή. Όσο περισσότερο αυτό το τελετουργικό αναπτύσσετο ασυνείδητα, τόσο ισχυρότερα επιδρούσε στους πιστούς. Η λατρεία διατηρούσε το συναίσθηµα και ικανοποιούσε το πάθος, αλλά αποτελούσε ανέκαθεν το µεγαλύτερο εµπόδιο για την κοινωνική αναδιάρθρωση και την πνευµατική πρόοδο. 87:7.3Παρά το ότι η λατρεία ανέκαθεν καθυστερούσε την κοινωνική πρόοδο, είναι λυπηρό το ότι τόσοι πολλοί σύγχρονοι πιστοί σε ηθικά πρότυπα και πνευµατικά ιδανικά δεν διαθέτουν έναν επαρκή συµβολισµό – ούτε κοινώς αποδεκτή λατρεία – τίποτα στο οποίο να ανήκουν. Η θρησκευτική λατρεία, ωστόσο, δεν µπορεί να κατασκευασθεί. Πρέπει να αναπτυχθεί. Και δεν µπορούν δύο οµάδες να γίνουν ταυτόσηµες εκτός εάν το τελετουργικό τους τυποποιηθεί αυθαίρετα από τις δυνάµεις εξουσίας. 87:7.4Οι πρώτη Χριστιανική λατρεία ήταν η περισσότερο αποτελεσµατική, ελκυστική και ανθεκτική από όλες τις τελετουργίες που φαντάσθηκε, ή επινόησε ποτέ ο άνθρωπος, αλλά µεγάλο µέρος της αξίας της καταστράφηκε στην εποχή της επιστήµης µε την καταστροφή τόσο πολλών από τα αρχικά, υποκείµενα δόγµατά της. Η Χριστιανική λατρεία αποδυναµώθηκε εξ αιτίας της απώλειας πάρα πολλών βασικών ιδεών. 87:7.5Στο παρελθόν, η αλήθεια αναπτύχθηκε ραγδαία και εξαπλώθηκε ελεύθερα, όταν η λατρεία έγινε ελαστική και ο συµβολισµός µπόρεσε να επεκταθεί. Περίσσια αλήθεια καθώς και µία προσαρµοζόµενη λατρεία βοήθησαν την ταχύτητα της κοινωνικής προόδου. Μια χωρίς νόηµα λατρεία διαστρέφει τη θρησκεία, όταν προσπαθεί να εκτοπίσει τη φιλοσοφία και να υποδουλώσει τη λογική. Μια γνήσια λατρεία αναπτύσσεται. 87:7.6Ανεξάρτητα από τις παλινδροµήσεις και τα εµπόδια, κάθε νέα αποκάλυψη της αλήθειας δηµιουργεί µια καινούργια λατρεία, ενώ η επανατοποθέτηση της θρησκείας του Ιησού πρέπει να αναπτύξει ένα νέο και κατάλληλο συµβολισµό. Ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να βρει ένα ικανοποιητικό συµβολισµό για τις καινούργιες και διευρυµένες απόψεις του, τα ιδανικά του και την πίστη του. Το βελτιωµένο αυτό σύµβολο πρέπει να δηµιουργηθεί από τη θρησκευτική ζωή, την πνευµατική εµπειρία. Και τούτος ο ανώτερος συµβολισµός ενός

Page 131

Provided by: www.urantia.info


ανώτερου πολιτισµού πρέπει να στηριχθεί στην αρχή της Πατρότητας του Θεού και να κυοφορήσει τα µεγάλα ιδανικά της αδελφοσύνης των ανθρώπων. 87:7.7Οι παλιές λατρείες ήσαν πολύ εγωκεντρικές. Η καινούργια πρέπει να είναι το επακόλουθο της εφαρµοσµένης αγάπης. Η καινούργια λατρεία πρέπει, όπως και η παλιά, να υποθάλπει το συναίσθηµα, να ικανοποιεί το πάθος και να προωθεί την πίστη. Πρέπει, όµως, να κάνει κάτι περισσότερο: Πρέπει να διευκολύνει την πνευµατική πρόοδο, να εµπλουτίζει τις κοσµικές έννοιες, να διευρύνει τις ηθικές αξίες, να ενθαρρύνει την κοινωνική ανάπτυξη και να διεγείρει ένα υψηλό τύπο ατοµικής θρησκευτικής ζωής. Η καινούργια λατρεία πρέπει να παρέχει ανώτερους στόχους ζωής, οι οποίοι θα είναι εγκόσµιοι αλλά και αιώνιοι – κοινωνικοί και πνευµατικοί. 87:7.8Καµία λατρεία δεν µπορεί να διαρκέσει και να συµβάλλει στην πρόοδο του κοινωνικού πολιτισµού και της ατοµικής πνευµατικής επίτευξης εκτός εάν βασίζεται στη βιολογική, κοινωνιολογική και θρησκευτική σηµασία της οικογένειας. Μια ζωντανή λατρεία πρέπει να συµβολίζει εκείνο το οποίο είναι µόνιµο µέσα στις ατέλειωτες αλλαγές. Πρέπει να µεγαλύνει εκείνο που ενώνει το ρεύµα της διαρκώς µεταβαλλόµενης κοινωνικής µεταµόρφωσης. Πρέπει να αναγνωρίζει τις πραγµατικές έννοιες, να εξαίρει τις σωστές σχέσεις και να µεγαλύνει τις σωστές αξίες της πραγµατικής ευγένειας. 87:7.9Η µεγάλη δυσκολία, ωστόσο, στο να βρεθεί ένας νέος και ικανοποιητικός συµβολισµός βρίσκεται στο ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, ως οµάδα, προσκολλάται στην επιστηµονική άποψη, αποφεύγει την πρόληψη και µισεί την άγνοια, ενώ, ως άτοµο αναζητούν το µυστήριο και τιµούν το άγνωστο. Καµία λατρεία δεν µπορεί να διαρκέσει εκτός εάν περιλάβει ένα ισχυρό µυστήριο και αποκρύψει κάτι σηµαντικά ανέφικτο. Και πάλι, ο νέος συµβολισµός δεν πρέπει να είναι σηµαντικός µόνο για την οµάδα, αλλά επίσης σπουδαίος για το άτοµο. Η µορφή οποιουδήποτε χρήσιµου συµβολισµού πρέπει να είναι εκείνη την οποία το άτοµο µπορεί να εφαρµόσει µε δική του πρωτοβουλία, αλλά και να απολαύσει µε τους συνανθρώπους του. Αν η καινούργια λατρεία µπορούσε, µόνο, να είναι δυναµική αντί να είναι στατική, θα µπορούσε, πράγµατι, να συνεισφέρει κάτι άξιο λόγου στην πρόοδο της ανθρωπότητας, τόσο σε εγκόσµιο, όσο και σε πνευµατικό επίπεδο. 87:7.10Μια λατρεία, όµως – ένας συµβολισµός τελετών, συνθηµάτων, ή στόχων – δεν θα λειτουργήσει αν είναι πολύ σύνθετη. Επιπλέον πρέπει να υπάρχει η απαίτηση για αφοσίωση, η ανταπόκριση στην πίστη. Κάθε επιτυχηµένη θρησκεία αναπτύσσει τέλεια έναν αξιόλογο συµβολισµό και οι πιστοί της θα έκαναν καλά να διαφυλάξουν την καθαρότητα ενός τέτοιου τελετουργικού από τους περιορισµούς, τις παραµορφώσεις και την ασφυξία των στερεότυπων τελετουργιών, που µόνο να εµποδίσουν και να καθυστερήσουν µπορούν κάθε κοινωνική, ηθική και πνευµατική πρόοδο. Καµία λατρεία δεν µπορεί να διαρκέσει αν καθυστερεί την ηθική ανάπτυξη και αδυνατεί να υποθάλψει την πνευµατική πρόοδο. Η λατρεία αποτελεί το δοµικό στοιχείο γύρω από το οποίο αναπτύσσεται το ζωντανό και δυναµικό σώµα της ατοµικής πνευµατικής εµπειρίας – η πραγµατική θρησκεία. 87:7.11[Παρουσιάσθηκε από έναν Λαµπρό Εσπερινό Αστέρα του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 88 ΦΕΤΙΧ, ΦΙΛΤΡΑ ΚΑΙ ΜΑΓΙΑ 88:0.1Η αντίληψη της εισόδου ενός πνεύµατος σε ένα άψυχο αντικείµενο, ένα ζώο, ή ένα άνθρωπο είναι µια πολύ παλιά και αξιοσέβαστη πεποίθηση, η οποία επεκράτησε από την αρχή της εξέλιξης της θρησκείας. Το δόγµα αυτό της πνευµατικής κατοχής δεν είναι τίποτα

Page 132

Provided by: www.urantia.info


περισσότερο, ή λιγότερο από τον φετιχισµό. Ο άγριος δεν λάτρευε κατ’ ανάγκην το φετίχ. Πολύ λογικά, λάτρευε και τιµούσε το πνεύµα που κατοικούσε σ’ αυτό. 88:0.2Αρχικά, το πνεύµα ενός φετίχ επιστεύετο ότι ήταν το πνεύµα ενός νεκρού ανθρώπου. Αργότερα, τα ανώτερα πνεύµατα υποτίθεται ότι κατοικούσαν στα φετίχ. Και έτσι, η λατρεία των φετίχ περιέλαβε, µε τον καιρό, όλες τις πρωτόγονες απόψεις περί φαντασµάτων, ψυχών, πνευµάτων και δαιµονικής κατοχής. 1. Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΑ ΦΕΤΙΧ 88:1.1Ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε πάντοτε ανάγκη να µετατρέπει οτιδήποτε ασυνήθιστο σε φετίχ. Η σύµπτωση, εποµένως, δηµιούργησε πολλά φετίχ. Κάποιος αρρωσταίνει, κάτι συµβαίνει και ο ασθενής γίνεται καλά. Το αυτό αληθεύει ως προς τη φήµη πολλών φαρµάκων και τις τυχαίες µεθόδους ίασης των ασθενειών. Αντικείµενα που συνδέονταν µε τα όνειρα πιθανότατα µετατρέπονταν σε φετίχ. Ηφαίστεια, όχι όµως και βουνά, έγιναν φετίχ. Οι κοµήτες, αλλά όχι τα’ αστέρια. Ο πρώιµος άνθρωπος θεωρούσε τους διάττοντες και τους µετεωρίτες ως ενδείξεις έλευσης στη γη ιδιαίτερα εκδικητικών πνευµάτων. 88:1.2Τα πρώτα φετίχ ήσαν ξεχωριστά σηµαδεµένα χαλίκια και οι άνθρωποι συνεχίζουν από τότε να αναζητούν τις «ιερές πέτρες.» Μια σειρά χάντρες ήταν κάποτε ένα σύνολο από πέτρες ιερές, ένας µαγικός συσσωρευτής. Πολλές φυλές είχαν πέτρες φετίχ, ελάχιστες όµως διασώθηκαν, όπως διασώθηκε η Καάµπα και η Πέτρα του Ψωµιού. Η φωτιά και το νερό επίσης περιλαµβάνονταν µεταξύ των πρώιµων φετίχ, ενώ η λατρεία της φωτιάς, µαζί µε την πίστη στο αγιασµένο νερό ζουν ακόµη. 88:1.3Τα φετίχ των δένδρων ήσαν µεταγενέστερη εξέλιξη, σε ορισµένες, ωστόσο, φυλές, η διατήρηση της λατρείας της φύσης οδήγησε στην πίστη στα φίλτρα, που ενοικούνταν από κάποιο είδος πνεύµατος της φύσης. Όταν τα φυτά και οι καρποί έγιναν φετίχ, απαγορεύθηκε να χρησιµοποιούνται ως τροφή. Το µήλο υπήρξε µεταξύ των πρώτων που περιέπεσε σ’ αυτή την κατηγορία. Οι Λεβαντίνοι δεν τα έτρωγαν ποτέ. 88:1.4Αν ένα ζώο έτρωγε ανθρώπινη σάρκα, µετατρέπετο σε φετίχ. Έτσι ο σκύλος κατέληξε να γίνει το ιερό ζώο των Παρσί. Αν το φετίχ ήταν ζώο και το φάντασµα κατοικούσε µόνιµα σ’ αυτό, τότε ο φετιχισµός µπορούσε να φθάσει στη µετενσάρκωση. Από πολλές απόψεις οι άγριοι ζήλευαν τα ζώα. Δεν αισθάνονταν ανώτεροι απέναντί τους και συχνά έπαιρναν τα ονόµατα των αγαπηµένων τους ζώων. 88:1.5Όταν τα ζώα έγιναν φετίχ, ακολούθησαν οι απαγορεύσεις όσον αφορά στη βρώση της σάρκας αυτών των ζώων-φετίχ. Οι πίθηκοι και οι µαϊµούδες, εξ αιτίας της οµοιότητάς τους µε τον άνθρωπο, έγιναν από νωρίς ζώα-φετίχ. Αργότερα τα φίδια, τα πουλιά και οι χοίροι αντιµετωπίσθηκαν µε παρόµοιο τρόπο. 88:1.6Κάποτε η αγελάδα αποτελούσε φετίχ, µε το γάλα της να απαγορεύεται και τις ακαθαρσίες της να εκτιµώνται πολύ. Το φίδι ετιµάτο στην Παλαιστίνη, κυρίως από τους Φοίνικες, οι οποίοι, µαζί µε τους Εβραίους, θεωρούσαν ότι ήταν το φερέφωνο των κακοποιών πνευµάτων. Ακόµη και πολλοί σύγχρονοι πιστεύουν στις µαγικές δυνάµεις των ερπετών. Από την Αραβία και την Ινδία ως το χορό των φιδιών της φυλής των ερυθρόδερµων Μόκι, το φίδι πάντα ελατρεύετο. 88:1.7Ορισµένες ηµέρες της εβδοµάδας ήσαν φετίχ. Για αιώνες η Παρασκευή εθεωρείτο άτυχη ηµέρα και ο αριθµός δεκατρία γρουσούζικος. Οι τυχεροί αριθµοί τρία και επτά προήλθαν από µεταγενέστερες αποκαλύψεις. Το τέσσερα ήταν ο τυχερός αριθµός των

Page 133

Provided by: www.urantia.info


πρωτόγονων ανθρώπων και προήλθε από την πρώιµη αναγνώριση των τεσσάρων σηµείων της πυξίδας. Εθεωρείτο άτυχος για την καταµέτρηση βοοειδών, ή άλλων περιουσιακών στοιχείων. Οι αρχαίοι ήσαν πάντα αντίθετοι µε την έννοια της απογραφής, της «καταµέτρησης του πληθυσµού.» 88:1.8Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν δηµιούργησε ένα αδικαιολόγητο φετίχ για το σεξ. Ελάχιστη σηµασία εδίδετο στην αναπαραγωγική λειτουργία. Ο νους του άγριου λειτουργούσε φυσιολογικά, όχι άσεµνα, ή λάγνα. 88:1.9Το σάλιο αποτελούσε ένα εν δυνάµει φετίχ. Οι δαίµονες µπορούσαν να εκδιωχθούν αν κάποιος έφτυνε κάποιον άλλο. Το να φτύσει ένας πρεσβύτερος, ή ανώτερος κάποιον εθεωρείτο η ύψιστη φιλοφρόνηση. Ορισµένα µέρη του ανθρώπινου σώµατος θεωρούντο εν δυνάµει φετίχ, κυρίως τα µαλλιά και τα νύχια. Τα µακριά νύχια των αρχηγών ήταν περιζήτητα και τα υπολείµµατά τους αποτελούσαν πανίσχυρο φετίχ. Η πίστη στο φετίχ των κρανίων εξηγεί σε µεγάλο βαθµό το µεταγενέστερο κυνήγι των κεφαλών. Ο οµφάλιος λώρος ήταν ένα εξαιρετικά περιζήτητο φετίχ. Ακόµη και σήµερα θεωρείται φετίχ στην Αφρική. Το πρώτο παιγνίδι του ανθρώπου υπήρξε ένας διατηρηµένος οµφάλιος λώρος. Δεµένος µε µαργαριτάρια, όπως γινόταν συχνά, υπήρξε το πρώτο περιδέραιο του ανθρώπου. 88:1.10Τα καµπούρικα, ή ανάπηρα παιδιά θεωρούνταν φετίχ. Οι ψυχασθενείς εθεωρούντο «φεγγαροχτυπηµένοι.» Ο πρωτόγονος άνθρωπος δεν µπορούσε να ξεχωρίσει την ιδιοφυΐα από την παράνοια. Τους ηλίθιους είτε τους κτυπούσαν µέχρι να πεθάνουν, είτε τους τιµούσαν ως προσωπικότητες-φετίχ. Η υστερία όλο και περισσότερο επιβεβαίωνε την κοινή πεποίθηση στη µαγεία. Οι επιληπτικοί συχνά ήσαν ιερείς και µάγοι. Η µέθη εθεωρείτο µια µορφή πνευµατικής κατοχής. Όταν ο άγριος πήγαινε σε διασκέδαση έβαζε ένα φύλλο στα µαλλιά του µε το σκοπό να µην θεωρηθεί υπεύθυνος για τις πράξεις του. Τα δηλητήρια και τα οινοπνευµατώδη ποτά έγιναν φετίχ. Εθεωρείτο ότι κατέχονταν από κάποιο πνεύµα. Πολλοί λαοί αντιµετώπιζαν τους ιδιοφυείς ως προσωπικότητες-φετίχ, οι οποίες κατέχονταν από ένα πνεύµα. Και οι προικισµένοι αυτοί άνθρωποι γρήγορα έµαθαν να καταφεύγουν στην απάτη και τα τεχνάσµατα για να προωθήσουν τις προσωπικές τους υποθέσεις. Ένας άνθρωπος-φετίχ επιστεύετο ότι ήταν ανώτερος από τον κοινό άνθρωπο. Ήταν θείος, ίσως και αλάθητος. Έτσι, λοιπόν, οι αρχηγοί, οι βασιλείς, οι ιερείς, οι προφήτες και οι θρησκευτικοί αρχηγοί απέκτησαν µε τον καιρό µεγάλη δύναµη και άσκησαν απεριόριστη εξουσία. 2. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΦΕΤΙΧ 88:2.1Ήταν µια υποθετική προτίµηση των φαντασµάτων να κατοικούν σε ένα αντικείµενο που τους ανήκε, όταν ήσαν άνθρωποι ζωντανοί. Η πίστη αυτή εξηγεί την δραστικότητα πολλών σύγχρονων καταλοίπων. Οι αρχαίοι πάντα τιµούσαν τα οστά των αρχηγών τους και τα υπολείµµατα των σκελετών των αγίων και των ηρώων αντιµετωπίζονται, ακόµη, από πολλούς µε προληπτικό δέος. Ακόµη και σήµερα, γίνονται προσκυνήµατα στους τάφους µεγάλων ανδρών. 88:2.2Η πίστη στα υπολείµµατα είναι το προϊόν της αρχαίας λατρείας των φετίχ. Τα κατάλοιπα των σύγχρονων θρησκειών αντιπροσωπεύουν µια προσπάθεια να αιτιολογηθούν τα φετίχ των αγρίων και εξ αυτού να αποκτήσουν κύρος και σεβασµό στα σύγχρονα θρησκευτικά συστήµατα. Η πίστη στα φετίχ και τη µαγεία είναι ειδωλολατρική, αλλά υποτίθεται ότι δεν πειράζει να αποδεχθεί κανείς τα υπολείµµατα και τα θαύµατα.

Page 134

Provided by: www.urantia.info


88:2.3Η

εστία – η θέση της φωτιάς – έγινε, λίγο-πολύ, φετίχ, σηµείο ιερό. Οι βωµοί και οι ναοί υπήρξαν αρχικά µέρη-φετίχ, επειδή εκεί θάβονταν οι νεκροί. Η καλύβα-φετίχ των Εβραίων εξήρθη από τον Μωυσή στον τόπο εκείνο, που φιλοξένησε ένα υπερ-φετίχ, την, τότε, ισχύουσα άποψη του νόµου του Θεού. Οι Ισραηλίτες, ωστόσο, ποτέ δεν εγκατέλειψαν την χαρακτηριστική πίστη των Χαναανιτών στον πέτρινο βωµό: «Και η πέτρα τούτη που ήγειρα ως στύλο, θα γίνει ο οίκος του Θεού.» Πίστευαν πραγµατικά ότι το πνεύµα του Θεού τους ενοικούσε τέτοιους πέτρινους βωµούς, οι οποίοι ουσιαστικά ήσαν φετίχ. 88:2.4Οι αρχικές απεικονίσεις δηµιουργήθηκαν για να διαφυλάξουν την εµφάνιση και τη µνήµη των ένδοξων νεκρών. Ήσαν πραγµατικά µνηµεία. Τα είδωλα υπήρξαν η εκλέπτυνση του φετιχισµού. Οι πρωτόγονοι πίστευαν ότι µια τελετή καθαγιασµού έκανε το πνεύµα να µπει στην εικόνα. Πίστευαν επιπλέον, ότι όταν ορισµένα αντικείµενα καθαγιάζονταν, µετατρέπονταν σε φυλακτά. 88:2.5Ο Μωυσής, πέραν της δεύτερης εντολής η οποία υπήρχε στον αρχαίο, Νταλαµεϊτιανό ηθικό κώδικα, έκανε µια προσπάθεια να θέσει υπό έλεγχο τη λατρεία των φετίχ στους Εβραίους. Τους νουθετούσε προσεκτικά ότι δεν έπρεπε να κάνουν κανενός είδους εικόνα, που θα µπορούσε να καθαγιασθεί ως φετίχ. Τους το είπε απλά, «Δεν θα φτιάξετε είδωλο, ούτε κάτι που να µοιάζει µε οτιδήποτε βρίσκεται ψηλά στον ουρανό, ή κάτω στη γη, ή στις θάλασσες της γης.» Ενώ η εντολή αυτή συνέβαλε πολύ στο να επιβραδυνθεί η τέχνη στους Εβραίους, πράγµατι περιόρισε τη λατρεία των φετίχ. Ωστόσο, ο Μωυσής ήταν πολύ συνετός για να προσπαθήσει να αποβάλει απότοµα τα αρχαία φετίχ και έτσι συναίνεσε στο να περιβάλει ορισµένα υπολείµµατα στην πεντάτευχο, στον κοινό βωµό του πολέµου και της θρησκείας, την Κιβωτό της Διαθήκης. 88:2.6Ορισµένες λέξεις έγιναν, µε τον καιρό, φετίχ, ιδιαίτερα εκείνες που θεωρούνταν λόγια του Θεού. Έτσι, τα ιερά βιβλία πολλών θρησκειών έγιναν φετιχιστικές φυλακές που περιόρισαν την πνευµατική φαντασία του ανθρώπου. Η ίδια η προσπάθεια του Μωυσή κατά των φετίχ έγινε το υπέρτατο φετίχ. Η εντολή του χρησιµοποιήθηκε αργότερα για να γελοιοποιήσει την τέχνη και να επιβραδύνει την τέρψη και την αγάπη προς το ωραίο. 88:2.7Τους παλιούς καιρούς, η εξουσιαστική λέξη-φετίχ ήταν ένα δόγµα που προκαλούσε φόβο, ο φοβερότερος από όλους τους τυράννους που υποδουλώνουν τον άνθρωπο. Ένα δόγµα-φετίχ θα κάνει τον θνητό άνθρωπο να εγκαταλειφθεί στις αρπάγες της στενοκεφαλιάς, του φανατισµού, των προλήψεων, της µισαλλοδοξίας και της πλέον ειδεχθούς βαρβαρικής σκληρότητας. Ο σεβασµός του σύγχρονου ανθρώπου για τη σοφία και την αλήθεια δεν είναι παρά η πρόσφατη απόδραση από την τάση του να δηµιουργεί φετίχ προς τα ανώτερα επίπεδα της σκέψης και της λογικής. Όσον αφορά στα κείµενα-φετίχ που έχουν συγκεντρωθεί, τα οποία πολλοί πιστοί θεωρούν ως ιερά βιβλία, δεν είναι µόνο ότι αυτά που υπάρχουν στα βιβλία θεωρούνται αληθή, αλλά και ότι κάθε αλήθεια εµπεριέχεται στα βιβλία. Αν κάποιο από τα ιερά αυτά βιβλία τύχει να αναφέρει ότι η γη είναι επίπεδη, τότε, για ατέλειωτες γενιές, άνδρες και γυναίκες, κατά τα λοιπά λογικοί, θα αρνηθούν να δεχθούν µια θετική απόδειξη του ότι ο πλανήτης είναι στρογγυλός. 88:2.8Η πρακτική του να ανοίγει κάποιος ένα από τα ιερά αυτά βιβλία και να βρίσκει ένα κοµµάτι, η συµµόρφωση προς το οποίο µπορεί να καθορίσει σηµαντικές αποφάσεις, ή σχέδια ζωής, δεν είναι τίποτε λιγότερο, ή περισσότερο από καθαρός φετιχισµός. Το να ορκίζεται κάποιος σ’ ένα «ιερό βιβλίο», ή να επικαλείται ένα αντικείµενο υπέρτατης ευλάβειας αποτελεί µορφή εκλεπτυσµένου φετιχισµού.

Page 135

Provided by: www.urantia.info


88:2.9Είναι,

όµως, πράγµατι πραγµατικό εξελικτικό βήµα προς την πρόοδο από τον φετιχιστικό φόβο του άγριου για τα νύχια του αρχηγού, η λατρεία ενός συνόλου γραµµάτων, νόµων, θρύλων, αλληγοριών, µύθων, ποιηµάτων και χρονικών, που, στο κάτω-κάτω αποτελούν το απάνθισµα της ηθικής σοφίας πολλών αιώνων, τουλάχιστον ως την εποχή και τις περιστάσεις που τα συγκέντρωσαν σε «ιερά βιβλία.» 88:2.10Για να γίνουν οι λέξεις φετίχ έπρεπε να θεωρούνται εµπνευσµένες και η επίκληση των υποτιθεµένων από το θείο εµπνευσµένων γραφών οδήγησε άµεσα στην παγίωση της εξουσίας της εκκλησίας, ενώ η εξέλιξη των πολιτικών σχηµάτων οδήγησε στην καρποφορία της εξουσίας της πολιτείας. 3. Ο ΤΟΤΕΜΙΣΜΟΣ 88:3.1Ο φετιχισµός εξαπλώθηκε σε όλες τις πρωτόγονες λατρείες, από την πρωταρχική πίστη στις ιερές πέτρες, την ειδωλολατρία, τον κανιβαλισµό και τη λατρεία της φύσης, ως στον τοτεµισµό. 88:3.2Ο τοτεµισµός είναι συνδυασµός κοινωνικών και θρησκευτικών κανόνων. Αρχικά εθεωρείτο ότι αφορούσε στο ζώο-τοτέµ βιολογικής, υποτίθεται, προέλευσης που διασφάλιζε την προµήθεια της τροφής. Τα τοτέµ υπήρξαν για µια συγκεκριµένη εποχή σύµβολα της φυλής και του θεού της. Ένας τέτοιος θεός ήταν η προσωποποίηση της φατρίας. Ο τοτεµισµός υπήρξε µία φάση της επιχειρούµενης κοινωνικοποίησης τη, κατά τα λοιπά, ατοµικής θρησκείας. Το τοτέµ εξελίχθηκε, τελικά, στη σηµαία, ή το εθνικό σύµβολο των διάφορων σύγχρονων λαών. 88:3.3Ένα σακούλι-φετίχ, ένα µαγικό σακούλι, ήταν ένα σακίδιο που περιείχε µια ονοµαστή ποικιλία αντικειµένων, που όλα είχαν σχέση µε τα φαντάσµατα και ο µάγος του παλιού καιρού δεν άφηνε ποτέ το σακούλι του, το σύµβολο της ισχύος του, να αγγίξει το έδαφος. Οι πολιτισµένοι λαοί του εικοστού αιώνα φροντίζουν ώστε οι σηµαίες τους, εµβλήµατα εθνικής συνείδησης, να µην αγγίζουν ποτέ τη γη. 88:3.4Τα εµβλήµατα του κλήρου και των εκκλησιαστικών αξιωµατούχων θεωρήθηκαν µε τον καιρό φετίχ και το φετίχ του υπέρτατου αξιώµατος πέρασε από πολλά στάδια εξέλιξης, από τις µεγάλες οικογένειες στις φατρίες, από την επικυριαρχία στην κυριαρχία, από τα τοτέµ στις σηµαίες. Οι βασιλείς-φετίχ κυβέρνησαν «θείω δικαιώµατι» ενώ απέκτησαν πολλές άλλες µορφές εξουσίας. Οι άνθρωποι έκαναν, επίσης, φετίχ τη δηµοκρατία, την εξύψωση και λατρεία των ιδανικών του κοινού ανθρώπου, όταν συλλογικά αποκαλούνται «κοινή γνώµη.» Η άποψη ενός ανθρώπου, όταν αφορά τον εαυτό του, δεν θεωρείται ότι έχει πολύ µεγάλη αξία, όταν, όµως, πολλοί άνθρωποι λειτουργούν συλλογικά ως δηµοκρατία, τότε η ίδια αυτή η συνηθισµένη κρίση θεωρείται ότι είναι ο ρυθµιστής της δικαιοσύνης και το πρότυπο της αρετής. 4. Η ΜΑΓΕΙΑ 88:4.1Ο πολιτισµένος άνθρωπος εφορµά επί των προβληµάτων του πραγµατικού περιβάλλοντος δια της επιστήµης. Ο άγριος προσπαθούσε να επιλύσει τα πραγµατικά προβλήµατα ενός φανταστικού περιβάλλοντος φαντασµάτων δια της µαγείας. Η µαγεία ήταν η τεχνική της χειραγώγησης του υποτιθέµενου πνευµατικού περιβάλλοντος, οι µηχανορραφίες µάταια ερµήνευαν το ανερµήνευτο. Ήταν η τέχνη για να επιτύχει την εκούσια συνεργασία του πνεύµατος και να υποχρεώσει το απρόθυµο πνεύµα να βοηθήσει µε τη χρήση των φετίχ, ή άλλων, ισχυρότερων πνευµάτων.

Page 136

Provided by: www.urantia.info


88:4.2Το

αντικείµενο της µαγείας, της µαγγανείας και της νεκροµαντείας ήταν διττό: 88:4.31. Να εξασφαλίσει την πρόγνωση του µέλλοντος. 88:4.42. Να επηρεάσει ευνοϊκά το περιβάλλον. 88:4.5Τα αντικείµενα της επιστήµης είναι ταυτόσηµα εκείνων της µαγείας. Η ανθρωπότητα προχωρεί από τη µαγεία στην επιστήµη, όχι δια της µελέτης και της λογικής, αλλά, µάλλον, δια της µακρόχρονης εµπειρίας, σταδιακά και επώδυνα. Ο άνθρωπος βρίσκει σιγά-σιγά την αλήθεια, αρχίζοντας µε λάθη, προχωρώντας σε λάθη, φθάνοντας, τελικά, στο κατώφλι της αλήθειας. Μόνο φθάνοντας στις επιστηµονικές µεθόδους βλέπει προς τα εµπρός. Ο πρωτόγονος άνθρωπος, όµως, έπρεπε να πειραµατισθεί, ή να καταστραφεί. 88:4.6Το θέλγητρο της πρώιµης πρόληψης υπήρξε η µητέρα της µετέπειτα επιστηµονικής περιέργειας. Υπήρχε ένα προοδευτικό, δυναµικό συναίσθηµα – ο φόβος µαζί µε την περιέργεια – σ’ εκείνες τις πρωτόγονες προλήψεις. Υπήρχε προοδευτική, ορµητική δύναµη στην αρχαία µαγεία. Οι προλήψεις αυτές αντιπροσωπεύουν την ανάδυση της ανθρώπινης επιθυµίας να γνωρίσει και να ελέγξει το περιβάλλον του πλανήτη. 88:4.7Η µαγεία απέκτησε τόσο µεγάλη επιρροή στον άγριο επειδή εκείνος δεν µπορούσε να συλλάβει την έννοια του φυσικού θανάτου. Η µετέπειτα δοξασία του προπατορικού αµαρτήµατος βοήθησε πολύ στο να εξασθενήσει η επίδραση της µαγείας στη φυλή, κατά το ότι ερµήνευσε το φυσικό θάνατο. Δεν ήταν διόλου ασυνήθιστο κάποτε, δέκα αθώοι άνθρωποι να καταδικασθούν σε θάνατο εξ αιτίας της υποτιθέµενης ευθύνης τους για κάποιο θάνατο από φυσικά αίτια. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι λαοί δεν αυξήθηκαν ταχύτερα και εξακολουθεί να ισχύει για ορισµένες Αφρικανικές φυλές. Το κατηγορούµενο άτοµο οµολογούσε, συνήθως, την ενοχή του, ακόµη και όταν αντιµετώπιζε το θάνατο. 88:4.8Η µαγεία είναι φυσική για τον άγριο. Πιστεύει ότι ένας εχθρός µπορεί πραγµατικά να σκοτωθεί αν γίνουν µάγια στα µαλλιά που του έκοψαν, ή στα υπολείµµατα των νυχιών του. Το θανατηφόρο δήγµα του φιδιού απεδίδετο στη µαγεία του γητευτή. Η δυσκολία στο να πολεµήσει κάποιος τη µαγεία προέρχεται από το γεγονός ότι ο φόβος µπορεί να σκοτώσει. Οι πρωτόγονοι λαοί φοβούνταν τόσο πολύ τη µαγεία, ώστε πραγµατικά τους σκότωνε και το αποτέλεσµα αυτό ήταν αρκετό για να τεκµηριώσει αυτή την λανθασµένη πεποίθηση. Σε περίπτωση αποτυχίας υπήρχε πάντα κάποια εύλογη ερµηνεία. Η ίαση από τα µη αποτελεσµατικά µάγια ήταν ακόµη µεγαλύτερα µάγια. 5. ΜΑΓΙΚΑ ΦΙΛΤΡΑ 88:5.1Εφ’ όσον οτιδήποτε που σχετίζετο µε το σώµα µπορούσε να γίνει φετίχ, η πρώιµη µαγεία είχε να κάνει µε τα µαλλιά και τα νύχια. Η µυστικότητα που συνόδευε την εκµηδένιση του σώµατος δηµιουργήθηκε από τον φόβο ότι ένας εχθρός θα µπορούσε να αποκτήσει κάτι που προήρχετο από το σώµα και να το χρησιµοποιήσει για καταστροφικά µαγικά. Όλες οι εκκρίσεις του σώµατος θάβονταν, γι’ αυτό, προσεκτικά. Απαγορευόταν να φτύνει κανείς δηµόσια, εξ αιτίας του φόβου ότι το σάλιο µπορούσε να χρησιµοποιηθεί σε δηλητηριώδη µαγικά. Τα πτύελα θάβονταν πάντα. Ακόµη και τα υπολείµµατα της τροφής, των ρούχων και των στολιδιών µπορούσαν να γίνουν όργανα µαγείας. Ο άγριος δεν άφηνε ποτέ, κανένα υπόλειµµα του φαγητού του στο τραπέζι. Και όλα τούτα γίνονταν από φόβο ότι οι εχθροί ενός ατόµου µπορούσαν να χρησιµοποιήσουν τα αντικείµενα αυτά σε µαγικές τελετές, όχι επειδή εκτιµούσαν την αξία επί της υγιεινής αυτών των πρακτικών.

Page 137

Provided by: www.urantia.info


88:5.2Τα

µαγικά φίλτρα φτιάχνονταν από µία µεγάλη ποικιλία πραγµάτων: ανθρώπινη σάρκα, νύχια τίγρη, δόντια κροκοδείλου, δηλητηριώδεις σπόρους φυτών, δηλητήριο φιδιού και ανθρώπινα µαλλιά. Τα κόκαλα του νεκρού είχαν µεγάλη µαγική δύναµη. Ακόµη και η σκόνη από τα πατήµατά του µπορούσε να χρησιµοποιηθεί στη µαγεία. Οι αρχαίοι πίστευαν πάρα πολύ στα ερωτικά φίλτρα. Το αίµα, καθώς και άλλες µορφές σωµατικών εκκρίσεων µπορούσαν να εξασφαλίσουν µαγική επίδραση στον έρωτα. 88:5.3Οι εικόνες υποτίθεται ότι ήσαν αποτελεσµατικές τη µαγεία. Φτιάχνονταν είδωλα και όταν τα µεταχειρίζονταν άσχηµα, ή καλά, πίστευαν ότι τα ίδια αποτελέσµατα θα εµφανισθούν στο πραγµατικό πρόσωπο. Όταν έκαναν αγορές, οι προληπτικοί συνήθιζαν να µασούν ένα κοµµάτι σκληρού ξύλου, για να µαλακώσουν την καρδιά του πωλητή. 88:5.4Το γάλα της µαύρης αγελάδας είχε µεγάλη µαγική δύναµη. Το ίδιο και οι µαύρες γάτες. Η βακτηρία, ή ράβδος εθεωρείτο µαγική, µαζί µε τα τύµπανα, τις καµπάνες και τους κόµπους. Όλα τα αρχαία αντικείµενα ήσαν µαγικά φυλαχτά. Οι πρακτικές ενός νέου και ανώτερου πολιτισµού αντιµετωπίζονταν µε απαρέσκεια, εξ αιτίας της υποτιθέµενης κακοποιού µαγικής τους φύσης. Η γραφή, η τυπογραφία και ο κινηµατογράφος αντιµετωπίσθηκαν µε τον τρόπο αυτό για πολλά χρόνια. 88:5.5Ο πρωτόγονος άνθρωπος πίστευε ότι τα ονόµατα πρέπει να αντιµετωπίζονται µε σεβασµό, ιδιαίτερα τα ονόµατα των θεών. Το όνοµα εθεωρείτο ως οντότητα ξεχωριστή από τη φυσική προσωπικότητα. Ετιµάτο εξ ίσου µε την ψυχή και τη σκιά. Τα ονόµατα δίνονταν ενέχυρα για δάνεια. Ο άνθρωπος δεν µπορούσε να χρησιµοποιήσει το όνοµά του έως ότου εξοφλούσε την πληρωµή του δανείου του. Σήµερα, το άτοµο υπογράφει µε το όνοµά του ένα γραµµάτιο. Το όνοµα του ατόµου γρήγορα έγινε σηµαντικό στη µαγεία. Ο άγριος είχε δύο ονόµατα. Το σηµαντικό όνοµα εθεωρείτο πολύ ιερό για να χρησιµοποιηθεί σε συνήθεις δοσοληψίες, έτσι δηµιουργήθηκε το δεύτερο, ή καθηµερινό όνοµα – το παρανόµι. Ποτέ δεν έλεγαν το πραγµατικό τους όνοµα σε ξένους. Οποιαδήποτε ασυνήθιστης φύσης εµπειρία τους έκανε να αλλάζουν όνοµα. Ορισµένες φορές αυτό γινόταν προσπαθώντας να γιατρέψουν µια αρρώστια, ή να σταµατήσουν την κακοτυχία. Ο άγριος µπορούσε να αποκτήσει καινούργιο όνοµα αγοράζοντάς το από τον αρχηγό της φυλής. Οι άνθρωποι επενδύουν ακόµη σε τίτλους και βαθµούς. Στις πλέον πρωτόγονες φυλές, ωστόσο, όπως είναι οι Αφρικανοί Βουσµάνοι, ατοµικά ονόµατα δεν υπάρχουν. 6. Η ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ 88:6.1Η µαγεία ασκείτο µε τη χρήση των ράβδων, των «µαγικών» τελετών και των ψαλµών, ενώ ήταν σύνηθες για το µάγο να εργάζεται γυµνός. Οι γυναίκες ήσαν περισσότερες από τους άνδρες µεταξύ των πρωτόγονων µάγων. Στη µαγεία «φάρµακο» σηµαίνει µυστήριο, όχι θεραπεία. Ο άγριος ποτέ δεν νοσηλεύετο. Ποτέ δεν χρησιµοποιούσε φάρµακα, εκτός και εάν τον συµβούλευαν οι ειδικοί στη µαγεία. Και οι γιατροί-βουντού του εικοστού αιώνα είναι τυπικοί µάγοι του παλιού καιρού. 88:6.2Υπήρχε ένα δηµόσιο και ένα ιδιωτικό επίπεδο στη µαγεία. Εκείνο που εκτελείτο από το τον µάγο, τον σαµάνο, ή τον ιερέα υποτίθεται ότι ήταν για το καλό ολόκληρης της φυλής. Μάγισσες, γητευτές και θαυµατοποιοί ασκούσαν την ιδιωτική µαγεία, την ατοµική και εγωιστική µαγεία που χρησιµοποιείτο ως µέθοδος πίεσης ώστε να προκληθεί κακό στους εχθρούς ενός ατόµου. Η αντίληψη του διττού πνευµατισµού, των καλών και των κακών πνευµάτων, δηµιούργησε τις µεταγενέστερες πεποιθήσεις στη λευκή και τη µαύρη µαγεία. Και καθώς η θρησκεία εξελίσσετο, η µαγεία έγινε µια έκφραση που αφορούσε σε

Page 138

Provided by: www.urantia.info


πνευµατικές λειτουργίες πέραν της λατρείας ενός ατόµου, ενώ επίσης ανεφέρετο σε παλαιότερες πεποιθήσεις περί φαντασµάτων. 88:6.3Οι συνδυασµοί των λέξεων, οι τελετουργικοί ψαλµοί και τα ξόρκια, είχαν µεγάλη µαγική δύναµη. Ορισµένα πολύ παλιά ξόρκια εξελίχθηκαν σε προσευχές. Τώρα πλέον, γίνονταν αποµιµήσεις µαγικών τελετών. Γίνονταν προσευχές. Οι µαγικοί χοροί δεν είναι άλλο από δραµατοποιηµένες προσευχές. Η προσευχή σταδιακά εκτόπισε τη µαγεία, ως συνοδό της θυσίας. 88:6.4Οι χειρονοµίες, όντας παλιότερες από το λόγο, θεωρούνταν περισσότερο ιερές και µαγικές και η παντοµίµα επιστεύετο ότι είχε ισχυρή µαγική δύναµη. Οι ερυθρόδερµοι συχνά παρίσταναν το χορό του βούβαλου, όπου ένας από αυτούς έπαιζε το ρόλο του βούβαλου και, όταν τον έπιαναν, υποτίθεται ότι διασφάλιζε την επιτυχία του επικείµενου κυνηγιού. Οι αφιερωµένες στο σεξ γιορτές της πρώτης του Μάη ήσαν απλά µιµήσεις µαγικές, µια υπαινικτική επίκληση στα σεξουαλικά πάθη του φυτικού κόσµου. Οι κούκλες χρησιµοποιήθηκαν αρχικά ως µαγικό φυλακτό από τις στείρες συζύγους. 88:6.5Η µαγεία υπήρξε παρακλάδι του δένδρου της εξελικτικής θρησκείας, που µε τον καιρό γέννησε τον καρπό της επιστηµονικής εποχής. Η πίστη στην αστρολογία οδήγησε στην εξέλιξη της αστρονοµίας. Η πίστη στη φιλοσοφική λίθο οδήγησε στην κατανόηση των µετάλλων, ενώ η πίστη στους µαγικούς αριθµούς θεµελίωσε την επιστήµη των µαθηµατικών. 88:6.6Ωστόσο, ένας κόσµος, τόσο γεµάτος µε φυλακτά συνέτεινε πάρα πολύ στο να καταστραφεί κάθε ατοµική φιλοδοξία και πρωτοβουλία. Οι καρποί της παραπάνω εργασίας, ή της φιλοπονίας θεωρούνταν αποτέλεσµα µαγείας. Αν κάποιος είχε στο χωράφι του περισσότερα γεννήµατα από το γείτονά του, µπορούσε να κληθεί µπροστά στον αρχηγό και να κατηγορηθεί ότι απέσπασε δόλια τον παραπάνω αυτό καρπό από το χωράφι του ράθυµου γείτονα. Πράγµατι, την εποχή του βαρβαρισµού, ήταν επικίνδυνο να γνωρίζει κανείς πολλά. Υπήρχε πάντα η περίπτωση του να εκτελεσθεί ως κακός µάγος. 88:6.7Σταδιακά η επιστήµη εκτοπίζει το στοιχείο του τζόγου από τη ζωή. Αν, ωστόσο, οι σύγχρονες µέθοδοι εκπαίδευσης αποτύχουν, θα γίνει µία σχεδόν άµεση επιστροφή στις πρωτόγονες πεποιθήσεις περί µαγείας. Οι προλήψεις αυτές υπάρχουν ακόµη στο νου πολλών πολιτισµένων, όπως αποκαλούνται, ανθρώπων. Η γλώσσα περιέχει πολλά κατάλοιπα που πιστοποιούν το ότι η φυλή έχει από αιώνες ποτιστεί µε τις περί µαγείας προλήψεις, λέξεις όπως µάγια, ατυχία, κατοχή, έµπνευση, εκδίωξη των πνευµάτων, ιδιοφυΐα, εκστασιασµός, κεραυνόπληκτος και κατάπληκτος. Ένας έξυπνος άνθρωπος πιστεύει ακόµη στην καλή τύχη, το κακό µάτι και την αστρολογία. 88:6.8Η αρχαία µαγεία υπήρξε το κουκούλι της σύγχρονης επιστήµης, απαραίτητη στον καιρό της, αλλά άχρηστη πλέον. Και έτσι τα φαντάσµατα των γεµάτων άγνοια προλήψεων τάραζαν τον πρωτόγονο νου των ανθρώπων, έως ότου οι επιστηµονικές απόψεις µπόρεσαν να γεννηθούν. Η Ουράντια βρίσκεται ακόµη στη ζώνη του λυκόφωτος, όσον αφορά στην διανοητική της εξέλιξη. Ο µισός κόσµος ανυπόµονα πιάνεται από το φως της αλήθειας και την πραγµατικότητα των επιστηµονικών ανακαλύψεων, ενώ ο άλλος µισός χάνεται στην αγκαλιά των αρχαίων προλήψεων και της ελάχιστα, µόνο, συγκεκαλυµµένης µαγείας. 88:6.9[Παρουσιάσθηκε από ένα Λαµπρό Εσπερινό Αστέρα του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 89 ΑΜΑΡΤΙΑ, ΘΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΞΙΛΕΩΣΗ

Page 139

Provided by: www.urantia.info


89:0.1Ο

πρωτόγονος άνθρωπος πίστευε ότι χρωστούσε στα πνεύµατα, αφού είχε ανάγκη τη λύτρωση. Όπως το αντιµετώπιζαν οι άγριοι, αποδίδοντας τα πνεύµατα δικαιοσύνη, θα µπορούσαν να τους είχαν τιµωρήσει µε µεγαλύτερη ακόµη κακοτυχία. Με το πέρασµα του χρόνου, η άποψη αυτή εξελίχθηκε στο δόγµα της αµαρτίας και της σωτηρίας. Η ψυχή αντιµετωπίζετο σαν να ερχόταν στον κόσµο χωρίς κανένα δικαίωµα – το προπατορικό αµάρτηµα. Η ψυχή έπρεπε να λυτρωθεί. Έπρεπε να βρεθεί ένας αποδιοποµπαίος τράγος. Ο κεφαλοκυνηγός, πέραν της άσκησης της λατρείας του κρανίου, µπορούσε, επίσης, να παράσχει ένα υποκατάστατο για τη ζωή του, ένα εξιλαστήριο θύµα. 89:0.2Ο άγριος πίστεψε από νωρίς τη δοξασία ότι τα πνεύµατα αντλούν υπέρτατη αγαλλίαση από το θέαµα της ανθρώπινης δυστυχίας, του πόνου και του εξευτελισµού. Αρχικά ο άνθρωπος ενδιαφέρετο µόνο για τις αµαρτίες που διέπραττε, αργότερα, όµως, ασχολήθηκε µε τις αµαρτίες που έκανε παραλείποντας πράγµατα. Και ολόκληρο το µεταγενέστερο σύστηµα θυσιών αναπτύχθηκε γύρω από τις δύο αυτές τις κεντρικές έννοιες. Το καινούργιο αυτό τυπικό είχε να κάνει µε την τήρηση των εξιλαστήριων τελετουργιών της θυσίας. Ο πρωτόγονος άνθρωπος πίστευε ότι πρέπει να γίνει κάτι ξεχωριστό για να κερδίσει την εύνοια των θεών. Μόνον ο προηγµένος πολιτισµός αναγνωρίζει έναν σταθερά ήρεµο και καλοκάγαθο Θεό. Η εξιλαστήρια θυσία αποτελούσε διασφάλιση κατά της άµεσης κακοτυχίας, µάλλον, παρά επένδυση στη µελλοντική ευδαιµονία. Και τα τελετουργικά της αποφυγής, του εξορκισµού, της πίεσης και της εξιλέωσης συγχωνεύονται, όλα, µεταξύ τους. 1. ΤΑ ΤΑΜΠΟΥ 89:1.1Η τήρηση των ταµπού υπήρξε η προσπάθεια του ανθρώπου να ξεφύγει από την κακή τύχη, να µην προσβάλει τα πνεύµατα-φαντάσµατα αποφεύγοντας να πράξει κάτι. Τα ταµπού αρχικά δεν είχαν σχέση µε τη θρησκεία, αλλά συνδέθηκαν σύντοµα µε τα φαντάσµατα, ή τα πνεύµατα και, αφού ενισχύθηκαν εξ αυτού, έγιναν δηµιουργοί των νόµων και πλάστες των θεσµών. Το ταµπού είναι η απαρχή των τελετουργικών προτύπων και ο πρόγονος του αυτοελέγχου του πρωτόγονου ανθρώπου. Υπήρξε η πρώτη µορφή κοινωνικού κανονισµού και για αιώνες του µοναδικού. Εξακολουθεί να αποτελεί, βασική µονάδα της κοινωνικής ρυθµιστικής δοµής. 89:1.2Ο σεβασµός, τον οποίο οι απαγορεύσεις αυτές επέβαλλαν, δηµιουργούσε στο νου των αγρίων τον ίδιο ακριβώς φόβο µε τις δυνάµεις οι οποίες υποτίθεται ότι τους ενίσχυαν. Τα ταµπού δηµιουργήθηκαν, αρχικά, εξ αιτίας των συµπτωµατικών εµπειριών µε την κακοτυχία. Αργότερα, προτείνονταν από τους αρχηγούς και τους σαµάνους – φετιχιστές, για τους οποίους επιστεύετο ότι καθοδηγούνταν από ένα πνεύµα-φάντασµα, ακόµη κι’ από ένα θεό. Ο φόβος της εκδίκησης των πνευµάτων ήταν τόσο µεγάλος στο νου των πρωτόγονων, ώστε πολλές φορές πέθαιναν από το φόβο τους, αν παραβίαζαν ένα ταµπού και το δραµατικό αυτό συµβάν ισχυροποιούσε φοβερά την επίδραση των ταµπού στο νου όσων είχαν επιζήσει. 89:1.3Μεταξύ των αρχικών απαγορεύσεων, υπήρχαν οι περιορισµοί όσον αφορούσε στην κατοχή των γυναικών και των άλλων περιουσιακών στοιχείων. Καθώς η θρησκεία άρχισε να παίζει σηµαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη των ταµπού, το αντικείµενο εκείνο το οποίο τελούσε υπό απαγόρευση εθεωρείτο ακάθαρτο, συνεπώς ανόσιο. Τα αρχεία των Εβραίων είναι γεµάτα µε αναφορές πραγµάτων καθαρών και ακάθαρτων, ιερών και ανίερων, οι πεποιθήσεις τους, ωστόσο, πάνω σ’ αυτά ήταν λιγότερο δυσκίνητες και εκτεταµένες, όσο εκείνες πολλών άλλων λαών.

Page 140

Provided by: www.urantia.info


89:1.4Οι

επτά εντολές της Νταλαµέιτια και της Εδέµ, καθώς επίσης και οι δέκα εντολές των Εβραίων ήσαν σαφείς απαγορεύσεις, εκφρασµένες όλες στην ίδια αρνητική µορφή που είχαν οι περισσότερες αρχαίες απαγορεύσεις. Οι νεώτεροι, ωστόσο, αυτοί κώδικες υπήρξαν πράγµατι απελευθερωτικοί, κατά το ότι πήραν τη θέση χιλιάδων άλλων προϋπαρχόντων ταµπού. Επιπλέον, δε, αυτές οι µεταγενέστερες εντολές υπόσχονταν κάτι ως αντάλλαγµα της υπακοής. 89:1.5Τα πρώιµα περί την τροφή ταµπού προήλθαν από τον φετιχισµό και τον τοτεµισµό. Ο χοίρος ήταν ιερός για τους Φοίνικες, η αγελάδα για τους Ινδουιστές. Το Αιγυπτιακό ταµπού για το χοίρο διαιωνίσθηκε δια της Εβραϊκής και Ισλαµικής πίστης. Μία παραλλαγή των περί την τροφή ταµπού ήταν η πεποίθηση ότι µια έγκυος µπορούσε να σκεφθεί τόσο έντονα µια συγκεκριµένη τροφή, ώστε το παιδί, όταν γεννιόταν, να γίνει ο αντίλαλος της τροφής αυτής. Τέτοια φαγητά, θα αποτελούσαν ταµπού για το παιδί. 89:1.6Ο τρόπος φαγητού σύντοµα έγινε ταµπού και έτσι δηµιουργήθηκε η αρχαία και σύγχρονη ετικέτα στο τραπέζι. Το σύστηµα της κάστας και των κοινωνικών επιπέδων είναι υποτυπώδη κατάλοιπα παλιότερων απαγορεύσεων. Τα ταµπού ήσαν εξαιρετικά αποτελεσµατικά στην κοινωνική οργάνωση. Ήσαν, όµως, φοβερά επιβαρυντικά. Το αρνητικό σύστηµα των απαγορεύσεων δεν διατήρησε µόνο χρήσιµους και εποικοδοµητικούς κανονισµούς, αλλά επίσης παλιοµοδίτικα, απαρχαιωµένα και άχρηστα ταµπού. 89:1.7Καµία,

ωστόσο, πολιτισµένη κοινωνία δεν πρέπει να ασκεί κριτική στον πρωτόγονο άνθρωπο, πέραν των διεσπαρµένων και πολυποίκιλων ταµπού, ενώ τα ταµπού δεν έπρεπε να διαρκούν περισσότερο από όσο απαιτείται για την υποστήριξη της καθιέρωσης της πρωτόγονης θρησκείας. Πολλοί από τους βασικούς στην εξέλιξη του ανθρώπου παράγοντες υπήρξαν πολυδάπανοι, είχαν άπειρο κόστος σε προσπάθεια, θυσίες και αυταπάρνηση, τα επιτεύγµατα, όµως, αυτά του αυτοελέγχου υπήρξαν πραγµατικά τα σκαλοπάτια, όπου πάνω τους ο άνθρωπος αναρριχήθηκε την ανελισσόµενη κλίµακα του πολιτισµού. 2. ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 89:2.1Ο φόβος της σύµπτωσης και ο τρόµος της κακοτυχίας έκαναν τον άνθρωπο να εφεύρει την πρωτόγονη θρησκεία ως υποθετική διασφάλιση εναντίον παρόµοιων συµφορών. Από τη µαγεία και τα φαντάσµατα, η θρησκεία εξελίχθηκε δια των πνευµάτων και των φετίχ στα ταµπού. Κάθε πρωτόγονη φυλή διέθετε το δικό της δένδρο του απαγορευµένου καρπού, της µηλιάς, εν προκειµένω, που µεταφορικά, ωστόσο, είχε χιλιάδες κλαδιά που βάραιναν από κάθε είδους ταµπού. Και το απαγορευµένο δένδρο έλεγε πάντα «Δεν θα το κάνεις.» 89:2.2Καθώς ο άγριος νους εξελίσσετο στο σηµείο εκείνο όπου µπορούσε να φαντασθεί τα καλά, αλλά και τα κακά πνεύµατα και όταν τα ταµπού έλαβαν τη σοβαρή επικύρωση της εξελισσόµενης θρησκείας, η σκηνή ήταν έτοιµη για την εµφάνιση της καινούργιας έννοιας της αµαρτίας. Η αντίληψη της αµαρτίας είχε εγκατασταθεί παντού στον κόσµο, πριν η δια της αποκάλυψης θρησκεία κάνει την είσοδό της. Ήταν µόνο δια της αντίληψης της αµαρτίας που κατανοήθηκε ο φυσικός θάνατος από τον πρωτόγονο νου. Η αµαρτία υπήρξε η υπέρβαση των ταµπού και ο θάνατος η τιµωρία για την αµαρτία. 89:2.3Η αµαρτία ήταν θρησκευτική, όχι λογική. Ήταν πράξη, όχι σκέψη. Και ολόκληρη αυτή η έννοια της αµαρτίας καλλιεργήθηκε από τις ζωντανές ακόµη παραδόσεις του Ντιλµούν και την εποχή ενός µικρού παράδεισου στη γη. Οι παραδόσεις για τον Αδάµ και τον Κήπο της Εδέµ επίσης έδωσαν υπόσταση στο όνειρο του πάλαι ποτέ «χρυσού αιώνα», τότε που πρωτοεµφανίσθηκαν οι φυλές. Και όλα τούτα επιβεβαίωναν τις αντιλήψεις που αργότερα

Page 141

Provided by: www.urantia.info


εκφράσθηκαν µέσα από την πίστη ότι ο άνθρωπος προήλθε από µια ξεχωριστή δηµιουργία, ότι άρχισε την πορεία του στην τελειότητα και ότι η υπέρβαση των ταµπού – η αµαρτία – τον έριξε στην µεταγενέστερη αξιοθρήνητη κατάστασή του. 89:2.4Η συνήθης παραβίαση των ταµπού έγινε ανηθικότητα. Ο πρωτόγονος νόµος µετέτρεψε το ελάττωµα σε έγκληµα. Η θρησκεία το έκανε αµάρτηµα. Μεταξύ των πρώιµων φυλών, η παραβίαση ενός ταµπού ήταν συνδυασµένο έγκληµα και αµάρτηµα. Η συµφορά στην κοινότητα θεωρείτο πάντα τιµωρία για τα αµαρτήµατα της φυλής. Για εκείνους που πίστευαν ότι η ευηµερία και η δικαιοσύνη πήγαιναν µαζί, η προφανής ευηµερία των άνοµων προκαλούσε τόσο µεγάλη πίκρα, που ήταν απαραίτητο να ανακαλυφθεί η κόλαση για την τιµωρία εκείνων που παραβίασαν τα ταµπού. Ο αριθµός των τόπων αυτών της µελλοντικής τιµωρίας εποίκιλαν από ένα έως πέντε. 89:2.5Η έννοια της εξοµολόγησης και της άφεσης εµφανίσθηκε γρήγορα στην πρωτόγονη θρησκεία. Ο άνθρωπος ζητούσε συγχώρεση δηµόσια για τις αµαρτίες που επρόκειτο να διαπράξει την επόµενη εβδοµάδα. Η εξοµολόγηση ήταν, απλά, µία τελετή άφεσης, ήταν επίσης, µία δηµόσια γνωστοποίηση µόλυνσης, µια τελετουργία κραυγών «ακάθαρτος, ακάθαρτος!» Στη συνέχεια ακολουθούσε όλο το τελετουργικό πρόγραµµα εξαγνισµού. Όλοι οι αρχαίοι λαοί εξασκούσαν αυτές, τις χωρίς νόηµα, τελετουργίες. Πολλά, φαινοµενικά υγιεινά, έθιµα των αρχαίων φυλών ήσαν κατά µέγα µέρος τελετουργικά. 3. ΑΠΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ 89:3.1Η απάρνηση ήλθε ως το επόµενο βήµα στην θρησκευτική εξέλιξη. Η νηστεία αποτελούσε κοινή πρακτική. Σύντοµα έγινε συνήθεια να προηγούνται πολλά είδη σωµατικής απόλαυσης, κυρίως σεξουαλικής φύσης. Το τελετουργικό της νηστείας ήταν βαθιά ριζωµένο σε πολλές αρχαίες θρησκείες και µεταβιβάσθηκε σε όλα, πρακτικά, τα σύγχρονα θεολογικά συλλογιστικά συστήµατα. 89:3.2Την εποχή περίπου κατά την οποία ο βάρβαρος άνθρωπος ανέκαµπτε από την άχρηστη πρακτική της καύσης και ταφής της περιουσίας του µαζί µε το νεκρό, την εποχή ακριβώς που η οικονοµική δοµή των φυλών άρχιζε να αποκτά σχήµα, εµφανίσθηκε το νέο αυτό θρησκευτικό δόγµα της απάρνησης και δεκάδες χιλιάδων ένθερµων ψυχών άρχισαν να αναζητούν την πενία. Ο πλούτος θεωρήθηκε πνευµατικό εµπόδιο. Οι δοξασίες αυτές περί των πνευµατικών κινδύνων εκ της κατοχής υλικών αγαθών ήσαν ευρέως διαδεδοµένες την εποχή του Φίλωνα και του Αποστόλου Παύλου και επηρέασαν, έκτοτε, σε µεγάλο βαθµό την Ευρωπαϊκή φιλοσοφία. 89:3.3Η πενία αποτελούσε µέρος του τελετουργικού του κολασµού της σάρκας, ο οποίος, ατυχώς, περιελήφθη στις γραφές και τη διδασκαλία πολλών θρησκειών, κυρίως του Χριστιανισµού. Η µετάνοια είναι η αρνητική µορφή αυτής της συχνά ανόητης τελετουργίας της απάρνησης. Ωστόσο, όλα αυτά δίδασκαν στον άγριο τον αυτοέλεγχο και αυτή υπήρξε µια αξιόλογη πρόοδος στην κοινωνική εξέλιξη. Η αυταπάρνηση και ο αυτοέλεγχος ήσαν δύο από τα µεγαλύτερα κοινωνικά κέρδη που προήλθαν από την πρώιµη εξελικτική θρησκεία. Ο αυτοέλεγχος έδωσε στον άνθρωπο µια καινούργια φιλοσοφία για τη ζωή. Τον δίδαξε την τέχνη του να αυξάνει το κλάσµα της ζωής µειώνοντας τον παρονοµαστή των ατοµικών απαιτήσεων, αντί του να προσπαθεί πάντα να αυξάνει τον αριθµητή του κλάσµατος µε την εγωιστική ικανοποίηση. 89:3.4Οι αρχαίες αυτές απόψεις περί αυτοπειθαρχίας περιελάµβαναν το µαστίγωµα και κάθε είδος σωµατικού βασανισµού. Οι ιερείς της λατρείας της µητέρας ήσαν ιδιαίτερα

Page 142

Provided by: www.urantia.info


δραστήριοι στη διδασκαλία των αρετών του σωµατικού πόνου, δίνοντας το παράδειγµα µε τον ευνουχισµό τους. Οι Εβραίοι, οι Ινδουιστές και οι Βουδιστές ήσαν ένθερµοι πιστοί του δόγµατος αυτού της σωµατικής ταπείνωσης. 89:3.5Καθ’ όλη τη διάρκεια των αρχαίων εποχών οι άνθρωποι αναζητούσαν, µε τον τρόπο αυτό, επιπλέον πίστωση στα λογιστικά βιβλία αυταπάρνησης των θεών τους. Ήταν, κάποτε, έθιµο, όταν κάποιος βρισκόταν κάτω από συναισθηµατική πίεση, να κάνει όρκους αυταπάρνησης και αυτοβασανισµού. Με τον καιρό, οι όρκοι αυτοί πήραν τη µορφή συµβολαίων µε τους θεούς και, υπ’ αυτή την έννοια, αντιπροσώπευσαν πραγµατική εξελικτική πρόοδο κατά το ότι οι θεοί υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνουν κάτι συγκεκριµένο ως ανταπόδοση αυτού του αυτοβασανισµού και της ταπείνωσης της σάρκας. Οι όρκοι ήσαν αρνητικοί αλλά και θετικοί. Δεσµεύσεις τέτοιας βλαπτικής και ακραίας φύσης παρατηρούνται καλύτερα στις µέρες µας µεταξύ ορισµένων φυλών στην Ινδία. 89:3.6Ήταν εντελώς φυσικό το ότι η λατρεία της απάρνησης και της ταπείνωσης εστίασε την προσοχή της στη σεξουαλική ικανοποίηση. Η λατρεία της εγκράτειας προήλθε ως τελετουργία µεταξύ των στρατιωτών πριν πάνε στη µάχη. Αργότερα έγινε πρακτική των «αγίων.» Η λατρεία αυτή ανεχόταν το γάµο µόνον ως κακό µικρότερο από την µοιχεία. Πολλές από τις µεγάλες θρησκείες του κόσµου επηρεάσθηκαν αρνητικά από την αρχαία αυτή λατρεία, καµία, όµως, τόσο εµφανώς όσο ο Χριστιανισµός. Ο Απόστολος Παύλος ήταν θιασώτης της λατρείας αυτής, και οι προσωπικές του απόψεις ανακλώνται στη διδασκαλία του, την οποία προσέδεσε στη Χριστιανική θεολογία: «Είναι καλό για τον άνδρα να µην αγγίζει γυναίκα.» «Θα επιθυµούσα όλοι οι άνθρωποι να είναι χωρίς πάθη, όπως εγώ.» «Λέγω, λοιπόν, στους ανύµφευτους και τις χήρες, ότι είναι καλό γι’ αυτούς να µένουν χωρίς πάθη, όπως εγώ.» Ο Παύλος εγνώριζε καλά ότι παρόµοιες διδαχές δεν αποτελούσαν µέρος του ευαγγελίου του Ιησού και η γνώση του αυτή απεικονίζεται στην αναφορά του: «Τα λέγω αυτά κατόπιν αδείας, όχι κατόπιν εντολής.» Η λατρεία, ωστόσο, αυτή έκανε τον Παύλο να περιφρονήσει τις γυναίκες. Και το λυπηρό µε όλα αυτά είναι το ότι οι ατοµικές του απόψεις επηρέασαν για αιώνες τη διδασκαλία µιας µεγάλης θρησκείας του κόσµου. Αν οι συµβουλές του σκηνοποιού-διδάσκαλου επρόκειτο να ακολουθηθούν κυριολεκτικά και σε επίπεδο παγκόσµιο, τότε η ανθρώπινη φυλή θα είχε φθάσει σε ένα ξαφνικό και άδοξο τέλος. Επιπλέον, η ανάµιξη µιας θρησκείας µε την αρχαία λατρεία της εγκράτειας οδηγεί άµεσα σε πόλεµο κατά του γάµου και της οικογένειας, του πραγµατικού θεµέλιου της κοινωνίας και βασικού θεσµού της ανθρώπινης προόδου. Και δεν είναι να απορεί κανείς για το ότι όλες αυτές οι πεποιθήσεις υπέθαλψαν τη δηµιουργία άγαµου κλήρου σε πολλές θρησκείες διαφόρων λαών. 89:3.7Κάποια µέρα ο άνθρωπος θα µάθει πώς να απολαµβάνει την ελευθερία του χωρίς ασυδοσία, την τροφή χωρίς τη λαιµαργία και την απόλαυση χωρίς τη διαφθορά. Ο αυτοέλεγχος είναι καλύτερη ανθρώπινη τακτική για τη ρύθµιση της συµπεριφοράς από όσο η ακραία αυταπάρνηση. Ούτε ο ίδιος ο Ιησούς δίδαξε ποτέ αυτές τις εξωφρενικές απόψεις στους µαθητές του. 4. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ 89:4.1Η θυσία ως µέρος της προσευχής, όπως και πολλές άλλες λατρευτικές τελετές, δεν είχε µία απλή και µοναδική προέλευση. Η τάση να υποκύπτει κανείς µπροστά στη δύναµη και να γονατίζει για να προσκυνήσει µε ευλάβεια αντικρίζοντας το µυστήριο µοιάζει µε τις χαρές που κάνει ο σκύλος µόλις δει τον αφέντη του. Δεν είναι παρά ένα βήµα από την παρόρµηση της λατρείας ως την πράξη της θυσίας. Ο πρωτόγονος άνθρωπος µετρούσε την αξία της

Page 143

Provided by: www.urantia.info


θυσίας του µε τον πόνο τον οποίο υπέφερε. Όταν η έννοια της θυσίας προσαρτήθηκε για πρώτη φορά σε θρησκευτική τελετουργία, καµία προσφορά δεν µελετάτο που να µην προκαλεί πόνο. Οι πρώτες θυσίες ήσαν πράξεις όπως το ξερίζωµα των µαλλιών, το κόψιµο της σάρκας, οι ακρωτηριασµοί, οι γροθιές στα δόντια και το κόψιµο των δακτύλων. Καθώς ο πολιτισµός προόδευε, οι σκληρές αυτές αντιλήψεις περί θυσίας εξήρθησαν στο επίπεδο των τελετών της αυταπάρνησης, του ασκητισµού, της νηστείας, της αποστέρησης και του µετέπειτα Χριστιανικού δόγµατος του καθαγιασµού δια της λύπης, του πόνου και της ταπείνωσης της σάρκας. 89:4.2Από νωρίς στην εξέλιξη της θρησκείας υπήρξαν δύο απόψεις περί θυσίας: η άποψη της θυσίας-προσφοράς η οποία ενείχε τη θέση ευχαριστίας και η θυσία-οφειλή, η οποία ενστερνίζετο την έννοια της λύτρωσης. Αργότερα αναπτύχθηκε η αντίληψη της υποκατάστασης. 89:4.3Ο άνθρωπος, πολύ αργότερα, σκέφθηκε ότι η θυσία του, οποιαδήποτε φύσης, θα µπορούσε να λειτουργήσει ως αγγελιαφόρος προς τους θεούς. Μπορούσε να είναι σαν άρωµα γλυκό στη µύτη της θεότητας. Έτσι δηµιουργήθηκε το λιβάνισµα, όπως και άλλα αισθητικά χαρακτηριστικά των εξιλαστήριων τελετών, οι οποίες εξελίχθηκαν στις εξιλαστήριες γιορτές, που µε τον καιρό έγιναν περισσότερο περίτεχνες και φανταχτερές. 89:4.4Καθώς η θρησκεία εξελίσσετο, οι εξιλαστήριες τελετές συµβιβασµού και εξιλέωσης αντικατέστησαν τις παλαιότερες µεθόδους της αποφυγής, της ειρήνευσης και του εξορκισµού. 89:4.5Η αρχική έννοια της θυσίας ήταν η έννοια του δασµού της ουδετερότητας που επεβάλλετο από τα προγονικά πνεύµατα. Μόνον αργότερα αναπτύχθηκε η έννοια της εξιλέωσης. Καθώς ο άνθρωπος αποµακρύνετο από την αντίληψη της εξελικτικής προέλευσης της φυλής, καθώς οι παραδόσεις γύρω από τον Πλανητικό Πρίγκιπα και την παραµονή στη γη του Αδάµ εξασθενούσαν µε τον καιρό, η έννοια της αµαρτίας αλλά και του προπατορικού αµαρτήµατος εξαπλώθηκαν παντού, έτσι ώστε η θυσία για το τυχαίο, ατοµικό αµάρτηµα εξελίχθηκε στο δόγµα της θυσίας για την εξιλέωση των αµαρτηµάτων της φυλής. Η εξιλέωση δια της θυσίας ήταν ένα όργανο µικτής ασφάλειας, που κάλυπτε ακόµη και την δυσφορία και τη ζήλια ενός άγνωστου θεού. 89:4.6Περικυκλωµένος από τόσα πολλά ευαίσθητα πνεύµατα και άπληστους θεούς, ο πρωτόγονος άνθρωπος βρισκόταν αντιµέτωπος µε ένα πλήθος θεοτήτων-πιστωτών, ώστε χρειαζόταν όλους τους ιερείς, όλες τις τελετουργίες και όλες τις θυσίες, για όλη του τη ζωή προκειµένου να απαλλαγεί από την πνευµατική οφειλή. Το δόγµα του προπατορικού αµαρτήµατος, ή της φυλετικής ενοχής, έκανε κάθε άνθρωπο µεγάλο οφειλέτη στις πνευµατικές δυνάµεις. 89:4.7Οι προσφορές και οι δωροδοκίες είναι δεδοµένες για τον άνθρωπο, όταν, όµως, προσφέρονται στους θεούς, χαρακτηρίζονται αφιερωµένες, ιερές, ή ονοµάζονται θυσίες. Η απάρνηση ήταν η αρνητική µορφή της εξιλέωσης. Η θυσία έγινε η θετική µορφή. Η πράξη της εξιλέωσης περιελάµβανε εγκώµια, εξύµνηση, κολακεία, ακόµη και ψυχαγωγία. Και είναι τα κατάλοιπα αυτών των θετικών πρακτικών της αρχαίας λατρείας της εξιλέωσης που συνιστούν τις σύγχρονες µορφές της θείας λατρείας. Οι σύγχρονες µορφές λατρείας είναι, απλά, η εκτέλεση του τυπικού των αρχαίων αυτών εξιλαστήριων τεχνικών της θετικής εξιλέωσης.

Page 144

Provided by: www.urantia.info


89:4.8Η

θυσία των ζώων σήµαινε πολλά περισσότερα για τον πρωτόγονο άνθρωπο από ότι θα µπορούσε να σηµαίνει για τις σύγχρονες φυλές. Οι βάρβαροι αυτοί θεωρούσαν τα ζώα ως πραγµατικούς και στενούς συγγενείς τους. Με το πέρασµα του χρόνου, ο άνθρωπος έγινε πιο πρακτικός, όσον αφορά στις θυσίες του, σταµατώντας να προσφέρει τα ζώα που του δούλευαν. Αρχικά θυσίαζε το καλύτερο από το κάθε τι, περιλαµβανοµένων και των οικόσιτων ζώων. 89:4.9Δεν ήταν απλή καυχησιολογία που έκανε κάποιος Αιγύπτιος κυβερνήτης, όταν δήλωσε ότι είχε θυσιάσει 113,433 σκλάβους, 493,386 βόδια, 88 σκάφη, 2,756 χρυσές εικόνες, 331,702 δοχεία µε µέλι και λάδι, 228,380 δοχεία µε κρασί, 680,714 χήνες, 6,744,428 καρβέλια ψωµί και 5,740,352 σάκους µε νοµίσµατα. Και για να το κάνει αυτό πρέπει να φορολόγησε σκληρά τους µοχθούντες υποτελείς του. 89:4.10Η καθαρή ανάγκη έκανε, µε τον καιρό, αυτούς τους ηµι-άγριους να τρώνε το υλικό µέρος της θυσίας τους, µε τους θεούς να έχουν απολαύσει την ψυχή των ζώων που θυσίαζαν. Και το έθιµο αυτό δικαιώθηκε µε το πρόσχηµα του αρχαίου ιερού γεύµατος, µιας θείας µετάληψης, σύµφωνα µε τη σύγχρονη πρακτική. 5. ΘΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ 89:5.1Οι σύγχρονες απόψεις για τον πανάρχαιο κανιβαλισµό είναι εντελώς λανθασµένες. Ο κανιβαλισµός αποτελούσε µέρος των ηθών της πρώιµης κοινωνίας. Ενώ είναι, κατά παράδοση, φρικτός για τον σύγχρονο πολιτισµό, αποτελούσε µέρος της κοινωνικής και θρησκευτικής δοµής της πρωτόγονης κοινωνίας. Τα συµφέροντα της φυλής υπαγόρευαν την πρακτική του κανιβαλισµού. Αναπτύχθηκε µέσα από την πίεση της ανάγκης και διατηρήθηκε εξ αιτίας της δουλείας στις προλήψεις και την άγνοια. Ήταν ένα κοινωνικό, οικονοµικό, θρησκευτικό και στρατιωτικό έθιµο. 89:5.2Ο πρώιµος άνθρωπος ήταν κανίβαλος. Απολάµβανε την ανθρώπινη σάρκα και γι’ αυτό την προσέφερε ως τροφή-δώρο στα πνεύµατα και τους πρωτόγονους θεούς του. Αφού τα φαντάσµατα-πνεύµατα ήσαν παραλλαγµένοι άνθρωποι και αφού η τροφή ήταν η σπουδαιότερη ανάγκη του ανθρώπου, τότε η τροφή αυτή πρέπει, να είναι η σπουδαιότερη ανάγκη ενός πνεύµατος, επίσης. 89:5.3Ο κανιβαλισµός ήταν κάποτε σχεδόν παγκόσµιος µεταξύ των εξελισσόµενων φυλών. Οι Σαντζίκ ήσαν όλοι κανίβαλοι, οι Αντονίτες, όµως, αρχικά δεν ήσαν, ούτε οι Νοδίτες και οι Αδαµίτες. Ούτε οι Ανδίτες ήσαν, ει µη µόνο αφού αναµίχθηκαν σε µεγάλο βαθµό µε τις εξελικτικές φυλές. 89:5.4Η προτίµηση για την ανθρώπινη σάρκα µεγαλώνει. Έχοντας ξεκινήσει από την πείνα, τη φιλία, την εκδίκηση, ή το θρησκευτικό τελετουργικό, η βρώση της ανθρώπινης σάρκας εξελίσσεται σε κανονικό κανιβαλισµό. Η βρώση της ανθρώπινης σάρκας άρχισε εξ αιτίας της έλλειψης τροφής, αν και τούτος σπάνια ήταν ο πραγµατικός λόγος. Οι Εσκιµώοι και οι πρώιµοι Αντονίτες σπάνια γίνονταν κανίβαλοι, εκτός των περιόδων λιµού. Οι ερυθρόδερµοι, ειδικά στην Κεντρική Αµερική ήσαν κανίβαλοι. Αποτελούσε, κάποτε, γενικευµένη πρακτική για τις πρωτόγονες µητέρες να σκοτώνουν και να τρώνε τα ίδια τους τα παιδιά για να ανακτήσουν τη δύναµη που έχαναν κατά την εγκυµοσύνη, ενώ στο Κουήνσλαντ το πρωτότοκο παιδί ακόµη σκοτώνεται και καταβροχθίζεται µε τον τρόπο αυτό. Σε πρόσφατους χρόνους, πολλές Αφρικανικές φυλές καταφεύγουν κυριολεκτικά στον κανιβαλισµό, ως πρακτική σε καιρό πολέµου, ένα είδος εκφοβισµού, για να τροµοκρατούν µ’ αυτό τους γείτονές τους.

Page 145

Provided by: www.urantia.info


89:5.5Ο

κανιβαλισµός υπήρξε, ως ένα σηµείο, αποτέλεσµα του εκφυλισµού των, κάποτε, ανώτερων γενών, αλλά επικρατούσε κυρίως µεταξύ των εξελικτικών φυλών. Η βρώση του ανθρώπου άρχισε βαθµηδόν µια εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι βίωναν έντονα και άσχηµα συναισθήµατα έναντι των εχθρών τους. Η βρώση της ανθρώπινης σάρκας έγινε µέρος µιας επίσηµης τελετής εκδίκησης. Επιστεύετο ότι το φάντασµα ενός εχθρού µπορούσε, έτσι, να εξοντωθεί, ή να συγχωνευθεί µε το φάντασµα εκείνου που έτρωγε τον εχθρό. Αποτελούσε κάποτε ευρέως διαδεδοµένη πεποίθηση το ότι οι µάγοι αποκτούσαν τις δυνάµεις τους τρώγοντας ανθρώπινη σάρκα. 89:5.6Ορισµένες οµάδες κανιβάλων κατανάλωναν µόνο µέλη της φυλής τους, σε µια ψευδοδιασταύρωση, η οποία υποτίθεται ότι εξήρε την αλληλεγγύη της φυλής. Ωστόσο, έτρωγαν και εχθρούς, επίσης, για εκδίκηση έχοντας την άποψη ότι έτσι σφετερίζονταν τη δύναµη τους. Θεωρείτο τιµή για την ψυχή ενός φίλου, ή συντρόφου από τη φυλή το να φαγωθεί το σώµα του, ενώ δεν ήταν παρά τιµωρία για τον εχθρό το να κατασπαραχθεί µε τον τρόπο αυτό. Ο πρωτόγονος νους δεν προσποιείτο ότι ήταν συνεπής. 89:5.7Σε ορισµένες φυλές, οι γέροντες γονείς επιθυµούσαν να φαγωθούν από τα παιδιά τους. Σε άλλες ήταν συνηθισµένο να µην τρώνε στενούς συγγενείς. Τα σώµατά τους επωλούντο, ή ανταλλάσσονταν µε εκείνα των ξένων. Γινόταν µεγάλο εµπόριο µε γυναίκες και παιδιά που τα πάχαιναν για να τα σκοτώσουν. Όταν οι ασθένειες, ή ο πόλεµος δεν κατόρθωναν να ελέγξουν τον πληθυσµό, το περίσσευµα, ανεπίσηµα, τρωγόταν. 89:5.8Ο κανιβαλισµός σταδιακά εξαφανίσθηκε εξ αιτίας των εξής αιτίων: 89:5.91. Ορισµένες φορές, γινόταν µια οµαδική τελετή, η ανάληψη συλλογικής ευθύνης για την επιβολή της θανατικής ποινής σ’ ένα µέλος της φυλής. Η ενοχή του αίµατος παύει να είναι έγκληµα για την κοινωνία, όταν όλοι είναι συµµέτοχοι σ’ αυτήν. Η τελευταία µορφή κανιβαλισµού στην Ασία ήταν αυτή η βρώση των εγκληµατιών που εκτελέσθηκαν. 89:5.102. Από νωρίς έγινε θρησκευτική τελετή, αλλά η ανάπτυξη του φόβου προς τα φαντάσµατα δεν λειτούργησε πάντα προς την κατεύθυνση της µείωσης της βρώσης της ανθρώπινης σάρκας. 89:5.113. Με τον καιρό, ο κανιβαλισµός προόδευσε ως το σηµείο όπου ορισµένα, µόνο µέρη, ή όργανα του σώµατος τρώγονταν, τα µέρη εκείνα τα οποία υποτίθεται ότι περιείχαν την ψυχή, ή τµήµατα του πνεύµατος. Η πόση του αίµατος διαδόθηκε και ήταν σύνηθες να αναµιγνύουν τα «βρώσιµα» µέρη του σώµατος µε φάρµακα. 89:5.124. Ο κανιβαλισµός περιορίσθηκε στους άνδρες. Στις γυναίκες απαγορεύετο να τρώνε ανθρώπινη σάρκα 89:5.135. Στη συνέχεια περιορίσθηκε στους αρχηγούς, τους ιερείς και τους σαµάνους. 89:5.146. Αργότερα έγινε ταµπού µεταξύ των ανώτερων φυλών. Το ταµπού για τη βρώση της ανθρώπινης σάρκας πρωτοξεκίνησε στην Νταλαµέιτια και σιγά-σιγά εξαπλώθηκε σ’ ολόκληρο τον κόσµο. Οι Νοδίτες ενεθάρρυναν την καύση ως µέσο καταπολέµησης του κανιβαλισµού, αφού κάποτε αποτελούσε κοινή πρακτική το να ξεθάβουν τα σώµατα και να τα τρώνε. 89:5.157. Η ανθρωποθυσία σήµανε το τέλος του κανιβαλισµού. Η ανθρώπινη σάρκα, έχοντας γίνει τροφή των ανώτερων ανθρώπων, των αρχηγών, φυλάχθηκε µε τον καιρό για τα ακόµη ανώτερα πνεύµατα. Και έτσι, η προσφορά ανθρωποθυσιών έθεσε δραστικά τέλος στον κανιβαλισµό, εκτός των κατώτερων φυλών. Όταν οι ανθρωποθυσίες παγιώθηκαν πλήρως, η

Page 146

Provided by: www.urantia.info


βρώση του ανθρώπου έγινε ταµπού. Η ανθρώπινη σάρκα ήταν τροφή µόνο για τους θεούς. Ο άνθρωπος µπορούσε να φάει µόνο ένα µικρό, τελετουργικό κοµµάτι, ένα αντίδωρο. 89:5.16Τελικά τα υποκατάστατα ζώων χρησιµοποιήθηκαν γενικά για εξιλαστήριους σκοπούς, ενώ ακόµη και στις πλέον υποανάπτυκτες φυλές, η βρώση των σκύλων µείωσε σηµαντικά τη βρώση των ανθρώπων. Ο σκύλος ήταν το πρώτο ζώο που εξηµερώθηκε και εκτιµάτο πάρα πολύ τόσο ως εξηµερωµένο ζώο, όσο και ως τροφή. 6. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑΣ 89:6.1Η ανθρωποθυσία υπήρξε το έµµεσο αποτέλεσµα του κανιβαλισµού, όπως επίσης και η ίασή του. Η εξασφάλιση συνοδών πνευµάτων στον πνευµατικό κόσµο οδήγησε, επίσης, στη µείωση της βρώσης του ανθρώπου, αφού δεν ήταν ποτέ έθιµο το να τρώνε τους νεκρούς αυτούς που θυσίαζαν. Καµία φυλή δεν απηλλάγη, ποτέ, εντελώς από την πρακτική της ανθρωποθυσίας, µε κάποια µορφή και σε κάποια εποχή, παρά το ότι οι Αντονίτες, οι Νοδίτες και οι Αδαµίτες ήσαν οι λιγότερο εθισµένοι στον κανιβαλισµό. 89:6.2Η ανθρωποθυσία υπήρξε κυριολεκτικά παγκόσµια. Διατηρήθηκε στα θρησκευτικά έθιµα των Κινέζων, των Ινδουιστών, των Αιγύπτιων, των Εβραίων, των Μεσοποταµίων, των Ελλήνων, των Ρωµαίων και πολλών άλλων λαών, ακόµη και ως τις πρόσφατες εποχές, µεταξύ των υποανάπτυκτων Αφρικανικών και Αυστραλιανών φυλών. Οι µεταγενέστεροι Ινδιάνοι της Αµερικής είχαν ένα πολιτισµό που αναδύθηκε από τον κανιβαλισµό και ως εκ τούτου επηρεάσθηκαν από τις ανθρωποθυσίες, κυρίως στην Κεντρική και Νότια Αµερική. Οι Χαλδαίοι ήσαν µεταξύ των πρώτων που εγκατέλειψαν τις ανθρωποθυσίες για συνηθισµένες αιτίες, υποκαθιστώντας τες µε τις θυσίες ζώων. Δύο, περίπου, χιλιάδες χρόνια πριν ένας καλόκαρδος Γιαπωνέζος αυτοκράτορας εισήγαγε τις πήλινες εικόνες στη θέση των ανθρωποθυσιών, είναι, όµως, λιγότερα από χίλια χρόνια από όταν οι ανθρωποθυσίες αυτές σταµάτησαν στη βόρεια Ευρώπη. Μεταξύ ορισµένων υποανάπτυκτων φυλών, γίνονται ακόµη ανθρωποθυσίες από εθελοντές, ένα είδος θρησκευτικής, ή τελετουργικής αυτοκτονίας. Ένας σαµάνος διέταξε, κάποτε, τη θυσία ενός αξιοσέβαστου γέροντα κάποιας φυλής. Ο λαός επαναστάτησε. Αρνήθηκε να υπακούσει. Κατόπιν αυτού, ο γέροντας έβαλε το γιο του να τον πάει. Οι αρχαίοι πίστευαν, πραγµατικά, σ’ αυτό το έθιµο. 89:6.3Δεν υπάρχει καταγεγραµµένη πιο τραγική και παθητική εµπειρία, που να παρουσιάζει τη θλιβερή διαµάχη µεταξύ των αρχαίων και καθιερωµένων από το χρόνο θρησκευτικών εθίµων και των αντίθετων απαιτήσεων του προοδεύοντος πολιτισµού, από εκείνη της Εβραϊκής ιστορίας του Τζεφθά και της µοναχοκόρης του. Σύµφωνα µε το κοινό έθιµο, αυτός ο καλοκάγαθος άνθρωπος έδωσε τον ανόητο όρκο του, παζάρέψε µε «το θεό των µαχών», συµφωνώντας να πληρώσει ένα ορισµένο τίµηµα για τη νίκη του επί των εχθρών του. Και το τίµηµα αυτό ήταν να θυσιάσει το πρώτο άτοµο που θα έβγαινε από το σπίτι να τον προϋπαντήσει όταν θα επέστρεφε. Ο Τζεφθά πίστευε ότι κάποιος από τους πιστούς του σκλάβους θα ερχόταν να τον χαιρετήσει, αλλά συνέβη να βγει η θυγατέρα του και µοναδικό του παιδί να τον καλωσορίσει στο σπίτι. Και έτσι, ακόµη και εκείνη την µεταγενέστερη εποχή και σ’ ένα, υποτίθεται, πολιτισµένο λαό, αυτή η όµορφη παρθένα, αφού θρήνησε για δύο µήνες την τύχη της, προσφέρθηκε, ουσιαστικά, ως ανθρώπινη θυσία από τον πατέρα της και µε την έγκριση των συντρόφων του από τη φυλή. Και όλα τούτα συνέβησαν όταν ήδη υπήρχαν οι αυστηροί νόµοι του Μωυσή κατά της ανθρωποθυσίας. Οι άνδρες, όµως και οι γυναίκες ήσαν εθισµένοι στο να κάνουν ανόητους και άχρηστους όρκους, ενώ οι άνθρωποι του παλιού καιρού θεωρούσαν τις υποσχέσεις αυτές απαραβίαστες.

Page 147

Provided by: www.urantia.info


89:6.4Σε

παλιότερους καιρούς, όταν άρχιζε η οικοδόµηση ενός σηµαντικού κτιρίου, ήταν έθιµο να σφαγιάζουν έναν άνθρωπο ως «θεµέλια θυσία.» Τούτο εξασφάλιζε ένα φάντασµαπνεύµα για να επιβλέπει και να φροντίζει την οικοδοµή. Όταν οι Κινέζοι έλιωναν το µέταλλο για να φτιάξουν µια καµπάνα, το έθιµο επέτασσε τη θυσία µιας, τουλάχιστον, παρθένας µε το σκοπό να βελτιωθεί ο ήχος της καµπάνας. Το κορίτσι που είχε επιλεγεί ριχνόταν ζωντανό µέσα στο λιωµένο µέταλλο. 89:6.5Ήταν για πάρα πολλά χρόνια πρακτική πολλών φυλών να κτίζουν σκλάβους ζωντανούς µέσα σε σηµαντικά, γι’ αυτούς τείχη. Σε µεταγενέστερους χρόνους, οι φυλές της βόρειας Ευρώπης υποκατέστησαν το έθιµο αυτό του να θάβουν ζωντανούς ανθρώπους στα τείχη ενός νέου κτιρίου µε το να καλύπτουν το τοίχο µε τη σκιά κάποιου περαστικού. Οι Κινέζοι έθαβαν µέσα στον τοίχο τους εργάτες εκείνους που πέθαιναν κατά τη διάρκεια της οικοδόµησή του. 89:6.6Ένας στενόµυαλος βασιλιάς στην Παλαιστίνη όταν έκτιζε τα τείχη της Ιεριχούς, «έθαψε στα θεµέλια τους τον Αµπιράµ, τον πρωτότοκο γιο του και έφτιαξε τις πύλες τους κάτω από τον νεώτερο γιο του, τον Σεγκούµπ.» Ακόµη και σ’ αυτή την µεταγενέστερη εποχή, ο πατέρας αυτός όχι µόνον έθαψε δύο από τους γιους του στα θεµέλια των πυλών της πόλης, αλλά η πράξη του καταγράφηκε, επιπλέον, ως «σύµφωνη µε το λόγο του Κυρίου.» Ο Μωυσής είχε απαγορεύσει αυτές τις θυσίες στα θεµέλια, οι Ισραηλίτες, όµως, ξαναγύρισαν σ’ αυτές αµέσως µετά το θάνατό του. Το τυπικό του εικοστού αιώνα να µπαίνουν µικροπράγµατα και ενθύµια στο θεµέλιο λίθο µιας καινούργιας οικοδοµής είναι κατάλοιπο των πρωτόγονων θυσιών στα θεµέλια. 89:6.7Υπήρξε για πολλούς αιώνες έθιµο πολλών λαών το να αφιερώνουν τους πρώτους καρπούς στα πνεύµατα. Και οι καθιερωµένες αυτές τελετές, τώρα, πλέον, λίγο-πολύ συµβολικές, είναι κατάλοιπα των αρχικών τελετουργιών, κατά τις οποίες γίνονταν ανθρωποθυσίες. Η ιδέα να προσφέρουν το πρωτότοκο παιδί ως θυσία ήταν ευρέως διαδεδοµένη µεταξύ των αρχαίων, ιδιαίτερα µεταξύ των Φοινίκων, οι οποίοι ήσαν οι τελευταίοι που την εγκατέλειψαν. Συνήθιζαν να λένε στον θυσιαζόµενο «ζωή για τη ζωή.» Τώρα λέτε, όταν πεθάνει κάποιος, «χους ει, εις χουν απελεύσει.» 89:6.8Το θέαµα του Αβραάµ που υποχρεώθηκε να θυσιάσει το γιο του Ισαάκ, ενώ είναι συγκλονιστικό για την πολιτισµένη ευαισθησία, δεν αποτελούσε καινούργια, ή παράξενη ιδέα για τους ανθρώπους εκείνου του καιρού. Για αιώνες υπήρξε πάγια τακτική των πατέρων, σε περιόδους µεγάλης συναισθηµατικής φόρτισης, να θυσιάζουν τους πρωτότοκους γιους τους. Πολλοί λαοί έχουν παράδοση ανάλογη µε την ιστορία αυτή, διότι κάποτε υπήρξε µια παγκόσµια και βαθιά πεποίθηση ότι ήταν απαραίτητο να προσφερθεί µια ανθρώπινη θυσία, όταν συνέβαινε κάτι ασυνήθιστο, ή παράξενο. 7. ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑΣ 89:7.1Ο Μωυσής προσπάθησε να θέσει τέλος στις ανθρωποθυσίες εγκαινιάζοντας τα λύτρα ως υποκατάστατο. Κατάρτισε ένα συστηµατικό σχέδιο που έκανε το λαό του ικανό να ξεφύγει από τις χειρότερες επιπτώσεις των βιαστικών και ανόητων όρκων του. Η γη, η περιουσία και τα παιδιά µπορούσαν να εξαργυρωθούν σύµφωνα µε καθιερωµένο ποσό, που έπρεπε να πληρωθεί στους ιερείς. Οι φυλές εκείνες που σταµάτησαν να θυσιάζουν τους πρωτότοκους γιους τους είχαν µεγάλα πλεονεκτήµατα επί των λιγότερο προοδευτικών γειτόνων τους, που συνέχιζαν αυτές τις ειδεχθείς πράξεις. Πολλές τέτοιες υποανάπτυκτες φυλές όχι µόνον

Page 148

Provided by: www.urantia.info


εξασθένησαν σε µεγάλο βαθµό εξ αιτίας της απώλειας των γιων τους, αλλά ακόµη και η ίδια η διαδοχή του αρχηγού συχνά διεκόπτετο. 89:7.2Μια εξέλιξη της παροδικής θυσίας των παιδιών υπήρξε το έθιµο να επαλείφουν µε αίµα τις κολώνες της πόρτας ενός σπιτιού για την προστασία του πρωτότοκου. Τούτο συχνά γινόταν σε σχέση µε µία από τις ιερές γιορτές του χρόνου και η τελετουργία αυτή είχε κάποτε κατακτήσει το µεγαλύτερο µέρος του κόσµου, από το Μεξικό, ως την Αίγυπτο. 89:7.3Ακόµη και αφού οι περισσότερες φυλές είχαν σταµατήσει τους τελετουργικούς φόνους των παιδιών, ήταν έθιµο να εγκαταλείπουν ένα βρέφος µόνο του, στην ερηµιά, ή µέσα σ’ ένα σκάφος, στο νερό. Αν το παιδί επιζούσε, επιστεύετο ότι είχαν µεσολαβήσει οι θεοί για να το γλιτώσουν, όπως συµβαίνει στις παραδόσεις του Σαργκόν, του Μωυσή, του Κύρου και του Ρωµύλου. Αργότερα εφαρµόσθηκε η πρακτική να αφιερώνουν τους πρωτότοκους γιους ως ιερούς, ή εξιλαστήριους, αφήνοντάς τους να ζήσουν και κατόπιν εξορίζοντάς τους δίκην θανάτου. Αυτή υπήρξε η απαρχή του εποικισµού. Οι Ρωµαίοι έµειναν πιστοί σ’ αυτό το έθιµο στο δικό τους πλάνο εποικισµού. 89:7.4Πολλές από τις παράξενες σχέσεις της σεξουαλικής ελευθεριότητας µε την πρωτόγονη λατρεία είχαν την απαρχή τους στις ανθρωποθυσίες. Σε παλιότερους χρόνους, αν µια γυναίκα συναντούσε κεφαλοκυνηγούς, εξαγόραζε τη ζωή της παραδιδόµενη σεξουαλικά. Αργότερα, µια παρθένα που ήταν αφιερωµένη στους θεούς ως εξιλαστήρια προσφορά, µπορούσε να επιλέξει να εξαργυρώσει τη ζωή της αφιερώνοντας το σώµα της ισόβια στην ιερή σεξουαλική υπηρεσία του ναού. Με τον τρόπο αυτό µπορούσε να κερδίσει τα χρήµατα για την εξαγορά της. Οι αρχαίοι θεωρούσαν ως εξαιρετικά σηµαντικό το να κάνουν σεξουαλικές σχέσεις µε µία γυναίκα που είχε µε τον τρόπο αυτό αναγκασθεί να εξαγοράσει τη ζωή της. Ήταν θρησκευτική τελετουργία το να συνευρεθεί κάποιος µε τις ιερές αυτές παρθένες, ενώ επιπλέον, ολόκληρο αυτό το τελετουργικό παρείχε µια αποδεκτή δικαιολογία για συνηθισµένη σεξουαλική ικανοποίηση. Επρόκειτο για ένα ραφιναρισµένο είδος σεξουαλικής απάτης, την οποία τόσο οι παρθένες όσο και εκείνοι που συνευρίσκονταν µαζί τους απολάµβαναν να διαπράττουν. Τα ήθη πάντα παρέσυραν προς την οπισθοδρόµηση την εξελικτική πρόοδο των φυλών, εξασφαλίζοντας, εξ αυτού, την επικύρωση για τις προγενέστερες και περισσότερο βάρβαρες σεξουαλικές πρακτικές των εξελικτικών φυλών. 89:7.5Η ιερή πορνεία διαδόθηκε, τελικά, σ’ ολόκληρη τη νότια Ευρώπη και την Ασία. Τα χρήµατα που κέρδιζαν οι ιερές πόρνες θεωρούνταν ιερά απ’ όλους τους λαούς – ένα ανώτερο δώρο να προσφέρουν στους θεούς. Οι ανώτεροι τύποι των γυναικών γέµιζαν τις αγορές του έρωτα των ναών και αφιέρωναν τα κέρδη τους σε κάθε είδους ιερή υπηρεσία και κοινωφελές έργο. Πολλές από τις καλύτερες τάξεις των γυναικών έφτιαχναν την προίκα τους µε τις προσωρινές σεξουαλικές τους υπηρεσίες στους ναούς και οι περισσότεροι άνδρες προτιµούσαν αυτές τις γυναίκες για συζύγους. 8. ΕΞΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ 89:8.1Η εξιλαστήρια εξαγορά και η ιερή πορνεία ήσαν στην πραγµατικότητα παραλλαγές της ανθρώπινης θυσίας. Στη συνέχεια ήλθε η εικονική θυσία των θυγατέρων. Το τελετουργικό αυτό συνίστατο στην αιµατοχυσία, δια της οποίας η γυναίκα αφιερώνετο σε ισόβια παρθενία και αποτελούσε ηθική αντίδραση στην προγενέστερη ιερή πορνεία. Σε πιο πρόσφατες εποχές οι παρθένες αφιερώνονταν στην υπηρεσία του να φυλάσσουν τις ιερές πυρές των ναών.

Page 149

Provided by: www.urantia.info


89:8.2Οι

άνθρωποι µε τον καιρό συνέλαβαν την ιδέα ότι η προσφορά ενός µέρους του σώµατος µπορούσε να πάρει τη θέση της παλαιότερης και πλήρους ανθρωποθυσίας. Ο σωµατικός ακρωτηριασµός επίσης θεωρείτο ένα αποδεκτό υποκατάστατο. Θυσιάζονταν µαλλιά, νύχια, αίµα, ακόµη και δάκτυλα χεριών και ποδιών. Το µεταγενέστερο και σχεδόν παγκόσµιο έθιµο της περιτοµής, ήταν το αποτέλεσµα της λατρείας της µερικής θυσίας. Ήταν καθαρά εξιλαστήρια τελετή, χωρίς να υπάρχει σ’ αυτό ίχνος φροντίδας για την υγιεινή. Οι άνδρες έκαναν περιτοµή. Οι γυναίκες τρυπούσαν τα αυτιά τους. 89:8.3Αργότερα έγινε έθιµο το να δένουν τα δάκτυλα µαζί, αντί να τα κόβουν. Το ξύρισµα της κεφαλής και το κόψιµο των µαλλιών αποτελούσαν επίσης µορφές θρησκευτικής αφοσίωσης. Ο ευνουχισµός υπήρξε αρχικά παραλλαγή της έννοιας της ανθρωποθυσίας. Το τρύπηµα της µύτης και των χειλιών εφαρµόζεται ακόµη στην Αφρική, ενώ το τατουάζ είναι η καλλιτεχνική εξέλιξη της προγενέστερης, σκληρής πρόκλησης ουλών στο σώµα. 89:8.4Το έθιµο της θυσίας συνδέθηκε, µε τον καιρό, ως αποτέλεσµα προοδευτικών διδαχών, µε την έννοια του συµβολαίου. Επιτέλους, οι θεοί εθεωρούντο ότι έκαναν πραγµατικές συµφωνίες µε τους ανθρώπους. Και τούτο υπήρξε ένα σπουδαίο βήµα για τη σταθεροποίηση της θρησκείας. Ο νόµος, ένα συµβόλαιο, παίρνει τη θέση της τύχης, του φόβου και της πρόληψης. 89:8.5Ο άνθρωπος δεν µπορούσε ποτέ να ονειρευτεί ότι θα έκανε συµβόλαιο µε το Θείο, ως την εποχή που η άποψή του για το Θεό είχε προχωρήσει στο επίπεδο εκείνο, όπου να φαντάζεται τους ελεγκτές του σύµπαντος ως αξιόπιστους. Και η αρχική άποψη του ανθρώπου για το Θεό υπήρξε τόσο ανθρωποµορφική, ώστε ήταν ανίκανος να συλλάβει την ιδέα µιας αξιόπιστης Θεότητας, έως ότου ο ίδιος έγινε, σχετικά, αξιόπιστος, δίκαιος και ηθικός. 89:8.6Η ιδέα, όµως, του να κάνει κάποιος συµβόλαιο µε τους θεούς ήλθε, επιτέλους. Ο εξελικτικός άνθρωπος επέτυχε, τελικά, τόσο µεγάλο ηθικό ανάστηµα, ώστε τόλµησε να παζαρέψει µε τους θεούς του. Και έτσι, η διαδικασία της προσφοράς θυσίας εξελίχθηκε σταδιακά στο παιγνίδι του φιλοσοφικού παζαρέµατος του ανθρώπου µε το Θεό. Και όλ’ αυτά αντιπροσωπεύουν ένα καινούργιο τρόπο εξασφάλισης εναντίον της κακοτυχίας, ή, µάλλον, µια βελτιωµένη τεχνική για µια θετικότερη αγορά ευηµερίας. Μην βαυκαλίζεσθε µε την εσφαλµένη άποψη ότι οι πρώιµες αυτές θυσίες αποτελούσαν εκούσιο δώρο προς τους θεούς, αυθόρµητη προσφορά ευγνωµοσύνης, ή ευχαριστίας. Δεν ήσαν εκφράσεις αληθούς λατρείας. 89:8.7Οι πρωτόγονες µορφές προσευχής δεν ήσαν τίποτα λιγότερο, ή περισσότερο από παζάρι µε τα πνεύµατα, από διαφωνία µε τους θεούς. Ήταν ένα είδος αγοραπωλησίας, στο οποίο η ικεσία και η πειθώ αντικατέστησαν κάτι περισσότερο απτό και ακριβό. Το αναπτυσσόµενο εµπόριο µεταξύ των φυλών είχε εµφυσήσει το πνεύµα της ανταλλαγής και είχες αναπτύξει την πονηριά του συναλλασσόµενου. Και τώρα, οι ιδιότητες αυτές άρχισαν να παρουσιάζονται στις λατρευτικές µεθόδους των ανθρώπων. Και όπως ορισµένοι άνθρωποι ήσαν καλύτεροι έµποροι από άλλους, έτσι ορισµένοι θεωρούνταν καλύτεροι στις προσευχές από άλλους. Η προσευχή ενός δίκαιου ανθρώπου ετιµάτο πολύ. Ένας δίκαιος άνθρωπος ήταν εκείνος που είχε εξοφλήσει όλους τους λογαριασµούς του µε τα πνεύµατα, που είχε εκτελέσει στο ακέραιο κάθε τελετουργική υποχρέωση προς τους θεούς. 89:8.8Η αρχική προσευχή δεν ήταν λατρεία. Ήταν αίτηση συναλλαγής για υγεία, ευηµερία και µακροζωία. Και από πολλές απόψεις οι προσευχές δεν έχουν αλλάξει πολύ µε το πέρασµα

Page 150

Provided by: www.urantia.info


των αιώνων. Διαβάζονται ακόµη µέσα από τα βιβλία, εκφέρονται τυπικά και γράφονται για να τοποθετηθούν σε τροχούς και να κρεµαστούν στα δένδρα, όπου το φύσηµα του ανέµου θα απαλλάξει τον άνθρωπο από το µπελά να φυσήξει ο ίδιος. 9. ΘΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ 89:9.1Η ανθρωποθυσία, σ’ ολόκληρη τη διαδροµή της εξέλιξης των τελετουργικών της Ουράντια, προόδευσε από τις αιµατοβαµµένες διαδικασίες της ανθρωποφαγίας σε ανώτερα και περισσότερο συµβολικά επίπεδα. Τα πρώιµα τελετουργικά της θυσίας δηµιούργησαν τις µετέπειτα τελετές της θείας µετάληψης. Στους πιο πρόσφατους καιρούς µόνον ο ιερέας µετείχε, µε ένα κοµµατάκι της κανιβαλιστικής θυσίας, ή µια σταγόνα ανθρώπινου αίµατος και αργότερα, όλοι µετείχαν στη βρώση του ζώου υποκατάστατου. Αυτές οι πρώιµες απόψεις περί λύτρωσης, εξαγοράς και συµβολαίων εξελίχθηκαν στις µεταγενέστερες λειτουργίες της µετάληψης. Και όλη αυτή η τελετουργική εξέλιξη άσκησε µεγάλη, εξανθρωπιστική επιρροή. 89:9.2Σε σχέση µε τη λατρεία της Μητέρας του Θεού, στο Μεξικό αλλά και αλλού, η µετάληψη µε γλυκό και κρασί χρησιµοποιήθηκε, µε τον καιρό, στη θέση της σάρκας και του αίµατος των παλαιότερων ανθρωποθυσιών. Οι Εβραίοι εφάρµοσαν για αιώνες το τυπικό αυτό, ως µέρος των τελετών τους για το Πάσχα και ήταν από την ιεροπραξία αυτή που δηµιουργήθηκε η µετέπειτα Χριστιανική έκδοση της Θείας Μετάληψης. 89:9.3Οι

αρχαίες κοινωνικές αδελφότητες στηρίζονταν στο τελετουργικό της πόσης του αίµατος. Οι πρώτες Εβραϊκές αδελφότητες αφορούσαν την εξιλαστήρια αιµατοχυσία. Ο Απόστολος Παύλος άρχισε τη δηµιουργία µιας νέας Χριστιανικής λατρείας επί «του αίµατος του αιώνιου συµβολαίου.» Και ενώ µπορεί να επιβάρυνε, χωρίς λόγο, το Χριστιανισµό µε διδασκαλίες πάνω στο αίµα και τη θυσία, έθεσε τέλος µία για πάντα στα δόγµατα της λύτρωσης δια των θυσιών ανθρώπων, ή ζώων. Οι θεολογικοί συµβιβασµοί του καταδεικνύουν ότι ακόµη και η αποκάλυψη οφείλει να υποταχθεί στο σταδιακό έλεγχο της εξέλιξης. Σύµφωνα µε τον Παύλο, ο Χριστός η τελευταία και υπεραρκετή ανθρωποθυσία. Και ο θείος Κριτής είναι, πλέον, απόλυτα και αιώνια ικανοποιηµένος. 89:9.4Και έτσι, µετά από ατέλειωτους αιώνες, η λατρεία της θυσίας εξελίχθηκε στη λατρεία της Θείας Μετάληψης. Οι ευχαριστίες των σύγχρονων θρησκειών, είναι, λοιπόν, γνήσιοι διάδοχοι των φοβερών εκείνων πρώιµων τελετών της ανθρωποθυσίας και των ακόµη παλαιότερων κανιβαλιστικών τελετουργικών. Πολλοί εξακολουθούσαν να εξαρτώνται από το αίµα για τη σωτηρία τους, αλλά αυτό αργότερα έγινε µεταφορικό, συµβολικό και απόκρυφο.

10. Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ 89:10.1Ο αρχαίος άνθρωπος επετύγχανε την επίγνωση της χάρης του Θεού µόνο δια της θυσίας. Ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να αναπτύξει καινούργιες τεχνικές επίτευξης της αυτεπίγνωσης της σωτηρίας. Η έννοια της αµαρτίας διατηρείται στο θνητό νου, αλλά τα πρότυπα σκέψης πάνω στη σωτηρία έχουν διαρκέσει περισσότερο από όσο χρειάζεται και έχουν απαρχαιωθεί. Η πραγµατικότητα των πνευµατικών αναγκών παραµένει, αλλά η διανοητική πρόοδος έχει καταστρέψει τους παλιούς τρόπους διασφάλισης της γαλήνης και της παραµυθίας για το νου και την ψυχή.

Page 151

Provided by: www.urantia.info


89:10.2Η

αµαρτία πρέπει να επαναπροσδιορισθεί ως εκούσια απείθεια προς το Θείο. Υπάρχουν βαθµοί απείθειας: Η µερική ευπείθεια που οφείλεται σε δισταγµό. Η διαχωρισµένη ευπείθεια εξ αιτίας διχογνωµίας. Η θνήσκουσα ευπείθεια εξ αιτίας της αδιαφορίας. Και ο θάνατος της ευπείθειας που εµφανίζεται µε την πίστη σε ιδανικά µακριά από το Θεό. 89:10.3Η έννοια, ή το συναίσθηµα της ενοχής είναι η επίγνωση της παραβίασης των ηθών. Δεν αποτελεί απαραίτητα αµαρτία. Δεν υφίσταται πραγµατική αµαρτία όταν δεν υπάρχει ενσυνείδητη απείθεια προς το Θείο. 89:10.4Η δυνατότητα αυτή της αναγνώρισης της έννοιας της ενοχής είναι δείγµα υπερβατικής διάκρισης για την ανθρωπότητα. Δεν σηµαίνει ότι ο άνθρωπος είναι κακός, αλλά, µάλλον, τον ξεχωρίζει ως πλάσµα δυνητικού µεγαλείου και αιώνια ανελισσόµενης λάµψης. Μια τέτοια αίσθηση ευτέλειας είναι το αρχικό ερέθισµα που οδηγεί γοργά και βέβαια στις κατακτήσεις εκείνες της πίστης, που µεταφέρουν τον θνητό νου στα υπέρτατα επίπεδα της ανθρώπινης ευγένειας, της κοσµικής ενόρασης και της πνευµατικής ζωής. Έτσι, κάθε έννοια της ανθρώπινης υπόστασης µεταβάλλεται από το εγκόσµιο στο αιώνιο και όλες οι αξίες εξαίρονται από το ανθρώπινο στο θείο. 89:10.5Η οµολογία της αµαρτίας αποτελεί θαρραλέα αποκήρυξη της απείθειας, αλλά µε κανένα τρόπο δεν µετριάζει τις χωροχρονικές συνέπειες µιας τέτοιας αµαρτίας. Ωστόσο, η οµολογία – ειλικρινής αναγνώριση της φύσης της αµαρτίας - είναι απαραίτητη για τη θρησκευτική ανάπτυξη και την πνευµατική πρόοδο. 89:10.6Η συγχώρηση της αµαρτίας από τη Θεότητα είναι η ανανέωση των σχέσεων ευπείθειας µετά από µία περίοδο επίγνωσης από τον άνθρωπο της έκπτωσης αυτών των σχέσεων, ως συνέπεια ενσυνείδητης εξέγερσης. Η συγχώρηση δεν πρέπει να αναζητάται, µόνο να γίνεται δεκτή ως η επίγνωση της επανεγκαθίδρυσης των σχέσεων ευπείθειας µεταξύ του πλάσµατος και του Δηµιουργού. Και όλοι οι ευπειθείς υιοί του Θεού είναι ευτυχείς, προσφέρουν µε την καρδιά τους και πάντα προχωρούν στην ανέλιξη προς τον Παράδεισο. 89:10.7[Παρουσιάσθηκε από ένα Λαµπρό Εσπερινό Αστέρα του Νέβαδον.]

ΕΓΓΡΑΦΟ 90 ΣΑΜΑΝΙΣΜΟΣ – ΜΑΓΟΙ ΚΑΙ ΙΕΡΕΙΣ 90:0.1Η εξέλιξη των καθιερωµένων θρησκευτικών τελετών προόδευσε από την ειρήνευση, την αποφυγή, τον εξορκισµό, τον εξαναγκασµό, τη συµφιλίωση και την εξιλέωση ως τη θυσία, την επανόρθωση και τη λύτρωση. Η τεχνική των θρησκευτικών τελετουργικών πέρασε από τις µορφές της πρωτόγονης λατρείας, µέσω των φετίχ, στη µαγεία και τα θαύµατα και καθώς οι τελετουργίες γίνονταν περισσότερο περίπλοκες, ανταποκρινόµενες στην ολοένα περισσότερο σύνθετη αντίληψη του ανθρώπου πάνω στους υπερφυσικούς χώρους, κυριαρχήθηκε, αναπόφευκτα, από τους µάγους, τους σαµάνους και τους ιερείς. 90:0.2Σύµφωνα µε τις προοδεύουσες απόψεις του πρωτόγονου ανθρώπου, ο κόσµος των πνευµάτων θεωρήθηκε, µε τον καιρό, ως µη ανταποκρινόµενος στον µέσο θνητό. Μόνον στους εξαίρετους µεταξύ των ανθρώπων έτειναν ευήκοον ους οι θεοί. Μόνον ένας εξαιρετικός άνδρας, ή γυναίκα µπορούσε να εισακουσθεί από τα πνεύµατα. Έτσι, λοιπόν, η θρησκεία εισέρχεται σε µία νέα φάση, ένα στάδιο εντός του οποίου σταδιακά γίνεται έµµεση. Πάντοτε ένας µάγος, ένας σαµάνος, ή ένας ιερέας παρεµβαίνει µεταξύ του πιστού

Page 152

Provided by: www.urantia.info


και του αντικειµένου της λατρείας. Και σήµερα, τα περισσότερα συστήµατα της οργανωµένης θρησκευτικής πίστης της Ουράντια περνούν από το επίπεδο αυτό της εξελικτικής ανάπτυξης. 90:0.3Η εξελικτική θρησκεία γεννήθηκε ως απλός και πανίσχυρος φόβος, ο φόβος που διογκώνεται στον ανθρώπινο νου όταν συναντήσει το άγνωστο, το ανεξήγητο και το ακατανόητο. Η θρησκεία, τελικά, κατακτά την βαθιά απλή επίγνωση µιας παντοδύναµης αγάπης, της αγάπης που κατακλύζει χωρίς αντίσταση την ανθρώπινη ψυχή, όταν διεγερθεί από την αντίληψη της χωρίς όρια στοργής του Πατέρα του Σύµπαντος για τους υιούς του κόσµου. Μεταξύ, όµως, της απαρχής και της ολοκλήρωσης της θρησκευτικής εξέλιξης, µεσολαβούν οι ατέλειωτοι αιώνες των σαµάνων, που τολµούν να σταθούν µεταξύ του ανθρώπου και του Θεού ως ενδιάµεσοι, ερµηνευτές και µεσολαβητές. 1. ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΑΜΑΝΟΙ – ΟΙ ΜΑΓΟΙ 90:1.1Ο σαµάνος ήταν ο σπουδαιότερος µάγος, εκείνος που εκτελούσε τις τελετές τις αφιερωµένες στα φετίχ, και η κύρια προσωπικότητα κάθε πρακτικής της εξελικτικής θρησκείας. Σε πολλές φυλές ο σαµάνος είχε µεγαλύτερο αξίωµα από τον πολέµαρχο, σηµατοδοτώντας την κυριαρχία της εκκλησίας επί της πολιτείας. Ο σαµάνος, ορισµένες φορές, δρούσε ως ιερέας, ακόµη και ως ιερέας-βασιλιάς. Ορισµένες από τις µεταγενέστερες φυλές διέθεταν τους αρχικούς σαµάνους-µάγους (τους προφήτες) και τους µετέπειτα εµφανισθέντες σαµάνους-ιερείς. Και σε πολλές περιπτώσεις, το αξίωµα του σαµάνου ήταν κληρονοµικό. 90:1.2Από τους πολύ παλιούς καιρούς, οτιδήποτε ανώµαλο απεδίδετο σε πνευµατική κατοχή, κάθε εντυπωσιακή διανοητική, ή σωµατική ανωµαλία συνιστούσε προσόν για να γίνει κάποιος µάγος. Πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς ήσαν επιληπτικοί, πολλές από τις γυναίκες υστερικές, ενώ και οι δύο αυτοί τύποι ερµήνευαν ένα µεγάλο µέρος της αρχαίας έµπνευσης, αλλά και της πνευµατικής και δαιµονικής κατοχής. Ορισµένοι από τους πρώιµους αυτούς ιερείς ανήκαν σε µία κατηγορία η οποία από τότε ονοµάσθηκε παρανοϊκή. 90:1.3Ενώ µπορεί να διέπραττε απάτες σε ήσσονος σηµασίας θέµατα, η πλειονότητα των σαµάνων πίστευε στο γεγονός της κατοχής τους από ένα πνεύµα. Οι γυναίκες που µπορούσαν να πέφτουν σε έκσταση, ή καταληψία έγιναν πανίσχυρες σαµάνες. Αργότερα, οι γυναίκες αυτές έγιναν προφήτισσες και πνευµατικές διάµεσοι. Οι καταληπτικές τους εκστάσεις συνήθως περιελάµβαναν επικοινωνία, όπως ισχυρίζονταν, µε τα πνεύµατα των νεκρών. Πολλές γυναίκες σαµάνοι ήσαν επαγγελµατίες χορεύτριες. 90:1.4Δεν αυταπατώντο, όµως, όλοι οι σαµάνοι. Πολλοί ήσαν δόλιοι και ικανότατοι απατεώνες. Καθώς το επάγγελµα εξελίσσετο, ζητούσαν από τον υποψήφιο σαµάνο να υπηρετήσει ως µαθητευόµενος για δέκα χρόνια µε πόνο και αυταπάρνηση για να πιστοποιηθεί ως µάγος. Οι σαµάνοι δηµιούργησαν έναν επαγγελµατικό τρόπο αµφίεσης και καλλιέργησαν µια γεµάτη µυστήριο συµπεριφορά. Συχνά χρησιµοποιούσαν ναρκωτικά για να προκαλέσουν συγκεκριµένες σωµατικές εκδηλώσεις, οι οποίες εντυπωσίαζαν και έφερναν σε αµηχανία τα µέλη της φυλής. Τα ταχυδακτυλουργικά κόλπα θεωρούνταν υπερφυσικά από τους συνηθισµένους ανθρώπους και η εγγαστριµυθική οµιλία πρωτοχρησιµοποιήθηκε από δόλιους ιερείς. Πολλοί από τους αρχαίους σαµάνους υπνωτίζονταν χωρίς να το θέλουν. Άλλοι αυτοϋπνωτίζονταν κοιτάζοντας για πολλές ώρες τον αφαλό τους.

Page 153

Provided by: www.urantia.info


90:1.5Ενώ

πολλοί κατέφευγαν σε δόλο και απάτη, η φήµη τους, ως τάξης, τελικά, έφθασε πάρα πολύ ψηλά. Όταν ένας σαµάνος αποτύγχανε σ’ αυτό που είχε αναλάβει, αν δεν µπορούσε να παράσχει κάποιο εύλογο άλλοθι, υποβιβάζετο, ή δολοφονείτο. Έτσι, οι έντιµοι σαµάνοι εξοντώθηκαν γρήγορα. Μόνο οι δόλιοι θεατρίνοι επέζησαν. 90:1.6Ήταν ο σαµανισµός που πήρε την αποκλειστική καθοδήγηση των υποθέσεων της φυλής από τα χέρια των πρεσβύτερων και των ισχυρών και την εναπόθεσε στα χέρια των δόλιων, των έξυπνων και διορατικών. 2. ΣΑΜΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ 90:2.1Η επίκληση των πνευµάτων ήταν µία πολύ ακριβής και εξαιρετικά σύνθεση διαδικασία, η οποία µπορεί να συγκριθεί µε τις σηµερινές θρησκευτικές τελετές, οι οποίες διεξάγονται σε αρχαία γλώσσα. Η ανθρώπινη φυλή από πολύ νωρίς αναζήτησε την υπεράνω του ανθρώπου βοήθεια, την αποκάλυψη. Και οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο σαµάνος δέχεται, πραγµατικά, τέτοιες αποκαλύψεις. Ενώ οι σαµάνοι αξιοποιούσαν τη µεγάλη δύναµη της υποβολής στο έργο τους, επρόκειτο για σχεδόν σταθερά αρνητική υποβολή. Μόνο σε πολύ πρόσφατους χρόνους εφαρµόσθηκε η τεχνική της θετικής υποβολής. Κατά την αρχική εξέλιξη του επαγγέλµατός τους, οι σαµάνοι άρχισαν να εξειδικεύονται σε έργα όπως η πρόκληση βροχής, η ίαση των ασθενειών, και η εξιχνίαση των εγκληµάτων. Η θεραπεία των ασθενειών δεν αποτελούσε, πάντως, το κύριο έργο ενός σαµάνου-µάγου. Το έργο του ήταν, µάλλον, το να γνωρίζει και να ελέγχει τα προβλήµατα της ζωής. 90:2.2Η αρχαία µαύρη µαγεία, τόσο η θρησκευτική, όσο και η λαϊκή ονοµάζετο λευκή µαγεία όταν ασκείτο είτε από ιερείς, προφήτες, σαµάνους, ή µάγους-γιατρούς. Εκείνοι οι οποίοι εξασκούσαν τη µαύρη µαγεία ονοµάζονταν µαγγανευτές, θαυµατοποιοί, µάγοι, µάγισσες, γητευτές, νεκροµάντεις, πλανευτές, και σοφοί. Με το πέρασµα του χρόνου, όλη αυτή η υποτιθέµενη επαφή µε το υπερφυσικό ταξινοµείτο είτε ως µαγική τέχνη, είτε ως σαµανισµός. 90:2.3Η µαγική τέχνη περιελάµβανε τη µαγεία, η οποία ασκείτο από παλαιότερα, άτακτα και άγνωστα πνεύµατα. Ο σαµανισµός είχε να κάνει µε θαύµατα που γίνονταν από συνηθισµένα πνεύµατα και γνώριµους θεούς της φυλής. Σε µεταγενέστερους χρόνους η µαγεία συνδέθηκε µε το διάβολο και έτσι προετοιµάσθηκε η σκηνή για τις πολλές και σχετικά πρόσφατες εκδηλώσεις θρησκευτικής µισαλλοδοξίας. Η µαγεία υπήρξε θρησκεία για πολλές πρωτόγονες φυλές. 90:2.4Οι σαµάνοι πίστευαν πάρα πολύ στην αποστολή της σύµπτωσης προκειµένου να αποκαλυφθεί το θέληµα των πνευµάτων. Συχνά έριχναν κλήρους για να φθάσουν σε µια απόφαση. Σύγχρονα κατάλοιπα της τάσης αυτής του να ρίχνει κανείς κλήρους παρουσιάζεται όχι µόνο στα πολλά τυχερά παιγνίδια, αλλά επίσης στα πασίγνωστα παιδικά παιγνίδια όπου ο «περιττός» «τα φυλάει». Κάποτε το άτοµο που περίσσευε έπρεπε να πεθάνει. Τώρα γίνεται µόνο αυτό στα παιδιάστικα παιγνίδια. Εκείνο που ήταν σοβαρή υπόθεση για τον πρωτόγονο άνθρωπο, έφθασε στις µέρες µας σαν παιγνίδι για να σύγχρονα παιδιά. 90:2.5Οι µάγοι-γιατροί έδιναν µεγάλη σηµασία σε σηµάδια και οιωνούς, όπως «Όταν ακούσεις ήχο τριγµού στην κορυφή της µουριάς, τότε θα δραστηριοποιηθείς.» Από πολύ νωρίς στην ιστορία της φυλής οι σαµάνοι έστρεψαν την προσοχή τους στ’ αστέρια. Η πρωτόγονη αστρολογία αποτελούσε παγκόσµια πεποίθηση και πρακτική. Η ερµηνεία των ονείρων εξαπλώθηκε, επίσης. Όλα αυτά ακολουθήθηκαν γρήγορα από την εµφάνιση των

Page 154

Provided by: www.urantia.info


θερµόαιµων, εκείνων, γυναικών σαµάνων, οι οποίες προσποιούνταν ότι µπορούσαν να επικοινωνήσουν µε τα πνεύµατα των νεκρών. 90:2.6Παρά την αρχαία τους προέλευση, οι βροχοποιοί, ή σαµάνοι του καιρού, διατηρήθηκαν µέσα στους αιώνες. Μια µεγάλη ξηρασία σήµαινε θάνατο για τους παλιούς καλλιεργητές. Ο έλεγχος του καιρού υπήρξε το αντικείµενο πολλών αρχαίων µαγικών. Ο πολιτισµένος άνθρωπος εξακολουθεί να κάνει τον καιρό κοινό θέµα συζήτησης. Οι παλαιότεροι λαοί πίστευαν όλοι στη δύναµη του σαµάνου ως βροχοποιού, αλλά ήταν συνηθισµένο να τον σκοτώνουν όταν αποτύγχανε, εκτός και αν µπορούσε να δώσει µια εύσχηµη δικαιολογία για να εξηγήσει την αποτυχία του. 90:2.7Πάρα πολλές φορές οι Καίσαρες εξόρισαν τους αστρολόγους, εκείνοι, όµως, πάντα επέστρεφαν, εξ αιτίας της πίστης του λαού στις δυνάµεις τους. Δεν µπορούσαν να τους εκδιώξουν, ενώ ακόµη και κατά τον δέκατο έκτο µετά Χριστόν αιώνα, οι προϊστάµενοι της Δυτικής εκκλησίας και πολιτείας υπήρξαν οι πάτρωνες ης αστρολογίας. Χιλιάδες ευφυών, υποτίθεται, ανθρώπων εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ένας άνθρωπος µπορεί να γεννηθεί κάτω από την κυριαρχία ενός τυχερού, ή άτυχου αστεριού. Ότι η τοποθέτηση των ουράνιων σωµάτων µεταξύ τους καθορίζει την έκβαση των διαφόρων γήινων υποθέσεων. Εκείνοι που λένε τη µοίρα εξακολουθούν να υποστηρίζονται από τους µωρόπιστους. 90:2.8Η Έλληνες πίστευαν στην αποτελεσµατικότητα των χρησµών, οι Κινέζοι χρησιµοποιούσαν τη µαγεία ως προστασία εναντίον των δαιµόνων, ο σαµανισµός άνθισε στην Ινδία και ακόµη παραµένει ευρέως διαδεδοµένος στην κεντρική Ασία. Αποτελεί, για το µεγαλύτερο µέρος του κόσµου, µια πρόσφατα εγκαταλειφθείσα πρακτική. 90:2.9Από καιρό σε καιρό, πραγµατικοί προφήτες και διδάσκαλοι παρουσιάζονταν για να καταγγείλουν και να εκθέσουν το σαµανισµό. Ακόµη και οι εξαφανισµένοι ερυθρόδερµοι είχαν ένα τέτοιο προφήτη την περασµένη εκατονταετία, τον Σώνη Τενσκουατάουα, ο οποίος προέβλεψε την έκλειψη του ήλιου το 1808 και κατήγγειλε την ανηθικότητα των λευκών. Πολλοί πραγµατικοί διδάσκαλοι έχουν εµφανισθεί στις διάφορες µικρές και µεγάλες φυλές καθ’ όλη τη διάρκεια των ατέλειωτων αιώνων της εξελικτικής ιστορίας. Και θα εξακολουθήσουν να εµφανίζονται για να προκαλέσουν τους σαµάνους και τους ιερείς οποιασδήποτε εποχής, που αντιτίθενται στη γενική εκπαίδευση και προσπαθούν να αποθαρρύνουν την επιστηµονική πρόοδο. 90:2.10Με πολλούς τρόπους και µε ύπουλες µεθόδους οι αρχαίοι σαµάνοι καθιέρωσαν τη φήµη τους ως οι φωνές του Θεού και επιτηρητές της θείας πρόνοιας. Ράντιζαν τα νεογέννητα µε νερό και τους έδιναν ονόµατα. Έκαναν περιτοµή στα αγόρια. Πρωτοστατούσαν σε όλες τις ταφικές τελετές και ανήγγελλαν δεόντως την ασφαλή άφιξη των νεκρών στη χώρα των πνευµάτων. 90:2.11Οι σαµάνοι ιερείς και µάγοι συχνά γίνονταν πολύ πλούσιοι αυξάνοντας τις διάφορες αµοιβές τους, οι οποίες ήσαν, δήθεν, προσφορές στα πνεύµατα. Όχι σπάνια ένας σαµάνος µπορούσε να συγκεντρώσει, πρακτικά, όλα τα υλικά αγαθά της φυλής του. Όταν ένας πλούσιος πέθαινε, ήταν σύνηθες το να µοιράζουν την περιουσία του εξ ίσου µε τον σαµάνο και κάποια δηµόσια επιχείρηση φιλανθρωπίας. Η πρακτική αυτή διατηρείται ακόµη σε ορισµένα µέρη του Θιβέτ, όπου το µισό του ανδρικού πληθυσµού ανήκει στην τάξη αυτή των µη παραγωγικών ατόµων. 90:2.12Οι σαµάνοι ήσαν καλοντυµένοι και είχαν συνήθως πολλές γυναίκες. Αποτελούσαν την πραγµατική αριστοκρατία, εξαιρούµενοι από όλους τους περιορισµούς της φυλής. Συχνά

Page 155

Provided by: www.urantia.info


ήσαν χαµηλής νοηµοσύνης και ηθικής. Υπέτασσαν τους αντιπάλους τους ονοµάζοντάς τους µάγους, ή γητευτές και πολύ συχνά ανελίσσονταν σε θέσεις τέτοιας επιρροής και ισχύος, ώστε µπορούσαν να κυριαρχούν επί των ηγετών, ή των βασιλέων. 90:2.13Ο πρωτόγονος άνθρωπος θεωρούσε το σαµάνο αναγκαίο κακό. Τον φοβόταν, αλλά δεν τον αγαπούσε. Ο πρώιµος άνθρωπος σεβόταν τη γνώση. Τιµούσε και επιβράβευε τη σοφία. Ο σαµάνος ήταν κατά το πλείστον απατεώνας, η ευλάβεια, ωστόσο, προς τον σαµανισµό δείχνει καλά το τίµηµα της σοφίας στην εξέλιξη της φυλής. 3. Η ΣΑΜΑΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ 90:3.1Εφ’ όσον ο αρχαίος άνθρωπος πίστευε ότι ο ίδιος αλλά και το φυσικό του περιβάλλον επηρεάζονταν άµεσα από τις ιδιοτροπίες των φαντασµάτων και τα καπρίτσια των πνευµάτων, δεν είναι παράξενο το ότι η θρησκεία του ασχολήθηκε τόσο αποκλειστικά µε τα υλικά προβλήµατα. Ο σύγχρονος άνθρωπος αντιµετωπίζει τα υλικά του προβλήµατα άµεσα. Αναγνωρίζει ότι το θέµα απαιτεί ευφυή διανοητικό χειρισµό. Ο πρωτόγονος άνθρωπος επιθυµούσε, επίσης, να αλλάξει, ακόµη και να ελέγξει την υπόσταση και την δραστηριότητα του φυσικού χώρου. Και εφ’ όσον η περιορισµένη αντίληψή του για το σύµπαν τον έκανε να πιστεύει ότι τα φαντάσµατα, τα πνεύµατα και οι θεοί ενδιαφέρονταν προσωπικά και άµεσα µε τον λεπτοµερή έλεγχο της ζωής και της ύλης, λογικά κατηύθυνε τις προσπάθειές του στο να κερδίσει την εύνοια και την υποστήριξη αυτών των υπερανθρώπινων παραγόντων. 90:3.2Ιδωµένο

υπ’ αυτή την άποψη, µεγάλο µέρος του ανεξήγητου και παράλογου στις αρχαίες λατρείες γίνεται κατανοητό. Οι λατρευτικές τελετουργίες αποτελούσαν την προσπάθεια του πρωτόγονου ανθρώπου να ελέγξει τον κόσµο της ύλης στον οποίο βρέθηκε. Και πολλές από τις προσπάθειές του οδηγούνταν προς την κατεύθυνση της παράτασης της ζωής και της εξασφάλισης της υγείας. Εφ’ όσον όλες οι ασθένειες, αλλά και ο ίδιος ο θάνατος θεωρούντο αρχικά πνευµατικά φαινόµενα, ήταν αναπόφευκτο το ότι οι σαµάνοι, ενώ δρούσαν ως µάγοι και ιερείς, έπρεπε, επίσης, να λειτουργήσουν ως γιατροί και χειρουργοί. 90:3.3Ο πρωτόγονος νους µπορεί να εµποδίζεται από την έλλειψη δεδοµένων, αλλά παρ’ όλα ταύτα είναι λογικός. Όταν ο σκεπτόµενος άνθρωπος αντιµετωπίζει την ασθένεια και το θάνατο, προσπαθεί να προσδιορίσει τα αίτια αυτών των κακών και κατά την αντίληψή του, οι σαµάνοι και οι επιστήµονες έχουν προτείνει τις ακόλουθες θεωρίες για τις ατυχίες: 90:3.41. Τα πνεύµατα των νεκρών – τις άµεσες πνευµατικές επιρροές. Η αρχική υπόθεση που προτάθηκε για την ερµηνεία της ασθένειας και του θανάτου, ήταν ότι τα πνεύµατα των νεκρών προκαλούσαν την ασθένεια, δελεάζοντας την ψυχή ώστε να βγει από το σώµα. Αν αποτύγχανε να επιστρέψει, τότε επακολουθούσε ο θάνατος. Οι αρχαίοι φοβούνταν τόσο πολύ την κακοποιό δράση των φαντασµάτων που προκαλούσαν τις αρρώστιες, ώστε τα άτοµα που ασθενούσαν συχνά εγκαταλείπονταν χωρίς, έστω, τροφή και νερό. Ανεξάρτητα από τη λανθασµένη βάση αυτών των πεποιθήσεων, αποµόνωναν αποτελεσµατικά τα προσβεβληµένα άτοµα και απέτρεπαν την εξάπλωση µεταδοτικών ασθενειών. 90:3.52. Τη βία – τα προφανή αίτια. Τα αίτια ορισµένων ατυχηµάτων και θανάτων ήσαν τόσο εύκολο να αναγνωρισθούν, ώστε γρήγορα βγήκαν από την κατηγορία της δράσης των φαντασµάτων. Τα θανατηφόρα κτυπήµατα και τα τραύµατα που οφείλονταν στον πόλεµο, στις µάχες µε τα ζώα, αλλά και σε άλλους άµεσα αναγνωρίσιµους παράγοντες θεωρούνταν φυσιολογικά επακόλουθα. Για πάρα πολλά χρόνια, ωστόσο, πίστευαν ότι τα πνεύµατα εξακολουθούσαν να ευθύνονται για την καθυστερούσα ίαση, ή για τη µόλυνση των

Page 156

Provided by: www.urantia.info


τραυµάτων, έστω και αν αυτή είχε προέλθει από «φυσικά» αίτια. Αν δεν µπορούσε να βρεθεί κάποιος απτός παράγων, τότε τα πνεύµατα των νεκρών εξακολουθούσαν να θεωρούνται υπεύθυνα για την αρρώστια και το θάνατο. 90:3.6Σήµερα, στην Αφρική αλλά και αλλού, µπορούν να βρεθούν πρωτόγονοι λαοί που σκοτώνουν κάποιον, κάθε φορά που θα συµβεί ένας µη βίαιος θάνατος. Οι µάγοι τους, τους υποδεικνύουν τους ενόχους. Αν µία µητέρα πεθάνει στον τοκετό, το παιδί στραγγαλίζεται αµέσως – µια ζωή πληρώνει για µια άλλη ζωή. 90:3.73. Την µαγεία – την επιρροή των εχθρών. Μεγάλο µέρος των ασθενειών θεωρείτο ότι προκαλείται από τα µάγια, την επίδραση του κακού µατιού και του µαγικού ραβδιού. Κάποτε ήταν πραγµατικά επικίνδυνο το να δείξεις µε το δάκτυλο κάποιον. Ακόµη θεωρείται κακή συµπεριφορά το να δείχνει κάποιος. Σε περίπτωση ασαφούς αιτιολογίας αρρώστιας και θανάτου, οι αρχαίοι έκαναν µία επίσηµη έρευνα, ανέτεµαν το σώµα και θεωρούσαν τα όποια ευρήµατα ως αιτία θανάτου. Σε διαφορετική περίπτωση, ο θάνατος απεδίδετο στη µαγεία, καθιστώντας, εξ αυτού, απαραίτητη την εκτέλεση του µάγου ο οποίος ευθύνετο γι’ αυτόν. Οι αρχαίες αυτές ανακριτικές έρευνες έσωσαν τη ζωή πολλών υποτιθέµενων µάγων. Ορισµένοι πίστευαν ότι ένα µέλος της φυλής µπορούσε να πεθάνει εξ αιτίας της ίδιας του της µαγείας, περίπτωση για την οποία ουδείς κατηγορείτο. 90:3.84. Την αµαρτία – την τιµωρία για την παραβίαση των ταµπού. Σε σχετικά σύγχρονους καιρούς επιστεύετο ότι η αρρώστια αποτελεί τιµωρία για την αµαρτία, ατοµική, ή φυλετική. Μεταξύ των λαών που περνούν από αυτό το επίπεδο εξέλιξης, η επικρατούσα θεωρία είναι ότι ένα άτοµο δεν µπορεί να προσβληθεί, εκτός εάν έχει παραβιάσει κάποιο ταµπού. Το να θεωρήσουν την αρρώστια και τον πόνο ως «βέλη του Παντοδύναµου εντός τους,» είναι χαρακτηριστικό στις πεποιθήσεις αυτές. Οι Κινέζοι και οι Μεσοποτάµιοι για αιώνες θεωρούσαν τις ασθένειες ως αποτέλεσµα της δράσης κακοποιών δαιµόνων, αν και οι Χαλδαίοι πίστευαν ότι τα αστέρια προκαλούσαν τον πόνο. Η θεωρία αυτή, της ασθένειας ως συνέπειας της θείας οργής επικρατεί ακόµη µεταξύ πολλών, µε µεγάλη υπόληψη, πολιτισµένων λαών της Ουράντια. 90:3.95. Τα φυσικά αίτια. Η ανθρωπότητα άργησε πολύ να µάθει τα υλικά µυστικά του συσχετισµού αιτίου και αιτιατού στους φυσικούς χώρους της ενέργειας, της ύλης και της ζωής. Οι αρχαίοι Έλληνες, έχοντας διατηρήσει τις παραδόσεις των διδαχών του Άνταµσαν, ήσαν µεταξύ των πρώτων που παραδέχθηκαν ότι όλες οι ασθένειες ήσαν αποτέλεσµα φυσικών αιτίων. Αργά και σταθερά, η εξέλιξη της επιστηµονικής εποχής καταστρέφει τις προαιώνιες θεωρίες του ανθρώπου για την αρρώστια και το θάνατο. Ο πυρετός υπήρξε ένα από τα πρώτα ανθρώπινα ενοχλήµατα που βγήκε από την κατηγορία των υπερφυσικών ανωµαλιών, ενώ προοδευτικά, η εποχή της επιστήµης έσπασε τα δεσµά της άγνοιας, που για τόσους αιώνες φυλάκιζαν την ανθρώπινη διάνοια. Η κατανόηση της γεροντικής ηλικίας και των µεταδοτικών ασθενειών εξαλείφει, σταδιακά, το φόβο του ανθρώπου για τα φαντάσµατα, τα πνεύµατα και τους θεούς, ως φυσικούς αυτουργούς της ανθρώπινης δυστυχίας και του πόνου των θνητών. 90:3.10Η εξέλιξη φθάνει αλάθητα στην ολοκλήρωσή της: Διαποτίζει τον άνθρωπο µε τον προληπτικό εκείνο φόβο και τον τρόµο για το αόρατο, που αποτελεί τη σκαλωσιά για την αντίληψη του θείου. Και έχοντας παρευρεθεί στη γέννηση µιας προηγµένης αντίληψης του Θείου, µέσω της σύντονης δράσης της αποκάλυψης, τότε, αυτή η ίδια η τεχνική της εξέλιξης κινητοποιεί αλάθητα τις δυνάµεις εκείνες της σκέψης, που αµείλικτα θα αφαιρέσουν τη σκαλωσιά, που επετέλεσε, πλέον, το σκοπό της.

Page 157

Provided by: www.urantia.info


4. Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΥΠΟ ΤΟΥΣ ΣΑΜΑΝΟΥΣ 90:4.1Ολόκληρη η ζωή των αρχαίων ανθρώπων είχε σκοπό την προφύλαξη. Η θρησκεία τους ήταν, στο µέγιστο βαθµό, µια τεχνική για την προφύλαξη από τις αρρώστιες. Και ανεξάρτητα από τα λάθη στις θεωρίες τους, τις εφάρµοζαν ολόψυχα. Είχαν απεριόριστη πίστη στις µεθόδους τους για θεραπεία και τούτο, από µόνο του, αποτελεί πανίσχυρο γιατρικό. 90:4.2Η πίστη που απαιτείτο για να γίνει κάποιος καλά µε την ανόητη επέµβαση ενός από τους αρχαίους αυτούς σαµάνους, δεν ήταν, τελικά, διαφορετική στην ουσία της από αυτήν που απαιτείται για να γίνει ένας άνθρωπος καλά στα χέρια ενός εκ των µετέπειτα απογόνων του, που χρησιµοποιεί µη επιστηµονικά µέσα για τη θεραπεία της αρρώστιας. 90:4.3Οι περισσότερο πρωτόγονες φυλές φοβούνταν πολύ τους ασθενείς και για πάρα πολλούς αιώνες τους απέφευγαν προσεκτικά, τους παραµελούσαν ελεεινά. Υπήρξε µεγάλη πρόοδος για τον ανθρωπισµό όταν η εξέλιξη του σαµανισµού δηµιούργησε ιερείς και µάγους-γιατρούς που θέλησαν να θεραπεύσουν τις αρρώστιες. Αργότερα, έγινε έθιµο για ολόκληρη τη φυλή να συγκεντρώνεται στο δωµάτιο του ασθενούς για να βοηθήσει το σαµάνο να εκδιώξει, µε τις κραυγές του, τα πνεύµατα της αρρώστιας. Δεν ήταν ασύνηθες να κάνει τη διάγνωση µια γυναίκα σαµάνος ενώ ο άνδρας εφάρµοζε τη θεραπεία. Η συνήθης µέθοδος διάγνωσης της ασθένειας ήταν να εξετάσουν τα σπλάγχνα ενός ζώου. 90:4.4Η

αρρώστια θεραπεύετο µε ξόρκια, κραυγές, επίθεση των χεριών, εκπνοής πάνω στον ασθενή, και πολλούς άλλους τρόπους. Σε µεταγενέστερους χρόνους διαδόθηκε ευρέως η καταφυγή στον ύπνο εντός των ναών, κατά τη διάρκεια του οποίου υποτίθεται ότι ελάµβανε χώρα η ίαση. Οι µάγοι-γιατροί αποτόλµησαν, µε τον καιρό, πραγµατικές χειρουργικές επεµβάσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου στο ναό. Μια από τις πρώτες επεµβάσεις ήταν η αποκοπή δίσκου του κρανίου, ώστε να φύγει το πνεύµα που προκαλούσε πονοκέφαλο. Οι σαµάνοι έµαθαν να γιατρεύουν κατάγµατα και εξαρθρώσεις, να ανοίγουν δοθιήνες και αποστήµατα. Οι γυναίκες σαµάνοι έγιναν ειδικές στη µαιευτική. 90:4.5Ήταν κοινή µέθοδος θεραπείας να µαλάζουν µια µαγική ουσία στο µέρος του σώµατος που είχε φλεγµάνει, ή παραµορφωθεί, να ξεφορτώνονται τα φυλακτά και να γίνονται υποτίθεται καλά. Αν κάποιος τύχαινε να πιάσει το φυλακτό που είχε πεταχτεί, πίστευαν ότι θα αποκτούσε αµέσως τη φλεγµονή, ή την παραµόρφωση. Πέρασε πάρα πολύς καιρός µέχρις ότου εισαχθούν τα βότανα και τα άλλα πραγµατικά ιάµατα. Η µάλαξη εξελίχθηκε σε σχέση µε τις µαγικές ρήσεις, όπου µάλαζαν για να βγει το πνεύµα από το σώµα, ενώ είχαν προηγηθεί προσπάθειες να κάνουν το φάρµακο να εισχωρήσει στο σώµα µε τη µάλαξη, ακριβώς όπως τα σηµερινά υγρά για τις εντριβές. Το να τοποθετούν βεντούζες στα προσβεβληµένα µέρη, µαζί µε την αποβολή αίµατος, θεωρείτο ότι ήταν αποτελεσµατικό για την αποβολή του πνεύµατος που προκαλούσε την αρρώστια. 90:4.6Εφ’ όσον το νερό αποτελούσε ισχυρό φετίχ, χρησιµοποιείτο για την ίαση πολλών ασθενειών. Για πολύ καιρό επιστεύετο ότι το πνεύµα που προκαλούσε την αρρώστια µπορούσε να καταστραφεί µε τον ιδρώτα. Τα ατµόλουτρα βρίσκονταν σε µεγάλη εκτίµηση. Φυσικές θερµοπηγές γρήγορα εξελίχθηκαν σε πρωτόγονα κέντρα υγείας. Ο πρωτόγονος άνθρωπος διεπίστωσε ότι η θερµότητα ανακουφίζει από τον πόνο. Χρησιµοποίησε το ηλιακό φως, νωπά όργανα ζώων, ζεστό πηλό και ζεστές πέτρες και πολλές από τις µεθόδους αυτές εφαρµόζονται ακόµη. Ο ρυθµός χρησιµοποιείτο στην προσπάθεια να επηρεασθούν τα πνεύµατα. Τα ταµ-ταµ χρησιµοποιούνταν σε παγκόσµια κλίµακα.

Page 158

Provided by: www.urantia.info


90:4.7Ορισµένοι

λαοί πίστευαν ότι οι ασθένειες προκαλούνται εξ αιτίας µιας άνοµης συνοµωσίας µεταξύ πνευµάτων και ζώων. Τούτο δηµιούργησε την πεποίθηση ότι υπήρχε ένα ευεργετικό φυσικό ίαµα για κάθε νόσο που προκαλείτο από τα ζώα. Οι ερυθρόδερµοι πίστευαν πάρα πολύ στη θεωρία ότι θα φυτά θεράπευαν κάθε νόσο. Έβαζαν πάντα µια σταγόνα αίµατος στο άνοιγµα που έµενε όταν ξερίζωναν ένα φυτό. 90:4.8Η νηστεία, η δίαιτα και τα αντιφλεγµονώδη χρησιµοποιούνταν συχνά ως φάρµακα. Οι ανθρώπινες εκκρίσεις, όντας σίγουρα µαγικές, ήταν σε πολύ µεγάλη εκτίµηση. Έτσι το αίµα και τα ούρα ήσαν από τα πρώτα φάρµακα, ενώ γρήγορα προστέθηκαν σ’ αυτά ρίζες και διάφορα άλατα. Οι σαµάνοι πίστευαν ότι τα πνεύµατα των ασθενειών µπορούσαν να εκδιωχθούν από το σώµα µε τις άσχηµες µυρωδιές και τα κακόγευστα γιατρικά. Ο εξαγνισµός έγινε γρήγορα θεραπεία ρουτίνας, ενώ η χρήση του ωµού κακάο και της κινίνης ήταν από τις πρώτες φαρµακευτικές ανακαλύψεις. 90:4.9Οι Έλληνες ήσαν οι πρώτοι που ανέπτυξαν πραγµατικά λογικές µεθόδους θεραπείας των ασθενών. Τόσον οι Έλληνες όσο και οι Αιγύπτιοι πήραν τις ιατρικές τους γνώσεις από την κοιλάδα του Ευφράτη. Το λάδι και το κρασί ήσαν από τα πρώτα γιατρικά για τη θεραπεία των τραυµάτων. Το καστορέλαιο και το όπιο χρησιµοποιήθηκαν από τους Σουµέριους. Πολλά από αυτά τα αρχαία, δραστικά απόκρυφα γιατρικά έχασαν τη δύναµή τους όταν έγιναν γνωστά. Η µυστικότητα υπήρξε πάντα βασική για την επιτυχή άσκηση του δόλου και της πρόληψης. Μόνο η πραγµατικότητα και η αλήθεια επιζητούν το άπλετο φως της κατανόησης και απολαµβάνουν τη διαφώτιση και τις διευκρινίσεις της επιστηµονικής έρευνας. 5. ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ 90:5.1Η ουσία του τελετουργικού είναι η τελειοποίηση της διεξαγωγής του. Μεταξύ των αγρίων πρέπει να εφαρµόζετο µε ύψιστη ακρίβεια. Μόνο όταν το τελετουργικό εκτελείται σωστά αποκτά η τελετή τη δύναµη να εξαναγκάσει τα πνεύµατα. Αν το τελετουργικό δεν είναι σωστό, προκαλεί µόνο την οργή και την προσβολή των θεών. Έτσι, λοιπόν, αφού ο αργά εξελισσόµενος νους του ανθρώπου σκέφθηκε ότι η τεχνική του τελετουργικού ήταν ο αποφασιστικός παράγων για την αποτελεσµατικότητά του, ήταν αναπόφευκτο το ότι οι αρχαίοι σαµάνοι θα εξελίσσονταν, αργά, ή γρήγορα, σε κλήρο εκπαιδευµένο να κατευθύνει τη σχολαστική διαδικασία του τελετουργικού. Και έτσι, για δεκάδες χιλιάδων χρόνων, ατέλειωτες τελετουργίες επενέβαιναν στην κοινωνία και αναθεµάτιζαν τον πολιτισµό, γίνονταν αφόρητο βάρος σε κάθε εκδήλωση της ζωής, σε κάθε προσπάθεια της φυλής. 90:5.2Το τελετουργικό είναι η τεχνική των εξαγνιστικών εθίµων. Το τελετουργικό δηµιουργεί και διαιωνίζει τους µύθους, ενώ επίσης συµβάλλει στη διατήρηση των κοινωνικών και θρησκευτικών εθίµων. Το ίδιο το τελετουργικό, πάλι, δηµιουργείται από τους µύθους. Οι τελετουργίες είναι συχνά κατ’ αρχήν κοινωνικές, αργότερα γίνονται κοινωνικές, αποκτώντας τελικά την ιερότητα και το κύρος της θρησκευτικής τελετής. ΤΗ τελετουργία µπορεί να ασκείται ατοµικά, ή οµαδικά – ή και τα δύο – όπως φαίνεται από την προσευχή, το χορό και το δράµα. 90:5.3Οι λέξεις έγιναν µέρος του τελετουργικού, όπως και η χρήση όρων όπως το «αµήν,» και «σελάχ» Το έθιµο του όρκου και της βωµολοχίας αντιπροσωπεύει την εκπόρνευση της παλαιότερης τελετουργικής επανάληψης θείων ονοµάτων. Το προσκύνηµα σε άγιους τόπους είναι πανάρχαια τελετουργία. Το τελετουργικό στη συνέχεια εξελίχθηκε σε περίπλοκες τελετές εξαγνισµού, καθαρµού και καθαγιασµού. Οι τελετές µύησης στα µυστικά της φυλής

Page 159

Provided by: www.urantia.info


των πρωτόγονων κοινωνιών ήταν, στην πραγµατικότητα, άτεχνες θρησκευτικές τελετές. Ο τρόπος λατρείας των αρχαίων απόκρυφων θρησκειών δεν ήταν παρά µια ατέλειωτη διεξαγωγή συσσωρευµένων θρησκευτικών τελετών. Το τελετουργικό, τελικά, εξελίχθηκε στους σύγχρονους τύπους θρησκευτικών τελετών και λατρείας, σε λειτουργίες που περιλαµβάνουν την προσευχή, τους ύµνους, την ευαισθητοποιούσα ανάγνωση, καθώς επίσης πολλές ατοµικές και οµαδικές πνευµατικές προσφορές. 90:5.4Οι ιερείς εξελίχθηκαν από σαµάνους σε χρησµολόγους, σε µάντεις, σε τραγουδιστές, χορευτές, βροχοποιούς, φρουρούς των θρησκευτικών καταλοίπων, επόπτες ναών και προφήτες, στη θέση των ουσιαστικών διευθυνόντων τη θρησκευτική λατρεία. Με τον καιρό το αξίωµα έγινε κληρονοµικό. Δηµιουργήθηκε µια διαρκής ιερατική κάστα. 90:5.5Καθώς η θρησκεία εξελίσσετο, οι ιερείς άρχισαν να εξειδικεύονται σύµφωνα µε τις εγγενείς κλίσεις τους, ή τις ιδιαίτερες προτιµήσεις τους. Μερικοί γίνονταν τραγουδιστές, άλλοι έλεγαν προσευχές, ενώ άλλοι γίνονταν θυσιαστές. Αργότερα εµφανίσθηκαν οι ρήτορες – οι κήρυκες. Και όταν η θρησκεία θεσµοθετήθηκε, οι ιερείς αυτοί ισχυρίσθηκαν ότι «κρατούν το κλειδί του παραδείσου.» 90:5.6Οι ιερείς προσπαθούσαν πάντα να εντυπωσιάσουν και να τροµάξουν τον απλό κόσµο, κάνοντας τις θρησκευτικές τελετουργίες σε γλώσσα αρχαία, χρησιµοποιώντας ακαθόριστα µαγικά τροπάρια για να προκαλέσουν σύγχυση στους πιστούς, ώστε να ισχυροποιήσουν την ευλάβεια προς τους ίδιους και το κύρος τους. Ο µέγας κίνδυνος σε όλα αυτά είναι ότι το τελετουργικό τείνει να γίνει υποκατάστατο της θρησκείας. 90:5.7Ο κλήρος έπραξε τα µέγιστα για να επιβραδύνει την επιστηµονική εξέλιξη και να παρακωλύσει την πνευµατική πρόοδο, συνέβαλε, ωστόσο στη σταθεροποίηση του πολιτισµού και τη βελτίωση ορισµένων τύπων κουλτούρας. Ωστόσο, πολλοί σύγχρονοι ιερείς έχουν πάψει να λειτουργούν ως κατευθυντές του τελετουργικού της λατρείας του Θεού, έχοντας στρέψει την προσοχή τους στη θεολογία – στην προσπάθεια να προσδιορίσουν το Θεό. 90:5.8Δεν αρνείται κανείς το ότι οι ιερείς έγιναν µυλόπετρα στο λαιµό των φυλών, αλλά οι πραγµατικοί θρησκευτικοί ηγέτες υπήρξαν ανεκτίµητοι στο να δείξουν το δρόµο προς υψηλότερες και καλύτερες πραγµατικότητες. 90:5.9[Παρουσιάσθηκε από έναν Μελχισεδέκ του Νέβαδον.] ΕΓΓΡΑΦΟ 91 Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ 91:0.1Η προσευχή, ως συνιστώσα της θρησκείας, εξελίχθηκε από την πρότερη έκφραση του µη θρησκευτικού µονολόγου, ή διαλόγου. Με την κατάκτηση της αυτεπίγνωσης από τον πρωτόγονο άνθρωπο, επήλθε το αναπόφευκτο αποτέλεσµα της επίγνωσης των άλλων, η διττή δυναµική της κοινωνικής αντίδρασης και της αναγνώρισης του Θεού. 91:0.2Οι αρχικές µορφές προσευχής δεν απευθύνονταν στο Θείο. Οι εκφράσεις αυτές έµοιαζαν πολύ µ’ αυτά που θα λέγατε σ’ ένα φίλο, αν αρχίζατε ένα σηµαντικό εγχείρηµα. «Ευχήσου µου καλή τύχη.» Ο πρωτόγονος άνθρωπος ήταν υπόδουλος στη µαγεία. Η τύχη, καλή και κακή, υπεισέρχετο σε όλα τα θέµατα της ζωής. Αρχικά, αυτές οι παρακλήσεις για καλοτυχία ήσαν µονόλογοι – κάτι σαν σκέψη που εκφράζεται µεγαλόφωνα από εκείνον που ασκεί τη µαγεία. Αργότερα, όλοι αυτοί που πίστευαν στην τύχη επετύγχαναν την

Page 160

Provided by: www.urantia.info


υποστήριξη των φίλων και των οικογενειών τους και έτσι, πλέον, διεξάγονταν ορισµένες µορφές τελετών οι οποίες περιελάµβαναν ολόκληρη την ευρύτερη οικογένεια, ή τη φυλή. 91:0.3Όταν οι αντιλήψεις περί φαντασµάτων και πνευµάτων εξελίχθηκαν, οι παρακλήσεις αυτές απευθύνονταν στο υπερφυσικό και, µε τη συνειδητοποίηση των θεών, οι εκφράσεις αυτές κατέκτησαν τα επίπεδα της γνήσιας προσευχής. Σαν παράδειγµα αυτού, σε ορισµένες Αυστραλιανές φυλές, οι πρωτόγονες θρησκευτικές επικλήσεις προηγήθηκαν της πίστης τους στα πνεύµατα και τις υπεράνω του ανθρώπινου οντότητες. 91:0.4Η φυλή των Τόντα στην Ινδία τηρεί την πρακτική αυτή της προσευχής χωρίς να απευθύνεται σε κανένα συγκεκριµένα, ακριβώς όπως έκαναν οι πρώιµοι λαοί, πριν την εποχή της θρησκευτικής συνειδητοποίησης. Μόνο που, στους Τόντα, τούτο αντιπροσωπεύει την οπισθοδρόµηση της εκφυλισµένης θρησκείας τους σ’ αυτό το πρωτόγονο επίπεδο. Τα σύγχρονα τελετουργικά των γαλακτοκόµων ιερέων των Τόντα δεν αποτελούν θρησκευτικές τελετές, εφ’ όσον οι απρόσωπες αυτές προσευχές δεν συνεισφέρουν τίποτε στη διατήρηση, ή τη βελτίωση οιωνδήποτε κοινωνικών, ηθικών, ή πνευµατικών αξιών. 91:0.5Η προ της καθιέρωσης της θρησκείας προσευχή αποτελούσε µέρος της πρακτικής της µάνα των Μελανησίων, τις πεποιθήσεις περί ουντάχ των Αφρικανών Πυγµαίων και τις προλήψεις περί Μανιτού των Βορειοαµερικανών Ινδιάνων. Οι φυλές Μπαγκάντα της Αφρικής µόνο πρόσφατα αναδύθηκαν από το επίπεδο της µάνα της προσευχής. Κατά την πρώιµη αυτή εξελικτική σύγχυση, οι άνθρωποι προσεύχονταν στους θεούς - τοπικούς και εθνικούς – στα φετίχ, τα φυλακτά, τα φαντάσµατα, τους κυβερνήτες και τους συνηθισµένους ανθρώπους. 1. Η ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 91:1.1Η λειτουργία της πρώιµης, εξελικτικής θρησκείας είναι να διατηρήσει και να προσαυξήσει τις θεµελιακές κοινωνικές, ηθικές και πνευµατικές αξίες οι οποίες σιγά-σιγά παίρνουν µορφή. Η αποστολή αυτή της θρησκείας δεν γίνεται συνειδητά αντιληπτή από την ανθρωπότητα, ωστόσο, φέρεται εις πέρας κυρίως δια της λειτουργίας της προσευχής. Η πρακτική της προσευχής αντιπροσωπεύει την ακούσια, αλλά παρ’ όλα ταύτα ατοµική και συλλογική, προσπάθεια οποιασδήποτε οµάδας να διασφαλίσει (να πραγµατοποιήσει) αυτή τη διατήρηση των ανώτερων αξιών. Για τη διασφάλιση, ωστόσο, της προσευχής, όλες οι ιερές ηµέρες επανέρχονται γοργά στην κατηγορία των απλών εορτών. 91:1.2Η θρησκεία και οι συνιστώσες της, κύρια των οποίων είναι η προσευχή, συµµαχούν µόνο µε τις αξίες εκείνες οι οποίες έχουν γενικότερη κοινωνική αναγνώριση, οµαδική επιδοκιµασία. Συνεπώς, όταν ο πρωτόγονος άνθρωπος επιχειρούσε να ικανοποιήσει τις κατώτερες ορέξεις του, ή να επιτύχει τις αµετρίαστες προσωπικές φιλοδοξίες του, εστερείτο της παραµυθίας της θρησκείας και της αρωγής της προσευχής. Αν το άτοµο επιζητούσε να επιτύχει οτιδήποτε αντικοινωνικό, ήταν υποχρεωµένο να αναζητήσει την αρωγή της µη θρησκευτικής µαγείας, να καταφύγει στους µάγους, και έτσι να αποστερηθεί τη βοήθεια της προσευχής. Έτσι, λοιπόν, η προσευχή έγινε από πολύ νωρίς ισχυρός υποστηρικτής της κοινωνικής εξέλιξης , της ηθικής προόδου και της πνευµατικής επίτευξης. 91:1.3Ο πρωτόγονος νους, ωστόσο, δεν είναι ούτε λογικός, ούτε συνεπής. Οι πρώιµοι άνθρωποι δεν αντιλαµβάνονταν ότι τα προβλήµατα της ύλης δεν ήσαν στη σφαίρα επιρροής της προσευχής. Οι απλοϊκές αυτές ψυχές θεωρούσαν ότι η τροφή, το καταφύγιο, η βροχή, το θήραµα, καθώς και άλλα υλικά αγαθά επέτειναν την κοινωνική ευηµερία και έτσι άρχισαν προσεύχονται για τις φυσικές αυτές ευλογίες. Ενώ τούτο συνέστησε διαστρέβλωση της

Page 161

Provided by: www.urantia.info


προσευχής, ενθάρρυνε την προσπάθεια του ανθρώπου να πραγµατοποιήσει τις υλικές αυτές επιδιώξεις του, µε ενέργειες κοινωνικές και ηθικές. Μια τέτοια εξαχρείωση της προσευχής, ενώ υποβαθµίζει τις πνευµατικές αξίες ενός λαού, εξαίρει, παρά ταύτα, άµεσα, τα οικονοµικά, κοινωνικά, και δεοντολογικά τους ήθη. 91:1.4Η προσευχή αποτελεί µονόλογο µόνο για τον πλέον πρωτόγονο τύπο διάνοιας. Γρήγορα γίνεται διάλογος και ραγδαία εκτείνεται ως το επίπεδο της οµαδικής λατρείας. Η προσευχή καταδεικνύει ότι οι προ της µαγείας ψαλµωδίες της πρωτόγονης θρησκείας έχουν εξελιχθεί στο επίπεδο εκείνο, όπου ο νους του ανθρώπου αναγνωρίζει την πραγµατικότητα των ελεηµόνων δυνάµεων, ή υπάρξεων, οι οποίες είναι ικανές να εµπλουτίσουν τις κοινωνικές αξίες και να προσαυξήσουν τα ηθικά ιδεώδη ενώ πέραν αυτού, αναγνωρίζει ότι οι επιρροές αυτές είναι υπερανθρώπινες και διαχωρισµένες από το εγώ του συνειδητοποιηµένου ανθρώπου και των θνητών συνανθρώπων του. Για το λόγο αυτό, η αληθινή προσευχή δεν εµφανίζεται ει µη µόνο όταν η επίδραση της θρησκευτικής λειτουργίας συλληφθεί νοερά ως ατοµική. 91:1.5Η προσευχή ελάχιστη σχέση έχει µε τον ανιµισµό, παρόµοιες, ωστόσο, πεποιθήσεις µπορούν να συνυπάρξουν µε τα αναδυόµενα θρησκευτικά συναισθήµατα. Πολλές φορές η θρησκεία και ο ανιµισµός είχαν εντελώς ξεχωριστή προέλευση. 91:1.6Για τους θνητούς εκείνους που δεν έχουν απελευθερωθεί από τα πρωτόγονα δεσµά του φόβου, υπάρχει ο πραγµατικός κίνδυνος του ότι όλες οι προσευχές τους µπορεί να τους οδηγήσουν σε µια νοσηρή θεώρηση της αµαρτίας, αδικαιολόγητα αισθήµατα ενοχής, πραγµατικά, ή πλασµατικά. Στη σύγχρονη εποχή, όµως, δεν φαίνεται πιθανό ότι θα αφιερώσουν πολλοί αρκετό χρόνο στην προσευχή, ώστε να οδηγηθούν στην επιβλαβή αυτή ενδοσκόπηση πάνω στην ευτέλεια, η την αµαρτία τους. Οι κίνδυνοι που ακολουθούν την παραποίηση και τη διαστρέβλωση της προσευχής συνίστανται στην άγνοια, τις προλήψεις, τις αµετακίνητες απόψεις, την απονέκρωση, τον υλισµό και το φανατισµό. 2. Ε ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 91:2.1Οι πρώτες προσευχές ήσαν, απλά, ευχές λεκτικά διατυπωµένες, εκφράσεις ειλικρινών επιθυµιών. Κατόπιν η προσευχή έγινε τρόπος επίτευξης της συνεργασίας των πνευµάτων. Και αργότερα επέτυχε την ανώτερη λειτουργία του να βοηθήσει τη θρησκεία στον διάλογο πάνω σ’ όλες τις πραγµατικές αξίες. 91:2.2Τόσον η προσευχή όσο και η µαγεία δηµιουργήθηκαν ως αποτέλεσµα των αδικαίωτων αντιδράσεων του ανθρώπου προς το περιβάλλον της Ουράντια. Πέραν, όµως, της γενικευµένης αυτής σχέσης, έχουν ελάχιστα κοινά µεταξύ τους. Η προσευχή σήµαινε πάντα θετική δράση από το προσευχόµενο άτοµο. Υπήρξε ανέκαθεν εκδήλωση ψυχική και ορισµένες φορές πνευµατική. Η µαγεία υποδήλωνε, συνήθως, την προσπάθεια της χειραγώγησης της πραγµατικότητας χωρίς να επηρεασθεί το εγώ του χειραγωγούντος, εκείνου που ασκούσε τη µαγεία. Παρά την ανεξάρτητη προέλευσή τους, η µαγεία και η προσευχή συχνά συνδέθηκαν στα µεταγενέστερα στάδια της εξέλιξής τους. Η µαγεία εξήρθη ορισµένες φορές εξ αιτίας της ανέλιξης του ζητούµενου, από το επίπεδο του τυπικού, στις τελετές και τους ψαλµούς και από εκεί στο κατώφλι της αληθούς προσευχής. Η προσευχή έγινε, µερικές φορές, τόσο υλιστική, ώστε εκφυλίσθηκε σε ψευδο-µαγική τεχνική, για την αποφυγή της προσπάθειας η οποία απαιτείται για την επίλυση των προβληµάτων των Ουραντιανών.

Page 162

Provided by: www.urantia.info


91:2.3Όταν

ο άνθρωπος έµαθε ότι η προσευχή δεν µπορούσε να εξαναγκάσει τους θεούς, έκανε την προσευχή περισσότερο επίκληση, αίτηση χάρης. Η ειλικρινέστερη, ωστόσο, προσευχή αποτελεί στην πραγµατικότητα την επικοινωνία µεταξύ του ανθρώπου και του Δηµιουργού του. 91:2.4Η εµφάνιση της έννοιας της θυσίας, σε οποιαδήποτε θρησκεία, µειώνει πάντα την ανώτερη δύναµη της αληθούς προσευχής, κατά το ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να υποκαταστήσει µε προσφορές υλικών αγαθών την προσφορά της βούλησής του στο να πράττει το θέληµα του Θεού. 91:2.5Όταν η θρησκεία χάσει τον προσωπικό Θεό, οι προσευχές της µεταφέρονται στα επίπεδα της θεολογίας και της φιλοσοφίας. Όταν η ανώτερη αντίληψη του Θεού µιας θρησκείας γίνει εκείνη µιας απρόσωπης Θεότητας, όπως σ’ ένα πανθεϊστικό ιδεαλισµό, παρά το ότι παρέχει τη βάση για ορισµένες µορφές µυστικιστικής επικοινωνίας, αποδεικνύεται µοιραία για την ισχύ της αληθούς προσευχής, η οποία πάντοτε συµβολίζει την επικοινωνία του ανθρώπου µε µια προσωπική και ανώτερη ύπαρξη. 91:2.6Κατά τους πρώιµους χρόνους της εξέλιξης των φυλών, ακόµη και κατά τη σύγχρονη εποχή, στην καθηµερινή εµπειρία ενός µέσου ανθρώπου η προσευχή µοιάζει πάρα πολύ µε το φαινόµενο της σχέσης ενός ανθρώπου µε το ίδιο το υποσυνείδητό του. Αλλά υπάρχει, επίσης, και ένας χώρος προσευχής όπου ο ευρισκόµενος σε διανοητική ετοιµότητα και πνευµατική πρόοδο άνθρωπος επιτυγχάνει λίγο-πολύ την επαφή µε τα υπεράνω του συνειδητού επίπεδα της ανθρώπινης διάνοιας, το χώρο του ενοικούντος Προσαρµοστή της Σκέψης. Επιπλέον, υπάρχει µια σαφής πνευµατική φάση στην πραγµατική προσευχή, η οποία αφορά στην αποδοχή και την αναγνώρισή της από τις πνευµατικές δυνάµεις του σύµπαντος και που είναι εντελώς ξεχωριστή από κάθε ανθρώπινη και διανοητική σχέση. 91:2.7Η προσευχή συµβάλλει σε µεγάλο βαθµό στην ανάπτυξη του θρησκευτικού συναισθήµατος ενός εξελισσόµενου ανθρώπινου νου. Είναι µια ισχυρή επίδραση που επιτυγχάνει την αποφυγή της αποµόνωσης της προσωπικότητας. 91:2.8Η προσευχή αντιπροσωπεύει µια τεχνική που συνδέεται µε τις φυσικές θρησκείες της εξέλιξης των φυλών, η οποία επίσης αποτελεί µέρος των εµπειρικών αξιών των ανώτερων θρησκειών που υπερέχουν ηθικά, των θρησκειών της αποκάλυψης. 3. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΕΓΩ 91:3.1Όταν τα παιδιά πρωτοµάθουν να χρησιµοποιούν τη γλώσσα, παρουσιάζουν την τάση να σκέπτονται µεγαλόφωνα, να εκφράζουν τις σκέψεις τους µε λέξεις, έστω και αν δεν είναι κανείς εκεί να τα ακούσει. Με την εµφάνιση της δηµιουργικής φαντασίας παρουσιάζουν την τάση να συζητούν µε φανταστικούς συντρόφους. Με τον τρόπο αυτό το αναπτυσσόµενο εγώ αναζητά την επικοινωνία µε ένα φανταστικό άλλο εγώ. Με τον τρόπο αυτό, το παιδί µαθαίνει από νωρίς να µετατρέπει τους µονολόγους του σε ψευδο-διαλόγους, στους οποίους αυτό το άλλο εγώ του δίνει τις απαντήσεις στις διατυπωµένες µε λόγια σκέψεις του και τις επιθυµίες που εκφράζει. Μεγάλο µέρος των σκέψεων ενός ενηλίκου γίνεται, διανοητικά, σε µορφή συζήτησης. 91:3.2Η πρώιµη και πρωτόγονη µορφή προσευχής έµοιαζε πάρα πολύ µε τις µισο-µαγικές απαγγελίες της σύγχρονης φυλής των Τόντα, προσευχές που δεν απευθύνονταν σε κανένα συγκεκριµένα. Τέτοιες τεχνικές, όµως, προσευχής τείνουν να εξελιχθούν στο είδος της µέσω

Page 163

Provided by: www.urantia.info


του διαλόγου επικοινωνίας, µε την ανάδυση της ιδέας ενός άλλου εγώ. Με τον καιρό, η αντίληψη του άλλου εγώ εξαίρεται στο ανώτερο επίπεδο της θείας επιβλητικότητας και εµφανίζεται η προσευχή, ως συνιστώσα της θρησκείας. Μέσω πολλών φάσεων και κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων ο πρωτόγονος αυτός τύπος προσευχής προορίζεται να εξελιχθεί προτού φθάσει το επίπεδο της λογικής και πραγµατικά ηθικής προσευχής. 91:3.3Όπως γίνεται αντιληπτό από διαδοχικές γενεές προσευχόµενων ανθρώπων, το άλλο εγώ αναπτύσσεται µέσα από τα φαντάσµατα, τα φετίχ και τα πνεύµατα στον πολυθεϊσµό και τελικά στον Ένα Θεό, µια θεία ύπαρξη που ενσωµατώνει τα ανώτερα ιδανικά και τις υψηλότερες επιδιώξεις του προσευχόµενου εγώ. Και έτσι λειτουργεί η προσευχή, ως η πλέον ισχυρή συνιστώσα της θρησκείας στη διατήρηση των ύψιστων αξιών και ιδανικών εκείνων που προσεύχονται. Από τη στιγµή της αντίληψης ενός άλλου εγώ ως την εµφάνιση της έννοιας ενός θείου και ουράνιου Πατέρα η προσευχή είναι πάντα µια κοινωνικοποιητική, ηθικοποιητική και εξαγνιστική πρακτική. 91:3.4Η απλή προσευχή της πίστης µαρτυρά µια µεγάλη εξέλιξη στην ανθρώπινη εµπειρία, δια της οποίας οι αρχαίοι διάλογοι µε το φανταστικό σύµβολο του άλλου εγώ της πρωτόγονης θρησκείας εξήρθησαν στο επίπεδο της επικοινωνίας µε το πνεύµα του Απείρου και σ’ εκείνο µιας γνήσιας συνειδητοποίησης της πραγµατικότητας του αιώνιου Θεού και Παραδείσιου Πατέρα ολόκληρης ης ευφυούς δηµιουργίας. 91:3.5Πέραν

όλων αυτών που αποτελούν το υπερεγώ στην εµπειρία της προσευχής, πρέπει να θυµόµαστε ότι η ηθική προσευχή αποτελεί θαυµάσιο τρόπο για να εξάρει κάποιος το εγώ του και να ενισχύσει τον εαυτό του για καλύτερη ζωή και ανώτερα επιτεύγµατα. Η προσευχή προτρέπει το ανθρώπινο εγώ να εξετάσει και τους δύο τρόπους βοήθειας: Υλική βοήθεια στην υποσυνείδητη δεξαµενή της ανθρώπινης εµπειρίας, έµπνευση και καθοδήγηση στα υπερσυνειδητά όρια της επαφής του υλικού µε το πνευµατικό, µε τον Ελεγκτή του Μυστηρίου. 91:3.6Η προσευχή ήταν ανέκαθεν και θα είναι πάντα µια διττή ανθρώπινη εµπειρία: Μία ψυχολογική διαδικασία συνδεδεµένη µε µία πνευµατική τεχνική. Και οι δύο αυτές λειτουργίες της προσευχής δεν µπορούν ποτέ να διαχωρισθούν απόλυτα. 91:3.7Η φωτισµένη προσευχή πρέπει να αναγνωρίζει όχι µόνο έναν εξωτερικό και προσωπικό Θεό, αλλά επίσης µια εσώτερη και απρόσωπη Θεότητα, τον ενοικούντα Προσαρµοστή. Είναι απολύτως σωστό ότι ο άνθρωπος, όταν προσεύχεται, πρέπει να προσπαθεί να κατανοήσει την αρχή του Πατέρα του Σύµπαντος εν Παραδείσω. Η πλέον αποτελεσµατική, ωστόσο, τεχνική για περισσότερο πρακτικούς σκοπούς θα είναι να επιστρέψει στην άποψη ενός κοντινού άλλου εαυτού, όπως ακριβώς ο πρωτόγονος νους συνήθιζε να κάνει και τότε να αναγνωρίσει ότι η ιδέα αυτού του άλλου εγώ εξελίχθηκε από απλή φαντασίωση στην αλήθεια της ενοίκησης του Θεού εντός του θνητού ανθρώπου, δια της ουσιαστικής παρουσίας του Προσαρµοστή, έτσι ώστε να µπορεί να µιλά πρόσωπο µε πρόσωπο, όπως είναι, µε ένα πραγµατικό, γνήσιο και θείο άλλο εγώ που κατοικεί εντός του και αποτελεί την ίδια την παρουσία του ζώντος Θεού, του Πατέρα του Σύµπαντος. 4. Η ΗΘΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 91:4.1Καµία προσευχή δεν µπορεί να είναι ηθική όταν ο ικέτης επιζητεί εγωιστικά πλεονεκτήµατα επί των συνανθρώπων του. Η ιδιοτελής και υλιστική προσευχή είναι ασύµβατη µε τις ηθικές θρησκείες, οι οποίες στηρίζονται στην ανιδιοτελή και θεία αγάπη. Όλη η αυτή η ανήθικη προσευχή ξαναγυρίζει στα πρωτόγονα επίπεδα της ψευδοµαγείας και

Page 164

Provided by: www.urantia.info


είναι ανάξια του προοδεύοντος πολιτισµού και των πεφωτισµένων θρησκειών. Η ιδιοτελής προσευχή παραβιάζει το πνεύµα κάθε ηθικής που στηρίζεται στην στοργική δικαιοσύνη. 91:4.2Η προσευχή δεν πρέπει ποτέ να εξευτελίζεται, ώστε να γίνεται υποκατάστατο της δράσης. Κάθε ηθική προσευχή αποτελεί ερέθισµα για δράση και οδηγό στον προοδευτικό αγώνα προς τους ιδανικούς στόχους της κατάκτησης του υπερεαυτού. 91:4.3Σ’ όλες τις προσευχές σας να είστε δίκαιοι. Μην περιµένετε από το Θεό να δείξει µεροληψία, να αγαπήσει εσάς περισσότερο από τα άλλα παιδιά του, τους φίλους σας, τους γείτονες, ακόµη και τους εχθρούς σας. Η προσευχή, ωστόσο, των φυσικών, ή εξελιχθεισών θρησκειών δεν είναι, αρχικά, ηθική, όπως είναι στις µεταγενέστερες αποκαλυφθείσες θρησκείες. Κάθε προσευχή, είτε είναι ατοµική, είτε οµαδική, µπορεί να είναι είτε ιδιοτελής, είτε αλτρουιστική. Η προσευχή, δηλαδή, µπορεί να επικεντρώνεται είτε στο άτοµο, είτε στους άλλους. Όταν η προσευχή δεν ζητά τίποτε γι’ αυτόν που προσεύχεται, ούτε κάτι για τους φίλους του, τότε η στάση αυτή της ψυχής τείνει προς το επίπεδο της αληθούς λατρείας. Οι ιδιοτελείς προσευχές περιλαµβάνουν εξοµολογήσεις και ικεσίες και συχνά συνίστανται σε αιτήµατα για υλικές χάρες. Η προσευχή γίνεται κάτι περισσότερο ηθικό όταν πραγµατεύεται τη συγγνώµη και επιζητά τη σοφία για να επιτευχθεί καλύτερος αυτοέλεγχος. 91:4.4Ενώ ο ανιδιοτελής τύπος προσευχής είναι ενισχυτικός και παρηγορητικός, η υλιστική προσευχή προορίζεται να φέρει πίκρα και απογοήτευση, καθώς οι προηγµένες επιστηµονικές ανακαλύψεις καταδεικνύουν ότι ο άνθρωπος ζει σ’ ένα φυσικό περιβάλλον νόµου και τάξης. Η παιδική ηλικία ενός ατόµου, ή µιας φυλής χαρακτηρίζεται από πρωτόγονη, ιδιοτελή και υλιστική προσευχή. Και, ως ένα σηµείο, όλες αυτές οι παρακλήσεις είναι αποτελεσµατικές στο ότι αλάθητα οδηγούν στις προσπάθειες και τους αγώνες εκείνους που συµβάλλουν στην επίτευξη της απόκρισης σ’ αυτές τις προσευχές. Η πραγµατική προσευχή που γίνεται µε πίστη πάντα συµβάλλει στην επαύξηση της τεχνικής του ζην, έστω και αν τέτοιες ικεσίες δεν είναι άξιες πνευµατικής αναγνώρισης. Το πνευµατικά προηγµένο άτοµο, όµως, είναι πάρα πολύ προσεκτικό στην προσπάθειά του να αποθαρρύνει τον πρωτόγονο, ή ανώριµο νου πάνω στις προσευχές αυτές. 91:4.5Να θυµάστε, έστω και αν η προσευχή δεν αλλάζει το Θεό, πολύ συχνά επιφέρει µεγάλες και µόνιµες αλλαγές σ’ αυτόν που προσεύχεται µε πίστη και βέβαιες προσδοκίες. Η προσευχή υπήρξε ο πρόγονος µεγάλου µέρους της διανοητικής ηρεµίας, της χαράς, της γαλήνης, του θάρρους, της αυτοκυριαρχίας και της σωστής κρίσης των ανδρών και των γυναικών των εξελικτικών φυλών. 5. ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ 91:5.1Στη λατρεία των προγόνων, η προσευχή οδηγεί στην καλλιέργεια των προγονικών ιδανικών. Η προσευχή όµως, ως χαρακτηριστικό της λατρείας του Θείου, υπερβαίνει όλες τις άλλες παρόµοιες πρακτικές, εφ’ όσον οδηγεί στην καλλιέργεια θείων ιδανικών. Καθώς η έννοια του άλλου εγώ της προσευχής γίνεται ανώτερη και θεία, έτσι και τα ανθρώπινα ιδανικά εξαίρονται ανάλογα, από το απλά ανθρώπινο, ως το ουράνιο και θείο επίπεδο, ενώ το αποτέλεσµα όλων αυτών των προσευχών είναι ο εµπλουτισµός του ανθρώπινου χαρακτήρα και η πλήρης ενοποίηση της ανθρώπινης προσωπικότητας. 91:5.2Η προσευχή, ωστόσο, δεν χρειάζεται να είναι πάντα ατοµική. Η οµαδική, ή εκκλησιαστική προσευχή είναι πολύ αποτελεσµατική στο ότι επιφέρει εξαιρετικά εποικοδοµητικές για την κοινωνία επιπτώσεις. Όταν µία οµάδα προσεύχεται από κοινού για ηθική βελτίωση και πνευµατική εξύψωση, οι προσευχές αυτές επιδρούν στα άτοµα που

Page 165

Provided by: www.urantia.info


συνθέτουν την οµάδα. Γίνονται όλοι καλύτεροι εξ αιτίας της συµµετοχής τους. Ακόµη και µία ολόκληρη πόλη, ή ένα ολόκληρο έθνος µπορούν να βοηθηθούν µε τις προσευχές αυτές. Η εξοµολόγηση, η µετάνοια και η προσευχή οδήγησαν άτοµα, πόλεις, έθνη, αλλά και ολόκληρες φυλές σε µεγάλες προσπάθειες ανασχηµατισµού και θαρραλέους αγώνες µε ανδρεία αποτελέσµατα. 91:5.3Αν πραγµατικά επιθυµείτε να αντιπαρέλθετε τη συνήθεια του να κρίνετε ένα φίλο, ο συντοµότερος και ασφαλέστερος τρόπος να επιτύχετε µια τέτοια αλλαγή στη συµπεριφορά σας είναι να αποκτήσετε τη συνήθεια να προσεύχεστε για το άτοµο αυτό κάθε µέρα της ζωής σας. Οι κοινωνικές, όµως, επιπτώσεις µιας τέτοιας προσευχής εξαρτώνται κατά το πλείστον από δύο παράγοντες: 91:5.41. Το άτοµο για το οποίο προσεύχεται κάποιος πρέπει να γνωρίζει ότι αποτελεί αντικείµενο προσευχής. 91:5.52. Το άτοµο που προσεύχεται πρέπει να δηµιουργήσει µια στενή κοινωνική σχέση µε το άτοµο για το οποίο προσεύχεται. 91:5.6Η προσευχή είναι η τεχνική µε την οποία, αργά ή γρήγορα, κάθε θρησκεία θεσµοποιείται. Και συν τω χρόνω, η προσευχή συνδέεται µε πολυάριθµες δευτερεύουσες συνιστώσες, ορισµένες χρήσιµες, άλλες σαφώς επιβλαβείς, όπως είναι ο κλήρος, τα ιερά βιβλία, οι λατρευτικές τελετουργίες και οι ιεροπραξίες. 91:5.7Όµως ο νους των ανώτερα διαφωτισµένων πνευµατικά πρέπει να είναι υποµονετικός και επιεικής µε εκείνες τις λιγότερο χαρισµατικές διάνοιες, που εκλιπαρούν το συµβολισµό για την κινητοποίηση της αδύναµης πνευµατικής τους ενόρασης. Ο δυνατός δεν πρέπει να περιφρονεί τον αδύναµο. Εκείνοι που συνειδητοποιούν την ύπαρξη του Θεού χωρίς συµβολισµούς δεν πρέπει να αρνούνται την ελεήµονα λειτουργία των συµβόλων σ’ εκείνους που θεωρούν δύσκολο να λατρέψουν τη Θεότητα, να τιµήσουν την αλήθεια, την οµορφιά και την καλοσύνη χωρίς τύπους και τελετές. Στην δια της προσευχής λατρεία, οι περισσότεροι άνθρωποι οραµατίζονται ένα σύµβολο του αντικειµένου-στόχου της προσευχής τους. 6. Η ΣΦΑΙΡΑ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ 91:6.1Η προσευχή, εκτός και αν συνδέεται µε τη βούληση και τη δραστηριοποίηση των ατοµικών πνευµατικών δυνάµεων και των υλικών εποπτών ενός χώρου, δεν µπορεί να έχει άµεσες επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον ενός ατόµου. Ενώ υπάρχει ένα απολύτως σαφές όριο στη σφαίρα επιρροής της δια της προσευχής ικεσίας, το όριο αυτό δεν ισχύει εξ ίσου για την πίστη εκείνων που προσεύχονται. 91:6.2Η προσευχή δεν αποτελεί τεχνική για την ίαση πραγµατικών, οργανικών νοσηµάτων, αλλά έχει συµβάλλει τροµακτικά στην απόλαυση πλήρους υγείας και στην ίαση απειράριθµων διανοητικών, συναισθηµατικών και νευρολογικών ασθενειών. Ακόµη και στην πραγµατική, προκαλούµενη από βακτήρια αρρώστια, η προσευχή έχει συντείνει πολλές φορές στην αποτελεσµατικότητα των άλλων ιαµατικών διαδικασιών. Η προσευχή έχει µεταβάλλει πολλά ευέξαπτα και παραπονούµενα, ανάξια άτοµα σε πρότυπα υποµονής και έµπνευσης για άλλους ανθρώπους που υποφέρουν. 91:6.3Ανεξάρτητα του πόσο δύσκολο µπορεί να είναι να συµφιλιωθούν οι επιστηµονικές αµφιβολίες πάνω στην αποτελεσµατικότητα της προσευχής µε την αεί-παρούσα παρόρµηση της αναζήτησης βοήθειας και καθοδήγησης από θείες πηγές, µην ξεχνάτε ποτέ ότι η

Page 166

Provided by: www.urantia.info


ειλικρινής προσευχή που γίνεται µε πίστη είναι µια πανίσχυρη δύναµη για την προώθηση της προσωπικής ευτυχίας του ατοµικού αυτοελέγχου, της κοινωνικής αρµονίας, της ηθικής προόδου και της πνευµατικής επίτευξης. 91:6.4Η προσευχή, έστω και ως καθαρά ανθρώπινη πρακτική, ως διάλογος µε το άλλο εγώ ενός ατόµου, συνιστά την τεχνική της πλέον αποτελεσµατικής προσέγγισης προς τη συνειδητοποίηση των εφεδρικών εκείνων δυνάµεων της ανθρώπινης φύσης που συσσωρεύονται και παραµένουν στον υποσυνείδητο χώρο της ανθρώπινης διάνοιας. Η προσευχή αποτελεί µία ορθή ψυχολογική πρακτική, πέραν των θρησκευτικών της επιπτώσεων και της πνευµατικής της σπουδαιότητας. Αποτελεί γεγονός της ανθρώπινης εµπειρίας το ότι τα περισσότερα άτοµα, αν πιεσθούν αρκετά σκληρά, θα προσευχηθούν µε κάποιο τρόπο, σε κάποια πηγή βοήθειας. 91:6.5Μην είστε τόσο ράθυµοι, ώστε να ζητάτε από τον Θεό να επιλύσει τις δυσκολίες σας, αλλά ποτέ να µην διστάζετε να του ζητάτε σύνεση και πνευµατική δύναµη για να σας καθοδηγήσει και να σας στηρίξει, όταν εσείς, ο ίδιος αποφασιστικά και θαρραλέα αντιµετωπίζετε τα προβλήµατα που σας παρουσιάζονται. 91:6.6Η προσευχή υπήρξε ένας απαραίτητος παράγων στην πρόοδο και διατήρηση του θρησκευτικού πολιτισµού και έχει ακόµη να συνεισφέρει πολλά για τον περαιτέρω εµπλουτισµό και εξαγνισµό της κοινωνίας, αν εκείνοι που προσεύχονται το κάνουν µόνον υπό το φως των επιστηµονικών δεδοµένων, της φιλοσοφικής σοφίας, της διανοητικής ειλικρίνειας και της πνευµατικής πίστης. Προσευχηθείτε έτσι όπως ο Ιησούς δίδαξε τους µαθητές του – έντιµα, χωρίς ιδιοτέλεια, µε αµεροληψία και χωρίς αµφιβολίες. 91:6.7Η αποτελεσµατικότητα, ωστόσο, της προσευχής στην ατοµική, πνευµατική εµπειρία εκείνου που προσεύχεται κατ’ ουδένα τρόπο εξαρτάται από την εγκεφαλική κατανόηση, την κοινωνική οξυδέρκεια, το κοινωνικό επίπεδο, την πολιτισµική κατάσταση, ή άλλα ανθρώπινα προσόντα του συγκεκριµένου λάτρη. Τα ψυχικά και πνευµατικά αποτελέσµατα της προσευχής που γίνεται µε πίστη είναι άµεσα, ατοµικά και εµπειρικά. Δεν υπάρχει άλλη τεχνική µε την οποία να µπορεί ο κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από όλα τα άλλα ανθρώπινα επιτεύγµατα, να προσεγγίζει τόσο αποτελεσµατικά και άµεσα το κατώφλι του χώρου εκείνου, απ’ όπου µπορεί να επικοινωνήσει µε τον Δηµιουργό του, όπου το πλάσµα έρχεται σε επαφή µε την πραγµατικότητα του Δηµιουργού, µε τον ενοικούντα Προσαρµοστή της Σκέψης. 7. ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ, ΕΚΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ 91:7.1Ο µυστικισµός, ως τεχνική της καλλιέργειας της συνειδητοποίησης της παρουσίας του Θεού, είναι καθ’ ολοκληρίαν αξιέπαινος, αλλά όταν τέτοιες πρακτικές οδηγούν σε κοινωνική αποµόνωση και κορυφώνουν το θρησκευτικό φανατισµό, γίνονται εντελώς αξιόµεµπτες. Πάρα πολύ συχνά, εκείνο το οποίο ο εξαντληµένος µυστικιστής αξιολογεί ως θεία έµπνευση, είναι η ανάταση του ίδιου του υποσυνείδητου νου του. Η επαφή του ανθρώπινου νου µε τον ενοικούντα σ’ αυτόν Προσαρµοστή, ενώ συχνά ωφελείται από τον γεµάτο προσήλωση διαλογισµό, συχνότερα διευκολύνεται από την ολόψυχη και τρυφερή ενάσκηση της ανιδιοτελούς υπηρεσίας ενός ατόµου επί των συνανθρώπων του. 91:7.2Οι µεγάλοι θρησκευτικοί διδάσκαλοι και οι προφήτες των περασµένων εποχών δεν ήσαν ακραίοι µυστικιστές. Ήσαν άνδρες και γυναίκες που είχαν γνωρίσει το Θεό δια της ανιδιοτελούς υπηρεσίας τους προς τους συνανθρώπους τους. Ο Ιησούς συχνά αποµόνωνε τους αποστόλους του, για σύντοµα χρονικά διαστήµατα, ώστε να ασχοληθούν µε το

Page 167

Provided by: www.urantia.info


διαλογισµό και την προσευχή, αλλά τον περισσότερο καιρό τους κρατούσε σε υπηρεσίαεπικοινωνία µε τα πλήθη. Η ψυχή του ανθρώπου χρειάζεται πνευµατική εξάσκηση, αλλά και πνευµατική τροφή. 91:7.3Η θρησκευτική έκσταση είναι επιτρεπτή όταν προέρχεται από διανοητικά υγιείς προγόνους, παρόµοιες εµπειρίες, ωστόσο, αποτελούν συχνά προϊόν καθαρά συναισθηµατικών επενεργειών, παρά εκδήλωση βαθιά πνευµατικής φύσης. Τα θρησκευόµενα άτοµα δεν πρέπει να εκλαµβάνουν κάθε ζωηρό ψυχολογικό προαίσθηµα και κάθε δυνατή συναισθηµατική εµπειρία ως θεία αποκάλυψη, ή ως πνευµατική επικοινωνία. Η γνήσια πνευµατική έκσταση συνοδεύεται συνήθως από έντονη εξωτερικά ηρεµία και σχεδόν τέλειο συναισθηµατικό έλεγχο. Ωστόσο, ο πραγµατικός προφητικός οραµατισµός είναι ένα υπερ-ψυχολογικό προαίσθηµα. Παρόµοιες δοκιµασίες δεν αποτελούν ψευδοπαραισθήσεις, ούτε µοιάζουν µε καταληπτική έκσταση. 91:7.4Ο ανθρώπινος νους µπορεί να λειτουργήσει αντιδρώντας στην αποκαλούµενη έµπνευση όταν είναι ευαίσθητος είτε στην ανάταση του υποσυνειδήτου, ή στο ερέθισµα του υπερσυνειδήτου. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται στο άτοµο ότι οι προσαυξήσεις αυτές του περιεχοµένου της συνείδησης είναι λίγο-πολύ ξένες προς αυτό. Ο ανεξέλεγκτος µυστικιστικός ενθουσιασµός και η ασυγκράτητη θρησκευτική έκσταση δεν αποτελούν πιστοποιητικά έµπνευσης, θεία, υποτίθεται, πιστοποιητικά. 91:7.5Ο

πρακτικός έλεγχος όλων αυτών των παράξενων θρησκευτικών εµπειριών του µυστικισµού, της έκστασης και της έµπνευσης συνίσταται στο να παρατηρήσει κάποιος αν τα φαινόµενα αυτά κάνουν ένα άτοµο: 91:7.61. Να απολαµβάνει καλύτερη και πληρέστερη σωµατική υγεία. 91:7.72. Να λειτουργεί περισσότερο αποτελεσµατικά και πρακτικά σε διανοητικό επίπεδο. 91:7.83. Να µοιράζεται µε τους κοινωνικούς εταίρους του πληρέστερα και χαρούµενα τις θρησκευτικές του εµπειρίες. 91:7.94. Να εξαγνίζει περισσότερο την καθηµερινή ζωή του, ενώ µε πίστη να επιτελεί τα συνήθη του καθήκοντα, που απορρέουν από την θνητή υπόστασή του. 91:7.105. Να επαυξάνει την αγάπη του και την εκτίµησή του για την αλήθεια, την οµορφιά και την καλοσύνη. 91:7.116. Να διατηρεί τις ισχύουσες κοινωνικές, ηθι