Page 1

ΟΥΡΑΝΤΙΑ ΤΟΜΟΣ 4ος 7. ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 152:7.1Την Κυριακή, 3 Απριλίου, ο Ιησούς συνοδευόµενος µόνο από τους δώδεκα αποστόλους, ξεκίνησε από τη Βηθσαϊδά το ταξίδι για την Ιερουσαλήµ. Για να αποφύγουν τον όχλο και να τραβήξουν όσο το δυνατό λιγότερη προσοχή, ταξίδεψαν από το δρόµο της Γεράσα και της Φιλαδέλφειας. Τους απαγόρευσε να κάνουν οποιαδήποτε δηµόσια διδασκαλία στο ταξίδι αυτό. Ούτε τους επέτρεψε να διδάξουν ή να κηρύξουν κατά την παραµονή τους στην Ιερουσαλήµ. Έφτασαν στη Βηθανία, κοντά στην Ιερουσαλήµ, αργά το βράδυ της Τετάρτης, 6 Απριλίου. Γι αυτή τη µια νύχτα σταµάτησαν στο σπίτι του Λάζαρου, της Μάρθας και της Μαρίας, αλλά την επόµενη ηµέρα χωρίστηκαν. Ο Ιησούς µε τον Ιωάννη έµειναν στο σπίτι ενός πιστού ονόµατι Σίµωνα, κοντά στο σπίτι του Λάζαρου στη Βηθανία. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης και ο Σίµων ο Ζηλωτής σταµάτησαν σε φίλους στην Ιερουσαλήµ, ενώ οι υπόλοιποι απόστολοι ανά δυο έµειναν σε διαφορετικά σπίτια. 152:7.2Ο

Ιησούς εισήλθε µόνο µια φορά στην Ιερουσαλήµ αυτό το Πάσχα, και αυτό τη µεγάλη ηµέρα της γιορτής. Ο Άµπνερ έφερε πολλούς από τους πιστούς της Ιερουσαλήµ να συναντήσουν τον Ιησού στη Βηθανία. Κατά την παραµονή τους στην Ιερουσαλήµ οι δώδεκα γνώρισαν πόσο δυσάρεστο γινόταν το αίσθηµα κατά του Κυρίου τους. Αναχώρησαν από την Ιερουσαλήµ όλοι πιστεύοντας ότι µια κρίση επέκειτο. 152:7.3Την Κυριακή, 24 Απριλίου, ο Ιησούς και οι απόστολοι άφησαν την Ιερουσαλήµ για τη Βηθσαϊδά, πηγαίνοντας από το δρόµο των πόλεων της ακτής, Ιόππη, Καισάρεια και Πτολεµαΐδα. Από εκεί, δια ξηράς πήγαν από τη Ραµά και τη Χοραζίν στη Βηθσαϊδά, φθάνοντας την Παρασκευή 29 Απριλίου. Αµέσως µόλις έφτασαν σπίτι ο Ιησούς έστειλε τον Ανδρέα να ζητήσει από τον υπεύθυνο της συναγωγής άδεια να µιλήσει την επόµενη ηµέρα, δηλαδή το Σάββατο, κατά την απογευµατινή λειτουργία. Και ο Ιησούς ήξερε καλά ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα επιτρεπόταν να µιλήσει στη συναγωγή της Καπερναούµ. ΕΓΓΡΑΦΟ 153 Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ 153:0.1Την Παρασκευή το βράδυ, την ηµέρα της άφιξής τους στη Βηθσαϊδά, και το Σάββατο το πρωί, οι απόστολοι παρατήρησαν ότι ο Ιησούς ήταν σοβαρά απασχοληµένος µε αρκετά σπουδαία προβλήµατα. Ήταν ενήµεροι ότι ο Κύριος έδινε εξαιρετική σηµασία σε µερικά σηµαντικά θέµατα. Δεν έτρωγε πρωινό και ελάχιστα το µεσηµέρι. Όλο το πρωινό του Σαββάτου και το προηγούµενο βράδυ, οι δώδεκα και οι συνεργάτες τους είχαν µαζευτεί σε µικρές οµάδες γύρω από το σπίτι, στον κήπο και κατά µήκος της ακτής. Υπήρχε µια τάση αβεβαιότητας και µια αγωνία για τα µελλούµενα σε όλους τους. Ο Ιησούς τους είχε µιλήσει λίγο από τότε που έφυγαν από την Ιερουσαλήµ. 153:0.2Για µήνες δεν είχαν δει τον Κύριο τόσο ανήσυχο και επιφυλακτικό. Ακόµα και ο Σίµωνας Πέτρος ήταν κατηφής, αν όχι καταπτοηµένος. Ο Ανδρέας δεν ήξερε τι να κάνει µε τους θλιµµένους συντρόφους του. Ο Ναθαναήλ είπε ότι ήταν στο µέσον της «γαλήνης πριν από την καταιγίδα». Ο Θωµάς εξέφρασε τη γνώµη ότι «κάτι έξω από τα συνηθισµένα

Page 1

Provided by: www.urantia.info


επρόκειτο να συµβεί». Ο Φίλιππος συµβούλεψε το Δαυίδ Ζεβεδαίο να «ξεχάσει τα σχέδια για την τροφοδοσία και στέγαση του όχλου µέχρι να µάθουν τι σκεπτόταν ο Κύριος». Ο Ματθαίος είχε βαλθεί σε ανανεωµένες προσπάθειες για να ξαναγεµίσει το ταµείο. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης µιλούσαν για το προσεχές κήρυγµα στη συναγωγή και έκαναν πολλές υποθέσεις για την ουσία και το σκοπό του. Ο Σίµων ο Ζηλωτής εξέφρασε την πίστη, στην πραγµατικότητα µια ελπίδα, ότι ο «Πατέρας στον ουρανό ίσως να παρέµβει κατά κάποιο ανέλπιστο τρόπο για την υπεράσπιση και στήριξη του Γιου του», ενώ ο Ιούδας ο Ισκαριώτης τόλµησε να παραδοθεί στη σκέψη ότι πιθανόν ο Ιησούς είχε συντριβεί επειδή είχε µετανιώσει που «δεν είχε το κουράγιο και την τόλµη να επιτρέψει στα πέντε χιλιάδες άτοµα να τον ανακηρύξουν βασιλιά των Ιουδαίων». 153:0.3Ήταν µέσα σε µια τέτοια οµάδα από συντετριµµένους και απαρηγόρητους οπαδούς που ο Ιησούς πήγε, αυτό το όµορφο απόγευµα του Σαββάτου, να κάνει το µνηµειώδες κήρυγµά του στη συναγωγή της Καπερναούµ. Ο µόνος χαρούµενος χαιρετισµός ή ευχή για καλή επιτυχία, από κάποιον από τους άµεσους οπαδούς του, ήρθε από έναν από τους ανυποψίαστους διδύµους του Αλφαίου, ο οποίος, καθώς ο Ιησούς άφηνε το σπίτι καθ’ οδό προς τη συναγωγή, τον χαιρέτησε χαρούµενα και του είπε: «Προσευχόµαστε στον Πατέρα να σε βοηθήσει και να έχουµε περισσότερο κόσµο από ποτέ». 1. ΤΟ ΣΤΗΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΑΘΡΟΥ 153:1.1Ένα

διακεκριµένο εκκλησίασµα χαιρέτησε τον Ιησού στις τρεις εκείνο το εξαιρετικό απόγευµα του Σαββάτου στην καινούργια συναγωγή της Καπερναούµ. Ο Ιάειρος προήδρευε και έδωσε στον Ιησού τις Γραφές για να διαβάσει. Την προηγούµενη ηµέρα, πενήντα τρεις Φαρισαίοι και Σαδουκαίοι είχαν φτάσει από την Ιερουσαλήµ. Περισσότεροι από τριάντα αρχιερείς και υπεύθυνοι των γειτονικών συναγωγών ήταν επίσης παρόντες. Αυτοί οι Ιουδαίοι θρησκευτικοί αρχηγοί ενεργούσαν άµεσα κάτω από τις διαταγές του Σαχεντρίν της Ιερουσαλήµ και συνέθεταν την ορθόδοξη εµπροσθοφυλακή η οποία είχε έρθει να εγκαινιάσει την ανοιχτή διαµάχη µε τον Ιησού και τους αποστόλους του. Καθισµένος δίπλα σε αυτούς τους Ιουδαίους αρχιερείς, στα τιµητικά καθίσµατα της συναγωγής, βρισκόντουσαν οι επίσηµοι παρατηρητές του Ηρώδη Αντύπα, στον οποίο είχαν δώσει εντολή να επιβεβαιώσει την αλήθεια σχετικά µε τις ενοχλητικές αναφορές, ότι είχε γίνει µια προσπάθεια από το λαό να ανακηρύξουν τον Ιησού βασιλιά των Ιουδαίων, στην επικράτεια του αδελφού του Φιλίππου. 153:1.2Ο Ιησούς κατάλαβε ότι ήταν αντιµέτωπος µε την άµεση κήρυξη µιας οµολογηµένης και ανοιχτής διαµάχης από τη µεριά των αυξανόµενων εχθρών του, και επέλεξε µε τόλµη να αναλάβει την απόκρουση. Κατά την τροφοδοσία των πέντε χιλιάδων είχε προκαλέσει τις ιδέες τους για το Μεσσία της ύλης. Τώρα διάλεξε πάλι να επιτεθεί ανοιχτά κατά της σκέψης που είχαν για τον Ιουδαίο απελευθερωτή. Αυτή η κρίση, που άρχισε µε την τροφοδοσία των πέντε χιλιάδων, και που έληξε µε το κήρυγµα το απόγευµα του Σαββάτου, ήταν η προς τα έξω εκδήλωση της διογκούµενης λαϊκής φήµης και επιδοκιµασίας. Εις το εξής, το έργο της βασιλείας θα επικεντρωνόταν διαρκώς και περισσότερο στην πιο σηµαντική προσπάθεια του να κερδίσουν πνευµατική µεταστροφή διαρκείας για όλη την αληθινή θρησκευτική αδελφότητα της ανθρωπότητας. Αυτό το κήρυγµα σηµατοδοτεί την κρίση στο πέρασµα από την περίοδο των συζητήσεων, των αµφισβητήσεων και των αποφάσεων σε εκείνη της ανοιχτής διαµάχης για την τελική αποδοχή ή την τελική απόρριψη. 153:1.3Ο Κύριος ήξερε καλά ότι πολλοί από τους οπαδούς του αργά αλλά σταθερά προετοίµαζαν τη σκέψη τους για να τον απορρίψουν τελικά. Γνώριζε το ίδιο ότι πολλοί από

Page 2

Provided by: www.urantia.info


τους αποστόλους του περνούσαν αργά αλλά σταθερά µέσα από εκείνη την εκπαίδευση του µυαλού και εκείνη την πειθαρχία της ψυχής που θα τους επέτρεπαν να θριαµβεύσουν πάνω στις αµφιβολίες και µε θάρρος να βεβαιώσουν την µεγάλη τους πίστη στο ευαγγέλιο της βασιλείας. Ο Ιησούς καταλάβαινε τέλεια τον τρόπο µε τον οποίο οι άνθρωποι προετοιµάζονταν για τις αποφάσεις µιας κρίσης και για την εκτέλεση αιφνιδιαστικών πράξεων για µια θαρραλέα επιλογή µέσα από την αργή διαδικασία επαναλαµβανόµενων επιλογών, των περιοδικών περιστάσεων του καλού και του κακού. Οι εκλεγµένοι αγγελιαφόροι του υπέκειντο σε επαναλαµβανόµενες πρακτικές µέσα στην απογοήτευση και τους παρείχε συχνές και απαιτητικές ευκαιρίες για να επιλέξουν ανάµεσα στον σωστό και στον λάθος τρόπο προσέγγισης των πνευµατικών δοκιµασιών. Γνώριζε ότι µπορούσε να βασίζεται στους οπαδούς του, όταν θα ερχόντουσαν αντιµέτωποι µε την τελική δοκιµασία, να πάρουν τις κρίσιµες αποφάσεις σύµφωνα µε τις πρωτύτερες, συνηθισµένες νοητικές θέσεις και πνευµατικές αντιδράσεις. 153:1.4Αυτή η κρίση στη ζωή του Ιησού στη γη άρχισε µε το χορτασµό των πέντε χιλιάδων και έληξε µε αυτό το κήρυγµα στη συναγωγή. Η κρίση στις ζωές των αποστόλων ξεκίνησε µε αυτό το κήρυγµα στη συναγωγή και συνεχίστηκε για έναν ολόκληρο σχεδόν χρόνο, λήγοντας µόνο µε τη δίκη και σταύρωση του Κυρίου. 153:1.5Καθώς ήσαν καθισµένοι εκεί, στη συναγωγή, εκείνο το απόγευµα πριν αρχίσει ο Ιησούς να µιλάει, παρουσιάστηκε ένα µεγάλο µυστήριο, για την ακρίβεια µια ύψιστη ερώτηση, στις σκέψεις όλων. Και οι φίλοι του αλλά και οι εχθροί του σκεφτόντουσαν µόνο µια σκέψη, και αυτή ήταν: «Γιατί ο ίδιος τόσο σκόπιµα και αποτελεσµατικά ανάστρεψε το κύµα του λαϊκού ενθουσιασµού;». Και ήταν ακριβώς πριν και αµέσως µετά αυτό το κήρυγµα που οι αµφιβολίες και η απογοήτευση των δυσαρεστηµένων υποστηρικτών του κατέληξε σε ασυνείδητη αντίθεση και τελικά δηµιούργησε αληθινή εχθρότητα. Ήταν µετά από αυτό το κήρυγµα στη συναγωγή που ο Ιούδας ο Ισκαριώτης έκανε την πρώτη του συνειδητή σκέψη να λιποτακτήσει. Αλλά, ο Ιησούς επί του παρόντος ήταν γνώστης όλων αυτών των προδιαθέσεων. 153:1.6Καθένας βρισκόταν σε µια µπλεγµένη κατάσταση. Ο Ιησούς τους είχε αφήσει αποστοµωµένους και συγχυσµένους. Πρόσφατα είχε αναµειχθεί στην µεγαλύτερη επίδειξη υπερφυσικής δύναµης που χαρακτήριζε όλη τη σταδιοδροµία του. Ο χορτασµός των πέντε χιλιάδων ήταν το µοναδικό γεγονός της γήινης ζωής του που ταίριαζε περισσότερο µε το ιουδαϊκό σχέδιο του αναµενόµενου Μεσσία. Αλλά αυτό το ασυνήθιστο πλεονέκτηµα αντισταθµίστηκε µε άµεσο και ανεξήγητο τρόπο από την ταχύτατη και αναµφίβολη άρνησή του να γίνει βασιλιάς. 153:1.7Την Παρασκευή το βράδυ και πάλι το Σάββατο το πρωί, οι αρχιερείς της Ιερουσαλήµ εργάστηκαν πολύ και σοβαρά µε τον Ιάειρο για να εµποδίσουν την οµιλία του Ιησού στη συναγωγή, αλλά δεν στάθηκε χρήσιµο. Η µοναδική απάντηση του Ιάειρου προς όλη αυτή την παράκληση ήταν: «Έχω υποσχεθεί αυτό το αίτηµα και δεν µπορώ να παραβώ το λόγο µου». 2. ΤΟ ΕΠΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ 153:2.1Ο Ιησούς προλόγισε αυτό το κήρυγµα διαβάζοντας από τους νόµους όπως βρίσκονται στο Δευτερονόµιο: «Αλλά θα συµβεί, αν αυτός ο λαός δεν δώσει προσοχή στη φωνή του Θεού, ώστε οι βλασφηµίες της αµαρτίας να τους φτάσουν µε βεβαιότητα. Ο Κύριος θα προξενήσει το χτύπηµα από τους εχθρούς σας. Θα διασκορπιστείτε σε όλα τα βασίλεια της

Page 3

Provided by: www.urantia.info


γης. Και ο Κύριος θα κάνει ώστε ο βασιλιάς που έχετε να πέσει στα χέρια ενός ξένου κράτους. Θα γίνετε µια απορία, µια παροιµία και ένα απόφθεγµα για όλα τα κράτη. Οι γιοι και οι κόρες σας θα συρθούν αιχµάλωτοι. Οι ξένοι ανάµεσά σας θα αποκτήσουν µεγάλη εξουσία ενώ εσείς θα πέσετε πολύ χαµηλά. Και όλα αυτά θα πέσουν πάνω σας και πάνω στους απογόνους σας για πάντα επειδή δεν ακούσατε το λόγο του Κυρίου. Κατά συνέπεια θα υπηρετήσετε τους εχθρούς σας, που θα έρθουν εναντίον σας. Θα υποφέρετε από την πείνα και τη δίψα και θα φοράτε σιδερένιες αλυσίδες. Ο Κύριος θα φέρει εναντίον σας ένα έθνος από µακριά, από το άκρο της γης, ένα έθνος του οποίου τη γλώσσα δεν θα καταλαβαίνετε, ένα έθνος που θα είναι άγριο στην όψη, ένα έθνος που θα τρέφει λίγη εκτίµηση για σας. Και θα πολιορκήσει όλες τις πόλεις σας µέχρις ότου τα ψηλά οχυρωµένα τείχη, στα οποία είχατε εµπιστοσύνη, πέσουν. Και όλη η χώρα θα πέσει στα χέρια τους. Και θα εξαναγκαστείτε να φάτε τους καρπούς των ίδιων σας των σωµάτων, τη σάρκα των παιδιών σας, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, εξαιτίας των κακουχιών στις οποίες θα σας εξαναγκάσουν οι εχθροί σας». 153:2.2Και όταν ο Ιησούς τελείωσε το διάβασµα από το εδάφιο αυτό, γύρισε στους Προφήτες και διάβασε από τον Ιερεµία: « ‘Αν δεν ακούσετε µε προσοχή τα λόγια των υπηρετών µου, των προφητών, τους οποίους έστειλα σε σας, τότε θα κάνω αυτό το σπίτι σαν αυτό της Σηλώ, και θα κάνω αυτή την πόλη µια κατάρα για όλα τα έθνη της γης’. Και οι ιερείς και οι διδάσκαλοι άκουγαν τον Ιερεµία να λέγει αυτά τα λόγια στον οίκο του Κυρίου. Και όταν ο Ιερεµίας είπε όσα ο Κύριος τον είχε διατάξει να πει σε όλο το λαό, οι ιερείς και οι διδάσκαλοι του είπαν: ‘Θα πεθάνεις, σίγουρα’. Και όλος ο λαός µαζεύτηκε γύρω από τον Ιερεµία στον οίκο του Κυρίου. Και όταν οι πρίγκιπες του Ιούδα άκουσαν αυτά τα πράγµατα, πέρασαν από κρίση τον Ιερεµία. Μετά µίλησαν οι ιερείς και οι διδάσκαλοι στους πρίγκιπες και σε όλο το λαό, λέγοντας: ‘Αυτός ο άνδρας αξίζει να πεθάνει, γιατί προφήτευσε κατά της χώρας σας και τον ακούσατε µε τα αυτιά σας’. Μετά µίλησε ο Ιερεµίας σε όλους τους πρίγκιπες και σε όλο το λαό: ‘Ο Κύριος µε έστειλε να προφητεύω κατά του οίκου αυτού και κατά της χώρας αυτής όλα τα λόγια που ακούσατε. Τώρα, εποµένως, διορθώστε τους τρόπους σας και αναµορφώστε τις πράξεις σας και υπακούσατε στη φωνή του Κυρίου του Θεού σας ώστε να αποφύγετε τα κακά που έχουν απαγγελθεί εναντίον σας. Όσο για µένα είµαι στα χέρια σας. Κάντε ότι νοµίζετε ότι είναι καλό για σας. Αλλά µάθετε µε σιγουριά ότι, αν µε θανατώσετε, θα βάλετε αθώο αίµα πάνω σας και πάνω στο λαό αυτό, γιατί ο Κύριος µε έστειλε να σας µιλήσω την αλήθεια στα αυτιά σας’. 153:2.3Οι ιερείς και οι διδάσκαλοι ήθελαν να σκοτώσουν τον Ιερεµία εκείνη την ηµέρα, αλλά οι δικαστές δεν µπορούσαν να συναινέσουν, µολονότι, εξαιτίας των προειδοποιητικών λόγων του, τον έδεσαν µε σκοινιά και τον βούτηξαν σ’ ένα βρωµερό µπουντρούµι µέχρι που βούλιαξε στο βούρκο µέχρι τις µασχάλες. Αυτό έκανε ο λαός αυτός στον προφήτη Ιερεµία επειδή υπάκουσε στην εντολή του Κυρίου και προειδοποίησε τους αδελφούς του για την επικείµενη πτώση του κράτους τους. Σήµερα θέλω να σας ρωτήσω: Τι θα κάνουν οι αρχιερείς και οι άλλοι θρησκευτικοί αρχηγοί τούτου του λαού στον άνθρωπο που τολµάει να τους προειδοποιήσει για την ηµέρα της πνευµατικής κρίσης τους; Θα προσπαθήσετε το ίδιο να θανατώσετε το δάσκαλο που τολµάει να διακηρύξει το λόγο του Κυρίου και ο οποίος δεν φοβάται να επισηµάνει ότι αρνείστε να βαδίσετε στο δρόµο του φωτός που οδηγεί στην είσοδο της βασιλείας των ουρανών; 153:2.4Τι είναι αυτό που ψάχνετε σαν απόδειξη της αποστολής µου στη γη; Σας αφήσαµε ανενόχλητους στις θέσεις της επιρροής και της εξουσίας, ενώ εµείς κηρύτταµε τα ευχάριστα

Page 4

Provided by: www.urantia.info


νέα στους φτωχούς και στους απόκληρους. Δεν επιτεθήκαµε εχθρικά στο σεβασµό που εσείς κατέχετε αλλά µάλλον διακηρύξαµε καινούργια ελευθερία για την κυριαρχούµενη από φόβο ψυχή του ανθρώπου. Ήρθα στον κόσµο αυτό για να αποκαλύψω τον Πατέρα µου και να ιδρύσω στη γη την πνευµατική αδελφότητα των γιων του Θεού, τη βασιλεία των ουρανών. Και, µολονότι σας έχω θυµίσει τόσες πολλές φορές ότι η βασιλεία µου δεν είναι αυτού του κόσµου, όµως ο Πατέρας µου σας έχει παραχωρήσει πολλές εκδηλώσεις θαυµάτων µαζί µε περισσότερες αποδεδειγµένες µεταµορφώσεις και αναγεννήσεις του πνεύµατος. 153:2.5Τι άλλο σηµείο αναζητάτε από τα χέρια µου; Σας δηλώνω ότι ήδη έχετε αρκετές αποδείξεις για να σας κάνουν να πάρετε την απόφασή σας. Αλήθεια, αλήθεια, λέγω σε πολλούς που κάθονται µπροστά µου σήµερα, είστε αντιµέτωποι µε την αναγκαιότητα να επιλέξετε ποιο δρόµο θα τραβήξετε, και σας λέγω, όπως είπε ο Ιησούς του Ναυί στους προγόνους σας, ‘διαλέξτε σήµερα ποιον θα υπηρετείτε’. Σήµερα, πολλοί από εσάς βρίσκονται στο σηµείο που χωρίζουν οι δρόµοι. 153:2.6Μερικοί από εσάς, όταν δεν µπορούσανε να µε βρούνε, µετά τον εορτασµό του πλήθους στην απέναντι όχθη, νοίκιασαν τον ψαράδικο στόλο της Τιβεριάδος, που µια βδοµάδα πρωτύτερα είχε βρει καταφύγιο εκεί κοντά από µια καταιγίδα, για να έρθουν προς καταδίωξή µου, και για ποιο λόγο; Όχι από αγάπη και δικαιοσύνη ή για να µάθουν καλύτερα πώς να υπηρετούν και να φροντίζουν τους συνανθρώπους τους! Όχι, αλλά πιο πολύ για να έχουν περισσότερο ψωµί για το οποίο δεν µόχθησαν. Δεν ήταν για να γεµίσουν την ψυχή τους µε το λόγο της ζωής, αλλά µάλλον για να γεµίσουν την κοιλιά τους µε το εύκολο ψωµί. Και έχετε διδαχθεί από παλιά ότι όταν θα ερχόταν ο Μεσσίας, θα έκανε παρόµοια θαύµατα για να κάνει τη ζωή ευχάριστη και εύκολη για όλους τους εκλεκτούς. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, ότι εσείς που διδαχτήκατε έτσι λαχταρήσατε τα καρβέλια και τα ψάρια. Αλλά σας δηλώνω ότι δεν είναι αυτή η αποστολή του Γιου του Ανθρώπου. Ήρθα για να διακηρύξω την πνευµατική ελευθερία, να διδάξω την αιώνια αλήθεια και να καλλιεργήσω τη ζωντανή πίστη. 153:2.7Αδελφοί µου, µην επιθυµείτε διακαώς το κρέας που καταστρέφεται αλλά καλύτερα αναζητάτε την πνευµατική τροφή που τρέφει την αιώνια ζωή. Και αυτό είναι ο άρτος της ζωής τον οποίο ο Υιός δίνει σε όλους που θα τον πάρουν και θα τον φάνε, γιατί ο Πατέρας έδωσε στον Υιό τη ζωή αυτή χωρίς όρια. Και όταν µε ρωτήσατε: ‘Τι πρέπει να κάνουµε για να εκτελέσουµε το έργο του Θεού;’, σας είπα καθαρά: ‘Αυτό είναι το έργο του Θεού, να πιστεύετε σ’ αυτόν τον οποίο απέστειλε’». 153:2.8Και µετά ο Ιησούς είπε, δείχνοντας προς το σχέδιο ενός δοχείου µε µάννα που διακοσµούσε το υπέρθυρο της νέας συναγωγής, και το οποίο είχε στολιστεί µε τσαµπιά από σταφύλια: «Νοµίσατε ότι οι πρόγονοί σας έφαγαν µάννα µέσα στην έρηµο – το ψωµί από τον ουρανό – αλλά σας λέγω ότι αυτό ήταν το ψωµί της γης. Αφού ο Μωυσής δεν έδωσε στους πατέρες σας ψωµί από τον ουρανό, ο Πατέρας µου τώρα είναι έτοιµος να σας δώσει το αληθινό ψωµί της ζωής. Το ουράνιο ψωµί είναι αυτό που προέρχεται από το Θεό και δίνει αιώνια ζωή στους ανθρώπους του κόσµου. Και όταν θα µου πείτε, Δώσε µας αυτό το ζωντανό ψωµί, θα σας απαντήσω: Εγώ είµαι αυτό το ψωµί της ζωής. Αυτός που έρχεται προς εµένα δεν θα πεινάσει ποτέ, ενώ αυτός που µε πιστεύει δεν θα διψάσει ποτέ. Με είδατε, ζήσατε µαζί µου, προσέξατε το έργο µου, και ακόµα δεν πιστεύετε ότι ήρθα από τον Πατέρα µου. Αλλά εκείνοι που πιστεύουν – ας µην φοβούνται. Όλοι εκείνοι που καθοδηγούνται από τον Πατέρα θα έρθουν σε µένα, και όποιος έρχεται σε µένα δεν θα διωχτεί καθόλου.

Page 5

Provided by: www.urantia.info


153:2.9Και

τώρα θα σας ανακοινώσω, µια για πάντα, ότι έχω έρθει στη γη, όχι για να κάνω το θέληµά µου, αλλά το θέληµα Εκείνου που µε έστειλε. Και αυτό είναι το τελικό θέληµα Εκείνου που µε έστειλε, ότι από όλους όσους µου έδωσε δεν θα χάσω κανέναν. Και αυτό είναι το θέληµα του Πατέρα: Καθένας που προσέχει τον Υιό και πιστεύει σε αυτόν θα έχει αιώνια ζωή. Εχθές µόνο σας έθρεψα µε ψωµί για τα σώµατά σας, σήµερα σας προσφέρω τον άρτο της ζωής για τις πεινασµένες ψυχές σας. Θα πάρετε σήµερα τον άρτο του πνεύµατος όπως τόσο πρόθυµα φάγατε το ψωµί του κόσµου αυτού;». 153:2.10Καθώς ο Ιησούς σταµάτησε για ένα λεπτό, να κοιτάξει το εκκλησίασµα, ένας από τους διδασκάλους από την Ιερουσαλήµ (ένα µέλος του Σανχεντρίν) σηκώθηκε και ρώτησε: «Κατάλαβα καλά, ότι λες πως είσαι το ψωµί που έρχεται από τον ουρανό, και ότι το µάννα που έδωσε ο Μωυσής στους πατέρες µας στην έρηµο δεν ήταν;». Και ο Ιησούς απάντησε στον Φαρισαίο: «Κατάλαβες καλά». Τότε είπε ο Φαρισαίος: «Δεν είσαι λοιπόν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, ο γιος του Ιωσήφ, του µαραγκού; Δεν είναι ο πατέρας σου και η µητέρα σου, όπως και τα αδέλφια σου, γνωστοί σε εµάς; Τότε πώς εµφανίζεσαι εδώ στον οίκο του Θεού και διακηρύσσεις πως έχεις κατέβει από τον ουρανό;». 153:2.11Εκείνη την ώρα δηµιουργήθηκε µεγάλος ψίθυρος στη συναγωγή και προµηνυόταν τέτοιος αναβρασµός που ο Ιησούς σηκώθηκε και είπε: «Ας έχουµε υποµονή, η αλήθεια δεν φοβάται την έντιµη εξέταση. Είµαι όσα λέτε και ακόµα περισσότερα. Ο Πατέρας και Εγώ είµαστε ένα. Ο Υιός κάνει µόνον όσα τον διδάσκει ο Πατέρας, ενώ όλα εκείνα που έχουν δοθεί στον Υιό από τον Πατέρα, τα καλωσορίζει ο Υιός. Έχετε διαβάσει στους Προφήτες που είναι γραµµένο ότι: ‘Όλοι θα διδαχθείτε από το Θεό’ και ότι ‘Εκείνοι που διδάσκονται από τον Πατέρα θα ακούσουν και τον Υιό’. ‘Καθένας που παραδίνεται στη διδασκαλία τού εντός του ανθρώπου κατοικούντος πνεύµατος του Πατέρα, θα έρθει τελικά σε µένα. Κανένας δεν είδε τον Πατέρα αλλά το πνεύµα του Πατέρα κατοικεί µέσα στον άνθρωπο. Και ο Υιός που έχει κατέβει από τον ουρανό, έχει δει βέβαια τον Πατέρα. Και εκείνοι που πιστεύουν αληθινά στον Υιό έχουν ήδη αιώνια ζωή. 153:2.12Είµαι ο άρτος της ζωής. Οι πατέρες σας έφαγαν το µάννα στην έρηµο και τώρα έχουν πεθάνει. Αλλά τον άρτο που κατέρχεται από το Θεό, αν ο άνθρωπος τον φάει, δεν θα πεθάνει ποτέ το πνεύµα του. Επαναλαµβάνω, είµαι αυτός ο ζωντανός άρτος και κάθε ψυχή που επιτυγχάνει την πραγµατοποίηση της ενωµένης αυτής φύσης του Θεού και του ανθρώπου θα ζήσει για πάντα. Και αυτό τον άρτο της ζωής που δίνω σε όλους που θα τον δεχτούν, είναι η δική µου ζωντανή και συνδυασµένη φύση. Ο Πατέρας µέσα στον Υιό και ο Υιός µαζί µε τον Πατέρα – αυτή είναι η αποκάλυψή µου που δίνει ζωή στον κόσµο και το δώρο µου της σωτηρίας για όλα τα έθνη». 153:2.13Όταν ο Ιησούς τελείωσε την οµιλία του, ο υπεύθυνος της συναγωγής διέλυσε το εκκλησίασµα αλλά αυτοί δεν έφευγαν. Συνωστίστηκαν γύρω από τον Ιησού για να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις, ενώ άλλοι ψιθύριζαν και φιλονικούσαν µεταξύ τους. Και αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για περισσότερο από τρεις ώρες. Ήταν καλά περασµένες επτά πριν διαλυθεί τελικά το ακροατήριο. 3. ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 153:3.1Πολλές ήταν οι ερωτήσεις που έγιναν στον Ιησού µετά τη συγκέντρωση. Μερικές έγιναν από τους µπερδεµένους µαθητές του, αλλά οι περισσότερες έγιναν από αυτούς που δεν πίστευαν αλλά ανακατεύτηκαν µε µικρολεπτοµέρειες αναζητώντας µόνο και µόνο να του δηµιουργήσουν ενόχληση και να τον παγιδεύσουν.

Page 6

Provided by: www.urantia.info


153:3.2Ένας

από τους Φαρισαίους που είχαν επισκεφθεί τη συναγωγή, ανέβηκε στο βάθρο µιας λάµπας και ξεφώνησε αυτή την ερώτηση: «Μας λες ότι είσαι ο άρτος της ζωής. Πώς µπορείς να µας δώσεις τη σάρκα σου για να την φάµε ή το αίµα σου για να το πιούµε; Πού χρησιµεύει η διδασκαλία σου αν δεν µπορεί να εφαρµοστεί;». Και ο Ιησούς απάντησε λέγοντας: «Δεν σας δίδαξα ότι η σάρκα µου είναι ο άρτος της ζωής ούτε ότι το αίµα µου είναι το νερό γι αυτό. Αλλά σας είπα ότι η ζωή µου στη γη είναι το κατάλυµα του άρτου της ζωής. Το γεγονός του Λόγου του Θεού που βρίσκει κατάλυµα στη σάρκα και το φαινόµενο του Υιού του Ανθρώπου που υπόκειται στο θέληµα του Θεού, αποτελούν µια πραγµατικότητα που είναι ισοδύναµη της θεϊκής αξίας. Δεν µπορείς να φας τη σάρκα µου ούτε να πιεις το αίµα µου, αλλά µπορείς να γίνεις ένα µε µένα στο πνεύµα όπως είµαι ένα στο πνεύµα Εγώ µε τον Πατέρα. Μπορείς να τρέφεσαι από τον αιώνιο λόγο του Θεού, ο οποίος είναι πραγµατικά ο άρτος της ζωής, και ο οποίος έχει βρει κατάλυµα στη θνητή σάρκα. Και µπορείς να δροσίζεις την ψυχή σου µε το θεϊκό πνεύµα που είναι πραγµατικά το ύδωρ της ζωής. Ο Πατέρας µε έστειλε στον κόσµο για να δείξω τον τρόπο που επιθυµεί να ενοικεί και να κατευθύνει όλους τους ανθρώπους. Και έζησα µε τέτοιον τρόπο τη ζωή µου ώστε να εµπνέω όλους τους ανθρώπους να αναζητούν παρόµοια και να µαθαίνουν να κάνουν το θέληµα τού εντός του ανθρώπου ενοικούντος ουράνιου Πατέρα». 153:3.3Τότε ένας από τους κατασκόπους της Ιερουσαλήµ ο οποίος παρατηρούσε τον Ιησού και τους αποστόλους του, είπε: «Παρατηρούµε ότι ούτε εσύ ούτε οι απόστολοί σου πλένετε τα χέρια σας σωστά πριν φάτε ψωµί. Πρέπει να γνωρίζετε καλά ότι τέτοια πρακτική, του να τρώτε µε µιαρά και άπλυτα χέρια είναι παράβαση του νόµου των πρεσβυτέρων. Ούτε πλένετε σωστά τα ποτήρια που πίνετε και τα πιάτα που τρώτε. Γιατί δείχνετε τέτοια ασέβεια στις παραδόσεις των πατέρων και τους νόµους των πρεσβυτέρων;». Όταν ο Ιησούς τον άκουσε να µιλάει, αποκρίθηκε: «Γιατί παραβαίνεις τις εντολές του Θεού µε τους νόµους της παράδοσής σας; Η εντολή λέγει, ‘Τίµα τον πατέρα σου και την µητέρα σου’, και σε διατάσσει να µοιραστείς µαζί τους την περιουσία σου αν χρειαστεί, αλλά θεσπίσατε ένα νόµο της παράδοσης που επιτρέπει στα απείθαρχα παιδιά να λένε ότι τα χρήµατα, µε τα οποία θα µπορούσαν να είχαν βοηθηθεί οι γονείς, έχουν ‘δοθεί στο Θεό’. Έτσι ο νόµος των πρεσβυτέρων απαλλάσσει τέτοια πανούργα παιδιά από τις ευθύνες τους, µολονότι τα παιδιά στη συνέχεια χρησιµοποιούν όλα αυτά τα χρήµατα για τη δική τους άνεση. Γιατί εσείς λοιπόν µε αυτόν τον τρόπο ακυρώνετε την εντολή µε την ίδια σας την παράδοση; Καλά έπραξε ο Ησαΐας όταν προφήτευε για την υποκρισία σας λέγοντας: ‘Αυτός ο λαός µε τιµά µε τα χείλη αλλά η καρδιά τους είναι µακριά από µένα. Μάταια µε λατρεύουν, διδάσκοντας µε τις θεωρίες τους τις εντολές των ανθρώπων’. 153:3.4Μπορείτε να καταλάβετε πώς καταστρατηγείτε την εντολή ενώ κρατάτε στέρεα την ανθρώπινη παράδοση. Είστε εντελώς πρόθυµοι να απαρνηθείτε το λόγο του Θεού ενώ διατηρείτε τις δικές σας παραδόσεις. Και µε πολλούς άλλους τρόπους τολµάτε να προβάλετε τις δικές σας διδασκαλίες πάνω από το νόµο των προφητών». 153:3.5Ο Ιησούς τότε απεύθυνε τις παρατηρήσεις του σε όλους τους παρόντες. Είπε: «Δώστε µεγάλη προσοχή όλοι σας. Δεν είναι εκείνο που εισέρχεται στο στόµα, που λερώνει πνευµατικά τον άνθρωπο, αλλά µάλλον εκείνο που απορρέει από το στόµα και από την καρδιά». Αλλά ακόµα και οι απόστολοι απέτυχαν να πιάσουν ολοκληρωτικά το νόηµα των λέξεων, γιατί ο Σίµων Πέτρος ρώτησε επίσης: «Από το φόβο µήπως µερικοί από τους ακροατές σου προσβληθούν άσκοπα, θα µας εξηγήσεις το νόηµα αυτών των λέξεων;». Και ο Ιησούς είπε τότε στον Πέτρο: «Και εσύ επίσης δυσκολεύεσαι να καταλάβεις; Δεν γνωρίζεις

Page 7

Provided by: www.urantia.info


ότι κάθε φυτό που δεν έχει φυτέψει ο Πατέρας µου θα ξεριζωθεί; Στρέψε τώρα την προσοχή σου σ’ εκείνους που υποτίθεται ότι γνωρίζουν την αλήθεια. Δεν µπορείς να εξαναγκάσεις τους ανθρώπους να αγαπήσουν την αλήθεια. Πολλοί από αυτούς τους διδασκάλους είναι τυφλοί οδηγοί. Και ξέρεις ότι, εάν ο τυφλός οδηγεί άλλο τυφλό, και οι δυο θα πέσουν στο λάκκο. Αλλά πρόσεχε πολύ καλά όταν σου λέγω την αλήθεια που αφορά εκείνα τα πράγµατα τα οποία κηλιδώνουν ηθικά και µολύνουν πνευµατικά τους ανθρώπους. Δηλώνω πως δεν είναι εκείνο που εισέρχεται στο σώµα από το στόµα ή κατορθώνει να περάσει στη σκέψη µέσα από τα µάτια και τα αυτιά, που λερώνουν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος µιαίνεται µόνο από εκείνο το κακό που προέρχεται από την καρδιά και που εκφράζεται µε τα λόγια και τα έργα αυτών των ασεβών ατόµων. Δεν γνωρίζεις ότι είναι από την καρδιά, που προέρχονται οι κακές σκέψεις, τα αµαρτωλά σχέδια φόνου, κλεψιάς και µοιχείας, µαζί µε τη ζήλια, την υπεροψία, το θυµό, την εκδίκηση, τις βρισιές και την ψευδορκία; Και αυτά τα πράγµατα είναι που λερώνουν τους ανθρώπους και όχι το ότι τρώγει κανείς ψωµί µε τυπικά ακάθαρτα χέρια». 153:3.6Οι Φαρισαίοι επίτροποι του Σανχεντρίν της Ιερουσαλήµ ήταν τώρα σχεδόν πεπεισµένοι ότι ο Ιησούς έπρεπε να συλληφθεί µε την κατηγορία της βλασφηµίας ή του εµπαιγµού των ιερών νόµων των Ιουδαίων, γι αυτό και οι προσπάθειές τους να τον εµπλέξουν στη συζήτηση, και σε πιθανή επίθεση, για κάποιες από τις παραδόσεις των πρεσβυτέρων, ή των καλούµενων προφορικών νόµων του έθνους. Άσχετα µε το πόσο σπάνιο µπορεί να είναι το νερό, αυτοί οι σκλαβωµένοι µε την παράδοση Ιουδαίοι δεν θα αµελούσαν τον απαραίτητο τελετουργικό καθαρµό των χεριών τους πριν από κάθε γεύµα. Ήταν πιστεύω τους «καλύτερα να πεθάνει κανείς παρά να παραβιάσει τις εντολές των πρεσβυτέρων». Οι κατάσκοποι έκαναν αυτή την ερώτηση επειδή είχε αναφερθεί ότι ο Ιησούς είχε πει, «Η σωτηρία είναι θέµα καθαρής καρδιάς παρά καθαρών χεριών». Αλλά τέτοια πιστεύω, όταν γίνουν κάποτε µέρος της θρησκείας κάποιου, είναι δύσκολο µετά να φύγουν. Για πολλά ακόµα χρόνια µετά από αυτή την ηµέρα, ο απόστολος Πέτρος ήταν δεσµώτης του φόβου από τις πολλές παραδόσεις για πράγµατα καθαρά και ακάθαρτα, και ελευθερώθηκε ολοκληρωτικά µόνο µετά από την εµπειρία ενός ασυνήθιστου και ζωντανού ονείρου. Όλα αυτά µπορεί να γίνουν καλύτερα κατανοητά όταν θυµίσουµε ότι αυτοί οι Ιουδαίοι θεωρούσαν το να φάει κανείς µε άπλυτα χέρια το ίδιο άσχηµο µε το να έχει συναλλαγές µε µια πόρνη, και τα δυο το ίδιο τιµωρητέα µε αφορισµό. 153:3.7Με αυτό τον τρόπο επέλεξε ο Κύριος να συζητήσει και να εκθέσει την ανοησία όλου του ραβινικού συστήµατος των κανόνων και των ρυθµίσεων τα οποία αντιπροσωπευόντουσαν από τον άγραφο νόµο – τις παραδόσεις των πρεσβυτέρων, οι οποίες θεωρούνταν πιο ιερές και πιο δεσµευτικές για τους Ιουδαίους ακόµα και από τις διδασκαλίες των Γραφών. Και ο Ιησούς µίλησε ανοιχτά µε λιγότερη επιφύλαξη επειδή γνώριζε ότι είχε έρθει η ώρα που δεν µπορούσε να κάνει τίποτε περισσότερο για να εµποδίσει µια ανοιχτή ρήξη µε αυτούς τους ιερατικούς αρχηγούς. 4. ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ 153:4.1Στη µέση της συζήτησης αυτής µετά τη συγκέντρωση, ένας από τους Φαρισαίους από την Ιερουσαλήµ έφερε στον Ιησού ένα τρελό νέο που εξουσιαζόταν από ένα ανυπάκουο και επαναστατικό πνεύµα. Οδηγώντας αυτόν τον τρελό νεαρό στον Ιησού, είπε: «Τι µπορείς να κάνεις για µια ασθένεια σαν κι αυτή; Μπορείς να βγάλεις έξω δαιµόνια;». Και όταν ο Κύριος κοίταξε το νεαρό, συγκινήθηκε και νεύοντας στο νέο να πάει σ’ αυτόν, τον έπιασε από το χέρι και είπε: «Γνωρίζεις ποιος είµαι. Βγες έξω από αυτόν και θα επιφορτίσω έναν

Page 8

Provided by: www.urantia.info


από τους πιστούς συντρόφους σου να προσέχει ώστε να µην επιστρέψεις». Και αµέσως ο νεαρός έγινε καλά και βρήκε το µυαλό του. Και αυτή είναι η πρώτη φορά που ο Ιησούς πραγµατικά έβγαλε ένα «κακό πνεύµα» έξω από ένα ανθρώπινο ον. Όλες οι προηγούµενες περιπτώσεις ήταν µόνο υποτιθέµενες κατοχές από το διάβολο. Αλλά αυτή ήταν µια αυθεντική περίπτωση δαιµονικής κατοχής, όπως αυτές που συνέβαιναν καµιά φορά εκείνη την εποχή, και µέχρι την ηµέρα της Πεντηκοστής, όταν το πνεύµα του Κυρίου εκχύθηκε σε όλους τους ανθρώπους, κάνοντας για πάντα αδύνατο σε αυτούς τους ουράνιους επαναστάτες να έχουν αυτό το πλεονέκτηµα εις βάρος µερικών ασταθών τύπων ανθρώπινων υπάρξεων. 153:4.2Όταν ο λαός θαύµασε, ένας από τους Φαρισαίους σηκώθηκε και κατηγόρησε ότι ο Ιησούς έκανε αυτά τα πράγµατα επειδή είχε συµµαχήσει διαβόλους, ότι µε τη γλώσσα που χρησιµοποίησε για να διώξει το διάβολο, παραδέχτηκε ότι γνώριζαν ο ένας τον άλλον και συνέχισε αναφέροντας ότι οι θρησκευτικοί διδάσκαλοι και οι αρχηγοί στην Ιερουσαλήµ είχαν αποφασίσει ότι ο Ιησούς έκανε τα λεγόµενα θαύµατά του µε τη δύναµη του Βελζεβούλ, του πρίγκιπα των διαβόλων. Είπε ο Φαρισαίος: «Μην έχετε σχέσεις µε αυτόν τον άνθρωπο. Είναι συνεργάτης του Σατανά». 153:4.3Τότε είπε ο Ιησούς: «Πώς µπορεί ο Σατανάς να εκδιώξει το Σατανά; Ένα βασίλειο διχασµένο µε τον εαυτό του δεν µπορεί να σταθεί. Αν ένα σπίτι έχει χωριστεί από τον εαυτό του, γρήγορα θα επέλθει ερήµωση. Μπορεί µια πόλη να αντέξει σε µια πολιορκία αν δεν είναι ενωµένη; Αν ο Σατανάς εκδιώκει το Σατανά, έχει χωριστεί από τον εαυτό του, τότε πώς µπορεί να υφίσταται το βασίλειό του; Θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι κανείς δεν µπορεί να εισέλθει στο σπίτι ενός ισχυρού άνδρα και να ληστέψει τα αγαθά του, αν πρώτα δεν υπερισχύσει και δέσει εκείνο τον ισχυρό άνδρα. Και έτσι, αν εγώ µε τη δύναµη του Βελζεβούλ εκδιώκω δαιµόνια, µε ποιανού τη δύναµη οι γιοι σας τα εκδιώκουν; Αυτοί λοιπόν ας είναι οι κριτές σας. Αλλά αν εγώ, µε το πνεύµα του Θεού, εκδιώκω δαιµόνια, τότε η βασιλεία του Θεού βρίσκεται πράγµατι µέσα µου. Αν δεν είχατε τυφλωθεί από την προκατάληψη και δεν είχατε παραπλανηθεί από το φόβο και την υπεροψία, θα διακρίνατε εύκολα ότι κάποιος που είναι ανώτερος από τα δαιµόνια βρίσκεται ανάµεσά σας. Με αναγκάζετε να δηλώσω ότι όποιος δεν είναι µαζί µου, είναι εναντίον µου, ενώ εκείνος που δεν συσσωρεύει µαζί µου, διασκορπίζει. Θα εκστοµίσω µια σοβαρή προειδοποίηση σε σας που τολµήσατε, µε τα µάτια σας ανοιχτά και µε προµελετηµένη µοχθηρία, µε πονηριά να αποδώσετε τα έργα του Θεού σε πράξεις των διαβόλων! Αληθώς, αληθώς σας λέγω, όλες οι αµαρτίες σας θα συγχωρεθούν, ακόµα και όλες οι βλασφηµίες σας, αλλά οποιοσδήποτε βλασφηµήσει κατά του Θεού επισταµένα και µε πρόστυχη πρόθεση δεν θα λάβει συγχώρεση. Τέτοιοι επίµονοι εργάτες της αµαρτίας δεν θα ζητήσουν ποτέ ούτε και θα λάβουν συγχώρεση, θα είναι ένοχοι της αµαρτίας για αιώνια απόρριψη της θεϊκής συγχώρεσης. 153:4.4Πολλοί από σας σήµερα έχετε φτάσει στο χώρισµα των δρόµων. Έχετε φτάσει στο ξεκίνηµα για να κάνετε την αναπόφευκτη επιλογή µεταξύ του θελήµατος του Πατέρα και των δρόµων του σκότους που από µόνοι σας θα διαλέξετε. Και όπως επιλέγετε σήµερα, αυτό τελικά θα γίνετε. Είτε θα γίνετε το καλό δέντρο µε τους καλούς καρπούς, ή διαφορετικά το δέντρο θα γίνει διεφθαρµένο και οι καρποί του διεφθαρµένοι επίσης. Δηλώνω ότι στο αιώνιο βασίλειο του Πατέρα µου το δέντρο αναγνωρίζεται από τους καρπούς του. Μερικοί από εσάς όµως που είστε σαν οχιές, πώς µπορείτε, έχοντας ήδη επιλέξει το κακό, να παράγετε καλούς καρπούς; Μετά από όλα αυτά, από την αφθονία της κακίας στις καρδιές σας µιλάνε οι κουβέντες σας».

Page 9

Provided by: www.urantia.info


153:4.5Μετά

ένας άλλος Φαρισαίος σηκώθηκε, ο οποίος είπε: «Διδάσκαλε, θα θέλαµε να µας δώσεις ένα προκαθορισµένο σηµάδι µε το οποίο θα συµφωνούσαµε, σαν επαλήθευση της εξουσίας σου και του δικαιώµατος να διδάσκεις. Συµφωνείς µε µια τέτοια διευθέτηση;». Και όταν ο Ιησούς το άκουσε αυτό, είπε: «Αυτή η άπιστη γενιά που αναζητά σηµάδια γυρεύει τεκµήριο, αλλά κανένα σηµάδι δεν θα σας δοθεί άλλο από εκείνο που ήδη έχετε, και το οποίο θα καταλάβετε όταν ο Γιος του Ανθρώπου αναχωρήσει από ανάµεσά σας». 153:4.6Και όταν τελείωσε την οµιλία, οι απόστολοι τον περιτριγύρισαν και τον οδήγησαν µακριά από τη συναγωγή. Σιωπηλά έκαναν το δρόµο µαζί του µέχρι το σπίτι στη Βηθσαϊδά. Ήταν όλοι κατάπληκτοι και κάπως φοβισµένοι από την ξαφνική αλλαγή στην τακτική της διδασκαλίας του Κυρίου. Ήταν τελείως ασυνήθιστοι να τον βλέπουν να δρα µε τόσο επιθετικό τρόπο. 5. ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 153:5.1Επανειληµµένα ο Ιησούς είχε εκτινάξει σε κοµµάτια τις ελπίδες των αποστόλων του, επανειληµµένα είχε συντρίψει τις πιο αγαπητές προσδοκίες τους, αλλά καµία άλλη απογοήτευση ή θλίψη δεν έµοιαζε µε εκείνη που τους έπιασε τώρα. Και επίσης, είχε ανακατευτεί µαζί µε την κατάθλιψή τους ένας αληθινός φόβος για την ασφάλειά τους. Είχαν όλοι εκπληκτικά τροµάξει από την αιφνιδιαστική και πλήρη εγκατάλειψη της µάζας. Επίσης ήταν φοβισµένοι σε µεγάλο βαθµό και συγχυσµένοι από το απροσδόκητο θράσος και τη βέβαιη αποφασιστικότητα που έδειχναν οι Φαρισαίοι που είχαν φθάσει από την Ιερουσαλήµ. Αλλά περισσότερο από όλα είχαν ζαλιστεί από την ξαφνική αλλαγή τακτικής του Ιησού. Κάτω από κανονικές συνθήκες θα είχαν καλοδεχτεί την εµφάνιση αυτής της πιο επιθετικής στάσης, αλλά τώρα που έγινε, µαζί µε τόσα που ήταν απροσδόκητα, τους ξάφνιαζε. 153:5.2Και τώρα, πάνω από όλες αυτές τις ανησυχίες, όταν έφθασαν σπίτι, ο Ιησούς αρνήθηκε να φάει. Για ώρες αποµονώθηκε σε ένα από τα επάνω δωµάτια. Ήταν σχεδόν µεσάνυχτα όταν ο Ιωάβ, ο αρχηγός των ευαγγελιστών, γύρισε και ανέφερε ότι περίπου ένα τρίτο των συνεργατών του είχαν λιποτακτήσει από την υπόθεση. Όλο το βράδυ πιστοί µαθητές ερχόντουσαν και έφευγαν, αναφέροντας ότι η µεταστροφή των αισθηµάτων προς τον Κύριο ήταν γενική στην Καπερναούµ. Οι αρχηγοί από την Ιερουσαλήµ δεν άργησαν να θρέψουν αυτό το αίσθηµα της δυσαρέσκειας και έψαχναν µε κάθε δυνατό τρόπο να συµβάλλουν στην κίνηση αποµάκρυνσης από τον Ιησού και τη διδασκαλία του. Όλες αυτές τις δύσκολες ώρες οι δώδεκα γυναίκες βρισκόντουσαν σε συνεδρίαση στο σπίτι του Πέτρου. Είχαν ταραχτεί φοβερά αλλά καµία από αυτές δεν λιποτάκτησε. 153:5.3Ήταν λίγο µετά τα µεσάνυχτα όταν ο Ιησούς κατέβηκε από το υπερώο και στάθηκε ανάµεσα στους δώδεκα και στους συντρόφους τους, συνολικά τριάντα περίπου όλοι. Είπε: «Αναγνωρίζω ότι αυτό το ξεδιάλεγµα της βασιλείας σάς καταπονεί, αλλά είναι αναπόφευκτο. Ακόµη, µετά από όλη την εκπαίδευση που έχετε, υπάρχει κανένας καλός λόγος για τον οποίο δυσκολεύεστε να πιστέψετε στα λόγια µου; Γιατί είστε γεµάτοι φόβο και κατάπληξη ενώ βλέπετε τη βασιλεία να χάνει αυτά τα χλιαρά πλήθη και αυτούς τους απρόθυµους µαθητές; Γιατί στενοχωριέστε όταν η καινούργια µέρα ξηµερώνει για τη λαµπερή καινούργια δόξα της πνευµατικής διδασκαλίας της βασιλείας των ουρανών; Αν βρίσκετε δύσκολο να υποµένετε αυτή τη δοκιµασία, τι τότε, θα κάνετε όταν ο Γιος του Ανθρώπου πρέπει να επιστρέψει στον Πατέρα; Πώς θα προετοιµαστείτε για την ώρα που θα ανέλθω στο µέρος από το οποίο ήρθα σε αυτόν τον κόσµο;

Page 10

Provided by: www.urantia.info


153:5.4Αγαπηµένοι

µου, πρέπει να θυµάστε ότι είναι το πνεύµα που επιταχύνει. Η σάρκα και όλο εκείνο που την χαρακτηρίζει έχει µικρό όφελος. Τα λόγια που σας έχω πει είναι το πνεύµα της ζωής. Να έχετε καλή διάθεση! Δεν σας εγκατέλειψα. Πολλοί µπορεί να ενοχληθούν από τα καθαρά λόγια αυτών των ηµερών. Ακούσατε ήδη ότι πολλοί από τους µαθητές µου έκαναν πίσω. Δεν βαδίζουν µαζί µου πλέον. Από την αρχή γνώριζα ότι αυτοί οι απρόθυµοι πιστοί θα αποτύγχαναν στο δρόµο τους. Εγώ δεν διάλεξα εσάς, δώδεκα άνδρες και σας ξεχώρισα σαν πρεσβευτές της βασιλείας; Και τώρα σε µια τέτοια ώρα όπως αυτή θα λιποτακτούσατε επίσης; Ας κοιτάξει ο καθένας σας τη δική του πίστη, γιατί ένας από εσάς βρίσκεται σε µεγάλο κίνδυνο». Και όταν ο Ιησούς σταµάτησε να µιλάει, ο Σίµων Πέτρος είπε: «Ναι, Κύριε, είµαστε λυπηµένοι και µπερδεµένοι, αλλά ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψουµε. Μας έχεις διδάξει τα λόγια της αιώνιας ζωής. Πιστέψαµε σε σένα και σε ακολουθήσαµε όλο αυτό τον καιρό. Δεν θα γυρίσουµε πίσω, γιατί γνωρίζουµε ότι σε έχει στείλει ο Θεός». Και όταν ο Πέτρος σταµάτησε να µιλάει, όλοι µε ένα γνέψιµο συµφώνησαν για την υπόσχεση αυτή της πίστης τους. 153:5.5Τότε είπε ο Ιησούς: «Πηγαίνετε να αναπαυθείτε, γιατί έρχονται καιροί γεµάτοι δραστηριότητα, µέρες δράσης είναι ακριβώς µπροστά». ΕΓΓΡΑΦΟ 154 ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ 154:0.1Την

επεισοδιακή νύχτα της 30ης Απριλίου, ενώ ο Ιησούς µίλαγε µε παρηγορητικά και ενθαρρυντικά λόγια στους αποκαρδιωµένους και µπερδεµένους µαθητές του, στην Τιβεριάδα είχε συγκληθεί ένα συµβούλιο µεταξύ του Ηρώδη Αντύπα και µιας οµάδας ειδικών επιτρόπων που εκπροσωπούσαν το Σανχεντρίν της Ιερουσαλήµ. Αυτοί οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι εξωθούσαν τον Ηρώδη να συλλάβει τον Ιησού. Έκαναν ότι µπορούσαν καλύτερο για να τον πείσουν ότι ο Ιησούς αφύπνιζε τη µάζα για έριδες ακόµη και για επανάσταση. Αλλά ο Ηρώδης αρνήθηκε να αναλάβει δράση εναντίον του σαν πολιτικού παραβάτη. Οι πληροφοριοδότες του Ηρώδη τού είχαν σωστά αναφέρει το επεισόδιο που είχε γίνει στην απέναντι όχθη της λίµνης, όταν ο λαός ζήτησε να ανακηρύξει τον Ιησού βασιλιά και πώς αυτός απέρριψε την πρόταση. 154:0.2Ένας από την επίσηµη οικογένεια του Ηρώδη, ο Χούζα, του οποίου η γυναίκα ανήκε στη γυναικεία οµάδα, τον είχε πληροφορήσει ότι ο Ιησούς δεν προτίθετο να ανακατευθεί µε τις υποθέσεις της γήινης εξουσίας. Ότι ενδιαφερόταν µόνο για την εγκαθίδρυση της πνευµατικής αδελφότητας των πιστών του, την οποία αδελφότητα ονόµαζε βασιλεία των ουρανών. Ο Ηρώδης είχε εµπιστοσύνη στις αναφορές του Χούζα, τόσο πολύ µάλιστα που αρνήθηκε να ανακατευθεί µε τις δραστηριότητες του Ιησού. Ο Ηρώδης εκείνο τον καιρό είχε επίσης επηρεαστεί, στη στάση του απέναντι στον Ιησού, από τον δεισιδαιµονικό φόβο του για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ο Ηρώδης ήταν ένας από εκείνους τους αποστάτες Ιουδαίους που, ενώ δεν πίστευε πουθενά, φοβόταν τα πάντα. Είχε τύψεις που είχε θανατώσει τον Ιωάννη και δεν ήθελε να εµπλακεί σε αυτές τις ίντριγκες κατά του Ιησού. Γνώριζε πολλές περιπτώσεις ασθενειών που είχαν γιατρευτεί προφανώς από τον Ιησού, και τον θεωρούσε είτε σαν προφήτη είτε σαν κάποιο σχετικά αβλαβή φανατικό της θρησκείας. 154:0.3Όταν οι Ιουδαίοι απείλησαν ότι θα αναφέρουν στον Καίσαρα πως προστάτευε ένα προδοτικό υποκείµενο, ο Ηρώδης τους διέταξε να εξέλθουν από την αίθουσα των συµβουλίων. Τα πράγµατα παρέµειναν τοιουτοτρόπως για µια εβδοµάδα, κατά την οποία ο Ιησούς ετοίµασε τους οπαδούς του για την επικείµενη διασπορά.

Page 11

Provided by: www.urantia.info


1. ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΥΣΚΕΨΗΣ 154:1.1Από την 1η µέχρι τις 7 Μαΐου ο Ιησούς συγκέλεσε ένα πολύ στενό συµβούλιο µε τους οπαδούς του στο σπίτι του Ζεβεδαίου. Μόνο οι δοκιµασµένοι και έµπιστοι µαθητές επιτρεπόταν να παρευρεθούν σε αυτές τις συγκεντρώσεις. Εκείνο τον καιρό υπήρχαν µόνο περίπου εκατό µαθητές που είχαν το ψυχικό σθένος να αντιµετωπίσουν γενναία την αντίθεση των Φαρισαίων και να δηλώσουν ανοιχτά την πίστη τους στον Ιησού. Με αυτή την οµάδα έκανε συγκεντρώσεις το πρωί, το απόγευµα και το βράδυ. Μικρές συντροφιές από αναζητητές συγκεντρώνονταν κάθε απόγευµα στην ακροθαλασσιά, όπου µερικοί ευαγγελιστές ή απόστολοι τους µιλούσαν. Αυτές οι οµάδες σπάνια αριθµούσαν περισσότερο από πενήντα. 154:1.2Την Παρασκευή αυτής της εβδοµάδας οι άρχοντες της συναγωγής της Καπερναούµ έδρασαν επίσηµα και έκλεισαν τον οίκο του Θεού στον Ιησού και σε όλους τους οπαδούς του. Αυτή η ενέργεια πάρθηκε µετά από πρόκληση των Φαρισαίων της Ιερουσαλήµ. Ο Ιάειρος παραιτήθηκε από αρχηγός και ανοιχτά ευθυγραµµίστηκε µε τον Ιησού. 154:1.3Η τελευταία παραθαλάσσια συγκέντρωση έγινε το απόγευµα του Σαββάτου, 7 Μαΐου. Ο Ιησούς µίλησε σε λιγότερους από εκατόν πενήντα που είχαν µαζευτεί εκείνη την ώρα. Το βράδυ του Σαββάτου αυτού σηµειώθηκε σαν ο χρόνος της χαµηλότερης υποχώρησης της εκτίµησης του λαϊκού αισθήµατος για τον Ιησού και τη διδασκαλία του. Από τότε και µετά υπήρξε µια σταθερή, αργή αλλά πιο υγιής και αξιόπιστη αύξηση ευνοϊκού αισθήµατος. Μια νέα συνέχεια χτίστηκε η οποία είχε πιο καλά θεµέλια σε πνευµατική πίστη και αληθινή θρησκευτική εµπειρία. Το περισσότερο ή λιγότερο σύνθετο και συµβιβαστικό µεταβατικό στάδιο, µεταξύ των υλιστικών σκέψεων της βασιλείας που έγιναν από τους οπαδούς του Κυρίου και εκείνων των πιο ιδεαλιστικών και πνευµατικών σκέψεων που διδάχτηκαν από τον Ιησού, είχε τελειώσει οριστικά. Από τώρα και στο εξής υπήρξε µια περισσότερο ανοιχτή διακήρυξη του ευαγγελίου της βασιλείας για τους ευρύτερους σκοπούς του και τις ευρέως διεσπαρµένες πνευµατικές συνέπειές του. 2. ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΝΑΠΑΥΣΗΣ 154:2.1Την Κυριακή 8 Μαΐου, 29 µ.Χ., στην Ιερουσαλήµ, το Σανχεντρίν έβγαλε ψήφισµα που έκλεινε όλες τις συναγωγές της Παλαιστίνης στον Ιησού και τους οπαδούς του. Αυτό ήταν πρωτάκουστος σφετερισµός της εξουσίας από το Σανχεντρίν της Ιερουσαλήµ. Μέχρι τότε κάθε συναγωγή υπήρχε και λειτουργούσε σαν ανεξάρτητη συνάθροιση πιστών και ήταν κάτω από την εξουσία και διεύθυνση της δικής της οµάδας διοικούντων. Μόνο οι συναγωγές της Ιερουσαλήµ ήταν κάτω από την εξουσία του Σανχεντρίν. Αυτή η συνοπτική διαδικασία του Σανχεντρίν ακολουθήθηκε από την παραίτηση πέντε µελών του. Εκατό απεσταλµένοι ορίστηκαν αµέσως για να µεταφέρουν και να επιβάλλουν αυτό το ψήφισµα. Μέσα στο µικρό διάστηµα των δυο εβδοµάδων κάθε συναγωγή στην Παλαιστίνη υπέκυψε στο µανιφέστο αυτό του Σανχεντρίν εκτός από τη συναγωγή της Χεβρώνας. Οι άρχοντες της συναγωγής της Χεβρώνας αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το δικαίωµα του Σανχεντρίν να ασκεί τέτοια δικαιοδοσία πάνω στα µέλη της. Αυτή η άρνηση να αποδεχτεί το ψήφισµα της Ιερουσαλήµ βασιζότανε στη διαφορά που είχε για την εκκλησιαστική αυτονοµία της παρά στη συµπάθεια για την περίπτωση του Ιησού. Σύντοµα µετά από αυτό η συναγωγή της Χεβρώνας καταστράφηκε από φωτιά. 154:2.2Το ίδιο αυτό πρωινό της Κυριακής, ο Ιησούς ανακοίνωσε αργία µιας εβδοµάδας, παρακινώντας όλους τους µαθητές του να επιστρέψουν στα σπίτια τους ή στους φίλους τους

Page 12

Provided by: www.urantia.info


για να αναπαύσουν τις ταραγµένες ψυχές τους και να πουν λόγια ενθαρρυντικά στους αγαπηµένους τους. Είπε: «Πηγαίνετε στα µέρη σας για να διασκεδάσετε ή να ψαρέψετε ενώ θα προσεύχεστε για την επέκταση της βασιλείας». 154:2.3Αυτή την εβδοµάδα της ανάπαυσης ο Ιησούς µπόρεσε να επισκεφθεί πολλές οικογένειες και οµάδες ανθρώπων κοντά στην παραλία. Πήγε επίσης σε αρκετές ευκαιρίες για ψάρεµα µε το Δαυίδ Ζεβεδαίο και όταν περιδιάβαζε µόνος του τον περισσότερο καιρό, παραφύλαγαν πάντα εκεί κοντά κρυµµένοι δυο ή τρεις από τους πιο πιστούς αγγελιαφόρους του Δαυίδ, που είχαν προκαθορισµένες εντολές από τον αρχηγό τους να προσέχουν τη φύλαξη του Ιησού. Δεν έγινε κανένα δηµόσιο κήρυγµα κανενός είδους αυτή την εβδοµάδα της ανάπαυσης. 154:2.4Αυτή την εβδοµάδα ο Ναθαναήλ και ο Ιάκωβος Ζεβεδαίος υπέφεραν από µια σοβαρή ασθένεια. Επί τρεις ηµέρες και νύχτες υπέφεραν από µια έντονη και επίπονη πεπτική διαταραχή. Την τρίτη νύχτα ο Ιησούς έστειλε τη Σαλώµη, τη µητέρα του Ιάκωβου να αναπαυθεί, ενώ αυτός περιποιόταν τους αποστόλους που υπέφεραν. Φυσικά ο Ιησούς θα µπορούσε να τους θεραπεύσει στιγµιαία αυτούς τους δυο άνδρες, αλλά δεν ήταν αυτή η µέθοδος ούτε του Υιού ούτε του Πατέρα σε σχέση µε αυτές τις κοινότοπες δυσκολίες και ασθένειες των παιδιών των ανθρώπων στους εξελικτικούς κόσµους µέσα στο χρόνο και το χώρο. Ούτε µια φορά, σε όλη την επεισοδιακή ζωή του στη σάρκα, ο Ιησούς δεν ασχολήθηκε µε κανενός είδους υπερφυσική φροντίδα για κανένα από τα µέλη της γήινης οικογένειάς του ή προς το συµφέρον κανενός από τους άµεσους οπαδούς του. 154:2.5Συµπαντικές δυσκολίες πρέπει να απαντώνται και πλανητικά εµπόδια πρέπει να αντιµετωπίζονται σαν µέρος της εµπειρίας της εκγύµνασης για την αύξηση και την ανάπτυξη, την προοδευτική τελειότητα των αναπτυσσόµενων ψυχών των θνητών υπάρξεων. Ο πνευµατικός εξαγνισµός της ανθρώπινης ψυχής απαιτεί ενδόµυχη εµπειρία µέσα από την εκπαιδευτική επίλυση ενός ευρέως φάσµατος αληθινών προβληµάτων του σύµπαντος. Η ζωώδης φύση και οι κατώτερες µορφές των δηµιουργηµάτων δεν προοδεύουν θετικά σε περιβαλλοντική ευκολία. Προβληµατικές καταστάσεις, που συνδέονται µε προσπάθεια σε δράση, συνωµοτούν και παράγουν εκείνες τις διεργασίες του µυαλού, της ψυχής και του πνεύµατος που συµβάλλουν ισχυρά στην επίτευξη αξιέπαινων στόχων στην προοδευτική κίνηση των θνητών και στο κατόρθωµα υψηλότερων επιπέδων πνευµατικού πεπρωµένου. 3. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΤΙΒΕΡΙΑΔΑ 154:3.1Στις 16 Μαΐου συνήλθε η δεύτερη συγκέντρωση στην Τιβεριάδα, µεταξύ των αρχών της Ιερουσαλήµ και του Ηρώδη Αντύπα. Στο ακροατήριο παρευρίσκονταν οι θρησκευτικοί και οι πολιτικοί αρχηγοί από την Ιερουσαλήµ. Οι Ιουδαίοι αρχηγοί ήταν σε θέση να αναφέρουν στον Ηρώδη ότι πρακτικά όλες οι συναγωγές της Γαλιλαίας και της Ιουδαίας ήταν κλειστές για τις διδασκαλίες του Ιησού. Έγινε µια νέα προσπάθεια για να κάνουν τον Ηρώδη να συλλάβει τον Ιησού, αλλά αυτός αρνήθηκε να εκτελέσει τις εντολές τους. Στις 18 Μαΐου, όµως, ο Ηρώδης συµφώνησε µε το σχέδιο να επιτρέψει στις αρχές του Σανχεντρίν να συλλάβουν τον Ιησού και να τον µεταφέρουν στην Ιερουσαλήµ για να του επιβάλουν θρησκευτικές κατηγορίες αν ο Ρωµαίος κυβερνήτης της Ιουδαίας ενέκρινε τέτοια διευθέτηση. Εν τω µεταξύ, οι εχθροί του Ιησού διέδιδαν µε επιµέλεια τη φήµη σε όλη τη Γαλιλαία ότι ο Ηρώδης είχε γίνει εχθρικός προς τον Ιησού και ότι σκόπευε να εξολοθρεύσει όλους που πίστευαν τις διδασκαλίες του.

Page 13

Provided by: www.urantia.info


154:3.2Το

Σάββατο το βράδυ, 21 Μαΐου, έφτασε η είδηση στην Τιβεριάδα ότι οι πολιτικές αρχές της Ιερουσαλήµ δεν είχαν αντίρρηση για τη συµφωνία µεταξύ του Ηρώδη και των Φαρισαίων να συλλάβουν τον Ιησού και να τον µεταφέρουν στην Ιερουσαλήµ για να δικαστεί ενώπιον του Σανχεντρίν µε τις κατηγορίες ότι χλεύαζε τους ιερούς νόµους του Ιουδαϊκού έθνους. Στη συνέχεια, ακριβώς πριν από τα µεσάνυχτα αυτής της µέρας, ο Ηρώδης υπέγραψε το ψήφισµα που εξουσιοδοτούσε τους αξιωµατούχους του Σανχεντρίν να συλλάβουν τον Ιησού µέσα στην επικράτεια του Ηρώδη και δια της βίας να τον φέρουν στην Ιερουσαλήµ για να δικαστεί. Ισχυρές πιέσεις ασκήθηκαν από πολλές πλευρές στον Ηρώδη πριν συναινέσει στο να δώσει την άδεια αυτή και γνώριζε καλά ότι ο Ιησούς δεν µπορούσε να ελπίζει σε µια δίκαιη δίκη ενώπιον των άσπονδων εχθρών του στην Ιερουσαλήµ. 4. ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ 154:4.1Αυτό το ίδιο βράδυ του Σαββάτου, στην Καπερναούµ µια οµάδα από πενήντα ηγετικούς πολίτες συναντήθηκαν στη συναγωγή για να συζητήσουν τη βαρυσήµαντη ερώτηση: «Τι θα κάνουµε µε τον Ιησού;». Μιλούσαν και φιλονικούσαν µέχρι µετά τα µεσάνυχτα, αλλά δεν µπορούσαν να βρούνε κάποια κοινή γραµµή για να συµφωνήσουν. Εκτός από λίγα άτοµα που έκλιναν προς το πιστεύω ότι ο Ιησούς µπορούσε να ήταν ο Μεσσίας, τουλάχιστον ένας άγιος, ή ίσως ένας προφήτης, η συγκέντρωση χωρίστηκε σε τέσσερις σχεδόν ισοδύναµες οµάδες που υποστήριζαν αντίστοιχα τις ακόλουθες απόψεις για τον Ιησού: 154:4.21. Ότι ήταν ένας παραπλανηµένος αβλαβής φανατικός της θρησκείας. 154:4.32. Ότι ήταν ένας επικίνδυνος και πανούργος υποκινητής που µπορούσε να δηµιουργήσει επανάσταση. 154:4.43. Ότι ήταν σε συµµαχία µε διαβόλους, ότι ίσως να ήταν ακόµα και ο πρίγκιπας των διαβόλων. 154:4.54. Ότι ήταν εκτός εαυτού, ότι ήταν τρελός, διανοητικά ανισόρροπος. 154:4.6Έγινε πολλή συζήτηση για τις θεωρίες των κηρυγµάτων του Ιησού οι οποίες ήταν ανησυχητικές για τους απλούς ανθρώπους. Οι εχθροί του υποστήριζαν ότι οι διδασκαλίες του δεν ήταν πρακτικές, ότι το παν θα γκρεµιζόταν αν καθένας έκανε έντιµη προσπάθεια να ζήσει σύµφωνα µε τις ιδέες του. Και οι άνθρωποι από πολλές διαδοχικές γενιές είπαν τα ίδια πράγµατα. Πολλοί λογικοί και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, ακόµα και στην πιο φωτισµένη εποχή αυτών των αποκαλύψεων, υποστήριξαν ότι ο σύγχρονος πολιτισµός δεν θα µπορούσε να χτιστεί πάνω στις διδασκαλίες του Ιησού – και εν µέρει έχουν δίκιο. Αλλά όλοι αυτοί οι αµφισβητίες ξεχνούν ότι ένας πολύ καλύτερος πολιτισµός θα µπορούσε να έχει χτιστεί πάνω στις διδασκαλίες του και κάποτε θα γίνει. Αυτός ο κόσµος ποτέ δεν προσπάθησε σοβαρά να εκτελέσει τις διδασκαλίες του Ιησού σε µεγάλη κλίµακα, παρόλο που συχνά έγιναν απρόθυµες προσπάθειες για να ακολουθήσουν τις θεωρίες του λεγόµενου Χριστιανισµού. 5. ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 154:5.1Η 22η Μαΐου ήταν µια επεισοδιακή ηµέρα στη ζωή του Ιησού. Αυτό το πρωινό της Κυριακής, πριν το ξηµέρωµα, ένας από τους αγγελιαφόρους του Δαυίδ έφτασε µε µεγάλη σπουδή από την Τιβεριάδα, φέρνοντας την είδηση ότι ο Ηρώδης είχε εξουσιοδοτήσει, ή επρόκειτο να εξουσιοδοτήσει, τη σύλληψη του Ιησού από τους αξιωµατούχους του Σανχεντρίν. Η λήψη των ειδήσεων αυτού του επικείµενου κινδύνου έκανε το Δαυίδ να

Page 14

Provided by: www.urantia.info


ξεσηκώσει τους αγγελιαφόρους του και να τους στείλει σε όλες τις τοπικές οµάδες µαθητών, προσκαλώντας τους σε ένα επείγον συµβούλιο στις επτά εκείνο το πρωί. Όταν η κουνιάδα του Ιούδα (αδελφού του Ιησού) άκουσε την τροµαχτική αναφορά, µετέφερε βιαστικά τις ειδήσεις σε όλη την οικογένεια του Ιησού που διέµενε εκεί κοντά, προσκαλώντας τους αµέσως να µαζευτούν στο σπίτι του Ζεβεδαίου. Και σαν απάντηση σε αυτό το βιαστικό κάλεσµα, µαζεύτηκαν εκεί χωρίς καθυστέρηση η Μαρία, ο Ιάκωβος, ο Ιωσήφ, ο Ιούδας και η Ρουθ. 154:5.2Σε αυτή τη συγκέντρωση, νωρίς το πρωί, ο Ιησούς έδωσε τις τελικές οδηγίες του στους µαζεµένους µαθητές. Δηλαδή, τους αποχαιρέτησε για την ώρα, γνωρίζοντας καλά ότι σύντοµα θα διασκορπιζόντουσαν από την Καπερναούµ. Τους κατεύθυνε ώστε να ζητήσουν όλοι από το Θεό καθοδήγηση και να συνεχίσουν παρά τις αντιξοότητες το έργο της βασιλείας εις πείσµα όλων των συνεπειών. Οι ευαγγελιστές έπρεπε να εργαστούν όπως γνώριζαν µέχρι την ώρα που θα λάβαιναν κλίση. Επέλεξε δώδεκα από τους ευαγγελιστές να τον συνοδεύουν. Οι δώδεκα απόστολοι διέταξε να παραµείνουν µαζί του άσχετα µε το τι θα συνέβαινε. Για τις δώδεκα γυναίκες έδωσε οδηγίες να παραµείνουν στο σπίτι του Ζεβεδαίου και στο σπίτι του Πέτρου µέχρι να τις καλούσε. 154:5.3Ο Ιησούς συγκατατέθηκε να συνεχίσει ο Δαυίδ Ζεβεδαίος την υπηρεσία των αγγελιαφόρων σε όλη τη χώρα, και ανταπαντώντας χωρίς καθυστέρηση στον αποχαιρετισµό του Κυρίου, ο Δαυίδ είπε: «Πήγαινε να κάνεις το έργο σου Κύριε. Μην αφήσεις τους φανατικούς να σε πιάσουν, και µην αµφιβάλεις για τους αγγελιαφόρους, θα σε ακολουθούν. Οι άνδρες µου δεν θα χάσουν ποτέ την επαφή µαζί σου και απ’ αυτούς θα µαθαίνεις τα νέα για τη βασιλεία σε άλλα µέρη, και απ’ αυτούς θα µαθαίνουµε τα πάντα για σένα. Οτιδήποτε και να µου συµβεί δεν θα µε εµποδίσει να κάνω αυτή την υπηρεσία, γιατί έχω ορίσει πρώτο και δεύτερο αρχηγό, ακόµη και τρίτο. Δεν είµαι ούτε δάσκαλος ούτε ιεροκήρυκας, αλλά µέσα στην καρδιά µου είναι να κάνω αυτό και τίποτα δεν µπορεί να µε σταµατήσει». 154:5.4Στις 7.30 περίπου το πρωί ο Ιησούς άρχισε την οµιλία του αποχωρισµού σε περίπου εκατό πιστούς που συνωστίζονταν µέσα στο σπίτι για να τον ακούσουν. Για όλους τους παρόντες αυτή ήταν µια κατανυκτική περίπτωση, αλλά ο Ιησούς φαινόταν εξαιρετικά ευδιάθετος. Ήταν πάλι ο κανονικός εαυτός του. Η σοβαρότητα τόσων εβδοµάδων είχε φύγει και επηρέασε όλους τους µε τα λόγια πίστης, ελπίδας και κουράγιου. 6. ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 154:6.1Κατά τις οκτώ το πρωί της Κυριακής πέντε µέλη από τη γήινη οικογένεια του Ιησού έφτασαν στην περιοχή σαν απάντηση στις επείγουσες εκκλήσεις της κουνιάδας του Ιούδα. Απ’ όλη του τη γήινη οικογένεια, µόνο µία, η Ρουθ, πίστευε µε όλη της την καρδιά και συνεχώς στη θεϊκότητα της αποστολής του στη γη. Ο Ιούδας και ο Ιάκωβος, ακόµα και ο Ιωσήφ, διατηρούσαν την πίστη τους στον Ιησού, αλλά είχαν επιτρέψει στην περηφάνια να υπεισέλθει στη κρίση τους και στις πνευµατικές πεποιθήσεις τους. Η Μαρία παρόµοια είχε σχιστεί στα δυο από την αγάπη και το φόβο, µεταξύ της αγάπης της µητέρας και της περηφάνιας της οικογένειας. Αν και ήταν εξαντληµένη από τις αµφιβολίες, δεν µπορούσε ποτέ να ξεχάσει τελείως την επίσκεψη του Γαβριήλ πριν γεννηθεί ο Ιησούς. Οι Φαρισαίοι είχαν αγωνιστεί να πείσουν τη Μαρία ότι ο Ιησούς ήταν εκτός εαυτού, τρελός. Την ώθησαν να πάει µε τα αγόρια της και να ζητήσουν να τον µεταπείσουν από περαιτέρω προσπάθειες για δηµόσια διδασκαλία. Διαβεβαίωναν τη Μαρία ότι η υγεία του Ιησού σύντοµα θα καταστρεφόταν και ότι µόνο ατίµωση και δυσµένεια θα έπεφταν πάνω σε όλη την οικογένεια σαν αποτέλεσµα που του επέτρεπαν να συνεχίζει. Και έτσι, όταν έφτασε η

Page 15

Provided by: www.urantia.info


είδηση από την κουνιάδα του Ιούδα, και οι πέντε ξεκίνησαν αµέσως για το σπίτι του Ζεβεδαίου, µια και βρίσκονταν µαζί στο σπίτι της Μαρίας, όπου είχαν συναντηθεί µε τους Φαρισαίους το περασµένο βράδυ. Μίλησαν µε τους αρχηγούς από την Ιερουσαλήµ επί µακρόν µέσα στη νύχτα, και όλοι είχαν λίγο πολύ πειστεί ότι ο Ιησούς ενεργούσε παράξενα, ότι για κάµποσο καιρό ενεργούσε παράξενα. Μια και η Ρουθ δεν µπορούσε να εξηγήσει όλη αυτή τη συµπεριφορά του, επέµεινε στο ότι αυτός είχε πάντα φερθεί στην οικογένειά του σωστά και αρνήθηκε να συµφωνήσει µε το σχέδιο να προσπαθήσουν να τον µεταπείσουν από το παρακάτω έργο του. 154:6.2Καθ’ οδόν προς το σπίτι του Ζεβεδαίου µιλούσαν γι αυτά τα πράγµατα και συµφώνησαν µεταξύ τους να προσπαθήσουν να πείσουν τον Ιησού να πάει σπίτι µαζί τους, γιατί, είπε η Μαρία: «Ξέρω ότι θα µπορούσα να επηρεάσω το γιο µου µόνο αν ερχόταν σπίτι και µε άκουγε». Ο Ιάκωβος και ο Ιούδας είχαν ακούσει τις διαδόσεις σχετικά µε τα σχέδια για τη σύλληψη του Ιησού και για την οδήγησή του στην Ιερουσαλήµ για να δικαστεί. Φοβόντουσαν επίσης και για τη δική τους ασφάλεια. Για όσο διάστηµα ο Ιησούς ήταν δηµοφιλής στο κοινό, η οικογένειά του επέτρεπε στα γεγονότα να εξελίσσονται, αλλά τώρα που ο λαός της Καπερναούµ και οι αρχηγοί της Ιερουσαλήµ είχαν στραφεί ξαφνικά εναντίον του, άρχισαν να αισθάνονται έντονα την πίεση της ισχυριζόµενης δυσµένειας της στενάχωρης θέσης τους. 154:6.3Περίµεναν

να συναντήσουν τον Ιησού, να τον πάρουν κατά µέρος και να τον παρακινήσουν να πάει σπίτι µαζί τους. Σκέφτηκαν να τον διαβεβαιώσουν ότι θα λησµονούσαν πως τους είχε παραµελήσει – θα συγχωρούσαν και θα ξεχνούσαν – αν παρατούσε µόνο την ανοησία του να προσπαθεί να κηρύξει µια νέα θρησκεία που µόνο φασαρία θα του έφερνε και ατίµωση στην οικογένειά του. Σε όλα αυτά η Ρουθ είπε µόνο: «Θα πω στον αδελφό µου ότι πιστεύω πως είναι άνθρωπος του Θεού και πως ελπίζω να είναι πρόθυµος να πεθάνει πριν επιτρέψει σε αυτούς τους αχρείους Φαρισαίους να σταµατήσουν το κήρυγµά του». Ο Ιωσήφ υποσχέθηκε να κρατήσει τη Ρουθ σιωπηλή όσο οι άλλοι θα αγωνιζόντουσαν να τα καταφέρουν µε τον Ιησού. 154:6.4Όταν έφτασαν στο σπίτι του Ζεβεδαίου, ο Ιησούς ήταν στη µέση της οµιλίας του αποχωρισµού του προς τους µαθητές. Προσπάθησαν να εισέλθουν στο σπίτι αλλά είχε πληµµυρίσει από το συνωστισµό. Στο τέλος εγκαταστάθηκαν στην πίσω βεράντα και από στόµα σε στόµα έφτασε η είδηση µέχρι τον Ιησού, ώστε τελικά του το ψιθύρισε ο Σίµων Πέτρος, ο οποίος διέκοψε την οµιλία επί τούτοις και είπε: «Πρόσεξε, η µητέρα σου και τα αδέλφια σου είναι έξω, και ανησυχούν πολύ να µιλήσουν µαζί σου». Η µητέρα του δεν γνώριζε πόσο σηµαντικό ήταν το µήνυµα του αποχωρισµού που έλεγε στους οπαδούς του, ούτε γνώριζε ότι η οµιλία του µπορούσε από στιγµή σε στιγµή να διακοπεί από την άφιξη αυτών που θα τον συλλάµβαναν. Σκέφτηκε πραγµατικά, πως ύστερα από τόσο προφανή αποξένωση, εν όψει του γεγονότος ότι αυτή και τα αδέλφια του είχαν δείξει την προθυµία τους εµπράκτως και είχαν έλθει σ’ αυτόν, ο Ιησούς θα σταµατούσε να µιλάει και θα ’ρχόταν σ’ αυτούς µόλις µάθαινε την είδηση ότι τον περίµεναν. 154:6.5Ήταν ένα ακόµη από εκείνα τα περιστατικά τα οποία δεν µπορούσε να κατανοήσει η γήινη οικογένειά του, ότι έπρεπε να κάνει το έργο του Πατέρα του. Και έτσι η Μαρία και τ’ αδέλφια του πληγώθηκαν βαθιά όταν, µολονότι σταµάτησε την οµιλία του για να πάρει το µήνυµα, αντί να τρέξει έξω να τους υποδεχτεί, άκουσαν τη µουσική φωνή του να λέγει µε µεγαλύτερη ένταση: «Πείτε στη µητέρα µου και στ’ αδέλφια µου να µη φοβούνται για µένα. Ο Πατέρας που µε έστειλε σ’ αυτόν τον κόσµο δεν θα µε εγκαταλείψει. Ούτε θα συµβεί

Page 16

Provided by: www.urantia.info


κανένα κακό στην οικογένειά µου. Πείτε τους να έχουν δύναµη και να έχουν εµπιστοσύνη στον Πατέρα της βασιλείας. Όµως, τελικά, ποιος είναι η µητέρα µου και ποια τα αδέλφια µου;». Και τείνοντας µπροστά τα χέρια του προς όλους τους συγκεντρωµένους στο δωµάτιο µαθητές του, είπε: «Δεν έχω µητέρα, δεν έχω αδέλφια. Πρόσεξε µητέρα µου και προσέξτε αδέλφια µου! Οποιοσδήποτε κάνει το θέληµα του Πατέρα µου που είναι στον ουρανό, είναι το ίδιο µητέρα µου, αδελφός µου και αδελφή µου». 154:6.6Και όταν η Μαρία άκουσε αυτά τα λόγια, κατέρρευσε στα χέρια του Ιούδα. Τη µετέφεραν έξω στον κήπο για να την ξαναζωντανέψουν, ενώ ο Ιησούς έλεγε τα τελευταία λόγια από το µήνυµα του αποχαιρετισµού του. Μετά θα έβγαινε έξω για να συζητήσει µε τη µητέρα του και µε τ’ αδέλφια του, αλλά ένας αγγελιαφόρος έφτασε βιαστικά από την Τιβεριάδα φέρνοντας την είδηση ότι οι αξιωµατούχοι του Σανχεντρίν ήταν στο δρόµο µε την εξουσιοδότηση να τον συλλάβουν και να τον µεταφέρουν στην Ιερουσαλήµ. Ο Ανδρέας πήρε το µήνυµα αυτό και, διακόπτοντας τον Ιησού, του το είπε. 154:6.7Ο Ανδρέας δεν θυµόταν ότι ο Δαυίδ είχε τοποθετήσει καµιά εικοσιπενταριά φρουρούς γύρω από το σπίτι του Ζεβεδαίου και ότι κανείς δεν µπορούσε να τους καταλάβει αιφνιδιαστικά, έτσι ρώτησε τον Ιησού τι έπρεπε να γίνει. Ο Κύριος στεκόταν εκεί, σιωπηλός, ενώ η µητέρα του που είχε ακούσει τα λόγια, «Δεν έχω µητέρα», συνερχόταν στον κήπο από το σοκ. Τότε ακριβώς ήταν που µια γυναίκα στο δωµάτιο σηκώθηκε και αναφώνησε, «Ευλογηµένη η κοιλιά που σε γέννησε και ευλογηµένα τα στήθη που σε θρέψανε». Ο Ιησούς στράφηκε, στο πλάι ένα λεπτό, από τη συνοµιλία που είχε µε τον Ανδρέα, για να απαντήσει στη γυναίκα λέγοντάς της, «Όχι, ευλογηµένος καλύτερα είναι αυτός που ακούει το λόγο του Κυρίου και τολµάει να τον εκτελεί». 154:6.8Η Μαρία και τα αδέλφια του Ιησού σκέφτηκαν ότι ο Ιησούς δεν τους καταλάβαινε, ότι είχε χάσει το ενδιαφέρον του γι αυτούς, αντιλαµβανόµενοι ελάχιστα ότι αυτοί ήταν που δεν κατάφεραν να καταλάβουν τον Ιησού. Ο Ιησούς ήξερε καλά πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να διαχωριστούν από το παρελθόν τους. Γνώριζε πόσο οι ανθρώπινες υπάρξεις κατευθύνονται από την ευγλωττία του κήρυκα και πόσο η συνείδηση ανταποκρίνεται στη συναισθηµατική έλξη όπως το µυαλό στη λογική και την αιτία, αλλά γνώριζε επίσης πόσο πιο δύσκολο είναι να πείσεις τους ανθρώπους να απαρνηθούν το παρελθόν. 154:6.9Είναι αλήθεια παντοτινή, πως όλοι, όσοι νοµίζουν ότι είναι παρεξηγηµένοι ή ότι δεν τους εκτιµούν, βρίσκουν στον Ιησού ένα συµπονετικό φίλο και ένα σύµβουλο µε κατανόηση. Είχε προειδοποιήσει τους αποστόλους του ότι οι εχθροί ενός ανθρώπου µπορεί να προέρχονται από τη δική του οικογένεια, αλλά δεν είχε αντιληφθεί πόσο κοντά στη δική του εµπειρία αυτή η πρόρρηση θα έβρισκε εφαρµογή. Ο Ιησούς δεν εγκατέλειψε τη γήινη οικογένειά του για να επιτελέσει το έργο του Πατέρα του – αυτοί τον εγκατέλειψαν. Αργότερα, µετά το θάνατο και την ανάσταση του Κυρίου, όταν ο Ιάκωβος συνδέθηκε µε το κίνηµα του Χριστιανισµού των πρώτων ετών, υπέφερε αµέτρητα σαν αποτέλεσµα της αποτυχίας του να απολαύσει την πρώτη αυτή σχέση µε τον Ιησού και τους µαθητές του. 154:6.10Διερχόµενος από αυτά τα γεγονότα, ο Ιησούς επέλεξε να καθοδηγείται από την περιορισµένη γνώση του ανθρώπινου µυαλού του. Επιθυµούσε να υποµείνει την εµπειρία µε τους συντρόφους του σαν απλός άνθρωπος. Και ήταν µέσα στο ανθρώπινο µυαλό του Ιησού να δει την οικογένειά του πριν αναχωρήσει. Δεν επιθυµούσε να σταµατήσει στη µέση της οµιλίας του και να καταστήσει µε αυτό τον τρόπο, την πρώτη τους συνάντηση µετά από χωρισµό τόσου καιρού, µια δηµόσια υπόθεση. Είχε σκοπό να τελειώσει την οµιλία του και

Page 17

Provided by: www.urantia.info


µετά να τους επισκεφθεί πριν φύγει, αλλά αυτό το σχέδιο εµποδίστηκε από τη συγκυρία των γεγονότων τα οποία γρήγορα επακολούθησαν. 154:6.11Η βιασύνη της φυγής τους µεγάλωσε από την άφιξη µιας οµάδας αγγελιαφόρων του Δαυίδ στην πίσω είσοδο του σπιτιού του Ζεβεδαίου. Η οχλαγωγία που προκλήθηκε από αυτούς τους ανθρώπους φόβισε τους αποστόλους σκεπτόµενοι ότι αυτοί οι νεοφερµένοι µπορεί να ήσαν αυτοί που θα τους συλλάµβαναν, και µε το φόβο της άµεσης σύλληψης, έφυγαν βιαστικά από την µπροστινή είσοδο προς το πλοίο που περίµενε. Και όλο αυτό εξηγεί γιατί ο Ιησούς δεν είδε την οικογένειά του που περίµενε στην πίσω βεράντα. 154:6.12Είπε όµως στο Δαυίδ Ζεβεδαίο καθώς έµπαινε στο πλοίο βιαστικά: «Πες στη µητέρα µου και στ’ αδέλφια µου ότι εκτιµώ τον ερχοµό τους, και πως σκόπευα να τους δω. Παραίνεσέ τους να µην µου καταλογίσουν λάθος αλλά καλύτερα να ζητήσουν να µάθουν το θέληµα του Θεού και να ζητήσουν τη χάρη και τη δύναµη να κάνουν το θέληµά του». 7. Η ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΦΥΓΗ 154:7.1Έτσι είχαν τα πράγµατα την Κυριακή το πρωί, την 22α Μαΐου, του έτους 29 µ.Χ., που ο Ιησούς, µαζί µε τους δώδεκα αποστόλους του και τους δώδεκα ευαγγελιστές, εξαναγκάστηκαν σε αυτή τη βιαστική φυγή από τους αξιωµατούχους του Σανχεντρίν που βρισκόντουσαν καθ’ οδό προς τη Βηθσαϊδά µε την εξουσιοδότηση του Ηρώδη Αντύπα για να τον συλλάβουν και να τον πάρουν στην Ιερουσαλήµ για να δικαστεί µε την κατηγορία της βλασφηµίας και άλλων παραβάσεων των ιερών νόµων των Ιουδαίων. Ήταν σχεδόν οκτώµισι αυτό το όµορφο πρωινό όταν η παρέα των εικοσιπέντε κάθισε στα κουπιά και κωπηλατούσε για την ανατολική ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας. 154:7.2Ακολουθώντας το πλοίο του Κυρίου, ένα άλλο µικρότερο πλοιάριο περιείχε έξι από τους αγγελιαφόρους του Δαυίδ, που είχαν εντολές να διατηρούν επαφή µε τον Ιησού και τους συντρόφους του και να βλέπουνε αν οι πληροφορίες για το που βρισκότανε και για το αν ήταν ασφαλής, µεταδίδονται κανονικά στο σπίτι του Ζεβεδαίου στη Βηθσαϊδά, που είχε χρησιµεύσει σαν αρχηγείο για το έργο της βασιλείας για κάµποσο καιρό. Αλλά ο Ιησούς δεν θα έµενε ξανά στο σπίτι του Ζεβεδαίου. Από δω και πέρα, όλο το υπόλοιπο της γήινης ζωής του, ο Κύριος αληθινά «δεν είχε που την κεφαλήν κλίνει». Δεν θα είχε πια κάτι που να έµοιαζε µε σταθερή διαµονή. 154:7.3Κωπηλάτησαν µέχρι το κοντινό χωριό της Κερίσα, έβαλαν το πλοίο τους στη φύλαξη φίλων, και ξεκίνησαν τις περιπλανήσεις του τελευταίου αυτού επεισοδιακού χρόνου της ζωής του Κυρίου στη γη. Για κάποιο χρόνο παρέµειναν στην επικράτεια του Φιλίππου, πηγαίνοντας από την Κερίσα πάνω στην Καισάρεια του Φιλίππου, και από εκεί πηγαίνοντας στην ακτή της Φοινίκης. 154:7.4Το πλήθος χρονοτριβούσε γύρω από το σπίτι του Ζεβεδαίου παρατηρώντας τα δυο αυτά πλοία να προχωράνε στη λίµνη προς την ανατολική ακτή, και είχαν φύγει για τα καλά όταν οι αξιωµατούχοι από την Ιερουσαλήµ ήρθαν βιαστικοί και άρχισαν να ψάχνουν για τον Ιησού. Αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι τους είχε ξεφύγει, και ενώ ο Ιησούς και η οµάδα του ταξίδευαν βόρεια µέσα από τη Βατάνεια, οι Φαρισαίοι και οι βοηθοί τους ξόδεψαν σχεδόν µια ολόκληρη εβδοµάδα άσκοπα ψάχνοντάς τον στις γειτονιές της Καπερναούµ. 154:7.5Η οικογένεια του Ιησού γύρισε στο σπίτι τους στην Καπερναούµ και ξόδεψαν σχεδόν µια εβδοµάδα µιλώντας, φιλονικώντας και προσευχόµενοι. Ήταν ολότελα θολωµένοι και κατάπληκτοι. Δεν ηρέµησαν παρά την Πέµπτη το απόγευµα, όταν η Ρουθ γύρισε από µια

Page 18

Provided by: www.urantia.info


επίσκεψη στο σπίτι του Ζεβεδαίου, όπου έµαθε από τον Δαυίδ ότι ο αδελφός/πατέρας της ήταν ασφαλής και υγιής και προχωρούσε προς την ακτή της Φοινίκης. ΕΓΓΡΑΦΟ 155 ΞΕΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ 155:0.1Αµέσως µετά την αποβίβασή τους κοντά στην Κερίσα, αυτή τη γεµάτη συµβάντα Κυριακή, ο Ιησούς και οι εικοσιτέσσερις προχώρησαν λίγο προς τα βόρεια, όπου πέρασαν τη νύχτα σ’ ένα ωραίο κήπο στο νότιο µέρος της Βηθσαϊδά-Ιουλίας. Το γνώριζαν καλά αυτό το µέρος, επειδή είχαν σταθµεύσει εκεί σε κάποιες µέρες περασµένες. Πριν αποσυρθούν για τη νύχτα, ο Κύριος κάλεσε τους οπαδούς του γύρω του και συζήτησε µαζί τους τα πλάνα για την σχεδιασµένη περιήγησή τους µέσα από τη Βατάνεα και τη βόρεια Γαλιλαία στην ακτή της Φοινίκης. 1. ΓΙΑΤΙ ΟΡΓΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ 155:1.1Είπε ο Ιησούς: «Όλοι σας θα θυµάστε τι αναφέρουν οι Ψαλµοί για αυτούς τους καιρούς, όταν λένε, ‘Γιατί οι ειδωλολάτρες οργίζονται και οι λαοί συνωµοτούν άσκοπα; Οι βασιλείς της γης είναι αδιάλλακτοι και οι κυβερνήτες του λαού συσκέπτονται µεταξύ τους, κατά του Κυρίου και κατά των χρισµένων του, λέγοντας, Ας σπάσουµε τα δεσµά του ελέους σε κοµµάτια και ας διώξουµε µακριά τα σκοινιά της αγάπης’. 155:1.2Σήµερα

βλέπετε αυτό να εκπληρώνετε µπροστά στα µάτια σα;. Αλλά δεν θα δείτε να εκπληρώνεται και η υπόλοιπη προφητεία των Ψαλµών, γιατί φιλοξενεί λανθασµένες ιδέες για το Γιο του Ανθρώπου και την αποστολή του στη γη. Η βασιλεία µου θεµελιώθηκε πάνω στην αγάπη, διακήρυξε το έλεος και εδραιώθηκε από την αλτρουιστική υπηρέτηση. Ο Πατέρας µου δεν κάθεται στον ουρανό περιγελώντας τους ειδωλολάτρες. Δεν είναι γεµάτος οργή και δυσαρέσκεια. Είναι αληθινή η υπόσχεση που έδωσε ο Γιος σ’ αυτούς τους αποκαλούµενους ειδωλολάτρες (στην πραγµατικότητα τους αδαείς και ανεκπαίδευτους αδελφούς του), ότι θα είναι κληρονόµοι του. Και θα δεχτώ αυτούς τους εθνικούς µε ανοιχτές τις αγκάλες του ελέους και της αγάπης. Όλη αυτή η τρυφερή καλοσύνη θα αποκαλυφθεί στους επονοµαζόµενους ειδωλολάτρες, παρόλη την ατυχή δήλωση της αναφοράς η οποία γνωστοποιεί ότι ο θριαµβευτής Υιός ‘θα δαµάσει αυτούς µε σιδερένια ράβδο και θα τους συντρίψει σε κοµµάτια σαν δοχείο κεραµέα’. Ο Ψαλµωδός σας παρότρυνε να ‘υπηρετείτε τον Κύριο µε φόβο’ – σας δίνω εντολή να εισέλθετε στα ανώτερα προνόµια της θεϊκής συγγένειας µε πίστη. Αυτός σας διατάσσει να ευφρανθείτε µε ρίγος. Εγώ σας δίνω εντολή να ευφρανθείτε µε σιγουριά. Αυτός λέγει, ‘Ασπασθείτε τον Υιό, µήπως και θυµώσει και χαθείτε όταν εξαφθεί η οργή του’. Εσείς όµως που ζήσατε µαζί µου γνωρίζετε καλά ότι ο θυµός και η οργή δεν αποτελούν τµήµα στην εγκαθίδρυση της βασιλείας των ουρανών στις καρδιές των ανθρώπων. Αλλά ο Ψαλµωδός έριξε µια βιαστική µατιά στο φως της αλήθειας όταν, τελειώνοντας αυτή την προτροπή, είπε: ‘Ευλογηµένοι είναι αυτοί που θέτουν την εµπιστοσύνη τους σ’ αυτόν τον Υιό’». 155:1.3Ο Ιησούς συνέχισε να διδάσκει τους εικοσιτέσσερις, λέγοντας: «Οι ειδωλολάτρες δεν είναι ασυγχώρητοι όταν οργίζονται εναντίον µας. Επειδή οι προσδοκίες τους είναι µικρές και περιορισµένες, είναι ικανοί να εστιάζουν τις δραστηριότητές τους µε ενθουσιασµό. Οι στόχοι τους είναι κοντινοί και λίγο πολύ ορατοί. Γι αυτό αγωνίζονται θαρραλέα και αποτελεσµατικά. Εσείς που έχετε επιβεβαιώσει την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών είστε καθ’ ολοκληρία πολύ διστακτικοί και ασαφείς στη διδακτική σας συµπεριφορά. Οι ειδωλολάτρες επιτίθoνται κατ’ ευθείαν στους αντικειµενικούς στόχους τους. Εσείς είστε

Page 19

Provided by: www.urantia.info


ένοχοι γιατί χρονοτριβείτε υπερβολικά πολύ. Αν επιθυµείτε να εισέλθετε στη βασιλεία, γιατί δεν την καταλαµβάνετε µε πνευµατική επίθεση όπως καταλαµβάνουν οι ειδωλολάτρες µια πόλη την οποία πολιορκούν; Δεν αξίζετε σχεδόν καθόλου τη βασιλεία όταν η υπηρεσία σας συνίσταται τόσο πολύ από µια θρηνητική στάση για το παρελθόν, µεµψίµοιρη για το παρόν και µάταια ελπιδοφόρα για το µέλλον. Γιατί εξοργίζονται οι ειδωλολάτρες; Επειδή δεν γνωρίζουν την αλήθεια. Γιατί εσείς αναλώνεστε σε µάταιους πόθους; Επειδή δεν εκτελείτε πιστά την αλήθεια. Σταµατήστε τους ανώφελους πόθους σας και βαδίστε µπροστά µε θάρρος πράττοντας ό,τι αφορά για την εγκαθίδρυση της βασιλείας. 155:1.4Σε ό,τι κάνετε, να µην είστε µονόπλευροι και υπερεξειδικευµένοι. Οι Φαρισαίοι που αναζητούν την καταστροφή µας πιστεύουν αληθινά ότι εκτελούν έργο Θεού. Έχουν γίνει εκ παραδόσεως τόσο στενοκέφαλοι που έχουν τυφλωθεί από την προκατάληψη και έχουν σκληρύνει από το φόβο. Δείτε τους Έλληνες, που έχουν επιστήµη χωρίς θρησκεία, ενώ οι Ιουδαίοι έχουν θρησκεία χωρίς επιστήµη. Όταν οι άνθρωποι παραπλανούνται τοιουτοτρόπως και δέχονται µια στενή και θολή αποσύνθεση της αλήθειας, η µοναδική ελπίδα σωτηρίας τους είναι να συντονισθούν µε την αλήθεια – να αλλάξουν πίστη. 155:1.5Θα σας αναφέρω µε έµφαση αυτή την αιώνια αλήθεια: Αν εσείς, συντονιζόµενοι µε την αλήθεια, µάθετε να εφαρµόζετε στις ζωές σας το όµορφο παράδειγµα της πλήρους δικαιοσύνης, οι συνάνθρωποί σας τότε θα τρέχουν ξοπίσω σας µήπως και κερδίσουν αυτό που έχετε έτσι αποκτήσει. Το κριτήριο µε το οποίο οι αναζητητές της αλήθειας θα έλκονται από εσάς, θα αντιπροσωπεύει το κριτήριο του ταλέντου σας για την αλήθεια, για τη δικαιοσύνη. Το µέγεθος στο οποίο πρέπει να φθάσετε το µήνυµά σας στον κόσµο είναι, κατά κάποιο τρόπο, το κριτήριο της αποτυχίας σας να ζήσετε την πλήρη ζωή της δικαιοσύνης, τη συντονισµένη στην αλήθεια ζωή». 155:1.6Και πολλά άλλα πράγµατα δίδαξε ο Κύριος στους αποστόλους του και τους ευαγγελιστές πριν του πουν καληνύχτα και ζητήσουν ανάπαυση στα µαξιλάρια τους. 2. ΟΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗ ΧΟΡΑΖΙΝ 155:2.1Τη Δευτέρα το πρωί, 23 Μαΐου, ο Ιησούς έδωσε εντολή στον Πέτρο να πάει στη Χοραζίν µε τους δώδεκα ευαγγελιστές ενώ αυτός, µε τους έντεκα, αναχώρησε για την Καισάρεια του Φιλίππου, πηγαίνοντας από τον Ιορδάνη στο δρόµο της ΔαµασκούΚαπερναούµ, και από εκεί βορειότερα στη διασταύρωση µε το δρόµο για την Καισάρεια του Φιλίππου, και στη συνέχεια σ’ εκείνη την πόλη, όπου στάθηκαν και δίδαξαν για δυο βδοµάδες. Έφτασαν κατά το απόγευµα της Τετάρτης, 24 Μαΐου. 155:2.2Ο Πέτρος και οι ευαγγελιστές παρέµειναν στη Χοραζίν δυο εβδοµάδες, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας σε µια µικρή αλλά ένθερµη παρέα πιστών. Αλλά δεν µπόρεσαν να κερδίσουν πολλούς νέους προσήλυτους. Καµία πόλη σε όλη τη Γαλιλαία δεν απέδωσε τόσο λίγες ψυχές στη βασιλεία όπως η Χοραζίν. Σύµφωνα µε τις οδηγίες του Πέτρου οι δώδεκα ευαγγελιστές είχαν να πουν λιγότερα για τη θεραπεία – για φυσικά πράγµατα – καίτοι κήρυτταν και δίδασκαν µε αυξηµένη ενεργητικότητα τις πνευµατικές αλήθειες της ουράνιας βασιλείας. Αυτές οι δυο εβδοµάδες στη Χοραζίν αποτέλεσαν ένα πραγµατικό βάφτισµα µέσα στην εναντιότητα για τους δώδεκα ευαγγελιστές επειδή ήταν η πιο δύσκολη και αντιπαραγωγική περίοδος στην πορεία τους µέχρι εκείνη την ώρα. Όντας έτσι αποστερηµένοι από την ικανοποίηση να κερδίσουν ψυχές για τη βασιλεία, καθένας από

Page 20

Provided by: www.urantia.info


αυτούς έβαλε το πιο θερµό και έντιµο απόθεµα από τη δική του ψυχή και την πρόοδό του στα πνευµατικά µονοπάτια της νέας ζωής. 155:2.3Όταν φάνηκε ότι δεν ενδιαφερόταν κανένας άλλος να αναζητήσει την είσοδο της βασιλείας, ο Πέτρος, την Τρίτη, 7 Ιουνίου κάλεσε τους συντρόφους του µαζί και αναχώρησαν για την Καισάρεια του Φιλίππου για να ενωθούν µε τον Ιησού και τους αποστόλους. Έφτασαν το µεσηµέρι της Τετάρτης και πέρασαν όλο το βράδυ εξιστορώντας τις εµπειρίες τους µεταξύ των άπιστων της Χοραζίν. Κατά τη συζήτηση αυτό το βράδυ ο Ιησούς αναφέρθηκε περαιτέρω στην παραβολή του σπορέως και τους δίδαξε πολύ για το νόηµα της φαινοµενικής αποτυχίας των εγχειρηµάτων της ζωής. 3. ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ 155:3.1Αν και ο Ιησούς δεν έκανε δηµόσιο έργο στη διάρκεια των δυο αυτών εβδοµάδων στην Καισάρεια του Φιλίππου, οι απόστολοι συγκάλεσαν πολυάριθµες ήσυχες βραδινές συναντήσεις στην πόλη, και πολλοί πιστοί ήρθαν στην κατασκήνωση για να µιλήσουν µε τον Κύριο. Πολύ λίγοι προστέθηκαν στην οµάδα των πιστών σαν αποτέλεσµα αυτής της επίσκεψης. Ο Ιησούς µιλούσε µε τους αποστόλους κάθε µέρα, και αυτοί διέκριναν πιο καθαρά πλέον ότι µια καινούργια φάση του έργου του κηρύγµατος για τη βασιλεία των ουρανών ξεκινούσε τώρα. Άρχιζαν να αντιλαµβάνονται ότι «η βασιλεία των ουρανών δεν είναι κρέας και ποτό αλλά η πραγµατοποίηση της πνευµατικής χαράς από την αποδοχή της θεϊκής συγγένειας». 155:3.2Η παραµονή στην Καισάρεια του Φιλίππου ήταν µια πραγµατική δοκιµασία για τους έντεκα αποστόλους. Ήταν δυο δύσκολες εβδοµάδες επιβίωσης γι αυτούς. Ήταν σχεδόν µελαγχολικοί και τους έλειπε η περιοδική παρακίνηση της ενθουσιώδους προσωπικότητας του Πέτρου. Αυτές τις ώρες ήταν αληθινά µια µεγάλη και απαιτητική περιπέτεια το να πιστεύουν στον Ιησού και να προχωρούν ακολουθώντας τον. Αν και προσηλύτισαν λίγους αυτές τις δυο εβδοµάδες, έµαθαν πολλά που ήταν πολύ χρήσιµα, από τις καθηµερινές τους συσκέψεις µε τον Κύριο. 155:3.3Οι απόστολοι έµαθαν ότι οι Ιουδαίοι ήταν στάσιµοι και νεκροί πνευµατικά επειδή είχαν αποκρυσταλλωµένες αλήθειες για το δόγµα. Ότι όταν η αλήθεια παίρνει τη µορφή µιας περιοριστικής γραµµής από την αποκλειστικότητα της αυτοδικαίωσης αντί να χρησιµοποιείται σαν κοντάρι σήµανσης της πνευµατικής καθοδήγησης και προόδου, τέτοιου είδους διδασκαλίες χάνουν τη δηµιουργική και ζωοποιό δύναµή τους και τελικά γίνονται εν µέρει διατηρητέες και απολιθωµένες. 155:3.4Όλο και περισσότερο µάθαιναν από τον Ιησού να αναζητούν στοιχεία στις ανθρώπινες προσωπικότητες σε σχέση µε τις δυνατότητές τους στο χρόνο και στην αιωνιότητα. Έµαθαν ότι πολλές ψυχές µπορούν καλύτερα να οδηγηθούν να αγαπήσουν τον αόρατο Θεό αφού πρώτα διδαχθούν να αγαπούν τους αδελφούς τους που µπορούν και βλέπουν. Και ήταν σε σχέση µε αυτό που καινούργιες σηµασίες συνδυάστηκαν µε τη διατύπωση του Κυρίου που αφορούσε την ανιδιοτελή υπηρέτηση των συνανθρώπων: «Αφού ό,τι κάνετε στον ελάχιστο από τους αδελφούς σας, σε εµένα το κάνετε». 155:3.5Ένα από τα µεγάλα µαθήµατα αυτής της παραµονής στην Καισάρεια είχε να κάνει µε την προέλευση των θρησκευτικών παραδόσεων, µε το σοβαρό κίνδυνο να επιτρέπουν µια δόση ιερότητας να προσκολλάται σε µη ιερά πράγµατα, απλές ιδέες, ή καθηµερινά γεγονότα. Από µια σύσκεψη οι απόστολοι βγήκαν µε τη διδαχή ότι η αληθινή θρησκεία ήταν η εγκάρδια πίστη του ανθρώπου στις υψηλότερες και πιο αληθινές πεποιθήσεις του.

Page 21

Provided by: www.urantia.info


155:3.6Ο

Ιησούς προειδοποίησε τους πιστούς του ότι, αν οι θρησκευτικές επιθυµίες τους ήταν αποκλειστικά υλιστικές, η αυξανόµενη γνώση για τη φύση θα µπορούσε, µε την προοδευτική εκτόπιση της υποθετικής υπερφυσικής προέλευσης των πραγµάτων, τελικά να τους αποστερήσει από την πίστη τους στο Θεό. Αλλά ότι, αν η θρησκεία τους ήταν πνευµατική, δεν θα µπορούσε ποτέ η πρόοδος της φυσικής επιστήµης να διαταράξει την πίστη τους στις αιώνιες πραγµατικότητες και στις θεϊκές αξίες. 155:3.7Έµαθαν ότι, όταν η θρησκεία έχει ολότελα πνευµατικά κίνητρα, κάνει κάθε ζωή να αξίζει αφού, την γεµίζει µε υψηλούς σκοπούς, της προσδίδει υπερβατικές αξίες, την εµπνέει µε µεγαλοπρεπή κίνητρα, ενώ συγχρόνως δίνει παρηγοριά στην ανθρώπινη ψυχή µε ανυπέρβλητη και ενδυναµωτική ελπίδα. Η αληθινή θρησκεία έχει σαν επιδίωξη να ελαττώνει το άγχος της ύπαρξης. Αποδεσµεύει πίστη και κουράγιο για τον καθηµερινό τρόπο ζωής και την αλτρουιστική υπηρέτηση. Η πίστη προάγει την πνευµατική ζωντάνια και την ενάρετη ζωή. 155:3.8Ο Ιησούς επανειληµµένα δίδαξε τους αποστόλους του ότι κανένας πολιτισµός δεν θα µπορούσε να επιβιώσει για πολύ µετά από το χάσιµο του καλύτερου τµήµατος της θρησκείας του. Και ποτέ δεν κουράστηκε να τονίζει στους δώδεκα το µεγάλο κίνδυνο από την τοποθέτηση και αποδοχή θρησκευτικών συµβόλων και τελετουργιών στη θέση του θρησκευτικού βιώµατος. Ολόκληρη η γήινη ζωή του ήταν αφιερωµένη µε συνέπεια στην αποστολή τού να λιώσει τις παγωµένες µορφές της θρησκείας και να τις µετατρέψει στη ρέουσα ελευθερία της φωτισµένης συγγένειας µε το Θεό. 4. ΚΑΘ’ ΟΔΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΦΟΙΝΙΚΗ 155:4.1Την Πέµπτη το πρωί 9 Ιουνίου, µετά την είδηση που έλαβε, σχετικά µε την πρόοδο της βασιλείας, από τους αγγελιαφόρους του Δαυίδ από τη Βηθσαϊδά, η οµάδα των εικοσιτεσσάρων διδασκάλων της αλήθειας, άφησε την Καισάρεια του Φιλίππου και ξεκίνησε για το ταξίδι της προς τη Φοινικική ακτή. Πέρασαν γύρω από την ελώδη περιοχή, από το δρόµο της Λουζ, µέχρι το σηµείο που ενωνόταν µε το δρόµο που οδηγούσε από τα Μάγδαλα στο Όρος του Λιβάνου, και από εκεί µέχρι τη διασταύρωση µε το δρόµο που οδηγούσε στη Σιδώνα, φτάνοντας εκεί την Παρασκευή το απόγευµα. 155:4.2Ενόσω έκαναν µιαν ανάπαυλα για φαγητό κάτω από τη σκιά της προεξοχής ενός βράχου που κρεµόταν από πάνω, κοντά στη Λουζ, ο Ιησούς έκανε µια από τις σηµαντικότερες οµιλίες που άκουσαν ποτέ οι απόστολοι σε όλα τα χρόνια της συνεργασίας τους µαζί του. Δεν είχαν προλάβει να καθίσουν και να µοιράσουν το ψωµί όταν ο Σίµων Πέτρος ρώτησε τον Ιησού: «Κύριε, εφόσον ο Πατέρας στον ουρανό γνωρίζει τα πάντα, και εφόσον το πνεύµα του µας υποστηρίζει στην εγκαθίδρυση της βασιλείας των ουρανών στη γη, τότε γιατί τρέχουµε µακριά από τις απειλές των εχθρών µας; Γιατί αρνούµαστε να αντιµετωπίσουµε τους εχθρούς της αλήθειας;». Πριν όµως αρχίσει ο Ιησούς να εξηγεί την ερώτηση του Πέτρου, ο Θωµάς παρενέβη και ρώτησε: «Κύριε, θα ήθελα πραγµατικά να ξέρω τι ακριβώς είναι λάθος στη θρησκεία των εχθρών µας στην Ιερουσαλήµ. Ποια είναι η πραγµατική διαφορά µεταξύ της δικής τους θρησκείας και της δικής µας; Γιατί έχουµε τόσες διαφορές στα πιστεύω όταν όλοι επαγγελλόµαστε ότι υπηρετούµε τον ίδιο Θεό;». Και όταν ο Θωµάς τελείωσε, ο Ιησούς είπε: «Αν και δεν αγνοώ την ερώτηση του Πέτρου, γνωρίζοντας πολύ καλά πόσο εύκολα θα µπορούσατε να παρεξηγήσετε τους λόγους µου, γιατί αποφεύγω να έρθω σε ανοιχτή σύγκρουση µε τους άρχοντες των Ιουδαίων αυτήν ακριβώς την ώρα, θα αποδεικνυόταν όµως πιο χρήσιµο για όλους σας αν καλύτερα επέλεγα

Page 22

Provided by: www.urantia.info


να απαντήσω στην ερώτηση του Θωµά. Και αυτό προτίθεµαι να κάνω όταν τελειώσετε το φαγητό σας». 5. Η ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ 155:5.1Αυτή η αξιοµνηµόνευτη οµιλία πάνω στη θρησκεία, σε περίληψη και διατυπωµένη ξανά σε σύγχρονη φρασεολογία, εξέφρασε τις ακόλουθες αλήθειες: 155:5.2Αν και οι θρησκείες του κόσµου έχουν διττή προέλευση – φυσική και αποκαλυπτική – σε οποιαδήποτε χρονική στιγµή και σε οποιοδήποτε λαό απαντώνται τρεις διαφορετικές µορφές θρησκευτικής αφοσίωσης. Και αυτές οι τρεις εκδηλώσεις θρησκευτικής τάσης είναι: 155:5.31. Πρωτόγονη θρησκεία. Η µερικώς φυσική και ενστικτώδης τάση να φοβούνται τις µυστηριακές δραστηριότητες και να λατρεύουν τις ανώτερες δυνάµεις, κυρίως µια θρησκεία της φύσης, η θρησκεία του φόβου. 155:5.42. Η θρησκεία του πολιτισµού. Οι προχωρηµένες θρησκευτικές σκέψεις και πρακτικές των πολιτισµένων φυλών – η θρησκεία του νου – η διανοητική θεολογία της εξουσίας της εγκατεστηµένης θρησκευτικής παράδοσης. 155:5.53. Αληθινή θρησκεία – η θρησκεία της αποκάλυψης. Η αποκάλυψη των υπερφυσικών αξιών, µια εν µέρει ενόραση της αιώνιας πραγµατικότητας, µια στιγµιαία µατιά της καλοσύνης και της οµορφιάς του ατελεύτητου χαρακτήρα του ουράνιου Πατέρα – η θρησκεία του πνεύµατος όπως εµφανίζεται στο ανθρώπινο βίωµα. 155:5.6Ο Κύριος αρνήθηκε να υποτιµήσει τη θρησκεία των φυσικών αισθήσεων και των δεισιδαιµονικών φόβων του ανθρώπου, αν και θρήνησε για το γεγονός ότι πολλές µορφές της πρωτόγονης αυτής λατρείας θα παραµείνουν στις θρησκείες και των πιο εξελιγµένων διανοητικά φυλών της ανθρωπότητας. Ο Ιησούς ξεκαθάρισε ότι η µεγάλη διαφορά µεταξύ της θρησκείας του νου και της θρησκείας του πνεύµατος είναι ότι, ενώ η πρώτη διέπεται από εκκλησιαστική εξουσία, η δεύτερη βασίζεται εξ ολοκλήρου στο ανθρώπινο βίωµα. 155:5.7Και µετά ο Κύριος, κατά την ώρα της διδασκαλίας, συνέχισε ξεκαθαρίζοντας αυτές τις αλήθειες: 155:5.8Έως ότου οι φυλές αποκτήσουν υψηλή νοηµοσύνη και εκπολιτιστούν πλήρως, θα παραµείνουν πολλές από εκείνες τις παιδαριώδεις και δεισιδαιµονικές τελετουργίες που είναι τόσο χαρακτηριστικές των εξελιγµένων θρησκευτικών πρακτικών πρωτόγονων και οπισθοδροµικών λαών. Έως ότου η ανθρώπινη φυλή προοδεύσει µέχρι το επίπεδο µιας ανώτερης και γενικότερης αναγνώρισης της πραγµατικότητας του πνευµατικού βιώµατος, µεγάλος αριθµός ανδρών και γυναικών θα συνεχίσει να δείχνει µια προσωπική προτίµηση για εκείνες τις θρησκείες εξουσίας οι οποίες απαιτούν διανοητική µόνο προσέγγιση, σε αντίθεση µε τη θρησκεία του πνεύµατος, η οποία απαιτεί ενεργή συµµετοχή του νου και της ψυχής στην περιπέτεια της πίστης για τον αγώνα µε τις αυστηρές πραγµατικότητες του προοδευτικού ανθρώπινου βιώµατος. 155:5.9Η αποδοχή των παραδοσιακών θρησκειών εξουσίας, παρουσιάζει τον εύκολο δρόµο της τάσης του ανθρώπου που αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυµίες της πνευµατικής του φύσης. Οι καθορισµένες, αποκρυσταλλωµένες και εδραιωµένες θρησκείες εξουσίας παρέχουν ένα έτοιµο καταφύγιο στο οποίο µπορεί καταφύγει η ταραγµένη και αλλόφρων ψυχή του ανθρώπου όταν κατατρέχεται από το φόβο και βασανίζεται από την αβεβαιότητα. Τέτοιου είδους θρησκεία απαιτεί από τους πιστούς της, σαν τίµηµα που πρέπει να πληρωθεί για την ικανοποίηση και την ασφάλεια, µόνο παθητική και καθαρά διανοητική προσέγγιση.

Page 23

Provided by: www.urantia.info


155:5.10Και

για πολύ καιρό θα επιζούν στη γη εκείνα τα δειλά, φοβισµένα και άτολµα άτοµα που θα προτιµούν να εξασφαλίζουν µε αυτό τον τρόπο τη θρησκευτική παρηγοριά τους, ακόµα και αν, θέτοντας έτσι την τύχη τους υπό τη θρησκεία της εξουσίας, παραχωρούν την αυτονοµία της προσωπικότητάς τους, υποτιµούν την αξιοπρέπεια του αυτοσεβασµού και πέρα για πέρα παραδίδουν το δικαίωµα της συµµετοχής σε εκείνο το πιο συγκινητικό και εµπνευσµένο από όλα τα βιώµατα που µπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος: την προσωπική αναζήτηση της αλήθειας, την ευτυχία του να έρθει αντιµέτωπος µε τους κινδύνους της νοητικής ανακάλυψης, την αποφασιστικότητα να εξερευνήσει τις αλήθειες του πραγµατικού ανθρώπινου βιώµατος, την ύψιστη ικανοποίηση από τη βίωση του προσωπικού θριάµβου της αληθινής πραγµατικότητας της νίκης της πνευµατικής πίστης πάνω στις αµφιβολίες της διανόησης, έτσι όπως έντιµα νικάει στην ύψιστη περιπέτεια όλης της ανθρώπινης ύπαρξης – ο άνθρωπος που αναζητά το Θεό, για τον εαυτό του και σαν τον εαυτό του, και βρίσκοντάς τον. 155:5.11Η θρησκεία του πνεύµατος σηµαίνει προσπάθεια, αγώνα, διαµάχη, υπόσχεση, αποφασιστικότητα, αγάπη, πίστη και πρόοδο. Η θρησκεία του νου – η θεολογία της εξουσίας – απαιτεί λίγο ή καθόλου αγώνα από τους επίσηµους οπαδούς της. Η παράδοση είναι ένα ασφαλές καταφύγιο και ένα εύκολο µονοπάτι για εκείνες τις έντροµες και χλιαρές ψυχές που ασυνείδητα αποφεύγουν τους πνευµατικούς αγώνες και τις νοητικές αβεβαιότητες που συµβαδίζουν µε εκείνα τα ταξίδια πίστης της τολµηρής περιπέτειας στις µεγάλες θάλασσες της ανεξερεύνητης αλήθειας, προς αναζήτηση των µακρινών ακτών της πνευµατικής πραγµατικότητας , όπως αυτή µπορεί να ανακαλυφθεί από το προοδευτικό ανθρώπινο µυαλό και να βιωθεί από την εξελιγµένη ανθρώπινη ψυχή. 155:5.12Και ο Ιησούς συνέχισε λέγοντας: «Στην Ιερουσαλήµ οι θρησκευτικοί αρχηγοί έχουν µετατρέψει τις ποικίλες θεωρίες των παραδοσιακών δασκάλων και των προφητών τους των αλλοτινών ηµερών σε ένα εγκατεστηµένο σύστηµα διανοητικών πιστεύω, σε µια θρησκεία εξουσίας. Η έλξη του νου προς τέτοιες θρησκείες είναι µεγάλη. Τώρα λοιπόν, είναι ανάγκη να υπεισέλθουµε σε θανατηφόρα διαµάχη µε αυτή τη θρησκεία αφού σύντοµα θα αρχίσουµε την τολµηρή διακήρυξη µιας νέας θρησκείας – µιας θρησκείας που δεν έχει σήµερα το νόηµα εκείνης της λέξης, µιας θρησκείας που επικαλείται κυρίως το θεϊκό πνεύµα του Πατέρα µου που κατοικεί στο νου του ανθρώπου. Μιας θρησκείας που η εξουσία της προέρχεται από τους καρπούς της αποδοχής της, που µε βεβαιότητα θα εµφανιστούν στο προσωπικό βίωµα όλων αυτών που αληθινά και πραγµατικά θα πιστέψουν στις αλήθειες της ανώτερης αυτής πνευµατικής κοινωνίας». 155:5.13Δείχνοντας τον καθένα από τους εικοσιτέσσερις και καλώντας τους µε το όνοµά τους, ο Ιησούς είπε: «Και τώρα, ποιος από εσάς θα προτιµούσε να πάρει το εύκολο µονοπάτι της υπακοής σε µια εγκατεστηµένη και απολιθωµένη θρησκεία, όπως υποστηρίζουν οι Φαρισαίοι της Ιερουσαλήµ, από το να υποφέρουν τις δυσκολίες και τις διώξεις που ακολουθούν την αποστολή της διακήρυξης ενός καλύτερου δρόµου σωτηρίας στους ανθρώπους, ενώ παίρνετε την ικανοποίηση από την ανακάλυψη για τους εαυτούς σας της οµορφιάς της ζωής και του βιώµατος µέσα στις αιώνιες αλήθειες και στην µεγαλοπρέπεια της βασιλείας των ουρανών; Φοβάστε, είστε µαλθακοί και ζητάτε την καλοπέραση; Μήπως φοβάστε να εµπιστευθείτε το µέλλον σας στα χέρια του Θεού της αλήθειας, του οποίου είστε γιοι; Μήπως δυσπιστείτε για τον Πατέρα, του οποίου είστε παιδιά; Μήπως θα γυρίσετε πίσω στο εύκολο µονοπάτι της σιγουριάς και της διανοητικής σταθερότητας της θρησκείας της παραδοσιακής εξουσίας, ή θα προετοιµαστείτε να προχωρήσετε µαζί µου σ’ εκείνο το

Page 24

Provided by: www.urantia.info


αβέβαιο και οδυνηρό µέλλον της διακήρυξης των νέων αληθειών της θρησκείας του πνεύµατος, της βασιλείας των ουρανών στις καρδιές των ανθρώπων;». 155:5.14Και οι εικοσιτέσσερις ακροατές του ανασηκώθηκαν όρθιοι, σκοπεύοντας να εκφράσουν την ενωµένη και πιστή απάντησή τους σ’ αυτό, µια από τις λιγοστές συναισθηµατικές εκκλήσεις που έκανε ποτέ ο Ιησούς σε αυτούς, αλλά σήκωσε το χέρι του και τους σταµάτησε λέγοντας: «Ας πάει καθένας χώρια, µόνος καθένας µε τον Πατέρα και ας βρει εκεί την απάντηση στην ερώτησή µου χωρίς συναισθηµατισµούς, και αφού βρείτε την αλήθεια και την ειλικρινή στάση της ψυχής σας, πείτε ελεύθερα και µε τόλµη εκείνη την απάντηση στον Πατέρα µου και Πατέρα σας, του οποίου η αιώνια ζωή της αγάπης είναι το ίδιο το πνεύµα της θρησκείας που διακηρύσσουµε». 155:5.15Οι ευαγγελιστές και οι απόστολοι χωρίστηκαν για σύντοµο διάστηµα. Τα πνεύµατά τους υψώθηκαν, ο νους τους εµπνεύστηκε και τα συναισθήµατά τους δονήθηκαν δυνατά από αυτά που είχε πει ο Ιησούς. Όταν όµως ο Ανδρέας τους φώναξε να συγκεντρωθούν, ο Κύριος είπε µόνο: «Ας συνεχίσουµε το ταξίδι µας. Πηγαίνουµε στη Φοινίκη να µείνουµε ένα διάστηµα, και όλοι σας πρέπει να προσευχηθείτε στον Πατέρα να µεταµορφώσει τα συναισθήµατα του νου και του σώµατός σας για µεγαλύτερη πίστη του νου και περισσότερο ικανοποιητικές εµπειρίες για το πνεύµα». 155:5.16Καθώς πορεύονταν, οι εικοσιτέσσερις ήταν σιωπηλοί στην αρχή, αλλά τώρα άρχισαν να µιλάνε µεταξύ τους, και κατά τις τρεις εκείνο το απόγευµα δεν µπορούσαν να συνεχίσουν, σταµάτησαν και ο Πέτρος, πηγαίνοντας στον Ιησού, είπε: «Κύριε, µας µίλησες µε λόγια ζωής και αλήθειας. Θα θέλαµε να ακούσουµε περισσότερα. Σε ικετεύουµε να µας µιλήσεις περαιτέρω σχετικά µε αυτά τα θέµατα». 6. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ 155:6.1Και έτσι, ενώ έκαναν στάση στη σκιά του λόφου, ο Ιησούς συνέχισε να τους διδάσκει σχετικά µε τη θρησκεία του πνεύµατος, λέγοντας στην ουσία: 155:6.2Προέρχεστε από εκείνους τους συνανθρώπους σας που διάλεξαν να παραµείνουν ικανοποιηµένοι µε µια θρησκεία του νου, που ήθελαν πολύ την ασφάλεια και προτίµησαν την υπακοή. Εσείς επιλέξατε να ανταλλάξετε τα αισθήµατα της εξουσιαστικής σιγουριάς µε τις εγγυήσεις του πνεύµατος της περιπετειώδους και προοδευτικής πίστης. Τολµήσατε να διαµαρτυρηθείτε κατά των σκληρών δεσµών της καθιερωµένης θρησκείας και να απορρίψετε την εξουσία της παράδοσης των αρχείων τα οποία θεωρούνται σήµερα ότι είναι ο λόγος του Θεού. Ο Πατέρας µας µίλησε πράγµατι µέσα από το Μωυσή, τον Ηλία, τον Ησαΐα, τον Αµώς και τον Ωσηέ, αλλά δεν σταµάτησε να παρέχει το λόγο του στον κόσµο όταν αυτοί οι προφήτες έβαλαν τέλος στις οµιλίες τους. Ο Πατέρας µου δεν εκτιµά κάποιες φυλές ή γενιές ξεχωριστά ώστε ο λόγος της αλήθειας να παραχωρείται σε µια εποχή και να αποσιωπείται σε µιαν άλλη. Μη διαπράξετε την ανοησία να το αποκαλέσετε θεϊκό αυτό που είναι εξ ολοκλήρου ανθρώπινο, και µην αποτύχετε να διακρίνετε τα λόγια της αλήθειας που δεν προέρχονται από τους παραδοσιακούς χρησµούς υποτιθέµενης έµπνευσης. 155:6.3Απαίτησα από σας να αναγεννηθείτε, να αναγεννηθείτε από το πνεύµα. Σας κάλεσα από το σκοτάδι της εξουσίας και το λήθαργο της παράδοσης έξω στο υπερβατικό φως της αντίληψης της δυνατότητας να κάνετε για τους εαυτούς σας τη µεγαλύτερη ανακάλυψη που µπορεί να κάνει η ανθρώπινη ψυχή – την ουράνια εµπειρία της εύρεσης του Θεού για σας, µέσα σας και από σας, και κάνοντάς το αυτό να γίνει γεγονός για όλο το προσωπικό βίωµά σας. Και έτσι να µπορέσετε να περάσετε από το θάνατο στη ζωή, από την εξουσία της

Page 25

Provided by: www.urantia.info


παράδοσης στο βίωµα της γνώσης του Θεού. Έτσι θα περάσετε από το σκοτάδι στο φως, από µια φυλετική κληρονοµηµένη πίστη σε µια προσωπική πίστη που επιτυγχάνεται µε αληθινό βίωµα. Και µε αυτό τον τρόπο θα προοδεύσετε από µια θεολογία του νου που σας παραδόθηκε από τους προγόνους σας σε µια αληθινή θρησκεία του πνεύµατος που θα αναπτυχθεί σταδιακά στις ψυχές σας σε ένα αιώνιο χάρισµα. 155:6.4Η θρησκεία σας θα αλλάξει από το απλό διανοητικό πιστεύω στην εξουσία της παράδοσης, στο σηµερινό βίωµα εκείνης της ζωντανής πίστης που είναι ικανή να καταλάβει την πραγµατικότητα του Θεού και όλα όσα σχετίζονται µε το θεϊκό πνεύµα του Πατέρα. Η θρησκεία του νου σας δένει χωρίς ελπίδα µε το παρελθόν, η θρησκεία του πνεύµατος συνίσταται στην προοδευτική αποκάλυψη και σας έλκει πάντα προς τα υψηλότερα και ιερότερα επιτεύγµατα των πνευµατικών ιδεωδών και της αιώνιας πραγµατικότητας. 155:6.5Ενόσω η θρησκεία της εξουσίας µπορεί να µεταδώσει ένα πρόσκαιρο αίσθηµα σταθερής ασφάλειας, εσείς πληρώνετε για µια τέτοια φευγαλέα ικανοποίηση το τίµηµα της απώλειας της πνευµατικής και της θρησκευτικής ελευθερίας σας. Ο Πατέρας µου δεν απαιτεί από σας, σαν τιµή εισόδου στη βασιλεία των ουρανών, να υποστηρίξετε την πίστη σας σε πράγµατα που είναι ασύµβατα µε το πνεύµα, ανίερα και ψεύτικα. Δεν απαιτείται από σας να προσβάλλετε το δικό σας αίσθηµα του ελέους, της δικαιοσύνης και της αλήθειας από την υποταγή σε ένα απαρχαιωµένο σύστηµα θρησκευτικών µορφών και τελετουργιών. Η θρησκεία του πνεύµατος σας αφήνει για πάντα ελεύθερους να ακολουθήσετε την αλήθεια οπουδήποτε σας πάει η καθοδήγηση του πνεύµατος. Και ποιος µπορεί να κρίνει – ίσως αυτό το πνεύµα να έχει κάτι να µεταδώσει σε αυτή τη γενιά που άλλες γενιές αρνήθηκαν να ακούσουν; 155:6.6Είναι ντροπή για εκείνους τους θρησκευτικούς ψευτοδιδάσκαλους που τραβούν πίσω στο σκοτεινό και µακρινό παρελθόν τις διψασµένες ψυχές και τις αφήνουν εκεί! Και αυτά τα δυστυχισµένα άτοµα είναι καταδικασµένα να φοβούνται από κάθε νέα ανακάλυψη, αφού ζαλίζονται από κάθε νέα ανακάλυψη της αλήθειας. Ο προφήτης που είπε: «Θα έχει τέλεια ειρήνη ο νους εκείνου που είναι προσηλωµένος στο Θεό», δεν ήταν µόνο ένας διανοούµενος πιστός στην εξουσιαστική θεολογία. Αυτός ο άνθρωπος γνώστης της αλήθειας είχε ανακαλύψει το Θεό. Δεν µιλούσε εν µέρει µόνο για το Θεό. 155:6.7Σας υποδεικνύω να παρατήστε την πρακτική να αναφέρετε πάντα τους προφήτες της παλαιάς εποχής και να δοξάζετε τους ήρωες του Ισραήλ, και αντί γι αυτό να φιλοδοξείτε να γίνετε οι ζωντανοί προφήτες του Υψίστου και οι πνευµατικοί ήρωες της ερχόµενης βασιλείας. Το να τιµάτε τους αρχηγούς του παρελθόντος που γνώριζαν το Θεό, µπορεί να αξίζει, αλλά γιατί πράττοντας αυτό, πρέπει να θυσιάσετε το ύψιστο βίωµα της ανθρώπινης ύπαρξης: να βρείτε το Θεό για σας και να γνωρίσετε αυτόν µέσα στη δική σας ψυχή; 155:6.8Κάθε ανθρώπινη φυλή έχει τη δική της νοητική θεώρηση για την ανθρώπινη ύπαρξη. Εποµένως η θρησκεία του νου πρέπει να αποδεικνύει αληθινές αυτές τις διαφορετικές φυλετικές απόψεις. Δεν µπορεί ποτέ η θρησκεία της εξουσίας να ενοποιηθεί. Η ενοποίηση της ανθρωπότητας και η αδελφοποίηση των θνητών µπορεί να επιτευχθεί µόνο µέσα από την υπερικανότητα της θρησκείας του πνεύµατος. Οι φυλετικές σκέψεις µπορεί να διαφέρουν, αλλά όλοι οι άνθρωποι ενοικούνται από το ίδιο θεϊκό και αιώνιο πνεύµα. Η ελπίδα της ανθρώπινης αδελφοποίησης µπορεί να πραγµατοποιηθεί µόνο όταν, και εφόσον, οι αποκλίνουσες θρησκείες του νου και της εξουσίας πληρωθούν µε, και επισκιαστούν από την ενοποιηµένη και εξευγενισµένη θρησκεία του πνεύµατος – τη θρησκεία του προσωπικού πνευµατικού βιώµατος.

Page 26

Provided by: www.urantia.info


155:6.9Οι

θρησκείες της εξουσίας µόνο να διχάσουν τους ανθρώπους µπορούν και να τους βάλουν σε ενσυνείδητη αντιπαράταξη µεταξύ τους. Η θρησκεία του πνεύµατος θα φέρει τους ανθρώπους προοδευτικά µαζί και θα τους κάνει να συµπονούν ο ένας τον άλλον µε κατανόηση. Οι θρησκείες της εξουσίας απαιτούν από τους ανθρώπους οµοιοµορφία στην πίστη, αλλά αυτό είναι αδύνατο µε την παρούσα κατάσταση του κόσµου. Η θρησκεία του πνεύµατος απαιτεί µόνο ενότητα στο βίωµα – οµοιοµορφία πεπρωµένου – επιτρέποντας εντελώς τη διαφοροποιηµένη πίστη. Η θρησκεία του πνεύµατος απαιτεί µόνο οµοιοµορφία στην ενόραση, όχι οµοιοµορφία στην άποψη και τη θεώρηση. Η θρησκεία του πνεύµατος δεν αξιώνει οµοιοµορφία στις νοητικές απόψεις, ενότητα µόνο της αίσθησης του πνεύµατος. Οι θρησκείες της εξουσίας αποκρυσταλλώνονται σε νεκρά δόγµατα πίστεως. Η θρησκεία του πνεύµατος αναπτύσσεται µέσα από την αυξανόµενη χαρά και την ελευθερία των εξευγενισµένων πράξεων ένεκα της γεµάτης αγάπη και ευσπλαχνία υπηρέτησης και φροντίδας των συνανθρώπων. 155:6.10Αλλά προσέξτε, µήπως και κάποιος από σας αντιµετωπίσει µε περιφρόνηση τα τέκνα του Αβραάµ επειδή απέτυχαν αυτές τις πονηρές ηµέρες της στείρας παράδοσης. Οι πρόγονοί µας αφοσιώθηκαν στην επίµονη και παθιασµένη αναζήτηση για το Θεό, και τον ανακάλυψαν όπως δεν µπόρεσε να τον γνωρίσει καµία άλλη φυλή ανθρώπων από την εποχή του Αδάµ, ο οποίος γνώριζε πολλά περί αυτού µια και ήταν αυτός ένας Γιος του Θεού. Ο Πατέρας µου κατέγραψε τον µακρύ και ακούραστο αγώνα του Ισραήλ, από τις ηµέρες του Μωυσή, να βρει και να γνωρίσει το Θεό. Για πολλές εξαντληµένες γενιές οι Ιουδαίοι δεν έπαψαν να µοχθούν, να αγωνιούν, να στενάζουν, να προσπαθούν και να υποµένουν τα βάσανα και να βιώνουν τις θλίψεις ενός παρανοηµένου και περιφρονηµένου λαού, και όλα αυτά για να µπορέσουν να έρθουν λίγο πιο κοντά στην ανακάλυψη της αλήθειας για το Θεό. Και, παρ’ όλες τις αποτυχίες και τα παραπατήµατα του Ισραήλ, οι πατέρες µας προοδευτικά, από το Μωυσή µέχρι τον καιρό του Αµώς και του Ωσηέ, αποκάλυπταν όλο και περισσότερο σε όλο τον κόσµο, µια καθαρότερη και πιο αληθοφανή εικόνα του αιώνιου Θεού. Και έτσι ετοιµάστηκε ο δρόµος για την ακόµα µεγαλύτερη αποκάλυψη του Πατέρα την οποία εσείς έχετε κληθεί να µοιραστείτε. 155:6.11Μην ξεχάσετε ποτέ ότι υπάρχει µόνο µια περιπέτεια η οποία είναι πιο ικανοποιητική και συνταρακτική από την προσπάθεια να ανακαλύψετε το θέληµα του ζωντανού Θεού, και αυτή είναι να βιώσετε την ύψιστη και ειλικρινή προσπάθεια του να κάνετε αυτό το θεϊκό θέληµα. Και µην παραλείψετε ποτέ να θυµάστε ότι το θέληµα του Θεού µπορεί να εφαρµοστεί σε οποιαδήποτε γήινη απασχόληση. Μερικά επαγγέλµατα δεν είναι ιερά και άλλα είναι εγκόσµια. Όλα τα πράγµατα είναι αγιασµένα στις ζωές εκείνων που καθοδηγούνται από το πνεύµα. Δηλαδή σ’ αυτούς που βρίσκονται κάτω από την αλήθεια, εξευγενισµένοι από την αγάπη, κυβερνώνται από το έλεος και περιορίζονται από την τιµιότητα-δικαιοσύνη. Το πνεύµα που ο Πατέρας µου και Εγώ θα στείλουµε στον κόσµο δεν είναι µόνο το Πνεύµα της Αληθείας αλλά επίσης το πνεύµα της ιδεαλιστικής οµορφιάς. 155:6.12Πρέπει να σταµατήσετε να αναζητάτε το λόγο του Θεού µόνο στις σελίδες των παλαιών αρχείων της θεολογικής εξουσίας. Εκείνοι που έχουν γεννηθεί από το πνεύµα του Θεού θα διακρίνουν εις το εξής το λόγο του Θεού ανεξάρτητα από πού φαίνεται ότι προέρχεται. Η θεϊκή αλήθεια δεν πρέπει να εκπίπτει επειδή το κανάλι στο οποίο εµφανίζεται είναι φαινοµενικά ανθρώπινο. Πολλοί από τους αδελφούς σας έχουν µυαλά που δέχονται τη θεωρία περί Θεού αλλά που πνευµατικά αποτυγχάνουν να αντιληφθούν την παρουσία του Θεού. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σας δίδαξα τόσο συχνά ότι η βασιλεία των

Page 27

Provided by: www.urantia.info


ουρανών µπορεί να γίνει καλύτερα αντιληπτή αν αποκτήσετε την πνευµατική νοοτροπία ενός ειλικρινούς παιδιού. Δεν είναι η πνευµατική ανωριµότητα του παιδιού που σας συνιστώ αλλά η πνευµατική απλότητα ενός µικρού που πιστεύει εύκολα και εµπιστεύεται απόλυτα. Δεν είναι τόσο σηµαντικό να γνωρίζετε την πραγµατικότητα του Θεού όσο το να µεγαλώνει µέσα σας όλο και περισσότερο η ικανότητα να αισθάνεσθε την παρουσία του Θεού. 155:6.13Όταν κάποτε αρχίσετε να βρίσκετε το Θεό στην ψυχή σας, χωρίς καθυστέρηση θα αρχίσετε να τον ανακαλύπτετε και στις ψυχές άλλων ανθρώπων και τελικά σε όλα τα πλάσµατα και τις δηµιουργίες ενός πανίσχυρου σύµπαντος. Αλλά ποιες ευκαιρίες έχει ο Πατέρας να εµφανιστεί σαν Θεός ανώτερης πίστης και θεϊκών ιδεωδών στις ψυχές των ανθρώπων που δίνουν λίγο ή καθόλου από το χρόνο τους για µια γεµάτη σκέψεις προσήλωση από τέτοιου είδους αιώνια πραγµατικότητα; Αν και ο νους δεν είναι η έδρα της πνευµατικότητας, είναι όµως η πύλη σε τούτη. 155:6.14Μην κάνετε όµως το λάθος να προσπαθήσετε να αποδείξετε στους άλλους ανθρώπους ότι εσείς βρήκατε το Θεό. Δεν µπορείτε να συνειδητά φτιάξετε µια τέτοια έγκυρη απόδειξη, αν και υπάρχουν δυο θετικές και ισχυρές αποδείξεις του γεγονότος ότι γνωρίζετε το Θεό, και αυτές είναι: 155:6.151. Οι καρποί του πνεύµατος του Θεού που παρουσιάζονται µπροστά στην καθηµερινή συνηθισµένη ζωή σας. 155:6.162.

Το γεγονός ότι όλο το σχέδιο της ζωής σας παρέχει θετικές αποδείξεις ότι έχετε ανεπιφύλακτα διακινδυνεύσει όλα όσα είστε και έχετε για την περιπέτεια της επιβίωσης µετά το θάνατο, επιδιώκοντας την ελπίδα να βρείτε το Θεό της αιωνιότητας, του οποίου την παρουσία έχετε έγκαιρα προγευθεί. 155:6.17Τώρα, µην κάνετε το λάθος και νοµίσετε ότι ο Πατέρας µου δεν θα απαντήσει στο πιο αµυδρό τρεµόπαιγµα πίστης. Προσέχει τα φυσικά και προληπτικά συναισθήµατα του πρωτόγονου ανθρώπου. Και µε εκείνες τις ειλικρινείς αλλά έντροµες ψυχές των οποίων η πίστη είναι τόσο αδύνατη, αρκεί µια ελάχιστη ποσότητα περισσότερο από τη διανοητική υπακοή που απαιτεί µια παθητική στάση συγκατάθεσης στη θρησκεία της εξουσίας, και ο Πατέρας είναι πάντα έτοιµος να τιµήσει και να περιθάλψει όλες αυτές, ακόµα και τις πιο αδύνατες προσπάθειες για να τον πλησιάσουν. Εσείς όµως που κληθήκατε έξω από το σκοτάδι στο φως, προσδοκά κανείς ότι θα πιστεύετε µε όλη σας την καρδιά. Η πίστη σας θα κυβερνάει και θα συνεργάζεται µε τις στάσεις του σώµατος, του νου και του πνεύµατος. 155:6.18Είστε οι απόστολοί µου, και για σας η θρησκεία δεν θα γίνει ένα θεολογικό καταφύγιο στο οποίο να καταφεύγετε από το φόβο να αντιµετωπίσετε τις καταιγιστικές πραγµατικότητες της πνευµατικής προόδου και της ιδεαλιστικής περιπέτειας. Αλλά η θρησκεία σας θα αποτελέσει µάλλον το γεγονός πραγµατικού βιώµατος η οποία θα µαρτυρεί ότι ο Θεός σας βρήκε, σας εξιδανίκευσε, σας εξευγένισε και σας εξάγνισε και ότι σας έχει στρατολογήσει στην αιώνια περιπέτεια της εύρεσης του Θεού, ο οποίος µε αυτό τον τρόπο σας βρήκε και σας έκανε παιδιά του. 155:6.19Και όταν ο Ιησούς τελείωσε την οµιλία, έκανε νεύµα στον Ανδρέα και δείχνοντας στη δύση προς τη Φοινίκη, είπε: «Ας πηγαίνουµε». ΕΓΓΡΑΦΟ 156 Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΤΥΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΙΔΩΝΑ

Page 28

Provided by: www.urantia.info


156:0.1Την

Παρασκευή το απόγευµα, 10 Ιουνίου, ο Ιησούς και οι σύντροφοι του έφθασαν στα περίχωρα της Σιδώνας όπου σταµάτησαν στο σπίτι µιας καλής γυναίκας που είχε υπάρξει ασθενής στο νοσοκοµείο της Βηθσαϊδά τον καιρό που ο Ιησούς ήταν στο απόγειο της λαϊκής εύνοιας. Οι ευαγγελιστές και οι απόστολοι κατέλυσαν στους φίλους της που ήταν δίπλα της στη γειτονιά, και ξεκουράστηκαν το Σάββατο εν µέσω αυτού του αναζωογονητικού περιβάλλοντος. Πέρασαν σχεδόν δυόµισι εβδοµάδες στη Σιδώνα και τα πέριξ, προτού ετοιµαστούν να επισκεφθούν τις πόλεις της ακτής στο βορρά. 156:0.2Το Σάββατο αυτό του Ιουνίου ήταν πολύ ήσυχο. Οι ευαγγελιστές και οι απόστολοι ήταν όλοι απορροφηµένοι από την περισυλλογή τους σχετικά µε την οµιλία του Κυρίου πάνω στη θρησκεία, την οποία είχαν ακούσει στο δρόµο για τη Σιδώνα. Όλοι ήταν ικανοί να εκτιµήσουν ένα µέρος από όσα τους είπε, αλλά κανείς τους δεν κατάλαβε πλήρως τη σηµασία της διδασκαλίας του. 1. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ 156:1.1Εκεί κοντά στο σπίτι της Καρούσκα, όπου είχε καταλύσει ο Κύριος, έµενε µια Σύρια γυναίκα που είχε ακούσει πολλά για τον Ιησού σαν θεραπευτή και δάσκαλο, και αυτό το Σάββατο το απόγευµα ήρθε φέρνοντας και τη µικρή της κόρη. Το παιδί, δώδεκα χρονών περίπου, είχε αρρωστήσει από µια σοβαρή νευρική διαταραχή που τη χαρακτήριζαν σπασµοί και άλλες θλιβερές εκδηλώσεις. 156:1.2Ο

Ιησούς είχε διατάξει τους συντρόφους του να µην πουν σε κανένα για την παρουσία του στο σπίτι της Καρούσκα, εξηγώντας ότι επιθυµούσε να ξεκουραστεί. Αν και είχαν υπακούσει στις εντολές του Κυρίου τους, η υπηρέτρια της Καρούσκα είχε πάει στο σπίτι αυτής της Σύριας γυναίκας, της Νοάρα, για να την πληροφορήσει ότι ο Ιησούς έµενε στο σπίτι της κυρίας της και είχε ωθήσει αυτή την ανήσυχη µητέρα να φέρει την άρρωστη κόρη της για να θεραπευτεί. Η µητέρα αυτή, φυσικά, πίστευε ότι το παιδί της είχε κυριευτεί από δαιµόνιο, ένα ακάθαρτο πνεύµα. 156:1.3Όταν η Νοράνα έφτασε µε την κόρη της, οι δίδυµοι του Αλφαίου της εξήγησαν µέσω διερµηνέα ότι ο Κύριος αναπαυότανε και δεν µπορούσαν να τον ενοχλήσουν. Κατόπιν τούτου η Νοράνα απάντησε ότι αυτή και το παιδί θα περίµεναν εκεί µέχρις ότου ο Κύριος ξεκουραστεί. Κι ο Πέτρος προσπάθησε να συζητήσει µαζί της και να την πείσει να πάει σπίτι. Εξήγησε ότι ο Ιησούς ήταν εξαντληµένος από την πολλή διδασκαλία και τη θεραπεία και ότι είχε έρθει στη Φοινίκη για µια περίοδο ησυχίας και ανάπαυσης. Αλλά ήταν µάταιο. Η Νοράνα δεν έφευγε. Στις ικεσίες του Πέτρου απάντησε µόνο: «Δεν φεύγω πριν δω τον Κύριό σας. Ξέρω ότι µπορεί να εκδιώξει το δαιµόνιο από το παιδί µου και δεν θα φύγω πριν ο θεραπευτής κοιτάξει την κόρη µου». 156:1.4Μετά προσπάθησε να αποµακρύνει τη γυναίκα ο Θωµάς αλλά κι αυτός απέτυχε. Σ’ αυτόν είπε: «Πιστεύω ότι ο Κύριός σας µπορεί να εκδιώξει το δαιµόνιο που βασανίζει το παιδί µου. Έχω ακούσει για τα φοβερά έργα του στη Γαλιλαία και πιστεύω σ’ αυτόν. Τι τρέχει µε σας, τους αποστόλους του, και θέλετε να διώχνετε εκείνους που αναζητούν την βοήθεια του Κυρίου σας;». Και όταν µίλησε έτσι ο Θωµάς υποχώρησε. 156:1.5Τότε ήρθε ο Σίµων ο Ζηλωτής να διαµαρτυρηθεί στη Νοράνα. Είπε ο Σίµων: «Γυναίκα, είσαι µια ειδωλολάτρισσα που µιλάει ελληνικά. Δεν είναι σωστό να περιµένεις να πάρει ο Κύριος το ψωµί που προορίζεται για τα παιδιά του ευνοουµένου σπιτικού και να το πετάξει στα σκυλιά». Η Νοράνα όµως δεν προσβλήθηκε από την επίθεση που της έκανε ο Σίµων. Απάντησε µόνο: «Ναι, δάσκαλε, σε καταλαβαίνω. Για τα µάτια των Ιουδαίων είµαι µόνο

Page 29

Provided by: www.urantia.info


ένα σκυλί, αλλά όσον αφορά τον Κύριό σας, είµαι ένα πιστό σκυλί. Είµαι αποφασισµένη να δει την κόρη µου, γιατί έχω πειστεί ότι, αν της ρίξει µόνο µια µατιά θα την γιατρέψει. Ακόµα και εσύ, καλέ µου άνθρωπε, δεν θα τολµούσες να στερήσεις από τα σκυλιά το προνόµιο ν’ αρπάζουν τα ψίχουλα που κατά τύχη πέφτουν από το τραπέζι των παιδιών». 156:1.6Ακριβώς εκείνη τη στιγµή το µικρό κορίτσι καταλήφθηκε από ένα βίαιο σπασµό µπροστά τους, και η µητέρα φώναξε: «Να, µπορείτε να δείτε ότι το παιδί µου κατέχεται από ένα πονηρό πνεύµα. Αν η ανάγκη µας δεν σας κάνει εντύπωση, κάνω έκκληση στον Κύριό σας, ο οποίος µου έχουν πει ότι αγαπάει όλους τους ανθρώπους και τολµάει να θεραπεύει ακόµα και τους ειδωλολάτρες όταν αυτοί πιστεύουν. Δεν αξίζετε να είστε µαθητές του. Δεν θα φύγω µέχρι να θεραπευτεί το παιδί µου». 156:1.7Ο Ιησούς, που άκουσε όλη αυτή τη συνοµιλία από ένα ανοιχτό παράθυρο, βγήκε έξω, προς µεγάλη τους κατάπληξη, και είπε: «Ω γυναίκα, η πίστη σου είναι µεγάλη, τόσο µεγάλη ώστε δεν µπορώ να αρνηθώ την επιθυµία σου. Πήγαινε µε ειρήνη. Η κόρη σου ήδη έγινε καλά». Και το µικρό κορίτσι ήταν καλά από εκείνη την ώρα. Καθώς η Νοράνα και το παιδί έφευγαν, ο Ιησούς τους ικέτευσε να µην πουν σε κανένα για το συµβάν αυτό, και ενώ οι σύντροφοί του συµµορφώθηκαν µε αυτή την παράκληση, η µητέρα και το παιδί δεν σταµάτησαν να διακηρύσσουν το γεγονός της θεραπείας του µικρού κοριτσιού σε όλη την περιοχή, ακόµα και στη Σιδώνα, τόσο που ο Ιησούς θεώρησε σωστό να αλλάξει τη διαµονή του µέσα σε λίγες ηµέρες. 156:1.8Την επόµενη µέρα, όπως δίδασκε ο Ιησούς τους αποστόλους του, σχολιάζοντας τη θεραπεία της κόρης της Σύριας γυναίκας, είπε: «Έτσι ήταν πάντα, βλέπετε από µόνοι σας πως οι ειδωλολάτρες µπορούν να ασκήσουν µια σωτήρια πίστη µε τις διδασκαλίες του ευαγγελίου της βασιλείας των ουρανών. Αλήθεια, αλήθεια, σας λέγω ότι τη βασιλεία του Πατέρα θα την πάρουν οι ειδωλολάτρες αν τα τέκνα του Αβραάµ δεν ενδιαφερθούν να δείξουν αρκετή πίστη για να εισέλθουν σ’ αυτήν». 2. ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΗ ΣΙΔΩΝΑ 156:2.1Μπαίνοντας στη Σιδώνα, ο Ιησούς και οι σύντροφοί του πέρασαν από µια γέφυρα, την πρώτη από τις πολλές που θα έβλεπαν. Καθώς βάδιζαν πάνω στη γέφυρα, ο Ιησούς µεταξύ άλλων τους είπε: «Αυτός ο κόσµος είναι µόνο µια γέφυρα, πρέπει να περάσετε από πάνω της, αλλά δεν πρέπει να σκεφθείτε να χτίσετε ένα τόπο κατοικίας πάνω της». 156:2.2Καθώς οι εικοσιτέσσερις άρχισαν τις εργασίες τους στη Σιδώνα, ο Ιησούς πήγε να µείνει σ’ ένα σπίτι ακριβώς στο βόρειο µέρος της πόλης, στο σπίτι της Ιούστας και της µητέρας της Βερενίκης. Ο Ιησούς δίδασκε τους εικοσιτέσσερις κάθε πρωί στο σπίτι της Ιούστας, και αυτοί πήγαιναν στα διάφορα µέρη της Σιδώνας για να διδάσκουν και να κηρύττουν τα απογεύµατα και τα βράδια. 156:2.3Οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές ήταν πολύ χαρούµενοι από τον τρόπο µε τον οποίο οι ειδωλολάτρες της Σιδώνας δέχτηκαν το µήνυµά τους, κατά τη σύντοµη παραµονή τους πολλοί προστέθηκαν στη βασιλεία. Αυτή η περίοδος των περίπου έξι εβδοµάδων στη Φοινίκη, ήταν πολύ καρποφόρα για το έργο τού να κερδίζουν ψυχές, αλλά οι µετέπειτα Ιουδαίοι συγγραφείς του Ευαγγελίου συνήθιζαν να αναφέρουν λίγα πράγµατα γι αυτή τη θερµή υποδοχή της διδασκαλίας του Ιησού από τους ειδωλολάτρες, όταν την ίδια εποχή ένας µεγάλος αριθµός από τους δικούς τους διέκειντο τόσο εχθρικά εναντίον του. 156:2.4Αυτοί οι ειδωλολάτρες που πίστεψαν, εκτίµησαν µε πολλούς τρόπους και πολύ περισσότερο τη διδασκαλία του Ιησού απ’ ότι οι Ιουδαίοι. Πολλοί από αυτούς τους Σύριους

Page 30

Provided by: www.urantia.info


και τους Φοίνικες, που µίλαγαν ελληνικά, έµαθαν ότι όχι µόνο ο Ιησούς ήταν όπως ο Θεός, αλλά και ότι ο Θεός ήταν όπως ο Ιησούς. Αυτοί οι επονοµαζόµενοι απολίτιστοι κατόρθωσαν να κατανοήσουν τις διδασκαλίες του Κυρίου σχετικά µε την οµοιοµορφία των νόµων αυτού του κόσµου και όλου του σύµπαντος. Κατάλαβαν τη διδασκαλία ότι ο Θεός δεν είναι λάτρης προσώπων, φυλών ή εθνών. Ότι δεν υπάρχει ευνοιοκρατία µε τον Πατέρα του Σύµπαντος. Ότι το σύµπαν είναι ενιαίο µε αµετάβλητους νόµους και ανεξάντλητα αξιόπιστο. Οι ειδωλολάτρες αυτοί δεν φοβόντουσαν τον Ιησού. Είχαν την τόλµη να αποδεχτούν το µήνυµά του. Σε όλες τις εποχές οι άνθρωποι είχαν την ικανότητα να κατανοήσουν τον Ιησού, αλλά φοβόντουσαν να το κάνουν. 156:2.5Ο Ιησούς εξήγησε στους εικοσιτέσσερις ότι δεν εξαφανίστηκε από τη Γαλιλαία επειδή δεν είχε το θάρρος να αντιµετωπίσει τους εχθρούς του. Κατάλαβαν ότι δεν ήταν ακόµη έτοιµος για µια ανοιχτή ρήξη µε την καθεστηκυία θρησκεία και ότι δεν επεδίωκε να γίνει µάρτυρας. Ήταν κατά τη διάρκεια µιας από τις συσκέψεις στο σπίτι της Ιούστας, που ο Κύριος είπε στους µαθητές του για πρώτη φορά ότι «ακόµα και αν ο ουρανός και η γη σταµατήσουν να υπάρχουν, οι λόγοι µου της αλήθειας θα υπάρχουν πάντα». 156:2.6Το θέµα των οδηγιών του Ιησού κατά την παραµονή τους στη Σιδώνα ήταν για την πνευµατική πρόοδο. Τους είπε ότι δεν µπορούσαν να µείνουν αµετακίνητοι. Έπρεπε να προχωρήσουν στη δικαιοσύνη ή να οπισθοχωρήσουν στο πονηρό και την αµαρτία. Τους νουθέτησε να «ξεχάσετε εκείνα τα πράγµατα που ανήκουν στο παρελθόν αφού ωθείστε µπροστά για να δεχτείτε τις µεγαλύτερες αλήθειες της βασιλείας». Τους ικέτεψε να µην συµβιβαστούν µε τα πρώτα στάδια ανάπτυξης της βασιλείας αλλά να αγωνιστούν για να αποκτήσουν την πλήρη ανάπτυξη της θεϊκής συγγένειας µέσα στην κοινωνία του πνεύµατος και µέσα στη συναδελφοσύνη των πιστών. 156:2.7Είπε ο Ιησούς: «Οι µαθητές µου δεν πρέπει µόνο να σταµατήσουν να πράττουν το κακό αλλά να µάθουν να κάνουν το καλό. Δεν οφείλετε να καθαριστείτε από όλες τις ενσυνείδητες αµαρτίες αλλά και να αρνηθείτε να παρέξετε άσυλο στα αισθήµατα ενοχής. Αν εξοµολογείστε τις αµαρτίες σας αυτές είναι συγχωρηµένες. Εποµένως πρέπει να διατηρείτε µια συνείδηση άδεια από αδικία». 156:2.8Ο Ιησούς ευχαριστιόταν πολύ από την έξυπνη αίσθηση χιούµορ που έδειχναν αυτοί οι ειδωλολάτρες. Ήταν η αίσθηση του χιούµορ που έδειξε η Νοράνα η Σύρια, µαζί µε τη µεγάλη και επίµονη πίστη της που συγκινούσε τόσο την καρδιά του Κυρίου και προκαλούσε το έλεός του. Ο Ιησούς στενοχωριόταν πολύ που ο λαός του – οι Ιουδαίοι – στερούνταν το χιούµορ. Είπε κάποτε στο Θωµά: «Ο λαός µου παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Δεν µπορούν να εκτιµήσουν σχεδόν καθόλου το χιούµορ. Το βαρύ φορτίο της θρησκείας των Φαρισαίων δεν θα µπορούσε ποτέ να προέρχεται από ένα λαό µε αίσθηση του χιούµορ. Διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάµηλο». 3. ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΚΤΗ 156:3.1Την Τρίτη, 28 Ιουνίου ο Κύριος και οι σύντροφοί του άφησαν τη Σιδώνα πηγαίνοντας προς την ακτή του Πορφυρείου και της Χελδούης. Οι ειδωλολάτρες τους υποδέχτηκαν καλά και πολλοί προστέθηκαν στην βασιλεία εκείνη την εβδοµάδα της διδασκαλίας και του κηρύγµατος. Οι απόστολοι κήρυξαν στο Πορφύρειο και οι ευαγγελιστές δίδαξαν στη Χελδούη. Για όσο διάστηµα οι εικοσιτέσσερις ήταν απασχοληµένοι µε το έργο τους, ο Ιησούς τους άφησε για µια περίοδο τριών ή τεσσάρων ηµερών, επισκεπτόµενος την

Page 31

Provided by: www.urantia.info


παραλιακή πόλη της Βηρυτού, όπου επισκέφθηκε ένα Σύριο που λεγόταν Μαλάχ, ο οποίος είχε πιστέψει, και ο οποίος ήταν στη Βηθσαϊδά ένα χρόνο πρωτύτερα. 156:3.2Την Τετάρτη, 6 Ιουλίου, επέστρεψαν όλοι στη Σιδώνα και έµειναν στο σπίτι της Ιούστας µέχρι την Κυριακή το πρωί, όταν αναχώρησαν για την Τύρο, πηγαίνοντας νότια κατά µήκος της ακτής µέσω Σαρεπτά, φθάνοντας στην Τύρο τη Δευτέρα 11 Ιουλίου. Μέχρι τότε οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές είχαν εξοικειωθεί να εργάζονται ανάµεσα στους επονοµαζόµενους ειδωλολάτρες, οι οποίοι στην πραγµατικότητα προέρχονταν κυρίως από τις πρώιµες Χαναανίτικες φυλές, της ακόµα πιο πρώιµης Σηµιτικής προέλευσης. Όλοι αυτοί οι λαοί µιλούσαν ελληνικά. Οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές εξεπλάγησαν πολύ παρατηρώντας το ζήλο αυτών των ειδωλολατρών να ακούσουν το ευαγγέλιο και σηµειώνοντας την αµεσότητα µε την οποία πολλοί από αυτούς πίστευαν. 4. ΣΤΗΝ ΤΥΡΟ 156:4.1Από τις 11 µέχρι τις 24 Ιουλίου δίδασκαν στην Τύρο. Καθένας από τους αποστόλους πήρε µαζί του έναν ευαγγελιστή και έτσι ανά δυο δίδασκαν και κήρυτταν σε όλα τα µέρη της Τύρου και στα περίχωρά της. Οι πολύγλωσσοι κάτοικοι αυτού του λιµανιού τους άκουγαν µε χαρά και πολλοί βαπτίσθηκαν στην συναδελφοσύνη της βασιλείας. Ο Ιησούς έκανε σαν βάση του το σπίτι ενός Ιουδαίου ονόµατι Ιωσήφ, ενός πιστού, που έµενε τρίατέσσερα µίλια νότια της Τύρου, όχι µακριά από τον τύµβο του Χιράµ, που ήταν βασιλιάς της πόλης-κράτους της Τύρου κατά την εποχή του Δαυίδ και του Σολοµώντα. 156:4.2Καθηµερινά, για το διάστηµα των δυο εβδοµάδων, οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές έµπαιναν στην Τύρο από την προκυµαία του Αλέξανδρου, για να διευθύνουν µικρές συναντήσεις και κάθε βράδυ οι περισσότεροι από αυτούς επέστρεφαν στον καταυλισµό του σπιτιού του Ιωσήφ στα νότια της πόλης. Κάθε µέρα πιστοί έβγαιναν από την πόλη για να µιλήσουνε µε τον Ιησού στο µέρος που είχε καταλύσει. Ο Κύριος µίλησε µόνο µια φορά στην Τύρο, το απόγευµα της 20ης Ιουλίου, όταν δίδαξε τους πιστούς σχετικά µε την αγάπη του Πατέρα προς όλους τους ανθρώπους και µε την αποστολή του Υιού για την αποκάλυψη του Πατέρα σε όλες τις φυλές των ανθρώπων. Υπήρξε τόσο ενδιαφέρον για το ευαγγέλιο της βασιλείας ανάµεσα σ’ αυτούς τους ειδωλολάτρες που, επί τη ευκαιρία αυτή, οι θύρες του ναού του Μελκάρθ άνοιξαν γι αυτόν, και είναι ενδιαφέρον να αναφερθεί ότι σε επόµενους χρόνους µια Χριστιανική εκκλησία χτίστηκε σε αυτήν ακριβώς τη θέση του αρχαίου ναού. 156:4.3Πολλοί από τους υπεύθυνους στην κατασκευή της πορφύρας της Τύρου, της βαφής που έκανε την Τύρο και τη Σιδώνα διάσηµες σε όλο τον κόσµο, και η οποία συνετέλεσε τόσο πολύ στο εµπόριό τους µε όλο τον κόσµο και τον συνεπακόλουθο πλουτισµό τους, πίστεψαν στη βασιλεία. Όταν, σύντοµα µετά, τα αποθέµατα των θαλάσσιων ζώων που ήταν πηγή αυτής της βαφής άρχισαν να ελαττώνονται, αυτοί οι κατασκευαστές της βαφής πήγαν αλλού, για να ψάξουν νέες αποικίες από αυτά τα όστρακα. Και έτσι µετοικώντας στα πέρατα της γης, µετέφεραν µαζί τους το µήνυµα της πατρότητας του Θεού και της αδελφοσύνης του ανθρώπου – το ευαγγέλιο δηλαδή της βασιλείας. 5. Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΗΝ ΤΥΡΟ 156:5.1Το απόγευµα της Τετάρτης, στην οµιλία του, ο Ιησούς είπε για πρώτη φορά στους οπαδούς του την ιστορία του κρίνου το οποίο σηκώνει το καθαρό χιονάτο κεφαλάκι του ψηλά στη λιακάδα ενώ οι ρίζες του είναι βυθισµένες µέσα στη λάσπη και το βούρκο του σκοτεινού εδάφους. «Παρόµοια», είπε, «ο θνητός άνθρωπος, ενώ έχει τις ρίζες της καταγωγής και της ύπαρξής του στο ζωώδες έδαφος της ανθρώπινης φύσης, µπορεί µε την

Page 32

Provided by: www.urantia.info


πίστη του να ανασηκώσει την πνευµατική του φύση ψηλά στη λιακάδα της ουράνιας αλήθειας και στην πράξη να παράξει τους καρπούς του πνεύµατος». 156:5.2Ήταν στην ίδια αυτή οµιλία που ο Ιησούς χρησιµοποίησε τη µοναδική παραβολή που είχε σχέση µε το δικό του επάγγελµα – του ξυλουργού. Κατά τη παραίνεσή του «Χτίστε γερά θεµέλια για τη δηµιουργία ευγενικού χαρακτήρα πνευµατικών χαρισµάτων», είπε: «Για να παραχθούν οι καρποί του πνεύµατος, πρέπει να γεννηθείτε από το πνεύµα. Πρέπει να διδαχθείτε από το πνεύµα και να οδηγηθείτε από το πνεύµα αν θέλετε να ζήσετε τη γεµάτη πνεύµα ζωή ανάµεσα στους συνανθρώπους σας. Αλλά µην κάνετε το λάθος του ανόητου ξυλουργού που χάνει πολύτιµο χρόνο αλφαδιάζοντας, µετρώντας και γυαλίζοντας τη σαρακοφαγωµένη και εσωτερικά σάπια ξυλεία του και ύστερα, όταν έχει στηρίξει όλη τη δουλειά του στα σαθρά δοκάρια, πρέπει να τα πετάξει σαν ακατάλληλα για τη θεµελίωση του κτιρίου που θα έκτιζε, για να µπορούν να αντέχουν στις επιθέσεις του χρόνου και των καταιγίδων. Ας βεβαιωθεί κάθε άνδρας ότι τα διανοητικά και ηθικά θεµέλια του χαρακτήρα είναι τέτοια που επαρκώς µπορούν να υποβαστάξουν την υπερκατασκευή της µεγεθυσµένης και εξευγενισµένης πνευµατικής φύσης, η οποία µεταµορφώνει µε τον τρόπο αυτό το θνητό νου και µετά, µαζί µε εκείνον τον αναδηµιουργηµένο νου, θα επιτύχει την ανάπτυξη της ψυχής του αθάνατου προορισµού. Η πνευµατική σας φύση – η από κοινού δηµιουργηµένη ψυχή – είναι µια ζωντανή καλλιέργεια, αλλά ο νους και οι τρόποι συµπεριφοράς του ατόµου είναι το έδαφος από το οποίο πρέπει να φυτρώσουν αυτές οι ανώτερες εκδηλώσεις της ανθρώπινης ανάπτυξης και του θεϊκού πεπρωµένου. Το έδαφος της εξελισσόµενης ψυχής είναι ανθρώπινο και υλικό, αλλά το πεπρωµένο αυτής της συνδυασµένης δηµιουργίας νου και πνεύµατος είναι πνευµατικό και θεϊκό». 156:5.3Το βράδυ της ίδιας µέρας ο Ναθαναήλ ρώτησε τον Ιησού: «Κύριε, γιατί προσευχόµαστε να µας φυλάει ο Θεός από τον πειρασµό όταν γνωρίζουµε καλά από την αποκάλυψή σου για τον Πατέρα ότι ποτέ δεν κάνει τέτοια πράγµατα;». Ο Ιησούς αποκρίθηκε στο Ναθαναήλ: 156:5.4«Δεν είναι περίεργο που κάνεις τέτοιες ερωτήσεις καθόσον αρχίζεις να γνωρίζεις τον Πατέρα όπως τον γνωρίζω Εγώ, και όχι όπως τόσο αµυδρά τον είδαν οι πρώτοι Εβραίοι προφήτες. Γνωρίζεις καλά πόσο διατεθειµένοι ήταν να βλέπουν σχεδόν παντού σε ότι συνέβαινε, το Θεό. Κοίταζαν για το χέρι του Θεού σε κάθε φυσικό συµβάν και σε κάθε ασυνήθιστο γεγονός της ανθρώπινης ζωής. Συνέδεαν το Θεό και µε το καλό και µε το κακό. Πίστευαν ότι µαλάκωνε την καρδιά του Μωυσή και σκλήραινε την καρδιά του Φαραώ. Όταν ο άνθρωπος είχε µια µεγάλη παρόρµηση να κάνει κάτι, καλό ή κακό, είχε τη συνήθεια να περιγράφει αυτά τα ασυνήθιστα συναισθήµατα λέγοντας: ‘Ο Κύριος µου µίλησε λέγοντάς µου να κάνω αυτό ή εκείνο, ή να πάω εδώ ή εκεί’. Συνεπώς, µια και ο άνθρωπος τόσο συχνά αλλά και τόσο βίαια συναντιόταν µε τον πειρασµό, έγινε συνήθεια των προγόνων µας να πιστεύουν ότι ο Θεός τους οδηγούσε εκεί για να τους δοκιµάσει, να τους τιµωρήσει ή να τους δυναµώσει. Αλλά εσείς, πράγµατι, γνωρίζετε τώρα καλύτερα. Γνωρίζετε ότι οι άνθρωποι οδηγούνται όλοι τόσο συχνά στον πειρασµό από την ώθηση του δικού τους εγωισµού και από τις παρορµήσεις των ζωικών τους φύσεων. Όταν µπαίνετε µε αυτό τον τρόπο στον πειρασµό, σας νουθετώ, αφού αναγνωρίσετε ειλικρινά και τίµια τον πειρασµό γι αυτό ακριβώς που είναι, µε έξυπνο τρόπο να ανακατευθύνετε τις ενέργειες του πνεύµατος, του νου και του σώµατος , που ζητούν να εκφραστούν σε ανώτερα κανάλια έκφρασης και σε πιο ιδεαλιστικούς στόχους. Με αυτόν τον τρόπο µπορείτε να µεταµορφώσετε τους πειρασµούς σας στις ανώτερες µορφές της θνητής εξυπηρέτησης, ενώ

Page 33

Provided by: www.urantia.info


σχεδόν ολοκληρωτικά αποφεύγετε αυτές τις άχρηστες και εξασθενηµένες διαµάχες µεταξύ της ζωώδους και της πνευµατικής φύσεως. 156:5.5Αλλά σας προειδοποιώ για την ανοησία να αναλάβετε την ευθύνη να ξεπεράσετε τον πειρασµό, προσπαθώντας να αντικαταστήσετε µια επιθυµία µε µια άλλη και µάλιστα υποθετικά ανώτερη επιθυµία, µε σκέτη τη δύναµη της ανθρώπινης θέλησης. Αν θριαµβεύσετε αληθινά πάνω στους πειρασµούς της µικρότερης και κατώτερης φύσης, πρέπει να έλθετε σ’ εκείνη τη θέση του πνευµατικού πλεονεκτήµατος όπου έχετε αληθινά και πραγµατικά αναπτύξει ένα αληθινό ενδιαφέρον, και αγάπη για τις ανώτερες και ιδεαλιστικότερες µορφές συµπεριφοράς µε τις οποίες επιθυµεί να αντικαταστήσει ο νους σας τις κατώτερες και µικρότερες ιδεαλιστικά συνήθειες συµπεριφοράς που εσείς αναγνωρίζετε σαν πειρασµό. Με αυτόν τον τρόπο θα απελευθερωθείτε, µε τη βοήθεια των πνευµατικών µεταµορφώσεων, παρά να φορτώνεστε όλο και περισσότερο µε το βαρύ φορτίο της απατηλής καταστολής των θνητών επιθυµιών. Το παλιό και το κατώτερο θα ξεχαστεί από την αγάπη για το νέο και το ανώτερο. Η οµορφιά θριαµβεύει πάντοτε πάνω στην ασχήµια στις καρδιές όλων που φωτίζονται από την αγάπη της αλήθειας. Υπάρχει τεράστια δύναµη στην ώθηση της ενέργειας µιας νέας και ειλικρινούς αγάπης. Και πάλι σας λέγω, µην καταβάλλεστε από το κακό αλλά να ξεπερνάτε το κακό µε το καλό». 156:5.6Βαθιά µέσα στη νύχτα οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές συνέχισαν να ρωτάνε και από τις πολλές απαντήσεις µπορούµε να παρουσιάσουµε τις ακόλουθες σκέψεις, ξαναειπωµένες σε σύγχρονη φρασεολογία: 156:5.7Αποτελεσµατική επιθυµία, έξυπνη κρίση και προσαρµοσµένη σοφία είναι τα ουσιώδη για την υλιστική επιτυχία. Η ικανότητα για αρχηγία εξαρτάται από τη φυσική ικανότητα, τη σύνεση τη δύναµη της θέλησης και την αποφασιστικότητα. Ο πνευµατικός προορισµός εξαρτάται από την πίστη, την αγάπη και την αφοσίωση στην αλήθεια – την πείνα και τη δίψα για τη δικαιοσύνη – την εκ βάθους καρδίας επιθυµία για την εύρεση του Θεού και την οµοιότητα µε αυτόν. 156:5.8Μην αποθαρρύνεστε από την ανακάλυψη ότι είστε ανθρώπινοι. Η ανθρώπινη φύση µπορεί να τείνει προς το πονηρό, αλλά δεν έχει έµφυτη την αµαρτία. Μην αποκαρδιώνεστε από την αποτυχία σας να ξεχάσετε ολοκληρωτικά µερικά από τα αξιολύπητα βιώµατά σας. Τα λάθη που αποτυγχάνετε να ξεχάσετε µε το χρόνο θα ξεχαστούν µε την αιωνιότητα. Ελαφρώστε τα βάρη της ψυχής σας µε τη γρήγορη απόκτηση µιας αντίληψης προορισµού σας µε µεγάλη διάρκεια, µια παγκόσµια επέκταση της σταδιοδροµίας σας. 156:5.9Μην κάνετε το λάθος να εκτιµάτε την αξία της ψυχής από τις ατέλειες του νου ή από τις ορέξεις του σώµατος. Μην κρίνετε την ψυχή ούτε να αποτιµάτε τον προορισµό της έχοντας σαν κριτήριο ένα άτυχο ανθρώπινο επεισόδιο. Ο πνευµατικός προορισµός σας εξαρτάται µόνο από τις πνευµατικές επιθυµίες και τις επιδιώξεις σας. 156:5.10Η θρησκεία είναι το αποκλειστικό πνευµατικό βίωµα της εξελισσόµενης αθάνατης ψυχής του ανθρώπου που γνωρίζει το Θεό, αλλά η ηθική ικανότητα και η πνευµατική ενέργεια είναι τεράστιες δυνάµεις οι οποίες µπορούν να χρησιµοποιηθούν στη δοσοληψία µε δύσκολες κοινωνικές καταστάσεις και στην επίλυση περίπλοκων οικονοµικών προβληµάτων. Αυτά τα ηθικά και πνευµατικά χαρίσµατα κάνουν όλες τις βαθµίδες της ανθρώπινης ζωής πλουσιότερες και πιο σηµαντικές. 156:5.11Είστε προκαθορισµένοι να ζήσετε µια στενή και άθλια ζωή αν µάθετε να αγαπάτε µόνον εκείνους που σας αγαπούν. Η ανθρώπινη αγάπη µπορεί να είναι ανταποδοτική, αλλά

Page 34

Provided by: www.urantia.info


η θεϊκή αγάπη δεν αναζητά προς τα έξω την ικανοποίησή της. Όσο πιο λίγη αγάπη προσφέρει από τη φύση του ένα πλάσµα, τόσο περισσότερο έχει ανάγκη την αγάπη και τόσο περισσότερο η θεϊκή αγάπη ζητάει να ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη. Η αγάπη δεν ζητά τα προς εαυτήν, και δεν µπορεί να αυτοπραγµατωθεί. Η θεϊκή αγάπη δεν µπορεί να περιοριστεί στον εαυτό της, πρέπει να µοιραστεί ανιδιοτελώς. 156:5.12Όσοι πιστεύουν στη βασιλεία πρέπει να κατέχουν ανεπιφύλακτη πίστη, να πιστεύουν µε όλη την ψυχή τους στο βέβαιο θρίαµβο της δικαιοσύνης. Αυτοί που οικοδοµούν τη βασιλεία πρέπει να µην αµφιβάλουν για την αλήθεια του ευαγγελίου της αιώνιας σωτηρίας. Οι πιστοί πρέπει όλο και περισσότερο να µάθουν να παραµερίζουν στη βιασύνη της ζωής – να δραπετεύουν από την κούραση της ανθρώπινης ύπαρξης – ενώ θα αναζωογονούν την ψυχή, θα εµπνέουν το νου και θα ανανεώνουν το πνεύµα µε τη γεµάτη λατρεία επικοινωνία. 156:5.13Τα άτοµα που γνωρίζουν το Θεό δεν αποθαρρύνονται από ατυχία ή δεν αποκαρδιώνονται από απογοήτευση. Οι πιστοί είναι απρόσβλητοι από την κατάθλιψη που προέρχεται από καθαρά υλιστικές αναστατώσεις. Οι κάτοικοι του πνεύµατος δεν διαταράσσονται από τα γεγονότα του υλιστικού κόσµου. Οι υποψήφιοι της αιώνιας ζωής εξασκούν µια αναζωογονητική και εποικοδοµητική τεχνική για να φέρουν εις πέρας όλες τις αντιξοότητες και όλα τα εµπόδια της θνητής ζωής. Κάθε µέρα ένας πιστός που ζει αληθινά, βρίσκει πιο εύκολο να πράττει το σωστό. 156:5.14Η

πνευµατική ζωή αυξάνει σθεναρά τον αληθινό αυτοσεβασµό. Αλλά ο αυτοσεβασµός δεν αυτοθαυµάζεται. Ο αυτοσεβασµός συντονίζεται πάντα µε την αγάπη και την υπηρεσία προς τον συνάνθρωπο. Δεν είναι δυνατόν να σέβεστε τον εαυτό σας περισσότερο από όσο αγαπάτε το γείτονά σας. Το ένα είναι το µέτρο της αξίας για το άλλο. 156:5.15Με το πέρασµα των ηµερών, κάθε αληθινός πιστός γίνεται πιο επιδέξιος στο να δελεάσει τους συνανθρώπους του µε την αγάπη της αιώνιας αλήθειας. Είστε σήµερα πιο ικανοί να αποκαλύψετε την καλοσύνη στην ανθρωπότητα απ’ ότι είσαστε χθες; Εφέτος µπορείτε να συστήσετε καλύτερα τη δικαιοσύνη απ’ ότι πέρυσι; Αποκτάτε όλο και περισσότερο καλύτερη τεχνική στο να οδηγείτε τις πεινασµένες ψυχές στο πνευµατικό βασίλειο; 156:5.16Είναι τα ιδανικά σας αρκετά υψηλά ώστε να σας εξασφαλίσουν την αιώνια σωτηρία, ενώ συγχρόνως οι αντιλήψεις σας είναι τόσο πρακτικές ώστε να σας καταστήσουν χρήσιµους πολίτες για να λειτουργείτε στη γη σε συνεργασία µε τους θνητούς συνανθρώπους σας; Στην κοινωνία του πνεύµατος, τα πολιτικά σας δικαιώµατα βρίσκονται στον ουρανό. Στη θνητή ζωή όµως είστε ακόµα πολίτες του γήινου βασιλείου. Αποδώσατε στον Καίσαρα τα πράγµατα που είναι υλικά και στο Θεό εκείνα που είναι πνευµατικά. 156:5.17Το µέτρο της πνευµατικής ικανότητας της εξελισσόµενης ψυχής είναι η πίστη σας στην αλήθεια και η αγάπη σας για τον άνθρωπο, αλλά το µέτρο της ανθρώπινης δύναµης του χαρακτήρα σας είναι η επιδεξιότητά σας να αντιστέκεστε στην κακεντρέχεια και η ικανότητά σας να αντιστέκεστε στην ανησυχία που προέρχεται από βαθιά θλίψη. Η ήττα είναι ο αληθινός καθρέφτης στον οποίο µπορείτε να αντικρίσετε µε ειλικρίνεια τον πραγµατικό εαυτό σας. 156:5.18Καθώς µεγαλώνετε και αποκτάτε περισσότερη εµπειρία για τις υποθέσεις της βασιλείας, δεν γίνεστε πιο διακριτικοί στη συνδιαλλαγή σας µε τους βασανισµένους θνητούς και πιο ανεκτικοί ζώντας µε τους πεισµατάρηδες συντρόφους σας; Η διακριτικότητα είναι σαν το υποµόχλιο για τις κοινωνικές υποθέσεις και η ανεκτικότητα το

Page 35

Provided by: www.urantia.info


γνώρισµα µιας µεγάλης ψυχής. Αν κατέχετε αυτά τα σπάνια και γοητευτικά δώρα, καθώς περνάει ο καιρός εσείς θα αποκτάτε περισσότερη ετοιµότητα και θα γίνεστε περισσότερο εξειδικευµένοι στις αξιέπαινες προσπάθειές σας προς αποφυγή όλων των µη αναγκαίων κοινωνικών παρεξηγήσεων. Τέτοιες γνωστικές ψυχές έχουν την ικανότητα να αποφύγουν πολλά από τα βάσανα, τα οποία µε βεβαιότητα αποτελούν µέρος όλων αυτών που δεν µπορούν να ρυθµίσουν τα αισθήµατά τους, εκείνων που αρνούνται να ωριµάσουν και εκείνων που αρνούνται να γεράσουν µε χάρη. 156:5.19Αποφύγετε την ατιµία και την αδικία σε όλες τις προσπάθειες που κάνετε για να κηρύξετε την αλήθεια και το ευαγγέλιο. Μην αναζητάτε αδικαιολόγητη αναγνώριση και µην επιθυµείτε συµπάθεια που δεν αξίζετε. Δεχθείτε την αγάπη ανεµπόδιστα από θεϊκή και ανθρώπινη προέλευση άσχετα µε το αν την αξίζετε, και αγαπήστε ανεµπόδιστα σε ανταπόδοση. Αλλά σε όλα τα άλλα πράγµατα που σχετίζονται µε την τιµή και την κολακεία να αναζητάτε µόνο εκείνο που ειλικρινά σας ανήκει. 156:5.20Ο θνητός που έχει συνείδηση του Θεού έχει εξασφαλίσει τη σωτηρία. Δεν φοβάται τη ζωή. Είναι αξιόπιστος και συνεπής. Γνωρίζει τον τρόπο να υποµένει µε γενναιότητα τη δυστυχία που δεν µπορεί να αποφύγει. Δεν παραπονιέται όταν αντιµετωπίζει αναπόφευκτες κακουχίες. 156:5.21Ο αληθινός πιστός δεν κουράζεται να κάνει το καλό µόνο και µόνο επειδή βρίσκει εµπόδια. Οι δυσκολίες ακονίζουν τη ζέση του εραστή της αλήθειας, ενώ τα εµπόδια προκαλούν µόνο τις προσπάθειες του ατρόµητου οικοδόµου της βασιλείας. 156:5.22Αυτά και άλλα πολλά πράγµατα τους δίδασκε ο Ιησούς πριν ετοιµαστούν για την αναχώρηση από την Τύρο. 156:5.23Την ηµέρα πριν ο Ιησούς αφήσει την Τύρο για να επιστρέψει στην περιοχή της Θάλασσας της Γαλιλαίας, φώναξε όλους µαζί τους συντρόφους του και έδωσε εντολή στους δώδεκα ευαγγελιστές να επιστρέψουν από ένα διαφορετικό δρόµο από αυτόν που επρόκειτο να πάρουν αυτός και οι δώδεκα απόστολοι. Μετά την αναχώρηση των ευαγγελιστών από εδώ, δεν επρόκειτο να συνεργαστούν ποτέ ξανά τόσο στενά µε τον Ιησού. 6. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΟΙΝΙΚΗ 156:6.1Κατά το µεσηµέρι της Κυριακής, 24 Ιουλίου, ο Ιησούς και οι δώδεκα άφησαν το σπίτι του Ιωσήφ, στα νότια της Τύρου, κατηφορίζοντας την ακτή για την Πτολεµαΐδα. Εδώ έµειναν µια ηµέρα, λέγοντας λόγια ενθαρρυντικά στην οµάδα πιστών που διέµενε εδώ. Ο Πέτρος τους έκανε κήρυγµα το βράδυ της 25ης Ιουλίου. 156:6.2Την Τρίτη άφησαν την Πτολεµαΐδα, πηγαίνοντας ανατολικά προς το εσωτερικό, κοντά στην Ιωταπάτα µέσω του δρόµου της Τιβεριάδος. Την Τετάρτη σταµάτησαν στην Ιωταπάτα και εκπαίδευσαν τους πιστούς ακόµη περισσότερο στα πράγµατα της βασιλείας. Την Πέµπτη άφησαν την Ιωταπάτα, πηγαίνοντας βόρεια, στο δρόµο Ναζαρέτ-Όρος Λιβάνου προς το χωριό Ζαβουλών, µέσω της Ραµά. Έκαναν συγκεντρώσεις στη Ραµά την Παρασκευή και παρέµειναν µέχρι το Σάββατο. Έφτασαν στη Ζαβουλών την Κυριακή, 31, συγκαλώντας µια συγκέντρωση το βράδυ και αναχωρώντας το επόµενο πρωί. 156:6.3Φεύγοντας από τη Ζαβουλών, πορεύτηκαν µέχρι τη διασταύρωση µε το δρόµο που οδηγούσε στα Μάγδαλα και τη Σιδώνα, κοντά στη Γισχάλα και από εκεί πήραν το δρόµο για τη Γεννησαρέτ, στις δυτικές ακτές της λίµνης της Γαλιλαίας, νότια της Καπερναούµ, όπου

Page 36

Provided by: www.urantia.info


είχαν ορίσει να συναντήσουν το Δαυίδ Ζεβεδαίο, και όπου σκόπευαν να κάνουν σύσκεψη για την επόµενη κίνησή τους στο έργο του κηρύγµατος του ευαγγελίου της βασιλείας. 156:6.4Κατά τη διάρκεια µιας σύντοµης σύσκεψης µε τον Δαυίδ, έµαθαν ότι πολλοί αρχηγοί είχαν συγκεντρωθεί στην αντίπερα όχθη της λίµνης, κοντά στην Κερίσα, και στη συνέχεια ένα πλοίο τους είχε περάσει εκείνο το ίδιο βράδυ απέναντι. Για µια ηµέρα έµειναν ήσυχοι στους λόφους, πηγαίνοντας την εποµένη στον κήπο, εκεί κοντά, όπου ο Κύριος είχε θρέψει κάποτε τους πέντε χιλιάδες. Έµειναν εδώ για τρεις ηµέρες και έκαναν καθηµερινές συγκεντρώσεις, τις οποίες παρακολουθούσαν πενήντα περίπου άνδρες και γυναίκες, τα κατάλοιπα από την πολυάριθµη κάποτε οµάδα των πιστών που διέµεναν στην Καπερναούµ και τα περίχωρά της. 156:6.5Ενόσω ο Ιησούς απουσίαζε από την Καπερναούµ και τη Γαλιλαία, την περίοδο της παραµονής στη Φοινίκη, οι εχθροί του υπέθεσαν ότι το κίνηµα είχε διασπαστεί και συµπεράνανε ότι η βιασύνη του Ιησού να κάνει πίσω έδειχνε ότι ήταν τόσο πολύ φοβισµένος ώστε πιθανότατα δεν θα τους ενοχλούσε ποτέ ξανά. Όλη η ενεργή αντίδραση για τη διδασκαλία του είχε σχεδόν κοπάσει. Οι πιστοί είχαν αρχίσει να συγκαλούν δηµόσιες συγκεντρώσεις για µια ακόµη φορά και συνέβαινε µια βαθµιαία αλλά αποτελεσµατική συνένωση των δοκιµασµένων και αληθινών επιζώντων του µεγάλου ξεδιαλέγµατος µέσα από το οποίο είχαν περάσει οι πιστοί του ευαγγελίου. 156:6.6Ο

Φίλιππος, ο αδελφός του Ηρώδη, είχε γίνει κατά το ήµισυ πιστός του Ιησού και έστειλε την είδηση ότι ο Κύριος ήταν ελεύθερος να ζει και να εργάζεται στην επικράτειά του. 156:6.7Η εντολή, να κλείσουν οι συναγωγές όλου του Εβραϊκού λαού για τις διδασκαλίες του Ιησού και όλων των οπαδών του, είχε στραφεί εναντίον των γραµµατέων και των Φαρισαίων. Αµέσως, µετά την αποµάκρυνση του Ιησού σαν αντικείµενο αµφισβήτησης, υπήρξε µια αντίδραση µέσα σε ολόκληρο τον Ιουδαϊκό λαό. Δηµιουργήθηκε ένα γενικό αίσθηµα δυσαρέσκειας κατά των Φαρισαίων και των αρχηγών του Σανχεντρίν στην Ιερουσαλήµ. Πολλοί από τους υπεύθυνους των συναγωγών άρχισαν κρυφά να ανοίγουν τις συναγωγές τους στον Άµπνερ και στους συντρόφους του, αναφέροντας ότι αυτοί οι δάσκαλοι ήταν οπαδοί του Ιωάννη και όχι του Ιησού. 156:6.8Ακόµα και ο Ηρώδης Αντύπας βίωσε µια µεταβολή αισθηµάτων και, µαθαίνοντας ότι ο Ιησούς παρέµενε στο απέναντι µέρος της λίµνης, στο έδαφος του αδελφού του Φιλίππου, έστειλε µήνυµα σ’ αυτόν ότι, αν και είχε υπογράψει εντάλµατα για τη σύλληψή του στη Γαλιλαία, δεν είχε εξουσιοδοτήσει για τη σύλληψή του στην Περαία, δηλώνοντας µε αυτόν τον τρόπο ότι ο Ιησούς δεν θα παρενοχλείτο, αν παρέµενε έξω από τη Γαλιλαία. Και κοινοποίησε αυτό το ίδιο επίσηµο έγγραφο στους Ιουδαίους της Ιερουσαλήµ. 156:6.9Και έτσι είχε η κατάσταση κατά τις αρχές Αυγούστου 29 µ.Χ., όταν ο Κύριος επέστρεψε από την αποστολή στη Φοινίκη και άρχισε την ανασυγκρότηση των διασκορπισµένων, δοκιµασµένων και εξαντληµένων δυνάµεών του, για τον τελευταίο και γεµάτο επεισόδια χρόνο της αποστολής του στη γη. 156:6.10Η έκβαση της διαµάχης απεικονίζεται καθαρά καθώς ο Κύριος και οι συνεργάτες του ετοιµάζονται ν’ αρχίσουν την επίσηµη δηµόσια προκήρυξη µιας καινούργιας θρησκείας, της θρησκείας του πνεύµατος του ζώντος Θεού ο οποίος κατοικεί στο νου των ανθρώπων.

Page 37

Provided by: www.urantia.info


ΕΓΓΡΑΦΟ 157 ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ 157:0.1Πριν πάρει ο Ιησούς τους δώδεκα για µια µικρή παραµονή στα πέριξ της Καισάρειας Φιλίππου, κανόνισε µε τους αγγελιαφόρους του Δαυίδ να πάει στην Καπερναούµ την Κυριακή 7 Αυγούστου, µε σκοπό να συναντήσει την οικογένειά του. Με µια εκ των προτέρων διευθέτηση, αυτή η επίσκεψη ήταν να γίνει στο πλοίο του Ζεβεδαίου. Ο Δαυίδ Ζεβεδαίος είχε κανονίσει µε τον Ιούδα, τον αδελφό του Ιησού, να παρευρεθεί ολόκληρη η οικογένεια της Ναζαρέτ – η Μαρία και όλα τ’ αδέλφια του Ιησού – και ο Ιησούς πήγε µε τον Ανδρέα και τον Πέτρο σ’ αυτή τη συνάντηση. Ήταν βέβαιη πρόθεση της Μαρίας και των παιδιών να πάνε στη συνάντηση αυτή, αλλά συνέβη και µια οµάδα Φαρισαίων, γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς βρισκόταν στην απέναντι όχθη της λίµνης, στην επικράτεια του Φιλίππου, αποφάσισαν να καλέσουν τη Μαρία για να πληροφορηθούν όσα µπορούσαν περισσότερα για τα µέρη που πιθανώς να βρισκόταν. Η άφιξη αυτών των απεσταλµένων από την Ιερουσαλήµ ανησύχησε πολύ τη Μαρία, και αυτοί, παρατηρώντας την ένταση και τη νευρικότητα όλης της οικογένειας, συµπεράνανε ότι ο Ιησούς αναµενόταν να τους επισκεφθεί. Συνεπώς, εγκαταστάθηκαν στο σπίτι της Μαρίας και ζητώντας ενισχύσεις, περίµεναν υποµονετικά την άφιξη του Ιησού. Και αυτό, φυσικά, εµπόδισε τελικά κάθε προσπάθεια της οικογένειας να συναντηθεί µε τον Ιησού. Αρκετές φορές µέσα στη µέρα και ο Ιούδας και η Ρουθ προσπάθησαν πολύ να ξεγλιστρήσουν από την επαγρύπνηση των Φαρισαίων θέλοντας να στείλουν µήνυµα στον Ιησού, αλλά ήταν µάταιο. 157:0.2Νωρίς το απόγευµα οι αγγελιαφόροι του Δαυίδ έφεραν την είδηση στον Ιησού ότι οι Φαρισαίοι είχαν κατασκηνώσει στο κατώφλι του σπιτιού της µητέρας του, και εποµένως δεν επεχείρησε να επισκεφθεί την οικογένειά του. Έτσι και πάλι, αν και δεν έφταιγε κανένας, ο Ιησούς και η επίγεια οικογένειά του δεν κατόρθωσαν να έρθουν σε επαφή. 1. Ο ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ 157:1.1Καθώς ο Ιησούς, µαζί µε τον Ανδρέα και τον Πέτρο, παρέµενε δίπλα στη λίµνη κοντά στο πλοίο, ένας φοροεισπράκτορας του ναού ήρθε προς αυτούς και, αναγνωρίζοντας τον Ιησού, φώναξε τον Πέτρο στην άκρη και είπε: «Ο Κύριός σας δεν πληρώνει το φόρο του ναού;». Ο Πέτρος είχε σκοπό να δείξει αγανάκτηση µε τον υπαινιγµό αυτό, ότι προσδοκούσαν από τον Ιησού να συνεισφέρει στη συντήρηση των δραστηριοτήτων των ορκισµένων εχθρών του, αλλά, παρατηρώντας µια περίεργη έκφραση στο πρόσωπο του φοροεισπράκτορα, υπέθεσε σωστά ότι επιδιωκόµενος σκοπός ήταν να τους παγιδεύσουν µε την πράξη τους να αρνηθούν να πληρώσουν το µισό σέκελ, όπως ήταν το έθιµο για την ενίσχυση των υπηρεσιών του ναού της Ιερουσαλήµ. Εποµένως ο Πέτρος απάντησε: «Μα φυσικά ο Κύριος πληρώνει το φόρο του ναού. Περίµενε στην πόρτα και χωρίς καθυστέρηση θα γυρίσω µε το φόρο». 157:1.2Ο Πέτρος µίλησε βιαστικά. Ο Ιούδας που µετέφερε το ταµείο τους, βρισκόταν στην απέναντι όχθη της λίµνης. Ούτε αυτός, ούτε ο αδελφός του, ούτε ο Ιησούς είχαν φέρει µαζί τους χρήµατα. Και γνωρίζοντας ότι οι Φαρισαίοι τους έψαχναν δεν µπορούσαν να πάνε στη Βηθσαϊδά για να πάρουν χρήµατα. Όταν ο Πέτρος ανέφερε στον Ιησού για τον εισπράκτορα και ότι του είχε υποσχεθεί τα χρήµατα, ο Ιησούς είπε: «Αν υποσχέθηκες, τότε πρέπει να πληρώσεις. Αλλά µε τι θα εκπληρώσεις την υπόσχεσή σου; Θα γίνεις και πάλι ψαράς για να µπορέσεις να κρατήσεις το λόγο σου; Ωστόσο, Πέτρο, είναι καλό, µε τις περιστάσεις αυτές,

Page 38

Provided by: www.urantia.info


να πληρώσουµε το φόρο. Ας µη δώσουµε σ’ αυτούς τους ανθρώπους το δικαίωµα να ενοχληθούν από τη στάση µας. Θα περιµένουµε εδώ µέχρις ότου πας µε το πλοίο και πιάσεις ψάρια, και αφού τα πουλήσεις σ’ εκείνη την αγορά, πλήρωσε τον εισπράκτορα και για τους τρεις µας». 157:1.3Όλα αυτά τα άκουσε ο µυστικός αγγελιαφόρος του Δαυίδ που στεκόταν πιο κάτω, και ο οποίος έγνεψε σ’ ένα συνεργάτη του, που ψάρευε κοντά στην όχθη, να έρθει γρήγορα. Όταν ο Πέτρος ετοιµάστηκε να βγεί µε το πλοίο για ψάρεµα, ο αγγελιαφόρος αυτός και ο ψαράς φίλος του παρουσιάστηκαν σ’ αυτόν µε αρκετά κοφίνια ψάρια και τον βοήθησαν να τα µεταφέρει στον έµπορα των ψαριών που ήταν κοντά, που αγόρασε την ψαριά, πλήρωσε αρκετά, µε όσα ζήτησε ο αγγελιαφόρος του Δαυίδ, για να συγκεντρώσουν το φόρο του ναού για τους τρεις. Ο εισπράκτορας δέχτηκε το φόρο, και µαζί το προηγούµενο πρόστιµο για την καθυστερηµένη πληρωµή, επειδή για αρκετό καιρό απουσίαζαν από τη Γαλιλαία. 157:1.4Δεν είναι παράξενο που έχετε µια καταγραφή του Πέτρου να πιάνει ένα ψάρι µε ένα σέκελ στο στόµα του. Εκείνες τις ηµέρες ήταν επίκαιρες πολλές ιστορίες για εύρεση θησαυρών στα στόµατα των ψαριών. Τέτοιες ιστορίες θαυµάτων ήταν συνηθισµένες. Έτσι, καθώς ο Πέτρος τους άφησε για να πάει προς το πλοίο, ο Ιησούς σχολίασε µισοαστεία: «Περίεργο που οι γιοι του βασιλιά πρέπει να πληρώσουν φόρο. Συνήθως είναι ο ξένος που φορολογείται για τα έξοδα συντήρησης της αυλής, αλλά δεν χρειάζεται να γίνουµε πρόσκοµµα στις αρχές. Πήγαινε λοιπόν! Ίσως πιάσεις το ψάρι µε το σέκελ στο στόµα του». Με τον Ιησού να έχει µιλήσει έτσι και µε τον Πέτρο να εµφανίζεται τόσο σύντοµα µε τον φόρο του ναού, δεν είναι περίεργο που το επεισόδιο αυτό αργότερα µετατράπηκε σε θαύµα όπως αναφέρεται από τον συγγραφέα του κατά Ματθαίον ευαγγελίου. 157:1.5Ο Ιησούς µε τον Ανδρέα και τον Πέτρο, περίµεναν στην όχθη µέχρι σχεδόν τη δύση. Οι αγγελιαφόροι τούς έφεραν την είδηση ότι το σπίτι της Μαρίας βρισκόταν ακόµη κάτω από επιτήρηση. Έτσι, όταν σκοτείνιασε, οι τρεις άνδρες µπήκαν στο πλοίο τους και έλαµναν αργά, αποµακρυνόµενοι προς την ανατολική ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας. 2. ΣΤΗ ΒΗΘΣΑΪΔΑ-ΙΟΥΛΙΑ 157:2.1Τη Δευτέρα, 8 Αυγούστου, ενώ ο Ιησούς και οι δώδεκα απόστολοι κατασκήνωσαν στον Κήπο Μαγαδάν, κοντά στη Βηθσαϊδά-Ιουλία, περισσότεροι από χίλιους πιστούς, οι ευαγγελιστές, το γυναικείο σώµα, και άλλοι ενδιαφερόµενοι στην εγκαθίδρυση της βασιλείας ήρθαν από την Καπερναούµ για µια συγκέντρωση. Και πολλοί από τους Φαρισαίους, µαθαίνοντας ότι ο Ιησούς ήταν εκεί, ήρθαν επίσης. Εκείνο τον καιρό, µερικοί Σαδδουκαίοι είχαν ενωθεί µε τους Φαρισαίους στην προσπάθειά τους να παγιδεύσουν τον Ιησού. Πριν πάει στη µυστική συγκέντρωση µε τους πιστούς, ο Ιησούς συγκάλεσε µια δηµόσια συνάντηση, στην οποία οι Φαρισαίοι ήταν παρόντες και αποδοκίµαζαν τον Κύριο και µε άλλους τρόπους έψαχναν να παρενοχλούν τη συνέλευση. Είπε ο αρχηγός των παρενοχλούντων: «Διδάσκαλε, θα θέλαµε να µας δώσεις ένα σηµάδι της εξουσίας που έχεις να διδάσκεις, και µετά, όταν θα συµβεί αυτό, όλοι θα γνωρίζουν ότι σε έχει στείλει ο Θεός». Και ο Ιησούς τους αποκρίθηκε: «Όταν είναι βράδυ, και ο ουρανός είναι κόκκινος, λέτε πως ο καιρός θα είναι αίθριος, το πρωί, ότι ο καιρός θα είναι άστατος, επειδή ο ουρανός είναι κόκκινος και σκοτεινός. Όταν βλέπετε ένα σύννεφο να σηκώνεται στη δύση, λέτε ότι θα έρθει βροχή, όταν ο άνεµος φυσάει από το νοτιά, λέτε ότι θα έρθει καύσωνας. Πώς γίνεται και γνωρίζετε τόσο καλά να διακρίνετε την όψη του ουρανού αλλά είστε τόσο πέρα για πέρα ανίκανοι να διακρίνετε τα σηµεία των καιρών; Σ’ εκείνους που θα γνωρίσουν την αλήθεια

Page 39

Provided by: www.urantia.info


έχει δοθεί ήδη ένα σηµάδι. Αλλά στην κακόβουλη και υποκριτική γενιά δεν θα δοθεί κανένα σηµάδι». 157:2.2Όταν ο Ιησούς µίλησε έτσι, αποσύρθηκε και προετοιµαζόταν για τη βραδινή συγκέντρωση µε τους οπαδούς του. Σ’ αυτή τη συγκέντρωση αποφασίστηκε να αναλάβουν την ευθύνη για µια συνδυασµένη αποστολή σε όλες τις πόλεις και χωριά της Δεκάπολης, αµέσως µόλις ο Ιησούς και οι δώδεκα επέστρεφαν από την προτεινόµενη επίσκεψή τους στην Καισάρεια του Φιλίππου. Ο Κύριος έλαβε µέρος στο σχεδιασµό της αποστολής για τη Δεκάπολη και απολύοντας την οµάδα, είπε: «Σας λέγω, να προσέχετε τη µαγιά των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Μην παραπλανάσθε από την εντύπωση που κάνουν ότι γνωρίζουν πολλά και από τη βαθιά τους πίστη στους τύπους της θρησκείας. Να σας ενδιαφέρει µόνο το πνεύµα της ζωντανής αλήθειας και η δύναµη της αληθινής θρησκείας. Δεν θα σας σώσει ο φόβος µιας νεκρής θρησκείας αλλά η πίστη σας στη ζώσα πνευµατική πραγµατικότητα της βασιλείας και η βίωσή της. Μην επιτρέψετε στον εαυτό σας να τυφλωθεί από την προκατάληψη και να παραλύσει από το φόβο. Ούτε να επιτρέψετε και ο σεβασµός προς τις παραδόσεις να διαστρεβλώσει τόσο πολύ την αντίληψή σας ώστε τα µάτια σας να µην βλέπουν και τα αυτιά σας να µην ακούνε. Ο σκοπός της αληθινής θρησκείας δεν είναι να φέρνει µερική γαλήνη, αλλά να εξασφαλίσει την πρόοδο. Και δεν µπορεί να υπάρξει γαλήνη στην καρδιά ή πρόοδος του νου, αν δεν ερωτευθείτε µε όλη την καρδιά σας την αλήθεια, τα ιδεώδη της αιώνιας πραγµατικότητας. Τα ζητήµατα της ζωής και του θανάτου βρίσκονται ενώπιόν σας – οι αµαρτωλές διασκεδάσεις του χρόνου εναντίον των δικαίων πραγµατικοτήτων της αιωνιότητας. Και τώρα ήδη θα έπρεπε να αρχίσετε να απελευθερώνεστε από τα δεσµά του φόβου και των αµφιβολιών, καθώς εισέρχεστε στη ζήση µιας καινούργιας ζωής πίστεως και ελπίδας. Και όταν τα αισθήµατα της εξυπηρέτησης προς τους συνανθρώπους σας αναδυθούν στην ψυχή σας, µην τα καταπνίξετε, όταν τα συναισθήµατα της αγάπης ανθίσουν στην καρδιά σας, εκφράστε αυτή την επιθυµία της αγάπης εξυπηρετώντας µε σωστό τρόπο τις πραγµατικές ανάγκες των συνανθρώπων σας». 3. Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ 157:3.1Νωρίς το πρωί της Τρίτης, ο Ιησούς και οι δώδεκα απόστολοι άφησαν τον Κήπο Μαγαδάν για να πάνε στην Καισάρεια του Φιλίππου, την πρωτεύουσα της επικράτειας του Φιλίππου του Τετράρχη. Η Καισάρεια Φιλίππου βρισκόταν σε µια περιοχή θαυµαστής οµορφιάς. Ήταν φωλιασµένη σε µια θελκτική κοιλάδα, ανάµεσα σε γραφικούς λόφους, όπου ο Ιορδάνης ξεχυνόταν από ένα υπόγειο σπήλαιο. Τα υψώµατα του Όρους Ερµών ήταν πλήρως ορατά από τη βόρεια πλευρά, ενώ από τους λόφους που βρίσκονταν ακριβώς στη νότια πλευρά, έβλεπες µια καταπληκτική θέα του άνω-Ιορδάνη και της Θάλασσας της Γαλιλαίας. 157:3.2Ο Ιησούς είχε πάει στο Όρος Ερµών τα πρώτα χρόνια που ασχολήθηκε µε τις υποθέσεις της βασιλείας, και τώρα που εισήρχετο στην τελική φάση του έργου του, επιθυµούσε να επιστρέψει σ’ αυτό το βουνό της δοκιµασίας και του θριάµβου, όπου πίστευε ότι οι απόστολοι θα απολάµβαναν ένα καινούργιο όραµα των ευθυνών τους και θα αποκτούσαν νέα δύναµη για τις δύσκολες ώρες που βρίσκονταν µπροστά. Καθώς ταξίδευαν, την ώρα που περνούσαν νότια από τις Πηγές της Μερών, οι απόστολοι άρχισαν να σχολιάζουν µεταξύ τους τις πρόσφατες εµπειρίες τους στη Φοινίκη και αλλαχού, και να αφηγούνται τον τρόπο µε τον οποίο είχε γίνει αποδεκτό το µήνυµά τους και πώς αντιµετώπιζαν τον Κύριό τους οι διαφορετικοί λαοί.

Page 40

Provided by: www.urantia.info


157:3.3Σαν

σταµάτησαν για το µεσηµεριανό φαγητό, ο Ιησούς αντιµετώπισε ξαφνικά τους δώδεκα µε την ερώτηση που έκανε για πρώτη φορά απευθυνόµενος σ’ αυτούς, που αφορούσε τον εαυτό του. Έκανε αυτή την καταπληκτική ερώτηση, «Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είµαι;». 157:3.4Ο Ιησούς είχε ξοδέψει πολλούς µήνες µε την εκπαίδευση αυτών των αποστόλων για τη φύση και το χαρακτήρα της βασιλείας των ουρανών και γνώριζε καλά ότι είχε έρθει ο καιρός που έπρεπε να αρχίσει να τους διδάσκει περισσότερα για τη δική του φύση και την προσωπική του σχέση µε τη βασιλεία. Και τώρα, καθώς ήταν καθισµένοι κάτω από τις µουριές, ο Κύριος ετοιµάστηκε να κάνει µια από τις πιο σηµαντικές οµιλίες της µακρόχρονης συνεργασίας του µε τους εκλεγµένους αποστόλους. 157:3.5Περισσότεροι από τους µισούς αποστόλους πήραν µέρος στην απάντηση της ερώτησης του Ιησού. Του είπαν ότι όλοι όσοι τον γνώριζαν, τον θεωρούσαν προφήτη ή κάποιον ασυνήθιστο άνθρωπο. Ότι ακόµα και οι εχθροί του τον φοβόντουσαν πάρα πολύ, εκτιµώντας ότι οι δυνάµεις του, σύµφωνα µε το κατηγορητήριο, προέρχονταν από τη συµµαχία του µε τον πρίγκιπα των δαιµόνων. Του είπαν ότι µερικοί στην Ιουδαία και τη Σαµάρια, που δεν τον είχαν συναντήσει προσωπικά, πίστευαν ότι ήταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής που σηκώθηκε από τους νεκρούς. Ο Πέτρος εξήγησε ότι ακαθόριστες φορές και από διάφορα άτοµα είχε συγκριθεί µε το Μωυσή, τον Ηλία, τον Ησαΐα και τον Ιερεµία. Όταν ο Ιησούς άκουσε αυτή την αναφορά, στάθηκε όρθιος στα πόδια του, και κοιτάζοντας προς τα κάτω, τους δώδεκα που καθόντουσαν γύρω του σ’ ένα ηµικύκλιο, µε έµφαση έδειξε προς αυτούς µε µια σαρωτική χειρονοµία του χεριού του και ρώτησε: «Ποιος λέτε εσείς ότι είµαι;». Έγινε µια έντονη σιγή ενός λεπτού. Οι δώδεκα δεν κατέβαζαν τα µάτια τους από τον Κύριο, και τότε ο Σίµων Πέτρος, αναπηδώντας ανέκραξε: «Είσαι ο Λυτρωτής, ο Γιος του ζώντος Θεού». Και οι έντεκα καθιστοί απόστολοι σηκώθηκαν στα πόδια τους µε µια κίνηση, υποδεικνύοντας ότι ο Πέτρος είχε µιλήσει για όλους τους. 157:3.6Όταν ο Ιησούς τους έγνεψε να καθίσουν και πάλι, και ενώ ακόµη ήταν όρθιος µπροστά τους, είπε: «Αυτό σας αποκαλύφθηκε από τον Πατέρα µου. Ήρθε η ώρα που πρέπει να µάθετε την αλήθεια για µένα. Αλλά για την ώρα σας επιβάλω να µην το πείτε σε κανένα. Ας πάµε από δω». 157:3.7Και έτσι συνέχισαν το ταξίδι τους στην Καισάρεια Φιλίππου, φθάνοντας αργά το απόγευµα και σταθµεύοντας στο σπίτι του Κέλσου, ο οποίος τους περίµενε. Οι απόστολοι κοιµήθηκαν λίγο εκείνο το βράδυ. Φαινόντουσαν να προαισθάνονται ότι ένα µεγάλο γεγονός στη ζωή τους και στο έργο της βασιλείας είχε αποκαλυφθεί. 4. Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ 157:4.1Από το περιστατικό της βάφτισης του Ιησού από τον Ιωάννη και τη µετατροπή του νερού σε κρασί στην Κανά, οι απόστολοι τον είχαν, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους κατ’ ουσία αποδεχτεί σαν Μεσσία. Για σύντοµες περιόδους µερικοί από αυτούς είχαν πιστέψει αληθινά ότι ήταν ο αναµενόµενος Λυτρωτής. Αλλά µόλις αυτές οι ελπίδες άνθιζαν στις καρδιές τους, ο Κύριος τις διέλυε σε κοµµατάκια µε κάποια συντριπτικά λόγια ή πράξεις απογοητευτικές. Για πολύ καιρό βρισκόντουσαν σε µια κατάσταση αναταραχής που οφειλόταν στη διαµάχη για τα σχέδια περί του αναµενόµενου Μεσσία που διατηρούσαν µέσα στο µυαλό τους και από την εµπειρία της ασυνήθιστης συνεργασίας µε αυτόν τον ασυνήθιστο άνδρα, την οποία κρατούσαν στις καρδιές τους.

Page 41

Provided by: www.urantia.info


157:4.2Ήταν

αργά το πρωί της Τετάρτης όταν οι απόστολοι µαζεύτηκαν στον κήπο του Κέλσου για το µεσηµεριανό τους. Σχεδόν όλη τη νύχτα και από την ώρα που σηκώθηκαν εκείνο το πρωί, ο Σίµων Πέτρος και ο Σίµων ο Ζηλωτής αγωνιζόντουσαν µε ζήλο να κάνουν όλους τους αδελφούς τους να αποδεχτούν τον Κύριο µε όλη τους την καρδιά όχι σαν το Μεσσία αλλά επίσης σαν τον Θεϊκό Γιο του ζώντος Θεού. Οι δυο Σίµωνες συµφωνούσαν σχεδόν απόλυτα στην εκτίµησή τους για τον Ιησού και αγωνίζονταν φιλόπονα να πείσουν τους αδελφούς τους να παραδεχτούν τις απόψεις τους. Ενώ ο Ανδρέας συνέχιζε σαν ο γενικός υπεύθυνος του αποστολικού σώµατος, ο αδελφός του Σίµων Πέτρος γινόταν όλο και περισσότερο και µε τη συγκατάθεση όλων ο εκφραστής της γνώµης των δώδεκα. 157:4.3Βρισκόντουσαν όλοι καθισµένοι στον κήπο το µεσηµέρι, όταν εµφανίστηκε ο Κύριος. Οι φυσιογνωµίες τους έφεραν µια κατανυκτική αξιοπρέπεια και όλοι ανασηκώθηκαν καθώς τους πλησίαζε. Ο Ιησούς ξελάφρωνε την ένταση µε εκείνο το φιλικό και αδελφικό χαµόγελο που ήταν τόσο χαρακτηριστικό του, όταν οι οπαδοί του θεωρούσαν τους εαυτούς τους, ή κάποιο γεγονός συνδεόµενο µε αυτούς, πολύ σοβαρά. Με µια καθοριστική χειρονοµία τους υπέδειξε να καθίσουν. Ποτέ ξανά δεν υποδέχτηκαν τον Κύριό τους όρθιοι, όταν αυτός παρουσιαζότανε µπροστά τους. Είδαν ότι δεν ενέκρινε µια τέτοια εκδήλωση σεβασµού. 157:4.4Όταν γεύτηκαν το φαγητό τους και ήταν απασχοληµένοι να συζητούν σχέδια για την περιοδεία που επρόκειτο να κάνουν στη Δεκάπολη, ο Ιησούς ξαφνικά τους κοίταξε κατά πρόσωπο και είπε: «Τώρα που πέρασε µια ολόκληρη µέρα από τότε που συναινέσατε µε τη δήλωση του Σίµωνα Πέτρου αναφορικά µε την ταυτότητα του Υιού του ανθρώπου, θα σας ρωτούσα αν εµµένετε στην απόφασή σας». Ακούγοντας αυτό, οι δώδεκα σηκώθηκαν και ο Σίµων Πέτρος, κάνοντας µερικά βήµατα προς το µέρος του Ιησού, είπε: «Ναι, Κύριε, εµµένουµε. Πιστεύουµε ότι είσαι ο Υιός του ζώντος Θεού». Και ο Πέτρος κάθισε µε τους αδελφούς του. 157:4.5Ο Ιησούς ύστερα, ακόµη όρθιος, είπε στους δώδεκα: «Είστε οι εκλεγµένοι µου πρεσβευτές, αλλά γνωρίζω ότι, από τις περιστάσεις, δεν θα µπορούσατε να έχετε αυτή την πίστη σαν αποτέλεσµα της µερικής ανθρώπινης γνώσης. Αυτή είναι µια αποκάλυψη του πνεύµατος του Πατέρα µου στα µύχια της ψυχής σας. Και όταν, εποµένως, κάνετε αυτή την εξοµολόγηση µε τη διορατικότητα του πνεύµατος του Πατέρα µου που διαµένει εντός σας, οδηγούµαι στο να ανακοινώσω ότι πάνω σε αυτό το θεµέλιο θα χτίσω την αδελφότητα της βασιλείς των ουρανών. Πάνω σε αυτή την πέτρα της πνευµατικής πραγµατικότητας θα χτίσω το ζωντανό ναό της πνευµατικής συναδέλφωσης µέσα στις αιώνιες πραγµατικότητες της βασιλείας του Πατέρα µου. Όλες οι δυνάµεις του πονηρού και το πλήθος των αµαρτιών δεν θα µπορέσουν να κυριαρχήσουν πάνω σ’ αυτή την ανθρώπινη αδελφότητα του θεϊκού πνεύµατος. Και ενώ το πνεύµα του Πατέρα µου θα είναι ο παντοτινός οδηγός και σύµβουλος σοφός όλων εκείνων που εισέρχονται στην ασφάλεια αυτής της πνευµατικής αδελφότητας, σε σας και τους διαδόχους σας παραδίνω τώρα τα κλειδιά της εξωτερικής βασιλείας – την εξουσία πάνω στα επίγεια πράγµατα – τα κοινωνικά και οικονοµικά χαρακτηριστικά αυτού του συνδέσµου ανδρών και γυναικών σαν συναδέλφων της βασιλείας». Και πάλι τους επέβαλε, επί του παρόντος, να µην πουν σε κανένα ότι ήταν ο Γιος του Θεού. 157:4.6Ο Ιησούς είχε αρχίσει να εµπιστεύεται την πίστη και την ακεραιότητα των αποστόλων του. Ο Κύριος είχε τη γνώµη, ότι µια πίστη, που µπορούσε να αντέξει όσα είχαν περάσει πρόσφατα οι εκλεκτοί του αντιπρόσωποι, χωρίς αµφιβολία θα έκανε ανεκτές τις φοβερές δοκιµασίες που βρίσκονταν µόλις µπροστά και θα αναδυόταν, από το φαινοµενικό

Page 42

Provided by: www.urantia.info


γκρέµισµα όλων των ελπίδων τους, στο καινούργιο φως µιας νέας απονοµής και από εκεί θα ήταν ικανή να προχωρήσει και να διαφωτίσει ένα κόσµο που βρισκόταν στο σκοτάδι. Εκείνη την ηµέρα ο Κύριος άρχισε να πιστεύει στην πίστη των αποστόλων του, εκτός ενός. 157:4.7Και για πάντα µετά από εκείνη την ηµέρα, ο ίδιος αυτός Ιησούς χτίζει εκείνο το ζωντανό ναό πάνω στα αιώνια θεµέλια της θεϊκής συγγένειας, και εκείνοι που από τότε και µετά συνειδητοποιούν ότι είναι παιδιά του Θεού, γίνονται οι ανθρώπινες πέτρες οι οποίες σχηµατίζουν αυτό το ζωντανό ναό της συγγένειας µε το Θεό, και ανυψώνονται στη δόξα και την τιµή της σοφίας και της αγάπης του αιώνιου Πατέρα των πνευµάτων. 157:4.8Και όταν ο Ιησούς µίλησε µε αυτό τον τρόπο, κατεύθυνε τους δώδεκα να πάνε χώρια µοναχός του ο καθένας στους λόφους και να ζητήσουν σοφία, δύναµη και πνευµατική καθοδήγηση µέχρι την ώρα του βραδινού φαγητού. Και αυτοί έκαναν καθώς τους είπε ο Κύριος. 5. ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ 157:5.1Το καινούργιο και ζωτικό χαρακτηριστικό της οµολογίας του Πέτρου ήταν η αναµφίβολη αναγνώριση ότι ο Ιησούς ήταν ο Γιος του Θεού, της αδιαµφισβήτητης θεϊκότητάς του. Από τη βάφτισή του ακόµα και από το γάµο στην Κανά, αυτοί οι απόστολοι τον θεωρούσαν σαν τον Μεσσία, αλλά δεν ήταν τµήµα του Ιουδαϊκού σχεδίου περί του εθνικού λυτρωτή ότι έπρεπε να είναι θεϊκός οι Ιουδαίοι δεν δίδασκαν ότι ο Μεσσίας θα αναδυόταν από τη θεϊκότητα. Θα ήταν «χρισµένος» αλλά πολύ δύσκολα τον φαντάζονταν σαν «Γιο του Θεού». Στη δεύτερη οµολογία δόθηκε περισσότερη έµφαση στη διττή φύση, το υπερφυσικό γεγονός ότι ήταν ο Γιος του Ανθρώπου και ο Γιος του Θεού, και ήταν σύµφωνα µε αυτή τη µεγάλη αλήθεια της ενότητας της ανθρώπινης φύσης µε τη θεϊκή φύση που ο Ιησούς δήλωνε ότι θα έχτιζε τη βασιλεία των ουρανών. 157:5.2Ο Ιησούς είχε ζητήσει να ζήσει τη γήινη ζωή του και να συµπληρώσει την αποστολή του σαν ο Γιος του Ανθρώπου. Οι οπαδοί του διετίθεντο να τον θεωρήσουν σαν τον αναµενόµενο Μεσσία. Γνωρίζοντας ότι δεν θα µπορούσε να εκπληρώσει τις µεσσιανικές προσδοκίες τους, προσπάθησε να πραγµατοποιήσει µια τέτοια τροποποίηση των σχεδίων τους για το Μεσσία ώστε να γίνει εφικτό να ικανοποιήσει εν µέρει τις προσδοκίες τους. Όµως αναγνώριζε τώρα ότι τέτοιο σχέδιο δεν µπορούσε να στεφθεί µε επιτυχία. Εποµένως προτίµησε να αποκαλύψει µε τόλµη το τρίτο σχέδιο – να ανακοινώσει ευθέως τη θεϊκότητά του, να επιβεβαιώσει την αλήθεια της οµολογίας του Πέτρου και να ανακοινώσει µε άµεσο τρόπο στους δώδεκα ότι ήταν ο Γιος του Θεού. 157:5.3Επί τρία χρόνια ο Ιησούς διακήρυττε ότι ήταν ο «Γιος του Ανθρώπου» , ενώ τα ίδια αυτά χρόνια οι απόστολοι επέµεναν όλο και περισσότερο ότι ήταν ο αναµενόµενος Μεσσίας. Τώρα αποκάλυπτε ότι ήταν ο Γιος του Θεού, και πάνω στο σχέδιο της διττής φύσης του Γιου του Ανθρώπου και του Γιου του Θεού, αποφάσισε να χτίσει τη βασιλεία των ουρανών. Είχε πάρει την απόφαση να αποφύγει τις περαιτέρω προσπάθειες για να τους πείσει ότι δεν ήταν ο Μεσσίας. Σκόπευε θαρρετά τώρα να τους αποκαλύψει ότι είναι, και να αγνοήσει την αποφασιστικότητά τους, που επέµεναν να τον θεωρούν Μεσσία. 6. ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ 157:6.1Ο Ιησούς και οι απόστολοι παρέµειναν ακόµα µια µέρα στο σπίτι του Κέλσου, περιµένοντας να φτάσουν οι αγγελιαφόροι του Δαυίδ Ζεβεδαίου µε χρήµατα. Σαν επακόλουθο της πτώσης της δηµοτικότητας του Ιησού στις µάζες, ήταν η µεγάλη µείωση των εσόδων. Όταν έφτασαν στην Καισάρεια του Φιλίππου το ταµείο ήταν άδειο. Ο

Page 43

Provided by: www.urantia.info


Ματθαίος δεν ήταν πρόθυµος να αφήσει τον Ιησού και τ’ αδέλφια του τέτοιες ώρες και δεν είχε έτοιµα δικά του κεφάλαια να παραδώσει στον Ιούδα όπως είχε τόσες πολλές φορές κάνει στο παρελθόν. Όµως ο Δαυίδ Ζεβεδαίος είχε προβλέψει αυτή την πιθανή µείωση των αποδοχών και είχε δώσει εντολές στους αγγελιαφόρους του, καθώς διέσχιζαν την Ιουδαία, τη Σαµάρεια και τη Γαλιλαία, να ενεργούν σαν εισπράκτορες χρηµάτων που θα αποστέλλονταν στους εξόριστους αποστόλους και στον Κύριό τους. Και έτσι, το βραδάκι αυτής της ηµέρας, οι αγγελιαφόροι έφτασαν από τη Βηθσαϊδά φέρνοντας αρκετά χρήµατα για να συντηρηθούν οι απόστολοι µέχρι την επιστροφή τους από την περιοδεία τους στη Δεκάπολη. Ο Ματθαίος περίµενε εκείνο τον καιρό χρήµατα από την πώληση του τελευταίου τεµαχίου της περιουσίας που είχε στην Καπερναούµ, έχοντας κανονίσει ότι εκείνα τα χρήµατα θα παραδινόντουσαν ανώνυµα στον Ιούδα. 157:6.2Ούτε ο Πέτρος αλλά ούτε και οι άλλοι απόστολοι είχαν επαρκή κατανόηση της θεϊκότητας του Ιησού. Λίγο αντιλαµβανόντουσαν ότι αυτό ήταν το ξεκίνηµα µιας νέας εποχής για τη σταδιοδροµία του Κυρίου τους στη γη, της εποχής στην οποία ο διδάσκαλοςθεραπευτής θα γινόταν η καινούργια ιδέα του Μεσσία – του Γιου του Θεού. Από δω και πέρα µια καινούργια γνώση εµφανίστηκε στο µήνυµα του Μεσσία. Από δω και πέρα το µοναδικό ιδανικό του θα ήταν η αποκάλυψη του Πατέρα, ενώ το µοναδικό ιδανικό του στη διδασκαλία θα ήταν να παρουσιάσει στο σύµπαν του την προσωποποίηση αυτής της ανώτατης σοφίας η οποία µπορεί να γίνει αντιληπτή µόνο ζώντας την. Ήρθε για να έχουµε όλοι ζωή και να την έχουµε εν αφθονία. 157:6.3Ο Ιησούς εισερχόταν τώρα στο τέταρτο και τελευταίο στάδιο της ανθρώπινης ζωής του στη γη. Το πρώτο στάδιο ήταν αυτό της παιδικής ηλικίας του, τα χρόνια που µόνο αµυδρώς γνώριζε την καταγωγή του, τη φύση του και το πεπρωµένο του σαν ανθρώπινο ον. Το δεύτερο στάδιο ήταν τα χρόνια που γινόταν περισσότερο ενσυνείδητος, τα χρόνια της νεότητας και της µετέπειτα ανδρικής ηλικίας, κατά τα οποία κατανόησε καλύτερα τη θεϊκή φύση του και την ανθρώπινη αποστολή του. αυτό το δεύτερο στάδιο τελείωσε µε τις εµπειρίες και τις αποκαλύψεις σε συνδυασµό µε τη βάφτισή του. Το τρίτο στάδιο της εµπειρίας του Κυρίου στη γη εκτεινόταν από τη βάφτιση και µέσα από τα χρόνια της υπηρεσίας του σαν δάσκαλος και θεραπευτής ως τη σηµαντική στιγµή της οµολογίας του Πέτρου στην Καισάρεια του Φιλίππου. Αυτή η τρίτη περίοδος της γήινης ζωής του περιλάµβανε την εποχή που οι απόστολοί και οι άµεσοι οπαδοί του τον γνώρισαν σαν το Γιο του Ανθρώπου και τον θεωρούσαν σαν τον Μεσσία. Η τέταρτη και τελευταία περίοδος της γήινης σταδιοδροµίας του άρχισε εδώ στην Καισάρεια Φιλίππου και έφτασε µέχρι τη σταύρωση. Αυτό το στάδιο της υπηρεσίας του χαρακτηρίστηκε από την αναγνώριση της θεϊκότητας και περιλάµβανε τη δουλειά των τελευταίων χρόνων στη γη. Κατά την τέταρτη περίοδο, ενώ το πλήθος των οπαδών του τον θεωρούσαν ακόµα σαν το Μεσσία, έγινε γνωστός στους αποστόλους σαν ο Γιος του Θεού. Η οµολογία του Πέτρου σηµατοδότησε την αρχή της νέας περιόδου της πιο ολοκληρωµένης αντίληψης για την αλήθεια της υπέρτατης υπηρεσίας του σαν τον ενσαρκωµένο Γιο στην Ουράντια και σ’ ένα ολόκληρο σύµπαν, και της αναγνώρισης αυτού του γεγονότος, θαµπά ακόµα, από τους εκλεγµένους πρεσβευτές του. 157:6.4Με τον τρόπο αυτό ο Ιησούς µέσα από τη ζωή του έδωσε το παράδειγµα για ότι δίδασκε µε τη θρησκεία του: την αύξηση της πνευµατικότητας µε την τεχνική της ζώσης προόδου. Δεν έδωσε έµφαση, όπως έκαναν οι µετέπειτα οπαδοί του, στην ακατάπαυστη πάλη µεταξύ της ψυχής και του σώµατος. Δίδασκε περισσότερο ότι το πνεύµα υπερίσχυε και

Page 44

Provided by: www.urantia.info


των δυο και µε αποτελεσµατικότητα στην ευεργετική συµφιλίωση της περισσότερης από αυτή τη διανοητική και ενστικτώδη διαµάχη. 157:6.5Μια νέα σηµασία σχετίζεται µε όλη τη διδασκαλία του Ιησού από αυτό το σηµείο και µετά. Πριν από την Καισάρεια Φιλίππου παρουσίαζε το ευαγγέλιο της βασιλείας σαν το κύριο θέµα του. Μετά την Καισάρεια Φιλίππου δεν εµφανιζόταν εν µέρει σαν διδάσκαλος, αλλά σαν ο θεϊκός αντιπρόσωπος του αιώνιου Πατέρα, ο οποίος είναι το κέντρο και η περιφέρεια αυτού του πνευµατικού βασιλείου και έπρεπε να το κάνει όλο αυτό σαν ανθρώπινο ον, σαν ο Γιος του Ανθρώπου. 157:6.6Ο Ιησούς προσπάθησε πολύ ειλικρινά να οδηγήσει τους οπαδούς του στο πνευµατικό βασίλειο σαν διδάσκαλος, µετά σαν διδάσκαλος-θεραπευτής, αλλά αυτοί δεν το αποδέχτηκαν έτσι. Γνώριζε καλά ότι η αποστολή του στη γη δεν θα µπορούσε ενδεχοµένως να εκπληρώσει τις µεσσιανικές προσδοκίες του Ιουδαϊκού λαού. Οι προφήτες της παλαιάς εποχής είχαν περιγράψει ένα Μεσσία που δεν µπορούσε να είναι ποτέ. Ζήτησε να εγκαθιδρύσει τη βασιλεία του Πατέρα σαν ο Γιος του Ανθρώπου, αλλά οι οπαδοί του δεν πήγαιναν παρακάτω στην περιπέτεια. Ο Ιησούς, βλέποντάς το αυτό, προτίµησε τότε να συµβιβαστεί µε τους πιστούς του και κάνοντας το προετοιµάστηκε να υποδυθεί ανοιχτά το ρόλο του ενσαρκωµένου Γιου του Θεού. 157:6.7Συνεπώς, οι απόστολοι άκουσαν πολλά καινούργια καθώς τους µιλούσε ο Ιησούς εκείνη την ηµέρα στον κήπο. Και µερικές από αυτές τις επίσηµες διατυπώσεις ηχούσαν παράξενα ακόµα και σε αυτούς. Μεταξύ άλλων σηµαντικών ανακοινώσεων άκουσαν και τα παρακάτω: 157:6.8«Από τώρα και στο εξής, αν κάποιος θα ήθελε να γίνει µέλος της οµάδας µας, ας αναλάβει τις υποχρεώσεις της συγγένειας µε το Θεό και ας µε ακολουθήσει. Και όταν δεν θα είµαι πλέον µαζί σας, µην νοµίσετε ότι ο κόσµος θα σας φερθεί καλύτερα από τον Κύριό σας. Αν µε αγαπάτε, ετοιµαστείτε να αποδείξετε αυτή την αγάπη µε την προθυµία σας να κάνετε την ύψιστη θυσία. 157:6.9Και σηµειώστε καλά τα λόγια µου: δεν ήρθα για να καλέσω δίκαιους αλλά αµαρτωλούς. Ο Γιος του Ανθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή του σαν δώρο για όλους. Σας δηλώνω πως ήρθα για να αναζητήσω και να σώσω εκείνους που είναι χαµένοι. 157:6.10Κανένας στον κόσµο αυτό δεν βλέπει τον Πατέρα εκτός από το Γιο που ήρθε από τον Πατέρα. αλλά όταν ο Γιος θα αναληφθεί, θα τραβήξει όλους προς αυτόν, και όποιος πιστέψει αυτή την αλήθεια της διττής φύσης του Γιου θα έχει ζωή που θα είναι αιώνια. 157:6.11Δεν µπορούµε ακόµα να ανακοινώσουµε ανοιχτά ότι ο Γιος του Ανθρώπου είναι ο Γιος του Θεού, αλλά σε σας έχει αποκαλυφθεί. Γι αυτό µιλάω σε σας µε τόλµη σχετικά µε αυτά τα µυστήρια. Αν και στέκοµαι µπροστά σας µε το φυσικό σώµα µου, προέρχοµαι από το Θεό Πατέρα. Εγώ υπήρξα πριν από τον Αβραάµ. Ήρθα πραγµατικά από τον Πατέρα, σε αυτόν τον κόσµο, όπως µε γνωρίσατε και σας δηλώνω ότι γρήγορα πρέπει να αφήσω αυτό τον κόσµο και να επιστρέψω στο έργο του Πατέρα µου. 157:6.12Και τώρα, µπορεί η πίστη σας να καταλάβει την αλήθεια αυτών των ανακοινώσεων για το πρόσωπό µου προειδοποιώντας σας ότι ο Γιος του Ανθρώπου δεν θα ικανοποιήσει τις προσδοκίες των πατέρων σας όπως τον έχουν φανταστεί το Μεσσία; Η βασιλεία µου δεν είναι σε αυτό τον κόσµο. Μπορείτε να πιστέψετε την αλήθεια για µένα αντιµετωπίζοντας το

Page 45

Provided by: www.urantia.info


γεγονός, ότι ακόµα και οι αλεπούδες έχουν τρύπες και τα πουλιά έχουν φωλιές, ενώ εγώ δεν έχω που να γύρω το κεφάλι µου; 157:6.13Παρ’ όλα αυτά, σας λέγω ότι ο Πατέρας και Εγώ είµαστε ένα. Αυτός που είδε εµένα έχει δει τον Πατέρα. Ο Πατέρας συνεργάζεται µαζί µου σε όλα τα πράγµατα, και δεν θα µε αφήσει ποτέ µόνο στην αποστολή µου, όπως δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ Εγώ, όταν, χωρίς καθυστέρηση, θα πάτε να κηρύξετε το ευαγγέλιο σε όλο τον κόσµο. 157:6.14Και τώρα σας άφησα για λίγο µακριά από µένα, µόνους µε τους εαυτούς σας, για να καταλάβετε τη δόξα και να κατανοήσετε το µεγαλείο της ζωής στην οποία σας κάλεσα: την περιπέτεια της πίστης για την ίδρυση της βασιλείας του Πατέρα µου στις καρδιές των ανθρώπων, το χτίσιµο της συντροφιάς µου, του ζωντανού συνδέσµου µε τις ψυχές όλων όσων πιστεύουν αυτό το ευαγγέλιο». 157:6.15Οι απόστολοι άκουγαν αυτές τις τολµηρές και αιφνιδιαστικές αναφορές σιωπηλά. Ήταν έκπληκτοι. Και διασκορπίστηκαν σε µικρές οµάδες για να συζητήσουν και να µελετήσουν σοβαρά τα λόγια του Κυρίου. Είχαν οµολογήσει ότι ήταν ο Γιος του Θεού, αλλά δεν µπορούσαν να συλλάβουν όλο το νόηµα εκείνου που είχαν πράξει. 7. Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ 157:7.1Εκείνο

το βράδυ ο Ανδρέας ανέλαβε ο ίδιος να συγκαλέσει µια προσωπική και ερευνητική συγκέντρωση µε καθένα από τους αδελφούς του, και είχε ευεργετικές και εγκάρδιες συνοµιλίες µε όλους τους συντρόφους του εκτός από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Ανδρέας δεν είχε ποτέ απολαύσει µια αρκετά στενή προσωπική επαφή µε τον Ιούδα όσο µε τους άλλους αποστόλους και εποµένως δεν είχε θεωρήσει αξιόλογο το ότι ο Ιούδας δεν είχε ποτέ συνδεθεί ελεύθερα και µε εµπιστοσύνη µε την κεφαλή του σώµατος των αποστόλων. Τώρα όµως ο Ανδρέας ανησύχησε τόσο πολύ από τη στάση του Ιούδα ώστε, αργότερα εκείνη τη νύχτα, µετά που οι απόστολοι έπεσαν για ύπνο, αναζήτησε έξω τον Ιησού και εξέθεσε την αιτία της ανησυχίας του στον Κύριο. Είπε ο Ιησούς τότε: «δεν έκανες λάθος, Ανδρέα, που ήρθες σε µένα µε αυτό το θέµα, αλλά δεν µπορούµε να κάνουµε τίποτε περισσότερο. Συνέχισε µόνο να δείχνεις τη µέγιστη εµπιστοσύνη σ’ αυτόν τον απόστολο. Και µην πεις τίποτε στ’ αδέλφια σου σχετικά µε αυτή τη συνοµιλία µαζί µου». 157:7.2Και αυτό ήταν όλο που µπόρεσε να αποσπάσει ο Ανδρέας από τον Ιησού. Υπήρχε πάντα κάτι το περίεργο µεταξύ αυτού του Ιουδαίου και των Γαλιλαίων αδελφών του. ο Ιούδας είχε σοκαριστεί από το θάνατο του Ιωάννη του Βαπτιστή, είχε πληγωθεί σκληρά από τις επιπλήξεις του Κυρίου σε διαφορετικές περιπτώσεις, είχε απογοητευθεί όταν ο Ιησούς αρνήθηκε να στεφθεί βασιλιάς, είχε ταπεινωθεί όταν το έσκασε από τους Φαρισαίους, είχε πικραθεί όταν ο Ιησούς αρνήθηκε να δεχτεί την πρόκληση των Φαρισαίων για ένα σηµάδι, είχε µπερδευτεί από την άρνηση του Κυρίου του να καταφύγει σε επιδείξεις δύναµης, και τώρα, πιο πρόσφατα, είχε αποκαρδιωθεί και µερικές φορές είχε απελπιστεί από το άδειο ταµείο. Και του Ιούδα του έλειπε η ενέργεια του πλήθους. 157:7.3Καθένας από τους υπόλοιπους αποστόλους, κατά τον ίδιο ή διαφορετικό τρόπο, είχε παρόµοια επηρεαστεί από τις ίδιες δοκιµασίες και τα βάσανα, αλλά αγαπούσαν τον Ιησού. Τουλάχιστον πρέπει να αγάπησαν τον Ιησού περισσότερο από όσο ο Ιούδας, γιατί τον ακολούθησαν µέχρι τέλους στο πικρό αποτέλεσµα.

Page 46

Provided by: www.urantia.info


157:7.4Όντας

από την Ιουδαία, ο Ιούδας προσβλήθηκε προσωπικά από την τελευταία προειδοποίηση του Ιησού προς του αποστόλους «να προσέχουν τη µαγιά των Φαρισαίων». Είχε θεωρήσει ότι αυτή η αναφορά ήταν µια καλυµµένη νύξη γι αυτόν. Αλλά το µεγάλο σφάλµα του Ιούδα ήταν: Επανειληµµένα, όταν ο Ιησούς έστελνε τους αποστόλους του µακριά για να προσευχηθούν, ο Ιούδας, αντί να εντρυφήσει στην ειλικρινή επικοινωνία µε τις πνευµατικές δυνάµεις του σύµπαντος, παραδινόταν σε σκέψεις ανθρώπινου φόβου ενώ επέµενε να ασχολείται µε περίπλοκες αµφιβολίες για την αποστολή του Ιησού καθώς επίσης και να υποκύπτει στην αξιοθρήνητη κλίση του που έρεπε προς τα αισθήµατα εκδίκησης. 157:7.5Και τώρα ο Ιησούς θα έπαιρνε τους αποστόλους του µαζί του στο Όρος Ερµών, όπου είχε ορίσει να εγκαινιάσει την τέταρτη φάση της γήινης υπηρεσίας του σαν Γιος του Θεού. Μερικοί από αυτούς ήταν παρόντες στη βάφτισή του στον Ιορδάνη και ήταν µάρτυρες της αρχής της σταδιοδροµίας του σαν Γιου του Ανθρώπου, και επιθυµούσε µερικοί από αυτούς να είναι παρόντες επίσης και να ακούσουν την εξουσιοδότησή του για την ανάληψη του νέου και δηµόσιου ρόλου τού Γιου του Θεού. Συνεπώς, το πρωί της Παρασκευής, 12 Αυγούστου, ο Ιησούς είπε στους δώδεκα: «Προετοιµάστε τις προµήθειες και ετοιµαστείτε για ένα ταξίδι σ’ εκείνο το βουνό, όπου το πνεύµα µε προσκαλεί να πάω, για να µε προικίσει για το τέλος της εργασίας µου στη γη. Και θα πάρω τους αδελφούς µου µαζί µου ώστε να δυναµώσουν στις δύσκολες ώρες, ακολουθώντας µε σ’ αυτή την εµπειρία». ΕΓΓΡΑΦΟ 158 ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ 158:0.1Κόντευε να δύσει το απόγευµα της Παρασκευής, 12 Αυγούστου 29 µ.Χ., όταν ο Ιησούς και οι συντρόφοι του έφτασαν στους πρόποδες του Όρους Ερµών, κοντά στο ίδιο µέρος όπου ο νεαρός Τιγκλάθ περίµενε κάποτε, ενώ ο Κύριος ανέβαινε µόνος στο βουνό για να τακτοποιήσει το πνευµατικό πεπρωµένο της Ουράντια και να τερµατίσει ουσιαστικά την επανάσταση του Λούσιφερ. Και εδώ έµειναν δυο µέρες προετοιµαζόµενοι πνευµατικά για τα γεγονότα που γρήγορα θα επακολουθούσαν. 158:0.2Κατά ένα γενικό τρόπο, ο Ιησούς γνώριζε εκ των προτέρων αυτό που θα αποκαλυπτόταν στο όρος, και επιθυµούσε πολύ όλοι οι απόστολοί του να µοιραστούν αυτή την εµπειρία. Ήθελε να τους ετοιµάσει για την αποκάλυψή του αυτή, γι αυτό και καθυστέρησε µαζί τους στους πρόποδες του βουνού. Αλλά δεν µπόρεσαν να προσεγγίσουν εκείνα τα πνευµατικά επίπεδα τα οποία θα επέτρεπαν την έκθεσή τους στην ολοκληρωµένη εµπειρία της επίσκεψης των ουράνιων πλασµάτων και την τόσο γρήγορη εµφάνισή τους στη γη. Μια λοιπόν και δεν µπορούσε να πάρει µαζί του όλους τους συντρόφους του, αποφάσισε να πάρει µόνο τους τρεις, που συνήθως τον ακολουθούσαν σ’ αυτά τα ειδικά ξενύχτια. Συνεπώς, µόνο ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης µοιράστηκαν έστω και µέρος αυτής της µοναδικής εµπειρίας µε τον Κύριο. 1. Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ 158:1.1Νωρίς τη Δευτέρα το πρωί, 15 Αυγούστου, ο Ιησούς και οι τρεις απόστολοι άρχισαν να ανεβαίνουν στο Όρος Ερµών, και αυτό συνέβη έξι µέρες µετά την αξιοµνηµόνευτη οµολογία του Πέτρου, αργά το µεσηµέρι κάτω από τις µουριές στο πλάι του δρόµου. 158:1.2Ο Ιησούς είχε παρακληθεί να ανέβει στο όρος µόνος του, επειδή θα λάµβαναν χώρα σπουδαία γεγονότα που είχαν να κάνουν µε την πρόοδο της γήινης ενσάρκωσής του, και αυτή η εµπειρία ήταν συνδεδεµένη µε το σύµπαν της δικής του δηµιουργίας. Είναι σηµαντικό το ότι αυτό το ασυνήθιστο συµβάν είχε οριστεί να συµβεί χρονικά τότε που ο

Page 47

Provided by: www.urantia.info


Ιησούς και οι απόστολοι βρισκόντουσαν στα εδάφη των ειδωλολατρών, και αυτό το γεγονός, στην πράξη, αποκαλύφθηκε σ’ ένα όρος των ειδωλολατρών. 158:1.3Έφτασαν στον προορισµό τους, περίπου στα µισά του δρόµου για την κορυφή, λίγο πριν το µεσηµέρι, και ενώ έτρωγαν φαγητό, ο Ιησούς είπε στους τρεις αποστόλους λίγα πράγµατα από την εµπειρία του στους λόφους ανατολικά του Ιορδάνη λίγο µετά τη βάφτισή του, και επίσης λίγα περισσότερα για την εµπειρία του στο Όρος Ερµών σε σχέση µε την προηγούµενη επίσκεψή του σ’ αυτό το µοναχικό αναχωρητήριο. 158:1.4Όταν ήταν παιδί, ο Ιησούς συνήθιζε να ανεβαίνει στο λόφο κοντά στο σπίτι του και να ονειρεύεται τις µάχες που είχαν διεξαχθεί από τους στρατούς των αυτοκρατοριών στην πεδιάδα της Εσδραελών. Τώρα ανέβαινε στο Όρος Ερµών για να δεχτεί τη δωρεά το οποίο θα τον προετοίµαζε για να κατέβει στις πεδιάδες του Ιορδάνη και να θεσπίσει τις τελευταίες σκηνές του δράµατος της ενσάρκωσής του στην Ουράντια. Ο Κύριος µπορεί να είχε παραιτηθεί από τον έντονο αγώνα αυτή τη µέρα στο Όρος Ερµών και να είχε επιστρέψει στη διοίκησή του των κρατών του σύµπαντος, αλλά όχι µόνο επέλεξε να φέρει εις πέρας τις αξιώσεις του κανόνα για τη θεϊκή συγγένεια, η οποία περιείχετο στην εντολή του Αιώνιου Γιου του Παραδείσου, αλλά επέλεξε, επίσης, να φέρει εις πέρας το τελευταίο και πλήρες κριτήριο του παρόντος θελήµατος του Πατέρα τού Παραδείσου. Αυτή την Αυγουστιάτική µέρα, τρεις από τους αποστόλους του είδαν να ξεθωριάζει το σώµα του και να ενδύεται την πλήρη συµπαντική εξουσία του. Τον παρατηρούσαν µε κατάπληξη, καθώς οι ουράνιοι αγγελιαφόροι αναχωρούσαν, αφήνοντάς τον µόνο να ολοκληρώσει τη γήινη ζωή του σαν Γιος του Ανθρώπου και σαν Γιος του Θεού. 158:1.5Η πίστη των αποστόλων βρισκόταν σε υψηλό βαθµό τον καιρό του χορτασµού των πέντε χιλιάδων, και µετά γρήγορα έπεσε σχεδόν στο µηδέν. Τώρα, σαν αποτέλεσµα της παραδοχής του Κυρίου για τη θεϊκότητά του, η εξασθενηµένη πίστη των δώδεκα ανυψώθηκε τις επόµενες λίγες εβδοµάδες στο ζενίθ της, για να υποβληθεί και πάλι σε σταδιακή πτώση. Η τρίτη αναβίωση της πίστης τους δεν συνέβη παρά µετά την ανάσταση του Κυρίου. 158:1.6Ήταν γύρω στις τρεις εκείνο το όµορφο απόγευµα που ο Ιησούς άφησε τους τρεις αποστόλους, λέγοντας: «Φεύγω για λίγο µόνος µου, για να επικοινωνήσω µε τον Πατέρα και τους απεσταλµένους του. Σας ικετεύω να παραµείνετε εδώ και, όσο περιµένετε την επιστροφή µου, να προσευχηθείτε για να µπορέσει γίνει το θέληµα του Πατέρα σε όλη τη ζωή σας σε σχέση µε την περαιτέρω αποστολή του ενσαρκωµένου Γιου του Ανθρώπου». Και αφού τους είπε αυτά, ο Ιησούς αποσύρθηκε για µια µακριά συνοµιλία µε τον Γαβριήλ και τον Πατέρα Μελχισεδέκ, και δεν γύρισε πριν τις έξι. Όταν ο Ιησούς είδε την ανησυχία τους γι αυτή την παρατεινόµενη απουσία του, είπε: «Γιατί φοβάστε; Γνωρίζετε καλά ότι πρέπει να είµαι στο έργο του Πατέρα µου. Για ποιο λόγο αµφιβάλετε όταν δεν είµαι µαζί σας; Σας δηλώνω τώρα ότι ο Γιος του Ανθρώπου διάλεξε να περάσει τη ζωή του ανάµεσά σας σαν ένας εξ υµών. Να έχετε καλή διάθεση, δεν θα σας αφήσω µέχρι το τέλος του έργου µου». 158:1.7Καθώς µοιράστηκαν το φτωχικό βραδινό φαγητό τους, ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο, «Πόσο διάστηµα θα παραµείνουµε στο όρος αυτό, µακριά από τ’ αδέλφια µας;». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Μέχρι να δείτε τη δόξα του Γιου του Ανθρώπου και να γνωρίσετε πως ό,τι σας δήλωσα είναι αλήθεια». Και µίλησαν για την υπόθεση της εξέγερσης του Λούσιφερ, καθώς ήταν καθισµένοι γύρω από τη ζεστή χόβολη της φωτιάς τους, µέχρις ότου έπεσε το σκοτάδι και τα µάτια των αποστόλων βάρυναν, γιατί είχαν ξεκινήσει την πορεία τους πολύ νωρίς εκείνο το πρωί.

Page 48

Provided by: www.urantia.info


158:1.8Αφού

οι τρεις είχαν γρήγορα αποκοιµηθεί για περίπου µισή ώρα, ξύπνησαν απότοµα από ένα κοντινό τρίξιµο και µε πολλή κατάπληξη, κοιταζόµενοι αναµεταξύ τους, παρατήρησαν τον Ιησού να συνοµιλεί στενά µε δυο λαµπερά όντα που φορούσαν ρούχα από το φως του ουράνιου κόσµου. Και το πρόσωπο και το σώµα του Ιησού φεγγοβολούσαν από τη λαµπρότητα ενός ουράνιου φωτός. Αυτοί οι τρεις συνοµιλούσαν σε µια παράξενη γλώσσα, αλλά από µερικά πράγµατα που ειπώθηκαν, ο Πέτρος λανθασµένα συµπέρανε ότι τα όντα µε τον Ιησού ήταν ο Μωυσής και ο Ηλίας. Στην πραγµατικότητα ήταν ο Γαβριήλ και ο Πατέρας Μελχισεδέκ. Οι φυσικοί Ελεγκτές είχαν κανονίσει να γίνουν αυτόπτες µάρτυρες της σκηνής οι απόστολοι, εξ αιτίας του αιτήµατος του Ιησού. 158:1.9Οι τρεις απόστολοι τροµοκρατήθηκαν τόσο άσχηµα που δύσκολα ξαναβρήκαν τη µιλιά τους, αλλά ο Πέτρος, που πρώτος συνήλθε, είπε, καθώς το εκθαµβωτικό όραµα εξαφανιζόταν από µπροστά τους και παρατήρησε τον Ιησού να στέκεται µόνος του: «Κύριε, Ιησού, καλά που βρεθήκαµε εδώ. Χαιρόµαστε που βλέπουµε αυτή τη δόξα. Δεν είµαστε πρόθυµοι να επιστρέψουµε στον επαίσχυντο κόσµο. Αν θέλεις, ας µείνουµε εδώ, και θα στήσουµε τρεις σκηνές, µια για σένα, µια για το Μωυσή και µια για τον Ηλία». Και ο Πέτρος µίλησε έτσι από τη σύγχυσή του, και γιατί δεν του ήρθε στο µυαλό τίποτε άλλο εκείνη τη στιγµή. 158:1.10Ενώ ο Πέτρος µιλούσε ακόµα, ένα ασηµένιο σύννεφο πλησίασε και σκέπασε τους τέσσερις. Οι απόστολοι τώρα φοβήθηκαν πολύ και καθώς έπεφταν µε το πρόσωπό τους στο έδαφος για απόδοση λατρείας, άκουσαν µια φωνή, την ίδια που είχε µιλήσει στην περίπτωση της βάφτισης του Ιησού, να λέγει: «Αυτός είναι ο αγαπηµένος µου Γιος, δώστε προσοχή σε Αυτόν». Και όταν το σύννεφο έφυγε, έµεινε πάλι ο Ιησούς µε τους τρεις, και χαµήλωσε και τους ακούµπησε, λέγοντας: «Σηκωθείτε και µη φοβείσθε, θα δείτε µεγαλύτερα πράγµατα από αυτό». Αλλά οι απόστολοι ήταν πραγµατικά φοβισµένοι, ήταν µια σιωπηλή και τροµαγµένη τριάδα καθώς ετοιµαζόντουσαν να κατέβουν από το όρος λίγο πριν τα µεσάνυχτα. 2. ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΟΣ 158:2.1Στην µισή διαδροµή της καθόδου από το όρος δεν είπαν ούτε µια λέξη. Ο Ιησούς κατόπιν άρχισε τη συζήτηση, σηµειώνοντας: «Μη πείτε σε κανένα, ούτε στους αδελφούς σας, ό,τι είδατε και ακούσατε σε αυτό το βουνό, µέχρις ότου ο Γιος του Ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς». Οι τρεις απόστολοι ξαφνιάστηκαν και ζαλίστηκαν από τα λόγια του Κυρίου, «µέχρις ότου ο Γιος του Ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς». Είχαν τόσο πρόσφατα επιβεβαιώσει την πίστη τους σε αυτόν σαν τον Λυτρωτή, το Γιο του Θεού, και µόλις προ ολίγου τον είχαν παρατηρήσει να µεταµορφώνεται µε δόξα µπροστά στα ίδια τους τα µάτια, και τώρα άρχισε να µιλάει για «ανάσταση από τους νεκρούς!». 158:2.2Ο Πέτρος ανατρίχιασε µε τη σκέψη του θανάτου του Κυρίου – ήταν µια τόσο δυσάρεστη ιδέα να τη σκέφτεται – και φοβούµενος ότι ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης µπορεί να ρωτούσαν κάτι σχετικό µε αυτή τη δήλωση, σκέφτηκε πως ήταν καλύτερο να ξεκινήσει µια διαφορετική συζήτηση και, µη γνωρίζοντας για τί άλλο να µιλήσει, εξέφρασε την πρώτη σκέψη που ήρθε στο µυαλό του, που ήταν: «Κύριε, γιατί λένε οι γραµµατείς ότι πρέπει ο Ηλίας να εµφανιστεί πριν από την εµφάνιση του Μεσσία;». Και ο Ιησούς, γνωρίζοντας ότι ο Πέτρος ζητούσε να αποφύγει τυχόν αναφορά στο θάνατο και την ανάστασή του, απάντησε: «Ο Ηλίας πράγµατι έρχεται πρώτα για να προετοιµάσει το δρόµο για το Γιο του Ανθρώπου, ο οποίος πρέπει να υποφέρει πολλά και τέλος να τον απαρνηθούν. Σας λέγω όµως ότι ο Ηλίας έχει ήδη έρθει, και δεν τον πίστεψαν αλλά του έκαναν ό,τι ήθελαν». Και τότε οι τρεις

Page 49

Provided by: www.urantia.info


απόστολοι κατάλαβαν ότι αναφερόταν στον Ιωάννη το Βαπτιστή σαν τον Ηλία. Ο Ιησούς γνώριζε ότι, αν επέµεναν να τον θεωρούν Μεσσία, τότε έπρεπε ο Ιωάννης να είναι ο Ηλίας της προφητείας. 158:2.3Ο Ιησούς επέβαλλε σιωπή για την παρατήρηση µιας πρώτης γεύσης από την δόξα µετά την ανάστασή του , επειδή δεν ήθελε να υποθάλψει τη γνώµη ότι, καθώς τον δέχτηκαν τώρα σαν Μεσσία, θα εκπλήρωνε σε κάποιο βαθµό τα λανθασµένα σχέδιά τους για ένα λυτρωτή που έκανε θαύµατα. Αν και ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης ζύγιζαν όλα αυτά στο µυαλό τους, δεν είπαν σε κανένα γι αυτό µέχρι την ανάσταση του Κυρίου. 158:2.4Ενώ συνέχιζαν να κατεβαίνουν από το βουνό, τους είπε ο Ιησούς: «Δεν µε δέχεστε σαν Γιο του Ανθρώπου, εποµένως συγκατένευσα να µε δεχτείτε σύµφωνα µε την προκαθορισµένη απόφασή σας, αλλά µην απατάσθε, πρέπει να επικρατήσει το θέληµα του Πατέρα µου. Αν λοιπόν διαλέξετε να ακολουθήσετε την προδιάθεση του δικού σας θελήµατος, πρέπει να προετοιµαστείτε να υποφέρετε πολλές απογοητεύσεις και να περάσετε πολλές δοκιµασίες, όµως µε την εκπαίδευση που σας έχω δώσει θα καταφέρετε να περάσετε θριαµβευτικά µέσα από τις λύπες της δικής σας επιλογής». 158:2.5Ο Ιησούς δεν πήρε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη µαζί του στο βουνό της µεταµόρφωσης επειδή ήταν κατά κάποια έννοια καλύτερα προετοιµασµένοι από τους λοιπούς αποστόλους, για να γίνουν αυτόπτες µάρτυρες του ότι συνέβη, ή επειδή πνευµατικά ήταν πιο έτοιµοι να απολαύσουν τέτοιο σπάνιο προνόµιο. Καθόλου. Γνώριζε καλά ότι κανένας από τους δώδεκα δεν ανταποκρινόταν πνευµατικά σ’ αυτή την εµπειρία. Εποµένως πήρε µαζί του µόνο τους τρεις αποστόλους στους οποίους είχε ανατεθεί να τον ακολουθούν εκείνες τις ώρες όταν επιθυµούσε να είναι µόνος για να απολαµβάνει τη µοναχική επικοινωνία. 3. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ 158:3.1Εκείνο που είδαν σαν αυτόπτες µάρτυρες ο Πέτρος,ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης στο βουνό της µεταµόρφωσης ήταν µια φευγαλέα µατιά µιας ουράνιας ποµπής η οποία αποκαλύφθηκε εκείνη την επεισοδιακή ηµέρα στο Όρος Ερµών. Η µεταµόρφωση ήταν η ευκαιρία για: 158:3.21. Την αποδοχή της εκπλήρωσης της ενσάρκωσης του Μιχαήλ στην Ουράντια από τη Μητέρα-Γιο του Παραδείσου. Όσον αφορά τις απαιτήσεις του Αιώνιου Γιου, ο Ιησούς είχε τώρα λάβει τη βεβαίωση της εκπλήρωσής τους. Και ο Γαβριήλ ήταν αυτός που έφερε την επιβεβαίωση εκείνη στον Ιησού. 158:3.32. Τη µαρτυρία της ικανοποίησης του Απείρου Πνεύµατος για την εκπλήρωση της ενσάρκωσης στην Ουράντια µέσα από τη θνητή ύπαρξη. Ο συµπαντικός αντιπρόσωπος του Απείρου Πνεύµατος, ο άµεσος συνεταίρος του Μιχαήλ στο Σάλβινγκτον και παντοτινός συνεργάτης του, στην περίπτωση αυτή µίλησε δια µέσου του Πατέρα Μελχισεδέκ. 158:3.4Ο Ιησούς καλωσόρισε αυτή τη µαρτυρία που αφορούσε την επιτυχία της γήινης αποστολής του, όπως παρουσιάστηκε από τους απεσταλµένους του Αιώνιου Γιου και του Απείρου Πνεύµατος, αλλά πρόσεξε ότι ο Πατέρας του δεν υπέδειξε πως η ενσάρκωσή του στην Ουράντια είχε τελειώσει. Μόνο η αόρατη παρουσία του Πατέρα κατέθεσε τη µαρτυρία, µέσω του Προσωπικού Ρυθµιστή του Ιησού, λέγοντας, «Αυτός είναι ο αγαπηµένος µου Γιος, δώστε προσοχή σε Αυτόν». Και αυτά ελέχθησαν σε λόγια κατανοητά από τους τρεις αποστόλους.

Page 50

Provided by: www.urantia.info


158:3.5Μετά

την ουράνια αυτή επίσκεψη, ο Ιησούς ζήτησε να µάθει το θέληµα του Πατέρα του και αποφάσισε να ακολουθήσει τη θνητή του ενσάρκωση µέχρι το φυσικό της τέλος. Αυτή ήταν η σηµασία της µεταµόρφωσης για τον Ιησού. Για τους τρεις αποστόλους ήταν ένα γεγονός που σηµατοδοτούσε την είσοδο του Κυρίου στην τελευταία φάση της γήινης σταδιοδροµίας του σαν Γιος του Θεού και Γιος του Ανθρώπου. 158:3.6Μετά την επίσηµη επίσκεψη του Γαβριήλ και του Πατέρα Μελχισεδέκ, ο Ιησούς συγκάλεσε µια ανεπίσηµη συνοµιλία µε αυτούς, τους Γιους της υπηρέτησης, και επικοινώνησε µαζί τους σχετικά µε τις υποθέσεις του σύµπαντος. 4. ΤΟ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΟ ΑΓΟΡΙ 158:4.1Ήταν λίγο πριν την ώρα του πρωινού γεύµατος, την Τρίτη το πρωί, όταν ο Ιησούς και οι σύντροφοί του έφτασαν στην κατασκήνωση των αποστόλων. Καθώς πλησίαζαν, διέκριναν ένα αξιοσηµείωτο πλήθος µαζεµένο γύρω από τους αποστόλους και σύντοµα άκουσαν τα δυνατά λόγια των συζητήσεων και των αντιλογιών της οµάδας αυτής των πενήντα περίπου ατόµων, που είχαν περιτριγυρίσει τους εννέα αποστόλους καθώς και µια συνάθροιση µοιρασµένη ισοδύναµα, που αποτελείτο από γραµµατείς της Ιερουσαλήµ και πιστούς µαθητές, οι οποίοι είχαν ακολουθήσει τα ίχνη του Ιησού και των συντρόφων του καθώς περνούσαν από τη Μαγαδάν. 158:4.2Αν

και το πλήθος είχε καταπιαστεί µε πολυάριθµες συζητήσεις, η κύρια αντιπαράθεση ήταν για ένα συγκεκριµένο κάτοικο της Τιβεριάδος που είχε φτάσει την προηγούµενη µέρα αναζητώντας τον Ιησού. Αυτός ο άνδρας, ο Ιάκωβος του Σάφεδ, είχε ένα γιο περίπου δεκατεσσάρων ετών, ένα µοναχοπαίδι, που είχε αρρωστήσει σοβαρά από επιληψία. Επιπροσθέτως σε αυτή την ασθένεια των νεύρων, ο νεαρός βρισκόταν υπό την κατοχή ενός από εκείνα τα περιπλανώµενα, κακόβουλα και επαναστατικά πνεύµατα που τότε ήταν παρόντα στη γη ανεξέλεγκτα, έτσι ώστε ο νέος ήταν επιληπτικός και δαιµονισµένος συγχρόνως. 158:4.3Σχεδόν για δυο εβδοµάδες ο ανήσυχος πατέρας, ένας κατώτερος αξιωµατικός του Ηρώδη Αντύπα, περιπλανιόταν στα δυτικά σύνορα της επικράτειας του Φιλίππου αναζητώντας τον Ιησού µε σκοπό να τον ικετέψει για να θεραπεύσει τον άρρωστο αυτό γιο. Και δεν πρόφτασε την οµάδα των αποστόλων παρά το µεσηµέρι της µέρας που ο Ιησούς ανέβηκε στο βουνό µε τους τρεις αποστόλους. 158:4.4Οι εννέα απόστολοι ξαφνιάστηκαν πολύ και ενοχλήθηκαν σηµαντικά όταν αυτός ο άνδρας, ακολουθούµενος από σχεδόν σαράντα άλλα άτοµα που έψαχναν τον Ιησού, ήρθαν προς αυτούς αναπάντεχα. Την ώρα της άφιξης της οµάδας αυτής, οι εννέα απόστολοι, τουλάχιστον η πλειονότητα, είχαν παραδοθεί στο παλιό τους δέλεαρ – εκείνο του ποιος θα ήταν ο µέγιστος στην ερχόµενη βασιλεία. Συζητούσαν πολυάσχολα, για τις πιθανές θέσεις που θα ανατίθεντο ξεχωριστά στους αποστόλους. Γιατί απλά δεν µπορούσαν να απελευθερωθούν πλήρως από, την αγαπηµένη τους από παλιά, ιδέα της υλιστικής αποστολής του Μεσσία. Και τώρα που και ο ίδιος ο Ιησούς είχε δεχτεί την οµολογία τους ότι ήταν πράγµατι ο Λυτρωτής – τουλάχιστον είχε παραδεχτεί το γεγονός της θεϊκότητάς του – τι ποιο φυσικό από αυτό, κατά τη διάρκεια του χωρισµού τους από τον Κύριο, να πέσουν µε τα µούτρα στις συζητήσεις για τις ελπίδες εκείνες και τις φιλοδοξίες που είχαν πρώτιστη θέση στις καρδιές τους. Και είχαν καταπιαστεί µε αυτές τις κουβέντες όταν ο Ιάκωβος του Σάφεδ και οι φίλοι του αναζητητές του Ιησού ερχόντουσαν προς αυτούς.

Page 51

Provided by: www.urantia.info


158:4.5Ο Ανδρέας

προχώρησε να χαιρετίσει τον πατέρα και το γιο λέγοντας, «Ποιον ζητάτε;». Είπε ο Ιάκωβος: «Καλέ µου άνθρωπε, γυρεύω τον Κύριό σου. Ζητάω τη θεραπεία για το άρρωστο παιδί µου. Ο Ιησούς θα έδιωχνε το δαίµονα που κατέχει το παιδί µου». Και κατόπιν ο πατέρας συνέχισε να αφηγείται στους αποστόλους πως ο γιος του ήταν τόσο άρρωστος ώστε πολλές φορές είχε χάσει σχεδόν τη ζωή του σαν αποτέλεσµα αυτών των κακόβουλων καταλήψεων. 158:4.6Καθώς οι απόστολοι άκουγαν, ο Σίµων ο Ζηλωτής και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης προχώρησαν προς τον πατέρα, λέγοντες: «Μπορούµε να τον κάνουµε καλά. Δεν χρειάζεται να περιµένεις για την επιστροφή του Ιησού. Είµαστε πρεσβευτές της βασιλείας, δεν κρατάµε µυστικά αυτά τα πράγµατα πλέον. Ο Ιησούς είναι ο Λυτρωτής και τα κλειδιά της βασιλείας έχουν δοθεί σε µας». Εκείνη την ώρα ο Ανδρέας και ο Θωµάς συσκέπτονταν σε µιαν άκρη. Ο Ναθαναήλ και οι άλλοι παρατηρούσαν µε κατάπληξη. Ήταν όλοι σοκαρισµένοι από την ξαφνική τόλµη, αν όχι θρασύτητα, του Σίµωνα και του Ιούδα. Τότε είπε ο πατέρας: «Αν σας έχει επιτραπεί να κάνετε αυτές τις πράξεις, σας παρακαλώ να προφέρετε εκείνα τα λόγια που θα λυτρώσουν το παιδί µου από αυτά τα δεσµά». Τότε ο Σίµων προχώρησε µπροστά και, βάζοντας το χέρι του στο κεφάλι του παιδιού, κοίταξε κατευθείαν τα µάτια του και πρόσταξε: «Βγες έξω από αυτόν, ακάθαρτο πνεύµα, στο όνοµα του Ιησού υπάκουσέ µε». Αλλά ο νεαρός ταράχτηκε µόνο βίαια, ενώ οι γραµµατείς περιέπαιζαν τους αποστόλους κοροϊδευτικά, και οι απογοητευµένοι πιστοί υπέφεραν από τη γελοιοποίηση αυτής της εχθρικής κριτικής. 158:4.7Ο Ανδρέας πικράθηκε βαθιά από αυτή την ασύνετη προσπάθεια και τη ζοφερή αποτυχία της. Κάλεσε τους αποστόλους κατά µέρος για σύσκεψη και προσευχή. Μετά την ώρα του διαλογισµού, αισθανόµενος έντονα το κέντρισµα από την αποτυχία τους και συναισθανόµενος τον εξευτελισµό που έπεσε πάνω σε όλους, ο Ανδρέας προσπάθησε µε µια δεύτερη προσπάθεια να εκδιώξει το δαιµόνιο, αλλά η αποτυχία έστεψε τις προσπάθειές του. Ο Ανδρέας οµολόγησε µε ειλικρίνεια την ήττα και παρακάλεσε τον πατέρα να παραµείνει µαζί τους τη νύχτα ή µέχρι την επιστροφή του Ιησού, λέγοντας: «Ίσως αυτό το είδος δεν βγαίνει παρά µόνο µε την προσωπική προσταγή του Κυρίου». 158:4.8Και έτσι, ενώ ο Ιησούς κατέβαινε από το βουνό µε τους εκστατικούς και πλούσιους σε εντυπώσεις Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, οι εννέα τους αδελφοί παρέµεναν το ίδιο άγρυπνοι από τη σύγχυση και τον αποκαρδιωτικό εξευτελισµό τους. Αποτελούσαν µια αποθαρρυµένη και τιµωρηµένη οµάδα. Ο Ιάκωβος όµως του Σάφεδ δεν το έβαζε κάτω. Αν και δεν µπορούσαν να τον πληροφορήσουν για το πότε ο Ιησούς θα επέστρεφε, αποφάσισε να µείνει µέχρι την επιστροφή του Κυρίου. 5. Ο ΙΗΣΟΥΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙ 158:5.1Καθώς πλησίαζε ο Ιησούς, οι εννέα απόστολοι ανακουφίστηκαν πολύ καλωσορίζοντάς τον και πήραν µεγάλο κουράγιο παρατηρώντας την καλή διάθεση και τον ασυνήθιστο ενθουσιασµό που έδειχναν οι εκφράσεις του Πέτρου, του Ιάκωβου και του Ιωάννη. Έτρεξαν όλοι να χαιρετίσουν τον Ιησού και τα τρία αδέλφια τους. Καθώς αντάλλασσαν χαιρετισµούς, το πλήθος πλησίασε και ο Ιησούς ρώτησε: «Τι συζητούσατε καθώς πλησιάζαµε;». Αλλά πριν προλάβουν οι συγχυσµένοι και ταπεινωµένοι απόστολοι να απαντήσουν στην ερώτηση του Κυρίου, ο ανυπόµονος πατέρας του άρρωστου νεαρού προχώρησε µπροστά και γονατίζοντας στα πόδια του Ιησού, είπε: «Κύριε, έχω ένα παιδί, ένα µοναχοπαίδι, που

Page 52

Provided by: www.urantia.info


κατέχεται από ένα πονηρό πνεύµα. Όχι µόνο ξεφωνίζει µε τρόµο, βγάζει αφρούς από το στόµα του και πέφτει σαν νεκρός την ώρα της κατάληψης, αλλά συχνά το πονηρό πνεύµα που τον κατέχει τον ταράσσει µε σπασµούς και µερικές φορές τον κάνει να πέφτει στο νερό ακόµα και στη φωτιά. Τρίζοντας τα δόντια του και µετά από µώλωπες, το παιδί µου πέφτει εξαντληµένο. Η ζωή του είναι χειρότερη από θάνατο. Η µητέρα του και εγώ είµαστε µε θλιµµένη την καρδιά και σπαραγµένο το πνεύµα. Χθες κατά το µεσηµέρι, αναζητώντας Σε, πρόφτασα τους µαθητές σου και ενώ περιµέναµε, οι απόστολοί σου προσπάθησαν να εκδιώξουν το δαίµονα αυτό, αλλά δεν µπόρεσαν να το κάνουν. Και τώρα, Κύριε, θα το κάνεις εσύ για µας, θα γιατρέψεις το γιο µου;». 158:5.2Όταν ο Ιησούς άκουσε αυτή την αφήγηση, ακούµπησε το γονατισµένο πατέρα και τον πρόσταξε να σηκωθεί ενώ έριξε ένα ερευνητικό βλέµµα στους αποστόλους που ήταν κοντά. Μετά είπε ο Ιησούς σε όλους εκείνους που στέκονταν µπροστά του: «Ω άπιστη και διεστραµµένη γενιά, για πόσο ακόµη θα σας υποφέρω; Πόσο διάστηµα θα είµαι µαζί σας; Πόσο θα κάνετε να µάθετε ότι τα έργα της πίστης δεν προέρχονται από το πρόσταγµα των αµφίβολων πίστεων;». Και ύστερα, δείχνοντας το σαστισµένο πατέρα, ο Ιησούς είπε: «Φέρε εδώ πέρα το παιδί σου». Και όταν ο Ιάκωβος έφερε το νεαρό µπροστά στον Ιησού, ρώτησε: «Για πόσο διάστηµα είναι άρρωστο το παιδί;». Ο πατέρας απάντησε: «Από τότε που ήταν πολύ µικρό παιδί». Και καθώς µιλούσαν, ο νεαρός προσβλήθηκε βίαια και έπεσε στο µέσον τους, τρίζοντας τα δόντια και βγάζοντας αφρούς από το στόµα του. Μετά από διαδοχικούς σπασµούς έπεσε µπροστά τους σαν πεθαµένος. Και πάλι ο πατέρας γονάτισε στα πόδια του Ιησού ενώ εκλιπαρούσε τον Κύριο, λέγοντας: «Αν µπορείς να τον θεραπεύσεις, σε ικετεύω να µας συµπονέσεις και να µας ελευθερώσεις από αυτή την αρρώστια». Όταν ο Ιησούς άκουσε αυτά τα λόγια, κοίταξε κάτω το πρόσωπο του πατέρα που αγωνιούσε και είπε: «Μην αµφιβάλεις για τη δύναµη της αγάπης του Πατέρα µου, παρά µόνο για την ειλικρίνεια και την έκταση της πίστης σου. Όλα είναι δυνατά σ’ αυτόν που πιστεύει». Και ύστερα ο Ιάκωβος του Σάφεδ είπε τα λόγια, που αξίζει να θυµόµαστε, ανακατεµένης πίστης και αµφιβολίας, «Κύριε, πιστεύω. Προσεύχοµαι να βοηθήσεις την απιστία µου». 158:5.3Όταν ο Ιησούς άκουσε αυτά τα λόγια, προχώρησε και πιάνοντας το νεαρό αγόρι από το χέρι, είπε: «Θα το κάνω σε συνδυασµό µε το θέληµα του Πατέρα µου και προς τιµή της ζώσας πίστης. Σήκω γιε µου! Βγες έξω από αυτόν, ανυπάκουο πνεύµα και µην επιστρέψεις σ’ αυτόν». Και βάζοντας το χέρι του νεαρού στο χέρι του πατέρα, είπε ο Ιησούς: «Πήγαινε. Ο Πατέρας σού δώρισε την επιθυµία της ψυχής σου». Και όλοι όσοι ήσαν παρόντες, ακόµα και οι εχθροί του Ιησού, εξεπλάγησαν µε όσα είδαν. 158:5.4Ήταν όντως µια απογοήτευση για τους τρεις αποστόλους, που είχαν τόσο πρόσφατα απολαύσει την πνευµατική έκσταση του θεάµατος και του βιώµατος της µεταµόρφωσης, να γυρίσουν τόσο γρήγορα σ’ αυτό το θέαµα της ήττας και της µαταίωσης των σχεδίων των συντρόφων τους αποστόλων. Αλλά πάντα έτσι ήταν µε τους δώδεκα πρεσβευτές της βασιλείας. Δεν σταµάτησαν ποτέ να εναλλάσσονται µεταξύ της ανύψωσης και της ταπείνωσης στις εµπειρίες της ζωής τους. 158:5.5Αυτή ήταν η πραγµατική θεραπεία µιας διπλής αρρώστιας, µιας φυσικής και µιας πνευµατικής ασθένειας. Και ο νεαρός θεραπεύτηκε µόνιµα από εκείνη την ώρα. Όταν ο Ιάκωβος αναχώρησε µε τον αποθεραπευµένο γιο του, είπε ο Ιησούς: «Τώρα θα πάµε στην Καισάρεια του Φιλίππου. Ετοιµαστείτε αµέσως». Και ήταν µια ήσυχη οµάδα καθώς πορεύονταν νότια ενώ το πλήθος ακολουθούσε από πίσω. 6. ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΚΕΛΣΟΥ

Page 53

Provided by: www.urantia.info


158:6.1Έµειναν

στου Κέλσου όλη τη νύχτα, και το βράδυ εκείνο στον κήπο, αφού έφαγαν και αναπαύθηκαν, οι δώδεκα µαζεύτηκαν γύρω από τον Ιησού και ο Θωµάς είπε: «Κύριε, αφού εµείς που σταθήκαµε πίσω παραµένουµε αδαείς για όσα συνέβησαν ψηλά στο βουνό, και για τα οποία χάρηκαν τόσο πολύ οι αδελφοί µας που ήταν µαζί σου, εκλιπαρούµε να µας µιλήσεις σχετικά µε την αποτυχία µας και να µας εκπαιδεύσεις σε αυτά τα θέµατα, κατανοώντας ότι εκείνα τα πράγµατα που συνέβησαν στο βουνό δεν µπορούν να αποκαλυφθούν αυτή την ώρα». 158:6.2Και ο Ιησούς απάντησε στο Θωµά, λέγοντας: «Όλα όσα άκουσαν οι αδελφοί σου στο βουνό θα αποκαλυφθούν σε σας την κατάλληλη εποχή. Αλλά τώρα θα σας δείξω την αιτία της αποτυχίας σας και εκείνο που τόσο ανόητα προσπαθήσατε να κάνετε. Ενόσω ο Κύριός σας και οι σύντροφοί του, οι αδελφοί σας, ανέβαιναν το βουνό εκεί πέρα εχθές, αναζητώντας µια ευρύτερη γνώση του θελήµατος του Πατέρα, και να παρακαλέσουν για µια πλουσιότερη δωρεά σοφίας ώστε να κάνουν αποτελεσµατικά αυτό το θεϊκό θέληµα, εσείς που παραµείνατε σε επαγρύπνηση εδώ µε τις εντολές να αγωνισθείτε για την απόκτηση πνευµατικής ενόρασης και να προσευχηθείτε µαζί µας για µια πληρέστερη αποκάλυψη του θελήµατος του Πατέρα, δεν καταφέρατε να ασκηθείτε στην πίστη µε την εντολή που είχατε, αλλά, αντίθετα, ενδώσατε στον πειρασµό και ασχοληθήκατε µε τις παλιές σας πονηρές συνήθειες, αναζητώντας για τους εαυτούς σας τις προτιµητέες θέσεις της βασιλείας των ουρανών – του υλιστικού και γήινου βασιλείου στο οποίο συνεχίζετε να συγκεντρώνετε τη σκέψη σας. Και προσκολλάστε γερά σε αυτά τα λανθασµένα σχέδια παρόλη την επαναλαµβανόµενη δήλωσή µου ότι η βασιλεία µου δεν του κόσµου τούτου. 158:6.3Δεν πρόλαβε η πίστη σας να κατανοήσει την ταυτότητα του Γιου του Ανθρώπου και ο εγωιστικός πόθος σας για κοσµική προαγωγή έρπει πάλι πάνω σας και πέφτετε µε τα µούτρα στις συζητήσεις µεταξύ σας για το ποιος θα είναι ο µέγιστος στη βασιλεία των ουρανών, µια βασιλεία η οποία, µε τον τρόπο που την σκέπτεσθε δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ. Δεν σας έχω πει ότι όποιος θέλει να είναι ο µέγιστος στη βασιλεία της πνευµατικής αδελφότητας του Πατέρα µου πρέπει να γίνει ελάχιστος στα ίδια του τα µάτια και έτσι να γίνει ο υπηρέτης των αδελφών του; Η πνευµατική µεγαλοσύνη συνίσταται στην γεµάτη αγάπη κατανόηση ότι είναι όµοιος µε το Θεό και όχι στην απόλαυση της άσκησης της υλιστικής δύναµης για την ανύψωση του εαυτού. Σε ό,τι προσπαθήσατε, στο οποίο τόσο ολοκληρωτικά αποτύχατε, ο σκοπός σας δεν ήταν καθαρός. Το κίνητρό σας δεν ήταν θεϊκό. Το ιδανικό σας δεν ήταν πνευµατικό. Η φιλοδοξία σας δεν ήταν αλτρουιστική. Η διαδικασία δεν βασιζόταν στην αγάπη και ο σκοπός του επιτεύγµατος δεν ήταν το θέληµα του ουράνιου Πατέρα. 158:6.4Πόσο καιρό θα σας πάρει για να µάθετε ότι δεν µπορείτε να συντοµεύσετε το χρόνο της πορείας των φυσικών φαινοµένων, εκτός και αν τέτοιου είδους πράγµατα είναι σύµφωνα µε το θέληµα του Πατέρα; Ούτε µπορείτε να εκτελέσετε πνευµατική εργασία µε την απουσία πνευµατικής δύναµης. Και δεν µπορείτε να κάνετε ούτε αυτά, ακόµα και αν η δυναµική τους είναι παρούσα, χωρίς την ύπαρξη εκείνου του τρίτου και ουσιαστικού ανθρώπινου παράγοντα, την προσωπική εµπειρία της κατοχής ζωντανής πίστης. Πρέπει να έχετε πάντοτε υλιστικές αποδείξεις σαν ατραξιόν για τις πνευµατικές αλήθειες της βασιλείας; Δεν µπορείτε να καταλάβετε την πνευµατική σηµασία της αποστολής µου χωρίς την ορατή απόδειξη των ασυνήθιστων εργασιών; Πότε θα αποκτήσετε εµπιστοσύνη για να προσχωρήσετε στις ανώτερες πνευµατικές αλήθειες της βασιλείας ανεξάρτητα από την εξωτερική εµφάνιση των υλιστικών εκδηλώσεων;».

Page 54

Provided by: www.urantia.info


158:6.5Αφού

ο Ιησούς µίλησε έτσι στους δώδεκα, πρόσθεσε µετά: «Και τώρα πηγαίνετε να αναπαυθείτε, γιατί αύριο θα επιστρέψουµε στη Μαγαδάν και εκεί θα συσκεφθούµε σχετικά µε την αποστολή µας στις πόλεις και τα χωριά της Δεκάπολης. Και σαν επίλογο στην εµπειρία αυτής της µέρας, θα αναφέρω στον καθένα σας εκείνα που είπα στους αδελφούς σας στο βουνό, και είθε αυτά τα λόγια να βρούνε βαθύ κατάλυµα στις καρδιές σας: O Γιος του Ανθρώπου εισέρχεται τώρα στην τελευταία φάση της ενσάρκωσης. Είµαστε σχεδόν έτοιµοι να ξεκινήσουµε εκείνες τις εργασίες που θα µας οδηγήσουν ταχέως στη µεγάλη και τελική δοκιµασία της πίστης σας και της αφοσίωσής σας όταν θα παραδοθώ στα χέρια των ανθρώπων που ζητούν την καταστροφή µου. Και να θυµάστε αυτό που σας λέγω: «Ο Γιος του Ανθρώπου θα θανατωθεί, αλλά πάλι θα αναστηθεί». 158:6.6Αποσύρθηκαν για τη νύχτα, θλιµµένοι. Είχαν µπερδευτεί. Δεν µπορούσαν να καταλάβουν αυτά τα λόγια. Και ενώ φοβόντουσαν να ρωτήσουν κάτι σχετικά µε όσα είχε πει, τα ξαναθυµήθηκαν όλα αυτά µετά την ανάστασή του. 7. Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ 158:7.1Νωρίς το πρωί της Τετάρτης ο Ιησούς και οι δώδεκα αναχώρησαν από την Καισάρεια Φιλίππου για τον Κήπο Μαγαδάν κοντά στη Βηθσαϊδά-Ιουλία. Οι απόστολοι είχαν κοιµηθεί ελάχιστα εκείνο το βράδυ, έτσι σηκώθηκαν νωρίς και ετοιµάστηκαν να φύγουν. Ακόµα και οι αναίσθητοι δίδυµοι Αλφαίοι είχαν σοκαριστεί από αυτή την κουβέντα για το θάνατο του Ιησού. Καθώς πορεύονταν νότια, ακριβώς πάνω από τις Πηγές της Μερών, συνάντησαν το δρόµο της Δαµασκού, και θέλοντας να αποφύγουν τους γραµµατείς και άλλους που ο Ιησούς ήξερε ότι θα ερχόντουσαν γρήγορα µαζί τους, πρόσταξε να συνεχίσουν για την Καπερναούµ από το δρόµο της Δαµασκού ο οποίος διασχίζει τη Γαλιλαία. Και το έκανε γιατί γνώριζε ότι εκείνοι που ακολουθούσαν πίσω του θα συνέχιζαν προς τα κάτω από το δρόµο του ανατολικού Ιορδάνη µια και λογάριαζαν ότι ο Ιησούς και οι απόστολοι θα φοβόντουσαν να διασχίσουν το έδαφος του Ηρώδη Αντύπα. Ο Ιησούς ήθελε να αποφύγει τις κριτικές τους και το πλήθος που τον ακολουθούσε για να µείνει µόνος µε τους αποστόλους του την ηµέρα εκείνη. 158:7.2Συνέχισαν το ταξίδι τους µέσα από τη Γαλιλαία µέχρι που πέρασε για τα καλά η ώρα του µεσηµεριανού τους φαγητού, όταν σταµάτησαν στη σκιά για να δροσιστούν. Και αφού τελείωσαν το φαγητό, ο Ανδρέας, µιλώντας στον Ιησού, είπε: «Κύριε, οι αδελφοί µου δεν κατανοούν το βάθος των λόγων σου. Είχαµε φτάσει να πιστέψουµε τελείως ότι είσαι ο Γιος του Θεού και τώρα ακούµε αυτά τα παράξενα λόγια ότι θα µας αφήσεις, ότι θα πεθάνεις. Δεν καταλαβαίνουµε τη διδασκαλία σου. Μήπως µας µιλάς µε παραβολές; Σε παρακαλούµε να µας µιλήσεις µε άµεσο και ξεκάθαρο τρόπο». 158:7.3Σε απάντηση του Ανδρέα, ο Ιησούς είπε: «Αδελφοί µου, είναι επειδή οµολογήσατε ότι είµαι ο Γιος του Θεού που δεσµεύτηκα να αρχίσω να ξεδιπλώνω την αλήθεια για το τέλος της ενσάρκωσης του Γιου του Ανθρώπου στη γη. Επιµένετε να είστε προσκολληµένοι στην πίστη ότι είµαι ο Μεσσίας και δεν εγκαταλείπετε την ιδέα ότι ο Μεσσίας πρέπει να καθίσει στο θρόνο της Ιερουσαλήµ. Εποµένως κι εγώ επιµένω λέγοντάς σας ότι ο Γιος του Ανθρώπου πρέπει να µεταβεί χωρίς καθυστέρηση στην Ιερουσαλήµ, να υποφέρει πολύ, να τον απαρνηθούν οι γραµµατείς, οι γεροντότεροι και οι αρχιερείς και µετά όλα αυτά να σκοτωθεί και να αναστηθεί από τους νεκρούς. Και δεν σας µιλάω µε παραβολή. Σας µιλάω την αλήθεια ώστε να προετοιµαστείτε για τα γεγονότα αυτά όταν θα έρθουν ξαφνικά πάνω µας». Και ενόσω µιλούσε ακόµα, ο Σίµων Πέτρος, όρµηξε µε δύναµη προς αυτόν,

Page 55

Provided by: www.urantia.info


ακούµπησε το χέρι του πάνω στον ώµο του Κυρίου και είπε: «Κύριε, µακάρι να µην διαφωνούσα µαζί σου, αλλά δηλώνω ότι αυτά τα πράγµατα δεν θα συµβούν ποτέ σε σένα». 158:7.4Ο Πέτρος µίλησε έτσι επειδή αγαπούσε τον Ιησού, αλλά η ανθρώπινη φύση του Κυρίου αναγνώρισε σ’ αυτά τα λόγια της καλοπροαίρετης αγάπης, την επιδέξια πρόταση του πειρασµού ώστε να µεταβάλλει την τακτική του να φτάσει µέχρι το τέλος τη γήινη ενσάρκωσή του σύµφωνα µε το θέληµα του Πατέρα του στον Παράδεισο. Και επειδή αντιλήφθηκε τον κίνδυνο να επιτρέψει στις προτάσεις ακόµα και του πιο αγαπητού και πιστού του φίλου να τον µεταπείσουν, στράφηκε προς τον Πέτρο και τους άλλους αποστόλους λέγοντας: «Πηγαίνετε πίσω µου. Γεύεστε το πνεύµα του αντιπάλου, του πειρασµού. Όταν µιλάτε µε αυτό τον τρόπο, δεν είστε στο πλευρό µου, αλλά µάλλον στο πλευρό του εχθρού µας. Με αυτό τον τρόπο κάνετε την αγάπη σας για µένα ένα σφαλερό εµπόδιο στο έργο του θελήµατος του Πατέρα µου. Να µην νοιάζεστε για τις συνήθειες των ανθρώπων αλλά για το θέληµα του Θεού». 158:7.5Αφού συνήλθαν από το πρώτο ξάφνιασµα της επίπληξης του Ιησού, και πριν ξαναρχίσουν το ταξίδι τους, ο Κύριος τους µίλησε περισσότερο: «Αν κάποιος θέλει να έρθει πίσω µου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας αναλάβει τις καθηµερινές ευθύνες του και ας µε ακολουθήσει. Διότι όποιος κοιτάξει να σώσει εγωιστικά τη ζωή του, θα την χάσει, αλλά όποιος δώσει τη ζωή του για µένα και για το ευαγγέλιο, θα τη σώσει. Ποιο το όφελος για τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσµο όλο και χάσει την ψυχή του; Τι θα έδινε κάποιος σε αντάλλαγµα της αιώνιας ζωής; Μην ντρέπεστε για µένα και για τα λόγια µου σε αυτή την αµαρτωλή και υποκριτική γενιά, όπως και εγώ δεν θα ντραπώ να σας αναγνωρίσω όταν θα παρουσιαστώ µε δόξα ενώπιον του Πατέρα µου µπροστά σε όλα τα ουράνια πνεύµατα. Παρόλα αυτά, πολλοί από εσάς που στέκονται µπροστά µου δεν θα γευτούν το θάνατο έως ότου αντικρύσουν αυτή τη βασιλεία του Θεού να έρχεται εν δυνάµει». 158:7.6Και έτσι ο Ιησούς φανέρωσε στους δώδεκα το γεµάτο πόνο και δύσκολο µονοπάτι που έπρεπε να περπατήσουν αν ήθελαν να τον ακολουθήσουν. Τι πλήγµα ήταν αυτά τα λόγια γι’ αυτούς τους ψαράδες από τη Γαλιλαία που συνέχιζαν να ονειρεύονται ένα γήινο βασίλειο µε τιµητικές θέσεις για τους εαυτούς τους! Αλλά οι πιστές καρδιές τους δονήθηκαν από αυτή την επίκληση θάρρους και ούτε ένας τους δεν σκέφτηκε να τον εγκαταλείψει. Ο Ιησούς δεν τους έστελνε µόνους στον αγώνα. Τους οδηγούσε. Τους ζητούσε µόνο να τον ακολουθήσουν µε θάρρος. 158:7.7Αργά οι δώδεκα άρχισαν να πιάνουν την ιδέα ότι ο Ιησούς τους έλεγε κάτι για την πιθανότητα να πεθάνει. Μόνο αµυδρά κατάλαβαν ό,τι τους είπε για το θάνατό του, ενώ η αναφορά του για ανάσταση από τους νεκρούς απέτυχε τελείως να καταγραφεί στο µυαλό τους. Καθώς περνούσαν οι µέρες, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, ανακαλώντας πάλι τις εµπειρίες τους πάνω στο βουνό της µεταµόρφωσης, κατόρθωσαν να καταλάβουν πληρέστερα µερικά από αυτά τα θέµατα. 158:7.8Καθ’ όλη τη συνεργασία των δώδεκα µε τον Κύριό τους, µόνο λίγες φορές είδαν, αυτοί, εκείνη τη λάµψη στα µάτια και άκουσαν τόσο άµεσα λόγια επίπληξης σαν και αυτά που απευθύνθηκαν στον Πέτρο και στους υπόλοιπους εξ αυτών σ’ εκείνη την περίπτωση. Ο Ιησούς ήταν πάντοτε υποµονετικός µε τις ανθρώπινες αδυναµίες τους, αλλά ποτέ, όταν αντιµετώπιζε επικείµενη απειλή κατά του εν δυνάµει προγράµµατος να φέρει εις πέρας το θέληµα του Πατέρα του που αφορούσε το υπόλοιπο της γήινης σταδιοδροµίας του. Οι απόστολοι ήταν κυριολεκτικά ζαλισµένοι. Ήταν κατάπληκτοι και τροµαγµένοι. Δεν έβρισκαν λόγια να εκφράσουν τη θλίψη τους. Αργά άρχισαν να αντιλαµβάνονται όσα

Page 56

Provided by: www.urantia.info


υπέφερε ο Κύριος και ότι όφειλαν να περάσουν µαζί του αυτές τις εµπειρίες, αλλά δεν ξύπνησαν στην πραγµατικότητα αυτών των ερχόµενων γεγονότων παρά πολύ αργότερα από αυτές τις πρώιµες νύξεις για την επικείµενη τραγωδία των τελικών ηµερών του. 158:7.9Σιωπηλά ο Ιησούς και οι δώδεκα ξεκίνησαν για την κατασκήνωσή τους στον Κήπο Μαγαδάν, πηγαίνοντας από το δρόµο της Καπερναούµ. Καθώς το απόγευµα πέρασε, αν και δεν µιλούσαν µε τον Ιησού, µιλούσαν πολύ µεταξύ τους, ενώ ο Ανδρέας µιλούσε µε τον Κύριο. 8. ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ 158:8.1Μπαίνοντας στην Καπερναούµ στο µισοσκόταδο, διάβηκαν από ασύχναστα περάσµατα, κατ’ ευθείαν στο σπίτι του Σίµωνα Πέτρου για το βραδινό φαγητό τους. Ενώ ο Δαυίδ Ζεβεδαίος ετοιµαζόταν να τους πάρει απέναντι στη λίµνη, χρονοτρίβησαν στο σπίτι του Σίµωνα και ο Ιησούς, κοιτάζοντας τον Πέτρο και τους άλλους αποστόλους, ρώτησε: «Καθώς περπατούσατε µαζί σήµερα το απόγευµα, για ποιο πράγµα µιλούσατε µεταξύ σας τόσο σοβαρά;». Οι απόστολοι δεν µίλησαν επειδή πολλοί από αυτούς είχαν συνεχίσει την αρχινηµένη συζήτηση στο Όρος Ερµών, όπως το ποιες θέσεις θα έπαιρναν στην ερχόµενη βασιλεία, ποιος θα ήταν µέγιστος, και άλλα. Ο Ιησούς, γνωρίζοντας τι ήταν αυτό που απασχολούσε τις σκέψεις τους εκείνη τη µέρα, ένευσε σε ένα από τα µικρά του Πέτρου και βάζοντας το παιδί ανάµεσά τους, είπε: «Αλήθεια, αλήθεια, σας λέγω, αν δεν γίνετε σαν και αυτό το παιδί, δεν θα προοδεύσετε στη βασιλεία των ουρανών. Όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του και γίνει σαν και αυτό το µικρό, θα γίνει ο µεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών. Και όποιος δεχτεί ένα µικρό σαν και αυτό, εµένα δέχεται. Και αυτοί που δέχονται εµένα δέχονται επίσης και Αυτόν που µε έστειλε. Αν θέλετε να είστε πρώτοι στη βασιλεία, ζητήστε να εφαρµόσετε αυτές τις αλήθειες στους συνανθρώπους σας. Αλλά όποιος γίνει υπαίτιος και κάποιο από αυτά τα µικρά αµαρτήσει, θα είναι καλύτερα γι αυτόν να κρεµάσει µια µυλόπετρα στο λαιµό του και να πέσει στη θάλασσα. Αν τα πράγµατα που κάνετε µε τα χέρια σας, ή τα πράγµατα που βλέπετε µε τα µάτια σας αποτελούν εµπόδιο για την πρόοδο της βασιλείας, θυσιάστε αυτά τα αγαπηµένα είδωλα, γιατί θα είναι καλύτερα να εισέλθετε στη βασιλεία µε λιγότερα αγαπηµένα πράγµατα της ζωής παρά να προσκολληθείτε σ’ αυτά τα είδωλα και να βρεθείτε έξω από τις πύλες της βασιλείας. Αλλά περισσότερο απ’ όλα, προσέξτε να µην περιφρονήσετε ούτε ένα από αυτά τα µικρά, γιατί οι άγγελοί τους βλέπουν πάντοτε τα πρόσωπα των αγίων πνευµάτων του ουρανού». 158:8.2Όταν ο Ιησούς τελείωσε την οµιλία του, µπήκαν στο πλοίο και έπλευσαν απέναντι από τη Μαγαδάν. ΕΓΓΡΑΦΟ 159 Η ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΣΤΗ ΔΕΚΑΠΟΛΗ 159:0.1Όταν ο Ιησούς και οι δώδεκα έφτασαν στον Κήπο της Μαγαδάν, βρήκαν να τους περιµένει µια οµάδα περίπου από εκατό ευαγγελιστές και µαθητές, συµπεριλαµβανοµένου του γυναικείου σώµατος, και ήταν έτοιµοι να ξεκινήσουν αµέσως την περιοδεία διδασκαλίας και κηρύγµατος στις πόλεις της Δεκάπολης. 159:0.2Αυτό το πρωί της Πέµπτης, 18 Αυγούστου, ο Κύριος συγκάλεσε τους οπαδούς του και όρισε, ότι κάθε απόστολος θα συνεργαζόταν µε ένα από τους δώδεκα ευαγγελιστές και, ότι µε άλλους εκτός από τους ευαγγελιστές, θα σχηµάτιζαν δώδεκα οµάδες για να εργαστούν στις πόλεις και τα χωριά της Δεκάπολης. Το γυναικείο σώµα και άλλοι µαθητές όρισε να παραµείνουν µαζί του. Ο Ιησούς παραχώρησε τέσσερις εβδοµάδες για την περιοδεία αυτή,

Page 57

Provided by: www.urantia.info


δίνοντας εντολή στους οπαδούς του να επιστρέψουν στη Μαγαδάν όχι αργότερα από την Παρασκευή 16 Σεπτεµβρίου. Υποσχέθηκε να τους επισκέπτεται συχνά αυτό τον καιρό. Στο διάστηµα αυτού του µήνα οι δώδεκα οµάδες εργάστηκαν στη Γεράσα, τη Γαµάλα, τον Ίππο, τη Ζαφών, τα Άβιλα, τους Εδρούς, τη Φιλαδέλφεια, την Εσβών, το Δίον, τη Σκυθούπολη και σε πολλές άλλες πόλεις. Καθ’ όλη την περιοδεία αυτή δεν σηµειώθηκαν θαύµατα θεραπείας ή άλλα ασυνήθιστα γεγονότα. 1. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ 159:1.1Ένα βράδυ στον Ίππο, σε απάντηση στην ερώτηση ενός µαθητή, ο Ιησούς δίδαξε το µάθηµα της συγχώρεσης. Είπε ο Κύριος: 159:1.2«Αν ένας καλοκάγαθος άνδρας έχει εκατό πρόβατα και ένα από αυτά πάρει λάθος δρόµο, δεν αφήνει αµέσως τα ενενήντα εννέα και πηγαίνει σε αναζήτηση του ενός, που πήρε το λάθος δρόµο; Και αν είναι καλός βοσκός δεν θα συνεχίσει την αναζήτησή του για το χαµένο πρόβατο µέχρι να το βρει; Και ύστερα, όταν βρει το χαµένο του πρόβατο, το παίρνει στους ώµους του και, γυρίζοντας σπίτι µε χαρά, καλεί τους φίλους και τους γείτονες, ‘Χαρείτε µαζί µου, γιατί βρήκα το πρόβατό µου που είχε χαθεί’. Σας δηλώνω ότι στον ουρανό γίνεται µεγαλύτερη χαρά για έναν αµαρτωλό που µετανοεί από ότι για τα ενενήντα εννέα άτοµα που δεν χρειάζεται να µετανοήσουν. Ακόµα, δεν είναι επιθυµία του Πατέρα µου στον ουρανό να πάρει λάθος δρόµο κανένα από αυτά τα µικρά, και ακόµα λιγότερο να χαθεί. Στη θρησκεία σας ο Θεός δέχεται µετανοούντες αµαρτωλούς. Στο ευαγγέλιο της βασιλείας ο Πατέρας πηγαίνει να βρει αυτούς, πριν καν αυτοί σκεφτούν σοβαρά για µετάνοια. 159:1.3Ο ουράνιος Πατέρας αγαπάει τα παιδιά του και εποµένως θα πρέπει να µάθετε να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Ο ουράνιος Πατέρας συγχωρεί τις αµαρτίες σας και εποµένως θα πρέπει να µάθετε να συγχωρείτε ο ένας τον άλλο. Αν ο αδελφός σας αµαρτήσει εναντίον σας, πηγαίνετε σ’ αυτόν και µε διακριτικότητα και υποµονή δείξτε του το σφάλµα του. Και κάντε το αυτό, µεταξύ εσένα και εκείνου, όταν είστε µόνοι σας. Αν σας δώσει προσοχή, τότε έχετε κερδίσει τον αδελφό σας. Αλλά αν ο αδελφός σας δεν σας ακούσει, αν επιµένει στο σφάλµα του, πηγαίνετε πάλι σ’ αυτόν, παίρνοντας µαζί σας έναν ή δυο κοινούς φίλους ώστε έτσι να έχετε δυο, ακόµα και τρεις µάρτυρες για να επιβεβαιώσουν την κατάθεσή σας και να εδραιώσετε το γεγονός ότι συνδιαλλαγήκατε δίκαια και ευσπλαχνικά µε τον αδελφό σας που σας έβλαψε. Αν λοιπόν, αρνηθεί να ακούσει τους αδελφούς σας, µπορείτε να πείτε όλη την ιστορία στη συνάθροιση, και µετά, αν αρνηθεί να ακούσει όλα τα αδέλφια του, ας κάνουν ό,τι κρίνουν σωστό γι’ αυτή την πράξη. Ένα τέτοιο άδικο µέλος ας γίνει απόβλητο της βασιλείας. Αν και δεν µπορείτε να ισχυριστείτε ότι θα κρίνετε τις ψυχές των συνανθρώπων σας, και, αν και δεν µπορείτε να συγχωρείτε αµαρτίες ή κατ’ άλλο τρόπο να τολµήσετε να ιδιοποιηθείτε τα προνόµια των προϊσταµένων των ουράνιων πνευµάτων, συγχρόνως όµως, έχουν εµπιστευθεί στα χέρια σας να διατηρήσετε τη γήινη τάξη, της βασιλεία της γης. Αν και µπορεί να µην ανακατεύεστε µε τις θεϊκές αποφάσεις που αφορούν την αιώνια ζωή, πρέπει να αποφασίσετε για τα θέµατα συµπεριφοράς, όσον αυτά αφορούν την εγκόσµια ευηµερία των αδελφών σας στη γη. Και έτσι, για όλα τα θέµατα που συνδέονται µε την πειθαρχία των αδελφών σας, οτιδήποτε αποφασίσετε στη γη θα αναγνωριστεί στον ουρανό. Αν και δεν µπορείτε να καθορίσετε την αιώνια µοίρα του ατόµου, µπορείτε να νοµοθετήσετε αναφορικά µε τη συµπεριφορά της οµάδας, διότι, όπου δυο ή τρεις εξ υµών συµφωνήσουν σχετικά µε αυτά τα πράγµατα και µε παρακαλέσουν, θα σας γίνει το θέληµα, αν η παράκλησή σας δεν αντιβαίνει το θέληµα του Πατέρα µου στον ουρανό. Και όλα αυτά είναι

Page 58

Provided by: www.urantia.info


αλή θεια για πάντα, διότι, όπου δυο ή τρεις πιστοί συγκεντρωθούν µαζί, εκεί βρίσκοµαι Εγώ, στο µέσον τους». 159:1.4Ο Σίµων Πέτρος ήταν ο υπεύθυνος των εργασιών στον Ίππο, και όταν άκουσε τον Ιησού να µιλάει έτσι, ρώτησε: «Κύριε, πόσες φορές µπορεί ο αδελφός µου να αµαρτήσει εναντίον µου και εγώ να τον συγχωρήσω; Μέχρι επτά φορές;». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε στον Πέτρο: «Όχι µόνο επτά φορές αλλά ακόµα και εβδοµήντα φορές το επτά. Εποµένως η βασιλεία των ουρανών µπορεί να παροµοιαστεί µε κάποιον βασιλιά ο οποίος διέταξε µια τακτοποίηση λογαριασµών µε τους οικονοµικούς διαχειριστές του. Και όταν άρχισαν να διεξάγουν την εξέταση των λογαριασµών, ένας από τους κύριους ακολούθους του ήρθε µπροστά του, εξοµολογούµενος ότι χρεώσταγε στο βασιλιά του δέκα χιλιάδες τάλαντα. Λοιπόν, αυτός ο αξιωµατούχος της αυλής του βασιλιά, δικαιολογήθηκε ότι περνούσε άσχηµους καιρούς και δεν είχε µε τι να πληρώσει την υποχρέωση αυτή. Και έτσι ο βασιλιάς διέταξε να δηµευτεί η περιουσία του και τα παιδιά του να πωληθούν για να πληρώσει το χρέος του. Όταν αυτός, ο κύριος διαχειριστής άκουσε τη σκληρή διαταγή, έπεσε µε το πρόσωπο στη γη µπροστά στο βασιλιά και τον εκλιπάρησε να δείξει έλεος και να του πιστώσει λίγο περισσότερο χρόνο, λέγοντας: ‘Κύριε, έχε λίγη περισσότερη υποµονή µαζί µου, και θα στα ξεπληρώσω όλα’. Και όταν ο βασιλιάς κοίταξε τον επιπόλαιο υπηρέτη του και την οικογένειά του, συγκινήθηκε. Διέταξε να τον αφήσουν ελεύθερο και να του χαρίσουν το χρέος. Και αυτός ο διαχειριστής, έχοντας δεχτεί το έλεος και τη συγχώρεση από τα χέρια του βασιλιά, πήγε στην εργασία του και βρίσκοντας έναν υποτελή του διαχειριστή, που χρεωστούσε σ’ αυτόν µόνο εκατό δηνάρια, τον συνέλαβε και πιάνοντάς τον από το λαιµό, είπε: ‘Πλήρωσε µου όσα µου χρωστάς’. Και τότε αυτός ο συνάδελφος διαχειριστής έπεσε κάτω µπροστά στον αρχι-διαχειριστή και παρακαλώντας τον, είπε: ‘Κάνε υποµονή µαζί µου και χωρίς καθυστέρηση θα µπορέσω να σε πληρώσω’. Αλλά ο αρχι-διαχειριστής δεν έδειξε έλεος στον συνάδελφό του αλλά τον πέταξε στη φυλακή µέχρις ότου του πληρώσει το χρέος του’. Όταν οι συνάδελφοί του υπηρέτες είδαν τι είχε συµβεί, στενοχωρήθηκαν τόσο πολύ ώστε πήγαν και το είπαν στον κύριό τους και βασιλιά. Όταν ο βασιλιάς άκουσε τις πράξεις του αρχι-διαχειριστή του, φώναξε τον αχάριστο και ανίκανο να συγχωρέσει άνδρα εµπρός του, και είπε: ‘Είσαι ένας κακοήθης και ανάξιος διαχειριστής. Όταν ζήτησες συµπόνια, σου χάρισα αµέσως όλο το χρέος σου. Γιατί δεν έδειξες επίσης έλεος στο συνάδελφό σου διαχειριστή, όπως σου έδειξα έλεος εγώ;’ και ο βασιλιάς ήταν τόσο πολύ θυµωµένος που παρέδωσε τον αχάριστο αρχι-διαχειριστή στους δεσµοφύλακες να τον κρατήσουν µέχρι να πληρώσει όλα όσα όφειλε. Έτσι και ο ουράνιος Πατέρας µου θα δείξει το περισσότερο έλεος σ’ εκείνους που δείχνουν έλεος στους συνανθρώπους τους. Πώς µπορείς να έλθεις στο Θεό παρακαλώντας για τις ατέλειές σου, όταν είσαι συνηθισµένος να τιµωρείς τους αδελφούς σου που είναι ένοχοι των ίδιων αδυναµιών; Λέγω σε όλους σας: Έχετε λάβει δωρεάν τα καλά πράγµατα της βασιλείας, εποµένως δωρεάν να δώσετε στους αδελφούς σας στη γη». 159:1.5Με τον τρόπο αυτό ο Ιησούς δίδαξε για τους κινδύνους και επεσήµανε την αδικία από την προσωπική κριτική των συνανθρώπων σας. Η πειθαρχία πρέπει να τηρείται, η δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδεται, αλλά σε όλα αυτά τα θέµατα πρέπει να προέχει το δίκαιο της αδελφότητας των ανθρώπων. Ο Ιησούς παρεχώρησε τη νοµοθετική και δικαστική εξουσία στην οµάδα και όχι στο άτοµο. 159:1.6Επιπλέον αυτή η παροχή εξουσίας στην οµάδα δεν πρέπει να ασκείται σαν προσωπική εξουσία. Υπάρχει πάντα κίνδυνος, η ετυµηγορία ενός ατόµου να περιβάλλεται από

Page 59

Provided by: www.urantia.info


προκατάληψη ή να διαστρέφεται από οργή. Η κρίση της οµάδας µπορεί να αποµακρύνει τους κινδύνους και να ελαττώσει την αδικία της ατοµικής προκατάληψης. Ο Ιησούς προσπάθησε πάντα να µειώσει τα στοιχεία της αδικίας, των αντιποίνων και της εκδίκησης. 159:1.7[Η χρήση του όρου εβδοµήντα επτά σαν ένδειξη ελέους και ανεκτικότητας προέρχεται από τις Γραφές που αναφέρονται στην αγαλλίαση του Λάµεχ, εξ αιτίας των µεταλλικών όπλων του γιου του Τυβάλ-Κάιν, και ο οποίος, συγκρίνοντας αυτά τα ανώτερα εργαλεία από εκείνα των εχθρών του, αναφώνησε: «Αν ο Κάιν, χωρίς όπλο στο χέρι, έλαβε εκδίκηση επτά φορές, εγώ τώρα θα λάβω εκδίκηση εβδοµήντα επτά φορές»]. 2. Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ 159:2.1Ο Ιησούς συνέχισε στη Γαµάλα για να επισκεφθεί τον Ιωάννη και εκείνους που εργαζόντουσαν µαζί του σ’ εκείνο το µέρος. Εκείνο το βράδυ, µετά την συγκέντρωση µε τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, ο Ιωάννης είπε στον Ιησού: «Κύριε, χθές πήγα στην Ασταρώθ να δω έναν άνδρα που δίδασκε στο όνοµά σου και διακήρυττε ακόµα ότι µπορούσε να βγάζει δαιµόνια. Αυτός ο άνθρωπος δεν βρέθηκε ποτέ µαζί µας, ούτε ποτέ µας ακολούθησε, εποµένως του απαγόρευσα να κάνει τέτοια πράγµατα». Τότε είπε ο Ιησούς: «Μην του απαγορεύεις. Δεν αντιλαµβάνεσαι ότι το ευαγγέλιο της βασιλείας θα κηρυχθεί γρήγορα σε όλο τον κόσµο; Πώς περιµένεις ότι όσοι θα πιστέψουν το ευαγγέλιο θα υπόκεινται στη δική σου διεύθυνση; Να χαίρεσαι που η διδασκαλία µας έχει ήδη αρχίσει να εκδηλώνεται από µόνη της πέρα από τα όρια της δικής µας επιρροής. Δεν νοµίζεις, Ιωάννη, ότι εκείνοι που επαγγέλλονται να κάνουν µεγάλα έργα στο όνοµά µου τελικά στηρίζουν το ζήτηµά µας; Σίγουρα δεν θα µιλούν πονηρά για µένα. Γιε µου, σε τέτοια θέµατα θα ήταν καλύτερο για σένα να λογαριάζεις ότι όποιος δεν είναι εναντίον µας είναι µαζί µας. Στις γενιές που θα έρθουν πολλοί που δεν θα είναι τελείως άξιοι θα κάνουν πολλά παράξενα πράγµατα στο όνοµά µου, αλλά δεν θα τους το απαγορεύσω. Σου λέγω πως, ακόµα και ένα ποτήρι δροσερό νερό να δοθεί σε µια διψασµένη ψυχή, οι αγγελιαφόροι του Πατέρα µου θα καταγράψουν για πάντα µια τέτοια υπηρεσία αγάπης». 159:2.2Η εντολή αυτή περιέπλεξε σοβαρά τον Ιωάννη. Δεν είχε ακούσει τον Κύριο να λέγει, «Αυτός που δεν είναι µε µένα, είναι εναντίον µου;». Και δεν αντιλήφθηκε ότι σ’ αυτή την περίπτωση ο Ιησούς αναφερόταν στην προσωπική σχέση του ανθρώπου µε τις πνευµατικές διδασκαλίες της βασιλείας, ενώ στην άλλη περίπτωση γινόταν αναφορά για τις προς τα έξω και ευρέως διασκορπισµένες κοινωνικές σχέσεις των πιστών σε σχέση µε τα ζητήµατα διοικητικού ελέγχου και δικαιοδοσίας µιας οµάδας πιστών πάνω στο έργο των άλλων οµάδων, οι οποίες τελικά θα συνέθεταν την παγκόσµια ερχόµενη αδελφότητα. 159:2.3Ο Ιωάννης αφηγήθηκε αρκετές φορές αυτή την εµπειρία σε συνδυασµό µε τις µετέπειτα εργασίες του για το συµφέρον της βασιλείας. Παρόλα αυτά, οι απόστολοι πολλές φορές ενοχλούνταν από εκείνους που τολµούσαν να διδάξουν στο όνοµα του Κυρίου. Γι αυτούς, φαινόταν πάντα ανάρµοστο, εκείνοι που δεν είχαν ποτέ καθίσει κοντά στον Ιησού να τολµούν να διδάσκουν στο όνοµά του. 159:2.4Αυτός ο άνδρας, στον οποίο ο Ιωάννης απαγόρευσε να διδάξει και να εργαστεί στο όνοµα του Ιησού, δεν έλαβε υπ’ όψη του την εντολή του αποστόλου. Συνέχισε τις προσπάθειές του και δηµιούργησε µιαν αξιοσηµείωτη συντροφιά πιστών στην Κάνατα πριν συνεχίσει στη Μεσοποταµία. Αυτός, ο Άντεν, οδηγήθηκε στην πίστη του στον Ιησού από τη µαρτυρία του παράφρονα , τον οποίο ο Ιησούς θεράπευσε κοντά στην Κερίσα, και ο οποίος

Page 60

Provided by: www.urantia.info


τόσο σίγουρα πίστευε ότι, το υποτιθέµενο πονηρό πνεύµα που ο Κύριος εξέβαλε από αυτόν, είχε εισέλθει στο κοπάδι των χοίρων και το ανάγκασε να πέσει µε το κεφάλι από τον απότοµο βράχο στην καταστροφή.

3. ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΥΣ 159:3.1Στους Εδρούς, όπου εργάζονταν ο Θωµάς και οι σύντροφοί του, ο Ιησούς πέρασε µια µέρα και µια νύχτα και, στην πορεία της βραδινής συζήτησης, αναφέρθηκε στις αρχές οι οποίες πρέπει να οδηγούν εκείνους που κηρύττουν την αλήθεια και τις οποίες πρέπει να εφαρµόζουν όλοι όσοι διδάσκουν το ευαγγέλιο της βασιλείας. Συνοπτικά και ειπωµένα εκ νέου σε σύγχρονη φρασεολογία ο Ιησούς δίδαξε: 159:3.2Να σέβεστε πάντα την προσωπικότητα του ανθρώπου. Δεν πρέπει ποτέ ένα δίκαιο ζήτηµα να προωθείται δια της βίας. Οι πνευµατικές νίκες πρέπει να κερδίζονται µόνο µε πνευµατική δύναµη. Αυτή η νουθεσία κατά της χρησιµοποίησης υλιστικών επιρροών αναφέρεται για την ψυχική δύναµη καθώς επίσης και για τη σωµατική δύναµη. Δεν πρέπει να χρησιµοποιούνται πιεστικά επιχειρήµατα και διανοητική υπεροχή για να πειθαναγκαστούν άνδρες και γυναίκες να εισχωρήσουν στη βασιλεία. Το µυαλό του ανθρώπου δεν πρέπει να συντρίβεται από το βάρος της λογικής ή να τροµοκρατείται από πανούργα ευγλωττία. Μια και το συναίσθηµα στις ανθρώπινες αποφάσεις δεν µπορεί να περιοριστεί τελείως, δεν θα πρέπει να το επικαλούνται στις διδασκαλίες τους εκείνοι που προωθούν το ζήτηµα της βασιλείας. Να επικαλείστε κατευθείαν το θεϊκό πνεύµα που κατοικεί στα µυαλά των ανθρώπων. Μην επικαλείστε το φόβο, τον οίκτο, ή το συναίσθηµα. Αποτεινόµενοι στους ανθρώπους να είστε δίκαιοι, να ασκείτε τον αυτοέλεγχο και να επιδεικνύετε τον πρέποντα έλεγχο αισθηµάτων και σκέψεων. Να δείχνετε τον κατάλληλο σεβασµό στις προσωπικότητες των µαθητών σας. Να θυµάστε ότι έχω πει: «Ιδού, στέκοµαι στην πόρτα και χτυπάω, και αν κάποιος ανοίξει, θα εισέλθω». 159:3.3Φέρνοντας τους ανθρώπους στη βασιλεία, µην υποβαθµίζετε ή καταστρέφετε τον αυτοσεβασµό τους. Ενώ υπερβολικός αυτοσεβασµός µπορεί να καταστρέψει την ταπεινότητα και να καταλήξει σε περηφάνια, έπαρση και αλαζονεία, η έλλειψη του αυτοσεβασµού συχνά καταλήγει σε παράλυση της θέλησης. Σκοπός του ευαγγελίου αυτού είναι να αποκαταστήσει τον αυτοσεβασµό σε εκείνους που τον έχουν χάσει και να τον περιορίσει σε εκείνους που τον έχουν πολύ. Μην κάνετε το λάθος να καταδικάζετε µόνο τα λάθη στη ζωή των µαθητών σας, θυµηθείτε επίσης να παραχωρείτε γενναιόδωρη αναγνώριση για τα πιο αξιέπαινα πράγµατα της ζωής τους. Μην ξεχάσετε ότι δεν θα σταµατήσω ποτέ να αποκαθιστώ τον αυτοσεβασµό σ’ εκείνους που τον έχουν χάσει και οι οποίοι επιθυµούν πραγµατικά να τον ξανακερδίσουν. 159:3.4Προσέξτε να µην πληγώσετε τον αυτοσεβασµό των συνεσταλµένων και φοβισµένων ψυχών. Μην παραδοθείτε στο σαρκασµό εις βάρος των απλοϊκών αδελφών µου. Μη γίνετε κυνικοί µε τα φοβισµένα παιδιά. Η οκνηρία είναι καταστροφική για τον αυτοσεβασµό, εποµένως παραινέστε τους αδελφούς σας να είναι πάντοτε απασχοληµένοι µε τις επιλογές τους και προσπαθήστε να εξασφαλίσετε εργασία σε εκείνους που δεν βρίσκουν. 159:3.5Ποτέ να µην γίνετε υπαίτιοι τέτοιων ανάξιων τακτικών, όπως είναι η προσπάθεια τροµοκράτησης ανδρών και γυναικών για να εισέλθουν στη βασιλεία. Ένας στοργικός

Page 61

Provided by: www.urantia.info


πατέρας δεν τροµοκρατεί τα παιδιά του για να αναγκαστούν να υπακούσουν τις σωστές αξιώσεις του. 159:3.6Κάποια στιγµή τα παιδιά της βασιλείας θα αντιληφθούν ότι τα ισχυρά συναισθήµατα δεν είναι ισοδύναµα των καθοδηγιών του θεϊκού πνεύµατος. Το να ασκηθεί δυνατή και ασυνήθιστη πίεση σε κάποιον για να κάνει κάτι ή για να πάει σε µια συγκεκριµένη θέση, δεν σηµαίνει απαραίτητα ότι τέτοια ώθηση προέρχεται από την καθοδήγηση του εντός του ανθρώπου διαµένοντος πνεύµατος. 159:3.7Προειδοποιώ όλους τους πιστούς σχετικά µε το κοµµάτι της σύγκρουσης το οποίο πρέπει να διασχίσουν όλοι όσοι περνούν από τη ζωή, όπως αυτή βιώνεται στη σάρκα, για να φτάσουν στην ανώτερη ζωή όπως αυτή βιώνεται στο πνεύµα. Εκείνοι οι οποίοι ζουν αρκετά πλήρη ζωή µέσα στο ένα ή στο άλλο βασίλειο, αντιµετωπίζουν λίγο µπέρδεµα, αλλά όλοι είναι καταδικασµένοι να βιώσουν περισσότερη ή λιγότερη ανασφάλεια κατά τη ώρα της µετάβασης από το ένα στο άλλο επίπεδο της ζωής. Εισερχόµενοι στη βασιλεία, δεν µπορείτε να ξεφύγετε από τις ευθύνες της ή να αποφύγετε τις υποχρεώσεις, αλλά να θυµάστε: Ο ζυγός του ευαγγελίου είναι εύκολος και το φορτίο της αλήθειας είναι φως. 159:3.8Ο κόσµος είναι γεµάτος από πεινασµένες ψυχές που λιµοκτονούν µπροστά στο ψωµί της ζωής. Άνθρωποι πεθαίνουν αναζητώντας το Θεό που ζει µέσα τους. Άνθρωποι αναζητούν τους θησαυρούς της βασιλείας µε καρδιές γεµάτες λαχτάρα και µε αποκαµωµένα πόδια όταν βρεθούν όλοι στην άµεση κατανόηση της ζωντανής πίστης. Η πίστη είναι για τη θρησκεία ό,τι και τα πανιά για το πλοίο. Είναι µια πρόσθετη δύναµη, όχι ένα προστιθέµενο φορτίο στη ζωή. Δεν υπάρχει παρά µόνο ένας αγώνας γι αυτούς που εισέρχονται στη βασιλεία, και αυτός είναι η πάλη για τον σωστό αγώνα της πίστης. Ο πιστός έχει µόνο µια µάχη, και αυτή είναι κατά της αµφιβολίας-απιστίας. 159:3.9Κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας, απλώς διδάσκετε τη φιλία µε το Θεό. Και αυτή η φιλία και για τους άνδρες και για τις γυναίκες είναι ότι και οι δυο θα βρούνε εκείνο που ικανοποιεί πιο αληθινά τις χαρακτηριστικές επιθυµίες και τα ιδεώδη τους. Πείτε στα παιδιά µου ότι δεν είµαι µόνο ευαίσθητος στα συναισθήµατά τους και υποµονετικός µε τις αδυναµίες τους, αλλά είµαι επίσης ανηλεής µε την αµαρτία και δεν ανέχοµαι την αδικία. Είµαι όντως πράος και ταπεινός στην παρουσία του Πατέρα µου, αλλά είµαι εξίσου και αµείλικτα ανένδοτος, όταν γίνονται προµελετηµένες κακές πράξεις και αµαρτωλή εξέγερση κατά του θελήµατος του ουράνιου Πατέρα µου. 159:3.10Δεν θα απεικονίσετε το διδάσκαλό σας σαν άνδρα των θλίψεων. Οι επόµενες γενιές θα µάθουν επίσης για την ακτινοβολία της χαράς µας, την ικανότητα της καλής θελήσεώς µας και το εµπνευσµένο καλό χιούµορ µας. Φανερώνουµε ένα µήνυµα καλών νέων το οποίο έχει µεταδοτική δύναµη µεταµόρφωσης. Η θρησκεία µας σφύζει από καινούργια ζωή και καινούργια µηνύµατα. Εκείνοι που δέχονται αυτή τη διδασκαλία γεµίζουν µε χαρά και οι καρδιές τους αναγκάζονται να χαίρονται αιωνίως. Η αυξανόµενη ευτυχία είναι πάντα το βίωµα όλων όσων είναι σίγουροι για το Θεό. 159:3.11Διδάξτε όλους τους πιστούς να αποφεύγουν να ακουµπούν πάνω στα αβέβαια στηρίγµατα της ψεύτικης συµπάθειας. Δεν µπορείς να αναπτύξεις δυνατούς χαρακτήρες δείχνοντας επιείκεια στην αυτολύπηση. Να προσπαθείτε ειλικρινά για να αποφύγετε την απατηλή επίδραση από την παρέα µε τη µιζέρια. Να επεκτείνετε τη συµπάθειά σας µέχρι τη γενναιότητα και το κουράγιο ενόσω συγκρατείτε την υπερβολική λύπηση για εκείνες τις δειλές ψυχές που µε µισή καρδιά µόνο αντιµετωπίζουν τις δοκιµασίες της ζωής. Μην

Page 62

Provided by: www.urantia.info


προσφέρετε παρηγοριά σ’ εκείνους που αντιµετωπίζουν παθητικά τις δυσκολίες χωρίς ν’ αγωνιστούν. Μη συµπονάτε τους συνανθρώπους σας απλά και µόνο για να σας συµπονέσουν και αυτοί σε ανταπόδοση. 159:3.12Όταν τα παιδιά µου αποκτήσουν κάποτε συνείδηση της ασφάλειας της θεϊκής παρουσίας, αυτή η πίστη θα διευρύνει το νου, θα εξευγενίσει την ψυχή, θα ενδυναµώσει την προσωπικότητα, θα αυξήσει τη χαρά, θα εµβαθύνει την αντίληψη του πνεύµατος και θα εντείνει τη δύναµη του να αγαπάς και να αγαπιέσαι. 159:3.13Διδάξτε όλους τους πιστούς ότι εκείνοι που εισέρχονται στη βασιλεία δεν θα καταστούν απρόσβλητοι από τα ατυχήµατα του χρόνου ή από τις συνηθισµένες καταστροφές της φύσης. Το να πιστεύετε στο ευαγγέλιο δεν θα σας εµποδίσει να αντιµετωπίσετε δυσκολίες, αλλά θα σας εξασφαλίσει να µην φοβηθείτε όταν η δυσκολία θα σας προφτάσει. Αν µε τόλµη πιστέψετε σε µένα και µε όλη την καρδιά σας συνεχίσετε να µε ακολουθείτε, κάνοντάς το αυτό, µε µεγαλύτερη βεβαιότητα θα µπείτε στο δρόµο που οδηγεί στα βάσανα. Δεν υπόσχοµαι ότι θα σας ελευθερώσω από τα ύδατα της εναντιότητας, αλλά σας υπόσχοµαι να τα ξεπεράσουµε µαζί. 159:3.14Και άλλα πολύ περισσότερα δίδαξε ο Ιησούς αυτή την οµάδα των πιστών πριν ετοιµαστούν για το βραδινό ύπνο. Και αυτοί που άκουσαν αυτά τα λεγόµενα, τα φύλαξαν στην καρδιά τους και συχνά τα αφηγήθηκαν για τη διαπαιδαγώγηση των αποστόλων και των µαθητών που δεν ήταν παρόντες όταν τους τα έλεγε αυτά. 4. Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΑΘΑΝΑΗΛ 159:4.1Και κατόπιν ο Ιησούς πήγε στην Άβιλα, όπου εργαζόταν ο Ναθαναήλ και οι συνεργάτες του. Ο Ναθαναήλ είχε ενοχληθεί πολύ από µερικές εξαγγελίες του Ιησού που φαινόντουσαν να δυσφηµούν την ισχύ των αναγνωρισµένων Εβραϊκών Γραφών. Συνεπώς, τη νύχτα αυτή, µετά τη συνηθισµένη περίοδο των ερωτήσεων και των απαντήσεων, ο Ναθαναήλ πήρε τον Ιησού µακριά από τους άλλους και ρώτησε: «Κύριε, θα µε εµπιστευόσουν να µάθω την αλήθεια για τις Γραφές; Παρατηρώ ότι µας διδάσκεις µόνο ένα κοµµάτι από τα ιερά κείµενα – τα καλύτερα απ’ ότι είδα – και συµπεραίνω ότι απορρίπτεις τις διδασκαλίες των ραβίνων, που λένε ότι τα λόγια του νόµου είναι τα ίδια τα λόγια του Θεού, και ότι υπήρχαν µε το Θεό στον ουρανό ακόµα και προ των ηµερών του Αβραάµ και του Μωυσή. Ποια είναι η αλήθεια για τις Γραφές;». Όταν ο Ιησούς άκουσε την ερώτηση του µπλεγµένου αποστόλου του, αποκρίθηκε: 159:4.2«Ναθαναήλ, καλώς έκρινες. Δεν αντιµετωπίζω τις Γραφές όπως οι ραβίνοι. Θα σου µιλήσω γι αυτό το θέµα µε την προϋπόθεση ότι δεν θα αναφέρεις αυτά τα πράγµατα στους αδελφούς σου, οι οποίοι δεν είναι όλοι προετοιµασµένοι να δεχτούν αυτή τη διδασκαλία. Τα λόγια του νόµου του Μωυσή και οι διδασκαλίες των Γραφών δεν υπήρχαν πριν από τον Αβραάµ. Μόνο τα τελευταία χρόνια οι Γραφές συγκεντρώθηκαν όλες µαζί όπως τις έχουµε σήµερα. Ενώ περιέχουν τις καλύτερες και υψηλότερες σκέψεις και επιθυµίες του Ιουδαϊκού λαού, περιέχουν επίσης πολλά που απέχουν από το να είναι αντιπροσωπευτικά του χαρακτήρα και της διδασκαλίας του ουράνιου Πατέρα. Γι αυτό και πρέπει να διαλέγω από τις καλύτερες διδασκαλίες εκείνες τις αλήθειες που σας µαθαίνουν για το ευαγγέλιο της βασιλείας. 159:4.3Αυτά τα κείµενα είναι έργο ανθρώπων, µερικοί από αυτούς άγιοι άνθρωποι, άλλοι, όχι και τόσο. Τα κείµενα αυτών των βιβλίων αντιπροσωπεύουν τις απόψεις και το βαθµό της διαφώτισης της εποχής από την οποία προέρχονται. Σαν αποκάλυψη της αλήθειας, τα

Page 63

Provided by: www.urantia.info


τελευταία είναι πιο έγκυρα από τα πρώτα. Οι Γραφές έχουν ελαττώµατα και είναι εντελώς ανθρώπινες στην καταγωγή, αλλά πρόσεξε, αποτελούν πραγµατικά την καλύτερη συλλογή θρησκευτικής σοφίας και πνευµατικής αλήθειας που βρέθηκε σε όλο τον κόσµο την εποχή εκείνη. 159:4.4Πολλά από αυτά τα βιβλία δεν γράφτηκαν από τα άτοµα, των οποίων τα ονόµατα φέρουν, αλλά κατ’ ουδένα τρόπο δεν µειώνεται η αξία των αληθειών τις οποίες περιέχουν. Παρόλο που η ιστορία του Ιωνά δεν είναι γεγονός, και παρόλο που ο Ιωνάς δεν έζησε ποτέ, ακόµα και τότε, η βαθιά αλήθεια τού αφηγήµατος αυτού, η αγάπη του Θεού για τη Νινευί και τους επονοµαζόµενους ειδωλολάτρες, δεν είναι λιγότερο πολύτιµη στα µάτια όλων εκείνων που αγαπούν τους συνανθρώπους τους. Οι γραφές είναι ιερές επειδή παρουσιάζουν τις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων που έψαχναν το Θεό, και οι οποίοι άφησαν σ’ αυτά τα κείµενα καταγραµµένα τα υψηλότερα σχέδια δικαιοσύνης, αλήθειας και αγιότητας. Οι Γραφές περιέχουν πολλά που είναι αλήθεια, πάρα πολλά, αλλά µε τη φώτιση από την παρούσα διδασκαλία σας, γνωρίζετε ότι αυτά τα κείµενα περιέχουν επίσης πολλά που δεν αντιπροσωπεύουν τον ουράνιο Πατέρα, τον αγαπηµένο Θεό που ήρθα να αποκαλύψω σε όλους τους κόσµους. 159:4.5Ναθαναήλ, µην επιτρέψεις ποτέ στον εαυτό σου να πιστέψει τις αναφορές των Γραφών που λένε ότι ο Θεός της αγάπης πρόσταξε τους προγόνους σου να πολεµήσουν και να κατασφάξουν όλους τους εχθρούς τους – άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Τέτοιες αναφορές είναι λόγια των ανθρώπων, όχι πολύ αγίων, και δεν είναι ο λόγος του Θεού. Οι Γραφές πάντοτε αντανακλούσαν και θα αντανακλούν τη διανοητική, ηθική και πνευµατική κατάσταση εκείνων που τις έφτιαξαν. Δεν πρόσεξες ότι τα σχέδια του Γιαχβέ αυξάνονται σε οµορφιά και δόξα όταν οι προφήτες αναφέρουν τον Σαµουήλ και τον Ησαΐα; Και θα πρέπει να θυµάσαι ότι οι Γραφές προορίζονται για θρησκευτική εκπαίδευση και πνευµατική καθοδήγηση. Δεν είναι τα έργα ούτε ιστορικών ούτε φιλοσόφων. 159:4.6Τα πλέον αξιοθρήνητα πράγµατα δεν είναι τόσο αυτή η λανθασµένη ιδέα της απόλυτης τελειότητας των αναφορών των Γραφών και το αλάνθαστο των διδασκαλιών της, αλλά αντίθετα η µπερδεµένη παρερµηνεία των ιερών κειµένων από τους σκλάβους της παράδοσης, γραµµατείς και Φαρισαίους της Ιερουσαλήµ. Και τώρα θα µεταχειριστούν και τη θεωρία που λέγει ότι οι Γραφές είναι θεόπνευστες, και τις παρερµηνείες τους γι αυτές, στις αποφασισµένες προσπάθειές τους να αντισταθούν στις καινούργιες διδασκαλίες του ευαγγελίου της βασιλείας. Ναθαναήλ, µην ξεχάσεις ποτέ, ο Πατέρας δεν περιορίζει την αποκάλυψη της αλήθειας από καµία γενεά ή από κανένα λαό. Έχουν υπάρξει πολλοί σοβαροί αναζητητές της αλήθειας και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, µπερδεµένοι και αποκαρδιωµένοι από αυτές τις θεωρίες της τελειότητας των Γραφών. 159:4.7Η απόδειξη της αλήθειας είναι το ίδιο το πνεύµα που ενοικεί και εκδηλώνεται µε ζωοποιό τρόπο και όχι τα νεκρά λόγια των λιγότερο πεφωτισµένων και δήθεν εµπνευσµένων ανδρών αλλοτινών γενεών. Και αν ακόµα αυτοί οι άγιοι που υπήρξαν παλαιότερα, έζησαν εµπνευσµένες και πλήρεις πνεύµατος ζωές, αυτό δεν σηµαίνει ότι τα λόγια τους ήταν εξίσου εµπνευσµένα πνευµατικά. Σήµερα δεν κρατούµε αναφορές για τις διδασκαλίες του ευαγγελίου της βασιλείας, από φόβο µήπως, όταν θα έχω φύγει, γρήγορα διαιρεθείτε σε ετερόκλητες οµάδες αγωνιστών της αλήθειας, σαν αποτέλεσµα της διαφορετικής ερµηνείας που θα δώσετε στις διδασκαλίες µου. Για τη γενιά τούτη, είναι καλύτερο να ζήσουµε αυτές τις αλήθειες και να αποφύγουµε ηθεληµένα να κρατήσουµε αρχεία.

Page 64

Provided by: www.urantia.info


159:4.8Πρόσεξε

καλά τα λόγια µου, Ναθαναήλ, τίποτε απ’ όσα έχει αγγίξει η ανθρώπινη φύση δεν µπορεί να θεωρηθεί αλάνθαστο. Μέσα από το µυαλό του ανθρώπου η θεϊκή αλήθεια µπορεί πράγµατι να λάµπει προς τα έξω, αλλά µε σχετική καθαρότητα και µερική θεϊκότητα. Το δηµιούργηµα µπορεί να επιθυµεί πολύ το αλάνθαστο, αλλά µόνο ο Δηµιουργός το κατέχει. 159:4.9Αλλά το µεγαλύτερο σφάλµα της διδασκαλίας των Γραφών είναι η θεωρία των απόκρυφων βιβλίων του µυστηρίου και της σοφίας, την οποία µόνο τα σοφά µυαλά του έθνους τολµούν να ερµηνεύσουν. Οι αποκαλύψεις της θεϊκής σοφίας δεν είναι απόκρυφες παρά µόνο για την ανθρώπινη άγνοια, το φανατισµό και τη στενοκέφαλη µισαλλοδοξία. Το φως των Γραφών θολώνει µόνο από την προκατάληψη και σκοτεινιάζει από τη δεισιδαιµονία. Ένας λανθασµένος φόβος ιερότητας έχει εµποδίσει τη θρησκεία να προφυλαχτεί από την κοινή λογική. Ο φόβος της αυθεντίας των ιερών κειµένων του παρελθόντος εµποδίζει, µε αποτελεσµατικό τρόπο, τις αθώες ψυχές του σήµερα να δεχτούν το νέο φως του ευαγγελίου, το φως που, αυτοί οι γνώστες του Θεού των αλλοτινών εποχών, επιθυµούσαν τόσο έντονα να δουν. 159:4.10Το θλιβερότερο όµως χαρακτηριστικό όλων, αποτελεί το γεγονός, ότι µερικοί από τους διδασκάλους της ιερότητας της παράδοσης γνωρίζουν αυτή την αλήθεια. Λιγότερο ή περισσότερο κατανοούν αυτούς τους περιορισµούς των Γραφών, αλλά είναι ηθικά δειλοί και διανοητικά ανέντιµοι. Γνωρίζουν την αλήθεια που έχει σχέση µε τα ιερά κείµενα, αλλά προτιµούν να αποσιωπούν αυτά τα ενοχλητικά γεγονότα από το λαό. Και έτσι διαστρεβλώνουν και διαστρέφουν τις Γραφές, κάνοντάς τες τον οδηγό που θα σκλαβώσει τις λεπτοµέρειες της καθηµερινής ζωής και µια αυθεντία σε πράγµατα µη πνευµατικά αντί να θεωρούν τα ιερά κείµενα σαν το θησαυροφυλάκιο της ηθικής σοφίας, της θρησκευτικής έµπνευσης και της πνευµατικής διδασκαλίας των ανθρώπων αλλοτινών εποχών που ήταν γνώστες του Θεού. 159:4.11Ο Ναθαναήλ διαφωτίστηκε και ξαφνιάστηκε από τις αναγγελίες του Κυρίου. Σκεφτόταν επί µακρόν αυτή τη συζήτηση στα µύχια της ψυχής του, αλλά δεν ανέφερε σε κανένα σχετικά µε αυτή τη συνοµιλία µέχρι την ανάληψη του Ιησού. Κι’ ακόµα και τότε φοβήθηκε να µεταδώσει όλη την υπόθεση των εντολών του Κυρίου.

5. Η ΘΕΤΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 159:5.1Στη Φιλαδέλφεια, όπου εργαζόταν ο Ιάκωβος, ο Ιησούς δίδαξε στους µαθητές του τη θετική φύση του ευαγγελίου της βασιλείας. Όταν, στην πορεία των δηλώσεών του, φανέρωσε ότι µερικά τµήµατα των Γραφών περιείχαν περισσότερη αλήθεια από άλλα και παραίνεσε τους ακροατές του να δώσουν στις ψυχές τους την καλύτερη πνευµατική τροφή, ο Ιάκωβος διέκοψε τον Κύριο, ρωτώντας: «Θα µπορούσες Κύριε, να µας προτείνεις πώς να διαλέγουµε τα καλύτερα εδάφια από τις Γραφές για την προσωπική µας διαπαιδαγώγηση;». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Ναι, Ιάκωβε, όταν διαβάζεις τις Γραφές ψάξε για εκείνες τις αιώνιες αλήθειες και τις θεϊκά όµορφες διδασκαλίες, όπως: 159:5.2‘Φτιάξε µέσα µου µια καθαρή καρδιά, Ω Κύριε’ 159:5.3‘Ο Κύριος είναι ο βοσκός µου, δεν θα στερηθώ τίποτε’ 159:5.4‘Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν’

Page 65

Provided by: www.urantia.info


159:5.5‘Επειδή

Εγώ, ο Κύριος και Θεός σου, θα κρατήσω το δεξί σου χέρι, λέγοντας, µη φοβάσαι, Εγώ θα σε βοηθάω’ 159:5.6‘Ούτε τα έθνη θα γνωρίσουν ξανά τον πόλεµο’ 159:5.7Και αυτό είναι ενδεικτικό του τρόπου µε τον οποίο ο Ιησούς, µέρα τη µέρα, µεταχειριζόταν την αφρόκρεµα των Εβραϊκών Γραφών για την εκπαίδευση των οπαδών του και για τον συνυπολογισµό της στις διδασκαλίες του νέου ευαγγελίου της βασιλείας. Άλλες θρησκείες προτείνουν τη σκέψη για το πλησίασµα του Θεού στον άνθρωπο, αλλά ο Ιησούς παροµοίασε το ενδιαφέρον του Θεού για τον άνθρωπο όπως την έγνοια ενός τρυφερού πατέρα για την ευηµερία των εξαρτηµένων παιδιών του και κατόπιν αυτή τη διδασκαλία την έκανε την ακρογωνιαία πέτρα της θρησκείας του. Και έτσι η θεωρία της πατρότητας του Θεού έκανε προστακτική την ανάγκη για την αδελφότητα του ανθρώπου. Η λατρεία προς τον Θεό και η υπηρεσία του ανθρώπου απέβη το άθροισµα και η ουσία της θρησκείας του. Ο Ιησούς πήρε το καλύτερο τµήµα της ιουδαϊκής θρησκείας και το µετέτρεψε σ’ ένα αξιόλογο κοµµάτι της νέας διδασκαλίας του ευαγγελίου. 159:5.8O Ιησούς έβαλε το πνεύµα της θετικής πράξης στη θέση των παθητικών θεωριών της ιουδαϊκής θρησκείας. Στη θέση της αρνητικότητας µε τις τελετουργικές απαιτήσεις, ο Ιησούς επέβαλε τη θετική πράξη εκείνου, που η νέα του θρησκεία απαιτούσε από εκείνους που την αποδέχονταν. Η θρησκεία του Ιησού συνίστατο όχι µόνο µερικώς στην πίστη, αλλά στην καθηµερινή πράξη εκείνων των πραγµάτων που απαιτούσε το ευαγγέλιο. Δεν δίδασκε ότι η ουσία της θρησκείας του συνίστατο στην κοινωνική υπηρεσία, αλλά αντίθετα ότι η κοινωνική υπηρεσία ήταν ένα από τα συγκεκριµένα αποτελέσµατα της κατοχής του πνεύµατος της αληθινής θρησκείας. 159:5.9Ο Ιησούς δεν δίσταζε να κάνει κτήµα του το µεγαλύτερο τµήµα των Γραφών ενώ αποκήρυσσε το µικρότερο κοµµάτι. Τη µεγαλειώδη προτροπή του «Αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», την πήρε από τις Γραφές που λένε: «Δεν θα εκδικείσαι τα παιδιά του λαού σου, αλλά θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Ο Ιησούς προσάρτησε το θετικό τµήµα των Γραφών ενώ απέρριψε το αρνητικό κοµµάτι. Επιπλέον, αντιτάχθηκε στην αρνητική ή την παθητική αντίσταση. Είπε: «Όταν ο εχθρός σε χτυπάει στο µάγουλο, µη στέκεσαι άλαλος και παθητικός αλλά µε θετική στάση γύρισε και το άλλο, δηλαδή, κάνε το καλύτερο δυνατό ενεργητικά για να οδηγήσεις τον αδελφό σου που σφάλλει, από τα µονοπάτια του πονηρού στους καλύτερους δρόµους της ενάρετης ζωής». Ο Ιησούς απαίτησε από τους οπαδούς του να δρουν θετικά και επιθετικά σε κάθε κατάσταση της ζωής. Το γύρισµα του άλλου µάγουλου, ή οποιαδήποτε πράξη µπορεί να συµβολίζει αυτό, απαιτεί πρωτοβουλία, συνεπάγεται δυναµική, ενεργητική και θαρραλέα έκφραση της προσωπικότητας του πιστού. 159:5.10Ο Ιησούς δεν συνηγόρησε για την παθητική υποταγή στις προσβολές εκείνων που ίσως σκόπιµα αναζητούν να επιβληθούν στους οπαδούς τής µη αντίστασης στον πονηρό, αλλά αντίθετα οι οπαδοί του πρέπει να είναι σωστοί και πανέτοιµοι για την γρήγορη και θετική αντίδραση του καλού ενάντια στο πονηρό µέχρι τέλους, ώστε να υπερισχύσουν αποτελεσµατικά του πονηρού µε το καλό. Μην λησµονείτε ότι το αληθινό καλό είναι σταθερά πιο ισχυρό από το χειρότερο πονηρό. Ο Κύριος δίδαξε ένα θετικό κριτήριο της καλοσύνης: «Οποιοσδήποτε επιθυµεί να είναι µαθητής µου, ας παραβλέψει τον εαυτό του και ας αποδεχθεί το σύνολο των καθηµερινών ευθυνών του ακολουθώντας µε». Με τον ίδιο τρόπο έζησε και ο ίδιος «περιδιάβαζε κάνοντας καλό». Και αυτή η άποψη του ευαγγελίου απεικονίστηκε καλά από πολλές παραβολές τις οποίες αργότερα είπε στους οπαδούς του.

Page 66

Provided by: www.urantia.info


Δεν προέτρεψε ποτέ τους οπαδούς του να εφαρµόζουν υποµονετικά τις υποχρεώσεις τους, αλλά αντίθετα να δρουν µε ενεργητικότητα και ενθουσιασµό σύµφωνα µε το πλήρες µερίδιο των ανθρώπινων ευθυνών τους και των θεϊκών προνοµίων τους στη βασιλεία του Θεού. 159:5.11Όταν ο Ιησούς εκπαίδευε τους αποστόλους του, ότι θα πρέπει να προσφέρουν και τον υπόλοιπο ρουχισµό σε κάποιον άδικο που τους πήρε το παλτό, δεν αναφερόταν κυριολεκτικά σε ένα δεύτερο παλτό όσο στην ιδέα του να κάνεις κάτι θετικό για να σώσεις τον αµαρτάνοντα, αντί της παλαιάς συµβουλής για εκδίκηση – «οφθαλµόν αντί οφθαλµού» και τα λοιπά. Ο Ιησούς αποστρεφόταν την ιδέα είτε της εκδίκησης είτε να υποφέρεις παθητικά ή να είσαι θύµα της αδικίας. Με την ευκαιρία αυτή τους δίδαξε τους τρεις τρόπους για να παλέψεις µε, και να αντισταθείς του πονηρού: 159:5.121. Να ανταποδώσεις κακό στο κακό – η θετική αλλά µη σωστή µέθοδος. 159:5.132. Να υποφέρεις από το κακό χωρίς παράπονο και χωρίς αντίσταση – η καθαρά αρνητική µέθοδος. 159:5.143. Να ανταποδώσεις καλό στο κακό, να επιβεβαιώσεις τη θέληση να γίνεις κύριος της κατάστασης, να υπερισχύσεις του κακού µε το καλό – η θετική και σωστή µέθοδος. 159:5.15Ένας από τους αποστόλους ρώτησε κάποτε: «Κύριε, τι να κάνω αν ένας άγνωστος µε εξαναγκάσει να µεταφέρω το δέµα του ένα µίλι;». Ο Ιησούς απάντησε: «Μην καθίσεις κάτω και στενάζεις για απαλλαγή ενώ θα µαλώνεις µε τον άγνωστο. Η δικαιοσύνη δεν προέρχεται από τέτοια παθητική στάση. Αν δεν µπορείς να σκεφτείς τίποτε πιο αποτελεσµατικό να πράξεις, µπορείς τουλάχιστον να µεταφέρεις το δέµα για δυο µίλια. Αυτή η θέληση της σιγουριάς θα αντικρούσει τον άδικο και άπιστο άγνωστο». 159:5.16Οι Ιουδαίοι είχαν ακούσει για ένα Θεό, ο οποίος θα συγχωρούσε τους µεταµεληµένους αµαρτωλούς και θα προσπαθούσε να ξεχάσει τα αδικήµατά τους, αλλά µόνο µετά την έλευση του Ιησού, οι άνθρωποι άκουσαν για ένα Θεό που αναζητούσε το χαµένο πρόβατο, που έπαιρνε την πρωτοβουλία να ψάξει για τους αµαρτωλούς, και ο οποίος χαιρόταν όταν τους εύρισκε να θέλουν να επιστρέψουν στο σπίτι του Πατέρα. Αυτή τη θετική νότα στη θρησκεία ο Ιησούς την προεξέτεινε µέχρι τις προσευχές του. Και µετασχηµάτισε τον αρνητικό χρυσό κανόνα σε µια θετική νουθεσία της ανθρώπινης δικαιοσύνης. 159:5.17Σε όλη τη διδασκαλία του ο Ιησούς παρέλειπε σταθερά τις µπερδεµένες λεπτοµέρειες. Απέφευγε ηθεληµένα την περίτεχνη γλώσσα και τις ποιητικές εικόνες ενός λογοτεχνικού έργου στα λόγια του. Συνήθως έβαζε µεγάλα νοήµατα σε µικρές εκφράσεις. Προς παραδειγµατισµό, ο Ιησούς αντέστρεφε το συνηθισµένο νόηµα πολλών όρων, όπως το αλάτι, τη µαγιά, το ψάρεµα και τα µικρά παιδιά. Πιο αποτελεσµατικά χρησιµοποιούσε τις αντιθέσεις, συγκρίνοντάς τη στιγµή µε την αιωνιότητα και λοιπά. Οι εικόνες του ήταν χτυπητές, όπως π.χ. «Ο τυφλός που οδηγεί τυφλό». Αλλά τη µεγαλύτερη δύναµη που είχε η επεξηγηµατική διδασκαλία του ήταν η απλότητά της. Ο Ιησούς έφερε τη φιλοσοφία της θρησκείας από τον ουρανό κάτω στη γη. Απεικόνισε τις στοιχειώδεις ανάγκες της ψυχής µε µια νέα οξυδέρκεια και µε µια καινούργια εκδήλωση αγάπης. 6. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΜΑΓΑΔΑΝ 159:6.1Η αποστολή των τεσσάρων εβδοµάδων στη Δεκάπολη είχε µετρηµένη επιτυχία. Εκατοντάδες ψυχές έγιναν δεκτές στη βασιλεία και οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές είχαν µια πολύτιµη εµπειρία στο να φέρνουν εις πέρας την εργασία τους χωρίς την έµπνευση από την άµεση προσωπική παρουσία του Ιησού.

Page 67

Provided by: www.urantia.info


159:6.2Την

Παρασκευή, 16 Σεπτεµβρίου όλο το σώµα των εργαζοµένων συγκεντρώθηκε στον Κήπο Μαγαδάν, καθορισµένο εκ των προτέρων. Το Σάββατο έγινε µια συγκέντρωση περισσότερο από εκατό πιστούς, στην οποία µελετήθηκαν ολοκληρωµένα τα µελλοντικά σχέδια για την επέκταση του έργου της βασιλείας. Οι αγγελιαφόροι του Δαυίδ ήταν παρόντες και έκαναν αναφορές σχετικά µε την ευηµερία των πιστών σε όλη την Ιουδαία, τη Σαµάρεια, τη Γαλιλαία και τις γειτονικές περιοχές. 159:6.3Από τους οπαδούς του Ιησού, αυτή τη φορά λίγοι εκτίµησαν πλήρως τη µεγάλη αξία των υπηρεσιών του σώµατος των αγγελιαφόρων. Όχι µόνο οι αγγελιαφόροι κρατούσαν σε επαφή τους πιστούς µεταξύ τους αλλά και µε τον Ιησού και τους αποστόλους σε όλη την Παλαιστίνη, αλλά κατά τη διάρκεια των σκοτεινών αυτών ηµερών χρησίµευαν και σαν εισπράκτορες χρηµάτων, όχι µόνο για την συντήρηση του Ιησού και των συνεργατών του, αλλά επίσης για την υποστήριξη των οικογενειών των δώδεκα αποστόλων και των δώδεκα ευαγγελιστών. 159:6.4Εκείνη την εποχή περίπου, ο Άµπνερ µετακίνησε τη βάση των επιχειρήσεών του από την Εβρών στη Βηθλεέµ και αυτή η δεύτερη θέση ήταν επίσης και η βάση για τους αγγελιαφόρους του Δαυίδ στην Ιουδαία. Ο Δαυίδ διατήρησε µια ολονύκτια επικοινωνία, µέσω της υπηρεσίας των αγγελιαφόρων, µεταξύ της Ιερουσαλήµ και της Βηθσαϊδάς. Αυτοί οι δροµείς άφηναν την Ιερουσαλήµ κάθε πρωί, αναµετέδιδαν στη Συχάρ και τη Σκυθούπολη, και έφθαναν στη Βηθσαϊδά την ώρα του πρωινού την επόµενη ηµέρα. 159:6.5Ο Ιησούς και οι συνεργάτες του ετοιµαζόντουσαν τώρα να ξεκουραστούν για µια εβδοµάδα πριν ξεκινήσουν την προετοιµασία για την τελευταία εποχή των εργασιών τους υπέρ της βασιλείας. Αυτή θα ήταν και η τελευταία τους ανάπαυση, γιατί η αποστολή στην Περαία εξελίχτηκε σε εκστρατεία για κήρυγµα και διδασκαλία, που έφτασε ακριβώς µέχρι την ώρα της άφιξής τους στην Ιερουσαλήµ και τη θέσπιση των τελευταίων επεισοδίων της γήινης σταδιοδροµίας του Ιησού. ΕΓΓΡΑΦΟ 160 Ο ΡΟΔΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΧΑΝΔΡΕΙΑ 160:0.1Την Κυριακή το πρωί, 18 Σεπτεµβρίου, ο Ανδρέας ανακοίνωσε ότι καµία εργασία δεν θα προγραµµατιζότανε για την ερχόµενη εβδοµάδα. Όλοι οι απόστολοι, εκτός από τον Ναθαναήλ και τον Θωµά, πήγαν σπίτι τους να επισκεφθούν τις οικογένειές τους ή να µείνουν µε φίλους. Την εβδοµάδα αυτή, ο Ιησούς απόλαυσε µια περίοδο απόλυτης σχεδόν ανάπαυσης, όµως ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς ήταν πολύ απασχοληµένοι µε τις συζητήσεις τους µε κάποιο Έλληνα φιλόσοφο από την Αλεξάνδρεια ονόµατι Ροδάν. Ο Έλληνας αυτός είχε τελευταία γίνει µαθητής του Ιησού µέσα από τη διδασκαλία ενός συνεργάτη τού Άµπνερ, που είχε διεξάγει µια αποστολή στην Αλεξάνδρεια. Ο Ροδάν είχε λοιπόν καταπιαστεί µε ζήλο µε την αποστολή να συνταιριάξει τη φιλοσοφία του για τη ζωή µε τη νέα θρησκευτική διδασκαλία του Ιησού, και είχε έρθει στη Μαγαδάν ελπίζοντας να συζητήσει ο Κύριος αυτά τα προβλήµατα µαζί του. Επιθυµούσε επίσης να εξασφαλίσει από πρώτο χέρι την αυθεντική εκδοχή του ευαγγελίου είτε από τον Ιησού είτε από κάποιον απόστολο. Αν και ο Κύριος απέφυγε να υπεισέλθει σε µια τέτοια συζήτηση µε το Ροδάν, τον δέχτηκε όµως ευχάριστα και αµέσως έδωσε εντολή στον Ναθαναήλ και τον Θωµά να προσέξουν όλα όσα ο Ροδάν είχε να πει και αυτοί να του πούνε για το ευαγγέλιο σε ανταπόδοση. 1. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΡΟΔΑΝ

Page 68

Provided by: www.urantia.info


160:1.1Νωρίς

το πρωί της Δευτέρας, ο Ροδάν άρχισε µια σειρά δέκα οµιλιών µε το Ναθαναήλ, το Θωµά και µια οµάδα περίπου εικοσιτεσσάρων πιστών που έτυχε να βρίσκονται στη Μαγαδάν. Αυτές οι οµιλίες, συµπυκνωµένες, ενωµένες και ξαναειπωµένες σε σύγχρονη φρασεολογία, παρουσιάζουν τις παρακάτω σκέψεις για µελέτη: 160:1.2H ανθρώπινη ζωή αποτελείται από τρία µεγάλα στοιχεία – παρορµήσεις, επιθυµίες και έλξεις. Ο δυνατός χαρακτήρας, η επιβλητική προσωπικότητα επιτυγχάνεται µόνο µεταλλάσσοντας τη φυσική παρόρµηση της ζωής µε την τέχνη του να ζεις κοινωνικά, µε τη µετατροπή των παρόντων επιθυµιών σε εκείνες τις ανώτερες επιθυµίες οι οποίες είναι ικανές για διαρκή κατορθώµατα, ενώ το κοινότοπο δέλεαρ της ύπαρξης πρέπει να µεταφερθεί από τις συµβατικές και εδραιωµένες ιδέες στα ανώτερα βασίλεια των ανεξερεύνητων ιδεών και των ιδεωδών που δεν έχουν ακόµα ανακαλυφθεί. 160:1.3Όσο πιο σύνθετος είναι ένας πολιτισµός, τόσο πιο δύσκολη αποβαίνει η τέχνη να ζεις. Όσο πιο γρήγορες οι αλλαγές στην κοινωνία, τόσο πιο περίπλοκο το καθήκον της ανάπτυξης του χαρακτήρα. Κάθε δέκα γενιές το ανθρώπινο είδος πρέπει να µαθαίνει εκ νέου την τέχνη να ζει, αν θέλει να συνεχίσει να προοδεύει. Και αν ο άνθρωπος γίνει τόσο πολυµήχανος ώστε µε πιο γρήγορο ρυθµό να µεγαλώνει τις πολυπλοκότητες της κοινωνίας, η τέχνη του να ζεις θα χρειαστεί να επιτευχθεί σε λιγότερο χρονικό διάστηµα, ίσως σε κάθε γενιά. Αν η εξέλιξη της τέχνης να ζεις, αποτύχει να συµβαδίσει µε την τεχνική της ύπαρξης, η ανθρωπότητα γρήγορα θα επιστρέψει στην απλή παρόρµηση για ζωή – την επίτευξη της ικανοποίησης των τρεχουσών επιθυµιών. Έτσι η ανθρωπότητα θα παραµείνει ανώριµη. Η κοινωνία θα αποτύχει να φτάσει την πλήρη ωριµότητα. 160:1.4Η κοινωνική ωριµότητα είναι ισοδύναµη µε το βαθµό της προθυµίας του ανθρώπου να εγκαταλείψει την ευχαρίστηση από τους απόλυτα παροδικούς και εφήµερους πόθους, για την απόλαυση των ανώτερων εκείνων επιθυµιών, η προσπάθεια για την επίτευξη των οποίων παρέχει την πιο πλούσια ικανοποίηση προοδευτικής οδήγησης προς µόνιµους στόχους. Το αληθινό όµως έµβληµα της κοινωνικής ωριµότητας είναι η προθυµία ενός λαού να εγκαταλείψει το δικαίωµα να ζει ειρηνικά και ευχαριστηµένα µε τα εύκολα κριτήρια της έλξης των εδραιωµένων πιστεύω και των συνηθισµένων ιδεών, για το ανήσυχο και κουραστικό δέλεαρ της επιδίωξης των ανεξερεύνητων δυνατοτήτων από την δυνατότητα επίτευξης των στόχων των ιδεωδών πνευµατικών αληθειών που δεν έχουν ακόµα ανακαλυφθεί. 160:1.5Τα ζώα ανταποκρίνονται µε µεγαλοπρέπεια στην παρόρµηση της ζωής, αλλά µόνο ο άνθρωπος µπορεί να επιτύχει την τέχνη να ζει, αν και η πλειονότητα του ανθρώπινου είδους βιώνει µόνο τη ζωώδη παρόρµηση για ζωή. Τα ζώα γνωρίζουν µόνο την τυφλή και ενστικτώδη παρόρµηση. Ο άνθρωπος είναι ικανός να ξεπεράσει αυτή την παρόρµηση της φυσικής λειτουργίας. Ο άνθρωπος µπορεί να διαλέξει να ζει στο ανώτερο επίπεδο της τέχνης της διανόησης, µέχρι και την ουράνια ευτυχία και την πνευµατική έκσταση. Τα ζώα δεν ζητούν πληροφορίες για τους σκοπούς της ζωής. Εποµένως δεν ανησυχούν ποτέ, ούτε αυτοκτονούν. Η αυτοκτονία µεταξύ των ανθρώπων µαρτυρεί ότι τέτοιου είδους πλάσµατα έχουν ξεπεράσει το καθαρά ζωώδες στάδιο ύπαρξης και επίσης, το επιπλέον γεγονός, ότι οι διερευνητικές προσπάθειες αυτών των πλασµάτων απέτυχαν να φτάσουν τα καλλιτεχνικά επίπεδα της θνητής ύπαρξης. Τα ζώα δεν γνωρίζουν το νόηµα της ζωής. Ο άνθρωπος όχι µόνον κατέχει την ικανότητα για την αναγνώριση των αξιών και την κατανόηση των νοηµάτων, αλλά συνειδητοποιεί και το ίδιο το νόηµα των νοηµάτων – έχει αυτοσυνείδηση της επίγνωσης.

Page 69

Provided by: www.urantia.info


160:1.6Όταν

οι άνθρωποι τολµούν να εγκαταλείψουν µια ζωή φυσικών επιθυµιών για µια άλλη ριψοκίνδυνη και αβέβαιης λογικής, πρέπει να περιµένουν ότι θα υποστούν τα ρίσκα που συνεπάγονται των συναισθηµατικών ατυχιών – συγκρούσεις, δυστυχίες και αβεβαιότητες – µέχρι την ώρα τουλάχιστον που θα επιτύχουν κάποιο βαθµό διανοητικής και συναισθηµατικής ωριµότητας. Αποθάρρυνση, ανησυχία και νωθρότητα είναι σίγουρες αποδείξεις ηθικής ανωριµότητας. Η ανθρώπινη κοινωνία αντιµετωπίζει δυο προβλήµατα: επίτευξη ατοµικής ωριµότητας και επίτευξη φυλετικής ωριµότητας. Το ανθρώπινο πλάσµα που είναι ώριµο αρχίζει να κοιτάζει όλους τους άλλους θνητούς µε αισθήµατα τρυφερότητας και µε συναισθήµατα ανεκτικότητας. Οι ώριµοι άνθρωποι βλέπουν τους ανώριµους λαούς µε την αγάπη και τη σκέψη που οι γονείς δείχνουν στα παιδιά τους. 160:1.7Το να ζεις µε επιτυχία δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την τέχνη να κατέχεις τη γνώση των τεχνικών για την επίλυση κοινών προβληµάτων. Το πρώτο βήµα για την επίλυση ενός προβλήµατος είναι να εντοπίσεις τη δυσκολία, να αποµονώσεις το πρόβληµα και να αναγνωρίσεις µε ειλικρίνεια τη φύση και τη σοβαρότητά του. Το µεγάλο λάθος έγκειται στο ότι, όταν τα προβλήµατα της ζωής διεγείρουν τους βαθύτερους φόβους µας, εµείς αρνούµαστε να τους αναγνωρίσουµε. Παροµοίως, όταν η αναγνώριση των δυσκολιών µας απαιτεί µείωση της αγαπηµένης µας έπαρσης, παραδοχή του φθόνου, ή εγκατάλειψη των βαθιά εδραιωµένων προκαταλήψεων, ο απλός άνθρωπος προτιµάει να προσκολληθεί στις παλιές ψευδαισθήσεις ασφάλειας και στα αγαπηµένα αλλά λανθασµένα αισθήµατα προστασίας. Μόνο ένας γενναίος άνθρωπος είναι πρόθυµος να παραδεχτεί, µε τιµιότητα και να αντιµετωπίσει άφοβα, αυτό που ανακαλύπτει ένα αγνό και λογικό µυαλό. 160:1.8Η σωστή και αποτελεσµατική λύση κάθε προβλήµατος απαιτεί µυαλό ελεύθερο από προκατάληψη, φόβο και όλες τις άλλες καθαρά προσωπικές προλήψεις, οι οποίες µπορεί να µπερδευτούν µε την αµερόληπτη εξέταση των αληθινών παραγόντων που θα ενεργήσουν ώστε το πρόβληµα να βρει από µόνο τη λύση του. Η λύση των προβληµάτων της ζωής απαιτεί κουράγιο και τιµιότητα. Μόνο τα τίµια και γενναία άτοµα µπορούν να ακολουθήσουν θαρραλέα, µέσα από το µπερδεµένο και θολό κυκεώνα της ζωής, εκεί που η λογική και ο ατρόµητος νους µπορούν να οδηγήσουν. Και αυτή η απελευθέρωση του νου και της ψυχής δεν µπορεί να επιτευχθεί χωρίς την καθοδηγητική δύναµη ενός έξυπνου ενθουσιασµού ο οποίος συνορεύει µε το θρησκευτικό ζήλο. Απαιτείται η έλξη ενός µεγάλου ιδανικού για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην επιδίωξη ενός στόχου ο οποίος περιστοιχίζεται από δύσκολα υλιστικά προβλήµατα και πολλαπλασιάζει τα διανοητικά ατυχήµατα. 160:1.9Ακόµα και αν είστε αποτελεσµατικά εξοπλισµένοι για να αντιµετωπίσετε τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, µετά δυσκολίας µπορείτε να προσδοκάτε την επιτυχία, εκτός και αν είστε εφοδιασµένοι µε εκείνη τη σοφία του νου και τη γοητεία της προσωπικότητας που θα σας επιτρέψουν να κερδίσετε την εγκάρδια υποστήριξη και τη συνεργασία των συνανθρώπων σας. Δεν µπορείτε να ελπίζετε για µεγάλο βαθµό επιτυχίας και στην εγκόσµια και στη θρησκευτική εργασία, εκτός και αν µπορέσετε να µάθετε πώς να πείθετε τους συνανθρώπους σας, πώς να υπερισχύετε των ανθρώπων. Απλώς πρέπει να είστε διακριτικοί και ανεκτικοί. 160:1.10Αλλά την καλύτερη µέθοδο επίλυσης προβληµάτων την έµαθα από τον Ιησού, τον Κύριό σας. Αναφέροµαι σε αυτό που τόσο επίµονα εξασκεί, και το οποίο τόσο πιστά σας δίδαξε, την αποµόνωση για περισυλλογή λατρείας. Στη συνήθεια αυτή του Ιησού να αποτραβιέται τόσο συχνά στον εαυτό του για να επικοινωνεί µε τον ουράνιο Πατέρα, βρίσκεται η τεχνική, όχι µόνο για συλλογή δύναµης και σοφίας για το συνηθισµένο αγώνα

Page 70

Provided by: www.urantia.info


της ζωής, αλλά και για την απόκτηση της κατάλληλης ενέργειας για την επίλυση των µεγαλύτερων προβληµάτων µιας ηθικής και πνευµατικής φύσης. Αλλά ακόµα και σωστοί µέθοδοι επίλυσης προβληµάτων δεν αντισταθµίζουν τα έµφυτα ελαττώµατα της προσωπικότητας και δεν διορθώνουν την κατάσταση από την απουσία της πείνας και της δίψας για την πραγµατική δικαιοσύνη. 160:1.11Είµαι βαθιά εντυπωσιασµένος µε τη συνήθεια του Ιησού να αποτραβιέται στον εαυτό του για να απασχοληθεί, κατά το διάστηµα της µοναχικής ανασκόπησης, µε τα προβλήµατα της ζωής. Να ψάξει για καινούργια αποθέµατα σοφίας και ενέργειας για να φέρει εις πέρας τις πολυποίκιλες απαιτήσεις της κοινωνικής υπηρεσίας. Να αναζωογονήσει και να εµβαθύνει τον ύψιστο σκοπό της ζωής, µε το να θέσει όλη την προσωπικότητα κάτω από τη συνειδητή επαφή µε τη θεϊκότητα. Να πάρει στην κατοχή του τις καινούργιες και καλύτερες µεθόδους προσαρµογής του εαυτού στις πολυκύµαντες καταστάσεις µιας ζωντανής ύπαρξης. Να επιτελέσει εκείνες τις ζωτικές ανακατατάξεις κι’ επαναρυθµίσεις της προσωπικής στάσης του ατόµου, οι οποίες είναι τόσο ουσιαστικές για την εµπλουτισµένη επίγνωση όλων όσων έχουν αξία και είναι αληθινά. Και να κάνει όλα αυτά µε το βλέµµα στραµµένο αποκλειστικά στη δόξα του Θεού – να αποπνέει ειλικρινά την αγαπηµένη προσευχή του Κυρίου σας, «Όχι το δικό µου θέληµα , αλλά το δικό σου, να γίνει». 160:1.12Αυτή η πρακτική λατρείας του Κυρίου σας παράγει εκείνη την χαλάρωση που ανανεώνει το νου, εκείνη τη φωτεινότητα που δίνει ψυχική ανάταση, εκείνο το κουράγιο που καθιστά ικανό κάποιον να αντιµετωπίσει θαρρετά τα προβλήµατά του, εκείνη την κατανόηση που εξαλείφει τους φόβους που καταβάλλουν την ψυχή, και τέλος εκείνη τη συναίσθηση της ενότητας µε το θείο που εφοδιάζει τον άνθρωπο µε τη βεβαιότητα που τον κάνει να πιστεύει ότι είναι όµοιος µε το Θεό. Η χαλάρωση από τη λατρεία ή την πνευµατική επικοινωνία, όπως εφαρµόστηκε από τον Κύριο, ξεκουράζει από την ένταση, αποµακρύνει τις συγκρούσεις και αυξάνει σθεναρά όλες τις πηγές γνώσης της προσωπικότητας. Και όλη αυτή η φιλοσοφία, µαζί µε το ευαγγέλιο της βασιλείας, συνιστούν τη νέα θρησκεία, όπως εγώ την κατάλαβα. 160:1.13Η προκατάληψη τυφλώνει την ψυχή από την αναγνώριση της αλήθειας, και η προκατάληψη µπορεί να εξαλειφθεί µόνο από την ειλικρινή αφοσίωση της ψυχής στη λατρεία ενός σκοπού που αγκαλιάζει και περικλείει τους συνανθρώπους µας. Η προκατάληψη είναι αδιαχώριστα ενωµένη µε τον εγωισµό. Η προκατάληψη µπορεί να περιοριστεί µόνο από την εγκατάλειψη του εαυτού και την αντικατάστασή της από την ικανοποίηση που παίρνει κάποιος υπηρετώντας ένα σκοπό που είναι όχι µόνο ανώτερος από τον εαυτό, αλλά και από όλη την ανθρωπότητα – το ψάξιµο του Θεού, την επίτευξη της θεϊκότητας. Η απόδειξη για την ωρίµανση της προσωπικότητας συνίσταται από τη µετατροπή της ανθρώπινης επιθυµίας ώστε αυτή να αναζητά συνεχώς την πραγµατοποίηση εκείνων των αξιών που είναι οι ύψιστες και οι πιο θεϊκές. 160:1.14Σ’ ένα κόσµο που συνεχώς αλλάζει, στο κέντρο µιας κοινωνικής τάξης που εξελίσσεται, είναι αδύνατο να διατηρήσει κανείς καθορισµένους και εδραιωµένους στόχους για το πεπρωµένο. Η σταθερότητα της προσωπικότητας βιώνεται µόνο από εκείνους που έχουν ανακαλύψει και αγκαλιάσει το Θεό σαν τον αιώνιο στόχο ενός κατορθώµατος χωρίς όρια. Και έτσι για να µεταφέρει κανείς τους στόχους του από το στιγµιαίο στο αιώνιο, από τη γη στον Παράδεισο, από το ανθρώπινο στο θείο, ο άνθρωπος χρειάζεται να αλλάξει ριζικά, να µετασχηµατισθεί, να ξαναγεννηθεί. Να γίνει το αναδηµιουργηµένο παιδί του θεϊκού πνεύµατος, να κερδίσει την είσοδο στην αδελφότητα της βασιλείας των ουρανών.

Page 71

Provided by: www.urantia.info


Όλες οι φιλοσοφίες και οι θρησκείες που υπολείπονται αυτών των ιδεωδών είναι ανώριµες. Η φιλοσοφία την οποία διδάσκω, σε συνδυασµό µε το ευαγγέλιο που εσείς κηρύττετε, αντιπροσωπεύει τη νέα ώριµη θρησκεία, το ιδεώδες για όλες τις µελλοντικές γενιές. Και αυτό είναι αλήθεια επειδή τα ιδεώδη µας είναι οριστικά, αλάνθαστα, αιώνια, παγκόσµια, απόλυτα και ατελεύτητα. 160:1.15Η φιλοσοφία µου µού έδωσε την ώθηση να αναζητήσω τις αλήθειες πραγµατικού κατορθώµατος, το στόχο της ωριµότητας. Αλλά η ώθησή µου ήταν στείρα, η αναζήτησή µου υπολειπόταν σε καθοδηγητική δύναµη, η έρευνά µου υπέφερε από έλλειψη σιγουριάς και κατεύθυνσης. Και αυτά τα µειονεκτήµατα καλύφθηκαν µε αφθονία από το νέο ευαγγέλιο του Ιησού, µε τον πλούτο του σε επίγνωση, την ανύψωση των ιδανικών και τον καθορισµό των στόχων. Χωρίς αµφιβολίες και φόβους µπορώ τώρα να εισέλθω µε όλη µου την καρδιά στο αιώνιο εγχείρηµα. 2. Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΖΕΙΣ 160:2.1Υπάρχουν µόνο δυο τρόποι µε τους οποίους µπορούν να συµβιώνουν οι θνητοί: ο υλιστικός ή ζωώδης τρόπος και ο πνευµατικός ή ανθρώπινος τρόπος. Με τη χρήση σινιάλων και ήχων τα ζώα είναι ικανά να επικοινωνούν µεταξύ τους περιορισµένα. Αλλά αυτές οι µορφές επικοινωνίας δεν µεταδίδουν νοήµατα, αξίες, ιδέες. Η µόνη διάκριση µεταξύ ανθρώπου και ζώου είναι ότι ο άνθρωπος µπορεί να επικοινωνήσει µε τους συνανθρώπους του µε τη χρήση συµβόλων τα οποία προσδιορίζουν και αναγνωρίζουν νοήµατα, αξίες, ιδέες ακόµα και ιδανικά. 160:2.2Μια που τα ζώα δεν µπορούν να µεταδώσουν ιδέες µεταξύ τους, δεν µπορούν να αναπτύξουν την προσωπικότητα. Ο άνθρωπος αναπτύσσει προσωπικότητα επειδή µπορεί µε αυτό τον τρόπο να επικοινωνήσει µε τους συνανθρώπους του σχετικά µε τις ιδέες και τα ιδανικά. 160:2.3Είναι αυτή η ικανότητα να επικοινωνεί και να µοιράζεται νοήµατα, που συνιστά την ανθρώπινη παιδεία και καθιστά ικανό τον άνθρωπο µέσα από τις κοινωνικές συναναστροφές να χτίσει πολιτισµούς. Η γνώση και η σοφία συσσωρεύονται εξαιτίας της ικανότητας του ανθρώπου να µεταβιβάζει αυτές τις κατακτήσεις του στις επόµενες γενιές. Και από τούτο αναφύονται οι πολιτιστικές δραστηριότητες της φυλής: τέχνη, επιστήµη, θρησκεία και φιλοσοφία. 160:2.4Η επικοινωνία µε συµβολισµούς µεταξύ των ανθρώπων προδιαθέτει την εµφάνιση κοινωνικών οµάδων. Η πιο πετυχηµένη από όλες τις κοινωνικές οµάδες είναι η οικογένεια, και ιδιαίτερα οι δυο γονείς. Η προσωπική αγάπη είναι ο δεσµός που κρατά ενωµένες αυτές τις σχέσεις της θνητής ύπαρξης. Τέτοια πετυχηµένη σχέση είναι δυνατή επίσης µεταξύ δυο ατόµων του ιδίου φύλου, όπως τόσο πλούσια απεικονίζεται στην αφοσίωση της αυθεντικής φιλίας. 160:2.5Αυτοί οι σύνδεσµοι φιλίας και αµοιβαίας αγάπης είναι προσαρµοσµένοι στις κοινωνικές ανάγκες και εξευγενίζουν τον άνθρωπο επειδή ενθαρρύνουν και διευκολύνουν τους ακόλουθους ουσιαστικούς παράγοντες των ανώτερων βαθµίδων της τέχνης να ζεις: 160:2.61. Αµοιβαία έκφραση και κατανόηση. Πολλά ευγενικά ανθρώπινα ορµέµφυτα πεθαίνουν επειδή δεν υπάρχει κανείς για να τα’ ακούσει να εκφράζονται. Αληθινά, δεν είναι καλό για τον άνθρωπο να είναι µόνος. Κάποιος βαθµός αναγνώρισης και ένα ποσό εκτίµησης είναι ουσιώδη για την ανάπτυξη του ανθρώπινου χαρακτήρα. Χωρίς την αυθεντική αγάπη ενός σπιτιού, κανένα παιδί δεν µπορεί να επιτύχει πλήρη ανάπτυξη φυσιολογικού χαρακτήρα. Ο

Page 72

Provided by: www.urantia.info


χαρακτήρας είναι κάτι περισσότερο από απλό µυαλό και ηθική. Από όλες τις κοινωνικές σχέσεις που υπολογίζονται για την ανάπτυξη του χαρακτήρα, η πιο αποτελεσµατική και ιδεώδης είναι η γεµάτη αγάπη και κατανόηση φιλία του άνδρα και της γυναίκας στην αµοιβαία αγκαλιά ενός έξυπνου έγγαµου βίου. Ο γάµος, µε τις πολυσχιδείς σχέσεις του, έχει σαν προορισµό να βγάζει προς τα έξω εκείνες τις πολύτιµες παρορµήσεις και εκείνα τα ανώτερα κίνητρα που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη ενός ισχυρού χαρακτήρα. Δεν διστάζω να επαινέσω µε αυτό τον τρόπο την οικογενειακή ζωή, αφού και ο Κύριός σας µε σοφία έχει διαλέξει τη σχέση πατέρα-παιδιού σαν τον ακρογωνιαίο λίθο του νέου ευαγγελίου της βασιλείας. Και µια τόσο απαράµιλλη σχέση, ένας άνδρας και µια γυναίκα στην τρυφερή αγκαλιά των υψηλότερων ιδανικών των καιρών, είναι τόσο πολύτιµη και ικανοποιητική σαν εµπειρία που αξίζει κάθε τίµηµα, κάθε θυσία, αναγκαία για την απόκτησή της. 160:2.72. Ενότητα ψυχών – επιστράτευση σοφίας. Κάθε ανθρώπινο πλάσµα αργά ή γρήγορα αποκτά ένα συγκεκριµένο σχέδιο αυτού του κόσµου και µια συγκεκριµένη άποψη για τον επόµενο. Είναι δυνατό λοιπόν, µέσα από µια προσωπική σχέση να ενοποιήσει αυτές τις απόψεις της εγκόσµιας ύπαρξης και των αιώνιων προσδοκιών. Με τον τρόπο αυτό ο νους του ενός αυξάνει τις πνευµατικές του αξίες κερδίζοντας από την επίγνωση του άλλου. Με τον τρόπο αυτό οι άνθρωποι πλουτίζουν την ψυχή τους µοιραζόµενοι τις αντίστοιχες πνευµατικές τους κατακτήσεις. Παρόµοια, µε αυτό τον τρόπο, ο άνθρωπος µπορεί να αποφύγει εκείνη την πάντοτε παρούσα τάση του να πέφτει θύµα διεστραµµένης οξυδέρκειας, προκατάληψης απόψεων και στενότητας κρίσης. Ο φόβος, ο φθόνος και η έπαρση µπορούν να προληφθούν µόνο από τη στενή επαφή µε άλλα µυαλά. Επιστήνω την προσοχή σας στο γεγονός ότι ο Κύριος ποτέ δεν σας στέλνει να εργαστείτε µόνοι σας για την επέκταση της βασιλείας. Πάντα σας στέλνει ανά δυο. Και µια και η σοφία είναι η ανώτερη γνώση, συνεπάγεται ότι, µε την ενοποίηση της σοφίας, η κοινωνική οµάδα, µικρή ή µεγάλη, µοιράζεται αµοιβαία όλη τη γνώση. 160:2.83. Ο ενθουσιασµός για τη ζωή. Η αποµόνωση έχει την τάση να εξαντλεί την ενεργητικότητα της ψυχής. Η συναναστροφή µε κάποιο συνάνθρωπο είναι ουσιαστική για την ανανέωση της όρεξης για ζωή και είναι απαραίτητη για τη διατήρηση του θάρρους που απαιτείται για να αντιµετωπίσει κανείς τους αγώνες που συνοδεύουν την άνοδο στα υψηλότερα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Η φιλία αυξάνει τις χαρές και ακτινοβολεί δοξαστικά τις επιτυχίες της ζωής. Η αγάπη και η στενή ανθρώπινη συναναστροφή κάνει τον άνθρωπο να υποµένει τις δυσκολίες του µε λιγότερη θλίψη και γλυκαίνει τις πίκρες. Η παρουσία ενός φίλου εµπλουτίζει όλα τα όµορφα πράγµατα και εξυψώνει κάθε καλοσύνη. Με γνωστικούς συµβολισµούς ο άνθρωπος µπορεί να αναζωογονήσει και να µεγεθύνει τις δυνατότητες των φίλων του. Μια από της µεγαλύτερες δόξες της ανθρώπινης φιλίας είναι η δύναµη και η δυνατότητα της αµοιβαίας παρακίνησης της φαντασίας. Η µεγάλη πνευµατική δύναµη είναι έµφυτη στην αντίληψη της εγκάρδιας αφοσίωσης σε ένα κοινό σκοπό, την αµοιβαία πίστη σε µια κοσµική Θεότητα. 160:2.94. Η δυναµική άµυνα ενάντια σε κάθε κακό. Η συναναστροφή της προσωπικότητας και η αµοιβαία αγάπη είναι η καλύτερη ασφάλεια από το κακό. Δυσκολίες, λύπη, απογοήτευση και ήττα πονάνε και αποθαρρύνουν περισσότερο όταν κάποιος είναι µόνος του. Η συναναστροφή δεν µεταλλάσσει το κακό σε καλό, αλλά βοηθάει πολύ στη µείωση του πόνου. Είπε ο Κύριός σας, «ευτυχισµένοι όσοι πενθούν» – αν κάποιος φίλος είναι κοντά τους και τους παρηγορήσει. Υπάρχει θετική δύναµη στη γνώση ότι ζείτε για την ευηµερία

Page 73

Provided by: www.urantia.info


των άλλων, και ότι αυτοί οι άλλοι µε τον ίδιο τρόπο ζουν για τη δική σας ευηµερία και πρόοδο. Ο άνθρωπος µαραζώνει στην αποµόνωση. Τα ανθρώπινα πλάσµατα κατά αδιάλειπτο τρόπο αποθαρρύνονται όταν αποβλέπουν µόνο στις προσωρινές συνδιαλλαγές του χρόνου. Το παρόν, όταν χωριστεί από το παρελθόν και το µέλλον, γίνεται εξοργιστικά µονότονο. Μόνο µια µατιά στον κύκλο της αιωνιότητας µπορεί να εµπνεύσει τον άνθρωπο να κάνει ό,τι µπορεί καλύτερο, και µπορεί να προκαλέσει το καλύτερο εντός του να κάνει το υπέρτατο. Και όταν ο άνθρωπος κάνει το καλύτερό του, ζει χωρίς εγωισµό για το καλό των άλλων, των συνανθρώπων του που είναι κι αυτοί προσωρινοί κάτοικοι στο χρόνο και το άπειρο. 160:2.10Επαναλαµβάνω ότι αυτή η εµπνευσµένη και εξευγενισµένη συναναστροφή βρίσκει τις ιδανικές της δυνατότητες µέσα από τη σχέση του ανθρώπινου γάµου. Αληθινά, πολλά επιτυγχάνονται από το γάµο, και πάρα πολλοί γάµοι αποτυγχάνουν παντελώς να παράγουν αυτούς τους ηθικούς και πνευµατικούς καρπούς. Υπερβολικά πολλοί γάµοι γίνονται από εκείνους που ψάχνουν άλλες αξίες κατώτερες από αυτά τα ανώτερα συµπληρώµατα της ανθρώπινης ωριµότητας. Ο ιδανικός γάµος πρέπει να στηρίζεται σε κάτι πιο σταθερό από τις διακυµάνσεις του συναισθήµατος και την αστάθεια της απλής σεξουαλικής έλξης. Πρέπει να βασίζεται στην αυθεντική και αµοιβαία προσωπική αφοσίωση. Και έτσι, αν είστε ικανοί να αναπτύξετε σταδιακά τόσο έµπιστες και αποτελεσµατικές µικρές µονάδες ανθρώπινης συναναστροφής, όταν αυτές συναθροίζονται ο κόσµος θα παρατηρήσει µια µεγάλη και δοξασµένη κοινωνική δοµή, τον πολιτισµό της θνητής ωριµότητας. Αυτή η φυλή πρέπει να αρχίσει να πραγµατοποιεί κάτι από τα ιδανικά του Κυρίου σας όπως το «ειρήνη στη γη και καλή διάθεση µεταξύ των ανθρώπων». Αν και µια τέτοια κοινωνία δεν θα ήταν τέλεια ή ολοκληρωτικά ελεύθερη από κακό, θα µπορούσε τουλάχιστον να πλησιάζει στη σταθεροποίηση της ωριµότητας. 3. ΤΑ ΘΕΛΓΗΤΡΑ ΤΗΣ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ 160:3.1Η προσπάθεια προς την ωριµότητα απαιτεί εργασία και η εργασία απαιτεί ενέργεια. Πού βρίσκεται η δύναµη για να επιτελεσθούν όλα αυτά; Τα φυσικά πράγµατα µπορεί να νοµίσει κανείς ότι του έχουν δωριθεί, αλλά ο Κύριος καλά είπε, «Ο άνθρωπος δεν ζει µόνο µε άρτο». Αφού διαθέτουµε ένα φυσιολογικό σώµα µε αρκετά καλή υγεία, µετά πρέπει να ψάξουµε για εκείνα τα θέλγητρα που θα λειτουργήσουν σαν ερέθισµα για να αναδυθούν οι εν υπνώσει ευρισκόµενες πνευµατικές δυνάµεις του ανθρώπου. Ο Ιησούς µας δίδαξε ότι ο Θεός ζει µέσα στον άνθρωπο. Τότε πώς µπορούµε να παρακινήσουµε τον άνθρωπο ώστε να απελευθερώσει τις κλεισµένες στην ψυχή δυνάµεις θεϊκότητας και αιωνιότητας; Πώς µπορούµε να παρακινήσουµε τον άνθρωπο να αφήσει το Θεό να φανερωθεί για την ξεκούραση των δικών µας ψυχών, καθώς αυτός θα περνάει από τα βάθη της ψυχής προς τα έξω, και µετά να υπηρετήσουµε το σκοπό για τη διαφώτιση, την εξύψωση και την ευλογία αναρίθµητων άλλων ψυχών; Πόσο καλύτερα µπορώ να αφυπνίσω τις αφανείς δυνάµεις για το καλό, οι οποίες βρίσκονται αποκοιµισµένες στις ψυχές σας; Για ένα πράγµα είµαι βέβαιος: Η συναισθηµατική έξαψη δεν είναι το ιδεώδες πνευµατικό ερέθισµα. Η έξαψη δεν αυξάνει την ενέργεια, αντίθετα εξαντλεί τις δυνάµεις του µυαλού και του σώµατος. Από πού λοιπόν προέρχεται η ενέργεια για να επιτελέσει κανείς αυτά τα µεγαλειώδη πράγµατα; Κοιτάξτε τον Κύριό σας. Ακόµα και τώρα είναι πάνω στους λόφους παίρνοντας δύναµη ενώ εµείς εδώ χάνουµε ενέργεια. Το µυστικό για όλα τα προβλήµατα περικλείεται στην πνευµατική επικοινωνία, στη λατρεία. Από ανθρώπινη άποψη είναι θέµα συνδυασµένης περισυλλογής και χαλάρωσης. Η περισυλλογή φέρνει σε επαφή το νου µε το πνεύµα. Η

Page 74

Provided by: www.urantia.info


χαλάρωση είναι καθοριστική για την ικανότητα της πνευµατικής λήψης. Και αυτή η ανταλλαγή δύναµης αντί για την αδυναµία, θάρρους αντί για το φόβο, του θελήµατος του Θεού αντί για το δικό µας, αποτελεί τη λατρεία. Τουλάχιστον από την άποψη που οι φιλόσοφοι το αντιλαµβάνονται. 160:3.2Όταν αυτά τα βιώµατα επαναλαµβάνονται συχνά, αποκρυσταλλώνονται σε συνήθειες, συνήθειες γεµάτες λατρεία που δίνουν δύναµη, και αυτές οι συνήθειες τελικά σχηµατοποιούνται σε ένα πνευµατικό χαρακτήρα, και ένας τέτοιος χαρακτήρας αναγνωρίζεται τέλος από το συνάνθρωπό µας σαν ώριµη προσωπικότητα. Αυτές οι πρακτικές είναι δύσκολες και κατά πρώτον καταναλώνουν χρόνο, αλλά όταν γίνουν συνηθισµένες, µετατρέπονται αµέσως σε χαλαρωτικές και γλιτώνουν χρόνο. Όσο πιο περίπλοκη γίνεται η κοινωνία, και όσο πολλαπλασιάζονται τα δέλεαρ του πολιτισµού, τόσο πιο επείγουσα γίνεται η αναγκαιότητα στα άτοµα που γνωρίζουν το Θεό να δηµιουργήσουν καθηµερινές προστατευτικές πρακτικές που θα αποβλέπουν στη διατήρηση και αύξηση των πνευµατικών ενεργειών τους. 160:3.3Κάτι άλλο που απαιτείται για την επίτευξη της ωριµότητας είναι η ρύθµιση των κοινωνικών οµάδων για συνεργασία σ’ ένα περιβάλλον που συνεχώς µεταβάλλεται. Τα ανώριµα άτοµα φέρονται ανταγωνιστικά προς τους συνανθρώπους τους. Ο ώριµος άνθρωπος κερδίζει την εγκάρδια συνεργασία των συντρόφων του και ως εκ τούτου πολλές φορές πολλαπλασιάζει τους καρπούς των προσπαθειών του στη ζωή. 160:3.4Η φιλοσοφία µου µού λέγει ότι υπάρχουν φορές που πρέπει να αγωνιστώ, αν χρειαστεί, για να υπερασπιστώ τις αρχές µου, αλλά δεν αµφιβάλω ότι ο Κύριος, µε πιο ώριµη προσωπικότητα, θα µπορούσε εύκολα και όµορφα να κερδίσει εξίσου µια νίκη µε την ανώτερη και χαριτωµένη τεχνική της διακριτικότητας και της ανεκτικότητας. Όλοι πολύ συχνά, όταν αγωνιζόµαστε για το δίκαιο, συµβαίνει και σαν νικητές αλλά και σαν ηττηµένοι να έχουµε υποστεί την ήττα. Μόλις χθες άκουσα τον Κύριο να λέγει ότι «ο σοφός, όταν αναζητά την είσοδο από µια κλειδωµένη πόρτα, δεν θα πρέπει να καταστρέψει την πόρτα αλλά αντίθετα να ψάξει για το κλειδί µε το οποίο να την ξεκλειδώσει». Πολύ συχνά µπλεκόµαστε σ’ ένα αγώνα απλά και µόνο για να πείσουµε τους εαυτούς µας ότι δεν φοβόµαστε. 160:3.5Το νέο ευαγγέλιο της βασιλείας προσφέρει µεγάλη υπηρεσία στην τέχνη του να ζεις, επειδή παρέχει ένα καινούργιο και πιο πλούσιο κίνητρο για ανώτερη ζωή. Παρουσιάζει ένα νέο και προηγµένο στόχο πεπρωµένου, ένα σκοπό υπέρτατης ζωής. Και οι νέες αυτές αρχές για τον αιώνιο και θεϊκό στόχο ύπαρξης είναι από µόνες τους υπερβατικά κίνητρα, που προκαλούν την αντίδραση του καλύτερου µέρους του ανθρώπου που κατοικεί στην ανώτερη φύση του. Στην κορυφή κάθε διανοητικής σκέψης βρίσκονται: η χαλάρωση για το νου, η ενδυνάµωση για την ψυχή και η επικοινωνία για το πνεύµα. Από τέτοια πλεονεκτικά σηµεία ανώτερης ζωής, ο άνθρωπος µπορεί να υπερβεί τους υλιστικούς ερεθισµούς των κατώτερων επιπέδων σκέψης – την ανησυχία, τη ζήλια, το φθόνο, την εκδίκηση και την περηφάνια µιας ανώριµης προσωπικότητας. Οι ψυχές που αναρριχώνται ψηλά απελευθερώνονται από ένα πλήθος αντικρουόµενων αγώνων για τα ασήµαντα πράγµατα της ζωής και µπορούν ελεύθεροι να επιτύχουν τη συνειδητοποίηση των υψηλότερων ρευµάτων του πνεύµατος και της ουράνιας επικοινωνίας. Αλλά ο σκοπός της ζωής πρέπει να φυλάγεται ζηλόφθονα από τον πειρασµό για την αναζήτηση της εύκολης και προσωρινής επιτυχίας. Με παρόµοιο τρόπο πρέπει να έχει κανείς τέτοια καλλιέργεια ώστε να γίνει απρόσβλητος από τις καταστροφικές απειλές του φανατισµού.

Page 75

Provided by: www.urantia.info


4. Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ 160:4.1Ενώ αποβλέπετε µόνο στην επίτευξη των αιώνιων αληθειών, πρέπει όµως να κάνετε προµήθειες και για τις ανάγκες της εγκόσµιας ζωής. Αν και το πνεύµα είναι ο στόχος σας, η σάρκα είναι γεγονός. Περιστασιακά, τα απαραίτητα της ζωής µπορεί να έρθουν τυχαία στα χέρια σας, αλλά γενικά, πρέπει να εργαστούµε µε έξυπνο τρόπο γι αυτά. Τα δυο µείζονα προβλήµατα της ζωής είναι: η ζωή στον κόσµο και η επιτυχία της αιώνιας επιβίωσης. Ακόµα και το πρόβληµα της ζωής στον κόσµο απαιτεί τη θρησκεία για την ιδανική επίλυσή του. Αυτά είναι και τα δυο, κατά µεγάλο βαθµό, προσωπικά προβλήµατα. Η αληθινή θρησκεία, είναι γεγονός, δεν λειτουργεί µακριά από το άτοµο. 160:4.2Τα ουσιώδη για την εγκόσµια ζωή όπως τα αντιλαµβάνοµαι είναι: 160:4.31. Καλή σωµατική υγεία. 160:4.42. Διαυγής και καθαρή σκέψη. 160:4.53. Ικανότητα και επιδεξιότητα. 160:4.64. Αφθονία – για τα καλά της ζωής. 160:4.75. Ικανότητα να αντιστέκεσαι στην ήττα. 160:4.86. Παιδεία – µόρφωση και σοφία. 160:4.9Ακόµα

και τα προβλήµατα της σωµατικής υγείας και αποδοτικότητας λύνονται καλύτερα όταν θεωρούνται από τη θρησκευτική άποψη της διδασκαλίας του Κυρίου σας: Ότι το σώµα και ο νους τού ανθρώπου είναι το κατοικητήριο του δώρου των Θεών, το πνεύµα του Θεού γίνεται πνεύµα του ανθρώπου. Ο νους του ανθρώπου µε αυτό τον τρόπο γίνεται ο µεσολαβητής µεταξύ των υλικών πραγµάτων και των πνευµατικών αληθειών. 160:4.10Χρειάζεται εξυπνάδα για να εξασφαλίσει κάποιος το κοµµάτι του από τα επιθυµητά πράγµατα της ζωής. Είναι εξ ολοκλήρου λάθος να υποθέσουµε ότι η πίστη τού καθενός στην καθηµερινή εργασία του θα του εξασφαλίσει την ανταµοιβή της αφθονίας. Εξαιρουµένης της περιστασιακής και τυχαίας απόκτησης πλούτου, οι υλικές ανταµοιβές της εγκόσµιας ζωής βρίσκονται να κυλάνε σε κάποια καλά οργανωµένα κανάλια, και µόνο εκείνοι που έχουν πρόσβαση σε αυτά τα κανάλια µπορούν να περιµένουν ότι θα ανταµειφθούν καλά για τις γήινες προσπάθειές τους. Η φτώχεια θα είναι πάντα ο κλήρος όλων των ανθρώπων που αναζητούν την αφθονία σε αποµονωµένα και εξατοµικευµένα κανάλια. Ο σωστός σχεδιασµός, εποµένως, γίνεται το µοναδικό ουσιώδες πράγµα για την παγκόσµια ευηµερία. Η επιτυχία απαιτεί όχι µόνο αφοσίωση στην εργασία κάποιου αλλά εκείνος ο κάποιος οφείλει να λειτουργεί σαν τµήµα κάποιου από τα κανάλια της υλικής αφθονίας. Αν δεν είστε σοφοί, µπορείτε να ζήσετε µια αφοσιωµένη ζωή της γενιάς σας, αλλά χωρίς υλική ανταπόδοση. Αν είστε τυχαίος ευνοούµενος της ροής της αφθονίας, µπορείτε να κυλιστείτε στην πολυτέλεια ακόµα και αν δεν έχετε κάνει τίποτε άξιο για τους συνανθρώπους σας. 160:4.11Ικανότητα είναι αυτό που κληρονοµείτε, ενώ επιδεξιότητα είναι αυτό που αποκτάτε. Η ζωή δεν είναι αληθινή για κάποιον που δεν µπορεί να κάνει ένα πράγµα καλά, επιδέξια. Η επιδεξιότητα είναι µια από της αληθινές πηγές ικανοποίησης της ζωής. Η ικανότητα υποδηλώνει το δώρο της πρόνοιας, της όρασης που βλέπει µακριά και σωστά. Μη ξεγελιέστε από το πειρασµό της ανταµοιβής από κάποιο αναξιοπρεπές κατόρθωµα. Να είστε πρόθυµοι να εργασθείτε σκληρά για τις απολαβές που προέρχονται από την έντιµη προσπάθεια. Ο σοφός άνθρωπος είναι ικανός να διακρίνει µεταξύ των µέσων και των σκοπών. Διαφορετικά, µερικές φορές το να κάνει υπερβολικά σχέδια για το µέλλον, τον

Page 76

Provided by: www.urantia.info


κάνει να χάνει τους υψηλούς σκοπούς του. Ως αναζητητής της ευδαιµονίας πρέπει κανείς να προσπαθεί να είναι πάντοτε παραγωγός καθώς και καταναλωτής. 160:4.12Εξασκείτε τη µνήµη σας να διαφυλάττει µε ευθύνη ιερή τα γεγονότα της ζωής που δίνουν δύναµη και έχουν αξία, τα οποία µπορείτε να ανακαλέσετε στη µνήµη σας όποτε θελήσετε, για την ευχαρίστηση και τη διαπαιδαγώγησή σας. Έτσι ανοικοδοµείτε µέσα σας και για τον εαυτό σας αποθέµατα οµορφιάς, καλοσύνης και καλλιτεχνικού µεγαλείου. Η πιο ευγενική όµως από όλες τις µνήµες είναι οι αποθησαυρισµένες αναµνήσεις των µεγάλων στιγµών µιας υπέροχης φιλίας. Και όλοι αυτοί οι θησαυροί αναµνήσεων εκπέµπουν τις πιο πολύτιµες και εξυψωµένες επιδράσεις τους κάτω από το απελευθερωτικό άγγιγµα της πνευµατικής λατρείας. 160:4.13Η ζωή όµως θα γίνει ένα βαρύ φορτίο ύπαρξης, εκτός και µάθετε πώς να αποτυγχάνετε µε όµορφο τρόπο. Υπάρχει µια τέχνη στην ήττα την οποία οι ευγενικές ψυχές αποκτούν πάντα. Πρέπει να µάθετε πώς να χάνετε µε χαρά, πρέπει να µην φοβάστε την απογοήτευση. Ποτέ µην διστάσετε να παραδεχτείτε ότι αποτύχατε. Μην προσπαθήσετε να κρύψετε την αποτυχία κάτω από απατηλά χαµόγελα και ακτινοβολούσα αισιοδοξία. Ακούγεται πάντα καλά η διεκδίκηση της επιτυχίας, αλλά τα τελικά αποτελέσµατα είναι φοβερά. Μια τέτοια τεχνική οδηγεί κατευθείαν στη δηµιουργία ενός κόσµου ψεύτικου και στην αναπόφευκτη συντριβή και της έσχατης αυταπάτης. 160:4.14Η

επιτυχία µπορεί να γεννήσει θάρρος και να προαγάγει την εµπιστοσύνη, αλλά η σοφία έρχεται µόνο από τις εµπειρίες που ακολουθούν τις διευθετήσεις, µετά τα αποτελέσµατα των αποτυχιών. Οι άνθρωποι που προτιµούν τις αισιόδοξες ψευδαισθήσεις από την πραγµατικότητα δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ σοφοί. Μόνο εκείνοι που αντιµετωπίζουν τα γεγονότα και τα προσαρµόζουν σε ιδανικά µπορούν να επιτύχουν τη σοφία. Η σοφία συµπεριέχει και το γεγονός και το ιδεώδες και εποµένως σώζει τους θαυµαστές της από τη στείρα και ακραία φιλοσοφία – σαν τον άνθρωπο του οποίου ο ιδεαλισµός αποκλείει τα γεγονότα, και τον υλιστή που είναι απαλλαγµένος από πνευµατική θεώρηση. Οι φοβισµένες εκείνες ψυχές, που µπορούν να συνεχίσουν τον αγώνα της ζωής µόνο µε τη βοήθεια των συνεχόµενων λανθασµένων ψευδαισθήσεων επιτυχίας, είναι καταδικασµένες να υποφέρουν από την αποτυχία και να βιώνουν την ήττα καθώς θα ξυπνούν από τον ονειρικό κόσµο της φαντασίας τους. 160:4.15Και είναι σ’ αυτό το έργο της αντιµετώπισης της αποτυχίας και της ρύθµισης της ήττας, που το µεγαλεπήβολο όραµα της θρησκείας ασκεί την ύψιστη επιρροή του. Η αποτυχία είναι απλά ένα συµβάν για διαπαιδαγώγηση – ένα εκπαιδευτικό πείραµα για την απόκτηση της σοφίας – µέσα στη ζωή του ανθρώπου που αναζητά το Θεό, ο οποίος έχει ξεκινήσει για την αιώνια περιπέτεια της εξερεύνησης ενός σύµπαντος. Γι αυτούς τους ανθρώπους η ήττα δεν είναι παρά ένα καινούργιο εργαλείο για την επίτευξη των ανώτερων επιπέδων της πραγµατικότητας του σύµπαντος. 160:4.16Η σταδιοδροµία ενός ανθρώπου που αναζητά το Θεό, µπορεί να αποδειχτεί στο φως της αιωνιότητας ότι είναι µεγάλη επιτυχία, ακόµα και αν όλη η προσπάθεια της γήινης ζωής του φαίνεται ανυπόφορη αποτυχία, υπό τον όρο ότι κάθε αποτυχία της ζωής απέφερε την επίτευξη της σοφίας και του πνεύµατος. Μην κάνετε το λάθος και µπερδέψετε τη γνώση, την παιδεία και τη σοφία. Συσχετίζονται στη ζωή, αλλά παρουσιάζουν σε µεγάλο βαθµό διαφορετικές πνευµατικές αξίες. Η σοφία υπερισχύει πάντα της γνώσης και πάντα ακτινοβολεί την παιδεία.

Page 77

Provided by: www.urantia.info


5. Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ 160:5.1Μου είπατε ότι ο Κύριός σας θεωρεί την αυθεντική ανθρώπινη θρησκεία σαν το βίωµα του ατόµου µε πνευµατικές πραγµατικότητες. Εγώ θεωρώ τη θρησκεία σαν την εµπειρία του ανθρώπου να εκτελεί κάτι που θεωρεί ότι αξίζει το σεβασµό και την αφοσίωση όλου του ανθρώπινου είδους. Με αυτή την έννοια, η θρησκεία συµβολίζει την ύψιστη αφοσίωσή µας σε εκείνο που αντιπροσωπεύει την ανώτερη αρχή των ιδανικών της πραγµατικότητας και την απώτατη αντίληψη του νου µας προς τις αιώνιες δυνατότητες της πνευµατικής επίτευξης. 160:5.2Όταν οι άνθρωποι αντιδρούν µε τη θρησκεία σε φυλετική η εθνική έννοια, είναι επειδή την αντιµετωπίζουν χωριστά από την οµάδα της, σαν να µην είναι αληθινά άνθρωπινη. Κοιτάζουµε πάντα το αντικείµενο της θρησκευτικής πίστης µας σαν να πρέπει να το σέβονται όλοι οι άνθρωποι. Η θρησκεία δεν µπορεί να είναι θέµα απλού διανοητικού πιστεύω ή φιλοσοφικής λογικής. Η θρησκεία είναι πάντα και για πάντα µια µέθοδος αντίδρασης στις καταστάσεις της ζωής. Είναι ένα είδος συµπεριφοράς. Η θρησκεία περιλαµβάνει τη σκέψη, τα αισθήµατα, και αντιµετωπίζει µε σεβασµό µερικές αλήθειες τις οποίες κρίνουµε ότι αξίζουν τον παγκόσµιο θαυµασµό. 160:5.3Αν στα βιώµατά σας κάτι µοιάζει µε θρησκεία, είναι αυταπόδεικτο ότι ήδη έχετε µετατραπεί σε ενεργό ευάγγελο αυτής της θρησκείας, αφού θεωρείτε ότι οι ύψιστες αρχές της θρησκείας σας αξίζουν τη λατρεία όλου του κόσµου, όλων των διανοιών του σύµπαντος. Αν δεν είστε άξιος ιεραπόστολος της θρησκείας σας, έχετε αυτοεξαπατηθεί στο ότι, αυτό που αποκαλείτε θρησκεία είναι µόνο µια παραδοσιακή πίστη σε ένα απλό φιλοσοφικό σύστηµα της διανόησης. Αν η θρησκεία σας έχει πνευµατική υπόσταση, το αντικείµενο της λατρείας σας πρέπει να είναι η παγκόσµια πνευµατική αλήθεια και ιδανική για όλες τις πνευµατικές αρχές σας. Όλες τις θρησκείες που βασίζονται στο φόβο, το συναίσθηµα, την παράδοση και τη φιλοσοφία, τις ονοµάζω θρησκείες της διάνοιας, ενώ εκείνες που βασίζονται στην πραγµατική πνευµατική εµπειρία, θα τις ονόµαζα αληθινές θρησκείες. Το αντικείµενο της θρησκευτικής αφοσίωσης µπορεί να είναι υλικό ή πνευµατικό, αληθινό ή λανθασµένο, πραγµατικό ή όχι, ανθρώπινο ή θείο. Οι θρησκείες εποµένως µπορούν να είναι καλές ή κακές. 160:5.4Ηθική και θρησκεία δεν είναι απαραίτητα το ίδιο. Ένα σύστηµα ηθικών αρχών, αγκαλιάζοντας ένα αντικείµενο λατρείας, µπορεί να γίνει θρησκεία. Μια θρησκεία, χάνοντας την παγκόσµια επίκλησή της στην πίστη και στην απέραντη αφοσίωση, µπορεί να εξελιχθεί σε κάποιο φιλοσοφικό σύστηµα ή κάποιο ηθικό κώδικα. Αυτό το πράγµα, όντας κατεστηµένο ή τάξη πραγµάτων ή δυνατότητα για επίτευξη του ύψιστου ιδανικού της θρησκευτικής πίστης, και το οποίο είναι ο παραλήπτης της θρησκευτικής αφοσίωσης αυτών που το λατρεύουν, είναι Θεός. Ανεξάρτητα από το όνοµα που αποδίδεται σε αυτό το ιδανικό της πνευµατικής πραγµατικότητας, αυτό είναι Θεός. 160:5.5Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά µιας αληθινής θρησκείας συνίστανται στο γεγονός ότι αµετάβλητα αυτή αναζητά να µεταµορφώσει το άτοµο και να αλλάξει τον κόσµο. Η θρησκεία υπονοεί την ύπαρξη µη ανακαλυφθέντων ιδανικών τα οποία ξεπερνούν κατά πολύ τα γνωστά επίπεδα της ηθικής, που είναι ενσωµατωµένα ακόµα και στις ανώτερες κοινωνικές συνήθειες των πλέον ώριµων θεσµών του πολιτισµού. Η θρησκεία προσπαθεί να βρει µη ανακαλυφθέντα ιδανικά, ανεξερεύνητες πραγµατικότητες, υπερανθρώπινες αξίες, θεϊκή σοφία και αληθινή πνευµατική προσέγγιση. Η αληθινή θρησκεία τα κάνει όλα αυτά. Όλα τα άλλα πιστεύω δεν έχουν την ίδια αξία. Δεν µπορείς να έχεις µιαν αυθεντική

Page 78

Provided by: www.urantia.info


πνευµατική θρησκεία χωρίς το ύψιστο και ουράνιο ιδανικό του αιώνιου Θεού. Μια θρησκεία χωρίς Θεό είναι µια επινόηση του ανθρώπου, ένας ανθρώπινος θεσµός µε διανοητικά πιστεύω χωρίς ζωή και συναισθηµατικές τελετουργίες άνευ σηµασίας. Μια θρησκεία πρέπει να αξιώνει σαν αντικείµενο αφοσίωσης µια µεγάλη ιδέα. Αλλά τέτοια µη πραγµατικά ιδεώδη δεν µπορεί να τα επιτύχει κανείς. Τέτοιες αρχές είναι απατηλές. Τα µοναδικά ιδεώδη που είναι επιδεκτικά ανθρώπινης κατάκτησης είναι οι θείες πραγµατικότητες των απεριόριστων αξιών που είναι έµφυτες του πνευµατικού γεγονότος του αιώνιου Θεού. 160:5.6Η λέξη Θεός, η ιδέα του Θεού όπως αντιπαρατίθεται µε το ιδεώδες του Θεού, µπορεί να γίνει µέρος κάθε θρησκείας, άσχετα πόσο παιδαριώδης ή λανθασµένη τυχαίνει να είναι εκείνη η θρησκεία. Και αυτή η ιδέα του Θεού µπορεί να γίνει οτιδήποτε επιλέξουν να γίνει, εκείνοι που ασχολούνται µε αυτή. Οι κατώτερες θρησκείες διαµορφώνουν τις ιδέες τους περί Θεού µε τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιούν τη φυσική κατάσταση της ανθρώπινης καρδιάς. Οι ανώτερες θρησκείες απαιτούν η ανθρώπινη καρδιά να αλλάξει για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των ιδανικών της αληθινής θρησκείας. 160:5.7Η θρησκεία του Ιησού υπερβαίνει όλες τις προηγούµενες αρχές µας για την ιδέα της λατρείας στο ότι αυτός όχι µόνο περιγράφει τον Πατέρα του σαν το ιδανικό της απέραντης πραγµατικότητας, αλλά δηλώνει κατηγορηµατικά ότι αυτή η θεϊκή πηγή αξιών και αιώνιο κέντρο του σύµπαντος, είναι αληθινά εφικτή από κάθε θνητή ύπαρξη που διαλέγει να εισέλθει στη γήινη βασιλεία των ουρανών, εφόσον αναγνωρίσει και αποδεχτεί τη συγγένεια µε το Θεό και την αδελφοσύνη της µε τους ανθρώπους. Αυτή, παραδέχοµαι ότι είναι η ανώτερη µορφή θρησκείας που γνώρισε ποτέ ο κόσµος, και αναγγέλλω ότι δεν µπορεί να υπάρξει ανώτερη µια και αυτό το ευαγγέλιο περιλαµβάνει το άπειρο των πραγµατικοτήτων, τη θεϊκότητα των αξιών και την αιωνιότητα από τις συµπαντικές επιτεύξεις. Τέτοιου είδους µορφή συνίσταται από το κατόρθωµα να βιώσει κανείς τον ιδεαλισµό του ύψιστου και του έσχατου. 160:5.8Δεν µε έχουν µόνο διεγείρει τα τέλεια ιδεώδη της θρησκείας του Κυρίου σας, αλλά και παρακινούµαι ισχυρά να επιβεβαιώσω το πιστεύω µου µε την ανακοίνωση ότι αυτά τα ιδανικά της πνευµατικής πραγµατικότητας είναι εφικτά, ότι εσείς και εγώ µπορούµε να µπούµε σ’ αυτή τη µακριά και αιώνια περιπέτεια µε την εξασφάλιση της βεβαιότητας για την τελική άφιξή µας στις πύλες του Παραδείσου. Αδελφοί µου, εγώ έχω πιστέψει, έχω ξεκινήσει. Είµαι καθ΄οδόν µαζί σας προς την αιώνια περιπέτεια. Ο Κύριος λέγει ότι ήρθε από τον Πατέρα, και ότι θα µας δείξει το δρόµο. Είµαι απόλυτα πεπεισµένος ότι λέγει την αλήθεια. Έχω τελικά πειστεί ότι δεν υπάρχουν εφικτά ιδανικά ή αξίες τελειότητας µακριά από τον αιώνιο Πατέρα του Σύµπαντος. 160:5.9Έρχοµαι, λοιπόν, να λατρεύσω όχι απλά το Θεό των υπάρξεων, αλλά το Θεό της δυνατότητας όλων των µελλοντικών υπάρξεων. Εποµένως πρέπει η αφοσίωσή σας σε ένα ύψιστο ιδανικό, αν το ιδανικό αυτό είναι αληθινό, να είναι η αφοσίωση στον Θεό αυτό των παρελθόντων, των παρόντων και των µελλοντικών συµπάντων, πραγµάτων και όντων. Και δεν υπάρχει άλλος Θεός , γιατί δεν µπορεί φυσικά να υπάρξει άλλος Θεός. Όλοι οι άλλοι θεοί είναι επινοήµατα της φαντασίας, ψευδαισθήσεις του θνητού νου, διαστροφές µιας λανθασµένης λογικής, και απατηλά είδωλα εκείνων που τα δηµιούργησαν. Ναι, µπορεί να έχετε µια θρησκεία χωρίς το Θεό αυτό, αλλά αυτό δεν σηµαίνει τίποτα. Και αν ψάχνετε να υποκαταστήσετε τη λέξη Θεός αντί για την αλήθεια του ιδεώδους του ζωντανού Θεού,

Page 79

Provided by: www.urantia.info


εξαπατάτε τον εαυτό σας βάζοντας µια ιδέα στη θέση ενός ιδεώδους, µιας θεϊκής πραγµατικότητας. Τέτοια πιστεύω είναι απλά διακοσµητικές θρησκείες. 160:5.10Στις διδασκαλίες του Ιησού αντιλαµβάνοµαι τη θρησκεία µε τον καλύτερο τρόπο. Το ευαγγέλιο αυτό µας κάνει να ζητάµε τον αληθινό Θεό και να τον βρίσκουµε. Αλλά είµαστε άραγε πρόθυµοι να πληρώσουµε το αντίτιµο για την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών; Είµαστε άραγε πρόθυµοι να γεννηθούµε ξανά; Να ξαναδηµιουργηθούµε; Είµαστε άραγε πρόθυµοι να υποστούµε την τροµερή και απαιτητική διαδικασία της αυτοκαταστροφής και της ανακατασκευής της ψυχής; Δεν έχει πει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του πρέπει να τη χάσει. Μη νοµίσετε ότι ήρθα για να φέρω ειρήνη αλλά αντίθετα πάλη στην ψυχή;». Αλήθεια, αφού πληρώσουµε το αντίτιµο της αφοσίωσής µας στο θέληµα του Πατέρα, θα βιώσουµε µεγάλη ειρήνη, αν συνεχίσουµε να βαδίζουµε στα πνευµατικά µονοπάτια της αφιερωµένης ζωής. 160:5.11Σήµερα εγκαταλείπουµε αληθινά τα θέλγητρα του γνωστού συστήµατος της ύπαρξης, ενώ ανεπιφύλακτα αφιερώνουµε την υπόθεσή µας στα θέλγητρα του άγνωστου και ανεξερεύνητου συστήµατος µιας µελλοντικής ζωής περιπέτειας στους κόσµους του πνεύµατος, των ανώτερων ιδεωδών, της θεϊκής πραγµατικότητας. Και ζητάµε εκείνους τους συµβολισµούς µε τους οποίους θα µεταβιβάσουµε στους συνανθρώπους µας τις αρχές αυτές της πραγµατικότητας των ιδεωδών της θρησκείας του Ιησού, και δεν θα σταµατήσουµε να προσευχόµαστε για κείνη την ηµέρα, όταν όλη η ανθρωπότητα θα δονηθεί από το κοινό όραµα αυτής της ύψιστης αλήθειας. Μόλις τώρα, η εστιασµένη αρχή του Πατέρα, όπως την κρατάµε στις καρδιές µας, είναι ότι ο Θεός είναι πνεύµα, και όπως τη µεταβιβάζουµε στους συνανθρώπους µας, ότι ο Θεός είναι αγάπη. 160:5.12Η θρησκεία του Ιησού απαιτεί ζωντανή και πνευµατική εµπειρία. Άλλες θρησκείες µπορεί να στηρίζονται σε παραδοσιακά πιστεύω, συναισθηµατισµούς, φιλοσοφικές συνειδητοποιήσεις και όλα εκείνα, αλλά η διδασκαλία του Κυρίου απαιτεί την επίτευξη αληθινών βαθµίδων πνευµατικής προόδου. 160:5.13Η συνειδητοποίηση της παρόρµησης να µοιάσουµε στο Θεό δεν είναι η πραγµατική θρησκεία. Τα αισθήµατα της λατρείας προς το Θεό δεν είναι η πραγµατική θρησκεία. Η γνώση της πεποίθησης να εγκαταλείψουµε τον εαυτό µας και να υπηρετήσουµε το Θεό δεν είναι η πραγµατική θρησκεία. Η σοφία του συλλογισµού ότι αυτή η θρησκεία είναι η καλύτερη όλων δεν αποτελεί τη θρησκεία που βιώνεται προσωπικά και πνευµατικά. Η πραγµατική θρησκεία έχει σχέση µε την πραγµατικότητα της επίτευξης καθώς επίσης µε την πραγµατικότητα και τον ιδεαλισµό εκείνου που είναι αποδεκτό µε όλη την καρδιά δια της πίστεως. Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν προσωπικά σε µας από την αποκάλυψη του Πνεύµατος της Αληθείας. 160:5.14Και έτσι τελείωσαν οι διατριβές του Έλληνα φιλοσόφου, ενός από τους µεγαλύτερους της φυλής του, που πίστεψε στο ευαγγέλιο του Ιησού. ΕΓΓΡΑΦΟ 161 ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΔΑΝ 161:0.1Την Κυριακή, 25 Σεπτεµβρίου 29 µ. Χ., οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές συγκεντρώθηκαν στη Μαγαδάν. Μετά από µια µακριά συνοµιλία εκείνο το βράδυ µε τους συνεργάτες του, ο Ιησούς τους εξέπληξε όλους ανακοινώνοντας ότι την επόµενη ηµέρα αυτός και οι δώδεκα απόστολοι θα αναχωρούσαν για την Ιερουσαλήµ για να παρευρεθούν

Page 80

Provided by: www.urantia.info


στην εορτή της αρτοφoρίας. Έδωσε την εντολή να επισκεφθούν οι ευαγγελιστές τους πιστούς στη Γαλιλαία, και το σώµα των γυναικών να επιστρέψει για λίγο στη Βηθσαϊδά. 161:0.2Όταν έφτασε η ώρα να φύγουν για την Ιερουσαλήµ, ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς βρισκόντουσαν ακόµα στη µέση των συζητήσεών τους µε τον Ροδάν από την Αλεξάνδρεια, και εξασφάλισαν την άδεια του Κυρίου να παραµείνουν στη Μαγαδάν λίγες µέρες ακόµα. Και έτσι, ενώ ο Ιησούς και οι δέκα είχαν πάρει το δρόµο για την Ιερουσαλήµ, ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς ήταν απασχοληµένοι σε σοβαρή συζήτηση µε τον Ροδάν. Την προηγούµενη εβδοµάδα, κατά την οποία ο Ροδάν είχε αναπτύξει τη φιλοσοφία του, ο Θωµάς και ο Ναθαναήλ είχαν παρουσιάσει αλληλοδιαδόχως το ευαγγέλιο της βασιλείας στον Έλληνα φιλόσοφο. Ο Ροδάν ανακάλυψε ότι είχε διδαχθεί καλά τη διδασκαλία του Ιησού από ένα πρώην απόστολο του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος υπήρξε δάσκαλός του στην Αλεξάνδρεια.

1. Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 161:1.1Υπήρχε µόνο ένα θέµα στο οποίο ο Ροδάν και οι δυο απόστολοι δεν ήταν σύµφωνοι, και αυτό ήταν η προσωπικότητα του Θεού. Ο Ροδάν αποδέχτηκε µε προθυµία όλα όσα του παρουσιάστηκαν σχετικά µε τα γνωρίσµατα του Θεού, αλλά υποστήριξε ότι ο ουράνιος Πατέρας δεν είναι, δεν µπορεί να είναι, ένα πρόσωπο έτσι όπως ο άνθρωπος φαντάζεται την προσωπικότητα. Και ενώ οι απόστολοι αντιµετώπισαν δυσκολία στην προσπάθεια να αποδείξουν ότι ο Θεός είναι πρόσωπο, ο Ροδάν πάλι βρήκε περισσότερο δύσκολο να αποδείξει ότι δεν είναι πρόσωπο. 161:1.2Ο Ροδάν υποστήριζε ότι το γεγονός της προσωπικότητας συνίσταται στο συνυπάρχον γεγονός της πλήρους και αµοιβαίας επικοινωνίας µεταξύ ίσων όντων, όντων που είναι ικανά για φιλική κατανόηση. Είπε ο Ροδάν: «Για να είναι πρόσωπο, ο Θεός πρέπει να χρησιµοποιεί πνευµατικούς συµβολισµούς επικοινωνίας οι οποίοι θα τον έκαναν πλήρως κατανοητό από εκείνους που έρχονται σε επαφή µαζί του. Αλλ’ εφόσον ο Θεός είναι άπειρος και αιώνιος, ο Δηµιουργός όλων των όντων, εξυπακούεται ότι, όσον αφορά τα ίσα όντα, ο Θεός είναι µόνος στο σύµπαν. Δεν υπάρχει κανείς ίσος προς αυτόν. Δεν υπάρχει κανείς µε τον οποίο να µπορεί να επικοινωνήσει σαν ίσος. Ο Θεός πράγµατι, µπορεί να είναι η πηγή όλων των προσωπικοτήτων, αλλ’ όµως προϋπάρχει της προσωπικότητας, αφού σαν Δηµιουργός είναι πάνω και πέρα από το δηµιούργηµα». 161:1.3Αυτό το σηµείο τριβής µπέρδεψε πολύ το Θωµά και τον Ναθαναήλ, και ζήτησαν από τον Ιησού να τους βοηθήσει, αλλά ο Κύριος αρνήθηκε να µπει στη συζήτησή τους. Είπε στο Θωµά: «Μικρή σηµασία έχει για το ποια ιδέα του Πατέρα θα αποδεχτείτε, εφόσον πνευµατικά γνωρίζετε το ιδεώδες της απείρου και αιώνιας φύσης του». 161:1.4Ο Θωµάς υποστήριξε ότι ο Θεός επικοινωνεί πράγµατι µε τον άνθρωπο, και εποµένως ο Πατέρας είναι πρόσωπο, ακόµα και µε τον καθορισµό του Ροδάν. Αυτό ο Έλληνας το απέρριψε, ακόµα κι έτσι, ο Θεός δεν αποκαλύπτεται προσωπικά, ακόµα αποτελεί µυστήριο. Ύστερα ο Ναθαναήλ αναφέρθηκε στη δική του προσωπική εµπειρία µε το Θεό, και αυτό ο Ροδάν το παραδέχτηκε, επιβεβαιώνοντας ότι πρόσφατα είχε παρόµοιες εµπειρίες, αλλά

Page 81

Provided by: www.urantia.info


αυτές οι εµπειρίες, υποστήριξε, αποδείκνυαν µόνο την πραγµατικότητα του Θεού, όχι την προσωπικότητά του. 161:1.5Το βράδυ της Δευτέρας ο Θωµάς εγκατέλειψε. Αλλά την Τρίτη το βράδυ ο Ναθαναήλ πέτυχε να κάνει το Ροδάν να πιστέψει στην προσωπικότητα του Πατέρα, και κατόρθωσε αυτή την αλλαγή των απόψεων του Έλληνα µε τους ακόλουθους συλλογισµούς: 161:1.61. Ο ουράνιος Πατέρας απολαµβάνει ισότητα στην επικοινωνία µε δυο τουλάχιστον άλλα όντα που είναι τελείως ίσα µε αυτόν και τελείως όµοια µε αυτόν – τον Αιώνιο Γιο και το Άπειρο Πνεύµα. Μπροστά στη θεωρία της Τριάδος, ο Έλληνας εξαναγκάστηκε να αποδεχτεί τη δυνατότητα της προσωπικότητας του Συµπαντικού Πατέρα. (ήταν η επί µέρους θεώρηση αυτών των συζητήσεων που οδήγησε στην ευρύτερη κατανόηση της Τριάδος στο µυαλό των δώδεκα αποστόλων. Βέβαια, ήταν γενική η πίστη ότι ο Ιησούς ήταν ο Αιώνιος Γιος). 161:1.72. Εφόσον ο Ιησούς ήταν ίσος µε τον Πατέρα του, και εφόσον αυτός ο Γιος είχε φανερώσει την προσωπικότητα στα γήινα παιδιά του, αυτό το φαινόµενο παρείχε την απόδειξη για το γεγονός και επεδείκνυε τη δυνατότητα να κατέχουν προσωπικότητα και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας και έτσι τακτοποιήθηκε για πάντα το ζήτηµα που αφορούσε την ικανότητα του Θεού να επικοινωνεί µε τον άνθρωπο και τη δυνατότητα του ανθρώπου να επικοινωνεί µε το Θεό. 161:1.83.

Ότι ο Ιησούς βρισκόταν σε αµοιβαία συνεργασία και τέλεια επικοινωνία µε τον άνθρωπο. Ότι ο Ιησούς ήταν ο Γιος του Θεού. Ότι η σχέση του Γιου µε τον Πατέρα προϋποθέτει ισότητα επικοινωνίας και αµοιβαιότητα στην κατανόηση. Ότι ο Ιησούς και ο Πατέρας ήταν ένα. Ότι ο Ιησούς διατηρούσε συγχρόνως κατανοητή επικοινωνία και µε το Θεό και µε τον άνθρωπο και ότι, αφού και ο Θεός και ο άνθρωπος καταλαβαίνουν το νόηµα των συµβολισµών της επικοινωνίας του Ιησού, και οι δυο, Θεός και άνθρωπος κατείχαν τα γνωρίσµατα της προσωπικότητας στο βαθµό που χρειαζότανε για τις απαιτήσεις της ικανότητας µιας επικοινωνίας µεταξύ τους. Ότι η προσωπικότητα του Ιησού καταδείκνυε την προσωπικότητα του Θεού, ενώ αποδείκνυε συµπερασµατικά την παρουσία του Θεού εντός του ανθρώπου. Ότι δυο πράγµατα που σχετίζονται µε το ίδιο πράγµα, σχετίζονται και µεταξύ τους. 161:1.94. Ότι η προσωπικότητα αντιπροσωπεύει την ύψιστη σκέψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη πραγµατικότητα και για τις θεϊκές αξίες. Ότι ο Θεός αντιπροσωπεύει επίσης την ύψιστη σκέψη του ανθρώπου για τη θεϊκή πραγµατικότητα και τις άπειρες αξίες. Εποµένως, ότι ο Θεός πρέπει να είναι µια θεϊκή και άπειρη πραγµατικότητα, µια αληθινή προσωπικότητα που αν και κατ’ άπειρο και αιώνιο τρόπο ξεπερνά τη σκέψη και τον ορισµό που έχει ο άνθρωπος για την προσωπικότητα, εν τούτοις είναι πάντα και συµπαντικά µια προσωπικότητα. 161:1.105. Ότι ο Θεός πρέπει να είναι µια προσωπικότητα αφού είναι ο Δηµιουργός και το πεπρωµένο όλων των προσωπικοτήτων. Ο Ροδάν επηρεάστηκε τροµερά από τη διδασκαλία του Ιησού, «Να είστε εποµένως τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας στον ουρανό είναι τέλειος». 161:1.11Όταν ο Ροδάν άκουσε αυτά τα επιχειρήµατα, είπε: «Έχω πειστεί. Θα οµολογήσω ότι ο Θεός είναι πρόσωπο αν µου επιτρέψετε να κοσµήσω την οµολογία µου µε ένα τέτοιο πιστεύω µε το οποίο θα αποδώσω στο νόηµα της προσωπικότητας ένα σύνολο εκτεταµένων αξιών, όπως υπερανθρώπινης, προϋπάρχουσας, ύψιστης, άπειρης, αιώνιας, οριστικής, και συµπαντικής. Είµαι τώρα πεπεισµένος ότι, ενώ ο Θεός πρέπει να είναι άπειρα κάτι

Page 82

Provided by: www.urantia.info


περισσότερο από µια προσωπικότητα, δεν µπορεί να είναι τίποτε λιγότερο. Είµαι ικανοποιηµένος να τελειώσουµε τη διαφωνία και να αποδεχτούµε τον Ιησού σαν την προσωπική αποκάλυψη του Πατέρα και την ικανοποίηση όλων των ανικανοποίητων όρων στη λογική, την αιτία και τη φιλοσοφία».

2. Η ΘΕΪΚΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 161:2.1Αφού ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς αποδέχτηκαν τόσο πλήρως τις απόψεις του Ροδάν για το ευαγγέλιο της βασιλείας, απέµεινε µόνο ένα ακόµη σηµείο να µελετήσουν, τη διδασκαλία που είχε να κάνει µε τη θεϊκή φύση του Ιησού, µια θεωρία που ανακοινώθηκε µόνο πολύ πρόσφατα. Ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς παρουσίασαν από κοινού τις απόψεις τους για τη θεϊκή φύση του Κυρίου, και η ακόλουθη αφήγηση είναι µια συµπυκνωµένη, αναδοµηµένη και εκ νέου εκφρασµένη παρουσίαση της διδασκαλίας τους: 161:2.21. Ο Ιησούς παραδέχτηκε τη θεϊκότητά του και τον πιστεύουµε. Πολλά αξιοσηµείωτα πράγµατα συνέβησαν σε συνδυασµό µε την υπηρεσία του, τα οποία µπορούµε να κατανοήσουµε µόνο αν πιστέψουµε ότι είναι ο Γιος του Θεού καθώς και ο Γιος του Ανθρώπου. 161:2.32. Η συνεργασία του µε µας, αποτελεί παράδειγµα για την ανθρώπινη φιλία. Μόνο ένα θεϊκό πλάσµα θα µπορούσε να είναι τέτοιος φίλος του ανθρώπου. Είναι το πιο αληθινά αλτρουιστικό άτοµο που έχουµε ποτέ γνωρίσει. Είναι φίλος ακόµα και των αµαρτωλών. Έχει την τόλµη να αγαπήσει τους εχθρούς του. Είναι πολύ πιστός σε µας. Αν και δεν διστάζει να µας επιπλήξει, είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι µας αγαπάει αληθινά. Όσο περισσότερο τον γνωρίσει κάποιος, τόσο πιο πολύ θα τον αγαπήσει. Θα γοητευτεί από τη σταθερή αφοσίωσή του. Όλα αυτά τα χρόνια που αποτύχαµε να καταλάβουµε την αποστολή του, υπήρξε ένας πιστός φίλος. Ενώ δεν χρησιµοποιεί κολακεία, µας φέρεται σε όλους µε την ίδια καλοσύνη. Είναι σταθερά τρυφερός και συµπονετικός. Μοιράστηκε τη ζωή του και κάθε άλλο πράγµα µαζί µας. Είµαστε µια ευτυχισµένη κοινότητα. Μοιραζόµαστε όλα τα πράγµατα από κοινού. Δεν πιστεύουµε ότι ένας απλός άνθρωπος θα ζούσε µια τόσο άµεµπτη ζωή κάτω από τέτοιες συνθήκες. 161:2.43. Πιστεύουµε ότι ο Ιησούς είναι θεϊκός επειδή δεν σφάλλει ποτέ. Δεν κάνει λάθη. Η σοφία του είναι καταπληκτική. Η ευλάβειά του θαυµάσια. Ζει µέρα τη µέρα σε πλήρη συµφωνία µε το θέληµα του Πατέρα. Δεν µετανιώνει για παραπτώµατα επειδή δεν παραβαίνει κανένα από τους νόµους του Πατέρα. Προσεύχεται για µας και µε µας, αλλά δεν ζητάει ποτέ να προσευχηθούµε για κείνον. Πιστεύουµε ότι είναι συνεπής αναµάρτητος. Δεν νοµίζουµε ότι κάποιος που είναι µόνο άνθρωπος θα µπορούσε να ζήσει µια τέτοια ζωή. Δηλώνει ότι ζει µια τέλεια ζωή και αναγνωρίζουµε ότι το κάνει. Η ευλάβειά µας πηγάζει από τη µετάνοια, αλλά η ευλάβειά του πηγάζει από τη δικαιοσύνη. Επαγγέλλεται ότι συγχωρεί αµαρτίες και θεραπεύει ασθένειες. Κανένας απλός άνθρωπος δεν θα µπορούσε λογικά να συγχωρεί αµαρτίες. Αυτό είναι ένα θεϊκό προνόµιο. Και µοιάζει να είναι το ίδιο τέλειος στη δικαιοσύνη του από την εποχή της πρώτης επαφής µας µαζί του. Μεγαλώνουµε µε τη χάρη και την αναγνώριση της αλήθειας αλλά ο Κύριός µας επιδεικνύει ωριµότητα δικαιοσύνης από την αρχή. Όλοι οι άνθρωποι, καλοί ή κακοί, αναγνωρίζουν αυτά τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης του Ιησού. Και ακόµα η ευλάβειά του δεν είναι ποτέ

Page 83

Provided by: www.urantia.info


ενοχλητική ή επιδεικτική. Είναι πράος και ατρόµητος. Φαίνεται να επιδοκιµάζει την πίστη µας για τη θεϊκότητά του. Είναι, είτε αυτό που επαγγέλλεται ότι είναι, ή διαφορετικά ο µεγαλύτερος υποκριτής και απατεώνας που γνώρισε ποτέ ο κόσµος. Έχουµε πειστεί ότι είναι αυτό που δηλώνει ότι είναι. 161:2.54. Η µοναδικότητα του χαρακτήρα του και η τελειότητα του συναισθηµατικού ελέγχου του µας πείθει ότι είναι ένας συνδυασµός ανθρωπιάς και θεϊκότητας. Ανταποκρίνεται αδιάκοπα στη θέα της ανθρώπινης ανάγκης. Η δυστυχία δεν σταµάτησε ποτέ να τον αγγίζει. Η συµπόνια του διεγείρεται το ίδιο από τη σωµατική δυστυχία, την αγωνία του νου ή την πνευµατική θλίψη. Αναγνωρίζει αµέσως και παραδέχεται γενναιόδωρα την παρουσία της πίστης ή όποια άλλη ευλογία των συνανθρώπων του. Είναι τόσο δίκαιος και σωστός ενώ συγχρόνως είναι σπλαχνικός και διακριτικός. Θρηνεί για την πνευµατική ξεροκεφαλιά των ανθρώπων και χαίρεται όταν αυτοί συγκατατίθονται να δουν το φως της αλήθειας. 161:2.65. Φαίνεται να γνωρίζει τις σκέψεις στα µυαλά των ανθρώπων και να καταλαβαίνει τις επιθυµίες της καρδιάς τους. Και πάντοτε συµπάσχει µε το µπερδεµένο πνεύµα µας. Φαίνεται πως διαθέτει όλα τα ανθρώπινα συναισθήµατά µας, αλλά σε θαυµαστότερο βαθµό. Αγαπάει δυνατά την καλοσύνη και µισεί εξ ίσου την αµαρτία. Διαθέτει µια υπερανθρώπινη συνείδηση της παρουσίας της Θεότητας. Προσεύχεται σαν άνθρωπος αλλά ενεργεί σαν Θεός. Φαίνεται να προβλέπει πράγµατα. Τολµάει από τώρα να µιλάει για το θάνατό του, κάνοντας κάποια µυστική αναφορά στη µελλοντική του δόξα. Ενώ είναι καλός, είναι επίσης γενναίος και τολµηρός. Δεν διστάζει ποτέ να κάνει το καθήκον του. 161:2.76. Είµαστε συνεχώς εντυπωσιασµένοι από το φαινόµενο της υπερανθρώπινης γνώσης του. Δεν περνάει σχεδόν µέρα που να µη συµβαίνει κάτι, και αποκαλύπτεται ότι ο Κύριος γνωρίζει τι συµβαίνει ακόµα και µακριά από την άµεση παρουσία του. Φαίνεται επίσης να γνωρίζει τις σκέψεις των συνεργατών του. Χωρίς αµφιβολία έχει επικοινωνία µε ουράνιες οντότητες. Χωρίς συζήτηση ζει σ’ ένα πνευµατικό επίπεδο πολύ ψηλότερα από εµάς τους λοιπούς. Το κάθε τι µοιάζει ανοιχτό στη µοναδική κατανόησή του. Μας κάνει ερωτήσεις για να µας κάνει να µιλάµε και όχι για να πάρει πληροφορίες. 161:2.87. Πρόσφατα, ο Κύριος δεν διστάζει να επιβεβαιώσει την υπεράνθρωπη φύση του. Από την ηµέρα της χειροτονίας µας σαν απόστολοι και µέχρι την πρόσφατη εποχή, ποτέ δεν αρνήθηκε ότι ήρθε από το Πατέρα ψηλά. Μιλάει µε την εξουσία ενός θεϊκού διδασκάλου. Ο Κύριος δεν διστάζει τα αντικρούσει τις σηµερινές θρησκευτικές διδασκαλίες και να ανακοινώσει το καινούργιο ευαγγέλιο µε αναµφίβολη εξουσία. Είναι θετικός, κατηγορηµατικός και αυθεντικός. Ακόµα και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, όταν άκουσε τον Ιησού να µιλάει, δήλωσε ότι ήταν ο Γιος του Θεού. Φαίνεται να είναι τόσο επαρκής µε τον εαυτό του. Δεν αναζητά την υποστήριξη του πλήθους. Είναι αδιάφορος µε τις γνώµες των ανθρώπων. Είναι γενναίος και όµως τόσο ελεύθερος από έπαρση. 161:2.98. Μιλάει συνεχώς για το Θεό σαν κάποιος πάντα παρών συνεργάτης του σε ό,τι κάνει. Συνεχίζει να κάνει το καλό, επειδή ο Θεός φαίνεται να είναι µέσα του. Κάνει τους πιο καταπληκτικούς ισχυρισµούς για τον εαυτό του και την αποστολή του στη γη, δηλώσεις που θα φαινόντουσαν ανόητες αν δεν ήταν θεϊκός. Κάποτε δήλωσε, «Πριν από τον Αβραάµ, Εγώ υπάρχω». Δήλωσε αµετάκλητα τη θεϊκότητά του. Επαγγέλλεται ότι είναι σε συνεργασία µε το Θεό. Εξαντλεί σχεδόν τις δυνατότητες της γλώσσας στην επανάληψη των δηλώσεών του για στενή συνεργασία µε τον ουράνιο Πατέρα. Τολµάει ακόµα να επιβεβαιώνει ότι αυτός και ο Πατέρας είναι ένα. Λέγει ότι όποιος είδε αυτόν έχει δει και τον Πατέρα. Και λέγει και πράττει όλα αυτά τα τροµερά πράγµατα µε τόση παιδική φυσικότητα. Υπαινίσσεται τη

Page 84

Provided by: www.urantia.info


συνεργασία του µε τον Πατέρα µε τον ίδιο τρόπο που αναφέρεται στη συνεργασία του µαζί µας. Φαίνεται να είναι τόσο σίγουρος για το Θεό και µιλάει γι αυτές τις σχέσεις µε τόσο αυταπόδεικτο τρόπο. 161:2.109. Όταν προσεύχεται µοιάζει να επικοινωνεί κατευθείαν µε τον Πατέρα του. Έχουµε ακούσει λίγες από τις προσευχές του, αλλά αυτές οι λίγες δείχνουν ότι µιλάει µε το Θεό, σαν να ήταν πρόσωπο µε πρόσωπο. Φαίνεται να γνωρίζει το µέλλον όπως και το παρελθόν. Απλά, δεν θα µπορούσε να είναι όλο αυτό και να κάνει όλα αυτά τα ασυνήθιστα πράγµατα, εκτός και αν είναι κάτι περισσότερο από άνθρωπος. Ξέρουµε ότι είναι άνθρωπος, είµαστε βέβαιοι, αλλά είµαστε το ίδιο βέβαιοι ότι είναι επίσης και θεϊκός. Πιστεύουµε ότι είναι θεϊκός. Έχουµε πειστεί ότι είναι ο Γιος του Ανθρώπου και ο Γιος του Θεού. 161:2.11Όταν ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς ολοκλήρωσαν τις συσκέψεις τους µε τον Ροδάν, πήγαν βιαστικά στον Ιησού για να συναντηθούν µε τους συντρόφους τους αποστόλους, φθάνοντας την Παρασκευή εκείνης της εβδοµάδας. Ήταν µια µεγάλη εµπειρία στη ζωή και των τριών αυτών πιστών, και οι άλλοι απόστολοι έµαθαν πολλά από την αφήγηση των εµπειριών αυτών από το Ναθαναήλ και το Θωµά. 161:2.12Ο Ροδάν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου δίδασκε τη φιλοσοφία του στη σχολή της Μεγάνθης. Έγινε εξαιρετικός στις υποθέσεις της βασιλείας των ουρανών. Ήταν πιστός µέχρι το τέλος της γήινης ζωής του, τελειώνοντας τη ζωή του στη Ελλάδα µε άλλους όταν οι καταδιώξεις βρίσκονταν σε µεγάλο βαθµό. 3. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ Η ΘΕΪΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 161:3.1Η συνειδητοποίηση της θεϊκότητας µεγάλωνε βαθµιαία στο µυαλό του Ιησού µέχρι την εποχή της βάφτισής του. Όταν απέκτησε πλήρη συνείδηση της θεϊκής φύσης του, της προανθρώπινης ύπαρξής του, και των συµπαντικών προνοµίων του, φαίνεται ότι διέθετε τη δύναµη να περιορίζει µε διάφορους τρόπους την ανθρώπινη συνείδηση της θεϊκότητάς του. Σε µας εµφανίζεται ότι από τη βάφτισή του µέχρι τη σταύρωσή του ήταν τελείως προαιρετικό στον Ιησού είτε να εξαρτάται αποκλειστικά από το ανθρώπινο µυαλό του είτε να χρησιµοποιεί τη γνώση και του ανθρώπινου και του θεϊκού µυαλού. Μερικές φορές φαινόταν να ωφελείται από µόνη την πληροφόρηση που υπήρχε στην ανθρώπινη διάνοια. Σε άλλες περιστάσεις φαινόταν να ενεργεί µε την πλήρη γνώση και σοφία που µπορούσε να του παράσχει η χρήση µόνο του υπερανθρώπινου περιεχόµενου της θεϊκής συνείδησής του. 161:3.2Μπορούµε να κατανοήσουµε τις µοναδικές επιδόσεις του µόνο αν αποδεχτούµε τη θεωρία ότι µπορούσε, µε τη θέλησή του, να αυτό-περιορίζει τη θεϊκή συνείδησή του. Είµαστε πλήρως ενήµεροι ότι συχνά απέκρυπτε από τους συντρόφους του την πρόγνωση των γεγονότων και ότι ήταν ενήµερος για τη φύση των σκέψεων και σχεδίων τους. Καταλαβαίνουµε ότι δεν επιθυµούσε να γνωρίζουν πολύ καλά οι οπαδοί του ότι µπορούσε να διακρίνει τις σκέψεις τους και να διεισδύσει στα σχέδιά τους. Δεν επιθυµούσε να ξεπερνάει κατά πολύ την ανθρώπινη σκέψη όπως αυτή υπήρχε στα µυαλά των αποστόλων και των µαθητών του. 161:3.3Είµαστε πέρα για πέρα µπερδεµένοι να διακρίνουµε µεταξύ της πρακτικής του να αυτοπεριορίζει τη θεϊκή του συνειδητότητα και της τεχνικής του να κρύβει τη δυνατότητα πρόγνωσης και διάκρισης της σκέψης από τους συντρόφους του. Είµαστε πεπεισµένοι ότι χρησιµοποιούσε και τις δυο αυτές τεχνικές, αλλά δεν µπορούµε πάντα, σε µια συγκεκριµένη στιγµή, να καθορίσουµε ποια µέθοδο µπορεί να χρησιµοποίησε. Συχνά τον παρατηρήσαµε να ενεργεί µε µόνη την ανθρώπινη συνείδηση. Μετά τον παρατηρούµε να συσκέπτεται µε

Page 85

Provided by: www.urantia.info


τους υπευθύνους των ουράνιων πνευµάτων του σύµπαντος και διακρίνουµε την αναµφίβολη λειτουργία του θεϊκού µυαλού. Και µετά, σε αναρίθµητες σχεδόν περιστάσεις γινόµαστε µάρτυρες της εργασίας της συνδυασµένης προσωπικότητας του ανθρώπου και του Θεού όπως αυτή γινότανε από τη φαινοµενική τέλεια ένωση του ανθρώπινου και του θεϊκού νου. Αυτά είναι τα όρια της γνώσης µας για τέτοια φαινόµενα. Δεν γνωρίζουµε πραγµατικά την πλήρη αλήθεια γι αυτό το µυστήριο. ΕΓΓΡΑΦΟ 162 ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΡΤΟΦΟΡΙΑΣ 162:0.1Όταν ο Ιησούς ξεκίνησε για την Ιερουσαλήµ µε τους δέκα αποστόλους, σχεδίαζε να περάσει από τη Σαµάρεια, που ήταν ο πιο σύντοµος δρόµος. Συνεπώς, πέρασαν από το κάτω µέρος της ανατολικής ακτής της λίµνης και, µέσω της Σκυθούπολης, µπήκαν στα σύνορα της Σαµάρειας. Όταν έπεσε η νύχτα, ο Ιησούς έστειλε το Φίλιππο και το Ματθαίο σ’ ένα χωριό των ανατολικών πλευρών του Όρους Γιλµπόα, για να βρουν κατάλυµα για την παρέα. Συνέβη, αυτοί οι χωρικοί να είναι τα µέγιστα προκατειληµµένοι κατά των Ιουδαίων, περισσότερο από το µέσο όρο των Σαµαρειτών, και τα αισθήµατα αυτά είχαν τη συγκεκριµένη αυτή εποχή ενταθεί, καθώς πολλοί ήταν καθ’ οδό προς τη γιορτή της αρτοφορίας. Οι άνθρωποι αυτοί ήξεραν πολύ λίγα για τον Ιησού, και αρνήθηκαν να του δώσουν κατάλυµα επειδή αυτός και οι σύντροφοί του ήταν Ιουδαίοι. Όταν ο Ματθαίος και ο Φίλιππος έδειξαν αγανάκτηση και πληροφόρησαν τους Σαµαρείτες ότι αρνούνταν να φιλοξενήσουν τον Άγιο του Ισραήλ, οι εξαγριωµένοι χωρικοί τούς καταδίωξαν έξω από το µικρό χωριό µε ξύλα και πέτρες. 162:0.2Μετά που ο Φίλιππος και ο Ματθαίος γύρισαν στους συντρόφους τους και τους ανέφεραν τον τρόπο µε τον οποίο είχαν οδηγηθεί έξω από το χωριό, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης προχώρησαν προς τον Ιησού και είπαν: «Κύριε, σε παρακαλούµε να µας δώσεις την άδεια να διατάξουµε να πέσει φωτιά από τον ουρανό και να ρηµάξει τους θρασείς και αµετανόητους Σαµαρείτες». Όταν όµως ο Ιησούς άκουσε αυτά τα λόγια της εκδίκησης, στράφηκε προς τους γιους του Ζεβεδαίου και τους επέπληξε σοβαρά: «Δεν γνωρίζετε τι στάση να δείξετε. Η εκδίκηση δεν έχει τη γεύση της βασιλείας των ουρανών. Αντί για διαµάχη, ας βαδίσουµε µέχρι το µικρό χωριό κοντά στη διάβαση του Ιορδάνη». Έτσι εξαιτίας στενών αντιλήψεων προκατάληψης, αυτοί οι Σαµαρείτες αρνήθηκαν στους εαυτούς τους την τιµή να επιδείξουν φιλοξενία στο Δηµιουργό ενός σύµπαντος. 162:0.3Ο Ιησούς και οι δέκα σταµάτησαν για τη νύχτα στο χωριό κοντά στη διάβαση του Ιορδάνη. Νωρίς το άλλο πρωί πέρασαν το ποτάµι και συνέχισαν για την Ιερουσαλήµ µέσω του δρόµου ανατολικά του Ιορδάνη, φθάνοντας στη Βηθανία αργά το βράδυ της Τετάρτης. Ο Θωµάς και ο Ναθαναήλ έφτασαν την Παρασκευή, έχοντας καθυστερήσει εξαιτίας των συνοµιλιών τους µε τον Ροδάν. 162:0.4Ο Ιησούς και οι δώδεκα παρέµειναν στα πέριξ της Ιερουσαλήµ µέχρι το τέλος του επόµενου µήνα (Οκτωβρίου), περίπου τεσσερισήµισι εβδοµάδες. Ο ίδιος ο Ιησούς πήγε στη πόλη µόνο λίγες φορές, και αυτές οι σύντοµες επισκέψεις έγιναν τις ηµέρες της γιορτής της αρτοφορίας. Ο Ιησούς πέρασε ένα σηµαντικό κοµµάτι του Οκτωβρίου µε τον Άµπνερ και τους συνεργάτες του στη Βηθλεέµ. 1. ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 162:1.1Πολύ πριν αποµακρυνθούν οι απόστολοι από τη Γαλιλαία, οι οπαδοί του Ιησού, τον είχαν ικετέψει να πάει στην Ιερουσαλήµ για να διακηρύξει το ευαγγέλιο της βασιλείας, ώστε

Page 86

Provided by: www.urantia.info


το µήνυµά του να έχει το γόητρο πως κηρύχτηκε στο κέντρο της Ιουδαϊκής µόρφωσης και γνώσης. Αλλά, τώρα που ο Ιησούς βρισκόταν πράγµατι στην Ιερουσαλήµ να διδάξει, φοβόντουσαν για τη ζωή του. Γνωρίζοντας ότι το Σανχεντρίν ζητούσε να φέρει τον Ιησού στην Ιερουσαλήµ για να δικαστεί και ενθυµούµενοι τις, πρόσφατα, διατυπωµένες εκ νέου δηλώσεις τού Κυρίου ότι θα τον θανάτωναν, οι απόστολοι είχαν κυριολεκτικά εκπλαγεί από την ξαφνική απόφασή του να παραστεί στη γιορτή της αρτοφορίας. Σ’ όλες τις προηγούµενες ικεσίες τους να πάει στην Ιερουσαλήµ είχε απαντήσει, «Η ώρα δεν ήρθε ακόµα». Τώρα, στις διαµαρτυρίες φόβου, είχε απαντήσει µόνο, «Η ώρα όµως έφτασε». 162:1.2Κατά τη διάρκεια της γιορτής της αρτοφορίας, ο Ιησούς πήγε µε θράσος στην Ιερουσαλήµ, σε κάµποσες περιπτώσεις, και δηµόσια δίδαξε στο ναό. Το έκανε αυτό παρά τις προσπάθειες των αποστόλων του να τον αποτρέψουν. Αν και τον είχαν παροτρύνει πολύ να κηρύξει το µήνυµά του στην Ιερουσαλήµ, φοβόντουσαν τώρα να τον δουν να εισέρχεται στην πόλη αυτή την εποχή, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι ήταν αποφασισµένοι να τον θανατώσουν. 162:1.3Η τολµηρή εµφάνιση του Ιησού στην Ιερουσαλήµ, περισσότερο από ποτέ µπέρδεψε τους οπαδούς του. Πολλοί από τους µαθητές του, ακόµα και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο απόστολος, είχαν τολµήσει να σκεφτούν ότι ο Ιησούς είχε αποµακρυνθεί βιαστικά στη Φοινίκη, επειδή φοβόταν τους Ιουδαίους αρχηγούς και τον Ηρώδη Αντύπα. Δεν µπόρεσαν να καταλάβουν τη σηµασία των κινήσεων τού Κυρίου. Η παρουσία του στην Ιερουσαλήµ στη γιορτή της αρτοφορίας, ακόµα και αντίθετα από τη γνώµη των οπαδών του, έφτασε για πάντα να βάλει τέρµα σε όλους τους ψιθύρους για φόβο και δειλία. 162:1.4Κατά τη γιορτή της αρτοφορίας, χιλιάδες πιστών από όλα τα µέρη της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας είδαν τον Ιησού, τον άκουσαν να διδάσκει, και πολλοί βάδισαν ακόµα και µέχρι τη Βηθανία για να µιλήσουν µαζί του σχετικά µε την πρόοδο της βασιλείας στις περιοχές της πατρίδας τους. 162:1.5Υπήρχαν πολλοί λόγοι που εξηγούσαν γιατί ο Ιησούς µπορούσε και δίδασκε δηµόσια στο προαύλιο του ναού κατά τις µέρες της γιορτής, και πάνω απ’ όλους ήταν ο φόβος που κατείχε τους αξιωµατούχους του Σανχεντρίν, σαν αποτέλεσµα του µυστικού συναισθήµατος που είχε απλωθεί στις γραµµές των ενόπλων τους. Ήταν γεγονός ότι πολλοί από τα µέλη του Σανχεντρίν, είτε πίστευαν µυστικά στον Ιησού είτε ήταν αποφασιστικά αντίθετοι µε τη σύλληψή του στη διάρκεια της γιορτής, όταν ένας τόσο µεγάλος αριθµός ανθρώπων ήταν παρόντες στην Ιερουσαλήµ, πολλοί από τους οποίους είπε πίστευαν σ’ αυτόν ή ήταν τουλάχιστον φιλικοί µε το πνευµατικό κίνηµα το οποίο υποστήριζε. 162:1.6Οι προσπάθειες του Άµπνερ και των συνεργατών του σε όλη την Ιουδαία είχαν συµβάλλει στην ενίσχυση του ευνοϊκού αισθήµατος προς τη βασιλεία, ώστε οι εχθροί του Ιησού δεν τολµούσαν να είναι υπερβολικά ειλικρινείς µε την αντίθεσή τους. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους γιατί ο Ιησούς µπόρεσε δηµόσια να επισκεφθεί την Ιερουσαλήµ και µετά να φύγει ζωντανός. Ένα ή δυο µήνες νωρίτερα θα είχε σίγουρα θανατωθεί. 162:1.7Αλλά η απερίσκεπτη τόλµη του Ιησού στη δηµόσια εµφάνισή του στην Ιερουσαλήµ, τρόµαξε παραπάνω τους εχθρούς του. Δεν ήταν έτοιµοι για µια τόσο παράτολµη πρόκληση. Αρκετές φορές αυτό το µήνα το Σανχεντρίν έκανε εξασθενηµένες προσπάθειες να συλλάβει τον Κύριο, αλλά τίποτε δεν βγήκε από αυτές τις προσπάθειες. Οι εχθροί του τόσο ξαφνιάστηκαν και έκαναν πίσω από την αναπάντεχη δηµόσια εµφάνιση του Ιησού στην Ιερουσαλήµ, ώστε έκαναν εικασίες ότι θα του είχαν υποσχεθεί προστασία οι ρωµαϊκές

Page 87

Provided by: www.urantia.info


αρχές. Γνωρίζοντας ότι ο Φίλιππος (ο αδελφός του Ηρώδη Αντύπα) ήταν σχεδόν οπαδός του Ιησού, τα µέλη του Σανχεντρίν υπέθεσαν ότι ο Φίλιππος είχε υποσχεθεί στον Ιησού προστασία απέναντι στους εχθρούς του. Ο Ιησούς είχε φύγει από τη δικαιοδοσία τους πριν αντιληφθούν την πραγµατικότητα, ότι είχαν σφάλει δηλαδή, πιστεύοντας ότι η ξαφνική και τολµηρή εµφάνιση του στην Ιερουσαλήµ οφειλόταν σε µια µυστική συνεννόηση µε τους Ρωµαίους αξιωµατούχους. 162:1.8Μόνο οι δώδεκα απόστολοι γνώριζαν ότι ο Ιησούς σκόπευε να παρακολουθήσει τη γιορτή της αρτοφορίας, όταν αναχώρησαν από τη Μαγαδάν. Οι άλλοι οπαδοί τού Κυρίου εξεπλάγησαν πολύ όταν εµφανίστηκε στο προαύλιο του ναού και άρχισε δηµόσια να διδάσκει, και οι ιουδαϊκές αρχές αιφνιδιάστηκαν πέρα από κάθε άποψη, όταν τους αναφέρθηκε ότι δίδασκε στο ναό. 162:1.9Αν και οι µαθητές του δεν περίµεναν τον Ιησού να παραστεί στη γιορτή, η πλειονότητα των προσκυνητών που είχαν έρθει από µακριά και είχαν ακούσει γι αυτόν, διατηρούσαν την ελπίδα ότι θα τον έβλεπαν στην Ιερουσαλήµ. Και δεν απογοητεύτηκαν, γιατί αρκετές φορές δίδαξε στην Εξέδρα του Σολοµώντα και αλλαχού στο προαύλιο του ναού. Οι διδασκαλίες αυτές ήταν πράγµατι η επίσηµη ή η τυπική ανακοίνωση της θεϊκότητας του Ιησού στον Ιουδαϊκό λαό και σε όλο τον κόσµο. 162:1.10Τα πλήθη που άκουγαν τις διδασκαλίες του Κυρίου είχαν διαφορετικές γνώµες. Μερικοί έλεγαν ότι ήταν καλός άνθρωπος. Μερικοί ότι ήταν προφήτης. Μερικοί ότι ήταν αληθινά ο Μεσσίας. Άλλοι έλεγαν ότι ήταν ένας κακόβουλος ταραχοποιός, που οδηγούσε το λαό έξω από το σωστό δρόµο µε τις παράξενες θεωρίες του. Οι εχθροί του δίσταζαν να τον καταγγείλουν ανοιχτά από το φόβο των φίλων πιστών του, ενώ οι φίλοι του φοβόντουσαν να τον αναγνωρίσουν δηµόσια από το φόβο των Ιουδαίων αρχηγών, γνωρίζοντας ότι το Σανχεντρίν ήταν αποφασισµένο να τον θανατώσει. Αλλά ακόµα και οι εχθροί του θαύµαζαν µε τη διδασκαλία του, γνωρίζοντας ότι δεν είχε εκπαιδευτεί στις σχολές των ραβίνων. 162:1.11Κάθε φορά που ο Ιησούς πήγαινε στην Ιερουσαλήµ, οι απόστολοί του γέµιζαν φόβο. Κάθε µέρα φοβόντουσαν και περισσότερο καθώς , µέρα τη µέρα, άκουγαν τις όλο και περισσότερο τολµηρές διακηρύξεις του σχετικά µε τη φύση της αποστολής του στη γη. Δεν ήταν συνηθισµένοι να ακούνε τον Ιησού να κάνει κατηγορηµατικές δηλώσεις και τόσο καταπληκτικές διαβεβαιώσεις, ακόµα και όταν κήρυττε ανάµεσα στους φίλους του. 2. Η ΠΡΩΤΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΝΑΟ 162:2.1Το πρώτο απόγευµα που ο Ιησούς δίδαξε στο ναό, µια αξιοσηµείωτη συντροφιά παρακολουθούσε τα λόγια του, που απεικόνιζαν την ελευθερία του νέου ευαγγελίου και τη χαρά εκείνων που πίστευαν τα καλά νέα, όταν ένας περίεργος ακροατής τον διέκοψε για να ρωτήσει: «Διδάσκαλε, πώς µπορείς και αναφέρεις τις Γραφές και διδάσκεις τον κόσµο µε τόση ευχέρεια ενώ µου είπαν ότι δεν διδάχθηκες τα µαθήµατα των ραβίνων;». Ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Κανένας δεν µε δίδαξε τις αλήθειες που σας ανακοινώνω. Και αυτή η διδασκαλία δεν είναι δική µου αλλά Εκείνου που µε έστειλε. Αν κάποιος επιθυµεί πραγµατικά να κάνει το θέληµα του Πατέρα µου, θα µάθει µε βεβαιότητα για τη διδασκαλία µου, κατά πόσον είναι του Θεού ή κατά πόσον µιλάω από τον εαυτό µου. Αυτός που µιλάει από τον εαυτό του αναζητάει τη δική του δόξα, αλλά εφόσον φανερώνω το λόγο του Πατέρα, τότε λοιπόν αναζητώ τη δόξα Εκείνου που µε έστειλε. Αλλά προτού προσπαθήσετε να εισέλθετε στο νέο φως, δεν θα έπρεπε καλύτερα να ακολουθήσετε το φως που ήδη έχετε; Ο Μωυσής σας έδωσε το νόµο, κι όµως πόσοι από σας ειλικρινά αναζητούν να

Page 88

Provided by: www.urantia.info


εκπληρώσουν τις αξιώσεις του; Ο Μωυσής µε αυτό το νόµο σας κατευθύνει λέγοντας, ‘Δεν θα φονεύσετε’, όµως παρά την εντολή αυτή, µερικοί από σας ζητάτε να φονεύσετε το Γιο του Ανθρώπου». 162:2.2Όταν το πλήθος άκουσε αυτά τα λόγια, άρχισαν να καυγαδίζουν µεταξύ τους. Μερικοί είπαν ότι ήταν τρελός. Μερικοί ότι είχε δαιµόνιο. Άλλοι είπαν ότι ήταν πράγµατι ο προφήτης της Γαλιλαίας τον οποίο οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι έψαχναν από καιρό να φονεύσουν. Μερικοί είπαν ότι οι θρησκευτικές αρχές φοβόντουσαν να τον ενοχλήσουν. Άλλοι σκέφτηκαν ότι δεν τον συλλάµβαναν επειδή είχαν γίνει πιστοί του. Μετά από αξιοσηµείωτη διαµάχη ένας από το πλήθος προχώρησε προς τον Ιησού και ρώτησε, «Γιατί οι αρχηγοί θέλουν να σε σκοτώσουν;». Και αυτός απάντησε: «Οι αρχηγοί θέλουν να µε σκοτώσουν επειδή δυσανασχετούν από τη διδασκαλία µου για τα καλά νέα της βασιλείας, για ένα ευαγγέλιο που ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις επιβαρυντικές παραδόσεις της επίσηµης θρησκείας των τελετουργιών, τις οποίες αυτοί οι διδάσκαλοι είναι αποφασισµένοι να διατηρήσουν πάση θυσία. Περιτέµνουν σύµφωνα µε το νόµο την ηµέρα του Σαββάτου, αλλά θα µε σκότωναν επειδή κάποτε ελευθέρωσα έναν άνθρωπο την ηµέρα του Σαββάτου, που τον κράταγε δέσµιο η ασθένεια. Με ακολουθούν την ηµέρα του Σαββάτου για να µε κατασκοπεύουν αλλά θα µε σκότωναν επειδή σε µια άλλη ευκαιρία διάλεξα να θεραπεύσω ένα σοβαρά άρρωστο άνθρωπο την ηµέρα του Σαββάτου. Θέλουν να µε σκοτώσουν επειδή γνωρίζουν καλά ότι, αν πιστεύετε ειλικρινά και τολµάτε να αποδεχτείτε τη διδασκαλία µου, το σύστηµα της παραδοσιακής θρησκείας τους θα ανατραπεί, καταστραµµένο για πάντα. Μ’ αυτό τον τρόπο θα αποστερηθούν την εξουσία εκείνου στο οποίο αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή, µια και σταθερά αρνούνται να δεχτούν αυτό το νέο και πιο ένδοξο ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού. Και τώρα απευθύνοµαι σε καθένα από σας: µην κρίνετε ανάλογα µε την εξωτερική εµφάνιση αλλά αντίθετα κρίνετε µε το πνεύµα της αλήθειας αυτών των διδασκαλιών. Κρίνετε µε δικαιοσύνη». 162:2.3Μετά είπε άλλος ερωτών: «Ναι, Διδάσκαλε, ψάχνουµε το Μεσσία, αλλά όταν έρθει, ξέρουµε ότι η εµφάνισή του θα είναι µυστική. Γνωρίζουµε από πού είσαι. Είσαι µε τους αδελφούς σου από την αρχή. Ο ελευθερωτής θα έρθει µε δύναµη για να επαναφέρει το βασίλειο του θρόνου του Δαυίδ. Εσύ πράγµατι αξιώνεις ότι είσαι ο Μεσσίας;». Και ο Ιησούς απάντησε: «Αξιώνεις ότι µε γνωρίζεις και πως γνωρίζεις από πού είµαι. Εύχοµαι οι αξιώσεις σου να είναι αληθινές, γιατί πράγµατι τότε θα βρεις άφθονη ζωή σ’ εκείνη τη γνώση. Αλλά σου δηλώνω ότι δεν ήρθα σε σας για τον εαυτό µου. Με έστειλε ο Πατέρας, και αυτός που µ’ έστειλε είναι αληθινός και πιστός. Αρνούµενοι να µε ακούσετε, αρνείστε να δεχτείτε εκείνον που µε στέλνει. Εσείς, αν δεχτείτε το ευαγγέλιο αυτό, θα γνωρίσετε αυτόν που µε έστειλε. Γνωρίζω τον Πατέρα, γιατί έχω έρθει από τον Πατέρα να τον δηλώσω και να τον αποκαλύψω σε σας». 162:2.4Οι πράκτορες των γραµµατέων ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά φοβόντουσαν το πλήθος, γιατί πολλοί πίστευαν σ’ αυτόν. Το έργο του Ιησού από τη βάφτισή του είχε γίνει γνωστό σε όλους τους Εβραίους, και καθώς πολλοί από το πλήθος διηγιόντουσαν αυτά τα πράγµατα, αναρωτήθηκαν: «Ακόµα και αν ο δάσκαλος αυτός είναι από τη Γαλιλαία, ακόµα και αν δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες µας για το Μεσσία, αναρωτιόµαστε αν ο ελευθερωτής, όταν έρθει, κάνει κάτι πιο θαυµαστό απ’ ό,τι αυτός ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ έχει ήδη κάνει». 162:2.5Όταν οι Φαρισαίοι και οι πράκτορές τους άκουσαν το λαό να µιλάει έτσι, έκαναν συµβούλιο µε τους αρχηγούς τους και αποφάσισαν ότι κάτι θα έπρεπε να γίνει αµέσως για

Page 89

Provided by: www.urantia.info


να µπει ένα τέλος σ’ αυτές τις δηµόσιες εµφανίσεις του Ιησού στο προαύλιο του ναού. Οι αρχηγοί των Ιουδαίων, γενικά, ήταν διατεθειµένοι να αποφύγουν µια σύγκρουση µε τον Ιησού, πιστεύοντας ότι οι ρωµαϊκές αρχές του είχαν υποσχεθεί προστασία. Δεν µπορούσαν να λογαριάσουν διαφορετικά το θράσος του να έρθει αυτή την εποχή στην Ιερουσαλήµ. Αλλά οι αξιωµατούχοι του Σανχεντρίν δεν πίστευαν πολύ αυτή τη φήµη. Αιτιολογούσαν ότι οι Ρωµαίοι κυβερνήτες δεν θα έκαναν κάτι τέτοιο κρυφά και χωρίς να το γνωρίζει το ανώτατο κυβερνητικό σώµα του ιουδαϊκού έθνους. 162:2.6Συνεπώς, ο Έµπερ, ο κύριος αξιωµατούχος του Σανχεντρίν, στάλθηκε µε δυο βοηθούς να συλλάβει τον Ιησού. Καθώς ο Έµπερ βάδιζε προς τον Ιησού, ο Κύριος είπε: «Μη φοβάστε να µε πλησιάσετε. Ελάτε κοντά να ακούσετε τη διδασκαλία µου. Γνωρίζω ότι σας έστειλαν να µε συλλάβετε, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι τίποτε δεν θα συµβεί στο Γιο του Ανθρώπου πριν έρθει η ώρα του. Δεν είστε εναντίον µου. Έρχεστε µόνο για να κάνετε το πρόσταγµα των κυρίων σας, και ακόµη και αυτοί οι κυβερνήτες των Ιουδαίων, αλήθεια, σκεφτείτε ότι κάνουν το έργο του Θεού όταν αναζητούν µυστικά την καταστροφή µου. 162:2.7Δεν θεωρώ κανένα σας ότι έχει µοχθηρία. Ο Πατέρας σάς αγαπά, και εποµένως επιθυµώ τη λύτρωσή σας από τα δεσµά της προκατάληψης και το σκοτάδι της παράδοσης. Σας προσφέρω την ελευθερία της ζωής και τη χαρά της σωτηρίας. Διακηρύττω το νέο και ζωντανό δρόµο, τη λύτρωση από το κακό και το σπάσιµο των δεσµών της αµαρτίας. Ήρθα για να έχετε ζωή, και να την έχετε αιώνια. Θέλετε να απαλλαγείτε από µένα και τις ανήσυχες διδασκαλίες µου. Αν µπορούσατε να αντιληφθείτε ότι θα είµαι µαζί σας µόνο για λίγο! Σε πολύ λίγο θα πάω σ’ αυτόν που µε έστειλε στον κόσµο. Και ύστερα πολλοί από σας θα µε αναζητούν αλλά δεν θα µε ανακαλύπτουν, γιατί εκεί που πρόκειται να πάω εσείς δεν µπορείτε να έλθετε. Αλλά όλοι όσοι αληθινά αναζητήσουν να µε βρούνε, κάποτε θα κερδίσουν τη ζωή που οδηγεί στην παρουσία του Πατέρα µου». 162:2.8Μερικοί από τους χλευαστές αναρωτιόντουσαν: «Πού θα πάει αυτός ο άνδρας ώστε δεν θα µπορούµε να τον βρούµε; Θα πάει να ζήσει µε τους Έλληνες; Θα σκοτωθεί; Τι να εννοεί όταν δηλώνει ότι γρήγορα θα αναχωρήσει από µας, και ότι δεν θα µπορέσουµε να πάµε εκεί που θα πάει;». 162:2.9Ο Έµπερ και οι βοηθοί του αρνήθηκαν να συλλάβουν τον Ιησού. Γύρισαν στη θέση συγκέντρωσής τους χωρίς αυτόν. Όταν, εποµένως, οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι επιτίµησαν τον Έµπερ και τους βοηθούς του επειδή δεν είχαν φέρει τον Ιησού µαζί τους, ο Έµπερ αρκέστηκε να πει: «Φοβηθήκαµε να τον συλλάβουµε µέσα στο πλήθος επειδή πολλοί πιστεύουν σ’ αυτόν. Εξάλλου, δεν ακούσαµε ποτέ να µιλάει κάποιος σαν κι αυτόν τον άνδρα. Υπάρχει κάτι έξω από τα συνηθισµένα σ’ αυτό το διδάσκαλο. Καλά θα κάνατε να πάτε να τον ακούσετε». Όταν οι αρχιερείς άκουσαν τα λόγια αυτά, εξεπλάγησαν και µίλησαν σαρκαστικά στον Έµπερ: «Μήπως και συ πήρες λάθος δρόµο; Είσαι µήπως έτοιµος να πιστέψεις αυτόν τον πλάνο; Άκουσες κανένας από τους διαβασµένους άνδρες µας ή κανένα από τους αρχηγούς να έχουν πιστέψει σ’ αυτόν; Εξαπατήθηκε κανένας από τους γραµµατείς ή τους Φαρισαίους από τις έξυπνες διδασκαλίες του; Πώς γίνεται λοιπόν και εσείς επηρεαστήκατε από τη συµπεριφορά του άσχετου αυτού πλήθους που δεν γνωρίζει τους νόµους των προφητών; Δεν γνωρίζετε ότι τέτοιος αµόρφωτος λαός είναι καταραµένος;». Και τότε αποκρίθηκε ο Έµπερ: «Ας είναι, κύριοί µου, αλλά αυτός ο άνδρας λέγει στο πλήθος λόγια ευσπλαχνίας και ελπίδας. Παροτρύνει τους αποκαρδιωµένους και τα λόγια του είναι παρηγοριά ακόµα και για τις δικές µας ψυχές. Τι λάθος µπορεί να υπάρχει σ’ αυτές τις διδασκαλίες ακόµα και αν δεν είναι ο Μεσσίας των Γραφών; Και ακόµα και τότε, ο

Page 90

Provided by: www.urantia.info


νόµος µας δεν απαιτεί δικαιοσύνη; Καταδικάζουµε έναν άνθρωπο πριν τον ακούσουµε;». Τότε ο επικεφαλής του Σανχεντρίν εξαγριώθηκε µε τον Έµπερ και, στρεφόµενος κατ’ αυτού, είπε: «Τρελάθηκες; Μήπως τυχαίνει να είσαι και συ από τη Γαλιλαία; Ψάξε τις Γραφές και θα ανακαλύψεις ότι από τη Γαλιλαία δεν έρχεται σε ύπαρξη κανένας προφήτης, πόσο µάλλον ο Μεσσίας». 162:2.10Το Σανχεντρίν διαλύθηκε µε σύγχυση, και ο Ιησούς αποσύρθηκε στη Βηθανία για τη νύχτα. 3. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΝΑ ΜΟΙΧΕΥΕΙ 162:3.1Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης στην Ιερουσαλήµ που ο Ιησούς συναναστράφηκε µε κάποια γυναίκα κακής φήµης που την έφεραν µπροστά του οι κατήγοροί της και οι εχθροί του. Η παραποιηµένη αναφορά που έχετε γι αυτό το επεισόδιο, σηµειώνει ότι αυτή τη γυναίκα την έφεραν µπροστά στον Ιησού οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι, και ότι ο Ιησούς είχε αυτή τη συναναστροφή µαζί τους για να υποδείξει ότι οι θρησκευτικοί αρχηγοί των Ιουδαίων θα έπρεπε να κρίνουν τους εαυτούς τους ένοχους για ανηθικότητα. Ο Ιησούς γνώριζε καλά ότι, ενώ οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι ήταν πνευµατικά τυφλοί και νοητικά προκατειληµµένοι από την εµµονή τους στην παράδοση, υπολογίζονταν µεταξύ των πλέον ηθικών ανθρώπων εκείνης της εποχής και γενιάς. 162:3.2Αυτό

που πραγµατικά συνέβη ήταν το εξής: Νωρίς το τρίτο πρωινό της γιορτής, καθώς ο Ιησούς πλησίαζε στο ναό, συναντήθηκε µε µια οµάδα πληρωµένων πρακτόρων του Σανχεντρίν που έσερναν µαζί τους µια γυναίκα. Καθώς πλησίασαν, ο οµιλητής είπε: «Κύριε, αυτή η γυναίκα συνελήφθη για µοιχεία – επ’ αυτοφώρω. Ο νόµος του Μωυσή, λοιπόν, προστάζει να λιθοβολούµε τέτοιες γυναίκες. Τι λες ότι θα πρέπει να γίνει µ’ αυτή;». 162:3.3Το σχέδιο των εχθρών του Ιησού ήταν, αν επικύρωνε το νόµο του Μωυσή, που απαιτούσε ο εξοµολογούµενος παραβάτης να λιθοβολείται, να τον φέρουν σε δύσκολη θέση µε τους Ρωµαίους κυβερνήτες, οι οποίοι είχαν απαγορεύσει στους Ιουδαίους το δικαίωµα να επιβάλλουν τη θανατική καταδίκη χωρίς την έγκριση ενός ρωµαϊκού δικαστηρίου. Αν απαγόρευε να λιθοβολήσουν τη γυναίκα, θα τον κατηγορούσαν ενώπιον του Σανχεντρίν ότι έθετε τον εαυτό του πάνω από τον Μωυσή και τον Ιουδαϊκό νόµο. Αν παρέµενε σιωπηλός, θα τον κατηγορούσαν για δειλία. Αλλά ο Κύριος διαχειρίστηκε έτσι την υπόθεση ώστε ή όλη συνοµωσία να συντριβεί από το άθλιο βάρος της. 162:3.4Η γυναίκα αυτή, κάποτε όµορφη, ήταν η γυναίκα ενός κατώτερου πολίτη της Ναζαρέτ, ενός άνδρα που είχε δηµιουργήσει φασαρίες στον Ιησού στα νεανικά του χρόνια. Ο άνδρας, όντας παντρεµένος µε αυτή τη γυναίκα, την εξανάγκαζε µε εξευτελιστικό τρόπο να κερδίζει χρήµατα γι αυτούς, πουλώντας το κορµί της. Είχε έρθει στη γιορτή στην Ιερουσαλήµ ώστε να µπορεί η γυναίκα του να εκπορνεύεται και µε τις φυσικές της χάρες να έχει οικονοµικό όφελος. Είχε έρθει σε συµφωνία µε τους µισθοφόρους των Ιουδαίων κυβερνητών ούτως ώστε να προδώσει την ίδια του τη γυναίκα για την εµπορευµατοποιηµένη ακολασία της. Και έτσι ήρθαν µε τη γυναίκα και τον παραβάτη σύντροφό της, µε σκοπό να παγιδεύσουν τον Ιησού να κάνει κάποια δήλωση η οποία θα µπορούσε να χρησιµοποιηθεί εναντίον του σε περίπτωση σύλληψης. 162:3.5Ο Ιησούς, κοιτάζοντας µέσα στο πλήθος, είδε τον άνδρα της να στέκεται πίσω από τους άλλους. Ήξερε τι είδους άνθρωπος ήταν και διέκρινε ότι ήταν συµµέτοχος σ’ αυτή την πρόστυχη συναλλαγή. Ο Ιησούς περπάτησε πρώτα ένα γύρο για να πλησιάσει εκεί που στεκόταν ο εκφυλισµένος σύζυγος και έγραψε πάνω στην άµµο λίγες λέξεις οι οποίες και

Page 91

Provided by: www.urantia.info


προκάλεσαν τη βιαστική αναχώρησή του. Μετά γύρισε πίσω µπροστά στη γυναίκα και ξαναέγραψε στο έδαφος για το καλό των κατηγόρων της. Και όταν αυτοί διάβασαν τα λόγια του, κι αυτοί, επίσης, αποµακρύνθηκαν ένας ένας. Και µετά που ο Κύριος έγραψε στην άµµο για τρίτη φορά, ο σύντροφος της γυναίκας στην άδικη πράξη, αναχώρησε, έτσι ώστε όταν ο Κύριος σηκώθηκε από το γράψιµο, πρόσεξε τη γυναίκα να στέκεται µόνη της µπροστά του. Είπε ο Ιησούς: «Γυναίκα, πού είναι οι κατήγοροί σου; Δεν έµεινε κανένας να σε λιθοβολήσει;». Και η γυναίκα, σηκώνοντας τα µάτια της, απάντησε: «Κανένας, Κύριε». Και τότε ο Ιησούς είπε: «Γνωρίζω για σένα. Ούτε εγώ σε καταδικάζω. Πήγαινε εν ειρήνη». Και αυτή η γυναίκα, η Χιλντάνα, άφησε το διεφθαρµένο σύζυγό της και ενώθηκε µε τους µαθητές της βασιλείας. 4. Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΡΤΟΦΟΡΙΑΣ 162:4.1Η παρουσία ανθρώπων απ’ όλο το γνωστό τότε κόσµο, από την Ισπανία µέχρι την Ινδία, έκανε τη γιορτή της αρτοφορίας µιαν ιδανική ευκαιρία για τον Ιησού να διακηρύξει δηµόσια για πρώτη φορά όλο το ευαγγέλιο στην Ιερουσαλήµ. Στη γιορτή αυτή ο κόσµος ζούσε στο ύπαιθρο, σε προσωρινά υπόστεγα από κλαδιά. Ήταν η γιορτή της συγκοµιδής, και καθώς έπεφτε τους δροσερούς µήνες του φθινοπώρου, γενικά αυτήν παρακολουθούσαν περισσότερο οι Ιουδαίοι του κόσµου, παρά το Πάσχα στο τέλος του χειµώνα ή την Πεντηκοστή στην αρχή του καλοκαιριού. Οι απόστολοι τέλος παρατήρησαν τον Κύριό τους να ανακοινώνει µε τόλµη την αποστολή του στη γη µπροστά σε όλο τον κόσµο, που βρισκόταν εκεί. 162:4.2Αυτή ήταν η γιορτή των γιορτών, µια και κάθε προσφορά που δεν γινότανε στις άλλες εκδηλώσεις, µπορούσε να γίνει αυτό τον καιρό. Αυτή ήταν η ευκαιρία να δεχτούν τις προσφορές του ναού. Ήταν ένας συνδυασµός ευχάριστων διακοπών και κατανυκτικών ιεροτελεστιών θρησκευτικής λατρείας. Ήταν ο καιρός για φυλετική ευφροσύνη ανάµεικτη µε προσφορές, λευιτικές ψαλµωδίες και επίσηµους ήχους από τις γλυκόφωνες σάλπιγγες των ιερέων. Τη νύχτα, το εντυπωσιακό θέαµα του ναού και του πλήθους των προσκυνητών του φεγγοβολούσε από τα τεράστια καντηλέρια που έκαιγαν µε δυνατή λάµψη στο προαύλιο των γυναικών καθώς και από τις δεκάδες τους πυρσούς που βρίσκονταν στα προαύλια του ναού. Ολόκληρη η πόλη ήταν χαρούµενα στολισµένη εκτός από το ρωµαϊκό κάστρο της Αντώνιας, το οποίο φαινόταν κάτω, µια άσχηµη αντίθεση µε αυτή την εορταστική και λατρευτική σκηνή. Και πόσο µισούσαν οι Ιουδαίοι αυτή την πάντοτε παρούσα υπενθύµιση του ρωµαϊκού ζυγού! 162:4.3Εβδοµήντα νεαροί ταύροι θυσιάστηκαν σε όλη τη διάρκεια της γιορτής, σύµβολο των εβδοµήντα εθνών των ειδωλολατρών. Η ιεροτελεστία του ξεχειλίσµατος των υδάτων συµβόλιζε το ξεχείλισµα του θεϊκού πνεύµατος. Αυτή η ιεροτελεστία των υδάτων ακολουθούσε τη λιτανεία των ιερέων και των Λευιτών µε την ανατολή του ήλιου. Οι προσκυνητές κατέβαιναν τα σκαλιά που οδηγούσαν από το προαύλιο του Ισραήλ στο προαύλιο των γυναικών ενώ ακουγόντουσαν διαδοχικοί ήχοι από τις γλυκόφωνες σάλπιγγες. Και µετά οι πιστοί βάδιζαν προς την ωραία πύλη, η οποία κοίταζε στο προαύλιο των εθνικών. Εδώ στρέφονταν µε το πρόσωπο στη δύση, για να επαναλάβουν τις ψαλµωδίες τους και για να συνεχίσουν το βήµα τους προς τα συµβολικά ύδατα. 162:4.4Την τελευταία ηµέρα της γιορτής, περίπου τετρακόσιοι πενήντα ιερείς, µαζί µε ένα αντίστοιχο αριθµό Λευιτών, εκτελούσαν τα ιερατικά τους καθήκοντα. Την αυγή οι προσκυνητές µαζευόντουσαν από όλα τα µέρη της πόλης, κρατώντας ο καθένας στο δεξί του χέρι ένα µατσάκι µυρτιάς, ιτιάς και κλαδιά φοίνικα, ενώ στο αριστερό χέρι καθένας

Page 92

Provided by: www.urantia.info


κρατούσε ένα κλαδί από τη µηλιά του παραδείσου – το κίτρο, ή τον «απαγορευµένο καρπό». Αυτοί οι προσκυνητές χωριζόντουσαν σε τρεις οµάδες για την πρωινή τελετουργία. Μια οµάδα παρέµενε στο ναό για να παραστεί στις πρωινές θυσίες. Άλλη οµάδα βάδιζε προς το κάτω µέρος της Ιερουσαλήµ, στην κοντινή Μάζα για να κόψει τα κλαδιά της ιτιάς για το στολισµό του ιερού βωµού, ενώ η τρίτη οµάδα σχηµάτιζε µια ποµπή και βάδιζε από το ναό πίσω στους ιερείς των υδάτων, οι οποίοι, µε τον ήχο από τις σάλπιγγες, έφερναν την κανάτα που επρόκειτο να γεµίσουν µε το συµβολικό νερό, δια µέσου του Όφελ στην κοντινή κολυµπήθρα του Σιλωάµ, όπου βρισκόταν η πύλη της πηγής. Μετά το γέµισµα της χρυσής κανάτας από την κολυµπήθρα του Σιλωάµ, η ποµπή επέστρεφε στο ναό, εισερχόµενη µέσω της πύλης των υδάτων και πηγαίνοντας απευθείας στο προαύλιο των ιερέων, όπου ο ιερέας που έφερνε την κανάτα µε το νερό, ενωνόταν µε τον ιερέα που έφερνε τον οίνο για την προσφορά της πόσης. Αυτοί οι δυο ιερείς προχωρούσαν µετά προς τα ασηµένια χωνιά που οδηγούσαν στη βάση του βωµού και έχυναν τα περιεχόµενα των κανατών εκεί µέσα. Η εκτέλεση αυτής της ιεροτελεστίας της έκχυσης του οίνου και του νερού ήταν το σύνθηµα για τους προσκυνητές να αρχίσουν να ψάλλουν κοµµάτια των Ψαλµών από το 113 έως και το 118, εναλλάξ µε τους Λευίτες. Και καθώς επαναλάµβαναν αυτές τις γραµµές, κυµάτιζαν τα κλαδιά τους στο βωµό. Μετά ακολουθούσαν οι θυσίες της ηµέρας, σε συνδυασµό µε την επανάληψη του ψαλµού της ηµέρας, ο ψαλµός της τελευταίας ηµέρας της γιορτής ήταν ο ογδοηκοστός δεύτερος, αρχίζοντας από την πέµπτη στροφή. 5. ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 162:5.1Το βράδυ της προτελευταίας ηµέρας της γιορτής, όταν το σκηνικό ήταν λαµπρά φωταγωγηµένο από το φως των καντηλεριών και των πυρσών, ο Ιησούς στάθηκε στο µέσο του συγκεντρωµένου πλήθους και είπε: 162:5.2«Εγώ είµαι το φως του κόσµου. Αυτός που µε ακολουθεί δεν θα βαδίσει στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής. Αναµένοντας να µε δικάσετε και αξιώνοντας να γίνετε δικαστές µου, δηλώνετε ότι, αν µαρτυρήσω για µένα, η µαρτυρία µου δεν µπορεί να είναι αληθινή. Αλλά δεν µπορεί ποτέ το δηµιούργηµα να δικάσει το Δηµιουργό του. Ακόµα και αν µαρτυρήσω για µένα, η µαρτυρία µου θα είναι για πάντα αλήθεια, γιατί γνωρίζω από πού ήρθα, ποιος είµαι και πού πηγαίνω. Εσείς που θέλετε να σκοτώσετε το Γιο του Ανθρώπου δεν γνωρίζετε από πού ήρθα, ποιος είµαι, ή πού πηγαίνω. Κρίνετε µόνο από την εµφάνιση της σάρκας. Δεν διακρίνετε την αλήθεια του πνεύµατος. Δεν κρίνω κανένα, ούτε και το µεγαλύτερο εχθρό µου. Αλλά αν διάλεγα να κρίνω, η κρίση µου θα ήταν αληθινή και σωστή, γιατί δεν θα έκρινα µόνος µου αλλά σε συνεργασία µε τον Πατέρα µου, που µε έστειλε στον κόσµο, και ο οποίος είναι η πηγή κάθε σωστής κρίσης. Εσείς επιτρέπετε να γίνεται δεκτή η µαρτυρία δυο αξιόπιστων ατόµων – λοιπόν, τότε, φέρνω µαρτυρία γι αυτές τις αλήθειες. Το ίδιο κάνει και ο ουράνιος Πατέρας µου. Και όταν σας το είπα αυτό χθες, µέσα στο σκοτάδι σας µε ρωτήσατε, ‘Πού είναι ο Πατέρας σου;’. Αλήθεια, δεν γνωρίζετε ούτε εµένα ούτε τον Πατέρα µου, γιατί αν µε γνωρίζατε, θα είχατε γνωρίσει και τον Πατέρα. 162:5.3Σας έχω ήδη πει ότι θα αναχωρήσω, και ότι θα µε αναζητάτε και δεν θα µε βρίσκετε, γιατί εκεί που πηγαίνω εσείς δεν µπορείτε να έλθετε. Εσείς που απαρνείστε το φως αυτό, προέρχεστε από κάτω. Εγώ προέρχοµαι από πάνω. Εσείς που προτιµάτε να κάθεστε στο σκοτάδι είστε από τον κόσµο αυτό. Εγώ δεν είµαι από αυτόν τον κόσµο, και ζω στο αιώνιο φως του Πατέρα του φωτός. Όλοι σας είχατε άφθονες ευκαιρίες να µάθετε ποιος είµαι, αλλά θα έχετε κι άλλες αποδείξεις ακόµα που θα επιβεβαιώνουν την ταυτότητα του Γιου του Ανθρώπου. Είµαι το φως της ζωής και καθένας που σκόπιµα και µε κατανόηση απαρνείται

Page 93

Provided by: www.urantia.info


αυτό το σωτήριο φως θα πεθάνει µέσα στις αµαρτίες του. Πολλά έχω να σας πω αλλά είστε ανίκανοι να δεχτείτε τα λόγια µου. Όµως, αυτός που µε έστειλε είναι αληθινός και πιστός. Ο Πατέρας µου αγαπάει ακόµα και τα πλανηµένα παιδιά του. Και όλα όσα είπε ο Πατέρας µου αυτά διακηρύσσω στον κόσµο. 162:5.4Όταν ο Γιος του Ανθρώπου θα αναστηθεί, τότε θα µάθετε όλοι ότι είµαι αυτός, και ότι δεν έκανα τίποτε για µένα παρά µόνο καθώς ο Πατέρας µε δίδαξε. Λέγω αυτά τα λόγια σε σας και στα παιδιά σας. Και αυτός που µε έστειλε είναι ακόµα και τώρα µαζί µου. Δεν µε άφησε µόνο, γιατί πράττω πάντα ό,τι είναι ευχάριστο στο βλέµµα του». 162:5.5Καθώς ο Ιησούς δίδασκε έτσι τους προσκυνητές στα προαύλια του ναού, πολλοί πίστεψαν. Και κανένας δεν τόλµησε να τον συλλάβει. 6. ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ 162:6.1Την τελευταία ηµέρα, τη µεγάλη ηµέρα της γιορτής, καθώς η ποµπή από την κολυµπήθρα του Σιλωάµ διέσχιζε τα προαύλια του ναού, και ακριβώς µετά από την έκχυση του ύδατος και του οίνου πάνω στο βωµό από τους ιερείς, ο Ιησούς στάθηκε ανάµεσα στους προσκυνητές και είπε: «Αν κάποιος διψάει, ας έρθει σε µένα και ας πιει. Από τον Πατέρα ψηλά φέρνω σε τούτο τον κόσµο το νερό της ζωής. Αυτός που πιστεύει σε µένα θα πληρωθεί µε το πνεύµα που αυτό το νερό αντιπροσωπεύει, και που ήδη οι Γραφές έχουν πει, ‘Από αυτόν θα τρέχουν ποταµοί ζωντανού νερού’. Όταν ο Γιος του Ανθρώπου τελειώσει το έργο του, θα εκχυθεί σε κάθε ύπαρξη το ζωντανό Πνεύµα της Αληθείας. Εκείνοι που θα δεχτούν αυτό το πνεύµα δεν θα γνωρίσουν ποτέ πνευµατική δίψα». 162:6.2Ο Ιησούς δεν διέκοψε τη λειτουργία για να εκφωνήσει αυτά τα λόγια. Απευθύνθηκε στους πιστούς αµέσως µετά τον ψαλµό Αλληλούια, στο τέλος του απαντητικού διαβάσµατος των Ψαλµών, που συνοδευότανε από τον κυµατισµό των κλαδιών µπροστά από το βωµό. Ακριβώς τη στιγµή αυτή γινόταν µια παύση ενώ προετοιµαζόντουσαν οι θυσίες, και ήταν αυτή τη στιγµή που οι προσκυνητές άκουσαν τη γοητευτική φωνή του Κυρίου να δηλώνει ότι αυτός ήταν ο δότης του ζωντανού νερού σε κάθε διψασµένη για το πνεύµα ψυχή. 162:6.3Μετά το πέρας της πρωινής λειτουργίας, ο Ιησούς συνέχισε να διδάσκει το πλήθος, λέγοντας: «Δεν διαβάσατε στις Γραφές: ‘Προσέξτε όπως τα ύδατα θα χυθούν πάνω στο ξερό έδαφος και θ’ απλωθούν πάνω στο τσουρουφλισµένο χώµα, έτσι θα δώσω το πνεύµα της αγιότητας να εκχυθεί πάνω στα παιδιά για ευλογία, ακόµα και στα παιδιά των παιδιών σας;’. Γιατί διψάτε για το πνεύµα ενώ ψάχνετε να δροσίσετε τις ψυχές σας µε τις παραδόσεις των ανθρώπων, που εκχύνονται από τις σπασµένες κανάτες των τελετουργιών; Εκείνο που βλέπετε να συνεχίζεται σ’ αυτό το ναό είναι ο τρόπος µε τον οποίο οι πατέρες σας ζητούσαν να συµβολίσουν την ενσάρκωση του θεϊκού πνεύµατος στα παιδιά της πίστης, και καλά κάνατε να διαιωνίσετε αυτά τα σύµβολα, µέχρι των ηµερών µας. Όµως τώρα έχει έρθει σ’ αυτή τη γενιά η αποκάλυψη του Πατέρα των πνευµάτων µέσα από την ενσάρκωση του Γιου του, και όλο αυτό θα το ακολουθήσει µε βεβαιότητα η ενσάρκωση του πνεύµατος του Πατέρα και του Γιου στα παιδιά των ανθρώπων. Για καθένα που πιστεύει, αυτή η ενσάρκωση του πνεύµατος θα γίνει ο αληθινός δάσκαλος του δρόµου που οδηγεί στην αιώνια ζωή, στα αληθινά νερά της ζωής στη βασιλεία των ουρανών επί της γης και στον Παράδεισο του Πατέρα εκεί µακριά». 162:6.4Και ο Ιησούς συνέχισε να απαντά σε ερωτήσεις του πλήθους και των Φαρισαίων. Μερικοί νόµιζαν ότι ήταν προφήτης, µερικοί πίστευαν ότι είναι ο Μεσσίας, άλλοι έλεγαν ότι δεν µπορούσε να είναι ο Χριστός, βλέποντας ότι καταγόταν από τη Γαλιλαία, αλλά και

Page 94

Provided by: www.urantia.info


επειδή ο Μεσσίας έπρεπε να επαναφέρει το θρόνο του Δαυίδ. Πάλι όµως δεν τολµούσαν να τον συλλάβουν. 7. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 162:7.1Το απόγευµα της τελευταίας ηµέρας της γιορτής και αφού οι απόστολοι απέτυχαν στις προσπάθειές τους να τον πείσουν να αποµακρυνθεί από την Ιερουσαλήµ, ο Ιησούς πήγε πάλι στο ναό να διδάξει. Βρίσκοντας µια µεγάλη παρέα πιστών συγκεντρωµένους στην Εξέδρα του Σολοµώντα, τους µίλησε, λέγοντας: 162:7.2«Αν τα λόγια µου µείνουν µέσα σας και ενδιαφερθείτε να πράττετε το θέληµα του Πατέρα µου, τότε είστε αληθινά µαθητές µου. Θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει. Γνωρίζω πώς θα µου απαντήσετε: Είµαστε τα παιδιά του Αβραάµ, και δεν είµαστε δέσµιοι κανενός. Πώς λοιπόν θα ελευθερωθούµε; Λοιπόν, δεν µιλάω για εξωτερική υποταγή στην εξουσία άλλου. Αναφέροµαι στις ελευθερίες της ψυχής. Αλήθεια, αλήθεια, σας λέγω, καθένας που αµαρτάνει είναι δέσµιος της αµαρτίας. Και γνωρίζετε ότι ο δέσµιος δούλος δεν µπορεί να µείνει παντοτινά στο σπίτι του κυρίου του. Γνωρίζετε επίσης ότι ο γιος µένει στο σπίτι του πατέρα του. Αν λοιπόν, ο Γιος σάς ελευθερώσει, θα σας κάνει γιους, θα είστε πραγµατικά ελεύθεροι. 162:7.3Γνωρίζω ότι είστε απόγονοι του Αβραάµ, κι όµως οι αρχηγοί σας θέλουν να µε σκοτώσουν επειδή δεν επέτρεψαν στο λόγο µου να επηρεάσει µεταµορφωτικά τις καρδιές τους. Οι ψυχές τους έχουν σφραγιστεί από την προκατάληψη και τυφλωθεί από την έπαρση της εκδίκησης. Σας κηρύσσω την αλήθεια που µου έδειξε ο Πατέρας µου, ενώ αυτοί οι παραπλανηµένοι διδάσκαλοι αναζητούν να κάνουν τα πράγµατα που έµαθαν µόνο από τους εγκόσµιους πατέρες τους. Και αν απαντήσετε ότι ο Αβραάµ είναι ο πατέρας σας, τότε σας λέγω ότι, αν είσασταν παιδιά του Αβραάµ, θα πράττατε και τα έργα του Αβραάµ. Μερικοί από σας πιστεύουν τη διδασκαλία µου, αλλά άλλοι ζητούν την καταστροφή µου επειδή σας είπα την αλήθεια που έλαβα από το Θεό. Ο Αβραάµ όµως δεν µεταχειρίστηκε έτσι την αλήθεια του Θεού. Διακρίνω ότι µερικοί ανάµεσά σας είναι αποφασισµένοι να κάνουν τα έργα του πονηρού. Αν ο Θεός ήταν Πατέρας σας, θα µε γνωρίζατε και θα αγαπούσατε την αλήθεια την οποία εγώ αποκαλύπτω. Δεν βλέπετε ότι ήρθα από τον Πατέρα µου, ότι µε έστειλε ο Θεός, ότι δεν κάνω αυτό το έργο για µένα; Γιατί δεν καταλαβαίνετε τα λόγια µου; Μήπως επειδή διαλέξατε να γίνετε τα παιδιά του πονηρού; Αν είστε τα παιδιά του σκότους, µε δυσκολία θα βαδίσετε στο φως της αλήθειας που αποκαλύπτω. Τα παιδιά του πονηρού ακολουθούν µόνο τους δρόµους του πατέρα τους, που ήταν απατεώνας και δεν υποστήριζε την αλήθεια γιατί δεν υπήρχε αλήθεια µέσα του. Τώρα όµως έρχεται ο Γιος του Ανθρώπου που µιλάει και ζει µε την αλήθεια, και πολλοί από σας αρνούνται να πιστέψουν. 162:7.4Ποιος από σας µε καταδικάζει για αµαρτία; Αν, λοιπόν, διακηρύσσω και ζω την αλήθεια που µου έδειξε ο Πατέρας, γιατί δεν µε πιστεύετε; Αυτός που είναι από το Θεό ακούει µε ευχαρίστηση τα λόγια του Θεού. Γι αυτό το λόγο πολλοί από σας δεν ακούτε τα λόγια µου, επειδή δεν είστε από το Θεό. Οι διδάσκαλοί σας τόλµησαν µάλιστα να πουν ότι κάνω τα έργα µου µε τη δύναµη του πρίγκιπα των διαβόλων. Ένας εδώ κοντά, µόλις είπε ότι έχω διάβολο µέσα µου, ότι είµαι παιδί του διαβόλου. Όλοι όµως εσείς που έχετε ειλικρινείς σχέσεις µε τις ψυχές σας, γνωρίζετε καλά ότι δεν είµαι διάβολος. Γνωρίζετε ότι τιµώ τον Πατέρα ακόµα και αν εσείς µε ατιµάζετε. Δεν αναζητώ δική µου δόξα, µόνο τη δόξα του ουράνιου Πατέρα. Και δεν σας κατακρίνω, γιατί υπάρχει κάποιος που κρίνει αντί για µένα.

Page 95

Provided by: www.urantia.info


162:7.5Αλήθεια,

αλήθεια, λέγω σε σας που πιστεύετε το ευαγγέλιο ότι, αν ένας άνθρωπος φυλάξει αυτό το λόγο της αλήθειας ζωντανό στην καρδιά του, δεν θα δοκιµάσει ποτέ το θάνατο. Και τώρα, ακριβώς δίπλα µου, ένας γραµµατέας λέγει ότι αυτή η ανακοίνωση αποδεικνύει ότι έχω διάβολο, εφόσον ο Αβραάµ είναι νεκρός, και οι προφήτες επίσης. Και ρωτάει: ‘Είσαι τόσο ανώτερος από τον Αβραάµ και τους προφήτες, που τολµάς και στέκεσαι εδώ και λες ότι όποιος φυλάει το λόγο σου δεν θα δοκιµάσει το θάνατο; Ποιος νοµίζεις πως είσαι που τολµάς να εκστοµίζεις τέτοιες βλασφηµίες;’. Και λέγω σε όλους τους ίδιους ότι, αν δοξάζω τον εαυτό µου, η δόξα µου είναι ένα τίποτα. Αλλά είναι ο Πατέρας που θα µε δοξάσει, αυτός ο ίδιος Πατέρας που αποκαλείτε Θεό. Αποτύχατε όµως να γνωρίσετε αυτό το Θεό σας και Πατέρα µου, και ήρθα για να σας ενώσω, να σας δείξω πώς να γίνετε αληθινοί γιοι του Θεού. Αν και δεν γνωρίζετε τον Πατέρα, Εγώ σας γνωρίζω αληθινά. Ακόµα και ο Αβραάµ ευφράνθηκε που είδε την ηµέρα µου, την είδε µε την πίστη του και ήταν ευτυχής». 162:7.6Όταν οι άπιστοι Ιουδαίοι και οι πράκτορες του Σανχεντρίν που είχαν µαζευτεί γύρω εκείνη την ώρα, άκουσαν αυτά τα λόγια, ξεσήκωσαν σαµατά, φωνάζοντας: «Δεν είσαι πενήντα χρονών και όµως λες πως είδες τον Αβραάµ, είσαι παιδί του διαβόλου!». Ο Ιησούς δεν µπόρεσε να συνεχίσει την οµιλία. Είπε µόνο καθώς έφευγε, «Αλήθεια, αλήθεια, σας λέγω, πριν από τον Αβραάµ, Εγώ υπάρχω». Πολλοί από τους άπιστους εφόρµησαν µε πέτρες για να τον διώξουν και οι πράκτορες του Σανχεντρίν θέλησαν να τον συλλάβουν, αλλά ο Κύριος γρήγορα έφυγε µέσα από τους διαδρόµους του ναού και δραπέτευσε σ’ ένα µυστικό µέρος συνάντησης κοντά στη Βηθανία όπου η Μάρθα, η Μαρία και ο Λάζαρος τον περίµεναν. 8. Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΜΑΡΘΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΡΙΑ 162:8.1Είχε κανονιστεί να µείνει ο Ιησούς µε το Λάζαρο και τις αδελφές του σ’ ένα φιλικό σπίτι, ενώ οι απόστολοι είχαν διασκορπιστεί εδώ κι εκεί σε µικρές οµάδες, αυτές τις προφυλάξεις τις είχαν πάρει επειδή οι ιουδαϊκές αρχές είχαν γίνει πάλι θρασείς µε τα σχέδιά τους να τον συλλάβουν. 162:8.2Για χρόνια είχε γίνει συνήθεια για τους τρεις τους να παρατάνε τα πάντα και να ακούνε τη διδασκαλία του Ιησού οποτεδήποτε τύχαινε να τους επισκεφθεί. Με το θάνατο των γονιών τους, η Μάρθα είχε επωµισθεί τις ευθύνες της σπιτικής ζωής και έτσι σ’ αυτή την περίπτωση, ενώ ο Λάζαρος και η Μαρία κάθισαν κοντά στα πόδια του Ιησού ρουφώντας την αναζωογονητική διδασκαλία του, η Μάρθα ετοίµαζε να σερβίρει το βραδινό φαγητό τους. Πρέπει να εξηγήσουµε ότι η Μάρθα ανώφελα είχε µπλέξει µε πολυάριθµα άχρηστα καθήκοντα, και είχε επιβαρυνθεί µε πολλές ασήµαντες φροντίδες. Ήταν η διάθεσή της αυτή. 162:8.3Καθώς η Μάρθα ήταν απασχοληµένη µε όλα αυτά τα υποτιθέµενα καθήκοντα, είχε ενοχληθεί που η Μαρία δεν έκανε τίποτε για να την βοηθήσει. Έτσι λοιπόν πήγε στον Ιησού και είπε: «Κύριε, δεν σε ενδιαφέρει που η αδελφή µου µε άφησε µόνη να κάνω όλη αυτή την ετοιµασία; Δεν θα της πεις να έρθει και να µε βοηθήσει;». Ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Μάρθα, Μάρθα, γιατί αγωνιάς πάντα για τόσα πολλά πράγµατα και βασανίζεσαι από τόσο ασήµαντα; Μόνο ένα πράγµα αξίζει πραγµατικά, και αφού η Μαρία διάλεξε αυτό το καλό και χρήσιµο πράγµα, δεν θα το πάρω µακριά της. Πότε όµως και οι δυο θα µάθετε να ζείτε όπως σας δίδαξα: να υπηρετείτε και οι δυο σε συνεργασία και να αναζωογονείτε και οι δυο τις ψυχές σας οµόφωνα; Δεν µπορείτε να µάθετε πως υπάρχει χρόνος για τα πάντα – πως τα µικρότερα θέµατα της ζωής πρέπει να δώσουν τη θέση τους στα µεγαλύτερα πράγµατα της ουράνιας βασιλείας;».

Page 96

Provided by: www.urantia.info


9. ΣΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΠΝΕΡ 162:9.1Όλη την εβδοµάδα που ακολούθησε τη γιορτή της αρτοφορίας, δεκάδες πιστοί συναθροίστηκαν στη Βηθανία και έλαβαν οδηγίες από τους δώδεκα αποστόλους. Το Σανχεντρίν δεν προσπάθησε να ενοχλήσει αυτές τις συγκεντρώσεις µια και ο Ιησούς δεν ήταν παρών. Όλο αυτό τον καιρό εργαζόταν µε τον Άµπνερ και τους συνεργάτες του στη Βηθλεέµ. Την ηµέρα που ακολούθησε το τέλος της γιορτής, ο Ιησούς αναχώρησε για τη Βηθανία και δεν ξαναδίδαξε στο ναό κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στην Ιερουσαλήµ. 162:9.2Εκείνη την εποχή ο Άµπνερ είχε το αρχηγείο του στη Βηθλεέµ και από εκείνο το κέντρο πολλοί εργάτες στάλθηκαν στις πόλεις της Ιουδαίας και της νότιας Σαµάρειας ακόµα και στην Αλεξάνδρεια. Μέσα σε λίγες ηµέρες από την άφιξή του, ο Ιησούς και ο Άµπνερ ολοκλήρωσαν όλα τα απαραίτητα για τη σταθεροποίηση της εργασίας των δυο οµάδων των αποστόλων. 162:9.3Κατά την επίσκεψή του στη γιορτή της αρτοφορίας, ο Ιησούς είχε µοιράσει το χρόνο του σχεδόν εξίσου µεταξύ Βηθανίας και Βηθλεέµ. Στη Βηθανία ξόδεψε αρκετό καιρό µε τους αποστόλους του. Στη Βηθλεέµ εκπαίδευσε πολύ τον Άµπνερ και τους άλλους πρώην αποστόλους του Ιωάννη. Και ήταν αυτή η στενή επαφή, που τους έκανε τελικά να τον πιστέψουν. Αυτοί οι πρώην απόστολοι του Ιωάννη του Βαπτιστή ενθαρρύνθηκαν από το κουράγιο που έδειξε στη δηµόσια διδασκαλία του στην Ιερουσαλήµ καθώς και από τη γεµάτη συµπόνια κατανόηση που δοκίµασαν από την ιδιωτική διδασκαλία στη Βηθλεέµ. Η επιρροή του Ιησού µετέπεισε οριστικά και ολοκληρωτικά τους συνεργάτες του Άµπνερ και δέχτηκαν µε την καρδιά τους τη βασιλεία και όλα όσα συνεπάγετο ένα τέτοιο βήµα. 162:9.4Πριν αφήσουν τη Βηθλεέµ για τελευταία φορά, ο Κύριος κανόνισε ώστε όλοι να ενωθούν µαζί του στην κοινή προσπάθεια που προηγείτο του τέλους της γήινης σταδιοδροµίας του, σαν θνητός. Κανόνισαν, ο Άµπνερ και οι συνεργάτες του, να συναντήσουν τον Ιησού και τους δώδεκα, στο εγγύς µέλλον, στον Κήπο της Μαγαδάν. 162:9.5Σύµφωνα µε αυτή τη συνεννόηση, τις πρώτες ηµέρες του Νοέµβρη, ο Άµπνερ και οι έντεκα φίλοι του επέλεξαν να µείνουν µε τον Ιησού και τους δώδεκα και εργάστηκαν µαζί τους σαν ένα σώµα, µέχρι τη σταύρωση. 162:9.6Το τελευταίο τµήµα του Οκτώβρη, ο Ιησούς και οι δώδεκα αποσύρθηκαν από τα πέριξ της Ιερουσαλήµ. Την Κυριακή, 30 Οκτωβρίου, ο Ιησούς και οι συνεργάτες του άφησαν την πόλη Εφραΐµ, όπου είχε αναπαυθεί σε αποµόνωση για λίγες ηµέρες, και, πηγαίνοντας, από το δρόµο δυτικά του Ιορδάνη, κατευθείαν στον Κήπο Μαγαδάν, έφτασαν αργά το απόγευµα της Τετάρτης, 2 Νοεµβρίου. 162:9.7Οι απόστολοι ανακουφίστηκαν πολύ που ο Κύριος βρισκόταν πίσω σε φιλικό έδαφος, ποτέ πια δεν τον ώθησαν να πάει στην Ιερουσαλήµ για να διακηρύξει το ευαγγέλιο της βασιλείας. ΕΓΓΡΑΦΟ 163 Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΣΤΗ ΜΑΓΑΔΑΝ

Page 97

Provided by: www.urantia.info


163:0.1Λίγες

µέρες µετά την επιστροφή του Ιησού και των δώδεκα στη Μαγαδάν από την Ιερουσαλήµ, ο Άµπνερ και µια οµάδα πενήντα περίπου µαθητών έφθασαν από τη Βηθλεέµ. Την εποχή αυτή, στον Καταυλισµό της Μαγαδάν βρισκότανε το σώµα των ευαγγελιστών, το σώµα των γυναικών και περίπου άλλοι εκατόν πενήντα πιστοί και δοκιµασµένοι µαθητές απ’ όλα τα µέρη της Παλαιστίνης. Αφού αφιέρωσαν λίγες ηµέρες στην επίσκεψη και την ανασυγκρότηση της κατασκήνωσης, ο Ιησούς και οι δώδεκα ξεκίνησαν ένα τµήµα εντατικής εκπαίδευσης αυτής της ειδικής οµάδας πιστών και από αυτή την καλοεκπαιδευµένη και έµπειρη συγκέντρωση µαθητών, ο Κύριος διάλεξε στη συνέχεια τους εβδοµήντα δασκάλους και τους έστειλε να διακηρύξουν το ευαγγέλιο της βασιλείας. Η τακτική εκπαίδευση άρχισε την Παρασκευή 4 Νοεµβρίου και συνεχίστηκε µέχρι το Σάββατο 19 Νοεµβρίου. 163:0.2Ο Ιησούς έκανε στην οµάδα αυτή µια οµιλία κάθε πρωί. Ο Πέτρος τους δίδασκε τη µέθοδο να κηρύττουν δηµόσια, ο Ναθαναήλ τους µάθαινε την τέχνη να διδάσκουν. Ο Θωµάς τους εξηγούσε πώς να απαντούν σε ερωτήσεις, ενώ ο Ματθαίος έδινε οδηγίες για την οργάνωση των οικονοµικών της οµάδας. Οι υπόλοιποι απόστολοι έλαβαν επίσης µέρος στην εκπαίδευση αυτή, ανάλογα µε την ιδιαίτερη εµπειρία τους και τα φυσικά τους χαρίσµατα. 1. Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ 163:1.1Οι εβδοµήντα χειροτονήθηκαν από τον Ιησού το απόγευµα του Σαββάτου, 19 Νοεµβρίου στον Καταυλισµό της Μαγαδάν κι ο Άµπνερ τοποθετήθηκε αρχηγός αυτών των ιεροκηρύκων και διδασκάλων του ευαγγελίου. Το σώµα των εβδοµήντα αποτελείτο από τον Άµπνερ και δέκα από τους πρώην αποστόλους του Ιωάννη, πενήντα έναν από τους τελευταίους ευαγγελιστές και άλλους οκτώ µαθητές που είχαν διακριθεί στην υπηρεσία της βασιλείας. 163:1.2Κατά τις δυο το Σάββατο το απόγευµα, µεταξύ διαστηµάτων βροχής, µια οµάδα πιστών, προσαυξηµένη από την άφιξη του Δαυίδ και της πλειονότητας του σώµατος των αγγελιαφόρων του, που αριθµούσε πάνω από τετρακόσια άτοµα, συγκεντρώθηκε στην παραλία της λίµνης της Γαλιλαίας για να παρασταθούν στη χειροτονία των εβδοµήντα. 163:1.3Πριν ο Ιησούς θέσει τα χέρια του πάνω στα κεφάλια των εβδοµήντα για να τους χρήσει αγγελιαφόρους του ευαγγελίου, απευθυνόµενος προς αυτούς είπε: «Ο θερισµός είναι όντως άφθονος αλλά οι εργάτες είναι λίγοι, εποµένως σας παροτρύνω όλους να παρακαλέσετε τον Κύριο του θερισµού να στείλει κι άλλους ακόµα εργάτες στο θερισµό του. Σε λίγο θα σας χρήσω αγγελιαφόρους της βασιλείας, σε λίγο θα σας στείλω στους Εβραίους και στους εθνικούς σαν πρόβατα µέσα σε λύκους. Καθώς θα αναχωρήσετε ανά δυο, σας πληροφορώ να µην πάρετε µαζί σας ούτε χρήµατα ούτε επί πλέον ρούχα, γιατί στην πρώτη σας αυτή αποστολή θα απασχοληθείτε µόνο λίγο καιρό. Μη χαιρετήσετε στο δρόµο κανένα, φροντίστε µόνο τη δουλειά σας. Κάθε φορά που πηγαίνετε να µείνετε σε κάποιο σπίτι, πρώτα να λέτε: Ειρήνη στο σπίτι αυτό. Αν εκείνοι που αγαπούν την ειρήνη κατοικούν στο σπίτι αυτό, να µείνετε εκεί, αν όχι, να αναχωρήσετε. Και αφού διαλέξετε το σπίτι αυτό, να παραµείνετε εκεί για όσο διάστηµα θα µείνετε στην πόλη, τρώγοντας και πίνοντας οτιδήποτε σας παραθέτουν. Και αυτό γιατί ο εργάτης αξίζει τη συντήρησή του. Μη πηγαίνετε από σπίτι σε σπίτι επειδή µπορεί να σας προσφερθεί καλύτερη διαµονή. Θυµηθείτε, καθώς πηγαίνετε κηρύσσοντας την ειρήνη στη γη και την καλή διάθεση ανάµεσα στους ανθρώπους, µπορεί να διαφωνήσετε µε πικρόχολους και παραπλανηµένους εχθρούς. Εποµένως να είστε προσεκτικοί σαν τα φίδια, ενώ θα είστε επίσης, άκακοι σαν τα περιστέρια.

Page 98

Provided by: www.urantia.info


163:1.4Και

οπουδήποτε πηγαίνετε, να κηρύσσετε, λέγοντες: ‘Η βασιλεία των ουρανών είναι πλησίον’, και να υπηρετείτε όλους που µπορεί να είναι άρρωστοι είτε στο µυαλό είτε στο σώµα. Δωρεάν λάβατε τα καλά πράγµατα της βασιλείας, δωρεάν να τα δώσετε. Αν οι άνθρωποι µιας πόλης σας δεχτούν, θα βρουν µια πλούσια είσοδο στο βασίλειο του Πατέρα, αλλά αν οι άνθρωποι µιας πόλης αρνηθούν να δεχτούν το ευαγγέλιο, εσείς πάλι θα κηρύξετε το µήνυµά σας καθώς θα φεύγετε από εκείνη την άπιστη κοινότητα, λέγοντες, καθώς θα αναχωρείτε, σ’ εκείνους που απέρριψαν τη διδασκαλία σας: ‘Παρόλο που απαρνιέστε την αλήθεια, η βασιλεία του Θεού ήρθε κοντά σας’. Αυτός που ακούει εσάς, ακούει εµένα. Και αυτός που ακούει εµένα ακούει Αυτόν που µε έστειλε. Αυτός που απαρνιέται το µήνυµά σας του ευαγγελίου απαρνιέται εµένα. Και αυτός που απαρνιέται εµένα απαρνιέται Αυτόν που µε έστειλε». 163:1.5Όταν ο Ιησούς µίλησε έτσι στους εβδοµήντα, άρχισε µε τον Άµπνερ και, καθώς αυτοί γονάτισαν κυκλικά γύρω του, έθεταν τα χέρια τους πάνω στο κεφάλι κάθε άνδρα. 163:1.6Νωρίς το επόµενο πρωινό, ο Άµπνερ έστειλε τους εβδοµήντα αγγελιαφόρους σε όλες τις πόλεις της Γαλιλαίας, τη Σαµάρεια και την Ιουδαία. Και αυτά τα τριάντα πέντε ζευγάρια πήγαν και κήρυτταν και δίδασκαν για περίπου έξι εβδοµάδες, και επέστρεψαν όλοι στον καινούργιο καταυλισµό κοντά στην Πέλλα, στην περιοχή της Περαίας, την Παρασκευή 30 Δεκεµβρίου. 2. Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ 163:2.1Πάνω από πενήντα µαθητές που επεζήτησαν να χειροτονηθούν και να διοριστούν µέλη µεταξύ των εβδοµήντα, απερρίφθησαν από την επιτροπή που είχε οριστεί από τον Ιησού, για να επιλέγει τους υποψήφιους. Η επιτροπή αποτελείτο από τον Ανδρέα, τον Άµπνερ και τον επικεφαλής του σώµατος των ευαγγελιστών. Σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η απόφαση της επιτροπής των τριών δεν ήταν οµόφωνη, έφερναν τον υποψήφιο στον Ιησού και ενώ ο Κύριος δεν απέρριψε ποτέ κανένα άτοµο που επιθυµούσε να χειροτονηθεί αγγελιαφόρος του ευαγγελίου, υπήρξαν πάνω από δώδεκα οι οποίοι, όταν συζήτησαν µε τον Ιησού, δεν θέλησαν πλέον να γίνουν αγγελιαφόροι του ευαγγελίου. 163:2.2Ένας ένθερµος µαθητής ήρθε στον Ιησού λέγοντας: «Κύριε, θα είµαι ένας από τους καινούργιους σου αποστόλους, αλλά ο πατέρας µου είναι πολύ γέρος και κοντεύει να πεθάνει. Θα µου επιτραπεί να επιστρέψω σπίτι και να τον θάψω;». Σ’ αυτόν είπε ο Ιησούς: «Γιε µου, οι αλεπούδες έχουν τρύπες και τα πουλιά του παραδείσου φωλιές, αλλά ο Γιος του Ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι του. Είσαι πιστός µαθητής, και µπορείς να παραµείνεις το ίδιο, ενώ θα επιστρέψεις σπίτι σου για να φροντίσεις τους αγαπηµένους σου, αλλά δεν συµβαίνει το ίδιο µε τους αγγελιαφόρους του ευαγγελίου. Αυτοί παράτησαν τα πάντα για να µε ακολουθήσουν και να αναγγείλουν την βασιλεία. Αν θέλεις να γίνεις χειροτονηµένος διδάσκαλος, πρέπει να αφήσεις τους άλλους να θάψουν το νεκρό ενώ εσύ θα προχωράς για να διαδώσεις τα καλά νέα». Ο άνδρας αυτός έφυγε µε µεγάλη απογοήτευση. 163:2.3Κάποιος άλλος µαθητής ήρθε στον Κύριο και είπε: «Θα γινόµουν ένας χειροτονηµένος αγγελιαφόρος, αλλά επιθυµώ να πάω στο σπίτι µου για λίγο για να ανακουφίσω την οικογένειά µου». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Αν χειροτονηθείς θα πρέπει να είσαι πρόθυµος να εγκαταλείψεις τα πάντα. Οι αγγελιαφόροι του ευαγγελίου δεν µπορεί να έχουν µοιρασµένες αγάπες. Κανένας, που έχει βάλει το χέρι του στο αλέτρι, αν κάνει πίσω, δεν αξίζει να γίνει αγγελιαφόρος της βασιλείας».

Page 99

Provided by: www.urantia.info


163:2.4Τότε

ο Ανδρέας έφερε στον Ιησού κάποιον πλούσιο νέο που ήταν ευλαβής πιστός και ο οποίος επιθυµούσε να χειροτονηθεί. Ο νέος αυτός, ο Ματαδόρµους, ήταν µέλος του Σανχεντρίν της Ιερουσαλήµ. Είχε ακούσει τον Ιησού να διδάσκει και στη συνέχεια είχε εκπαιδευτεί στο ευαγγέλιο της βασιλεία από τον Πέτρο και τους άλλους αποστόλους. Ο Ιησούς πληροφόρησε το Ματαδόρµους σχετικά µε τις απαιτήσεις της χειροτονίας και τον παρακάλεσε να αναβάλει την απόφασή του µέχρι να σκεφτεί καλύτερα το θέµα. Νωρίς το άλλο πρωί, καθώς ο Ιησούς έκανε µια βόλτα, ο νέος τον πλησίασε και είπε: «Κύριε, θα ήθελα να πληροφορηθώ από σένα, τη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής. Δεδοµένου ότι από τη νεανική µου ηλικία φυλάττω όλες τις εντολές, θα ήθελα να µάθω, τι περισσότερο πρέπει να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή;». Απαντώντας στην ερώτηση αυτή ο Ιησούς είπε: «Αν κρατάς όλες τις εντολές – δηλαδή δεν µοιχεύεις, δεν φονεύεις, δεν κλέβεις, δεν ψευδοµαρτυρείς, δεν εξαπατάς, τιµάς τους γονείς σου, - καλώς πράττεις, αλλά η σωτηρία είναι η ανταµοιβή της πίστης, όχι απλά των έργων. Πιστεύεις στο ευαγγέλιο της βασιλείας;». Και ο Ματαδόρµους αποκρίθηκε: «Ναι, Κύριε, πιστεύω όλα όσα εσύ και οι απόστολοί σου µου διδάξατε». Και ο Ιησούς είπε: «Τότε είσαι όντως µαθητής µου και παιδί της βασιλείας». 163:2.5Μετά είπε ο νέος: «Όµως, Κύριε, δεν είµαι ευχαριστηµένος να είµαι µόνο µαθητής σου. Θα ήθελα να γίνω ένας από τους νέους αγγελιαφόρους σου». Όταν ο Ιησούς το άκουσε αυτό, τον κοίταξε καλά µε µεγάλη αγάπη και είπε: «Θα σε κάνω έναν από τους αγγελιαφόρους µου αν είσαι πρόθυµος να πληρώσεις το αντίτιµο, αν εφοδιαστείς µε το µοναδικό πράγµα που σου λείπει». Ο Ματαδόρµους απάντησε: «Κύριε, θα κάνω τα πάντα αν µου επιτραπεί να σε ακολουθήσω». Ο Ιησούς φιλώντας το µέτωπο του γονατισµένου νέου, είπε: «Αν γίνεις αγγελιαφόρος µου, πήγαινε και πούλησε τα υπάρχοντά σου και αφού θα έχεις µοιράσει όσα έχεις στους φτωχούς και στ’ αδέλφια σου, έλα και ακολούθησέ µε, και θα έχεις θησαυρό στη βασιλεία των ουρανών». 163:2.6Όταν ο Ματαδόρµους το άκουσε, έπεσε η αυτοκυριαρχία του. Σηκώθηκε και έφυγε λυπηµένος, επειδή είχε µεγάλη περιουσία. Ο πλούσιος αυτός νέος Φαρισαίος είχε ανατραφεί µε την πίστη ότι ο πλούτος ήταν ένδειξη της εύνοιας του Θεού. Ο Ιησούς γνώριζε ότι δεν είχε ελευθερωθεί από την αγάπη του εαυτού του και των αγαθών του. Ο Κύριος επιθυµούσε να τον απαλλάξει από την αγάπη του πλούτου, όχι απαραίτητα από τον ίδιο τον πλούτο. Αν και οι µαθητές του Ιησού δεν είχαν απαρνηθεί τα επίγεια αγαθά τους, οι απόστολοι και οι εβδοµήντα αγγελιαφόροι το έκαναν. Ο Ματαδόρµους επιθυµούσε να είναι ένας από τους εβδοµήντα νέους αγγελιαφόρους, και αυτός ήταν ο λόγος που ο Ιησούς απαίτησε από αυτόν να αποχωριστεί όλη την εγκόσµια περιουσία του. 163:2.7Σχεδόν κάθε ανθρώπινο πλάσµα έχει κάποιο πράγµα σαν αγαπηµένο κακό, µε το οποίο βρίσκεται δεµένος, και το οποίο, η είσοδος στη βασιλεία του ουρανού απαιτεί, σαν αντίτιµο εισόδου. Αν ο Ματαδόρµους είχε αποχωριστεί τον πλούτο του, πιθανότατα να του είχε επιστραφεί πάλι πίσω στα χέρια του για να τον διαχειρίζεται σαν ταµίας των εβδοµήντα. Επειδή αργότερα, µετά την ίδρυση εκκλησίας στην Ιερουσαλήµ, υπάκουσε στην εντολή του Κυρίου, αν και τότε ήταν πολύ αργά για να χαρεί σαν µέλος των εβδοµήντα, και έγινε ο ταµίας της εκκλησίας της Ιερουσαλήµ, της οποίας ο Ιάκωβος ο θνητός αδελφός του Κυρίου ήταν η κεφαλή. 163:2.8Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι πάντα: Οι άνθρωποι οφείλουν να πάρουν τις αποφάσεις τους. Υπάρχει µια συγκεκριµένη κλίµακα ελευθερίας και επιλογής την οποία οι

Page 100

Provided by: www.urantia.info


θνητοί µπορούν να ασκήσουν. Οι δυνάµεις του πνευµατικού κόσµου δεν εξαναγκάζουν τον άνθρωπο, του επιτρέπουν να πάρει το δρόµο της δικής του επιλογής. 163:2.9Ο Ιησούς προείδε ότι ο Ματαδόρµους, µε τα πλούτη του, δεν θα µπορούσε να γίνει ένας χειροτονηµένος συνεργάτης ανθρώπων που είχαν απαρνηθεί τα πάντα για το ευαγγέλιο. Συγχρόνως είδε ότι, χωρίς τα πλούτη του, θα γινόταν ο βασικός αρχηγός όλων τους. Όµως, όπως τα ίδια τα αδέλφια του Ιησού, δεν έγινε ποτέ µεγάλος στη βασιλεία, επειδή αποστέρησε τον εαυτό του από εκείνη τη στενή και προσωπική συνεργασία µε τον Κύριο την οποία µπορούσε να είχε βιώσει, αν ήταν πρόθυµος να κάνει τότε το πράγµα που ο Ιησούς είχε ζητήσει και το οποίο, στη συνέχεια µερικά χρόνια αργότερα, το έκανε πραγµατικά. 163:2.10Τα πλούτη δεν έχουν άµεση σχέση µε την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών, αλλά η αγάπη για τον πλούτο έχει. Η πνευµατική πίστη στη βασιλεία είναι ασύµβατη µε την υποδούλωση στον υλιστικό µαµωνά. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να µοιράζεται την ύψιστη πίστη σε µια πνευµατική ιδέα µε την αφοσίωση στην ύλη. 163:2.11Ο Ιησούς ποτέ δεν δίδαξε ότι ήταν κακό να έχει κανείς πλούτη. Απαίτησε µόνο οι απόστολοι και οι εβδοµήντα να αφιερώσουν όλα τα εγκόσµια αγαθά τους στο κοινό ζήτηµα. Ακόµα και τότε, εξασφάλισε τη συµφέρουσα ρευστοποίηση των περιουσιών τους, όπως στην περίπτωση του αποστόλου Ματθαίου. Ο Ιησούς πολλές φορές συµβούλευε τους ευκατάστατους µαθητές του όπως δίδαξε τον πλούσιο από τη Ρώµη. Ο Κύριος θεωρούσε τη σωστή επένδυση των υπερβολικών κερδών σαν µια νόµιµη µορφή ασφάλειας για το µέλλον και τις αναπόφευκτες δυστυχίες. Όταν το αποστολικό ταµείο ήταν ξέχειλο, ο Ιούδας κατέθεσε χρήµατα για να χρησιµοποιηθούν στη συνέχεια όταν ίσως θα υπέφεραν πολύ από έλλειψη εσόδων. Αυτό ο Ιούδας το έκανε µετά από σύσκεψη µε τον Ανδρέα. Ο Ιησούς δεν είχε ποτέ σχέση µε τα αποστολικά οικονοµικά εκτός από τα έξοδα για ελεηµοσύνες. Υπήρχε όµως µια οικονοµική κατάχρηση, την οποία πολλές φορές καταδίκασε, και αυτή ήταν η άδικη εκµετάλλευση των αδύναµων, αµόρφωτων και λιγότερο πλούσιων ανθρώπων από τους ισχυρούς, πανούργους και πιο έξυπνους συντρόφους τους. Ο Ιησούς δήλωσε ότι τέτοια απάνθρωπη µεταχείριση ανδρών, γυναικών και παιδιών ήταν ασύµβατη µε τα ιδανικά της αδελφότητας στη βασιλεία των ουρανών. 3. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ 163:3.1Όταν ο Ιησούς σταµάτησε να µιλάει µε τον Ματαδόρµους, ο Πέτρος και ένας αριθµός αποστόλων µαζεύτηκε γύρω του, και καθώς ο νέος αναχωρούσε, ο Ιησούς γύρισε για να αντιµετωπίσει τους αποστόλους και είπε: «Βλέπετε πόσο δύσκολο είναι για εκείνους που έχουν πλούτη να εισέλθουν τελείως στη βασιλεία του Θεού! Η πνευµατική λατρεία δεν µπορεί να µοιράζεται µε υλιστικές αγάπες. Κανένας δεν µπορεί να υπηρετεί δυο κυρίους. Έχετε µια παροιµία που λέγει ‘είναι ευκολότερο για µια καµήλα να περάσει από την τρύπα µιας βελόνας παρά για τον ειδωλολάτρη να κληρονοµήσει την αιώνια ζωή’. Και σας δηλώνω ότι όσο εύκολο είναι για την καµήλα να περάσει από την τρύπα της βελόνας, το ίδιο είναι και για τους ικανοποιηµένους από τον πλούτο ανθρώπους να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών». 163:3.2Όταν ο Πέτρος και οι απόστολοι άκουσαν αυτά τα λόγια, εξεπλάγησαν υπερβολικά, τόσο µάλιστα που ο Πέτρος είπε: «Ποιος τότε, Κύριε, µπορεί να σωθεί; Όλοι όσοι έχουν πλούτη θα µείνουν έξω από τη βασιλεία;». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Όχι, Πέτρο, αλλά όλοι όσοι θέτουν την εµπιστοσύνη τους στα πλούτη µε δυσκολία θα εισέλθουν στην

Page 101

Provided by: www.urantia.info


πνευµατική ζωή που οδηγεί στην αιώνια πρόοδο. Ακόµα και τότε όµως, πολλά που είναι αδύνατα για τον άνθρωπο δεν είναι αδύνατα για τον ουράνιο Πατέρα, αντίθετα αναγνωρίζουµε ότι µε το Θεό όλα τα πράγµατα είναι δυνατά». 163:3.3Καθώς αποχωρούσαν, ο Ιησούς ήταν πολύ θλιµµένος που ο Ματαδόρµους δεν έµεινε κοντά τους, επειδή τον αγαπούσε πολύ. Και όταν περπάτησαν µέχρι κάτω τη λίµνη, κάθισαν εκεί πλάι στο νερό και ο Πέτρος, µιλώντας εξ ονόµατος των δώδεκα (που ήταν όλοι παρόντες τότε), είπε: «Έχουµε µπερδευτεί από τα λόγια σου στον νέο. Μήπως θα απαιτήσουµε από εκείνους που θα µας ακολουθήσουν να παρατήσουν όλα τα επίγεια αγαθά τους;». Και ο Ιησούς είπε: «Όχι, Πέτρο, µόνο εκείνοι που θέλουν να γίνουν απόστολοι και που επιθυµούν να ζουν µαζί µου όπως εσείς και σαν µια οικογένεια. Ο Πατέρας όµως απαιτεί η αγάπη των παιδιών του να είναι καθαρή και αµέριστη. Οτιδήποτε ή οποιοσδήποτε βρεθεί ανάµεσα σε σας και στην αγάπη για τις αλήθειες της βασιλείας πρέπει να παραδοθεί. Αν ο πλούτος κάποιου δεν εισβάλλει στη ψυχή, είναι χωρίς συνέπειες για την πνευµατική ζωή εκείνων που θα εισέλθουν στη βασιλεία». 163:3.4Και τότε είπε ο Πέτρος: «Όµως, Κύριε, εγκαταλείψαµε τα πάντα για να σε ακολουθήσουµε, τότε τι θα έχουµε;». Και ο Ιησούς µίλησε και στους δώδεκα: «Αλήθεια, αλήθεια, σας λέγω πως δεν υπάρχει κανένας που άφησε πλούτη, σπίτι, γυναίκα, αδέλφια, γονείς ή παιδιά για χάρη της βασιλείας των ουρανών που δεν θα λάβει πολλαπλάσια σ’ αυτό τον κόσµο, ίσως µε κάποιες διώξεις, και στον κόσµο που έρχεται την αιώνια ζωή. Πολλοί όµως που είναι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι, ενώ οι τελευταίοι συχνά θα γίνουν πρώτοι. Ο Πατέρας συναναστρέφεται µε τα πλάσµατά του ανάλογα µε τις ανάγκες τους και υπακούοντας στους δίκαιους νόµους του, τους γεµάτους ευσπλαχνία και στοργική σκέψη για την ευηµερία του σύµπαντος. 163:3.5Η βασιλεία των ουρανών µοιάζει µε ένα νοικοκύρη που έχει πολλούς εργάτες στη δούλεψή του και ο οποίος νωρίς το πρωί πήγε να προσλάβει εργάτες για να δουλέψουν στον αµπελώνα του. Όταν συµφώνησε µε τους εργάτες να τους πληρώνει ένα δηνάριο την ηµέρα, τους έστειλε στον αµπελώνα. Μετά κατά τις εννέα βγήκε πάλι και βλέποντας άλλους εργάτες να βρίσκονται άνεργοι στην αγορά, τους είπε: ‘Πηγαίνετε να δουλέψετε στον αµπελώνα µου και θα σας πληρώσω µε ό,τι είναι το σωστό’. Και πήγαν και αυτοί αµέσως να δουλέψουν. Πάλι κατά τις δώδεκα και κατά τις τρεις βγήκε να βρει εργάτες. Και πηγαίνοντας στην αγορά κατά τις πέντε το απόγευµα, βρήκε κι άλλους να είναι χωρίς δουλειά και τους ρώτησε, ‘Γιατί στέκεστε χωρίς να κάνετε κάτι, όλη την ηµέρα;’, και οι άνδρες απάντησαν, ‘Επειδή κανένας δεν µας προσέλαβε’. Τότε είπε ο νοικοκύρης: ‘Πηγαίνετε κι εσείς να εργαστείτε στον αµπελώνα µου και θα σας πληρώσω µε ό,τι είναι το σωστό’. 163:3.6Όταν ήρθε το βράδυ, ο ιδιοκτήτης του αµπελώνα είπε στον οικονόµο του: ‘Φώναξε τους εργάτες και πλήρωσε τους µισθούς τους, αρχίζοντας µε τους τελευταίους και τελειώνοντας µε τους πρώτους’. Όταν ήρθαν εκείνοι που είχαν προσληφθεί στις πέντε, έλαβαν ένα δηνάριο ο καθένας, και έτσι έγινε και µε καθένα από τους άλλους εργάτες. Όταν οι άνδρες που προσλήφθηκαν στην αρχή της ηµέρας είδαν πόσο είχαν πληρωθεί οι τελευταίοι, περίµεναν να λάβουν περισσότερα από το ποσό που είχαν συµφωνήσει. Όµως έλαβαν µόνο ένα δηνάριο, παρόµοια µε τους λοιπούς άνδρες. Και όταν ο καθένας από αυτούς πληρώθηκε, παραπονέθηκαν στον ιδιοκτήτη, λέγοντας: ‘Αυτοί οι άνδρες που προσλήφθηκαν τελευταίοι, δούλεψαν µόνο µια ώρα, και όµως πληρώθηκαν το ίδιο µε µας που φέραµε το φορτίο όλης της ηµέρας µέσα στον καυτό ήλιο’.

Page 102

Provided by: www.urantia.info


163:3.7Τότε

απάντησε ο ιδιοκτήτης: ‘Φίλοι µου, δεν σας αδικώ. Δεν συµφώνησε ο καθένας σας να εργαστεί για ένα δηνάριο την ηµέρα; Πάρτε τώρα αυτό που σας ανήκει και φύγετε, γιατί είναι επιθυµία µου να δώσω σ’ εκείνους που ήρθαν τελευταίοι όσα έδωσα και σε σας. Μήπως δεν µπορώ να κάνω αυτό που θέλω; Ή µήπως ενοχλείστε από τη γενναιοδωρία µου επειδή θέλω να φανώ καλός και να δείξω έλεος;». 4. ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ 163:4.1Ήταν µια συναρπαστική ώρα στον Καταυλισµό της Μαγαδάν, την ηµέρα που οι εβδοµήντα ξεκίνησαν για την πρώτη τους αποστολή. Νωρίς εκείνο το πρωί, στην τελευταία του οµιλία µε τους εβδοµήντα, ο Ιησούς έδωσε έµφαση στα παρακάτω: 163:4.21. Το ευαγγέλιο της βασιλείας πρέπει να κηρυχθεί σε όλο τον κόσµο, σε ειδωλολάτρες καθώς και σε Ιουδαίους. 163:4.32. Ενώ θα φροντίζετε τους αρρώστους, αποφύγετε να διδάξετε την προσδοκία θαυµάτων. 163:4.43. Κηρύξτε µια πνευµατική αδελφότητα για τα παιδιά του Θεού, όχι ένα βασίλειο µε εξωτερικά στοιχεία εγκόσµιας δύναµης και υλιστικής δόξας. 163:4.54. Αποφύγετε να χάνετε το χρόνο σε πολλές κοινωνικές επισκέψεις και άλλα ασήµαντα πράγµατα τα οποία µπορεί να σας αποσπάσουν από την εγκάρδια αφοσίωση στο κήρυγµα του ευαγγελίου. 163:4.65. Αν το πρώτο σπίτι που θα διαλέξετε για βάση αποδειχτεί ότι είναι άξιο σπίτι, παραµείνετε εκεί όλη την περίοδο της διαµονής σας σ’ εκείνη την πόλη. 163:4.76. Ξεκαθαρίστε σε όλους τους πιστούς ότι ήρθε ο καιρός για µια ανοιχτή αντιπαράθεση µε τους θρησκευτικούς αρχηγούς των Ιουδαίων της Ιερουσαλήµ. 163:4.87. Διδάξτε ότι όλο το καθήκον ενός ανθρώπου συνοψίζεται σε αυτή τη µοναδική εντολή: Αγάπα τον Κύριο και Θεό σου µε όλη τη διάνοια και την ψυχή σου και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. (Αυτό θα το δίδασκαν σαν τη µόνη υποχρέωση του ανθρώπου, αντί των 613 κανόνων της ζωής που ανέπτυσσαν οι Φαρισαίοι). 163:4.9Όταν ο Ιησούς µίλησε έτσι στους εβδοµήντα ενώπιον όλων των αποστόλων και των µαθητών, ο Σίµων Πέτρος τους πήρε χώρια και τους κήρυξε το λόγο της χειροτονίας τους, που ήταν µια επεξεργασία του λόγου που είχε εκφωνήσει ο Κύριος, την ώρα που είχε θέσει τα χέρια του επάνω τους και τους έχρησε αγγελιαφόρους της βασιλείας. Ο Πέτρος παρότρυνε τους εβδοµήντα να συµπεριλάβουν στη ζωή τους τις ακόλουθες αρετές: 163:4.101. Εξαγιασµένη αφοσίωση. Να προσεύχονται πάντα για να σταλούν περισσότεροι εργάτες στο θερισµό του ευαγγελίου. Εξήγησε ότι, όταν κάποιος προσεύχεται γι αυτό, να λέγει περίπου κάτι σαν, «Εδώ είµαι, στείλε µε». Τους παρακίνησε να µην παραµελούν την καθηµερινή λατρεία τους. 163:4.112. Αληθινό κουράγιο. Τους προειδοποίησε ότι θα αντιµετωπίσουν την έχθρα και να είναι βέβαιοι ότι θα συναντήσουν καταδίωξη. Ο Πέτρος τους είπε ότι η αποστολή τους δεν ήταν για δειλούς και συµβούλεψε εκείνους που φοβόντουσαν να βγουν έξω πριν ξεκινήσουν. Κανένας όµως δεν έκανε πίσω. 163:4.123. Πίστη και εµπιστοσύνη. Πρέπει να πάνε στη σύντοµη αυτή αποστολή τους παντελώς χωρίς εφόδια, πρέπει να εµπιστευθούν τον Πατέρα για τροφή και κατάλυµα και όλα τα άλλα αναγκαία.

Page 103

Provided by: www.urantia.info


163:4.134.

Ζήλος και πρωτοβουλία. Πρέπει να διακατέχονται από ζήλο και σώφρονα ενθουσιασµό. Πρέπει να υπηρετήσουν αυστηρά το έργο του Κυρίου τους. Ο χαιρετισµός ανατολικού τύπου ήταν µια εκτενής και περίτεχνη ιεροτελεστία, συνεπώς τους είχε δοθεί εντολή να «µην χαιρετήσουν κανένα στο δρόµο», και αυτή ήταν ένας συνηθισµένος τρόπος του λέγειν, για να προτρέψουν κάποιον να ασχοληθεί µε τη δουλειά του χωρίς χάσιµο χρόνου. Δεν είχε να κάνει µε την περίπτωση του φιλικού χαιρετισµού. 163:4.145. Ευγένεια και αβροφροσύνη. Ο Κύριος τους είχε δώσει εντολή να αποφύγουν περιττό χάσιµο χρόνου σε κοινωνικές τελετουργίες, αλλά τους επέβαλλε την αβροφροσύνη προς όλους εκείνους µε τους οποίους θα έρχονταν σε επαφή. Έπρεπε να δείξουν κάθε ευγένεια σ’ εκείνους που θα τους φιλοξενούσαν στα σπίτια τους. Τους είχε προειδοποιήσει αυστηρά να µην αφήσουν ένα ταπεινό σπιτικό για να φιλοξενηθούν από ένα πιο άνετο ή πιο σηµαντικό. 163:4.156. Φροντίδα για τους άρρωστους. Οι εβδοµήντα είχαν επιφορτισθεί από τον Πέτρο να ψάξουν για άρρωστους στο µυαλό και το σώµα και να κάνουν παν το δυνατό ώστε να επιφέρουν την ανακούφιση ή τη θεραπεία από τις ασθένειές τους. 163:4.16Και αφού τους δόθηκαν αυτές οι εντολές και τα καθήκοντα, αναχώρησαν ανά δυο, για την αποστολή τους στη Γαλιλαία, τη Σαµάρεια και την Ιουδαία. 163:4.17Αν και οι Ιουδαίοι είχαν µια παράξενη άποψη για τον αριθµό εβδοµήντα, µερικές φορές σκεπτόµενοι ότι τα ειδωλολατρικά έθνη ήταν εβδοµήντα στον αριθµό, και αν και αυτοί οι εβδοµήντα αγγελιαφόροι θα πήγαιναν να διαδώσουν το ευαγγέλιο σε όλους τους λαούς, όσο µακριά µπορούµε να αντιληφθούµε, ήταν τελείως συµπτωµατικό που αυτή η οµάδα αριθµούσε ακριβώς εβδοµήντα. Είναι βέβαιο ότι ο Ιησούς θα είχε δεχτεί µισή ντουζίνα άλλους ακόµα, αλλά δεν ήταν πρόθυµοι να πληρώσουν το τίµηµα της εγκατάλειψης πλούτου και οικογενειών. 5. ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ 163:5.1Ο Ιησούς και οι δώδεκα προετοιµάζονταν τώρα να εγκαταστήσουν το τελευταίο αρχηγείο τους στην Περαία, κοντά στην Πέλλα, όπου ο Κύριος είχε βαφτιστεί στον Ιορδάνη. Οι τελευταίες ηµέρες του Νοεµβρίου είχαν ξοδευτεί σε σύσκεψη στη Μαγαδάν, και την Τρίτη 6 Δεκεµβρίου, όλη η οµάδα των τριακοσίων ξεκίνησε το χάραµα, µε όλα τους τα υπάρχοντα για να περάσουν τη νύχτα κοντά στην Πέλλα δίπλα στο ποτάµι. Αυτό ήταν το ίδιο µέρος, κοντά στην πηγή, που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε παραµείνει µε την κατασκήνωσή του αρκετά χρόνια πρωτύτερα. 163:5.2Μετά τη διάλυση της κατασκήνωσης στη Μαγαδάν, ο Δαυίδ Ζεβεδαίος επέστρεψε στη Βηθσαϊδά και άρχισε αµέσως να περικόπτει την υπηρεσία των αγγελιαφόρων. Η βασιλεία έπαιρνε µια νέα τροπή. Καθηµερινά, προσκυνητές έφταναν από όλα τα µέρη της Παλαιστίνης ακόµα και από αποµακρυσµένες περιοχές της ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενίοτε πιστοί ήρθαν από τη Μεσοποταµία και από τις χώρες ανατολικά του Τίγρη. Συνεπώς, την Κυριακή 18 Δεκεµβρίου, ο Δαυίδ µε τη βοήθεια του σώµατος των αγγελιαφόρων, φόρτωσε σε υποζύγια τα υλικά της κατασκήνωσης, φυλαγµένα τότε στο σπίτι του πατέρα του, µε τα οποία είχε άλλοτε οργανώσει την κατασκήνωση της Βηθσαϊδά, δίπλα στη λίµνη. Αποχαιρετώντας τη Βηθσαϊδά για την ώρα, προχώρησε προς την παραλία της λίµνης και κατά µήκος του Ιορδάνη µέχρις ενός σηµείου, περίπου µισό µίλι βορειότερα της αποστολικής κατασκήνωσης. Και σε λιγότερο από µια εβδοµάδα ετοιµάστηκε να προσφέρει φιλοξενία σε περίπου χίλιους πεντακόσιους προσκυνητές επισκέπτες. Η αποστολική κατασκήνωση µπορούσε να κοιµίσει περίπου πεντακόσιους. Ήταν η εποχή των βροχών στην

Page 104

Provided by: www.urantia.info


Παλαιστίνη, και αυτές οι φροντίδες ήταν απαραίτητες για να εξυπηρετήσουν τον συνεχώς αυξανόµενο αριθµό των αναζητητών, ενθέρµων κατά το πλείστον, που ερχόντουσαν στην Περαία για να δουν τον Ιησού και να ακούσουν την διδασκαλία του. 163:5.3Ο Δαυίδ τα έκανε όλα αυτά µε δική του πρωτοβουλία, αν και είχε συζητήσει µε τον Φίλιππο και τον Ματθαίο στη Μαγαδάν. Χρησιµοποίησε το µεγαλύτερο µέρος από το προηγούµενο σώµα των αγγελιαφόρων σαν βοηθούς του για να οργανώσει αυτή την κατασκήνωση. Τώρα χρησιµοποιούσε λιγότερους από είκοσι άνδρες στην υπηρεσία των κανονικών αγγελιαφόρων. Κοντά στα τέλη Δεκεµβρίου και πριν από την επιστροφή των εβδοµήντα, οκτακόσιοι επισκέπτες περίπου είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον Κύριο, και είχαν βρει κατάλυµα στην κατασκήνωση του Δαυίδ. 6. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ 163:6.1Την Παρασκευή 30 Δεκεµβρίου, ενώ ο Ιησούς βρισκόταν στους κοντινούς λόφους µε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, οι εβδοµήντα αγγελιαφόροι έφταναν κατά ζεύγη, συνοδευόµενοι από πολλούς πιστούς, στο αρχηγείο της Πέλλας. Οι εβδοµήντα συγκεντρώθηκαν στο µέρος της διδασκαλίας κατά τις πέντε, όταν ο Ιησούς γύρισε στην κατασκήνωση. Το βραδινό φαγητό καθυστέρησε περισσότερο από µια ώρα, ενόσω οι ενθουσιώδεις του ευαγγελίου της βασιλείας, αφηγούνταν τις εµπειρίες τους. Οι αγγελιαφόροι του Δαυίδ είχαν µεταφέρει πολλές από τις ειδήσεις αυτές στους αποστόλους τις προηγούµενες εβδοµάδες, αλλά ήταν πράγµατι γοητευτικό να ακούει κανείς τους νεοχειροτονηµένους δασκάλους του ευαγγελίου να αφηγούνται προσωπικά πώς οι ‘πεινασµένοι’ Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες είχαν δεχτεί το µήνυµά τους. Τελικά ο Ιησούς µπορούσε να βλέπει άνδρες να διαδίδουν τα καλά νέα χωρίς την προσωπική παρουσία του. Ο Κύριος γνώριζε τώρα ότι µπορούσε να αφήσει τον κόσµο αυτό χωρίς να εµποδίζεται σοβαρά η πρόοδος της βασιλείας. 163:6.2Όταν οι εβδοµήντα διηγήθηκαν πως «ακόµα και οι διάβολοι υποτάσσοντο» σ’ αυτούς, αναφερόντουσαν στις θαυµατουργικές θεραπείες που είχαν ενεργήσει στις περιπτώσεις θυµάτων νευρικών διαταραχών. Παρόλ’ αυτά, λίγες περιπτώσεις υπήρξαν πραγµατικής πνευµατικής κατοχής που ανακουφίστηκαν από τους υπηρέτες αυτούς, και αναφερόµενος σε αυτούς ο Ιησούς είπε: «Δεν είναι παράξενο που αυτά τα ανυπάκουα κατώτερα πνεύµατα υποτάχθηκαν σε σας, δεδοµένου ότι πρόσεξα το Σατανά να πέφτει σαν αστραπή από τον ουρανό. Αλλά µη χαίρεστε υπερβολικά γι αυτό, επειδή σας δηλώνω ότι, µόλις επιστρέψω στον Πατέρα µου, θα στείλουµε το πνεύµα µας στις διάνοιες των ανθρώπων, έτσι ώστε δεν θα µπορούν πλέον αυτά τα παραπλανηµένα πνεύµατα να µπαίνουν στη σκέψη των άτυχων θνητών. Χαίροµαι µαζί σας που έχετε δύναµη µε τους ανθρώπους, αλλά µην το παίρνετε επάνω σας, εξαιτίας αυτής της εµπειρίας, αλλά αντίθετα να χαίρεστε επειδή τα ονόµατά σας είναι γραµµένα στους καταλόγους του ουρανού, και επειδή έτσι θα συνεχίσετε µια σταδιοδροµία πνευµατικής κατάκτησης χωρίς τέλος. 163:6.3Εκείνο το χρονικό διάστηµα, ακριβώς πριν µοιραστούν το βραδινό φαγητό τους, ο Ιησούς βίωσε µια από εκείνες τις σπάνιες στιγµές συναισθηµατικής έκστασης στην οποία οι οπαδοί του σποραδικά είχαν υπάρξει µάρτυρες. Είπε ο Ιησούς: «Σ’ ευχαριστώ, Πατέρα µου, Κύριε του ουρανού και της γης, που ενώ το θαυµαστό αυτό ευαγγέλιο ήταν κρυµµένο από τους σοφούς και τους αυτοδικαιωµένους, το πνεύµα αποκάλυψε όλη την πνευµατική δόξα σ’ αυτά τα παιδιά της βασιλείας. Ναι, Πατέρα µου, θα σου ήταν ευάρεστο να το κάνεις αυτό, και χαίροµαι που γνωρίζω ότι τα καλά νέα θα εξαπλωθούν σε όλο τον κόσµο ακόµα και µετά την επιστροφή µου σε σένα και στο έργο το οποίο µου έχεις δώσει να εκτελέσω. Είµαι βαθιά

Page 105

Provided by: www.urantia.info


συγκινηµένος καθώς αντιλαµβάνοµαι ότι θα παραδώσεις όλη την εξουσία στα χέρια µου, που µόνο εσύ γνωρίζεις ποιος είµαι, και που µόνο εγώ σε γνωρίζω πραγµατικά, και εκείνοι στους οποίους σε αποκάλυψα. Και όταν θα έχω τελειώσει την αποκάλυψη αυτή στους θνητούς αδελφούς µου, θα συνεχίσω την αποκάλυψη στα δηµιουργήµατά σου στους ουρανούς». 163:6.4Όταν ο Ιησούς µίλησε µε αυτό τον τρόπο στον Πατέρα του, στράφηκε κατά µέρος για να µιλήσει στους αποστόλους του και στους εξυπηρετητές. «Ευλογηµένα είναι τα µάτια που βλέπουν και τα αυτιά που ακούνε αυτά τα πράγµατα. Θα σας πω ότι πολλοί προφήτες και πολλοί µεγάλοι άνδρες της παλιάς εποχής είχαν επιθυµήσει να παρατηρήσουν όσα εσείς σήµερα βλέπετε, αλλά δεν τους δωρίθηκε. Και πολλές γενιές παιδιών του φωτός που πρόκειται να έρθουν, όταν ακούσουν γι αυτά τα πράγµατα, θα σας ζηλέψουν που εσείς ακούσατε και είδατε αυτά». 163:6.5Μετά, απευθυνόµενος σε όλους τους µαθητές, είπε: «Ακούσατε πόσες πόλεις και χωριά δέχτηκαν τα καλά νέα της βασιλείας, και µε ποιο τρόπο έγιναν δεκτοί οι εξυπηρετητές και οι διδάσκαλοί µου από τους Ιουδαίους και τους ειδωλολάτρες. Και είναι πραγµατικά ευλογηµένες οι κοινότητες αυτές που επέλεξαν να πιστέψουν στο ευαγγέλιο της βασιλείας. Συµφορά όµως θα πέσει πάνω στους κατοίκους της Χοραζίν, της Βηθσαϊδά-Ιουλίας και της Καπερναούµ, τις πόλεις που δεν δέχτηκαν τους αγγελιαφόρους αυτούς. Σας δηλώνω πως αν αυτά τα θαύµατα που έγιναν σ’ αυτές τις πόλεις είχαν γίνει στην Τύρο και τη Σιδώνα, ο λαός αυτών, των αποκαλούµενων ειδωλολατρικών πόλεων, θα είχε προ πολλού µετανοήσει µε σάκους και στάχτες. Αλήθεια, θα υποφέρουν λιγότερο η Τύρος και η Σιδώνα κατά την ηµέρα της κρίσεως». 163:6.6Την επόµενη ηµέρα, το Σάββατο, ο Ιησούς πήρε χώρια τους εβδοµήντα και τους είπε: «Πραγµατικά ευχαριστήθηκα µαζί σας όταν γυρίσατε, φέρνοντας τα καλά νέα από την υποδοχή του ευαγγελίου της βασιλείας από τόσο πολύ κόσµο σκορπισµένο σε όλη τη Γαλιλαία, τη Σαµάρεια και την Ιουδαία. Γιατί όµως είσαστε τόσο εκπληκτικά καλόκεφοι; Δεν περιµένατε ότι το µήνυµά σας θα εκδήλωνε δυναµισµό στην παραδοχή του; Με τόση λίγη πίστη πήγατε να κηρύξετε το ευαγγέλιο, ώστε επιστρέψατε τόσο έκπληκτοι από την αποτελεσµατικότητά του; Και τώρα, αν και δεν θέλω να καταστείλω το πνεύµα χαράς που έχετε, σας προειδοποιώ αυστηρά για τα ψήγµατα υπεροψίας, πνευµατικής υπεροψίας . Αν µπορούσατε να κατανοήσετε την πτώση του Λούσιφερ, αυτού του άδικου, θα αποφεύγατε σοβαρά όλες τις µορφές πνευµατικής υπεροψίας. 163:6.7Έχετε εισχωρήσει στο µεγάλο αυτό έργο της διδασκαλίας του θνητού ανθρώπου ότι είναι παιδί του Θεού. Σας έδειξα τον τρόπο, πηγαίνετε και πράξετε το καθήκον σας και µην αποκάµετε στο να κάνετε το καλό. Σε όλους εσάς και σε όλους που θα ακολουθήσουν τα βήµατά σας δια µέσου των αιώνων, λέγω: Στέκοµαι πάντα δίπλα, και η πρόσκληση-κλήση µου είναι, και πάντα θα είναι, Ελάτε σε µένα όλοι όσοι µοχθείτε και είστε βαριά φορτωµένοι και θα σας ξεκουράσω. Βάλτε το ζυγό µου επάνω σας και µάθετε για µένα, γιατί είµαι αληθινός και πιστός και θα βρείτε πνευµατική ανάπαυση για τις ψυχές σας». 163:6.8Και αυτοί βρήκαν ότι τα λόγια του Κυρίου ήταν αληθινά όταν υπέβαλαν σε δοκιµασία τις υποσχέσεις του. Και από εκείνη την ηµέρα αµέτρητες χιλιάδες δοκίµασαν επίσης και απέδειξαν τη βεβαιότητα αυτών των ίδιων υποσχέσεων.

Page 106

Provided by: www.urantia.info


7. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ 163:7.1Οι επόµενες λίγες ηµέρες ήταν πολυάσχολες στην κατασκήνωση της Πέλλας. Οι προετοιµασίες για την αποστολή στην Περαία είχαν ολοκληρωθεί. Ο Ιησούς και οι συνεργάτες του θα αναλάµβαναν την τελευταία τους αποστολή, τρεις µήνες περιοδεία σε όλη την Περαία, η οποία έληξε µόνο µε την είσοδο του Κυρίου στην Ιερουσαλήµ για το τελικό έργο του στη γη. Όλη αυτή την περίοδο το αρχηγείο του Ιησού και οι δώδεκα απόστολοι παρέµειναν εδώ στην κατασκήνωση της Πέλλας. 163:7.2Δεν ήταν πια απαραίτητο για τον Ιησού να πηγαίνει και να διδάσκει τον κόσµο. Τώρα ερχόντουσαν σ’ αυτόν σε αριθµούς που αύξαναν κάθε εβδοµάδα και από όλα τα µέρη, όχι µόνο από την Παλαιστίνη αλλά από όλο το ρωµαϊκό κόσµο και από την Εγγύς Ανατολή. Αν και ο Κύριος συµµετείχε στην περιοδεία των εβδοµήντα στην Περαία, περνούσε πολύ χρόνο στην κατασκήνωση της Πέλλας, διδάσκοντας τα πλήθη και εκπαιδεύοντας τους δώδεκα. Όλη αυτή την περίοδο των τριών µηνών, τουλάχιστον δέκα απόστολοι παρέµειναν µε τον Ιησού. Το σώµα των γυναικών ετοιµάστηκε επίσης να αναχωρήσει, ανά δυο, µαζί µε τους εβδοµήντα για να εργαστούν στις µεγαλύτερες πόλεις της Περαίας. 163:7.3Το αρχικό σώµα των δώδεκα γυναικών είχε πρόσφατα εκπαιδεύσει ένα µεγαλύτερο σώµα από πενήντα γυναίκες στο έργο της κατ’ οίκον επίσκεψης και στην τέχνη να φροντίζουν τους αρρώστους και τους πάσχοντες. Η Περπέτουα, η γυναίκα του Σίµωνα Πέτρου, έγινε µέλος αυτού του νέου τµήµατος του γυναικείου σώµατος και της είχαν εµπιστευθεί την αρχηγεία για το ευρύτερο γυναικείο έργο υπό τον Άµπνερ. Μετά την Πεντηκοστή παρέµεινε µε τον επιφανή άνδρα της, συνοδεύοντάς τον σε όλες τις ιεραποστολικές περιοδείες του. Και την ηµέρα που ο Πέτρος σταυρώθηκε στη Ρώµη, αυτή δόθηκε σαν τροφή στα άγρια θηρία στην αρένα. Το καινούργιο γυναικείο σώµα είχε επίσης σαν µέλη και τις γυναίκες του Φίλιππου και του Ματθαίου και τη µητέρα του Ιακώβου και του Ιωάννη. 163:7.4Το έργο της βασιλείας ετοιµαζόταν τώρα να εισέλθει στην τελική του φάση κάτω από την προσωπική αρχηγεία του Ιησού. Και αυτή η παρούσα φάση είχε πνευµατικό βάθος σε αντίθεση µε την εποχή των προηγούµενων ηµερών της δηµοτικότητας στη Γαλιλαία, που τα πλήθη που ακολουθούσαν τον Κύριο αναζητούσαν να δουν θαύµατα. Όµως, υπήρχε ακόµα ένας αριθµός οπαδών που είχαν µόνο υλιστικό ενδιαφέρον και που απέτυχαν να κατανοήσουν την αλήθεια ότι η βασιλεία των ουρανών είναι η πνευµατική αδελφότητα του ανθρώπου θεµελιωµένη πάνω στο αιώνιο γεγονός της παγκόσµιας πατρότητας του Θεού. ΕΓΓΡΑΦΟ 164 ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΥ 164:0.1Καθώς ολοκληρωνόταν η εγκατάσταση της κατασκήνωσης στην Πέλλα, ο Ιησούς, παίρνοντας µαζί του το Ναθαναήλ και το Θωµά, πήγε µυστικά στην Ιερουσαλήµ για να παρευρεθεί στη γιορτή του καθαγιασµού. Μόνο αφού πέρασαν τον Ιορδάνη στη διάβαση της Βηθανίας, αντιλήφθηκαν οι δυο απόστολοι ότι ο Κύριός τους πήγαινε στην Ιερουσαλήµ. Όταν κατάλαβαν ότι είχε πρόθεση να είναι πράγµατι παρών στη γιορτή του καθαγιασµού, διαµαρτυρήθηκαν σ’ αυτόν πολύ έντονα, και µεταχειριζόµενοι κάθε είδους επιχείρηµα, προσπάθησαν να τον µεταπείσουν. Αλλά οι προσπάθειές τους ήταν µάταιες. Ο Ιησούς ήταν αποφασισµένος να επισκεφθεί την Ιερουσαλήµ. Σε όλες τις ικεσίες τους και σε όλες τις προειδοποιήσεις τους που επεσήµαιναν µε έµφαση την αφροσύνη και τον κίνδυνο να τον

Page 107

Provided by: www.urantia.info


συλλάβουν οι άνθρωποι του Σανχεντρίν, αυτός απάντησε µόνο: «Θέλω να δώσω στους διδασκάλους αυτούς του Ισραήλ άλλη µια ευκαιρία να δουν το φως, πριν φτάσει η ώρα µου». 164:0.2Καθώς βάδιζαν προς την Ιερουσαλήµ, οι δυο απόστολοι συνέχισαν να εκφράζουν τα συναισθήµατα φόβου τους και να εξωτερικεύουν τις αµφιβολίες τους για τη σωφροσύνη ενός τόσο υπεροπτικού εγχειρήµατος. Έφτασαν στην Ιεριχώ κατά τις τεσσερισήµισι και ετοιµάστηκαν να περάσουν εκεί τη νύχτα τους. 1. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ 164:1.1Εκείνο το βράδυ µια αρκετά µεγάλη παρέα συγκεντρώθηκε γύρω από τον Ιησού και τους δυο αποστόλους για να κάνουν ερωτήσεις, πολλές από τις οποίες απάντησαν οι απόστολοι, ενώ άλλες τις σχολίασε ο Κύριος. Στην πορεία της βραδινής συζήτησης, κάποιος νοµοµαθής, ζητώντας να περιπλέξει τον Ιησού σε µια αντιπαράθεση που θα τον εξέθετε, είπε: «Διδάσκαλε, θα ήθελα να σε ρωτήσω τι ακριβώς θα πρέπει να κάνω για να κληρονοµήσω την αιώνια ζωή;». Ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Τι είναι γραµµένο στο νόµο και τους προφήτες; Τι διαβάζεις στις Γραφές;». Ο νοµοµαθής, γνωρίζοντας τις διδασκαλίες και του Ιησού αλλά και των Φαρισαίων, απάντησε: «Να αγαπάς τον Κύριο και Θεό σου µε όλη την καρδιά, την ψυχή, τη διάνοια και τη δύναµή σου, και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Τότε είπε ο Ιησούς: «Απάντησες σωστά, αν το κάνεις αλήθεια αυτό, θα σε οδηγήσει στην αιώνια ζωή». 164:1.2Ο νοµοµαθής όµως δεν ήταν ολότελα έντιµος ρωτώντας αυτή την ερώτηση και επιθυµώντας να δικαιωθεί, ελπίζοντας συγχρόνως να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ιησού, επιχείρησε να κάνει ακόµα µια ερώτηση. Πλησιάζοντας περισσότερο τον Κύριο, είπε: «Όµως, Διδάσκαλε, θα ήθελα να µου πεις ποιος ακριβώς είναι ο πλησίον µου;». Ο νοµοµαθής έκανε την ερώτηση αυτή ελπίζοντας να παγιδεύσει τον Ιησού στο να κάνει κάποια αναφορά που θα αντέκρουε τον ιουδαϊκό νόµο ο οποίος διευκρίνιζε πως ο πλησίον κάποιου ήταν «το παιδί του λαού κάποιου». Οι Ιουδαίοι θεωρούσαν όλους τους άλλους σαν «εθνικά σκυλιά». Ο νοµοµαθής αυτός ήταν κάπως εξοικειωµένος µε τις διδασκαλίες του Ιησού και εποµένως ήξερε καλά ότι ο Κύριος σκεφτόταν διαφορετικά. Με τον τρόπο αυτό έλπιζε να τον κάνει να πει κάτι που θα ερµηνευόταν σαν επίθεση κατά του ιερού νόµου. 164:1.3Ο Ιησούς όµως διέκρινε το κίνητρο του νοµοµαθή και αντί να πέσει στην παγίδα, προχώρησε λέγοντας στους ακροατές του µια ιστορία, µια ιστορία που µπορούσε να εκτιµηθεί από κάθε ακροατήριο της Ιεριχούς. Είπε ο Ιησούς: «Κάποιος άνδρας πήγαινε από την Ιερουσαλήµ στην Ιεριχώ, και έπεσε στα χέρια ανελέητων ληστών, οι οποίοι τον λήστεψαν, τον έγδυσαν, τον χτύπησαν και αναχώρησαν, αφήνοντάς τον µισοπεθαµένο. Πολύ σύντοµα, τυχαία, κάποιος ιερέας πέρναγε από το δρόµο και όταν πλησίασε τον πληγωµένο άνδρα, βλέποντας την άσχηµη κατάστασή του, προσπέρασε από την απέναντι πλευρά του δρόµου. Κατά τον ίδιο τρόπο ένας Λευίτης επίσης, όταν πλησίασε και είδε τον άνδρα, προσπέρασε από την απέναντι πλευρά. Λοιπόν, περίπου αυτή την ώρα, κάποιος Σαµαρείτης, καθώς ταξίδευε για την Ιεριχώ, συνάντησε τυχαία τον πληγωµένο άνδρα. Και όταν είδε πόσο είχε ληστευθεί και χτυπηθεί, αισθάνθηκε συµπόνια και πλησιάζοντάς τον, περιποιήθηκε τις πληγές του, χύνοντας λάδι και κρασί και βάζοντας τον άνδρα πάνω στο δικό του ζώο, τον µετέφερε στο πανδοχείο και τον φρόντισε. Και το πρωί έβγαλε λίγα χρήµατα και αφού τα έδωσε στον πανδοχέα, είπε: ‘Περιποιήσου το φίλο µου καλά, και αν ξοδέψεις περισσότερα, όταν θα επιστρέψω πάλι, θα σε ξεπληρώσω’. Τώρα σας ερωτώ: Ποιος από αυτούς τους τρεις αποδείχτηκε πως ήταν ο πλησίον αυτού που έπεσε µέσα στους

Page 108

Provided by: www.urantia.info


ληστές;». Και όταν ο νοµοµαθής κατάλαβε ότι είχε πέσει στη δική του παγίδα, αποκρίθηκε: «Αυτός που έδειξε έλεος σ’ αυτόν». Και ο Ιησούς είπε: «Πήγαινε και συ και κάνε το ίδιο». 164:1.4Ο νοµοµαθής απάντησε, «Αυτός που έδειξε έλεος», για να αποφύγει να αναφέρει εκείνη τη µισητή λέξη, Σαµαρείτης. Ο νοµοµαθής αναγκάστηκε να δώσει τη σωστή απάντηση στην ερώτηση, «Ποιος είναι ο πλησίον µου;», την οποία επιθυµούσε να δώσει ο Ιησούς, και την οποία, αν ο Ιησούς είχε προφέρει, θα είχε απευθείας µπλεχθεί µε την κατηγορία του αιρετικού. Ο Ιησούς όχι µόνο ενέπλεξε τον ανέντιµο νοµοµαθή, αλλά είπε στους ακροατές του µια ιστορία η οποία ήταν συγχρόνως µια όµορφη νουθεσία για όλους τους οπαδούς του και µια θαυµάσια επίπληξη για όλους τους Ιουδαίους αναφορικά µε τη στάση τους απέναντι στους Σαµαρείτες. Και αυτή η ιστορία συνέχισε να προάγει την αδελφική αγάπη µεταξύ όλων εκείνων που στη συνέχεια πίστεψαν στο ευαγγέλιο του Ιησού. 2. ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ 164:2.1Ο Ιησούς είχε παραστεί στη γιορτή της αρτοφορίας για να µπορέσει να αναγγείλει το ευαγγέλιο στους προσκυνητές από όλα τα µέρη της αυτοκρατορίας. Τώρα πήγε στη γιορτή του καθαγιασµού για ένα µόνο σκοπό: να δώσει στο Σανχεντρίν και στους αρχηγούς των Ιουδαίων άλλη µια ευκαιρία να δούνε το φως. Το σηµαντικότερο γεγονός αυτών των λίγων ηµερών στην Ιερουσαλήµ συνέβη την Παρασκευή τη νύχτα στο σπίτι του Νικόδηµου. Εδώ είχαν µαζευτεί καµιά εικοσιπενταριά Ιουδαίοι αρχηγοί που πίστευαν στη διδασκαλία του Ιησού. Ανάµεσα στην οµάδα ήταν δεκατέσσερις άνδρες που τότε ήταν, ή είχαν πρόσφατα σταµατήσει να είναι, µέλη του Σανχεντρίν. Στη συνάντηση παρευρίσκοντο ο Έµπερ, ο Ματαδόρµους και ο Ιωσήφ από την Αριµαθαία. 164:2.2Στην περίπτωση αυτή οι ακροατές του Ιησού ήταν όλοι µορφωµένοι άνδρες, και αµφότεροι οι δυο απόστολοί του είχαν εκπλαγεί από την ευρύτητα και το βάθος των παρατηρήσεων που έκανε ο Κύριος στη διακεκριµένη αυτή οµάδα. Από την εποχή που είχε διδάξει στην Αλεξάνδρεια, τη Ρώµη και στα νησιά της Μεσογείου, δεν είχε επιδείξει ξανά τόση γνώση και δεν είχε εµφανίσει τόση κατανόηση για τις υποθέσεις των ανθρώπων, αµφότερα κοσµικές και θρησκευτικές. 164:2.3Όταν αυτή η µικρή συνάντηση διαλύθηκε, όλοι αναχώρησαν, αµήχανοι από την προσωπικότητα του Κυρίου, γοητευµένοι από το γλυκό τρόπο του και µε αγάπη για τον άνδρα. Προσπάθησαν να συµβουλέψουν τον Ιησού σχετικά µε την επιθυµία του να κερδίσει τα εναποµείναντα µέλη του Σανχεντρίν. Ο Κύριος άκουγε προσεκτικά, αλλά σιωπηλά, όλες τις προτάσεις τους. Ήξερε καλά πως κανένα από τα σχέδιά τους δεν θα δούλευε. Μάντευε ότι η πλειονότητα των Ιουδαίων αρχηγών δεν θα δεχόντουσαν ποτέ το ευαγγέλιο της βασιλείας. Παρόλα αυτά, έδωσε σε όλους τους µια ακόµα ευκαιρία για να επιλέξουν. Όταν όµως αναχώρησε εκείνη τη νύχτα, µε το Ναθαναήλ και το Θωµά, για να µείνει στο Όρος των Ελαιών, δεν είχε ακόµα αποφασίσει τη µέθοδο που θα ακολουθούσε για να φέρει το έργο του µια φορά ακόµα στην αντίληψη του Σανχεντρίν. 164:2.4Εκείνη τη νύχτα ο Ναθαναήλ και ο Θωµάς κοιµήθηκαν λίγο. Είχαν ξαφνιαστεί τόσο πολύ από όσα είχαν ακούσει στο σπίτι του Νικόδηµου. Σκέφτηκαν πολύ την τελευταία παρατήρηση του Ιησού σχετικά µε την προσφορά των πρώην και των τωρινών µελών του Σανχεντρίν να πάνε µαζί του πριν από τους εβδοµήντα. Ο Κύριος είπε: «Όχι, αδελφοί µου, δεν θα είχε σκοπό. Θα πολλαπλασιάζατε την οργή που θα έπεφτε πάνω στα κεφάλια σας, και δεν θα κατευνάζατε στο ελάχιστο την εχθρότητα που τρέφουν για µένα. Κάνετε, ο καθένας

Page 109

Provided by: www.urantia.info


σας, το έργο του Πατέρα όπως σας οδηγεί το πνεύµα ενώ εγώ για µια φορά ακόµα θα φέρω τη βασιλεία στην αντίληψή τους µε τον τρόπο που µου όρισε ο Πατέρας µου». 3. ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΖΗΤΙΑΝΟ 164:3.1Το άλλο πρωί οι τρεις επισκέφτηκαν το σπίτι της Μάρθας στη Βηθανία για να πάρουν πρωινό και µετά έφυγαν αµέσως για την Ιερουσαλήµ. Αυτό το πρωινό του Σαββάτου, καθώς ο Ιησούς και οι δυο του απόστολοι πλησίαζαν το ναό, συνάντησαν ένα γνωστό ζητιάνο, έναν άνδρα που είχε γεννηθεί τυφλός, να κάθεται στη συνηθισµένη του θέση. Αν και αυτοί οι επαίτες δεν ζητιάνευαν ή δεν δεχόντουσαν ελεηµοσύνες το Σάββατο, επιτρεπόταν να κάθονται στις συνηθισµένες θέσεις τους. Ο Ιησούς στάθηκε και κοίταξε το ζητιάνο. Καθώς είχε το βλέµµα του προσηλωµένο πάνω σ’ αυτόν τον άνδρα, που ήταν εκ γενετής τυφλός, του ήρθε η ιδέα στο µυαλό για το πώς θα µπορούσε µια φορά ακόµη να κάνει να αντιληφθούν την αποστολή του στη γη τα µέλη του Σανχεντρίν και οι άλλοι Ιουδαίοι αρχηγοί και θρησκευτικοί διδάσκαλοι. 164:3.2Καθώς ο Κύριος στεκόταν εκεί, µπροστά στον τυφλό, ο Ναθαναήλ απορροφηµένος σε βαθιά σκέψη, και αναλογιζόµενος την πιθανή αιτία της τυφλότητας αυτού του ανθρώπου, ρώτησε: «Κύριε, ποιος αµάρτησε, αυτός ο άνθρωπος ή οι γονείς του, για να γεννηθεί τυφλός;». 164:3.3Οι

ραβίνοι δίδασκαν ότι παρόµοιες υποθέσεις τυφλότητας εκ γενετής είχαν σαν αιτία την αµαρτία. Τα παιδιά όχι µόνο συλλαµβάνονταν και γεννιόντουσαν αµαρτωλά, αλλά ένα παιδί µπορούσε να γεννηθεί τυφλό σαν τιµωρία για κάποια συγκεκριµένη αµαρτία που είχε διαπράξει ο πατέρας του. Δίδασκαν ακόµα ότι ένα παιδί µπορούσε να είχε αµαρτήσει πριν γεννηθεί στον κόσµο. Δίδασκαν επίσης ότι τέτοια ελαττώµατα προκαλούνταν από κάποια αµαρτία ή άλλη αδυναµία της µητέρας του ενώ ακόµα κυοφορούσε το παιδί. 164:3.4Υπήρχε σε όλες αυτές τις περιοχές µια έντονη πίστη στη µετενσάρκωση. Οι παλαιότεροι ιουδαίοι διδάσκαλοι, καθώς και ο Πλάτων, ο Φίλων και πολλοί από τους Εσσαίους, υποστήριζαν τη θεωρία ότι οι άνθρωποι θέριζαν σε µια ενσάρκωση ότι είχαν σπείρει σε µια προηγούµενη ύπαρξη. Έτσι σε µια ζωή, πίστευαν ότι εξιλεωνόντουσαν για τις αµαρτίες που είχαν διαπράξει σε προγενέστερες ζωές. Ο Κύριος δυσκολεύτηκε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι οι ψυχές τους δεν είχαν προηγούµενες υπάρξεις. 164:3.5Όµως, αντιφατικό καθώς φαίνεται, ενώ τέτοια τύφλωση υποτίθεται ότι ήταν αποτέλεσµα αµαρτίας, οι Ιουδαίοι θεωρούσαν αξιέπαινο σε µεγάλο βαθµό να δίνουν ελεηµοσύνη σ’ αυτούς τους τυφλούς ζητιάνους. Ήταν συνήθεια των τυφλών αυτών να ψάλλουν σταθερά στους περαστικούς, «Ω, πονόψυχοι, κερδίστε την ανταµοιβή σας βοηθώντας τον τυφλό». 164:3.6Ο Ιησούς άρχισε τη συζήτηση για την υπόθεση αυτή µε το Ναθαναήλ και το Θωµά, όχι µόνο επειδή είχε ήδη αποφασίσει να χρησιµοποιήσει τον τυφλό σαν µέσον εκείνη την ηµέρα για να γνωστοποιήσει ακόµη πιο φανερά την αποστολή του στους Ιουδαίους αρχηγούς, αλλά επίσης επειδή πάντα ενθάρρυνε τους αποστόλους του να ψάχνουν τις αληθινές αιτίες όλων των φαινοµένων, φυσικών ή πνευµατικών. Τους προειδοποιούσε πάντα να αποφεύγουν την κοινή κλίση να απονέµουν πνευµατικές αιτίες σε κοινότοπα φυσικά γεγονότα. 164:3.7Ο Ιησούς αποφάσισε να χρησιµοποιήσει το ζητιάνο αυτό στα σχέδιά του για το έργο εκείνης της ηµέρας, αλλά πριν κάνει οτιδήποτε για τον τυφλό, που λεγόταν Ιωσίας, προχώρησε στην απάντηση της ερώτησης του Ναθαναήλ. Είπε ο Κύριος: «Ούτε αυτός ο άνδρας αµάρτησε, ούτε οι γονείς του ώστε να εκδηλωθούν πάνω του τα έργα του Θεού. Η

Page 110

Provided by: www.urantia.info


τύφλωση αυτή προέρχεται από φυσικά αίτια, αλλά τώρα πρέπει να κάνουµε το έργο Εκείνου που µε έστειλε, ενόσω είναι ακόµα µέρα, γιατί τη νύχτα, που θα έρθει, θα είναι αδύνατο να κάνουµε το έργο που πρόκειται να παρουσιάσουµε. Όσο βρίσκοµαι στον κόσµο, είµαι το φως του κόσµου, αλλά σε λίγο δεν θα είµαι µαζί σας». 164:3.8Όταν ο Ιησούς µίλησε, είπε µετά στο Ναθαναήλ και το Θωµά: «Ας δηµιουργήσουµε την όραση αυτού του τυφλού το Σάββατο ώστε οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι να έχουν όλη την ευκαιρία που αναζητούν για να κατηγορήσουν το Γιο του Ανθρώπου». Ύστερα, έσκυψε, έφτυσε στο έδαφος και ανακάτεψε το χώµα µε το σάλιο, και µιλώντας γι αυτό, ώστε ο τυφλός να µπορεί να ακούει, πήγε στον Ιωσία και έβαλε τη λάσπη πάνω στα τυφλά µάτια του, λέγοντας: «Πήγαινε, γιε µου, ξέπλυνε τη λάσπη στην κολυµπήθρα του Σιλωάµ και αµέσως θα αποκτήσεις την όρασή σου». Και όταν ο Ιωσίας έπλυνε τα µάτια του στην κολυµπήθρα του Σιλωάµ, γύρισε στους φίλους του και στην οικογένειά του βλέποντας. 164:3.9Όντας πάντοτε ζητιάνος, δεν γνώριζε τίποτε άλλο να κάνει, έτσι, όταν πέρασε ο πρώτος ενθουσιασµός από τη διόρθωση της όρασής του, γύρισε στη συνηθισµένη του θέση επαιτείας. Οι φίλοι του, οι γείτονες και όλοι όσοι τον γνώριζαν από παλιά, όταν πρόσεξαν ότι µπορούσε να δει, είπαν όλοι: «Δεν είναι αυτός ο Ιωσίας, ο τυφλός ζητιάνος;». Μερικοί είπαν ότι ήταν, ενώ άλλοι είπαν, «Όχι, είναι κάποιος σαν κι αυτόν, αλλά αυτός ο άνδρας βλέπει». Όταν όµως ρώτησαν τον ίδιο τον άνδρα, αυτός αποκρίθηκε: «Εγώ είµαι αυτός». 164:3.10Όταν

άρχισαν να τον ρωτάνε πώς µπορούσε κι έβλεπε, τους απάντησε: «Ένας άνδρας, ονόµατι Ιησούς µε επισκέφθηκε και µιλώντας για µένα µε τους φίλους του, έκανε λάσπη µε σάλιο, άλειψε τα µάτια µου και µε πρόσταξε να πάω να ξεπλυθώ στην κολυµπήθρα του Σιλωάµ. Έπραξα όπως µου είπε αυτός ο άνδρας και αµέσως βρήκα το φως µου. Και αυτό έγινε µονάχα πριν λίγες ώρες. Ακόµα δεν γνωρίζω καλά τη σηµασία όσων βλέπω». Και όταν ο λαός που είχε αρχίσει να µαζεύεται γύρω του ρώτησε πού θα µπορούσαν να βρούνε τον άγνωστο άνδρα που τον είχε θεραπεύσει, ο Ιωσίας µπόρεσε να απαντήσει µόνο ότι δεν γνώριζε. 164:3.11Αυτό είναι το πιο παράξενο από όλα τα θαύµατα του Κυρίου. Ο άνδρας αυτός δεν ζήτησε θεραπεία. Δεν γνώριζε ότι ο Ιησούς που τον είχε προστάξει να πλυθεί στου Σιλωάµ, και που του είχε υποσχεθεί την όρασή του, ήταν ο προφήτης από τη Γαλιλαία που είχε κηρύξει στην Ιερουσαλήµ κατά τη γιορτή της αρτοφορίας. Ο άνδρας αυτός λίγο πίστευε ότι µπορούσε να βρει την όρασή του, ο κόσµος όµως της εποχής εκείνης πίστευε πολύ στη δύναµη του σάλιου ενός µεγάλου ή άγιου άνδρα, και από τη συνοµιλία του Ιησού µε το Ναθαναήλ και το Θωµά, ο Ιωσίας είχε συµπεράνει ότι ο επίδοξος ευεργέτης του ήταν µέγας άνδρας, ένας µορφωµένος διδάσκαλος ή ένας άγιος προφήτης. Εποµένως έπραξε όπως τον πρόσταξε ο Ιησούς. 164:3.12Ο Ιησούς χρησιµοποίησε τον πηλό και το σάλιο και τον πρόσταξε να πλυθεί στη συµβολική κολυµπήθρα του Σιλωάµ για τρεις λόγους: 164:3.131. Το θαύµα αυτό δεν ήταν µια απάντηση στην πίστη του ατόµου. Ήταν ένα θαύµα που ο Ιησούς επέλεξε να εκτελέσει για δικό του σκοπό, αλλά που κανόνισε µε τέτοιο τρόπο ώστε ο άνδρας να µπορέσει να λάβει από αυτό ευεργεσία διαρκείας. 164:3.142. Μια και ο τυφλός δεν είχε ζητήσει θεραπεία, και µιας και η πίστη που διέθετε ήταν ασήµαντη, αυτές οι φυσικές πράξεις έγιναν για το σκοπό της ενδυνάµωσής του. Πίστευε πράγµατι στη δεισιδαιµονία της δύναµης του σάλιου και γνώριζε ότι η κολυµπήθρα του Σιλωάµ ήταν ένα σχεδόν αγιασµένο µέρος. Με δυσκολία όµως θα πήγαινε εκεί αν δεν

Page 111

Provided by: www.urantia.info


χρειαζόταν να ξεπλύνει τη λάσπη της επάλειψής του. Ήταν ακριβώς µια τελετουργική εκτέλεση αρκετή για να τον αναγκάσει να ενεργήσει. 164:3.153. Ο Ιησούς είχε όµως και ένα τρίτο λόγο για να καταφύγει σ’ αυτά τα φυσικά µέσα σε συνδυασµό µε τη µοναδική του εκτέλεση: κι αυτός ήταν ένα θαύµα που έγινε καθαρά υπακούοντας στη δική του επιλογή, και µε αυτό ήθελε να διδάξει στους οπαδούς του εκείνης της εποχής και όλων των επόµενων γενεών να αποφύγουν την περιφρόνηση η την παραµέληση των φυσικών µέσων στη θεραπεία των αρρώστων. Ήθελε να τους διδάξει ότι όφειλαν να πάψουν να θεωρούν τα θαύµατα σαν τη µόνη µέθοδο θεραπείας των ανθρώπινων ασθενειών. 164:3.16Ο Ιησούς έδωσε στον άνθρωπο αυτό την όρασή του κατά θαυµαστό τρόπο, το Σάββατο το πρωί και στην Ιερουσαλήµ, κοντά στο ναό, για τον πρωτεύοντα σκοπό να αποβεί αυτή η πράξη µια ανοιχτή πρόκληση για το Σανχεντρίν και όλους του Ιουδαίους διδασκάλους και θρησκευτικούς αρχηγούς. Αυτός ήταν ο τρόπος του για να αναγγείλει µια ανοιχτή διαµάχη µε τους Φαρισαίους. Πάντα ήταν κατηγορηµατικός σε ό,τι έκανε. Και ήταν µε το σκοπό να φέρει τα ζητήµατα αυτά ενώπιον του Σανχεντρίν, που ο Ιησούς έφερε τους δυο αποστόλους του στον άνδρα αυτό, νωρίς το απόγευµα του Σαββάτου, και σκόπιµα προκάλεσε τις συζητήσεις εκείνες οι οποίες εξανάγκασαν τους Φαρισαίους να αντιληφθούν το θαύµα. 4. Ο ΙΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΣΑΝΧΕΝΤΡΙΝ 164:4.1Το απόγευµα είχε φτάσει στη µέση του και η θεραπεία του Ιωσία είχε δηµιουργήσει τόση συζήτηση γύρω από το ναό που οι αρχηγοί του Σανχεντρίν αποφάσισαν να συγκαλέσουν συµβούλιο στο συνηθισµένο µέρος συσκέψεων στο ναό. Και αυτό το έκαναν παραβιάζοντας έναν ισχύοντα νόµο που απαγόρευε τη σύσκεψη του Σανχεντρίν το Σάββατο. Ο Ιησούς γνώριζε ότι η παραβίαση του Σαββάτου θα ήταν µια από τις κύριες κατηγορίες που θα του επέρριπταν κατά την τελική δοκιµασία, και επιθυµούσε να έρθει ενώπιον του Σανχεντρίν για να επικυρωθεί η κατηγορία ότι είχε θεραπεύσει έναν τυφλό το Σάββατο, όταν η ίδια η σύνοδος του ανώτατου ιουδαϊκού δικαστηρίου που θα τον έκρινε, για την πράξη αυτή του ελέους, θα διασκεπτόταν επί των θεµάτων αυτών, την ηµέρα του Σαββάτου και παραβιάζοντας έτσι άµεσα τους νόµους που οι ίδιοι θέσπισαν. 164:4.2Όµως δεν κάλεσαν τον Ιησού ενώπιόν τους. Φοβόντουσαν. Αντίθετα, έστειλαν αµέσως µήνυµα στον Ιωσία. Μετά από κάποιες προκαταρκτικές ερωτήσεις, ο εκπρόσωπος του Σανχεντρίν (ήταν παρόντα περίπου πενήντα µέλη), πρόσταξαν τον Ιωσία να τους πει ό,τι του είχε συµβεί. Μετά τη θεραπεία του εκείνο το πρωί, ο Ιωσίας είχε µάθει από το Θωµά, το Ναθαναήλ και άλλους, πως οι Φαρισαίοι ήταν οργισµένοι µε τη θεραπεία του το Σάββατο, και πως πιθανότατα θα δηµιουργούσαν φασαρία σε κάθε εµπλεκόµενο. Ο Ιωσίας όµως δεν είχε καταλάβει ακόµα ότι ο Ιησούς ήταν αυτός που απεκαλείτο Λυτρωτής. Έτσι όταν οι Φαρισαίοι τον ρώτησαν, αυτός είπε: «Αυτός ο άνδρας εµφανίστηκε, έβαλε λάσπη στα µάτια µου, µου είπε να πλυθώ στου Σιλωάµ και εγώ τώρα όντως βλέπω». 164:4.3Ένας από τους γεροντότερους Φαρισαίους, µετά από ένα µακρύ λόγο, είπε: «Αυτός ο άνδρας δεν µπορεί να είναι από το Θεό, γιατί µπορείτε να δείτε ότι δεν τηρεί το Σάββατο. Παραβιάζει το νόµο, πρώτα, κάνοντας λάσπη, µετά, στέλνοντας το ζητιάνο να πλυθεί στου Σιλωάµ το Σάββατο. Ένας τέτοιος άνδρας δεν µπορεί να είναι διδάσκαλος σταλµένος από το Θεό».

Page 112

Provided by: www.urantia.info


164:4.4Μετά,

ένας από τους νεότερους άνδρες που µυστικά πίστευε στον Ιησού, είπε: «Αν αυτός ο άνδρας δεν στάλθηκε από το Θεό, πώς µπορεί και κάνει τέτοια πράγµατα; Ξέρουµε πως ένας που είναι κοινός αµαρτωλός δεν µπορεί να εκτελεί τέτοια θαύµατα. Όλοι γνωρίζουµε αυτόν το ζητιάνο και ότι γεννήθηκε τυφλός. Τώρα βλέπει. Θα ισχυριστείτε πάλι ότι ο προφήτης αυτός κάνει όλα αυτά τα θαύµατα µε τη δύναµη του πρίγκιπα των δαιµόνων;». Και σε κάθε Φαρισαίο που τόλµησε να κατηγορήσει και να καταγγείλει τον Ιησού σηκώθηκε και έκανε πολυσύνθετες και ενοχλητικές ερωτήσεις, ούτως ώστε δηµιουργήθηκε σοβαρή διαφωνία µεταξύ τους. Ο αξιωµατούχος που προήδρευε είδε προς τα πού παρασυρόντουσαν και για να κατευνάσει τη συζήτηση, ετοιµάστηκε να ρωτήσει περαιτέρω ο ίδιος τον άνδρα. Στρεφόµενος προς τον Ιωσία, είπε: «Τι έχεις να πεις για τον άνδρα αυτό, αυτόν τον Ιησού, που ισχυρίζεσαι ότι άνοιξε τα µάτια σου;». Και ο Ιωσίας αποκρίθηκε, «Πιστεύω ότι είναι προφήτης». 164:4.5Οι αρχηγοί θορυβήθηκαν πολύ και µη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνουν, αποφάσισαν να στείλουν µήνυµα στους γονείς του Ιωσία για να µάθουν αν πραγµατικά είχε γεννηθεί τυφλός. Ήταν απρόθυµοι να πιστέψουν ότι ο ζητιάνος είχε θεραπευτεί. 164:4.6Ήταν γνωστό στην Ιερουσαλήµ, όχι µόνο πως στον Ιησού είχε απαγορευθεί να εισέρχεται σε όλες τις συναγωγές, αλλά πως όλοι που πίστευαν στη διδασκαλία του ήταν παρόµοια διωγµένοι από τη συναγωγή, αφορισµένοι από τη συνέλευση των ιεραρχών του Ισραήλ. Και αυτό σήµαινε την άρνηση όλων των δικαιωµάτων και προνοµίων κάθε είδους σε όλη την Εβραϊκή επικράτεια, εκτός από το δικαίωµα να αγοράζουν τα αναγκαία για να ζήσουν. 164:4.7Εποµένως, όταν οι γονείς του Ιωσία, φτωχοί και µε ψυχές γεµάτες φόβο, εµφανίστηκαν ενώπιον του σεβάσµιου Σανχεντρίν, φοβήθηκαν να µιλήσουν ελεύθερα. Είπε ο εκπρόσωπος του δικαστηρίου: «Είναι αυτός ο γιος σας; Και σωστά καταλάβαµε πως γεννήθηκε τυφλός; Αν αυτό αληθεύει, πώς γίνεται και βλέπει τώρα;». Και ύστερα, ο πατέρας του Ιωσία, βοηθούµενος από τη µητέρα του, απάντησε: «Γνωρίζουµε ότι αυτός είναι ο γιος µας και ότι γεννήθηκε τυφλός, αλλά πώς γίνεται και βλέπει ή ποιος ήταν αυτός που του έδωσε την όρασή του, δεν γνωρίζουµε. Ρωτήστε τον, είναι ενήλικας, ας µιλήσει για τον εαυτό του». 164:4.8Φώναξαν λοιπόν τον Ιωσία ενώπιόν τους για δεύτερη φορά. Δεν τα πήγαιναν καλά µε το σχέδιό τους να διεξάγουν µια κανονική δίκη, και µερικοί είχαν αρχίσει να αισθάνονται παράξενα µε το να το κάνουν αυτό την ηµέρα του Σαββάτου. Συνεπώς, όταν ξαναφώναξαν τον Ιωσία, προσπάθησαν να τον παγιδεύσουν µε διαφορετικό τρόπο επίθεσης. Ο αξιωµατούχος του δικαστηρίου µίλησε στον πρώην τυφλό, λέγοντας: «Γιατί δεν δοξάζεις το Θεό γι αυτό; Γιατί δεν µας λες όλη την αλήθεια για το τι συνέβη; Ξέρουµε όλοι ότι αυτός ο άνδρας είναι αµαρτωλός. Γιατί αρνείσαι να διακρίνεις την αλήθεια; Γνωρίζεις ότι αµφότεροι, εσύ κι αυτός ο άνδρας αντιµετωπίζετε να καταδικαστείτε για παραβίαση του Σαββάτου. Δεν θα εξιλεωθείς για την αµαρτία σου, µε το να αναγνωρίσεις το Θεό σαν θεραπευτή σου, αν συνεχίσεις να ισχυρίζεσαι ότι βρήκες την όρασή σου σήµερα;». 164:4.9Ο Ιωσίας όµως δεν ήταν κουτός ούτε του έλειπε το χιούµορ, έτσι απάντησε στον αξιωµατούχο του δικαστηρίου: «Δεν γνωρίζω αν αυτός ο άνδρας είναι αµαρτωλός, γνωρίζω όµως ένα πράγµα – ότι, αν και ήµουν τυφλός, τώρα βλέπω». Μια και δεν µπορούσαν να παγιδεύσουν τον Ιωσία, προσπάθησαν να τον ανακρίνουν περισσότερο, ρωτώντας: «Πώς ακριβώς άνοιξε τα µάτια σου; Τι έκανε πραγµατικά; Τι σου είπε; Σου ζήτησε να πιστέψεις σ’ αυτόν;».

Page 113

Provided by: www.urantia.info


164:4.10Ο

Ιωσίας αποκρίθηκε, κάπως ανυπόµονα: «Σας είπα ακριβώς πώς συνέβησαν όλα και αν δεν πιστεύετε τη µαρτυρία µου, γιατί θέλετε να την ακούσετε πάλι; Μην τυχόν και θέλετε κι εσείς να γίνετε µαθητές του;». Όταν µίλησε έτσι ο Ιωσίας, το Σανχεντρίν διασπάστηκε µε µεγάλη αναταραχή, σχεδόν τραχύτητα, γιατί οι αρχηγοί όρµηξαν πάνω του κραυγάζοντας µε θυµό: «Μπορείς να µιλάς για το αν εσύ είσαι µαθητής αυτού του άνδρα, εµείς όµως είµαστε µαθητές του Μωυσή, και είµαστε διδάσκαλοι των νόµων του Θεού. Γνωρίζουµε ότι ο Θεός µίλησε µέσω του Μωυσή, αλλά όσο γι αυτόν τον Ιησού, δεν γνωρίζουµε από πού είναι». 164:4.11Τότε ο Ιωσίας, ανεβασµένος σ’ ένα σκαµνί, φώναξε δυνατά σε όλους που τον άκουγαν: «Προσέξτε, εσείς που ισχυρίζεστε ότι είστε οι διδάσκαλοι όλου του Ισραήλ, ενόσω σας δηλώνω ότι εδώ πέρα υπάρχει ένα µεγάλο θαύµα, αφού παραδέχεστε πως δεν γνωρίζετε από πού είναι αυτός ο άνθρωπος, και όµως γνωρίζετε µε βεβαιότητα, από τη µαρτυρία που ακούσατε, ότι µου έδωσε τα µάτια µου. Όλοι γνωρίζουµε πως ο Θεός δεν εκτελεί τέτοια έργα για τον αµαρτωλό, πως ο Θεός θα έκανε τέτοιο πράγµα µόνο κατόπιν αιτήµατος ενός αληθινού πιστού – για κάποιον που είναι άγιος και δίκαιος. Γνωρίζετε ότι ποτέ, από την αρχή του κόσµου, δεν ακούστηκε να βρίσκει την όρασή του κάποιος που γεννήθηκε τυφλός. Κοιτάξτε µε, λοιπόν, όλοι σας, και αντιληφθείτε τι έγινε σήµερα στην Ιερουσαλήµ! Σας λέγω, πως αν αυτός ο άνδρας δεν ήταν από το Θεό, δεν θα µπορούσε να κάνει αυτό το πράγµα». Και καθώς τα µέλη του Σανχεντρίν αναχωρούσαν µε οργή και σύγχυση, του κραύγασαν: «Γεννήθηκες ολοκληρωτικά µέσα στην αµαρτία, και τώρα τολµάς να µας διδάσκεις; Ίσως να µην γεννήθηκες πραγµατικά τυφλός, κι ακόµα, αν τα µάτια σου άνοιξαν την ηµέρα του Σαββάτου, αυτό να έγινε από τη δύναµη του πρίγκιπα των διαβόλων». Και κατευθύνθηκαν αµέσως στη συναγωγή για να αποκηρύξουν τον Ιωσία. 164:4.12Ο Ιωσίας πήγε στη δίκη αυτή µε φτωχές ιδέες για τον Ιησού και τη φύση της θεραπείας του. Το µεγαλύτερο µέρος της παράτολµης µαρτυρίας του, την οποία τόσο έξυπνα και θαρραλέα εκφώνησε ενώπιον του ανώτατου δικαστηρίου όλου του Ισραήλ, ξεδιπλώθηκε στο µυαλό του καθώς η δίκη προχωρούσε µε τόσο αθέµιτη και άδικη τακτική. 5. ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ 164:5.1Όλο τον καιρό που αυτή η παραβιάζουσα το Σάββατο σύνοδος του Σανχεντρίν βρισκόταν σε εξέλιξη σε µια από τις αίθουσες του ναού, ο Ιησούς περιδιάβαινε εκεί κοντά, διδάσκοντας το λαό στη Στοά του Σολοµώντα, ελπίζοντας ότι θα κλητευόταν ενώπιον του Σανχεντρίν όπου θα µπορούσε να τους πει τα καλά νέα για την ελευθερία και τη χαρά της θεϊκής συγγένειας µέσα στη βασιλεία του Θεού. Αυτοί όµως φοβόντουσαν να τον καλέσουν. Βρισκόντουσαν σε σύγχυση πάντα κατά τις ξαφνικές και δηµόσιες εµφανίσεις του Ιησού στην Ιερουσαλήµ. Η µεγάλη ευκαιρία την οποία αναζητούσαν διακαώς, τους την έδινε τώρα ο Ιησούς, αλλά φοβόντουσαν να τον φέρουν ενώπιον του Σανχεντρίν ακόµα και σαν µάρτυρα, και ακόµα περισσότερο, φοβόντουσαν να τον συλλάβουν. 164:5.2Ήταν στη µέση του χειµώνα στην Ιερουσαλήµ, και ο λαός αναζητούσε τη µερική προστασία της Στοάς του Σολοµώντα, και καθώς ο Ιησούς παράτεινε την παρουσία του εκεί, τα πλήθη του έκαναν πολλές ερωτήσεις και τους δίδασκε για περισσότερο από δυο ώρες. Μερικοί από τους ιουδαίους διδασκάλους προσπάθησαν να τον παγιδεύσουν ρωτώντας τον δηµόσια: «Πόσο καιρό θα µας κρατάς σε εκκρεµότητα; Αν είσαι ο Μεσσίας, γιατί δεν µας το λες καθαρά;». Ο Ιησούς είπε: «Σας είπα πολλές φορές για µένα και για τον Πατέρα µου, αλλά δεν µε πιστεύετε. Δεν µπορείτε να δείτε ότι τα έργα που εγώ κάνω στο όνοµα του Πατέρα µου αποτελούν µαρτυρία για µένα; Πολλοί όµως από εσάς δεν πιστεύουν επειδή δεν ανήκουν στο κοπάδι µου. Ο διδάσκαλος της αλήθειας έλκει µόνο εκείνους που πεινούν για

Page 114

Provided by: www.urantia.info


την αλήθεια και διψούν για τη δικαιοσύνη. Τα πρόβατά µου ακούνε τη φωνή µου και τα γνωρίζω και µε ακολουθούν. Και σε όλους που ακολουθούν τη διδασκαλία µου θα τους δώσω την αιώνια ζωή. Δεν θα χαθούν ποτέ και κανείς δεν θα τους αρπάξει από τα χέρια µου. Ο Πατέρας µου, που µου έδωσε αυτά τα παιδιά, είναι µεγαλύτερος όλων, έτσι ώστε κανένας δεν µπορεί να τους αποσπάσει από τα χέρια του Πατέρα µου. Ο Πατέρας κι Εγώ είµαστε ένα». Μερικοί από τους άπιστους Ιουδαίους όρµηξαν εκεί που έχτιζαν ακόµα το ναό για να αρπάξουν πέτρες να κυνηγήσουν τον Ιησού, αλλά οι πιστοί τους συγκράτησαν. 164:5.3Ο Ιησούς συνέχισε τη διδασκαλία του: «Πολλά αξιαγάπητα έργα σας έχω δείξει από τον Πατέρα µου, έτσι τώρα θα ήθελα να σας ρωτήσω για ποιο απ’ όλα τα καλά έργα θέλετε να µε πετροβολήσετε;». Τότε απάντησε ένας από τους Φαρισαίους: «Δεν θα σε πετροβολήσουµε για κάποιο καλό έργο αλλά για βλασφηµία, καθόσον εσύ, όντας άνθρωπος, τολµάς να κάνεις τον εαυτό σου ίσο µε το Θεό». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Κατηγορείτε το Γιο του Ανθρώπου για βλασφηµία επειδή αρνηθήκατε να µε πιστέψετε όταν σας δήλωνα πως µ’ έστειλε ο Θεός. Αν δεν κάνω τα έργα του Θεού µην µε πιστεύετε, αν όµως κάνω τα έργα του Θεού, ακόµα και αν δεν πιστεύετε σε µένα, θα έλεγα να πιστεύετε στα έργα. Αλλά για να είστε σίγουροι γι αυτά που αναγγέλλω, θα σας επιβεβαιώσω ότι ο Πατέρας είναι εντός µου και Εγώ µέσα στον Πατέρα, και καθώς ο Πατέρας κατοικεί µέσα µου, έτσι κι εγώ κατοικώ µέσα στον καθένα που πιστεύει το ευαγγέλιο αυτό». Και όταν ο λαός άκουσε αυτά τα λόγια, πολλοί όρµηξαν ν’ αρπάξουν πέτρες για να τον κυνηγήσουν, αυτός όµως διαπέρασε τον περίβολο του ναού και συναντώντας το Ναθαναήλ και το Θωµά, οι οποίοι είχαν παρευρεθεί στη σύνοδο του Σανχεντρίν, περίµενε µαζί τους κοντά στο ναό µέχρι που βγήκε ο Ιωσίας από την αίθουσα του συµβουλίου. 164:5.4Ο Ιησούς και οι δυο απόστολοι δεν έψαξαν τον Ιωσία στο σπίτι του, µέχρι που άκουσαν ότι είχε εκδιωχθεί από τη συναγωγή. Όταν έφτασαν σπίτι του, ο Θωµάς τον φώναξε στην αυλή, και ο Ιησούς µιλώντας του, είπε: «Ιωσία, πιστεύεις στο Γιο του Θεού;». Και ο Ιωσίας απάντησε, «Πες µου ποιος είναι για να τον πιστέψω». Και ο Ιησούς είπε: «Και τον είδες και τον άκουσες, και είναι αυτός που σου µιλάει τώρα». Και ο Ιωσίας είπε: «Κύριε, πιστεύω», και πέφτοντας κάτω, προσκύνησε. 164:5.5Όταν ο Ιωσίας έµαθε ότι εκδιώχθηκε από τη συναγωγή, κατ’ αρχήν στενοχωρήθηκε πολύ, αλλά πήρε πολύ δύναµη όταν ο Ιησούς τον πρόσταξε να ετοιµαστεί αµέσως για να πάει µαζί τους στην κατασκήνωση στην Πέλλα. Αυτός ο απλοϊκός άνθρωπος από την Ιερουσαλήµ είχε πράγµατι εκδιωχθεί από την ιουδαϊκή συναγωγή, αλλά είδε το Δηµιουργό ενός σύµπαντος να τον οδηγεί εµπρός για να συνεργαστεί µε την πνευµατική αριστοκρατία εκείνης της εποχής και γενιάς. 164:5.6Και τώρα ο Ιησούς άφησε την Ιερουσαλήµ, για να µην ξαναγυρίσει παρά κοντά στην εποχή που θα ετοιµαζόταν να αφήσει τον κόσµο. Με τους δυο αποστόλους και τον Ιωσία, ο Κύριος γύρισε στην Πέλλα. Και ο Ιωσίας πιστοποιήθηκε πως ήταν αποδέκτης της θαυµαστής φροντίδας του Κυρίου, που αποδείχτηκε καρποφόρα, γιατί έγινε για όλη τη ζωή του κήρυκας του ευαγγελίου της βασιλείας. ΕΓΓΡΑΦΟ 165 Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ 165:0.1Την Τρίτη 3 Ιανουαρίου 30 µ.Χ., ο Άµπνερ, ο πρώην αρχηγός των δώδεκα αποστόλων του Ιωάννη του Βαπτιστή, Ναζαρηνός και άλλοτε επικεφαλής της Ναζαριτικής σχολής στο Ενγκεδί, νυν αρχηγός των εβδοµήντα αγγελιαφόρων της βασιλείας, φώναξε τους συνεργάτες

Page 115

Provided by: www.urantia.info


του και τους έδωσε τις τελικές οδηγίες πριν τους στείλει σε αποστολή, σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της Περαίας. Αυτή η αποστολή στην Περαία διήρκεσε περίπου τρεις µήνες και υπήρξε η τελευταία υπηρεσία του Κυρίου. Από αυτές τις εργασίες ο Ιησούς πήγε κατευθείαν στην Ιερουσαλήµ για να περάσει την τελευταία του δοκιµασία στη γη. Οι εβδοµήντα, βοηθούµενοι συµπληρωµατικά από τις περιοδικές εργασίες του Ιησού και των δώδεκα αποστόλων, εργάστηκαν στις ακόλουθες πόλεις και κωµοπόλεις και καµιά πενηνταριά χωριά: Ζαφών, Γάδαρα, Άρβηλα, Ραµάθ, Εδρούς, Βοσώρη, Κάσπιν, Μισπέχ, Γεράσα, Ράγκαβα, Σουκώθ, Αδάµ, Πηνουέλ, Καπιτωλία, Δίον, Χατίτη, Γάδδα, Φιλαδέλφεια, Ιωγβεχά, Γιλέδ, Μπεθ-Νιµρά, Τύρο, Εληλά, Λίβια, Χεσβών, Καλλιρρόη, Μπεθ-Πεόρ, Σιττίµ, Σιµπµάθ, Μέδεµπα, Μπεθ-Μεόν, Αρεόπολη και Αροέρ. 165:0.2Σε όλη την περιοδεία στην Περαία, το γυναικείο σώµα, που αριθµούσε τώρα εξήντα δυο, ανέλαβε το µεγαλύτερο µέρος της περιποίησης των αρρώστων. Αυτή ήταν η τελική περίοδος ανάπτυξης της πνευµατικής όψης του ευαγγελίου της βασιλείας, και συνεπώς δεν συντελέστηκε καµία θαυµατουργική θεραπεία. Κανένα άλλο µέρος της Παλαιστίνης δεν εξυπηρετήθηκε τόσο ολοκληρωτικά από τους αποστόλους και τους µαθητές του Ιησού, και σε καµία άλλη περιοχή δεν έγινε γενικότερα αποδεκτή από τις ανώτερες τάξεις των πολιτών, η διδασκαλία του Κυρίου. 165:0.3Η Περαία εκείνη την εποχή είχε τον ίδιο αριθµό εθνικών και Ιουδαίων, οι Ιουδαίοι είχαν γενικά αποµακρυνθεί από εκείνες τις περιοχές την εποχή του Ιούδα του Μακκαβαίου. Η Περαία ήταν η πιο όµορφη και γραφική επαρχία όλης της Παλαιστίνης. Αναφερόταν γενικά από τους Ιουδαίους σαν «η χώρα πέρα από τον Ιορδάνη». 165:0.4Όλη αυτή την περίοδο ο Ιησούς µοίραζε το χρόνο του µεταξύ της κατασκήνωσης στην Πέλλα και των ταξιδιών µε τους δώδεκα για να συµπαρασταθεί στους εβδοµήντα στις διάφορες πόλεις που αυτοί δίδασκαν και κήρυτταν. Κάτω από τις οδηγίες του Άµπνερ οι εβδοµήντα βάφτιζαν τους πιστούς, αν και ο Ιησούς δεν τους είχε επιφορτίσει µε κάτι τέτοιο. 1. ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΛΛΑΣ 165:1.1Κατά τα µέσα του Ιανουαρίου, περισσότεροι από χίλια διακόσια άτοµα είχαν µαζευτεί στην Πέλλα, και ο Ιησούς δίδασκε το πλήθος τουλάχιστον µια φορά κάθε µέρα, όταν βρισκόταν στην κατασκήνωση, µιλώντας συνήθως κατά τις εννέα το πρωί, αν δεν τον εµπόδιζε η βροχή. Ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι δίδασκαν κάθε απόγευµα. Τα βράδια ο Ιησούς τα κράταγε για τις συνηθισµένες συγκεντρώσεις των ερωτήσεων και των απαντήσεων µε τους δώδεκα και άλλους προχωρηµένους µαθητές. Τα βραδινά τµήµατα που έγιναν ήταν κατά µέσο όρο πενήντα. 165:1.2Στα µέσα του Μάρτη, την εποχή που ο Ιησούς ξεκίνησε για το ταξίδι του στην Ιερουσαλήµ, πάνω από χίλια άτοµα συνέθεταν το µεγάλο ακροατήριο, το οποίο άκουγε τον Ιησού ή τον Πέτρο να κηρύττει κάθε πρωί. Ο Κύριος διάλεξε να τελειώσει το έργο του στη γη, όταν το ενδιαφέρον για το µήνυµά του είχε αγγίξει ένα υψηλό σηµείο, το ανώτερο σηµείο που έφτασε στη δεύτερη αυτή ή µη-θαυµατουργική φάση για την πρόοδο της βασιλείας. Αν και τα τρία τέταρτα του πλήθους ήταν αληθινοί αναζητητές της αλήθειας, υπήρχαν όµως παρόντες και πολλοί Φαρισαίοι από την Ιερουσαλήµ και αλλαχού, µαζί µε αµφισβητίες και λεπτολόγους. 165:1.3Ο Ιησούς και οι δώδεκα απόστολοι αφιέρωσαν πολύ από το χρόνο τους στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στην κατασκήνωση της Πέλλας. Οι δώδεκα έδιναν µικρή σηµασία στην πρακτική εκπαίδευση, και πήγαιναν µαζί µε τον Ιησού να επισκεφθούν τον Άµπνερ µόνο

Page 116

Provided by: www.urantia.info


από καιρού εις καιρό. Ο Άµπνερ ήταν πολύ εξοικειωµένος µε την περιοχή της Περαίας µια και εκεί ήταν το πεδίο στο οποίο ο πρώην δάσκαλός του, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, είχε κάνει το µεγαλύτερο έργο του. Αφού ξεκίνησαν την αποστολή στην Περαία, ο Άµπνερ και οι εβδοµήντα δεν γύρισαν ποτέ στην κατασκήνωση της Πέλλας. 2. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΟΣΚΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟ 165:2.1Μια συνοδεία πάνω από τριακοσίους Ιεροσολυµίτες, Φαρισαίους και άλλους, ακολούθησαν τον Ιησού στα βόρεια της Πέλλας, όταν αυτός έφυγε βιαστικά από τη δικαιοδοσία των Ιουδαίων κυβερνητών, στο τέλος της γιορτής της αφιέρωσης. Και ήταν παρόντες αυτοί οι Ιουδαίοι δάσκαλοι και αρχηγοί, καθώς επίσης και οι δώδεκα απόστολοι, όταν ο Ιησούς έκανε την οµιλία του «Καλού Βοσκού». Μετά µισή ώρα ανεπίσηµης κουβέντας, απευθυνόµενος σε µια οµάδα εκατό ανθρώπων, ο Ιησούς είπε: 165:2.2«Αυτή τη νύχτα έχω να σας πω πολλά και εφόσον πολλοί από εσάς είστε µαθητές µου, και µερικοί οι µεγαλύτεροι εχθροί µου, θα σας παρουσιάσω τη διδασκαλία µου µε µορφή παραβολής, έτσι ώστε να λάβει ο καθένας ό,τι βρίσκει αποδεκτό η καρδιά του. 165:2.3Απόψε, εδώ ενώπιόν µου, βρίσκονται άνθρωποι που είναι πρόθυµοι να πεθάνουν για µένα και για το ευαγγέλιο τούτο της βασιλείας, και µερικοί από αυτούς θα προσφέρουν τον εαυτό τους θυσία στα χρόνια που θα έρθουν. Εδώ επίσης βρίσκονται µερικοί, σκλάβοι της παράδοσης, που µε ακολούθησαν από την Ιερουσαλήµ, και οι οποίοι µαζί µε τους θολωµένους και παραπλανηµένους αρχηγούς τους αναζητούν να σκοτώσουν το Γιο του Ανθρώπου. Η ζωή που ζω τώρα, στη γη, θα κρίνει και τους δυο σας, τους αληθινούς βοσκούς και τους ψεύτικους βοσκούς. Αν ο ψεύτικος βοσκός ήταν τυφλός, δεν θα είχε αµαρτία, υποστηρίζετε όµως ότι βλέπετε, επαγγέλλεστε τους διδασκάλους του Ισραήλ. Εποµένως η αµαρτία παραµένει επάνω σας. 165:2.4Ο αληθινός βοσκός µαζεύει το κοπάδι του µέσα στο µαντρί για τη νύχτα, σε ώρα κινδύνου. Και όταν έρθει το πρωί, µπαίνει στο µαντρί από την πόρτα, και όταν φωνάζει, τα πρόβατα αναγνωρίζουν τη φωνή του. Κάθε βοσκός που εισέρχεται στο µαντρί µε κάποιο άλλο τρόπο, πέρα από την πόρτα, είναι κλέφτης και ληστής. Ο αληθινός βοσκός µπαίνει στο µαντρί αφού ο πορτιέρης ανοίξει την πόρτα γι’ αυτόν, και τα πρόβατά του, αναγνωρίζοντας τη φωνή του, βγαίνουν σύµφωνα µε το πρόσταγµά του. Και όταν εκείνα, που είναι δικά του εξέλθουν, ο αληθινός βοσκός πηγαίνει µπροστά τους. Δείχνει το δρόµο και τα πρόβατα τον ακολουθούν. Τα πρόβατα τον ακολουθούν επειδή αναγνωρίζουν τη φωνή του, δεν θα ακολουθούσαν ένα ξένο. Θα αποµακρυνθούν από τον ξένο επειδή δεν αναγνωρίζουν τη φωνή του. Το πλήθος που έχει συγκεντρωθεί γύρω µας εδώ, είναι σαν πρόβατα χωρίς βοσκό, αλλά όταν τους µιλάµε, αναγνωρίζουν τη φωνή του βοσκού και µας ακολουθούν. Τουλάχιστον αυτοί που πεινάνε για την αλήθεια και διψούν για τη δικαιοσύνη. Μερικοί από σας δεν ανήκετε στο µαντρί µου. Δεν αναγνωρίζετε τη φωνή µου και δεν µε ακολουθείτε. Και επειδή είστε ψεύτικοι βοσκοί, τα πρόβατα δεν αναγνωρίζουν τη φωνή σας και δεν θα σας ακολουθήσουν». 165:2.5Και όταν ο Ιησούς είπε την παραβολή αυτή, κανένας δεν του έκανε καµία ερώτηση. Μετά από λίγο άρχισε πάλι να µιλάει και συνέχισε να εξηγεί την παραβολή: 165:2.6«Εσείς που θα γίνετε βοσκοί των κοπαδιών του Πατέρα µου δεν οφείλετε να είστε µόνο άξιοι αρχηγοί, αλλά οφείλετε να τρέφετε το κοπάδι µε καλή τροφή. Δεν είστε καλοί βοσκοί µέχρι να οδηγήσετε τα κοπάδια σας σε πράσινα λιβάδια και δίπλα σε ήρεµα νερά.

Page 117

Provided by: www.urantia.info


165:2.7Και

τώρα, από φόβο µήπως και µερικοί από σας καταλάβετε υπερβολικά εύκολα την παραβολή, σας δηλώνω, ότι είµαι συγχρόνως η πόρτα που οδηγεί στο µαντρί του Πατέρα αλλά και ο αληθινός βοσκός των κοπαδιών του Πατέρα µου. Κάθε βοσκός που ζητάει να µπει στο µαντρί χωρίς εµένα, θα αποτύχει, και τα πρόβατα δεν θα ακούνε τη φωνή του. Εγώ, µαζί µε εκείνους που υπηρετούν µαζί µου, είµαι η πόρτα. Κάθε ψυχή που εισέρχεται στον αιώνιο δρόµο µε τον τρόπο που δηµιούργησα και θέσπισα θα σωθεί και θα δυνηθεί να συνεχίσει για να φτάσει στα αιώνια βοσκοτόπια του Παραδείσου. 165:2.8Είµαι όµως και ο αληθινός βοσκός που είναι πρόθυµος να δώσει τη ζωή του για τα πρόβατα. Ο κλέφτης µπαίνει λαθραία στο µαντρί µόνο για να κλέψει και να σκοτώσει και να καταστρέψει. Εγώ όµως έχω έρθει για να έχετε όλοι σας ζωή και να την έχετε άφθονη. Αυτός που είναι µισθοφόρος, όταν φτάσει ο κίνδυνος, θα το σκάσει και θα επιτρέψει να σκορπιστούν και να καταστραφούν τα πρόβατα. Ο αληθινός όµως βοσκός δεν θα το σκάσει όταν έρθει ο λύκος, θα προστατεύσει το κοπάδι του και, αν είναι αναγκαίο, θα δώσει τη ζωή του για τα πρόβατά του. Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω, φίλοι και εχθροί, Εγώ είµαι ο βοσκός ο καλός. Γνωρίζω τους δικούς µου και οι δικοί µου µε γνωρίζουν. Δεν θα το σκάσω µπροστά στον κίνδυνο. Θα τελειώσω αυτή την υπηρεσία ολοκλήρωσης του έργου του Πατέρα µου και δεν θα εγκαταλείψω το κοπάδι το οποίο ο Πατέρας εµπιστεύθηκε στη φύλαξή µου. 165:2.9Έχω όµως πολλά άλλα πρόβατα όχι από αυτό το κοπάδι, και τα λόγια αυτά είναι αληθινά όχι µόνο για τον κόσµο τούτο. Αυτά τα άλλα πρόβατα ακούνε επίσης και αναγνωρίζουν τη φωνή µου και έχω υποσχεθεί στον Πατέρα ότι όλα θα συγκεντρωθούν σ’ ένα κοπάδι, την αδελφότητα των γιων του Θεού. Και τότε όλοι σας θα αναγνωρίσετε τη φωνή του ενός βοσκού, του αληθινού βοσκού και όλοι θα παραδεχθείτε την πατρότητα του Θεού. 165:2.10Και θα µάθετε έτσι γιατί µε αγαπάει ο Πατέρας και έχει θέσει όλα τα κοπάδια του στην κυριότητα αυτή των χειρών µου, για φύλαξη. Είναι επειδή ο Πατέρας γνωρίζει ότι δεν θα διστάσω στην ασφαλή φύλαξη του κοπαδιού, ότι δεν θα εγκαταλείψω τα πρόβατά µου, και πως, αν χρειαστεί, δεν θα διστάσω να θυσιάσω τη ζωή µου στην υπηρεσία των πολυποίκιλων κοπαδιών του. Προσέξτε, όµως, αν θυσιάσω τη ζωή µου, θα την ξαναπάρω πίσω. Κανένας άνθρωπος ούτε κανένα άλλο πλάσµα δεν µπορεί να µου αφαιρέσει τη ζωή. Έχω το δικαίωµα και τη δύναµη να θυσιάσω τη ζωή µου, και έχω την ίδια δύναµη και δικαίωµα να την πάρω πάλι πίσω. Δεν µπορείτε να το καταλάβετε αυτό, αλλά έχω λάβει αυτή την εξουσία από τον Πατέρα µου, ακόµα και πριν τη δηµιουργία του κόσµου αυτού». 165:2.11Όταν άκουσαν αυτά τα λόγια, οι απόστολοί του µπερδεύτηκαν, οι µαθητές του έµειναν έκπληκτοι, ενώ οι Φαρισαίοι από την Ιερουσαλήµ και τα πέριξ, αναχώρησαν µέσα στη νύχτα λέγοντας: «Είτε είναι τρελός, ή έχει δαιµόνιο». Όµως µερικοί από τους δασκάλους της Ιερουσαλήµ είπαν: «Μιλάει σαν κάποιος που έχει εξουσία, ποιος είδε άλλωστε κάποιον να έχει δαιµόνιο και να ανοίγει τα µάτια ενός ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός και να κάνει όλα τα υπέροχα πράγµατα που αυτός ο άνθρωπος κάνει;». 165:2.12Την επαύριον, οι µισοί περίπου από τους Ιουδαίους αυτούς δασκάλους οµολόγησαν την πίστη τους στον Ιησού, και οι άλλοι µισοί γύρισαν µε φόβο στην Ιερουσαλήµ και στα σπίτια τους.

Page 118

Provided by: www.urantia.info


3. Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ 165:3.1Στα τέλη Ιανουαρίου, το Σάββατο το απόγευµα, τα πλήθη αριθµούσαν σχεδόν τρεις χιλιάδες. Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου, ο Ιησούς έβγαλε µιαν αξιοµνηµόνευτη οµιλία πάνω στην «Εµπιστοσύνη και Πνευµατική Προετοιµασία». Μετά από προκαταρκτικά σχόλια από τον Σίµωνα Πέτρο, ο Κύριος είπε: 165:3.2«Αυτό που πολλές φορές έχω πει στους αποστόλους µου και στους µαθητές µου, δηλώνω τώρα σ’ αυτό το πλήθος: Να προσέχετε τη µαγιά των Φαρισαίων που είναι η υποκρισία, γεννηµένη από την προκατάληψη και θρεµµένη από τα δεσµά της παράδοσης, αν και πολλοί από τους Φαρισαίους είναι τίµιοι και µερικοί εξ αυτών διαµένουν εδώ σαν µαθητές µου. Χωρίς καθυστέρηση όλοι σας θα κατανοήσετε τη διδασκαλία µου, γιατί δεν υπάρχει τίποτε κρυµµένο σήµερα, που δεν θα αποκαλυφθεί. Αυτό που σήµερα είναι κρυµµένο από σας, θα φανερωθεί όταν ο Γιος του Ανθρώπου ολοκληρώσει την αποστολή του στη γη σαν θνητός. 165:3.3Σύντοµα, πολύ σύντοµα, οι υποθέσεις που τώρα οι εχθροί µας σχεδιάζουν µε µυστικότητα στα σκοτεινά, θα έρθουν στο φως και θα αναγγελθούν από τις ταράτσες των σπιτιών. Σας λέγω, όµως, φίλοι µου, αν και ζητούν να καταστρέψουν τον Γιο του Ανθρώπου, µη τους φοβάσθε. Μη φοβάστε εκείνους που, αν και µπορούν να σκοτώσουν το σώµα, έπειτα απ’ αυτό δεν έχουν πλέον εξουσία πάνω σας. Σας υποδεικνύω να µην φοβάστε κανέναν, στον ουρανό ή στη γη, αλλά να χαίρεστε που γνωρίζετε Εκείνον που έχει τη δύναµη να σας ελευθερώσει από κάθε αδικία και να σας παρουσιάσει άµεµπτους µπροστά στο θρόνο της κρίσης ενός σύµπαντος. 165:3.4Δεν πωλούνται πέντε σπουργίτια δυο δεκάρες; Κι όµως, αυτά τα πουλιά που πετάνε προς αναζήτηση της τροφής τους, κανένα δεν υπάρχει χωρίς τη θέληση του Πατέρα, την πηγή κάθε ζωής. Οι τρίχες της κεφαλής σας είναι µετρηµένες από τους σεραφικούς φύλακες. Και αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε γιατί να ζείτε µε το φόβο των πολλών ασήµαντων πραγµάτων, που παρουσιάζονται στην καθηµερινή σας ζωή; Σας λέγω, µην φοβάστε, αξίζετε πολύ περισσότερο από πολλά σπουργίτια. 165:3.5Όλους εσάς, που είχατε το κουράγιο να οµολογήσετε πίστη στο ευαγγέλιό µου εµπρός στους ανθρώπους, θα σας οµολογήσω ενώπιον των αγγέλων του ουρανού. Αλλά αυτόν που θα αρνηθεί µε πονηρία την αλήθεια των διδασκαλιών µου ενώπιον των ανθρώπων, θα τον αρνηθούν οι φύλακες του πεπρωµένου του, ακόµα και µπροστά στους αγγέλους του ουρανού. 165:3.6Πείτε ό,τι θέλετε για το Γιο του Ανθρώπου, θα σας συγχωρεθεί, αλλά αυτός που θα τολµήσει να βλασφηµήσει κατά του Θεού δεν θα βρει συγχώρεση. Όταν οι άνθρωποι το παρατραβάνε και µε πονηριά αποδίδουν τις πράξεις του Θεού στις δυνάµεις του κακού, αυτοί οι εκ προµελέτης επαναστάτες πολύ δύσκολα θα βρούνε συγχώρεση για τις αµαρτίες τους. 165:3.7Και όταν οι εχθροί µας σας σύρουν µπροστά στους άρχοντες της συναγωγής και µπροστά σε άλλες ανώτατες αρχές, µην ενδιαφερθείτε για τα όσα θα πείτε και µην αγωνιάτε για το πώς να απαντήσετε στις ερωτήσεις τους, γιατί το πνεύµα που κατοικεί µέσα σας, σίγουρα θα σας διδάξει εκείνη τη δύσκολη ώρα, τι να πείτε για τη δόξα του ευαγγελίου της βασιλείας. 165:3.8Πόσο καιρό θα µείνετε στην κοιλάδα της τελικής κρίσης; Γιατί αµφιταλαντεύεστε µεταξύ δυο γνωµών; Γιατί θα πρέπει ο Ιουδαίος ή ο εθνικός να διστάζει να δεχτεί τα καλά

Page 119

Provided by: www.urantia.info


νέα ότι είναι παιδί του αιώνιου Θεού; Πόσο καιρό θα µας πάρει να σας πείσουµε να εισέλθετε µε χαρά στην πνευµατική κληρονοµιά σας; Ήρθα στον κόσµο για να αποκαλύψω τον Πατέρα σε σας και να σας οδηγήσω στον Πατέρα. Το πρώτο το έκανα, αλλά το τελευταίο δεν µπορώ χωρίς τη συγκατάθεσή σας. Ο Πατέρας δεν αναγκάζει κανένα να εισέλθει στη βασιλεία. Η πρόσκληση υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα: οποιοσδήποτε θέλει, ας έρθει και ας γευθεί το νερό της ζωής». 165:3.9Όταν ο Ιησούς σταµάτησε να µιλάει, πολλοί προχώρησαν για να βαφτισθούν από τους αποστόλους στον Ιορδάνη ενώ ο ίδιος άκουγε τις ερωτήσεις όσων παρέµειναν κοντά. 4. ΔΙΑΝΕΜΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ 165:4.1Καθώς οι απόστολοι βάφτιζαν πιστούς, ο Κύριος µιλούσε µε όσους παρέµειναν. Και κάποιος πλούσιος νέος του είπε: «Κύριε, ο πατέρας µου πέθανε αφήνοντας µεγάλη περιουσία σε µένα και τον αδελφό µου, αλλά ο αδελφός µου αρνείται να µου δώσει ό,τι µου ανήκει. Θα διατάξεις, λοιπόν, τον αδελφό µου να µοιραστεί την κληρονοµιά µαζί µου;». Ο Ιησούς αγανάκτησε τρυφερά, που αυτός ο αγαπών την ύλη νεαρός ζήτησε να συζητηθεί µια ερώτηση για επιχειρήσεις. Όµως, συνέχισε, χρησιµοποιώντας την ευκαιρία για τη µετάδοση µιας παρακάτω εκπαίδευσης. Είπε ο Ιησούς: «Νεαρέ, ποιος µε έβαλε µοιραστή σας; Από πού εξέλαβες την ιδέα ό,τι µ’ ενδιαφέρουν οι υλιστικές υποθέσεις του κόσµου;». Και µετά, στρεφόµενος προς όλους όσους ήταν γύρω του, είπε: «Προσέξτε πολύ και φυλαχτείτε από την πλεονεξία. Η ζωή ενός ανθρώπου δεν συνίσταται από την αφθονία των πραγµάτων που µπορεί να κατέχει. Η ευτυχία δεν προέρχεται από τη δύναµη του πλούτου, και η χαρά δεν πηγάζει από τα πλούτη. Ο πλούτος αυτός καθαυτός, δεν είναι κατάρα, αλλά η αγάπη για τα πλούτη πολλές φορές οδηγεί σε τέτοια αφοσίωση σε εγκόσµια πράγµατα ώστε η ψυχή είναι τυφλή για τα όµορφα θέλγητρα της πνευµατικής πραγµατικότητας της βασιλείας του Θεού στη γη και για τις χαρές της αιώνιας ζωής στον ουρανό. 165:4.2Θα σας πω την ιστορία κάποιου πλουσίου του οποίου τα χωράφια έφεραν µεγάλη σοδειά. Και όταν πλούτισε πάρα πολύ, άρχισε να σκέπτεται µέσα του, λέγοντας: ‘Τι θα κάνω µε όλα τα πλούτη µου; τώρα έχω τόσα πολλά που δεν έχω µέρος για να φυλάξω τ’ αγαθά µου’. Και αφού συλλογίστηκε πάνω στο πρόβληµά του, είπε: ‘Αυτό θα κάνω. Θα κατεδαφίσω τις αποθήκες µου και θα κτίσω µεγαλύτερες και έτσι θα έχω άφθονο χώρο στον οποίο θα φυλάξω τους καρπούς και τα γεννήµατά µου. Μετά µπορώ να πω στην ψυχή µου, ψυχή έχεις πολλά αγαθά , για πολλά χρόνια, αναπαύου, φάγε, πιες και ευφραίνου, γιατί είσαι πλούσια σε αγαθά’. 165:4.3Ο πλούσιος όµως αυτός, ήταν και άφρονας. Προετοιµάζοντας τα υλικά αγαθά του µυαλού του και του σώµατός του, λησµόνησε να αποθηκεύσει θησαυρούς στον ουρανό για την ικανοποίηση του πνεύµατος και για τη σωτηρία της ψυχής. Ακόµα κι έτσι λοιπόν, δεν πρόλαβε να γευθεί την ικανοποίηση καταναλώνοντας τον αποθησαυρισµένο πλούτο του, γιατί εκείνη την ίδια νύχτα του ζήτησαν την ψυχή του. Εκείνη τη νύχτα ήρθαν ληστές και αφού εισέβαλλαν στο σπίτι του και τον σκότωσαν, λεηλάτησαν τις αποθήκες του, και έκαψαν ό,τι απέµεινε. Και για την περιουσία που γλίτωσε από τα χέρια των ληστών, οι κληρονόµοι του άρχισαν να τσακώνονται µεταξύ τους. Ο άνδρας αυτός είχε αποθηκεύσει θησαυρούς για τον εαυτό του στη γη, αλλά δεν ήταν πλούσιος ως προς τον Θεόν». 165:4.4Ο Ιησούς ασχολήθηκε µε αυτό τον τρόπο µε τον νεαρό και την κληρονοµιά του, επειδή γνώριζε ότι βασανιζόταν από απληστία. Αν δεν ήταν αυτή η υπόθεση, ο Κύριος ποτέ δεν θα

Page 120

Provided by: www.urantia.info


είχε ανακατευθεί, γιατί δεν επενέβαινε ποτέ στις εγκόσµιες υποθέσεις, ούτε και των αποστόλων του, πολύ λιγότερο των µαθητών του. 165:4.5Όταν ο Ιησούς τέλειωσε την ιστορία του, κάποιος άλλος σηκώθηκε και τον ρώτησε: «Κύριε, γνωρίζω ότι οι απόστολοί σου πούλησαν όλη τη γήινη περιουσία τους για να σε ακολουθήσουν, και πως έχουν όλα τα πράγµατα από κοινού, όπως κάνουν οι Εσσαίοι, θα ζητήσεις και από µας που είµαστε µαθητές σου να κάνουµε το ίδιο; Είναι αµαρτία να κατέχει κανείς πλούτο µε έντιµο τρόπο;». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε στην ερώτησή του: «Φίλε µου, δεν είναι αµαρτία να έχεις πλούτο αποκτηµένο µε έντιµο τρόπο, είναι όµως αµαρτία αν µετατρέπεις τον πλούτο των υλικών αγαθών σε θησαυρούς που θα απορροφήσουν το ενδιαφέρον σου και θα σε εκτρέψουν από την αφοσίωσή σου στις πνευµατικές επιδιώξεις της βασιλείας. Δεν υπάρχει αµαρτία από την ιδιοκτησία έντιµης περιουσίας στη γη αν ο θησαυρός σας είναι στον ουρανό, γιατί, εκεί που είναι ο θησαυρός σας, εκει πέρα βρίσκεται και η καρδιά σας. Υπάρχει µεγάλη διαφορά µεταξύ του πλούτου που οδηγεί στην απληστία και τον εγωισµό, και εκείνου που κατέχεται και ξοδεύεται µέσα στο πνεύµα της υπεύθυνης διαχείρισης από εκείνους που έχουν µιαν αφθονία των αγαθών του κόσµου τούτου, και οι οποίοι απλόχερα συνεισφέρουν στη συντήρηση εκείνων που έχουν αφιερώσει όλη την ενέργειά τους για το έργο της βασιλείας. Πολλοί από σας που είστε εδώ και χωρίς χρήµατα, τρέφεστε και κατοικείτε σ’ εκείνη εκεί την κατασκήνωση επειδή πλούσιοι άνδρες και γυναίκες, µε φιλελεύθερο πνεύµα, έχουν δώσει κεφάλαια στον οικοδεσπότη σας, το Δαυίδ Ζεβεδαίο, για τους σκοπούς αυτούς. 165:4.6Μην λησµονείτε ποτέ όµως, ότι τελικά, ο πλούτος είναι αφόρητος. Η αγάπη για τα πλούτη πολύ συχνά αµαυρίζει ακόµα και καταστρέφει το πνευµατικό όραµα. Μην παραλείψετε να αναγνωρίσετε τον κίνδυνο να γίνει ο πλούτος όχι ο υπηρέτης σας, αλλά ο κύριός σας. 165:4.7Ο Ιησούς δεν δίδαξε ούτε ενεθάρρυνε την απρονοησία, την οκνηρία, την αδιαφορία των ανθρώπων για την παροχή των αναγκαίων υλικών προς τις οικογένειές τους, ή την εξάρτηση από την ελεηµοσύνη. Δίδαξε όµως ότι τα υλικά και τα εγκόσµια πρέπει να είναι υποδεέστερα της ευηµερίας της ψυχής και της προόδου της πνευµατικής φύσης στη βασιλεία των ουρανών. 165:4.8Μετά, καθώς ο κόσµος κατέβαινε προς το ποτάµι, για να παρευρεθεί στη βάφτιση, ο πρώτος άνδρας πλησίασε τον Ιησού ιδιαιτέρως και τον ρώτησε για την κληρονοµιά του, καθώς είχε πιστέψει ότι ο Ιησούς του είχε µιλήσει µε σκληρό τρόπο. Και όταν ο Ιησούς τον ξανάκουσε, του απάντησε: «Γιε µου, γιατί χάνεις την ευκαιρία να τραφείς µε το ψωµί της ζωής, µια µέρα σαν κι αυτή, για να εντρυφήσεις στην άπληστη διάθεσή σου; Δεν γνωρίζεις ότι οι Ιουδαϊκοί νόµοι περί κληρονοµιάς θα τα διευθετήσουν όλα µε δικαιοσύνη, αν πας µε το παράπονό σου στο δικαστήριο της συναγωγής; Δεν διάβασες τις Γραφές: ‘Υπάρχει αυτός που γίνεται πλούσιος µε επιφυλακτικότητά και µε πολλή στενοχώρια, και αυτό θα είναι το µερίδιο της ανταµοιβής του: Αντίθετα από όσα λέγει, εγώ βρήκα ανάπαυση και τώρα θα µπορεί να τρώγει συνεχώς από τα αγαθά µου, αν και δεν γνωρίζει πότε θα έρθει η ώρα του και πως πρέπει να αφήσει όλα αυτά τα πράγµατα σε άλλους, όταν πεθάνει’. Δεν διάβασες την εντολή: ‘Μην επιθυµήσεις τα αγαθά του άλλου’. Και πάλι, ‘Έφαγαν και γέµισαν το στοµάχι τους και χόντρυναν, και µετά στράφηκαν σε άλλους θεούς’. Διάβασες στους Ψαλµούς ότι ‘ο Κύριος αποστρέφεται τον άπληστο’ και ότι ‘το λίγο που έχει ένας δίκαιος, είναι καλύτερο από τα πλούτη πολλών αµαρτωλών’. ‘Αν τα πλούτη σου αυξάνουν, µην βάλεις την καρδιά σου πάνω τους’. Διάβασες εκεί που ο Ιερεµίας είπε, ‘Μην αφήσετε τον

Page 121

Provided by: www.urantia.info


πλούσιο να δοξάσει τα πλούτη του’, και ο Ιεζεκιήλ µίλησε την αλήθεια όταν είπε, ‘Με τα στόµατά τους φανερώνουν αγάπη, αλλά µε τις καρδιές τους βρίσκονται πάνω στα εγωιστικά κέρδη τους’». 165:4.9Ο Ιησούς αποχαιρέτησε το νέο λέγοντάς του, «Γιε µου, τι θα σε ωφελήσει αν κερδίσεις τον κόσµο όλο και χάσεις την ψυχή σου;». 165:4.10Σε κάποιον άλλο που στεκόταν δίπλα και ρώτησε τον Ιησού πώς θα τον βοηθούσε ο πλούτος την ηµέρα της κρίσεως, απάντησε: «Δεν ήρθα για να κρίνω ούτε τον πλούσιο ούτε τον φτωχό, αλλά θα κριθούν οι ζωές που ζούνε οι άνθρωποι. Για ό,τι άλλο αφορά τον πλούτο κατά την ηµέρα της κρίσεως, τουλάχιστον τρεις ερωτήσεις πρέπει να απαντηθούν από όλους που κατείχαν µεγάλα πλούτη, και αυτές οι ερωτήσεις είναι: 165:4.111. Πόσο πλούτο συγκέντρωσες; 165:4.122. Πώς απέκτησες αυτό τον πλούτο; 165:4.133. Πώς χρησιµοποίησες τον πλούτο σου; 165:4.14Ύστερα ο Ιησούς πήγε στη σκηνή του για να ξεκουραστεί λίγο πριν από το βραδινό φαγητό. Όταν οι απόστολοι τελείωσαν µε τις βαφτίσεις, ήρθαν κι αυτοί και θα συζητούσαν µαζί του για τον πλούτο στη γη και το θησαυρό στον ουρανό, αλλά είχε αποκοιµηθεί. 5. ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ 165:5.1Εκείνο το βράδυ µετά το δείπνο, όταν ο Ιησούς και οι δώδεκα συγκεντρώθηκαν για την ηµερήσια συζήτησή τους, ο Ανδρέας ρώτησε: «Κύριε, ενόσω βαφτίζαµε τους πιστούς, είπες πολλές κουβέντες µε το πλήθος που καθυστέρησε, τις οποίες δεν ακούσαµε. Θα ήθελες να επαναλάβεις τα λόγια αυτά για το καλό µας;». Και σε απάντηση στο αίτηµα του Ανδρέα ο Ιησούς είπε: 165:5.2«Ναι, Ανδρέα, θα σας µιλήσω για τα θέµατα αυτά του πλούτου και της αυτοσυντήρησης, αλλά τα λόγια µου σε σας, τους αποστόλους, θα είναι κατά τι διαφορετικά από εκείνα που είπα στους µαθητές µου και στο πλήθος αφού εσείς εγκαταλείψατε τα πάντα, όχι µόνο για να µε ακολουθήσετε, αλλά για να χειροτονηθείτε πρεσβευτές της βασιλείας. Ήδη έχετε αρκετά χρόνια εµπειρίας, και γνωρίζετε ότι ο Πατέρας του οποίου το βασίλειο διακηρύσσετε δεν θα σας εγκαταλείψει. Έχετε αφιερώσει τις ζωές σας στην υπηρεσία της βασιλείας. Εποµένως µην αγωνιάτε και µην ανησυχείτε για τα πράγµατα της γήινης ζωής, τι θα φάτε, ούτε για το σώµα σας, τι θα φορέσετε. Η ευηµερία της ψυχής είναι περισσότερο από τροφή και ποτό. Η πρόοδος του πνεύµατος είναι µακρύτερα από τις ανάγκες ένδυσης. Όταν µπαίνετε στον πειρασµό και αµφιβάλετε για την εξασφάλιση του ψωµιού, αναλογισθείτε τα κοράκια. Δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν, δεν έχουν κελάρι ούτε αποθήκες, αλλά ο Πατέρας προµηθεύει τροφή για καθένα από αυτά που την αναζητούν. Πόση µεγαλύτερη αξία έχετε εσείς από πολλά πουλιά! Εξάλλου, όλη η ανησυχία ή η αµφιβολίες σας δεν µπορούν να κάνουν τίποτε για να σας εφοδιάσουν µε τα αναγκαία. Ποιος από σας µπορεί µε το άγχος να προσθέσει ένα πόντο στο ανάστηµά του ή µια µέρα στη ζωή του; Αφού τέτοια ζητήµατα δεν είναι στα χέρια σας, γιατί σκέφτεστε µε άγχος αυτά τα προβλήµατα; 165:5.3Παρατηρείστε τα κρίνα πώς αυξάνουν, δεν κοπιάζουν, ούτε γνέθουν, και όµως σας λέγω ότι ούτε ο Σολοµών µε όλη τη µεγαλοπρέπειά του, δεν ήταν ντυµένος όπως ένα από αυτά. Αν ο Θεός ντύνει τόσο όµορφα το χορτάρι του αγρού, που σήµερα υπάρχει και αύριο κόπτεται και το ρίχνουν στη φωτιά, πόσο περισσότερο θα ντύσει εσάς τους πρεσβευτές της

Page 122

Provided by: www.urantia.info


ουράνιας βασιλείας. Ω σεις, ολιγόπιστοι! Όταν αφιερώνετε τους εαυτούς σας στην αναγγελία του ευαγγελίου της βασιλείας, δεν θα πρέπει να έχετε αµφιβολίες σχετικά µε τη συντήρησή σας ή των οικογενειών σας που εγκαταλείψατε. Αν εσείς δίνετε τη ζωή σας αληθινά για το ευαγγέλιο, θα ζήσετε από το ευαγγέλιο. Αν είστε µόνο πιστοί µαθητές, πρέπει να κερδίζετε την τροφή σας και να συνεισφέρετε για τη συντήρηση όσων διδάσκουν και κηρύττουν και θεραπεύουν. Αν ανησυχείτε για το τι θα φάτε και τι θα πιείτε, σε τι διαφέρετε από τα έθνη του κόσµου που µε τόση φιλεργία αναζητούν τέτοια χρειαζούµενα; Αφοσιωθείτε στο έργο σας, µε την πίστη ότι ο Πατέρας και Εγώ γνωρίζουµε ότι χρειάζεστε αυτά τα πράγµατα. Σας βεβαιώνω µια για πάντα, ότι, αν αφιερώσετε τις ζωές σας στο έργο της βασιλείας, όλες οι πραγµατικές ανάγκες σας θα σας προµηθευτούν. Αναζητείστε τα ανώτερα πράγµατα και τα µικρότερα θα βρεθούν εκεί. Ζητείστε για τα ουράνια και τα γήινα θα περικλείονται εκεί. Η σκιά µε σιγουριά ακολουθεί την ύπαρξη. 165:5.4Είστε µόνο µια µικρή οµάδα, αλλά αν έχετε πίστη, αν δεν παραπαίετε µε φόβο, σας δηλώνω ότι είναι ευχαρίστηση του Πατέρα µου να σας δώσει τη βασιλεία. Έχετε αποθηκεύσει τους θησαυρούς σας εκεί που τα βαλάντια δεν παλιώνουν, εκεί που κλέφτης δεν µπορεί να ληστεύσει, και όπου ο σκώρος δεν καταστρέφει. Και όπως είπα και στο πλήθος, όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας. 165:5.5Αλλά για το έργο που βρίσκεται ακριβώς µπροστά µας, και γι’ αυτό που µένει σε σας, µετά που θα πάω στον Πατέρα, θα δοκιµαστείτε σκληρά. Πρέπει όλοι να είστε σε εγρήγορση ενάντια σε κάθε φόβο και αµφιβολία. Καθένας από εσάς, ας ανασκουµπωθεί και ας αφήσει αναµµένες τις λάµπες. Να παραφυλάτε σαν τους ανθρώπους που περιµένουν τον κύριό τους να γυρίσει από τη γιορτή του γάµου, και όταν αυτός έρθει, θα χτυπήσει ώστε να του ανοίξετε γρήγορα. Τέτοιοι άγρυπνοι υπηρέτες είναι ευλογηµένοι από τον κύριο που τους βρίσκει πιστούς σε τόσο µεγάλες στιγµές. Μετά ο κύριος θα βάλει τους υπηρέτες του να καθίσουν και αυτός θα τους υπηρετεί. Αλήθεια, αλήθεια, σας λέγω ότι µια κρίση βρίσκεται µπροστά στις ζωές σας και είναι αναγκαίο να προσέχετε και να είστε έτοιµοι. 165:5.6Καλά καταλαβαίνετε ότι κανένας άνθρωπος δεν θα επέτρεπε να γίνει διάρρηξη στο σπίτι του, αν γνώριζε πότε θα ερχόταν ο κλέφτης. Να επιτηρείτε κι εσείς, γιατί την ώρα που δεν περιµένετε και µε τρόπο που δεν σκέφτεστε, θα αναχωρήσει ο Γιος του Ανθρώπου». 165:5.7Για µερικά λεπτά οι δώδεκα κάθισαν σιωπηλοί. Μερικές από τις προειδοποιήσεις αυτές τις είχαν ακούσει και πρωτύτερα, αλλά όχι µε τον τρόπο που παρουσιάστηκαν σε αυτούς τώρα. 6. ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ 165:6.1Καθώς ήσαν σκεφτικοί, ο Σίµων Πέτρος ρώτησε: «Αυτή η παραβολή είναι για µας, τους αποστόλους σου, ή για όλους τους µαθητές σου;». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: 165:6.2«Την ώρα της δοκιµασίας, η ψυχή του ανθρώπου αποκαλύπτεται. Η δοκιµασία αποκαλύπτει αυτό που πραγµατικά είναι στην καρδιά. Όταν ο υπηρέτης δοκιµάζεται και αποδεικνύεται πιστός, τότε µπορεί ο αφέντης του σπιτιού να βάλει αυτό τον υπηρέτη να προσέχει το σπιτικό του και µε σιγουριά εµπιστεύεται αυτό τον πιστό διαχειριστή να θρέψει και να µεγαλώσει τα παιδιά του. Παρόµοια, κι εγώ, θα γνωρίζω ποιος µπορεί να είναι έµπιστος για την ευηµερία των παιδιών µου, όταν εγώ θα επιστρέψω στον Πατέρα. Όπως ο αφέντης του σπιτικού θα βάλει τον σωστό και δοκιµασµένο υπηρέτη στις υποθέσεις της οικογενείας του έτσι κι εγώ θα υψώσω εκείνους που θα υποφέρουν τις δοκιµασίες αυτής της ώρας για τις υποθέσεις της βασιλείας µου.

Page 123

Provided by: www.urantia.info


165:6.3Αλλά

αν ο υπηρέτης είναι νωθρός και αρχίσει να λέει µέσα του, ‘Ο αφέντης µου αργεί να έρθει’. Και αρχίσει να φέρεται άσχηµα στους συναδέλφους του υπηρέτες και να τρώει και να πίνει µε τους µεθύστακες, τότε ο αφέντης εκείνου του υπηρέτη θα έρθει σε µια ώρα που δεν θα τον περιµένει και, βρίσκοντάς τον άπιστο, θα τον διώξει µε δυσµένεια. Εποµένως κάνετε καλά να προετοιµάζεστε για την ηµέρα εκείνη που θα σας επισκεφθεί ξαφνικά και µε απρόσµενο τρόπο. Θυµηθείτε, σας δόθηκαν πολλά. Εποµένως και πολλά θα σας ζητηθούν. Φοβερές δοκιµασίες βρίσκονται µπροστά σας. Έχω να βαπτιστώ µε ένα βάπτισµα και είµαι σε επιφυλακή µέχρις ότου αυτό ολοκληρωθεί. Να κηρύττετε την ειρήνη στη γη, αλλά η αποστολή µου δεν θα φέρει την ειρήνη στις υποθέσεις των ανθρώπων – όχι για κάποιο χρόνο τουλάχιστον. Διχόνοια θα είναι µόνο το αποτέλεσµα όταν δυο µέλη µιας οικογένειας θα πιστεύουν σε µένα ενώ τρία άλλα θα απορρίπτουν το ευαγγέλιο. Φίλοι, συγγενείς και αγαπηµένοι είναι προορισµένοι να χωριστούν µεταξύ τους από το ευαγγέλιο που κηρύσσετε. Αλήθεια, καθένας από τους πιστούς αυτούς θα έχει µεγάλη και διαρκείας ειρήνη στην καρδιά του, αλλά η ειρήνη στη γη δεν θα έρθει µέχρις ότου όλοι πιστέψουν πρόθυµα και εισέλθουν σε αυτή τη µεγαλοπρεπή κληρονοµιά της συγγένειας µε το Θεό. Παρόλα αυτά, πηγαίνετε σε όλο τον κόσµο αναγγέλλοντας το ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη, σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί». 165:6.4Και αυτό ήταν το τέλος ενός γεµάτου και πολυάσχολου Σαββάτου. Την επάυριο ο Ιησούς και οι δώδεκα πήγαν στις πόλεις της βόρειας Περαίας να επισκεφθούν τους εβδοµήντα, οι οποίοι εργαζόντουσαν σε αυτές τις περιοχές κάτω από την επίβλεψη του Άµπνερ. ΕΓΓΡΑΦΟ 166 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΠΕΡΑΙΑ 166:0.1Από τις 11 µέχρι τις 20 Φεβρουαρίου, ο Ιησούς και οι δώδεκα έκαναν περιοδεία σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της βόρειας Περαίας, όπου εργαζόντουσαν οι συνεργάτες του Άµπνερ και τα µέλη του γυναικείου σώµατος. Βρήκαν τους αγγελιαφόρους του ευαγγελίου να αγωνίζονται µε επιτυχία και ο Ιησούς επανειληµµένα απαίτησε την προσοχή των αποστόλων του για το γεγονός ότι το ευαγγέλιο της βασιλείας µπορούσε να διαδοθεί χωρίς να συνοδεύεται από θαύµατα. 166:0.2Όλη η αποστολή των τριών µηνών στην Περαία βγήκε εις πέρας µε επιτυχία, µε ελάχιστη βοήθεια από τους δώδεκα αποστόλους, και το ευαγγέλιο από την ώρα αυτή και µετά, αντανακλούσε, όχι τόσο την προσωπικότητα του Ιησού, όσο τη διδασκαλία του. Οι οπαδοί του όµως δεν ακολούθησαν για πολύ τις οδηγίες του, γιατί αµέσως µετά το θάνατο και την ανάστασή του Ιησού, ξέφυγαν από τις διδασκαλίες του και άρχισαν να κτίζουν την εκκλησία των πρώτων ηµερών, γύρω από το θαυµατουργικό έργο και τις µεγαλοπρεπείς αναµνήσεις της θεϊκής-ανθρώπινης προσωπικότητάς του. 1. ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΤΗΣ ΡΑΓΚΑΒΑ 166:1.1Το Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου, ο Ιησούς βρέθηκε στη Ραγκάβα, όπου ζούσε ένας πλούσιος Φαρισαίος που ονοµαζόταν Ναθαναήλ. Και µιας κι ένας ικανός αριθµός συναδέλφων του Φαρισαίων ακολουθούσε τον Ιησού και τους δώδεκα, ανά τη χώρα, τους προσκάλεσε όλους να φάνε πρωινό το Σάββατο εκείνο, γύρω στα είκοσι άτοµα, και υποδέχτηκε τον Ιησού σαν τιµώµενο πρόσωπο. 166:1.2Την ώρα που ο Ιησούς έφτανε για το πρωινό, οι περισσότεροι Φαρισαίοι, µαζί µε δυο ή τρεις νοµοµαθείς, ήταν ήδη εκεί καθισµένοι στο τραπέζι. Ο Κύριος αµέσως πήρε τη θέση

Page 124

Provided by: www.urantia.info


του στα αριστερά του Ναθαναήλ χωρίς να πάει στη λεκάνη του νερού να πλύνει τα χέρια του. Πολλοί από τους Φαρισαίους, ιδιαίτερα εκείνοι που διέκειντο ευνοϊκά µε τη διδασκαλία του Ιησού, γνώριζαν ότι έπλενε τα χέρια του µόνο από λόγους καθαριότητας, και ότι απεχθανόταν αυτές τις καθαρά τελετουργικές επιδείξεις. Έτσι δεν εξεπλάγησαν από τον κατευθείαν ερχοµό του στο τραπέζι, χωρίς να πλύνει δυο φορές τα χέρια του. Ο Ναθαναήλ όµως σοκαρίστηκε από την παράλειψη του Κυρίου να συµβαδίσει µε τις αυστηρές απαιτήσεις της Φαρισαϊκής πρακτικής. Ο Ιησούς ούτε έπλενε τα χέρια του, όπως οι Φαρισαίοι, µετά από κάθε αλλαγή τροφής, ούτε στο τέλος του φαγητού. 166:1.3Μετά από ψιθυρίσµατα, που κράτησαν αρκετή ώρα, µεταξύ του Ναθαναήλ και ενός εχθρικού Φαρισαίου στα δεξιά του, και µετά από σηκώµατα των φρυδιών και περιπαιχτικά σουφρώµατα των χειλιών εκείνων που είχαν καθίσει από την απέναντι µεριά του Κυρίου, ο Ιησούς τελικά είπε: «Σκέφτηκα πως µε προσκαλέσατε στο σπίτι αυτό για να φάγω µαζί σας και ίσως να ερωτηθώ σχετικά µε την αναγγελία του νέου ευαγγελίου της βασιλείας του Θεού. Διακρίνω όµως ότι µε φέρατε εδώ για να παραστείτε µάρτυρες σε µια επίδειξη τελετουργικής αφοσίωσης της δικής σας αυτοδικαίωσης. Αυτό το κάνατε ήδη. Με τι άλλο θα µε τιµήσετε σαν φιλοξενούµενό σας επί τη ευκαιρία αυτή; 166:1.4Όταν ο Κύριος µίλησε µε τον τρόπο αυτό, αυτοί χαµήλωσαν τα µάτια τους πάνω στο τραπέζι και παρέµειναν σιωπηλοί. Και αφού δεν µίλαγε κανένας, ο Ιησούς συνέχισε: «Πολλοί Φαρισαίοι από εσάς, είναι εδώ µαζί µου σαν φίλοι, µερικοί είναι και µαθητές µου, αλλά η πλειονότητα των Φαρισαίων επιµένουν στην άρνησή τους να δούνε το φως και να αναγνωρίσουν την αλήθεια, ακόµα και όταν το έργο του ευαγγελίου παράγεται µπροστά τους µε µεγάλη δύναµη. Με πόση προσοχή καθαρίζετε το εξωτερικό τµήµα των ποτηριών και των πιάτων ενώ τα σκεύη της πνευµατικής τροφής είναι βρωµερά και µολυσµένα! Βεβαιώνεστε ότι παρουσιάζετε µιαν ευσεβή και άγια εικόνα στο λαό, αλλά οι ψυχές µέσα σας είναι πλήρεις από αυτοδικαίωση, απληστία, εκβιασµό και κάθε είδους πνευµατικές αδυναµίες. Ακόµα και οι αρχηγοί σας δεν διστάζουν να συνωµοτούν και σχεδιάζουν το φόνο του Γιου του Ανθρώπου. Δεν καταλαβαίνετε ανόητοι άνθρωποι ότι ο Θεός του ουρανού βλέπει τα εσωτερικά κίνητρα της ψυχής, όπως και τους εξωτερικούς ισχυρισµούς σας και τα ευλαβικά έργα σας; Μη νοµίζετε ότι µε το να δίνετε ελεηµοσύνες και να πληρώνετε τη δεκάτη θα καθαριστείτε από την αυτοδικαίωση και θα µπορέσετε να σταθείτε καθαροί ενώπιον του Κριτή όλων των ανθρώπων. Ουαί σε σας Φαρισαίοι, που επιµένετε να απορρίπτετε το φως της ζωής! Είστε σχολαστικοί στην πληρωµή της δεκάτης και επιδεικτικοί στην ελεηµοσύνη σας, αλλά εσκεµµένα αποστρέφεστε τον ερχοµό του Θεού και απορρίπτετε την αποκάλυψη της αγάπης του. Αν και είναι σωστό να δίνετε προσοχή σε αυτά τα ελάχιστα καθήκοντα, δεν θα πρέπει να αφήνετε ανεκτέλεστες τις σηµαντικότερες απαιτήσεις. Ουαί σε σας όλους που αποφεύγετε ηθεληµένα τη δικαιοσύνη, αποστρέφεστε την ευσπλαχνία και απορρίπτετε την αλήθεια! Ουαί σε όλους εκείνους που περιφρονούν την αποκάλυψη του Πατέρα ενώ ζητούν τις πρωτοκαθεδρίες στη συναγωγή και εκλιπαρούν για κολακευτικούς χαιρετισµούς στην αγορά!». 166:1.5Όταν ο Ιησούς σηκώθηκε για να αναχωρήσει, ένας από τους νοµοµαθείς που ήταν στο τραπέζι, απευθυνόµενος προς αυτόν, είπε: «Όµως, Κύριε, σε µερικές παρατηρήσεις σου επικρίνεις κι εµάς επίσης. Υπάρχει άραγε τίποτε καλό στους γραµµατείς, τους Φαρισαίους ή τους νοµοµαθείς;». Και ο Ιησούς, όρθιος, απάντησε στο νοµοµαθή: «Εσείς, όπως και οι Φαρισαίοι, χαίρεστε από τις πρωτοκαθεδρίες στις γιορτές και φοράτε µακριά ενδύµατα ενώ βάζετε βαριά φορτία, ασήκωτα, στους ώµους των ανθρώπων. Και όταν οι ψυχές των

Page 125

Provided by: www.urantia.info


ανθρώπων κλονίζονται κάτω από αυτά τα βαριά φορτία, δεν βοηθάτε ούτε µε το µικρό σας δαχτυλάκι να τους ξεκουράσετε. Ουαί σε σας, που η µεγαλύτερη ευχαρίστησή σας είναι να χτίζετε τάφους για τους προφήτες που οι πατέρες σας σκότωσαν! Και το ότι συναινείτε σε αυτά που έκαναν οι πατέρες σας αποτελεί το γεγονός ότι τώρα σχεδιάζετε να σκοτώσετε αυτούς που έρχονται τη σηµερινή εποχή να πράξουν ό,τι έπραξαν και οι προφήτες στις µέρες τους – να αναγγείλουν τη δικαιοσύνη του Θεού και να αποκαλύψουν το έλεος του ουράνιου Πατέρα. Αλλά από όλες τις γενιές που πέρασαν, το αίµα των προφητών και των αποστόλων θα ζητηθεί από αυτή τη διεστραµµένη και αυτοδικαιωµένη γενιά. Ουαί σε σας όλους, νοµοµαθείς, που κρατάτε το κλειδί της γνώσης από τον απλό λαό! Εσείς αρνείστε να εισέλθετε στο δρόµο της αλήθειας και συγχρόνως εµποδίζετε όλους τους άλλους που ζητούν να εισέλθουν. Δεν µπορείτε όµως να κλείνετε µε τον τρόπο αυτό τις πόρτες της βασιλείας του ουρανού. Τις έχουµε ανοίξει σε όλους που έχουν την πίστη να εισέλθουν και αυτές οι θύρες του ελέους δεν θα κλείσουν από την προκατάληψη και την αλαζονεία των ψεύτικων διδασκάλων και των ψεύτικων βοσκών που µοιάζουν σαν λευκασµένα οστεοφυλάκια, τα οποία από έξω φαίνονται όµορφα αλλά στο εσωτερικό είναι γεµάτα από κόκαλα πεθαµένων και από κάθε είδους πνευµατική ακαθαρσία». 166:1.6Και όταν ο Ιησούς σταµάτησε να µιλάει στο τραπέζι του Ναθαναήλ, βγήκε έξω από το σπίτι χωρίς να συµµετέχει στο φαγητό. Και από τους Φαρισαίους που άκουσαν αυτά τα λόγια, µερικοί πίστεψαν στη διδασκαλία του και εισήλθαν στη βασιλεία, αλλά το µεγαλύτερο µέρος επέµενε να ακολουθεί την οδό του σκότους, και έγινε πιο αποφασιστικό να αναµένει µήπως και πιάσουν µερικά λόγια του τα οποία θα µπορούσαν να χρησιµοποιηθούν για να τον φέρουν σε δίκη και να δικαστεί ενώπιον του δικαστηρίου Σανχεντρίν στην Ιερουσαλήµ. 166:1.7Τρία πράγµατα ήταν αυτά που πρόσεχαν περισσότερο οι Φαρισαίοι: 166:1.81. Tην αυστηρή πληρωµή της δεκάτης. 166:1.92. Tη σχολαστική τήρηση των νόµων της κάθαρσης. 166:1.103. Την αποφυγή της συναναστροφής µε άλλους µη-Φαρισαίους. 166:1.11Τον καιρό εκείνο, ο Ιησούς ζητούσε να ξεσκεπάσει την πνευµατική στειρότητα των δυο πρώτων πρακτικών, ενώ φύλαξε τις παρατηρήσεις του, που προορίζονταν για την επίπληξη των Φαρισαίων που αρνούνταν να έρχονται σε κοινωνικές συναναστροφές µε µηΦαρισαίους, για µια άλλη επόµενη ευκαιρία όταν θα δειπνούσε πάλι µε πολλούς από τους ίδιους ανθρώπους. 2. ΟΙ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΟΙ 166:2.1Tην άλλη µέρα ο Ιησούς µαζί µε τους δώδεκα πήγε στην Άµαθο, κοντά στα σύνορα µε τη Σαµάρεια, και καθώς πλησίαζαν στην πόλη, συνάντησαν µια οµάδα δέκα λεπρών που έµεναν σε εκείνο κοντά το µέρος. Οι εννέα από αυτή την οµάδα ήταν Ιουδαίοι, ο ένας Σαµαρείτης. Κανονικά αυτοί οι Ιουδαίοι θα είχαν αποφύγει κάθε συναναστροφή ή επαφή µε αυτό το Σαµαρείτη, αλλά οι κοινή αρρώστια τους ήταν αρκετή για να ξεπεράσει κάθε θρησκευτική προκατάληψη. Είχαν ακούσει πολλά για τον Ιησού και τα προηγούµενα θαύµατα θεραπείας που είχε κάνει, και αφού οι εβδοµήντα είχαν προαναγγείλει το χρόνο που περίµεναν να φτάσει ο Ιησούς, καθόσον ο Κύριος βρισκόταν µε τους δώδεκα σε περιοδεία σε εκείνα τα µέρη, οι δέκα λεπροί ήταν ενήµεροι και τον περίµεναν να εµφανιστεί στα πέριξ, εκείνη περίπου την ώρα, εποµένως είχαν σταµατήσει εκεί, στα περίχωρα της πόλης, όπου ήλπιζαν να τραβήξουν την προσοχή του και να ζητήσουν να θεραπευτούν. Όταν

Page 126

Provided by: www.urantia.info


οι λεπροί είδαν τον Ιησού να έρχεται κοντά τους, µη τολµώντας να τον πλησιάσουν, στάθηκαν µακριά και κραύγαζαν προς αυτόν: «Κύριε, δείξε µας έλεος, καθάρισέ µας από την αρρώστια µας. Θεράπευσέ µας όπως θεράπευσες άλλους». 166:2.2Ο Ιησούς εκείνη τη στιγµή εξηγούσε στους δώδεκα γιατί οι εθνικοί της Περαίας, µαζί µε τους λιγότερο ορθόδοξους Ιουδαίους, ήταν πιο πρόθυµοι να πιστέψουν στο ευαγγέλιο που κήρυτταν οι εβδοµήντα από ότι ήταν οι ορθόδοξοι και παραδοσιακά δεσµευµένοι Ιουδαίοι της Ιουδαίας. Ζήτησε να προσέξουν το γεγονός ότι το µήνυµά τους είχε κατά παρόµοιο τρόπο γίνει αµέσως αποδεκτό από τους Γαλιλαίους, ακόµα και από τους Σαµαρείτες. Αλλά οι δώδεκα απόστολοι δεν ήταν πρόθυµοι να φιλοξενήσουν ευγενικά συναισθήµατα για τους από καιρό περιφρονηµένους Σαµαρείτες. 166:2.3Συνεπώς, όταν ο Σίµων ο Ζηλωτής διέκρινε το Σαµαρείτη ανάµεσα στους λεπρούς, προσπάθησε να πείσει τον Κύριο να προσπεράσουν για την πόλη χωρίς ούτε καν να ανταλλάξουν χαιρετισµό µαζί τους. Είπε ο Ιησούς στο Σίµωνα: «Κι αν όµως ο Σαµαρείτης αγαπάει το Θεό το ίδιο όπως οι Ιουδαίοι; Πρέπει να κατακρίνουµε τους συνανθρώπους µας; Ποιος µπορεί να πει; Αν κάνουµε καλά αυτούς τους δέκα ανθρώπους, ίσως ο Σαµαρείτης αποδειχτεί πιο ευγνώµων ακόµα και από τους Ιουδαίους. Είσαι σίγουρος για τη γνώµη σου Σίµων;». Και ο Σίµων αποκρίθηκε γρήγορα: «Αν τους καθαρίσεις, θα το µάθεις γρήγορα». Και ο Ιησούς αποκρίθηκε: «Ας γίνει έτσι Σίµων, και γρήγορα θα µάθεις την αλήθεια σχετικά µε την ευγνωµοσύνη των ανθρώπων και τη γεµάτη αγάπη ευσπλαχνία του Θεού». 166:2.4Ο Ιησούς, πηγαίνοντας κοντά στους λεπρούς, είπε: «Όταν γίνετε καλά, να πάτε και να δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς όπως απαιτεί ο νόµος του Μωυσή». Και καθώς βάδιζαν, έγιναν καλά. Όταν όµως ο Σαµαρείτης είδε πως είχε θεραπευτεί, γύρισε πίσω και, αναζητώντας τον Ιησού, άρχισε να δοξάζει το Θεό µε δυνατή φωνή. Και όταν βρήκε τον Κύριο, έπεσε µε τα γόνατα στα πόδια του µπροστά και του έδινε ευχαριστίες για τον αποκαθαρισµό του. Οι υπόλοιποι εννέα, οι Ιουδαίοι, ανακάλυψαν και αυτοί ότι θεραπεύτηκαν, και, αν και αυτοί ήταν ευγνώµονες για τον αποκαθαρισµό τους, συνέχισαν το δρόµο τους για να δείξουν τους εαυτούς τους στους ιερείς. 166:2.5Καθώς ο Σαµαρείτης παρέµενε γονατισµένος στα πόδια του Ιησού, ο Κύριος, κοιτάζοντας γύρω προς τους δώδεκα, ειδικά για το Σίµωνα Ζηλωτή, είπε: «Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Πού, είναι λοιπόν οι άλλοι εννέα, οι Ιουδαίοι; Μόνο ένας, αυτός ο ξένος γύρισε για να δοξάσει το Θεό». Και ύστερα είπε στο Σαµαρείτη, «Σήκω και πήγαινε, η πίστη σου σε θεράπευσε». 166:2.6Ο Ιησούς κοίταξε ξανά τους αποστόλους του σαν έφυγε ο ξένος. Και όλοι οι απόστολοι κοίταζαν τον Ιησού, εκτός από τον Σίµωνα το Ζηλωτή, του οποίου τα µάτια ήταν κατηφή. Οι δώδεκα δεν έβγαλαν ούτε µια λέξη. Ούτε ο Ιησούς µίλησε. Δεν χρειαζόταν να το κάνει. 166:2.7Αν και οι δέκα αυτοί άνδρες πίστευαν πραγµατικά ότι είχαν λέπρα, µόνο τέσσερις ήταν άρρωστοι. Οι άλλοι έξι έπασχαν από δερµατικές νόσους τις οποίες είχαν εκλάβει για λέπρα. Ο Σαµαρείτης όµως έπασχε πραγµατικά από λέπρα. 166:2.8Ο Ιησούς επέβαλλε στους δώδεκα να µην πουν τίποτε για τον καθαρισµό των λεπρών, και καθώς βάδιζαν προς την Άµαθο, παρατήρησε: «Βλέπετε πώς γίνεται και τα παιδιά του σπιτιού, ακόµα και όταν είναι ανυπάκουα στο θέληµα του Πατέρα τους, θεωρούν την ευλογία τους δεδοµένη. Θεωρούν πως είναι µικρό ζήτηµα αν αµελήσουν να δώσουν ευχαριστίες, όταν ο Πατέρας εξασφαλίσει τη θεραπεία πάνω τους, αλλά οι ξένοι, όταν δέχονται δώρα από τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, είναι γεµάτοι θαυµασµό και δεσµεύονται να

Page 127

Provided by: www.urantia.info


δώσουν ευχαριστίες σαν αναγνώριση των καλών πραγµάτων που φανερώθηκαν πάνω τους». Και πάλι οι απόστολοι δεν είπαν τίποτε σαν απάντηση στα λόγια του Κυρίου.

3. Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΓΕΡΑΣΑ 166:3.1Καθώς ο Ιησούς και οι δώδεκα επισκέφτηκαν τους αγγελιαφόρους της βασιλείας στη Γεράσα, ένας από τους Φαρισαίους που πίστευε σ’ αυτόν, έκανε την ερώτηση: «Κύριε, θα σωθούν τελικά λίγοι ή πολλοί;». Και ο Ιησούς, απαντώντας, είπε: 166:3.2«Έχετε διδαχθεί πως µόνο τα παιδιά του Αβραάµ θα σωθούν. Πως µόνο οι υιοθετηµένοι εθνικοί µπορούν να ελπίζουν για σωτηρία. Μερικοί από σας έχετε σαν επιχείρηµα ότι, εφόσον οι Γραφές αναφέρουν ότι µόνο ο Καλέµπ και ο Ιησούς, από όλους τους φιλοξενούµενους (στην Αίγυπτο Εβραίους), που έφυγαν από την Αίγυπτο, έζησαν για να φτάσουν στη γη της Επαγγελίας, τότε συγκριτικά λίγοι από εκείνους που αναζητούν τη βασιλεία των ουρανών θα βρούνε την είσοδο σε αυτή. 166:3.3Έχετε και µια ακόµη παροιµία µεταξύ σας, µια που περιέχει πολλή αλήθεια: Ότι ο δρόµος που οδηγεί στην αιώνια ζωή είναι ευθύς και στενός και πως η πόρτα που οδηγεί εκεί είναι παρόµοια στενή έτσι ώστε από εκείνους που αναζητούν τη σωτηρία, λίγοι µπορούν να βρούνε την είσοδο µέσα από την πόρτα αυτή. Έχετε ακόµα µια διδασκαλία ότι ο δρόµος που οδηγεί στην καταστροφή είναι φαρδύς, και η είσοδος για εκεί είναι µεγάλη, και υπάρχουν πολλοί που διαλέγουν να πάρουν αυτό το δρόµο. Και αυτό το ρητό δεν είναι άνευ σηµασίας. Δηλώνω όµως πως η σωτηρία είναι πρώτα µια υπόθεση προσωπικής σας επιλογής. Ακόµα και αν η πόρτα για το δρόµο της ζωής είναι στενή, είναι όµως αρκετά φαρδιά για να δεχτεί όλους εκείνους που αναζητούν ειλικρινά να εισέλθουν, γιατί Εγώ είµαι εκείνη η πόρτα. Και ο Γιος δεν θα αρνηθεί την είσοδο σε κανένα παιδί του σύµπαντος, το οποίο, µε πίστη, ζητάει να βρει τον Πατέρα µέσα από το Γιο. 166:3.4Αλλά εδώ είναι ο κίνδυνος για όλους που θα αναβάλουν την είσοδό τους στη βασιλεία ενώ συνεχίζουν να επιδιώκουν τις χαρές της ανωριµότητας και παραδίδονται στην ικανοποίηση του εγώ τους: Έχοντας αρνηθεί να αποδεχτούν τη βασιλεία σαν πνευµατική εµπειρία, µπορεί στη συνέχεια να ζητήσουν να εισέλθουν εκεί όταν η δόξα από τον καλύτερο τρόπο αποκαλυφθεί στις επόµενες γενιές. Και τότε, εποµένως, εκείνοι που απέρριψαν τη βασιλεία όταν εγώ ήρθα στον κόσµο σαν θνητός, αναζητούν να βρούν την είσοδο όταν θα αποκαλυφθεί η θεϊκότητά της, τότε θα πω σε όλους αυτούς τους εγωιστές: Δεν γνωρίζω από πού είστε. Είχατε την ευκαιρία να ετοιµαστείτε για τη θεϊκή συγγένεια, αλλά αρνηθήκατε όλες τις προσφορές του ελέους. Απορρίψατε όλες τις προσκλήσεις για να έρθετε ενώ η πόρτα ήταν ανοιχτή. Τώρα, για σας που αρνηθήκατε τη σωτηρία, η πόρτα έχει κλείσει. Η πόρτα αυτή δεν είναι ανοιχτή σ’ εκείνους που θα µπουν στη βασιλεία από προσωπική δόξα. Η σωτηρία δεν είναι για εκείνους που δεν είναι πρόθυµοι να πληρώσουν το αντίτιµο της εγκάρδιας αφοσίωσης στο να κάνουν το θέληµα του Πατέρα µου. Όταν µε το πνεύµα και την ψυχή έχετε στρέψει την πλάτη σας στη βασιλεία του Πατέρα, είναι ανώφελο µε το νου και το σώµα να στέκεστε µπροστά στην πόρτα και να κτυπάτε, λέγοντας, ‘Κύριε, άνοιξέ µας, θα είµαστε και εµείς σπουδαίοι στη βασιλεία’. Τότε θα σας ανακοινώσω ότι δεν είστε από το κοπάδι µου. Δεν θα σας δεχτώ ανάµεσα σ’ εκείνους που αγωνίστηκαν τον αγώνα τον καλό της πίστης και κέρδισαν την ανταµοιβή της ανιδιοτελούς υπηρεσίας στη βασιλεία επί της γης. Και όταν θα πείτε, ‘Κι εµείς µήπως δεν φάγαµε και δεν ήπιαµε

Page 128

Provided by: www.urantia.info


µαζί σου, και δεν δίδαξες στους δρόµους µας;’. Τότε θα σας ανακοινώσω πάλι ότι πνευµατικά είστε ξένοι, ότι δεν υπήρξαµε συνάδελφοι στην υπηρεσία ελέους του Πατέρα, όταν ήµασταν στη γη, ότι δεν σας γνωρίζω, και τότε ο Κριτής όλης της γης θα σας πει: «Φύγετε από µας, όλοι εσείς που χαίρεστε µε τα έργα της αµαρτίας’. 166:3.5Όµως µη φοβάσθε. Καθένας που επιθυµεί ειλικρινά να βρει την αιώνια ζωή µε το να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού, θα βρει σίγουρα µια σωτηρία που θα διαρκέσει για πάντα. Εσείς όµως που αρνείστε τη σωτηρία θα δείτε µια µέρα τους προφήτες από το σπέρµα του Αβραάµ να κάθονται µαζί µε τους πιστούς από τα ειδωλολατρικά έθνη, σ’ αυτή τη δοξασµένη βασιλεία και να τρώγουν µαζί από το ψωµί της ζωής και να δροσίζονται από το νερό αυτής. Και αυτοί που θα κατακτήσουν τη βασιλεία µε πνευµατική δύναµη και µε τις επίµονες επιθέσεις της ζωντανής πίστης θα προέλθουν από το βορρά και το νότο και από την ανατολή και τη δύση. Και, προσέξτε, πολλοί που είναι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και εκείνοι που είναι τελευταίοι πολλές φορές θα γίνουν πρώτοι». 166:3.6Αυτή πραγµατικά ήταν µια καινούργια και παράξενη εκδοχή της παλιάς και οικείας παροιµίας του ίσιου και στενού δρόµου. 166:3.7Αργά οι απόστολοι και πολλοί µαθητές µάθαιναν την σηµασία της πρώτης ανακοίνωσης του Ιησού: «Εκτός και αν ξαναγεννηθείτε, ξαναγεννηθείτε εκ πνεύµατος, δεν θα µπορέσετε να εισέλθετε στη βασιλεία του Θεού». Παρόλα αυτά, για όσους είναι αγνοί στην καρδιά και ειλικρινείς στην πίστη, ισχύει η αιώνια αλήθεια: «Προσέξτε, στέκοµαι στις πόρτες των ανθρώπινων καρδιών και κτυπώ, και αν κάποιος µου ανοίξει, θα εισέλθω και θα δειπνήσω µαζί του και θα του δώσω να φάει από το ψωµί της ζωής. Θα γίνουµε ένα στο πνεύµα και στο σκοπό, και έτσι θα είµαστε για πάντα αδέλφια στη µακριά και καρποφόρα υπηρεσία της αναζήτησης του Πατέρα του Παραδείσου». Κι έτσι, είτε λίγοι είτε πολλοί σωθούν εντελώς, εξαρτάται από το αν λίγοι ή πολλοί αποδεχτούν την πρόσκληση: «Είµαι στην πόρτα, είµαι ο νέος και ζωντανός δρόµος, και οποιοσδήποτε θέλει µπορεί να εισέλθει και να ξεκινήσει το ταξίδι για τη χωρίς τέλος αναζήτηση της αλήθειας για την αιώνια ζωή». 166:3.8Ούτε οι απόστολοι δεν µπόρεσαν να κατανοήσουν τη διδασκαλία του για την ανάγκη χρήσης πνευµατικής δύναµης για το σκοπό της κάµψης κάθε υλικής αντίστασης και για την υπερπήδηση κάθε γήινου εµποδίου τα οποία τυχόν να στέκονταν στο δρόµο της κατανόησης όλων των σπουδαίων πνευµατικών αξιών της καινούργιας ζωής µέσα στο πνεύµα, σαν απολυτρωµένα παιδιά του Θεού. 4. ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ 166:4.1Αν και οι περισσότεροι κάτοικοι της Παλαιστίνης έτρωγαν µόνο δυο γεύµατα την ηµέρα, ήταν συνήθεια του Ιησού και των αποστόλων, όταν ταξίδευαν, να σταµατούν το µεσηµέρι για ανάπαυση και ξεδίψασµα. Ήταν µια τέτοια µεσηµεριανή ανάπαυλα στο δρόµο προς τη Φιλαδέλφεια που ο Θωµάς ρώτησε τον Ιησού: «Κύριε, ακούγοντας τις παρατηρήσεις σου καθώς βαδίζαµε σήµερα το πρωί, θα ήθελα να σε ερωτήσω αν τα πνευµατικά όντα εµπλέκονται στην παραγωγή παράξενων και ασυνήθιστων γεγονότων στον υλικό κόσµο και, επιπλέον, να ρωτήσω αν οι άγγελοι και τα άλλα πνευµατικά όντα µπορούν να αποτρέψουν τα ατυχήµατα». 166:4.2Σε απάντηση στην ερώτηση του Θωµά, ο Ιησούς είπε: «Είµαι τόσο καιρό µαζί σας, και ακόµα συνεχίζετε να µου κάνετε τέτοιες ερωτήσεις; Δεν προσέξατε ότι ο Γιος του Ανθρώπου ζει σαν ένας µε σας και αρνείται επίµονα να χρησιµοποιήσει τις δυνάµεις του ουρανού για την προσωπική του συντήρηση; Δεν ζούµε όλοι µε τον ίδιο τρόπο µε τον οποίο υπάρχουν

Page 129

Provided by: www.urantia.info


και οι άλλοι άνθρωποι; Βλέπετε τη δύναµη του πνευµατικού κόσµου να εκδηλώνεται στην υλική ζωή του κόσµου, εκτός από την αποκάλυψη του Πατέρα και κάποτε από τη θεραπεία των άρρωστων παιδιών του; 166:4.3Οι πατέρες όλων σας από πολύ παλιά πίστευαν ότι η ευηµερία ήταν ένδειξη της θεϊκής έγκρισης. Ότι η εναντιότητα ήταν η απόδειξη της δυσαρέσκειας του Θεού. Σας ανακοινώνω ότι τέτοια πιστεύω είναι δεισιδαιµονίες. Δεν παρατηρείτε ότι πολύ µεγαλύτερος αριθµός φτωχών αποδέχεται µε χαρά το ευαγγέλιο και αµέσως εισέρχονται στη βασιλεία; Αν τα πλούτη είναι απόδειξη της θεϊκής εύνοιας, γιατί οι πλούσιοι αρνούνται τόσες πολλές φορές να πιστέψουν τα καλά νέα από τον ουρανό; 166:4.4Ο Πατέρας ρίχνει τη βροχή του στον δίκαιο και τον άδικο. Ο ήλιος κατά τον ίδιο τρόπο ανατέλλει για τον δίκαιο και τον άδικο. Γνωρίζετε για εκείνους τους Γαλιλαίους των οποίων το αίµα ο Πιλάτος ανακάτεψε µε τις θυσίες, αλλά σας λέγω ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι δεν ήταν περισσότερο αµαρτωλοί από τους άλλους συνανθρώπους τους µόνο επειδή αυτό συνέβη σ’ αυτούς. Γνωρίζετε επίσης για τους δεκαοκτώ άνδρες πάνω στους οποίους έπεσε ο πύργος του Σιλωάµ, σκοτώνοντάς τους. Μη νοµίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο ήταν περισσότερο παραβάτες από όλους τους αδελφούς τους στην Ιερουσαλήµ. Τα κοπάδια αυτά ήταν απλά αθώα θύµατα ενός από τα ατυχήµατα του χρόνου. 166:4.5Υπάρχουν τρεις οµάδες γεγονότων τα οποία µπορούν να συµβούν στη ζωή σας: 166:4.61.

Μπορεί να συµµετέχετε σ’ εκείνα τα φυσιολογικά συµβάντα που αποτελούν µέρος της ζωής που εσείς και οι συνάνθρωποί σας ζείτε πάνω στη γη. 166:4.72. Μπορεί κατά τύχη να πέσετε θύµα ενός ατυχήµατος της φύσης, µιας ανθρώπινης ατυχίας, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τέτοια συµβάντα δεν είναι προκαθορισµένα ή κατ’ άλλο τρόπο δηµιουργηµένα από τις πνευµατικές δυνάµεις του σύµπαντος. 166:4.83. Μπορεί να δρέψετε τον καρπό των δικών σας άµεσων προσπαθειών να συµµορφωθείτε µε τους φυσικούς νόµους που κυβερνούν τον κόσµο. 166:4.9Ήταν κάποιος άνθρωπος που φύτεψε µια συκιά στην αυλή του, και αφού πολλές φορές ζήτησε τους καρπούς της, και δεν βρήκε κανένα, κάλεσε τον αµπελουργό ενώπιόν του και του είπε: ‘Ήρθα τρεις φορές να κοιτάξω για καρπό στη συκιά αυτή και δεν βρήκα τίποτε. Κόψε αυτό το άγονο δέντρο. Γιατί να παρεµποδίζει το έδαφος;’. Όµως ο αρχικηπουρός είπε στον αφέντη του: ‘Άφησέ το για ένα χρόνο ακόµα ώστε να σκάψω γύρω του και να του βάλω λίπασµα και µετά, τον επόµενο χρόνο, αν δεν κάνει καρπούς, θα κοπεί’. Και αφού συµµορφώθηκαν έτσι µε τους νόµους της καρποφορίας, επειδή το δέντρο ήταν υγιές και καλό, ανταµείφθηκαν µε άφθονη σοδειά. 166:4.10Στο θέµα της αρρώστιας και της υγείας, θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι αυτές οι σωµατικές καταστάσεις είναι αποτέλεσµα υλικών ζητηµάτων. Η υγεία δεν είναι το γέλιο του ουρανού, ούτε η αρρώστια ο θυµός του Θεού. 166:4.11Τα παιδιά του ουράνιου Πατέρα έχουν ίσες δυνατότητες να δεχτούν τις υλικές ευλογίες. Εποµένως ο Θεός προσφέρει υλικά πράγµατα στα παιδιά των ανθρώπων, χωρίς διακρίσεις. Όσον αφορά όµως την προσφορά των πνευµατικών δώρων, ο Πατέρας περιορίζεται ανάλογα µε τη δυνατότητα του ανθρώπου να δεχτεί αυτά τα θεϊκά χαρίσµατα. Αν και ο Πατέρας δεν έχει προτιµήσεις σε πρόσωπα, στην προσφορά των πνευµατικών δώρων περιορίζεται από την πίστη του ανθρώπου και από την προθυµία του να υπακούει πάντοτε στο θέληµα του Πατέρα».

Page 130

Provided by: www.urantia.info


166:4.12Καθώς

πορεύονταν προς τη Φιλαδέλφεια, ο Ιησούς συνέχισε να τους διδάσκει και να απαντάει στις ερωτήσεις τους που είχαν σχέση µε ατυχήµατα, αρρώστιες και θαύµατα, αλλά αυτοί δεν ήταν ικανοί να αντιληφθούν πλήρως αυτή τη διδασκαλία. Μια ώρα διδασκαλίας δεν µπορεί να αλλάξει το πιστεύω µιας ολόκληρης ζωής, και έτσι ο Ιησούς θεώρησε απαραίτητο να επαναλάβει το µήνυµά του, να πει ξανά και ξανά αυτό που ήθελε να εννοήσουν, και τότε όµως απέτυχαν να καταλάβουν το νόηµα της γήινης αποστολής του, παρά µετά το θάνατο και την ανάστασή του. 5. Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ 166:5.1Ο Ιησούς και οι δώδεκα ήταν καθ’ οδόν να επισκεφθούν τον Άµπνερ και τους συνεργάτες του, που κήρυτταν και δίδασκαν στη Φιλαδέλφεια. Από όλες τις πόλεις της Περαίας, στη Φιλαδέλφεια η πλειονότητα των Ιουδαίων και των εθνικών, πλούσιοι και φτωχοί, µορφωµένοι και αµόρφωτοι, αγκάλιασαν τη διδασκαλία των εβδοµήντα, και µε αυτό τον τρόπο εισήλθαν στη βασιλεία των ουρανών. Η συναγωγή της Φιλαδελφείας δεν ήταν ποτέ κάτω από την επίβλεψη του Σανχεντρίν της Ιερουσαλήµ και εποµένως δεν έκλεισε ποτέ στις διδασκαλίες του Ιησού και των συνεργατών του. Εκείνη την ίδια περίοδο, ο Άµπνερ δίδασκε τρεις φορές την ηµέρα στη συναγωγή της Φιλαδελφείας. 166:5.2Αυτή η ίδια συναγωγή έγινε αργότερα χριστιανική εκκλησία και ήταν το αρχηγείο της ιεραποστολής για τη διακήρυξη του ευαγγελίου στις περιοχές της ανατολής. Υπήρξε το προπύργιο των διδασκαλιών του Κυρίου και στάθηκε µόνη της στην περιοχή αυτή, σαν κέντρο χριστιανικής γνώσης για αιώνες. 166:5.3Οι Ιουδαίοι της Ιερουσαλήµ είχαν πάντα προβλήµατα µε τους Ιουδαίους της Φιλαδελφείας. Και µετά το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού, η Εκκλησία της Ιερουσαλήµ, της οποίας προΐστατο ο Ιάκωβος, ο Αδελφόθεος, άρχισε να έχει σοβαρές δυσκολίες µε το εκκλησίασµα των πιστών της Φιλαδελφείας. Ο Άµπνερ τέθηκε επικεφαλής της Εκκλησίας της Φιλαδελφείας, και συνέχισε µέχρι το θάνατό του. Και η αποξένωση αυτή µε την Ιερουσαλήµ, εξηγεί γιατί τίποτε δεν γράφτηκε για τον Άµπνερ και το έργο του, στις αναφορές των Ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης. Αυτή η εχθρότητα µεταξύ της Ιερουσαλήµ και της Φιλαδελφείας διήρκεσε καθ’ όλη τη ζωή του Ιάκωβου και του Άµπνερ και συνεχίστηκε για αρκετό καιρό µετά την καταστροφή της Ιερουσαλήµ. Η Φιλαδέλφεια υπήρξε αληθινά το αρχηγείο της πρώτης Εκκλησίας στο νότο και την ανατολή, όπως η Αντιόχεια υπήρξε στο βορρά και τη δύση. 166:5.4Ήταν καταφανής η ατυχία του Άµπνερ να βρίσκεται σε διαφωνία µε όλους τους αρχηγούς της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας. Φιλονίκησε µε τον Πέτρο και τον Ιάκωβο (τον αδελφό του Ιησού) για θέµατα διοίκησης και δικαιοδοσίας της Εκκλησίας της Ιερουσαλήµ. Διαχωρίστηκε από τον Παύλο ένεκα διαφορών πάνω σε θέµατα φιλοσοφίας και θεολογίας. Ο Άµπνερ ήταν περισσότερο Βαβυλώνιος παρά Ελληνικός στη φιλοσοφία του και µε πείσµα αντιστάθηκε σε όλες τις προσπάθειες του Παύλου να ξαναφτιάξει τη διδασκαλία του Ιησού ώστε να παρουσιάσει λιγότερο εµφαντικά αυτό που ήταν ενοχλητικό, πρώτα για τους Ιουδαίους και µετά για τους Ελληνο-Ρωµαίους πιστούς των µυστηρίων. 166:5.5Έτσι ο Άµπνερ εξαναγκάστηκε να ζήσει µια ζωή στην αποµόνωση. Ήταν επικεφαλής µιας Εκκλησίας που δεν είχε αντίκρισµα στην Ιερουσαλήµ. Τόλµησε να αψηφήσει τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο, ο οποίος ακολούθως υποστηριζόταν από τον Πέτρο. Μια τέτοια συµπεριφορά τον αποµάκρυνε αποτελεσµατικά από όλους τους πρώην συνεργάτες του. Μετά τόλµησε να αντισταθεί στον Παύλο. Αν και ήταν τελείως συµπαθής στον Παύλο, για

Page 131

Provided by: www.urantia.info


την αποστολή του προς τους εθνικούς, και αν και τον υποστήριξε στις προστριβές του µε την Εκκλησία της Ιερουσαλήµ, ο Άµπνερ αντιστάθηκε σθεναρά στην εκδοχή των διδασκαλιών του Ιησού, τις οποίες ο Παύλος διάλεξε να κηρύττει. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Άµπνερ αποκήρυξε τον Παύλο σαν τον «έξυπνο διαστροφέα της διδασκαλίας της ζωής του Ιησού από τη Ναζαρέτ, του Γιου του Θεού του ζώντος». 166:5.6Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων µετά τον Άµπνερ και για κάµποσο καιρό µετά, οι πιστοί της Φιλαδελφείας κρατήθηκαν πιο απαρέγκλιτα στη θρησκεία του Ιησού, όπως όταν ζούσε και δίδασκε, από οποιαδήποτε άλλη οµάδα στη γη. 166:5.7Ο Άµπνερ έζησε 89 χρόνια, πεθαίνοντας στη Φιλαδέλφεια στις 21 Νοεµβρίου του 74 µ.Χ. Μέχρι το τέλος υπήρξε πιστός οπαδός και διδάσκαλος του ευαγγελίου της ουράνιας βασιλείας. ΕΓΓΡΑΦΟ 167 Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ 167:0.1Καθ’ όλη αυτή την περίοδο της υπηρεσίας στην Περαία, όταν έγινε αναφορά ότι ο Ιησούς και οι απόστολοι επισκέπτοντο τις διάφορες περιοχές όπου εργαζόντουσαν οι εβδοµήντα, θα πρέπει να θυµηθούµε, σαν κανόνα, ότι µόνο δέκα ήταν µαζί του, µια και ήταν συνήθεια να µένουν τουλάχιστον δυο απόστολοι στην Πέλλα για να διδάσκουν τα πλήθη. Καθώς ο Ιησούς ετοιµαζόταν για τη Φιλαδέλφεια, ο Σίµων Πέτρος και ο αδελφός του Ανδρέας, επέστρεψαν στην κατασκήνωση της Πέλλας για να διδάξουν τα εκεί συγκεντρωµένα πλήθη. Όταν ο Κύριος άφησε την κατασκήνωση στην Πέλλα για να επισκεφθεί την ευρύτερη περιοχή της Περαίας, δεν ήταν ασυνήθιστο να τον ακολουθούν τριακόσιοι έως πεντακόσιοι κατασκηνωτές. Όταν έφτασε στη Φιλαδέλφεια, συνοδευόταν από περισσότερους από εξακόσιους οπαδούς. 167:0.2Κανένα θαύµα δεν είχε γίνει κατά την πρόσφατη περιοδεία στη Δεκάπολη, και εξαιρουµένου του καθαρισµού των δέκα λεπρών, επίσης δεν έγιναν άλλα θαύµατα στην αποστολή στην Περαία. Ήταν µια περίοδος που το ευαγγέλιο κηρύχθηκε µε δύναµη, χωρίς θαύµατα, και τον περισσότερο καιρό χωρίς την προσωπική παρουσία του Ιησού ή ακόµα και των αποστόλων του. 167:0.3Ο Ιησούς και οι δέκα απόστολοι έφτασαν στη Φιλαδέλφεια την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου και πέρασαν την Πέµπτη και την Παρασκευή αναπαυόµενοι από τα πρόσφατα ταξίδια και τους αγώνες τους. Εκείνη τη νύχτα της Παρασκευής, ο Ιάκωβος µίλησε στη συναγωγή και συγκάλεσε γενικό συµβούλιο για το επόµενο βράδυ. Ήταν πολύ ευχαριστηµένοι από την πρόοδο του ευαγγελίου στη Φιλαδέλφεια και στα γύρω χωριά. Οι αγγελιαφόροι του Δαυίδ έφεραν και τις ειδήσεις για την περαιτέρω πρόοδο της βασιλείας σε όλη την Παλαιστίνη, καθώς και τα καλά νέα από την Αλεξάνδρεια και τη Δαµασκό. 1. ΠΡΩΙΝΟ ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ 167:1.1Στη Φιλαδέλφεια ζούσε ένας πολύ πλούσιος και σπουδαίος Φαρισαίος µε επιρροή, που είχε δεχθεί τη διδασκαλία του Άµπνερ και ο οποίος είχε προσκαλέσει τον Ιησού στο σπίτι του, το πρωινό του Σαββάτου, για να πάρουν πρόγευµα . Είχε γίνει γνωστό πως εκείνη την περίοδο αναµενόταν ο Ιησούς στη Φιλαδέλφεια. Έτσι ένας µεγάλος αριθµός επισκεπτών, µεταξύ των οποίων και πολλοί Φαρισαίοι, είχαν έρθει από την Ιερουσαλήµ και από άλλα µέρη. Συνεπώς, περίπου σαράντα από αυτούς τους εξέχοντες άνδρες και λίγοι νοµοµαθείς είχαν προσκληθεί στο πρόγευµα, το οποίο δινόταν προς τιµήν του Κυρίου.

Page 132

Provided by: www.urantia.info


167:1.2Καθόσον

διάστηµα ο Ιησούς χρονοτριβούσε στην είσοδο, συζητώντας µε τον Άµπνερ, και µετά, αφού ο οικοδεσπότης είχε καθίσει στη θέση του, µπήκε στο δωµάτιο ένας εξέχων Φαρισαίος της Ιερουσαλήµ, µέλος του Σανχεντρίν, και όπως ήταν συνήθεια, κατευθύνθηκε προς την τιµητική θέση στα αριστερά του οικοδεσπότη. Αλλά αφού η θέση αυτή είχε κρατηθεί για τον Κύριο, και εκείνη στα δεξιά για τον Άµπνερ, ο οικοδεσπότης έκανε νεύµα στο Φαρισαίο από την Ιερουσαλήµ και ο αξιωµατούχος προσβλήθηκε πολύ επειδή δεν έλαβε την τιµητική θέση. 167:1.3Πολύ γρήγορα όλοι κάθισαν και απολάµβαναν την επίσκεψη αυτή, µια και η πλειονότητα των παρόντων ήταν µαθητές του Ιησού ή διέκειντο φιλικά προς το ευαγγέλιο. Μόνο οι εχθροί του αντιλήφθηκαν το γεγονός πως δεν τήρησε το τελετουργικό πλύσιµο των χεριών του πριν καθίσει για το φαγητό. Ο Άµπνερ έπλυνε τα χέρια του στην αρχή του γεύµατος αλλά όχι κατά τη διάρκεια των διαφόρων σερβιρισµάτων. 167:1.4Καθώς πλησίαζε το τέλος του γεύµατος, εισήλθε, από το δρόµο, ένας άρρωστος που έπασχε από χρόνια νόσο και τώρα βρισκόταν σε κατάσταση υδρωπικίας. Ο άνθρωπος αυτός είχε πιστέψει, και είχε τελευταία βαφτιστεί από τους συνεργάτες του Άµπνερ. Δεν ζήτησε από τον Ιησού να γιατρευτεί, αλλά ο Κύριος γνώριζε πολύ καλά πως ο άρρωστος αυτός είχε έρθει στο γεύµα µε την ελπίδα να αποφύγει τα πλήθη που τον συµπίεζαν και να µπορέσει έτσι ευκολότερα να τραβήξει την προσοχή του. Ο άνδρας γνώριζε ότι την περίοδο εκείνη γινόντουσαν λίγα θαύµατα. Όµως, βαθιά µέσα του πίστευε ότι η δυσµενής κατάστασή του ίσως να προκαλούσε τη συµπόνια του Κυρίου. Και δεν έκανε λάθος, γιατί, όταν µπήκε στο δωµάτιο, αµφότεροι ο Ιησούς και ο δικαιοφανής Φαρισαίος από την Ιερουσαλήµ τον πρόσεξαν. Ο Φαρισαίος δεν άργησε να εκφράσει την ενόχλησή του, ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να εισέρχονται στο δωµάτιο. Ο Ιησούς όµως κοίταξε τον άρρωστο και του χαµογέλασε τόσο ευγενικά ώστε αυτός πλησίασε και κάθισε πάνω στο πάτωµα. Καθώς το γεύµα τελείωνε, ο Κύριος κοίταξε τους συνδαιτυµόνες και µετά, ρίχνοντας µατιές µε νόηµα στον άνδρα µε την υδρωπικία, είπε: «Φίλοι µου, διδάσκαλοι του Ισραήλ και µορφωµένοι νοµοµαθείς, θα ήθελα να σας κάνω µια ερώτηση: Είναι νόµιµο να γιατρεύει κανείς τους αρρώστους το Σάββατο, ή όχι;». Εκείνοι όµως που βρισκόντουσαν εκεί, γνώριζαν τον Ιησού πολύ καλά. Κρατήθηκαν σε σιωπή. Δεν απάντησαν στην ερώτησή του. 167:1.5Μετά ο Ιησούς πήγε εκεί που ο άρρωστος ήταν καθισµένος και πιάνοντάς τον από το χέρι, είπε: «Σήκω και πήγαινε. Δεν ζήτησες να γιατρευτείς, αλλά γνωρίζω την επιθυµία της καρδιάς σου και την πίστη της ψυχής σου». Πριν ο άνδρας αφήσει το δωµάτιο, ο Ιησούς επέστρεψε στο κάθισµά του και, απευθυνόµενος σε εκείνους που βρίσκονταν στο τραπέζι, είπε: «Τέτοια έργα κάνει ο Πατέρας µου, όχι για να σας δελεάσει να εισέλθετε στη βασιλεία, αλλά για να αποκαλύψει τον εαυτό του σε εκείνους που είναι ήδη στη βασιλεία. Μπορείτε να αντιληφθείτε ότι σαν Πατέρας κάνει ακριβώς ό,τι θα κάνατε και σεις, γιατί ποιος από σας, έχοντας ένα αγαπηµένο ζωάκι που έπεσε στο πηγάδι το Σάββατο, δεν θα το έβγαζε αµέσως έξω;». Και αφού δεν του απάντησε κανένας, και καθόσον ο οικοδεσπότης του προφανώς ενέκρινε όσα συνέβαιναν, ο Ιησούς σηκώθηκε όρθιος και µίλησε σε όλους τους παρόντες: «Αδέλφια µου, όταν σας έχουν προσκαλέσει σε γάµο, να µην κάθεστε στην πρώτη θέση, για το φόβο µήπως και κάποιος πιο σπουδαίος από σας, έχει προσκληθεί και ο οικοδεσπότης θα πρέπει τότε να έρθει και να ζητήσει να δώσετε τη θέση σας σε αυτόν τον άλλο επίσηµο προσκεκληµένο. Στην περίπτωση αυτή, ντροπιασµένοι θα αναγκασθείτε να πάρετε µια θέση στο τραπέζι, λιγότερο σπουδαία. Όταν προσκαλείστε σε γιορτή, θα ήταν φρόνιµο, καθώς πλησιάζετε στο γιορτινό τραπέζι, να αναζητήσετε την τελευταία θέση και

Page 133

Provided by: www.urantia.info


να καθίσετε εκεί, έτσι ώστε, όταν ο οικοδεσπότης κοιτάξει τους καλεσµένους του, να σας πει: ‘Φίλε µου, γιατί κάθεσαι στην τελευταία θέση; Έλα παραπάνω, και τότε θα είναι τιµή αυτό για σας ενώπιον των άλλων προσκεκληµένων. Μη ξεχνάτε ότι όποιος εξυψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, ενώ αυτός που αληθινά ταπεινώνει τον εαυτό του θα εξυψωθεί. Εποµένως, όταν προσκαλείτε σε γεύµα, ή δίνετε κάποιο δείπνο, µη προσκαλείτε πάντα φίλους σας, αδελφούς σας, συγγενείς σας ή τους πλούσιους γείτονές σας, οι οποίοι σαν ανταπόδοση ίσως να σας καλέσουν στις γιορτές τους, και έτσι θα ανταµειφθείτε. Όταν δίνετε ένα επίσηµο γεύµα, περιστασιακά να καλείτε τους φτωχούς, τους σακάτηδες και τους τυφλούς. Με τον τρόπο αυτό θα είστε ευλογηµένοι γιατί γνωρίζετε καλά ότι οι κουτσοί και οι ανίκανοι δεν θα µπορέσουν να σας ξεπληρώσουν για το γεµάτο αγάπη ενδιαφέρον σας». 2. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ 167:2.1Όταν ο Ιησούς σταµάτησε να µιλάει στο τραπέζι του Φαρισαίου, που προγευµάτιζαν, ένας νοµοµαθής που ήταν παρών, επιθυµώντας να σπάσει τη σιωπή, είπε χωρίς να σκεφτεί: «Ευλογηµένος είναι αυτός που θα γευθεί ψωµί στη βασιλεία του Θεού» – κι αυτό ήταν µια συνηθισµένη παροιµία εκείνης της εποχής. Και τότε ο Ιησούς είπε µια παραβολή, την οποία ακόµα και ο φιλικός οικοδεσπότης του αναγκάστηκε να πάρει κατάκαρδα. Είπε ο Ιησούς: 167:2.2«Κάποιος κυβερνήτης έδωσε ένα µεγάλο δείπνο και έχοντας προσκαλέσει πολλούς, έστειλε τους υπηρέτες του την ώρα του δείπνου να πουν σε όσους ήταν καλεσµένοι, ‘Ελάτε, διότι όλα είναι πια έτοιµα’. Αλλ’ άρχισαν όλοι δια µιας να δικαιολογούνται’. Ο πρώτος είπε, ‘Μόλις αγόρασα ένα χωράφι και είµαι αναγκασµένος να πάω να το επικυρώσω. Σε παρακαλώ θεώρησέ µε δικαιολογηµένο’. Κάποιος άλλος είπε, ‘Αγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πρέπει να πάω να τα πάρω, σε παρακαλώ θεώρησέ µε δικαιολογηµένο’. Και άλλος είπε, ‘Μόλις παντρεύτηκα και εποµένως δεν µπορώ να έλθω’. Έτσι οι υπηρέτες επέστρεψαν και ανέφεραν στον αφέντη τους αυτά. Όταν ο οικοδεσπότης το άκουσε, οργίστηκε πολύ, και είπε στους υπηρέτες του: ‘Έχω ετοιµάσει τη γιορτή του γάµου, τα θρεφτάρια έχουν σφαχτεί, και όλα είναι έτοιµα για τους καλεσµένους µου, αλλά αυτοί απέρριψαν την πρόσκλησή µου. Ο καθένας πήγε στα χωράφια του και στα εµπορεύµατά του και δεν σέβονται ούτε τους υπηρέτες µου που τους ζήτησαν να έρθουν στη γιορτή µου. Βγείτε γρήγορα, λοιπόν, έξω στις οδούς και στα σοκάκια της πόλης, έξω στις λεωφόρους και στα δροµάκια και φέρτε εδώ τους φτωχούς και τους κυνηγηµένους, τους τυφλούς και τους ανάπηρους, γιατί η γιορτή του γάµου πρέπει να έχει προσκεκληµένους’. Και οι υπηρέτες έκαναν όπως τους διέταξε ο κύριός τους και υπήρχε ακόµη χώρος και γι άλλους καλεσµένους. Τότε είπε ο κύριος στους υπηρέτες: ‘Βγείτε λοιπόν στους δρόµους και στην εξοχή και αναγκάστε όσους βρίσκονται εκεί να έρθουν ώστε να γεµίσει το σπίτι µου. Ανακοινώνω ότι κανένας από εκείνους που είχαν προσκληθεί την πρώτη φορά δεν θα γευθεί το δείπνο µου’. Και οι υπηρέτες έκαναν όπως τους διέταξε ο κύριός τους και το σπίτι γέµισε». 167:2.3Και αφού άκουσαν τα λόγια αυτά, αναχώρησαν. Καθένας πήγε σπίτι του. Ένας όµως από τους χλευάζοντας Φαρισαίους, που ήταν παρών εκείνο το πρωινό, κατανόησε τη σηµασία της παραβολής, γιατί βαφτίστηκε την ηµέρα εκείνη και οµολόγησε δηµόσια την πίστη του στο ευαγγέλιο της βασιλείας. Ο Άµπνερ κήρυξε την παραβολή αυτή την ίδια εκείνη νύχτα στο γενικό συµβούλιο των πιστών. 167:2.4Την εποµένη όλοι οι απόστολοι ασχολήθηκαν µε τη φιλοσοφική άσκηση του να επιχειρήσουν να ερµηνεύσουν τη σηµασία της παραβολής του µεγάλου δείπνου. Αν και ο Ιησούς άκουσε µε ενδιαφέρον όλες τις διαφορετικές ερµηνείες, αρνήθηκε σταθερά να τους

Page 134

Provided by: www.urantia.info


προσφέρει περισσότερη βοήθεια για την κατανόηση της παραβολής. Είπε µόνο: «Ας ανακαλύψει καθένας µέσα στην ψυχή του τη σηµασία για τον εαυτό του». 3. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ 167:3.1Ο Άµπνερ είχε κανονίσει για τον Κύριο, να διδάξει στη συναγωγή το Σάββατο, η πρώτη φορά που ο Ιησούς θα εµφανιζόταν στη συναγωγή από τότε που είχαν όλες κλείσει για τις διδασκαλίες του κατά διαταγή του Σανχεντρίν. Στο τέλος της λειτουργίας, ο Ιησούς κοίταξε κάτω µπροστά του, µια ηλικιωµένη γυναίκα που είχε καταπτοηµένη έκφραση και η οποία έσκυβε πολύ. Η γυναίκα αυτή βασανιζόταν από φόβο και όλη η χαρά είχε φύγει από τη ζωή της. Καθώς ο Ιησούς κατέβηκε από τον άµβωνα, πήγε προς το µέρος της και, αγγίζοντας το σκυµµένο σώµα της στον ώµο, είπε: «Γυναίκα, αν µόνο πιστέψεις, θα ελευθερωθείς από το πνεύµα της αναπηρίας». Και η γυναίκα αυτή, που έσκυβε κάτω και την καταπίεζε ο φόβος για περισσότερα από δεκαοκτώ χρόνια, πίστεψε τα λόγια του Κυρίου και από την πίστη της ίσιωσε αµέσως το κορµί της. Όταν η γυναίκα είδε ότι είχε ανορθωθεί, ύψωσε τη φωνή της και δόξασε το Θεό. 167:3.2Παρόλο που η αρρώστια της γυναίκας αυτής ήταν µόνο πνευµατική, το σκυµµένο σώµα της ήταν το αποτέλεσµα του καταπιεσµένου µυαλού της, ο κόσµος σκέφτηκε ότι ο Ιησούς την είχε θεραπεύσει από µια πραγµατική σωµατική διαταραχή. Αν και το εκκλησίασµα της συναγωγής στη Φιλαδέλφεια ήταν φιλικό απέναντι στις διδασκαλίες του Ιησού, ο αρχηγός της συναγωγής ήταν ένας εχθρικός Φαρισαίος. Καθώς λοιπόν µοιραζόταν τη γνώµη του εκκλησιάσµατος, ότι ο Ιησούς είχε θεραπεύσει µια σωµατική διαταραχή, και όντας αγανακτισµένος επειδή ο Ιησούς είχε τολµήσει να κάνει τέτοιο πράγµα το Σάββατο, σηκώθηκε και ενώπιον του εκκλησιάσµατος είπε: «Δεν υπάρχουν έξι ηµέρες κατά τις οποίες οι άνθρωποι µπορούν να κάνουν όλες τις δουλειές τους; Να έρχεστε λοιπόν, αυτές τις εργάσιµες ηµέρες και να θεραπεύεστε, και όχι την ηµέρα του Σαββάτου». 167:3.3Όταν ο εχθρικός αρχισυνάγωγος µίλησε έτσι, ο Ιησούς επέστρεψε στο βάθρο των οµιλητών και είπε: «Γιατί είστε υποκριτές; Μήπως δεν λύνει ο καθένας από σας , το Σάββατο, το βόδι του από το παχνί και το φέρνει να το ποτίσει; Αν µια τέτοια εργασία επιτρέπεται το Σάββατο, δεν θα πρέπει αυτή η γυναίκα, κόρη του Αβραάµ, που είναι δεµένη από τον πονηρό για δεκαοκτώ χρόνια, να ελευθερωθεί από τα δεσµά και να οδηγηθεί ώστε να πάρει µέρος και αυτή στο ύδωρ της ελευθερίας και της ζωής, ακόµα και το Σάββατο;». Και καθώς η γυναίκα συνέχισε να δοξάζει το Θεό, ο επικριτής του ντροπιάστηκε και το εκκλησίασµα χαιρόταν µε αυτήν που είχε γιατρευτεί. 167:3.4Σαν αποτέλεσµα της δηµόσιας επίκρισής του για τον Ιησού το Σάββατο, ο αρχισυνάγωγος παύθηκε από τη θέση του και τοποθετήθηκε ένας οπαδός του Ιησού. 167:3.5Ο Ιησούς συχνά ελευθέρωνε τέτοια θύµατα του φόβου από το πνεύµα της αναπηρίας τους, από την καταπίεση του µυαλού τους, και από τα δεσµά του φόβου. 167:3.6Την εποµένη, ο Ιησούς και οι δέκα απόστολοι θα ξεκινούσαν για να επιστρέψουν στην κατασκήνωση της Πέλλας, αλλά µαταιώθηκε από την άφιξη ενός αγγελιαφόρου του Δαυίδ, ο οποίος έφερε ένα επείγον µήνυµα στον Ιησού από τους φίλους του στη Βηθανία, κοντά στην Ιερουσαλήµ. 4. ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΗΘΑΝΙΑ 167:4.1Πολύ αργά την Κυριακή το βράδυ, 26 Φεβρουαρίου, ένας δροµέας από τη Βηθανία έφτασε στη Φιλαδέλφεια, φέρνοντας ένα µήνυµα από τη Μάρθα και τη Μαρία το οποίο

Page 135

Provided by: www.urantia.info


έλεγε: «Κύριε, αυτός που αγαπάς είναι βαριά άρρωστος». Το µήνυµα αυτό έφτασε στον Ιησού στο τέλος της βραδινής συγκέντρωσης και ακριβώς τη στιγµή που αποµακρυνόταν από τους αποστόλους για να κοιµηθεί. Στην αρχή ο Ιησούς δεν απάντησε. Συνέβη τότε ένα από εκείνα τα παράξενα διαλείµµατα, ένα διάστηµα που φαινόταν ότι βρισκόταν σε επικοινωνία µε κάτι έξω, και πέρα από τον ίδιο. Ύστερα, αναζητώντας τον, απευθύνθηκε στον αγγελιαφόρο εις επήκοον των αποστόλων, λέγοντας: «Αυτή η ασθένεια δεν θα καταλήξει σε θάνατο, µην αµφιβάλετε ότι θα χρησιµοποιηθεί για να δοξασθεί ο Θεός και να εξυψωθεί ο Υιός». 167:4.2Ο Ιησούς αγαπούσε πολύ τη Μαρία , τη Μάρθα και τον αδελφό τους το Λάζαρο. Τους αγαπούσε µε µια θερµή αγάπη. Η πρώτη και ανθρώπινη σκέψη του ήταν να πάει αµέσως προς βοήθειά τους, αλλά µια άλλη ιδέα ήρθε στο δυαδικό µυαλό του. Είχε σχεδόν εγκαταλείψει την ελπίδα ότι οι Ιουδαίοι αρχηγοί στην Ιερουσαλήµ θα αποδεχόντουσαν ποτέ τη βασιλεία, αγαπούσε όµως ακόµα το λαό του, και τώρα του παρουσιαζόταν ένα σχέδιο δια του οποίου οι γραµµατείς και οι Φαρισαίοι της Ιερουσαλήµ µπορεί να είχαν µια ευκαιρία ακόµη να δεχτούν τις διδασκαλίες του, και αποφάσισε, σύµφωνα µε το θέληµα του Πατέρα του, να κάνει αυτή την τελευταία ικεσία προς την Ιερουσαλήµ, το πιο πλήρες και θαυµάσιο έργο όλης της ανθρώπινης σταδιοδροµίας του. Οι Ιουδαίοι ήταν προσκολληµένοι στην ιδέα του ελευθερωτή που έκανε θαύµατα. Και παρόλο που αρνείτο να υποκύψει στην εκτέλεση θαυµάτων ή στη θέσπιση εγκόσµιων επιδείξεων πολιτικής ισχύος, τώρα ζήτησε τη συγκατάθεση του Πατέρα για την εκδήλωση της µέχρι τώρα µη επιδειχθείσας δύναµής του πάνω στη ζωή και το θάνατο. 167:4.3Οι Ιουδαίοι είχαν τη συνήθεια να θάβουν τους νεκρούς τους την ηµέρα της αποδηµίας τους. Αυτή ήταν µια αναγκαία πρακτική για ένα τόσο θερµό κλίµα. Συνέβαινε συχνά να βάζουν στον τάφο κάποιον που ήταν εν µέρει σε κωµατώδη κατάσταση, έτσι ώστε τη δεύτερη ή ακόµα την τρίτη ηµέρα αυτός ο κάποιος έβγαινε από τον τάφο. Αλλά ήταν πιστεύω των Ιουδαίων ότι , ενώ το πνεύµα ή η ψυχή ίσως να παρέµενε κοντά στο σώµα για δυο-τρεις ηµέρες, ποτέ δεν παρέµενε µετά την τέταρτη ηµέρα. Η αποσύνθεση είχε προχωρήσει την τέταρτη ηµέρα αρκετά και κανένας δεν επέστρεφε ποτέ από τον τάφο µετά το πέρας αυτής της περιόδου. Και ήταν γι αυτούς τους λόγους που ο Ιησούς παρέµεινε στη Φιλαδέλφεια δυο ακόµα ηµέρες, προτού ετοιµαστεί να ξεκινήσει για τη Βηθανία. 167:4.4Συνεπώς, νωρίς το πρωί της Τετάρτης είπε στους αποστόλους του: «Ας ετοιµαστούµε γρήγορα να πάµε πάλι στην Ιουδαία». Και όταν οι απόστολοι άκουσαν τον Κύριό τους να το λέγει αυτό, αποτραβήχτηκαν µόνοι µεταξύ τους για να κάνουν συµβούλιο. Ο Ιάκωβος ανέλαβε το συντονισµό της σύσκεψης, και όλοι συµφώνησαν ότι ήταν τελείως ανόητο να επιτρέψουν στον Ιησού να πάει πάλι στην Ιουδαία, και όλοι από κοινού σαν ένας άνδρας, επέστρεψαν να τον ενηµερώσουν. Είπε ο Ιάκωβος: «Κύριε, ήσουν στην Ιερουσαλήµ λίγες εβδοµάδες πρωτύτερα, και οι αρχηγοί ζήτησαν να σε θανατώσουν, ενώ ο λαός ήθελε να σε λιθοβολήσει. Εκείνη την εποχή τους έδωσες την ευκαιρία να δεχτούν την αλήθεια και δεν θα σου επιτρέψουµε να πας πάλι στην Ιουδαία. 167:4.5Τότε είπε ο Ιησούς: «Δεν καταλαβαίνετε όµως ότι υπάρχουν δώδεκα ώρες στην ηµέρα, κατά τις οποίες µπορεί να γίνει µε ασφάλεια η εργασία; Αν ένας βαδίζει την ηµέρα, δεν παραπατάει εφόσον έχει φως. Αν ένας βαδίζει στο σκοτάδι, είναι πιθανό να παραπατήσει αφού δεν έχει φως. Όσο διαρκεί η µέρα µου, δεν φοβάµαι να εισέλθω στην Ιουδαία. Θα κάνω ένα ακόµα έργο δύναµης για τους Ιουδαίους αυτούς. Θα τους δώσω µια ευκαιρία ακόµη να πιστέψουν, ακόµα και µε τους δικούς τους όρους – δηλαδή συνθήκες εξωτερικής

Page 136

Provided by: www.urantia.info


δόξας και ορατή εκδήλωση της δύναµης του Πατέρα και της αγάπης τού Υιού. Εξάλλου, δεν καταλαβαίνετε ότι ο φίλος µας ο Λάζαρος έχει κοιµηθεί και θα πάω να τον ξυπνήσω!». 167:4.6Τότε είπε ένας από τους αποστόλους: «Κύριε, αν ο Λάζαρος έχει κοιµηθεί, τότε σίγουρα θα γίνει καλά». Ήταν συνήθειο των Ιουδαίων εκείνης της εποχής να µιλούν για το θάνατο σαν να ήταν µια µορφή ύπνου, καθώς όµως οι απόστολοι δεν κατάλαβαν ότι ο Ιησούς εννοούσε πως ο Λάζαρος είχε αναχωρήσει από τον κόσµο αυτό, είπε τώρα ξεκάθαρα: «Ο Λάζαρος είναι νεκρός. Και είµαι ευτυχής προς χάριν δική σας, ακόµα και αν οι άλλοι δεν σωθούν από το γεγονός αυτό, που δεν ήµουν εκεί δηλαδή, διότι εσείς θα έχετε τελικά µια νέα αιτία για να πιστέψετε σε µένα. Και από αυτό που θα δείτε, θα πάρετε δύναµη προετοιµαζόµενοι για την ηµέρα εκείνη όταν θα φύγω από κοντά σας για να πάω στον Πατέρα µου». 167:4.7Αφού δεν µπόρεσαν να τον µεταπείσουν να αποφύγει να πάει στην Ιουδαία, και αφού µερικοί από τους αποστόλους ήταν απρόθυµοι ακόµα και να τον συνοδέψουν, ο Θωµάς απευθύνθηκε στους συντρόφους του, λέγοντας: «Είπαµε τους φόβους µας στον Κύριο, αλλά αυτός είναι αποφασισµένος να πάει στη Βηθανία. Είµαι ικανοποιηµένος που σήµανε το τέλος. Θα τον σκοτώσουν σίγουρα, αλλά αν αυτή είναι η επιλογή του Κυρίου, τότε ας εκπληρώσουµε το καθήκον µας σαν θαρραλέοι άνθρωποι. Ας πάµε να πεθάνουµε µαζί του». Έτσι και έγινε. Σε θέµατα που απαιτείτο προµελετηµένο και παρατεινόµενο θάρρος, ο Θωµάς ήταν πάντα το κύριο στήριγµα των δώδεκα αποστόλων. 5. ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΗΘΑΝΙΑ 167:5.1Στο δρόµο για την Ιουδαία ο Ιησούς ακολουθείτο από µια οµάδα σχεδόν πενήντα φίλων και εχθρών του. Στο µεσηµεριανό τους γεύµα, την Τετάρτη, µίλησε στους αποστόλους του και την οµάδα που τον ακολουθούσε για τους «Όρους της Σωτηρίας», και στο τέλος του µαθήµατος είπε την παραβολή του Φαρισαίου και του Τελώνη (φοροεισπράκτορα). Είπε ο Ιησούς: «Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο Πατέρας δίνει τη σωτηρία στα παιδιά των ανθρώπων, και η σωτηρία αυτή είναι δώρο σε όλους που έχουν πίστη να δεχτούν τη συγγένεια µε τη θεία οικογένεια. Δεν υπάρχει τίποτε που να µπορεί να κάνει ο άνθρωπος για να κερδίσει τη σωτηρία αυτή. Τα έργα της αυτοδικαίωσης δεν µπορούν να εξαγοράσουν την εύνοια του Θεού, και η πολλή δηµόσια προσευχή δεν θα εξιλεώσει από την έλλειψη της ζωντανής πίστης της καρδιάς. Άνθρωποι, µπορεί να εξαπατάτε από την εργασία που φαίνεται ότι κάνετε, αλλά ο Θεός κοιτάζει µέσα στις ψυχές σας. Ό,τι σας λέγω απεικονίζεται πολύ καλά από δυο ανθρώπους που πήγαν στο ναό για να προσευχηθούν, ο ένας Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχήθηκε για τον εαυτό του: ‘Ω Θεέ, σ’ ευχαριστώ που δεν είµαι σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους, εκβιαστές, αµόρφωτους, άδικους, µοιχούς ή ακόµα σαν και αυτόν τον τελώνη. Νηστεύω δυο φορές την εβδοµάδα, δίνω το δέκατο από όσα αποκτώ’. Ο τελώνης όµως, στεκότανε µακριά και δεν ήθελε να σηκώσει τα µάτια του στον ουρανό αλλά κτυπούσε το στήθος του κι’ έλεγε, ‘Θεέ, ελέησέ µε τον αµαρτωλό’. Σας λέγω ότι ο τελώνης πήγε στο σπίτι του δικαιωµένος από το Θεό παρά ο Φαρισαίος, γιατί ο καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, εκείνος όµως που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί». 167:5.2Εκείνη τη νύχτα στην Ιεριχώ, οι εχθρικοί Φαρισαίοι προσπάθησαν να παγιδεύσουν τον Κύριο προτρέποντάς τον να συζητήσει για το γάµο και το διαζύγιο, καθώς έκαναν κάποτε οι συνάδελφοί τους στη Γαλιλαία, αλλά ο Ιησούς µε επιδεξιότητα απόφυγε τις προσπάθειές τους να τον φέρουν σε σύγκρουση µε τους νόµους τους που αφορούσαν το διαζύγιο. Όπως ο τελώνης και ο Φαρισαίος απεικόνιζαν την καλή και κακή θρησκεία, οι πρακτικές τους για το

Page 137

Provided by: www.urantia.info


διαζύγιο εξυπηρετούσαν ώστε να αντικρούουν τους καλύτερους νόµους περί γάµου του ιουδαϊκού κώδικα, µε την αισχρή χαλαρότητα των φαρισαϊκών ερµηνειών για τα νοµοθετήµατα του Μωυσέως σχετικά µε το διαζύγιο. Ο Φαρισαίος έκρινε τον εαυτό του µε τα χαµηλότερα κριτήρια. Ο τελώνης δωροδοκούσε τον εαυτό του µε τα υψηλότερα ιδεώδη. Η αφοσίωση, κατά τον Φαρισαίο, ήταν ένα µέσο για να προκαλέσει τη φαινοµενικά δίκαιη αδράνεια και την εξασφάλιση της λανθασµένης πνευµατικής επιβεβαίωσης. Η αφοσίωση για τον τελώνη, ήταν ένα µέσο για να τραντάξει την ψυχή του ώστε να πραγµατοποιήσει την ανάγκη για µετάνοια, εξοµολόγηση και την απολαβή δια της πίστεως, της σπλαχνικής συγχώρεσης. Ο Φαρισαίος ζήτησε τη δικαίωση. Ο τελώνης ζήτησε το έλεος. Ο νόµος του σύµπαντος είναι: Ζητείστε και θα λάβετε, ψάξτε και θα βρείτε. 167:5.3Αν και ο Ιησούς αρνήθηκε να συρθεί σε µια αντιπαράθεση µε τους Φαρισαίους σχετικά µε το διαζύγιο, όµως κήρυξε µια κατηγορηµατική διδασκαλία για τα ύψιστα ιδανικά που αφορούσαν το γάµο. Ανύψωσε το γάµο σαν την ιδεωδέστερη και ανώτατη από όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Παρόµοια, φανέρωσε δυνατή αποδοκιµασία για τις χαλαρές και άδικες πρακτικές περί διαζυγίου των Ιουδαίων της Ιερουσαλήµ, που εκείνη την εποχή επέτρεπαν σ’ έναν άνδρα να χωρίσει τη γυναίκα του για τους πιο ασήµαντους λόγους, όπως αν ήταν µαγείρισσα µικρής αξίας, ανίκανη νοικοκυρά ή για τον απλούστατο λόγο ότι είχε ερωτευτεί µια οµορφότερη γυναίκα. 167:5.4Οι

Φαρισαίοι είχαν προχωρήσει ακόµα περισσότερο, διδάσκοντας ότι το εύκολο διαζύγιο για τόσο διαφορετικές αιτίες ήταν µια ειδική απονοµή που είχε δωριθεί στον Ιουδαϊκό λαό, ιδιαίτερα στους Φαρισαίους. Και έτσι, ενώ ο Ιησούς αρνήθηκε να κάνει ανακοινώσεις που αφορούσαν το γάµο και το διαζύγιο, κατήγγειλε µε πίκρα αυτό τον αισχρό εµπαιγµό της σχέσης του γάµου και επεσήµανε την αδικία τους προς τις γυναίκες και τα παιδιά. Δεν επεδοκίµασε ποτέ καµία πρακτική διαζυγίου που να έδινε κάποιο πλεονέκτηµα στον άνδρα πάνω στη γυναίκα. Ο Κύριος ενεθάρρυνε µόνο εκείνες τις διδασκαλίες που παρείχαν στις γυναίκες ισότητα µε τους άνδρες. 167:5.5Αν και ο Ιησούς δεν προσέφερε καινούργιες εντολές για το πώς να διευθύνεται ο γάµος και το διαζύγιο, παρακίνησε όµως τους Ιουδαίους να ενεργούν σύµφωνα µε τους δικούς τους νόµους και τις ανώτερες διδασκαλίες. Κατέφευγε σταθερά στις Γραφές στην προσπάθειά του να βελτιώσει τις πρακτικές τους µε τις κοινωνικές συνθήκες. Αν και υποστήριζε τα ανώτερα και ιδεωδέστερα σχέδια για το γάµο, ο Ιησούς µε επιδεξιότητα απέφυγε να συγκρουσθεί µε τους ερωτώντες για τις κοινωνικές πρακτικές που παρουσίαζαν είτε οι γραπτοί νόµοι τους είτε τα πολύ αγαπητά τους προνόµια για το διαζύγιο. 167:5.6Ήταν πολύ δύσκολο για τους αποστόλους να κατανοήσουν την απροθυµία του Κυρίου να κάνει κατηγορηµατικές ανακοινώσεις σχετικές µε επιστηµονικά, κοινωνικά, οικονοµικά και πολιτικά προβλήµατα. Δεν είχαν αντιληφθεί πλήρως ότι η γήινη αποστολή του ήταν αποκλειστικά εντοπισµένη στην αποκάλυψη των πνευµατικών και θρησκευτικών αληθειών. 167:5.7Μετά την οµιλία του Ιησού για το γάµο και το διαζύγιο, αργότερα εκείνο το βράδυ οι απόστολοι τού έκαναν ιδιαιτέρως πολλές ερωτήσεις, και οι απαντήσεις του σε αυτές τις απορίες απάλλαξαν τη σκέψη τους από πολλές παρανοήσεις. Συµπερασµατικά είπε ο Ιησούς σε αυτή τη συγκέντρωση: «Ο γάµος είναι τιµηµένος και επιθυµητός από όλους τους ανθρώπους. Το γεγονός ότι ο Γιος του Ανθρώπου ακολουθεί την αποστολή του στη γη µόνος, δεν είναι κατά κανένα τρόπο µια επίκριση για την επιθυµία του γάµου. Εκείνο για το οποίο πρέπει να εργαστώ είναι το θέληµα του Πατέρα µου, αλλά ο ίδιος αυτός Πατέρας είναι που δηµιούργησε το αρσενικό και το θηλυκό, και είναι θεϊκό θέληµα οι άνδρες και οι

Page 138

Provided by: www.urantia.info


γυναίκες να εκτελούν την ανώτερη υπηρεσία τους και να βρίσκουν τη χαρά που προέρχεται από τη δηµιουργία των σπιτικών τους για την υποδοχή και ανατροφή των παιδιών, για την δηµιουργία των οποίων, αυτοί οι γονείς γίνονται συνεταίροι µε τους Δηµιουργούς του ουρανού και της γης. Και για το λόγο αυτό ο άνδρας θα εγκαταλείπει τον πατέρα και τη µητέρα του και θα προσκολλάται στη γυναίκα του, και έτσι οι δυο θα γίνονται ένας». 167:5.8Και µε τον τρόπο αυτό ο Ιησούς απάλλαξε τη σκέψη των αποστόλων από πολλές ανησυχίες για το γάµο και ξεκαθάρισε πολλές παρεξηγήσεις σχετικά µε το διαζύγιο. Συγχρόνως έκανε πολλά για να εξυψώσει τα ιδανικά τους για την κοινωνική ενότητα και να αυξήσει το σεβασµό τους για τις γυναίκες, τα παιδιά και το σπίτι. 6. ΕΥΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ 167:6.1Εκείνο το βράδυ το µήνυµα του Ιησού που αφορούσε το γάµο και την ευλογία των παιδιών διαδόθηκε σε όλη την Ιεριχώ, έτσι το άλλο πρωί, αρκετά πριν ετοιµαστούν ο Ιησούς και οι απόστολοι για να αναχωρήσουν, ακόµα και πριν το πρόγευµα, δεκάδες µητέρες ήρθαν εκεί που διέµενε ο Ιησούς, φέρνοντας τα παιδιά τους στην αγκαλιά τους ή κρατώντας τα από τα χέρια, µε την επιθυµία να ευλογήσει τα µικρά αυτά. Όταν οι απόστολοι βγήκαν έξω και αντίκρισαν τη σύναξη των µητέρων µε τα παιδιά τους, προσπάθησαν να τις αποµακρύνουν, αλλά οι γυναίκες αρνήθηκαν να αναχωρήσουν αν ο Κύριος δεν έθετε τα χέρια του πάνω στα παιδιά για να τα ευλογήσει. Και όταν οι απόστολοι επέπληξαν δυνατά αυτές τις µητέρες, ο Ιησούς, ακούγοντας τη φασαρία, βγήκε έξω και µε αγανάκτηση τους επιτίµησε, λέγοντας: «Αφήστε τα µικρά παιδιά να έρθουν σε µένα. Μην τα εµποδίζετε, γιατί σε τέτοιου είδους ανθρώπους ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω, εκείνος που δεν θα δεχτεί τη βασιλεία του Θεού σαν µικρό παιδί µε δυσκολία θα µπει σε αυτήν για να λάβει το πλήρες ανάστηµα της πνευµατικής ενηλικίωσης». 167:6.2Και όταν ο Κύριος µίλησε στους αποστόλους του, δέχτηκε όλα τα παιδιά, θέτοντας τα χέρια του πάνω τους, ενώ µίλαγε µε λόγια ενθαρρυντικά και ελπίδας προς τις µητέρες τους. 167:6.3Ο Ιησούς συχνά έλεγε στους αποστόλους του για τις ουράνιες κατοικίες και δίδασκε ότι τα προχωρηµένα παιδιά του Θεού πρέπει να µεγαλώνουν εκεί πνευµατικά, όπως τα παιδιά µεγαλώνουν σωµατικά σε αυτό τον κόσµο. Και συχνά το αγιασµένο φαίνεται να είναι το πιο απλοϊκό, καθώς την ηµέρα αυτή τα παιδιά και οι µητέρες τους πολύ λίγο αντιλήφθηκαν ότι οι διάνοιες του Νέβαδον από ψηλά παρατηρούσαν τα παιδιά της Ιεριχούς να παίζουν µε το Δηµιουργό ενός σύµπαντος. 167:6.4Η κοινωνική θέση των γυναικών στην Παλαιστίνη βελτιώθηκε πολύ από τη διδασκαλία του Ιησού, και το ίδιο θα συνέβαινε σε όλο τον κόσµο, αν οι οπαδοί του δεν είχαν αποµακρυνθεί τόσο πολύ από αυτό που τους είχε διδάξει µε επιµέλεια. 167:6.5Ήταν στην Ιεριχώ επίσης, σε συνδυασµό µε τη συζήτηση για την πρώτη θρησκευτική ανατροφή των παιδιών µε τις συνήθειες της θείας λατρείας, που ο Ιησούς αποτύπωσε στους αποστόλους του τη µεγάλη αξία της οµορφιάς, σαν µια επιρροή που οδηγεί στη λατρεία, ειδικά για τα παιδιά. Ο Κύριος µε θεωρία και παραδείγµατα δίδαξε την αξία της λατρείας του Δηµιουργού µέσα στο φυσικό περιβάλλον της δηµιουργίας. Προτιµούσε να επικοινωνεί µε τον ουράνιο Πατέρα ανάµεσα στα δέντρα και ανάµεσα στις µικρότερες υπάρξεις του φυσικού κόσµου. Χαιρόταν να διαλογίζεται για τον Πατέρα µέσα στο εµπνευσµένο θέαµα του έναστρου σύµπαντος των Γιων Δηµιουργών. 167:6.6Όταν δεν µπορούµε να λατρεύουµε το Θεό στο σκήνωµα της φύσης, οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν το παν και να παρέχουν οικήµατα ωραιότητας, ιερά εκπληκτικής

Page 139

Provided by: www.urantia.info


απλότητας και καλλιτεχνικής οµορφιάς, έτσι ώστε τα υψηλότερα ανθρώπινα συναισθήµατα να µπορούν να αναδυθούν, και σε συνδυασµό µε τη διανοητική προσέγγιση να επικοινωνήσουν πνευµατικά µε το Θεό. Η αλήθεια, η οµορφιά και η ιερότητα είναι ισχυρές και αποτελεσµατικές βοήθειες για την αληθινή λατρεία. Όµως η πνευµατική επικοινωνία δεν προάγεται από τα βαρύτιµα στολίδια και τα υπερβολικά καλλιτεχνήµατα της περίπλοκης και επιδεικτικής τέχνης του ανθρώπου. Η οµορφιά είναι περισσότερο θρησκευτική όταν είναι πιο πολύ απλή και µοιάζει στη φύση. Πόσο άτυχα θα ήταν αυτά τα παιδιά αν η πρώτη είσοδός τους στη δηµόσια λατρεία γινόταν µέσα σε κρύα και γυµνά δωµάτια, τόσο στερηµένα από την οµορφιά και τόσο άδεια από κάθε ένδειξη καλής διάθεσης και εµπνευσµένης ιερότητας! Το παιδί πρέπει να µυείται στη λατρεία στο ύπαιθρο, µέσα στη φύση και αργότερα να συνοδεύει τους γονείς του στα δηµόσια κτίρια των θρησκευτικών συγκεντρώσεων τα οποία είναι τουλάχιστον από υλικής άποψης ελκυστικά και καλλιτεχνικά όµορφα όπως και το σπίτι στο οποίο καθηµερινά κατοικεί. 7. Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ 167:7.1Καθώς ταξίδευαν προς τους λόφους από την Ιεριχώ στη Βηθανία, ο Ναθαναήλ βάδιζε τον περισσότερο καιρό στο πλάι του Ιησού, και η συζήτηση για τα παιδιά σε σχέση µε τη βασιλεία των ουρανών οδήγησε στη σκέψη της υπηρεσίας των αγγέλων. Ο Ναθαναήλ τελικά έκανε στον Κύριο αυτή την ερώτηση: «Δεδοµένου ότι ο ανώτατος ιερέας είναι Σαδδουκαίος, και αφού οι Σαδδουκαίοι δεν πιστεύουν σε αγγέλους, τι θα πρέπει να διδάξουµε τον κόσµο σχετικά µε τους ουράνιους υπηρέτες;». Τότε, µεταξύ άλλων, ο Ιησούς είπε: 167:7.2«Τα αγγελικά πνεύµατα είναι µια ξεχωριστή τάξη δηµιουργηµένων όντων. Είναι τελείως διαφορετικά από την υλική τάξη των θνητών πλασµάτων και λειτουργούν σαν ιδιαίτερη οµάδα συµπαντικής διανοίας. Οι Άγγελοι δεν είναι από εκείνη την οµάδα των δηµιουργηµάτων που καλούνται ‘οι Γιοι του Θεού’ στις Γραφές. Ούτε είναι τα τιµηµένα πνεύµατα των θνητών ανθρώπων που συνεχίζουν την πρόοδό τους στις ουράνιες κατοικίες. Οι Άγγελοι είναι ένα άµεσο δηµιούργηµα και δεν αναπαράγονται. Τα αγγελικά πνεύµατα έχουν µόνο πνευµατική συγγένεια µε το ανθρώπινο γένος. Καθώς ο άνθρωπος προοδεύει στο ταξίδι του προς τον Πατέρα στον Παράδεισο, διέρχεται από ένα επίπεδο ύπαρξης από τη µια µεριά ανάλογο µε το επίπεδο των αγγέλων αλλά ο θνητός άνθρωπος δεν γίνεται ποτέ άγγελος. 167:7.3Οι άγγελοι δεν πεθαίνουν ποτέ, όπως ο άνθρωπος. Οι άγγελοι είναι αθάνατοι, εκτός και τύχει και ανακατευτούν µε την αµαρτία όπως έκαναν µερικοί µε την εξαπάτηση του Εωσφόρου. Οι άγγελοι είναι πνεύµατα-υπηρέτες στον ουρανό, και δεν είναι ούτε τελείως σοφοί ούτε παντοδύναµοι. Όµως όλοι οι πιστοί άγγελοι είναι πραγµατικά αγνοί και άγιοι. 167:7.4Δεν θυµάστε που σας είπα κάποτε ότι, αν τα πνευµατικά σας µάτια είχαν χρισθεί, θα βλέπατε τότε τους ουρανούς ανοιχτούς και θα παρατηρούσατε τους αγγέλους του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν; Είναι µε τη φροντίδα των αγγέλων που ένας κόσµος µπορεί και έρχεται σε επαφή µε άλλους κόσµους, διότι δεν σας είπα επανειληµµένα ότι έχω κι άλλα πρόβατα όχι από αυτό το κοπάδι; Και οι άγγελοι αυτοί δεν είναι οι κατάσκοποι του πνευµατικού κόσµου που σας παρατηρούν και µετά πηγαίνουν και µαρτυρούν στον Πατέρα τις σκέψεις της καρδιάς σας και του αναφέρουν τα έργα της σάρκας σας. Ο Πατέρας δεν έχει ανάγκη από τέτοια υπηρεσία εφόσον το δικό του πνεύµα κατοικεί µέσα σας. Τα αγγελικά αυτά πνεύµατα όµως εργάζονται για να κρατούν ενήµερο το ένα µέρος της ουράνιας δηµιουργίας σχετικά µε τα έργα άλλων αποµακρυσµένων µερών του σύµπαντος.

Page 140

Provided by: www.urantia.info


Και πολλοί από τους αγγέλους, ενώ εργάζονται στη διακυβέρνηση του Πατέρα και των συµπάντων των Γιων, είναι επιφορτισµένοι και µε την εξυπηρέτηση της ανθρώπινης φυλής. Όταν σας δίδασκα ότι πολλά από αυτά τα σεραφείµ είναι πνεύµατα εξυπηρέτησης, δεν σας µιλούσα µεταφορικά ούτε µε ποιητική διάθεση. Και όλα αυτά είναι αλήθεια, ανεξάρτητα από τη δυσκολία που έχετε για την κατανόηση αυτών των θεµάτων. 167:7.5Πολλοί άγγελοι είναι επιφορτισµένοι µε το έργο να σώζουν ανθρώπους, γιατί µήπως δεν σας µίλησα για τη χαρά των σεραφείµ όταν µια ψυχή διαλέγει να εγκαταλείψει την αµαρτία και ξεκινά για την αναζήτηση του Θεού; Σας µίλησα ακόµα για τη χαρά ενώπιον των αγγέλων του ουρανού για έναν αµαρτωλό που µετανοεί, και ως εκ τούτου υποδεικνύεται η ύπαρξη άλλων ανώτερων τάξεων ουρανίων όντων που ενδιαφέρονται παρόµοια για την ευηµερία και τη θεϊκή πρόοδο του θνητού ανθρώπου. 167:7.6Επίσης οι άγγελοι αυτοί ασχολούνται πολύ και µε τα µέσα δια των οποίων το ανθρώπινο πνεύµα ελευθερώνεται από τα δεσµά της σάρκας και η ψυχή του συνοδεύεται στις κατοικίες του ουρανού. Οι άγγελοι είναι οι ασφαλείς ουράνιοι οδηγοί της ψυχής του ανθρώπου κατά τη διάρκεια εκείνης της άγνωστης και απροσδιόριστης χρονικής περιόδου η οποία µεσολαβεί µεταξύ του σαρκικού θανάτου και της νέας ζωής στις κατοικίες του πνεύµατος». 167:7.7Θα µιλούσε και περισσότερο µε τον Ναθαναήλ σχετικά µε την υπηρεσία των αγγέλων, αλλά εµποδίστηκε από την προσέγγιση της Μάρθας, που είχε πληροφορηθεί ότι ο Κύριος πλησίαζε στη Βηθανία, από φίλους, που τον είχαν προσέξει να κατεβαίνει από το λόφο της ανατολής. Και τώρα είχε βιαστεί να τον προϋπαντήσει. ΕΓΓΡΑΦΟ 168 Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 168:0.1Ήταν λίγο µετά το µεσηµέρι όταν η Μάρθα ξεκίνησε για να συναντήσει τον Ιησού, µόλις αυτός εµφανίστηκε στο φρύδι του λόφου που ήταν κοντά στη Βηθανία. Ο αδελφός της, ο Λάζαρος, ήταν πεθαµένος τέσσερις µέρες και είχε ταφεί, στο ιδιωτικό τους µνήµα, σ’ ένα αποµακρυσµένο µέρος στην άκρη του κήπου, αργά την Κυριακή το απόγευµα. Ο λίθος στην είσοδο του τάφου είχε κυλιστεί στη θέση της το πρωί αυτής της ηµέρας, της Πέµπτης. 168:0.2Όταν η Μάρθα και η Μαρία ειδοποίησαν τον Ιησού σχετικά µε την αρρώστια του Λαζάρου, είχαν την πεποίθηση ότι ο Κύριος θα έκανε κάτι γι αυτό. Γνώριζαν ότι ο αδελφός τους ήταν απελπιστικά άρρωστος και, αν και µετά βίας τολµούσαν να ελπίζουν ότι ο Ιησούς θα άφηνε το έργο της διδασκαλίας και του κηρύγµατός του για να έρθει να τους συµπαρασταθεί, είχαν τόση εµπιστοσύνη στη δύναµή του να θεραπεύει αρρώστιες, ώστε σκέφτηκαν πως αρκούσε µόνο να προφέρει τις θεραπευτικές λέξεις και ο Λάζαρος θα γινόταν αµέσως καλά. Και όταν ο Λάζαρος πέθανε λίγες ώρες µετά την αναχώρηση του αγγελιαφόρου από τη Βηθανία για τη Φιλαδέλφεια, αιτιολόγησαν ότι αυτό έγινε επειδή ο Κύριος δεν έµαθε για την αρρώστια του αδελφού τους παρά όταν ήταν πολύ αργά, παρά όταν ήταν ήδη νεκρός κάµποσες ώρες. 168:0.3Όµως αυτές, µαζί µε όλους του πιστεύοντας φίλους τους, βρέθηκαν σε αµηχανία µε το µήνυµα που έφερε πίσω ο δροµέας την Τρίτη το πρωί, όταν έφτασε στη Βηθανία. Ο αγγελιαφόρος επέµενε ότι άκουσε τον Ιησού να λέγει, «… αυτή η αρρώστια δεν θα οδηγήσει πραγµατικά στο θάνατο». Ούτε µπορούσαν να καταλάβουν γιατί δεν τους έστειλε καµία είδηση, ούτε τους προσέφερε αλλιώτικα βοήθεια.

Page 141

Provided by: www.urantia.info


168:0.4Πολλοί

φίλοι από τις διπλανές κωµοπόλεις και άλλοι από την Ιερουσαλήµ είχαν έρθει για να παρηγορήσουν τις πενθούσες αδελφές. Ο Λάζαρος και οι αδελφές του ήταν παιδιά ενός ευκατάστατου και σπουδαίου Ιουδαίου, κάποιου που ήταν προύχοντας του µικρού χωριού της Βηθανίας. Και παρόλο που και οι τρεις ήταν από καιρό πολύ φλογεροί οπαδοί του Ιησού, τους σεβόντουσαν πολύ όλοι όσοι τους γνώριζαν. Είχαν κληρονοµήσει εκτεταµένους αµπελώνες και ελαιώνες στην περιφέρεια και το ότι ήταν πλούσιοι επιβεβαίωνε και το γεγονός ότι είχαν τη δυνατότητα να έχουν ιδιωτικό µνήµα στα δικά τους κτήµατα. Και οι δυο γονείς τους είχαν ταφεί ήδη σε αυτό το µνήµα. 168:0.5Η Μαρία είχε εγκαταλείψει τη σκέψη του ερχοµού του Ιησού και είχε παραδοθεί στη θλίψη της, αλλά η Μάρθα είχε προσκολληθεί στην ελπίδα ότι ο Ιησούς θα ερχόταν, ακόµα και την ώρα που εκείνο το ίδιο πρωί κυλούσαν την πέτρα µπροστά από το µνήµα και σφράγιζαν την είσοδο. Ακόµα και τότε είχε δώσει εντολή σ’ ένα γειτονόπουλο να παραφυλάει το δρόµο της Ιεριχούς από το φρύδι του λόφου στα ανατολικά της Βηθανίας. Και ήταν το ίδιο αγόρι που έφερε τα νέα στη Μάρθα ότι ο Ιησούς και οι φίλοι του πλησίαζαν. 168:0.6Όταν η Μάρθα συνάντησε τον Ιησού, έπεσε στα πόδια του, αναφωνώντας, «Κύριε, αν ήσουν εδώ, ο αδελφός µου δεν θα είχε πεθάνει!». Πολλοί φόβοι περνούσαν από το µυαλό της Μάρθας, αλλά δεν εξέφρασε καµία αµφιβολία, ούτε επιχείρησε να κριτικάρει ή να ρωτήσει για τη συµπεριφορά του Κυρίου σχετικά µε το θάνατο του Λαζάρου. Όταν η Μάρθα είπε αυτά, ο Ιησούς χαµήλωσε και, σηκώνοντας την όρθια στα πόδια της, είπε: «Έχε πίστη µόνο, Μάρθα, και ο αδελφός σου θα αναστηθεί». Τότε απάντησε η Μάρθα: «Γνωρίζω ότι θα αναστηθεί κατά την ανάσταση της έσχατης µέρας, και ακόµα και τώρα πιστεύω ότι οτιδήποτε ζητήσεις από το Θεό, ο Πατέρας µας θα σου το δώσει». 168:0.7Τότε είπε ο Ιησούς, κοιτάζοντας τη Μάρθα κατευθείαν στα µάτια: «Εγώ είµαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σε µένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει. Όντως, όποιος ζει και πιστεύει σε µένα δεν θα πεθάνει ποτέ. Μάρθα το πιστεύεις αυτό;». Και η Μάρθα απάντησε στον Κύριο: «Ναι, από καιρό έχω πιστέψει ότι είσαι ο Λυτρωτής, ο Γιος του ζωντανού Θεού, ο ερχόµενος εις τον κόσµον αυτό». 168:0.8Ο Ιησούς επειδή ρώτησε για τη Μαρία, η Μάρθα πήγε αµέσως στο σπίτι, και ψιθυρίζοντας είπε στην αδελφή της: «Ο Κύριος είναι εδώ και ρώτησε για σένα». Όταν η Μαρία το άκουσε αυτό, σηκώθηκε γρήγορα και βιαστικά πήγε να συναντήσει τον Ιησού, που παρέµενε στην ίδια θέση, λίγο µακρύτερα από το σπίτι, εκεί που τον είχε προϋπαντήσει η Μάρθα. Οι φίλοι που ήταν µε τη Μαρία, προσπαθώντας να την παρηγορήσουν, όταν είδε ότι σηκώθηκε γρήγορα και βγήκε έξω, την ακολούθησαν, υποθέτοντας ότι κατευθυνόταν στον τάφο για να θνηνήσει. 168:0.9Πολλοί από τους παρόντες ήταν οι χειρότεροι εχθροί του Ιησού. Γι αυτό η Μάρθα είχε βγει έξω να τον συναντήσει µόνη και επίσης γι αυτό είχε πάει κρυφά να πληροφορήσει τη Μαρία ότι ο Ιησούς είχε ρωτήσει γι αυτή. Η Μάρθα, αν και επιθυµούσε πολύ να δει τον Ιησού, ήθελε να αποφύγει κάθε δυνατή δυσαρέσκεια που µπορεί να προκαλείτο από τον ερχοµό του, ξαφνικά εν µέσω µια µεγάλης οµάδας εχθρών του από την Ιερουσαλήµ. Ήταν πρόθεση της Μάρθας να παραµείνει στο σπίτι µε τους φίλους τους ενόσω η Μαρία πήγαινε να χαιρετήσει τον Ιησού, αλλά απέτυχε σ’ αυτό, επειδή όλοι ακολούθησαν τη Μαρία και έτσι βρέθηκαν όλοι απροσδόκητα µπροστά στον Κύριο.

Page 142

Provided by: www.urantia.info


168:0.10Η

Μάρθα οδήγησε τη Μαρία στον Ιησού, και όταν τον είδε, έπεσε στα πόδια του, αναφωνώντας, «Αν ήσουν µόνο εδώ, ο αδελφός µου δεν θα είχε πεθάνει!». Και όταν ο Ιησούς είδε πόσο όλοι θρηνούσαν για το θάνατο του Λάζαρου, η ψυχή του ταράχτηκε από τη συγκίνηση. 168:0.11Όταν αυτοί που θρηνούσαν είδαν πως η Μαρία είχε βγει να χαιρετήσει τον Ιησού, τραβήχτηκαν σε µικρή απόσταση ενώ η Μάρθα και η Μαρία µιλούσαν µε τον Κύριο και δεχόντουσαν επιπλέον λόγια παρηγοριάς και ενθάρρυνσης για να κρατήσουν δυνατή την πίστη τους στον Πατέρα και να ολοκληρώσουν την υποταγή τους στη θεία θέληση. 168:0.12Το ανθρώπινο µυαλό του Ιησού ταράχτηκε δυνατά από την αντίθεση µεταξύ της αγάπης του για το Λάζαρο και τις αδελφές του που υπέφεραν, και της αποστροφής και περιφρόνησής του για την επίδειξη αγάπης που εκδήλωναν µερικοί από τους άπιστους και αποφασισµένους να σκοτώσουν Ιουδαίους. Ο Ιησούς δυσανασχέτησε µε αγανάκτηση από την επίδειξη του βεβιασµένου πένθους για το Λάζαρο εκ µέρους µερικών υποκρινόµενων φίλων, εφόσον µια τόσο ψεύτικη θλίψη συνδεόταν στις καρδιές τους µε την τόσο φοβερή έχθρα τους προς αυτόν. Μερικοί από τους Ιουδαίους, όµως, ήταν ειλικρινείς στη θλίψη τους, γιατί ήταν αληθινοί φίλοι της οικογένειας. 1. ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 168:1.1Αφού

ο Ιησούς παρηγόρησε λίγα λεπτά τη Μάρθα και τη Μαρία, χώρια από τους άλλους, τις ρώτησε, «Πού τον θάψατε;», και η Μάρθα τότε είπε, «Έλα να δεις». Και καθώς ο Κύριος ακολουθούσε σιωπηλά τις δυο θλιµµένες αδελφές, έκλαψε. Όταν οι φίλοι Ιουδαίοι, που ακολουθούσαν µετά από αυτόν, είδαν τα δάκρυα, είπε ένας από αυτούς: «Προσέξτε πόσο τον αγαπούσε. Δεν µπορούσε αυτός που άνοιξε τα µάτια του τυφλού να κάνει κάτι ώστε να µην πεθάνει;». Την ώρα εκείνη είχαν φτάσει και στεκόντουσαν µπροστά στον οικογενειακό τάφο, µια µικρή φυσική σπηλιά ή απόκλιση, σε προεξοχή βράχου που υψωνόταν τριάντα πόδια στην άκρη του χωραφιού. 168:1.2Είναι δύσκολο να εξηγήσουµε στα ανθρώπινα µυαλά για ποιο λόγο ακριβώς έκλαιγε ο Ιησούς. Ενώ έχουµε πρόσβαση στην καταγραφή των συνδυασµένων ανθρώπινων συναισθηµάτων και θεϊκών σκέψεων, όπως βρίσκονται ανεπίσηµα στο µυαλό του Προσωπικού Ρυθµιστή, όµως δεν είµαστε τελείως βέβαιοι για την πραγµατική αιτία αυτών των συναισθηµατικών εκδηλώσεων. Τείνουµε να πιστεύουµε ότι ο Ιησούς έκλαιγε εξαιτίας ενός αριθµού σκέψεων και συναισθηµάτων που συνέβαιναν στο µυαλό του εκείνη την ώρα, όπως: 168:1.31. Ένιωσε µιαν αυθεντική και γεµάτη θλίψη συµπόνια για τη Μάρθα και τη Μαρία. Αισθανόταν πραγµατική και βαθιά ανθρώπινη αγάπη για τις αδελφές αυτές που είχαν χάσει τον αδελφό τους. 168:1.42. Το µυαλό του είχε συγχυστεί από την παρουσία του πλήθους των πενθούντων, µερικών ειλικρινών και µερικών απλά υποκριτών. Αποστρεφόταν πάντοτε αυτές τις κοσµικές επιδείξεις πένθους. Γνώριζε ότι οι αδελφές αγαπούσαν τον αδελφό τους και πίστευαν στη µετά θάνατο επιβίωση. Αυτά τα αντιµαχόµενα συναισθήµατα µπορούν πιθανόν να εξηγήσουν γιατί αναστέναζε όταν πλησίασε το µνήµα. 168:1.53. Δίσταζε πραγµατικά να φέρει πίσω στη ζωή το Λάζαρο. Οι αδελφές του τον χρειάζονταν στ’ αλήθεια, αλλά ο Ιησούς στενοχωριόταν που θα έπρεπε να κάνει πάλι τους φίλους του να βιώσουν την οδυνηρή καταδίωξη, που πολύ καλά γνώριζε ότι θα υφίστατο ο

Page 143

Provided by: www.urantia.info


Λάζαρος, σαν αποτέλεσµα του γεγονότος ότι υπήρξε υποκείµενο της µεγαλύτερης από όλες τις επιδείξεις θεϊκής δύναµης του Γιου του Ανθρώπου. 168:1.6Και τώρα µπορούµε να αφηγηθούµε ένα ενδιαφέρον και διδακτικό γεγονός: Αν και η αφήγηση αυτή εµφανίζεται σαν ένα προφανές φυσικό και συνηθισµένο γεγονός των ανθρώπινων υποθέσεων, περιέχει µερικές πολύ ενδιαφέρουσες έµµεσες απόψεις. Όταν ο αγγελιαφόρος πήγε στον Ιησού την Κυριακή, αναγγέλλοντάς του την αρρώστια του Λαζάρου, και ενώ ο Ιησούς έστειλε την είδηση ότι αυτό «δεν θα οδηγούσε στο θάνατο», συγχρόνως πήγε προσωπικά στη Βηθανία και επιπλέον ρώτησε τις αδελφές , «Πού τον έχετε θάψει;». Ακόµα και αν όλα αυτά φαίνονται να δείχνουν ότι ο Κύριος ακολουθούσε τις συνήθειες της ζωής αυτής και ήταν σε συµφωνία µε την περιορισµένη γνώση του ανθρώπινου µυαλού, εντούτοις, τα αρχεία του σύµπαντος αποκαλύπτουν ότι ο Προσωπικός Ρυθµιστής του Ιησού εξέδιδε εντολές για την επ’ αόριστο κράτηση (διατήρηση) του Ρυθµιστή Σκέψης του Λαζάρου στον πλανήτη, που επακολουθούσε του θανάτου του, και αυτή η εντολή δόθηκε µόλις δεκαπέντε λεπτά πριν ο Λάζαρος ξεψυχήσει. 168:1.7Μήπως το θεϊκό µυαλό του Ιησού γνώριζε, ακόµα προτού πεθάνει ο Λάζαρος, ότι θα ανασταινόταν από τους νεκρούς; Δεν γνωρίζουµε. Γνωρίζουµε µόνο ό,τι παραθέτουµε σαν αναφορά. 168:1.8Πολλοί από τους εχθρούς του Ιησού ήταν προδιατεθειµένοι να χλευάσουν τις εκδηλώσεις αγάπης του, και είπαν µεταξύ τους: «Αν νοιαζόταν τόσο πολύ γι αυτόν τον άνδρα, γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ πριν έρθει στη Βηθανία; Αν είναι ό,τι ισχυρίζονται, γιατί δεν έσωσε τον αγαπηµένο φίλο του; Ποιο το όφελος να θεραπεύει αγνώστους στη Γαλιλαία αν δεν µπορεί να σώσει αυτούς που αγαπά;». Και µε πολλούς άλλους τρόπους κοροϊδεύανε και λέγανε τις απόψεις τους για τη διδασκαλία και το έργο του Ιησού. 168:1.9Και έτσι, την Πέµπτη το µεσηµέρι κατά τις δυόµισι, στήθηκε το σκηνικό, στην µικρή αυτή πόλη της Βηθανίας, για την παρουσίαση του µέγιστου όλων των έργων που συνδέθηκαν µε τη γήινη υπηρεσία του Μιχαήλ από το Νέβαδον, της µεγαλύτερης επίδειξης θεϊκής δύναµης κατά τη διάρκεια της ενσάρκωσής του σαν θνητός, αφού η δική του ανάσταση έλαβε χώρα όταν πια είχε ελευθερωθεί από τα δεσµά του θνητού σώµατος. 168:1.10Η µικρή οµάδα µαζεύτηκε µπροστά από το µνήµα του Λαζάρου και δεν αντιλήφθηκε την παρουσία εκεί κοντά, µιας µεγάλης συρροής όλων των τάξεων των ουράνιων όντων, συγκεντρωµένων κάτω από την καθοδήγηση του Γαβριήλ, που περίµεναν την εντολή του Προσωπικού Ρυθµιστή του Ιησού, και δονούνταν µε προσδοκία και ήταν έτοιµοι να εκτελέσουν την εντολή του αγαπηµένου τους Ηγεµόνα. 168:1.11Όταν ο Ιησούς πρόφερε τα λόγια της διαταγής: «Αποµακρύνατε το λίθο», τα συγκεντρωµένα ουράνια πνεύµατα ετοιµάστηκαν για να παίξουν το δράµα της ανάστασης του Λαζάρου στην παρόµοια θνητή µορφή του. Τέτοιο είδος ανάστασης εµπεριέχει δυσκολίες στην εκτέλεση οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ τη συνηθισµένη τεχνική της ανάστασης θνητών υπάρξεων στη µοροντιανή µορφή και απαιτούνται πολύ περισσότερες ουράνιες προσωπικότητες και πολύ µεγαλύτερη οργάνωση των συµπαντικών µέσων. 168:1.12Όταν η Μάρθα και η Μαρία άκουσαν τη διαταγή του Ιησού να δίνει την εντολή, ο λίθος που έκλεινε το µνήµα να κυλιστεί µακριά, πληρώθηκαν από ανάµεικτα συναισθήµατα. Η Μαρία ήλπιζε ότι ο Λάζαρος θα ανασταινόταν από τους νεκρούς, αλλά η Μάρθα, ενώ µέχρι ενός ορισµένου σηµείου µοιραζόταν την πίστη της αδελφής της, είχε όµως επηρεαστεί από το φόβο ότι ο Λάζαρος δεν θα ήταν πλέον παρουσιάσιµος, στην εµφάνιση, για τον

Page 144

Provided by: www.urantia.info


Ιησού, τους αποστόλους και τους φίλους τους. Είπε η Μάρθα: «Είναι ανάγκη να κυλήσουµε το λίθο; Ο αδελφός µου είναι πεθαµένος ήδη τέσσερις µέρες, και η αποσύνθεση του σώµατος θα έχει αρχίσει». Η Μάρθα το ανέφερε επίσης αυτό επειδή δεν ήταν βέβαιη για το λόγο που ο Κύριος είχε ζητήσει να µετακινηθεί ο λίθος. Νόµιζε ότι ίσως ο Ιησούς να ήθελε να ρίξει µόνο µια τελευταία µατιά στο Λάζαρο. Δεν ήταν σταθερή και πιστή στη συµπεριφορά της. Καθώς δίσταζαν να κυλήσουν το λίθο, ο Ιησούς είπε: «Δεν σας είπα από την αρχή ότι αυτή η αρρώστια δεν θα οδηγούσε στο θάνατο; Μήπως δεν ήρθα για να εκπληρώσω την υπόσχεσή µου; Και αφού ήρθα σε σας, δεν σας είπα ότι, αν µόνο πιστεύετε, θα δείτε τη δόξα του Θεού; Γιατί λοιπόν αµφιβάλετε; Πόσο θα κάνετε πριν πιστέψετε και υπακούσετε;». 168:1.13Όταν ο Ιησούς σταµάτησε να µιλάει, οι απόστολοί του, µε τη βοήθεια πρόθυµων γειτόνων, έπιασαν το λίθο και τον κύλησαν µακριά από την είσοδο του µνήµατος. 168:1.14Ήταν κοινή πεποίθηση των Ιουδαίων ότι η πτώση της χολής από τη µύτη του σπαθιού του αγγέλου του θανάτου, άρχιζε από το τέλος της τρίτης µέρας, έτσι που την τέταρτη µέρα το αποτέλεσµα ήταν ολοκληρωµένο. Επέτρεπαν να καθυστερήσει η ψυχή του ανθρώπου κοντά στο µνήµα µέχρι το τέλος της τρίτης µέρας, καθώς αναζητούσε να ξαναζωντανέψει το νεκρό σώµα, αλλά πίστευαν ακράδαντα πως η ψυχή εκείνη συνέχιζε την πορεία της για τη διαµονή των αναχωρούντων πνευµάτων πριν από την αυγή της τέταρτης µέρας. 168:1.15Αυτά

τα πιστεύω και οι γνώµες αναφορικά µε το θάνατο και την αναχώρηση των πνευµάτων των νεκρών εξυπηρετούσαν στο να βεβαιώνουν τις σκέψεις όλων εκείνων που ήταν παρόντες στο µνήµα του Λαζάρου και στη συνέχεια όλους εκείνους που µπορεί να άκουγαν για το τι είχε συµβεί, ότι αυτή ήταν πραγµατικά µια αληθινή περίπτωση ανάστασης από τους νεκρούς δια της προσωπικής εργασίας του ενός που διακήρυσσε ότι ήταν «η ανάσταση και η ζωή». 2. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ 168:2.1Καθώς αυτή η παρέα των σαράντα-πενήντα θνητών στεκόταν µπροστά από τον τάφο, µπορούσαν αµυδρά να δουν τη µορφή του Λαζάρου, τυλιγµένη µε επιδέσµους από λινό, να αναπαύεται στη δεξιά χαµηλότερη κόγχη της ταφικής σπηλιάς. Ενόσω αυτές οι γήινες υπάρξεις στεκόντουσαν εκεί σε µια ησυχία σχεδόν χωρίς να αναπνέουν, µια µεγάλη στρατιά από ουράνια πλάσµατα αιωρούνταν στις θέσεις τους, έτοιµα να ανταποκριθούν στο νεύµα για δράση, όταν αυτό θα δινότανε από τον Γαβριήλ, τον αρχιστράτηγό τους. 168:2.2Ο Ιησούς ύψωσε τα µάτια και είπε: «Πατέρα, σ’ ευχαριστώ που άκουσες και πραγµατοποίησες το αίτηµά µου. Γνωρίζω ότι πάντα µε ακούς, ένεκα όµως εκείνων που βρίσκονται εδώ µαζί µου, µιλάω έτσι σε σένα, ώστε να πιστέψουν ότι µε έστειλες στον κόσµο, και για να γνωρίσουν ότι συνεργάζεσαι µε µένα σε εκείνο που πρόκειται να κάνουµε». Και όταν προσευχήθηκε, φώναξε µε δυνατή φωνή, «Λάζαρε, έλα έξω!». 168:2.3Αν και οι παρατηρητές παρέµεναν ακίνητοι, η µεγάλη ουράνια στρατιά ήταν σε έντονη κινητικότητα για από κοινού δράση υπακούοντας στο λόγο του Δηµιουργού. Ακριβώς σε δώδεκα δευτερόλεπτα γήινου χρόνου, η µέχρι τώρα χωρίς ζωή µορφή του Λαζάρου άρχισε να κινείται και χωρίς καθυστέρηση ανασηκώθηκε στην άκρη του ίδιου λίθου επί του οποίου αναπαυόταν. Το σώµα του ήταν τυλιγµένο µε βαριές ταινίες και το πρόσωπό του ήταν καλυµµένο µε µαντήλι. Και καθώς στάθηκε όρθιος µπροστά τους – ζωντανός – ο Ιησούς είπε, «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Page 145

Provided by: www.urantia.info


168:2.4Όλοι,

εκτός από τους αποστόλους, τη Μάρθα και τη Μαρία, έτρεξαν στο σπίτι. Ήταν ωχροί από το φόβο και καταβεβληµένοι από την κατάπληξη. Ενώ µερικοί παρέµειναν, πολλοί έφυγαν βιαστικά για τα σπίτια τους. 168:2.5Ο Λάζαρος χαιρέτησε τον Ιησού και τους αποστόλους και ρώτησε να µάθει τη σηµασία των ταινιών της ταφής και γιατί είχε ξυπνήσει στον κήπο. Ο Ιησούς και οι απόστολοι αποτραβήχτηκαν σε µια µεριά ενώ η Μάρθα είπε στο Λάζαρο για το θάνατο, την ταφή και την ανάστασή του. Έπρεπε να του εξηγήσει ότι πέθανε την Κυριακή και τώρα είχε γυρίσει πίσω στη ζωή, την Πέµπτη, επειδή δεν είχε συνείδηση του χρόνου από την ώρα που πέθανε. 168:2.6Όταν ο Λάζαρος βγήκε από τον τάφο, ο Προσωπικός Ρυθµιστής του Ιησού, τώρα αρχηγός του είδους του στο τοπικό σύµπαν, έδωσε εντολή στον πρώην Ρυθµιστή του Λαζάρου, που περίµενε, να ξαναρχίσει να κατοικεί στο µυαλό και την ψυχή του αναστηµένου ανθρώπου. 168:2.7Τότε ο Λάζαρος πήγε στον Ιησού και µε τις αδελφές του, γονάτισε στα πόδια του Κυρίου, για να τον ευχαριστήσει και να δοξάσει το Θεό. Ο Ιησούς, πιάνοντας το Λάζαρο από το χέρι, τον ανασήκωσε, λέγοντας: «Γιε µου, αυτό που συνέβη σε σένα θα το βιώσουν όλοι όσοι πιστεύουν στο ευαγγέλιο, αυτοί όµως θα αναστηθούν µε πιο ένδοξο τρόπο. Θα είσαι ζωντανός µάρτυρας της αλήθειας που λέγω – δηλαδή ότι είµαι η ανάσταση και η ζωή. Πάµε όµως τώρα στο σπίτι και ας δώσουµε τροφή στα φυσικά αυτά σώµατα». 168:2.8Καθώς

βάδιζαν προς το σπίτι, ο Γαβριήλ απέλυσε τις έκτακτες οµάδες των συγκεντρωµένων ουράνιων πνευµάτων, ενώ έκανε αναφορά για την πρώτη και τελευταία φορά που µια θνητή ύπαρξη στην Ουράντια αναστήθηκε από το θάνατο. 168:2.9Ο Λάζαρος δεν µπορούσε να καταλάβει τι είχε συµβεί. Ήξερε ότι ήταν σοβαρά άρρωστος, αλλά µπορούσε να θυµηθεί µόνο ότι είχε αποκοιµηθεί και είχε ξυπνήσει. Δεν στάθηκε ποτέ δυνατό να πει οτιδήποτε για τις τέσσερις αυτές µέρες στον τάφο επειδή δεν είχε καθόλου συνείδηση. Ο χρόνος δεν υπάρχει για εκείνους που κοιµούνται τον ύπνο του θανάτου. 168:2.10Αν και πολλοί πίστεψαν στον Ιησού σαν αποτέλεσµα του δυναµικού έργου του, άλλοι σκλήρυναν τις καρδιές τους και τον απέρριψαν περισσότερο. Το µεσηµέρι της επόµενης ηµέρας αυτή η ιστορία είχε διαδοθεί σε όλη την Ιερουσαλήµ. Δεκάδες άνδρες και γυναίκες πήγαν στη Βηθανία για να δουν το Λάζαρο και να µιλήσουν µαζί του, και οι τροµαγµένοι και συγχυσµένοι Φαρισαίοι συγκάλεσαν βεβιασµένα συνέδριο του Σανχεντρίν για να αποφασίσουν τι θα έπρεπε να κάνουν µε τις νέες αυτές εξελίξεις. 3. ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΑΝΧΕΝΤΡΙΝ 168:3.1Αν και το πειστήριο του ανθρώπου αυτού που αναστήθηκε από τους νεκρούς συνέτεινε πολύ στην εδραίωση της πίστης της µάζας των πιστών για το ευαγγέλιο της βασιλείας, επηρέασε λίγο ή καθόλου τη συµπεριφορά των θρησκευτικών αρχηγών και κυβερνητών στην Ιερουσαλήµ εκτός από το να επιταχύνουν την απόφασή τους να καταστρέψουν τον Ιησού και να σταµατήσουν το έργο του. 168:3.2Στη µία την επόµενη µέρα, Παρασκευή, το Σανχεντρίν συγκλήθηκε για να συσκεφθεί περισσότερο πάνω στο ερώτηµα, «Τι θα κάνουµε µε τον Ιησού το Ναζωραίο;». Μετά από συνοµιλίες και οξυµένη αντιπαράθεση, κάποιος Φαρισαίος παρουσίασε την απόφαση να ζητήσουν την άµεση θανάτωση του Ιησού, διακηρύσσοντας ότι ήταν απειλή για όλο τον

Page 146

Provided by: www.urantia.info


Ισραήλ και τυπικά να δεσµευθεί το Σανχεντρίν µε την απόφαση του θανάτου, χωρίς δίκη και αψηφώντας όλα τα προηγούµενα. 168:3.3Επανειληµµένα το σεβαστό αυτό σώµα των Ιουδαίων αρχηγών είχε ψηφίσει να συλληφθεί ο Ιησούς και να συρθεί σε δίκη µε την κατηγορία της βλασφηµίας και άλλων πολυπληθών κατηγοριών εµπαιγµού του ιερού ιουδαϊκού νόµου. Άλλη µια φορά στο παρελθόν είχαν δηλώσει ότι έπρεπε να πεθάνει, αλλά αυτό έγινε την πρώτη φορά που το Σανχεντρίν είχε καταγράψει ότι επιθυµούσε να ψηφίσει το θάνατό του πριν από τη δίκη του. Αυτή η απόφαση όµως δεν ψηφίστηκε οµόφωνα αφού δεκατέσσερα µέλη του Σανχεντρίν παραιτήθηκαν από το σώµα όταν προτάθηκε µια τόσο ανήκουστη πράξη. Επειδή αυτές οι παραιτήσεις δεν είχαν τυπικά κοινοποιηθεί τουλάχιστον δυο βδοµάδες νωρίτερα, η οµάδα των δεκατεσσάρων απεχώρησε από το Σανχεντρίν εκείνη την ηµέρα, και δεν έλαβε µέρος ποτέ πια στο συµβούλιο. Όταν υποβλήθηκαν αυτές οι παραιτήσεις, άλλα πέντε µέλη εκδιώχθηκαν επειδή οι συνάδελφοί τους πίστευαν ότι έτρεφαν φιλικά αισθήµατα απέναντι στον Ιησού. Με την αποβολή των δεκαεννιά ανδρών το Σανχεντρίν ήταν σε θέση να δοκιµάσει να καταδικάσει τον Ιησού µε τέτοια αλληλεγγύη µελών που πλησίαζε την οµοφωνία. 168:3.4Την επόµενη εβδοµάδα ο Λάζαρος και οι αδελφές του κλητεύθηκαν να παρουσιαστούν ενώπιον του Σανχεντρίν. Όταν ακούστηκε η κατάθεσή τους, δεν µπορούσε να υπάρξει αµφιβολία ότι ο Λάζαρος είχε αναστηθεί από τους νεκρούς. Αν και οι διεργασίες του Σανχεντρίν κατ’ ουσία παραδέχτηκαν την ανάσταση του Λαζάρου, η καταγραφή δηµοσίευσε µιαν απόφαση που απέδιδε αυτό καθώς και τα άλλα θαύµατα που ενήργησε ο Ιησούς, στη δύναµη του πρίγκιπα των δαιµόνων, µε τον οποίο ο Ιησούς δηλώθηκε ότι ήταν σε συνεργασία. 168:3.5Άσχετα µε την πηγή της θαυµατουργικής του δύναµης, οι Ιουδαίοι αρχηγοί είχαν πεισθεί ότι, αν δεν τον σταµατούσαν άµεσα, πολύ σύντοµα όλοι οι απλοί άνθρωποι θα πίστευαν σε αυτόν, και επιπλέον, θα προέκυπτε σοβαρή επιπλοκή µε τις Ρωµαϊκές αρχές αφού τόσοι πολλοί από τους πιστούς του τον θεωρούσαν σαν το Μεσσία, τον Ελευθερωτή του Ισραήλ. 168:3.6Ήταν σε αυτή τη σύσκεψη του Σανχεντρίν που ο Καiάφας, ο αρχιερέας, πρωτοανέφερε το παλιό ιουδαϊκό απόφθεγµα, το οποίο τόσες πολλές φορές επανέλαβε: «Είναι καλύτερα να πεθάνει ένας άνδρας από το να χαθεί όλη η κοινότητα». 168:3.7Αν και ο Ιησούς είχε προειδοποιηθεί για τα έργα του Σανχεντρίν εκείνο το απόγευµα της σκοτεινής Παρασκευής, δεν ταράχτηκε στο ελάχιστο και συνέχισε την ξεκούρασή του το Σάββατο µε φίλους στη Βηθφαγία, µια κωµόπολη κοντά στη Βηθανία. Νωρίς την Κυριακή το πρωί, ο Ιησούς και οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν µετά από προσυνεννόηση, στο σπίτι του Λαζάρου και αποχαιρετώντας την οικογένεια της Βηθανίας, άρχισαν το ταξίδι τους πίσω για την κατασκήνωση της Πέλλας. 4. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 168:4.1Στο δρόµο από τη Βηθανία στην Πέλλα οι απόστολοι έκαναν στον Ιησού πολλές ερωτήσεις, που ο Κύριος απάντησε σε όλες ελεύθερα εκτός από εκείνες που είχαν σχέση µε τις λεπτοµέρειες από την ανάσταση του νεκρού. Τέτοιου είδους προβλήµατα ήταν υπεράνω της ικανότητας για κατανόηση των αποστόλων του. Εποµένως ο Κύριος αρνήθηκε να συζητήσει τις ερωτήσεις µαζί τους. Εφόσον έφυγαν από τη Βηθανία κρυφά, ήταν µόνοι τους. Ο Ιησούς λοιπόν εκµεταλλεύτηκε την ευκαιρία να πει πολλά πράγµατα στους δέκα τα

Page 147

Provided by: www.urantia.info


οποία πίστευε ότι θα τους προετοίµαζαν για τις µέρες της δοκιµασίας που ήταν ακριβώς µπροστά τους. 168:4.2Οι απόστολοι ήταν πολύ ενθουσιασµένοι και πέρασαν αρκετό διάστηµα συζητώντας τις πρόσφατες εµπειρίες τους αυτές που συνδέονταν µε την προσευχή και την απάντησή της. Όλοι θυµήθηκαν τη δήλωση του Ιησού στον αγγελιαφόρο από τη Βηθανία, στη Φιλαδέλφεια, όταν είχε πει καθαρά, «Αυτή η αρρώστια δεν θα οδηγήσει στο θάνατο». Και όµως, παρόλη την υπόσχεση αυτή, ο Λάζαρος κανονικά πέθανε. Όλη την ηµέρα εκείνη, ξανά και ξανά, επανερχόντουσαν στη συζήτηση της ερώτησης για την απάντηση της προσευχής. 168:4.3Η απάντηση του Ιησού στις πολλές ερωτήσεις τους µπορεί να ανακεφαλαιωθεί ως ακολούθως: 168:4.41. Η προσευχή είναι έκφραση του πεπερασµένου νου στην προσπάθειά του να πλησιάσει το Αιώνιο. Το φτιάξιµο µιας προσευχής, εποµένως πρέπει να περιορίζεται από τη γνώση, τη σοφία και τη συµπεριφορά του πεπερασµένου. Παρόµοια και η απάντηση πρέπει να ελέγχεται από το όραµα, τους σκοπούς, τα ιδεώδη και τα προνόµια του Αιώνιου. Δεν µπορεί να παρατηρηθεί ποτέ µια αδιάσπαστη συνέχεια φυσικών φαινοµένων µεταξύ του φτιαξίµατος µιας προσευχής και της αποδοχής της πλήρους πνευµατικής απάντησης προσέτι. 168:4.52.

Όταν µια προσευχή µένει προφανώς αναπάντητη, η καθυστέρηση συχνά προαναγγέλλει µια καλύτερη απάντηση, αν και κάποια, για µια καλή αιτία, µπορεί να καθυστερήσει πολύ καιρό. Όταν ο Ιησούς είπε ότι η αρρώστια του Λαζάρου δεν θα οδηγούσε πραγµατικά στο θάνατο, ήταν νεκρός ήδη έντεκα ώρες. Καµία ειλικρινής προσευχή δεν µένει αναπάντητη, εκτός και αν η ανώτερη άποψη του πνευµατικού κόσµου έχει επινοήσει µια καλύτερη απάντηση, µια απάντηση που συναγωνίζεται την παράκληση του πνεύµατος του ανθρώπου, καθώς έρχεται σε αντίθεση µε την προσευχή του απλού µυαλού του ανθρώπου. 168:4.63. Οι προσευχές µέσα στο χρόνο, όταν υπαγορεύονται από το πνεύµα και εκφράζονται µε πίστη, συχνά είναι τόσο ευρείες και συµπεριλαµβάνουν τα πάντα, ώστε µπορούν να απαντηθούν µόνο µέσα στην αιωνιότητα. Η πεπερασµένη παράκληση πολλές φορές είναι τόσο φορτωµένη από το Αιώνιο, ώστε η απάντηση µπορεί να αναβληθεί για καιρό, περιµένοντας τη δηµιουργία µιας επαρκούς δυνατότητας για την αποδοχή της. Η προσευχή πίστης µπορεί το ίδιο να συµπεριλαµβάνει τα πάντα ώστε η απάντηση µπορεί να γίνει δεκτή µόνο στον Παράδεισο. 168:4.74. Οι απαντήσεις στην προσευχή ενός ανθρώπινου µυαλού είναι συχνά τέτοιας φύσεως που µπορούν να γίνουν δεκτές και αντιληπτές µόνο όταν αυτό το ίδιο µυαλό που προσεύχεται, κατορθώσει να φτάσει το αθάνατο επίπεδο. Η προσευχή του θνητού όντος πολλές φορές µπορεί να απαντηθεί µόνο όταν το άτοµο αυτό προοδεύσει στο πνευµατικό επίπεδο. 168:4.85. Η προσευχή του ανθρώπου που γνωρίζει το Θεό µπορεί να διαστρεβλωθεί από άγνοια και να παραµορφωθεί από την προκατάληψη σε τέτοιο βαθµό που η απάντηση σε αυτή να είναι ανεπιθύµητη. Τότε πρέπει τα µεσολαβούντα πνευµατικά όντα να ερµηνεύσουν µια τέτοια προσευχή, ώστε όταν φτάσει η απάντηση, ο παρακαλών να µην κατορθώσει να την αναγνωρίσει σαν απάντηση στην προσευχή του.

Page 148

Provided by: www.urantia.info


168:4.96.

Όλες οι αληθινές προσευχές απευθύνονται στα πνευµατικά όντα, και όλες οι παρακλήσεις αυτού του είδους πρέπει να απαντηθούν µε πνευµατικούς όρους, και όλες οι απαντήσεις πρέπει να συνιστούν πνευµατικές αλήθειες. Τα πνευµατικά όντα δεν µπορούν να πραγµατοποιήσουν υλικές απαντήσεις στις πνευµατικές παρακλήσεις των θνητών όντων. Τα θνητά όντα µπορούν να προσευχηθούν αποτελεσµατικά µόνο όταν «προσεύχονται εν πνεύµατι». 168:4.107. Καµία προσευχή δεν µπορεί να ελπίζει σε απάντηση εκτός και αν έχει δηµιουργηθεί από το πνεύµα και τραφεί µε την πίστη. Η ειλικρινής πίστη σας υποδηλώνει ότι έχετε εκ των προτέρων ουσιαστικά παραχωρήσει στους ακροατές της προσευχής το δικαίωµα να απαντούν στις παρακλήσεις σας ανάλογα µε την ύψιστη σοφία και αυτή η θεϊκή αγάπη την οποία απεικονίζει η πίστη σας όπως εµψυχώνει πάντα εκείνες τις υπάρξεις προς τις οποίες προσεύχεστε. 168:4.118. Το παιδί όταν εµπιστεύεται και παρακαλεί τους γονείς του, ενεργεί εντός των δικαιωµάτων του. Και οι γονείς ενεργούν εντός των πλαισίων της γονικής υποχρέωσης προς το ανώριµο παιδί όταν η ανώτερη γνώση τους υπαγορεύει ότι η απάντηση στην παράκληση του παιδιού πρέπει να καθυστερήσει, τροποποιηθεί, αποµονωθεί, ξεπεράσει τα όριά της ή αναβληθεί για κάποιο άλλο επίπεδο πνευµατικής ανόδου. 168:4.129. Μη διστάζετε να προσεύχεσθε τις προσευχές που επιθυµεί το πνεύµα. Μην αµφιβάλετε ότι θα λάβετε την απάντηση στις παρακλήσεις σας. Αυτές οι απαντήσεις θα µείνουν αποταµιευµένες, περιµένοντας το κατόρθωµα των µελλοντικών πνευµατικών επιπέδων των αληθινών κοσµικών επιτευγµάτων, σε αυτό τον κόσµο ή σε άλλους, οπουδήποτε καταστεί δυνατό για σας να αναγνωρίσετε και να κάνετε κτήµα σας τις απαντήσεις που περιµένατε πολύ καιρό, από προηγούµενες αλλά σε άσχηµο χρόνο παρακλήσεις σας. 168:4.1310. Όλες οι αυθεντικές παρακλήσεις που προέρχονται από το πνεύµα είναι βέβαιο ότι θα απαντηθούν. Ζητάτε και θα λάβετε. Να θυµάστε όµως ότι είστε προοδευτικές δηµιουργίες του χρόνου και του χώρου. Εποµένως πρέπει σταθερά να υπολογίζετε τον παράγοντα χρόνο-χώρο στη βίωση της προσωπικής απολαβής όλων των απαντήσεων στις πολυποίκιλες προσευχές και παρακλήσεις σας. 5. ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Ο ΛΑΖΑΡΟΣ 168:5.1Ο Λάζαρος παρέµεινε στο σπίτι της Βηθανίας, όντας το κέντρο µεγάλου ενδιαφέροντος για πολλούς ειλικρινείς πιστούς και για πολυάριθµους περίεργους ανθρώπους, µέχρι την εβδοµάδα της σταύρωσης του Ιησού, όταν έλαβε την προειδοποίηση ότι το Σανχεντρίν είχε διατάξει το θάνατό του. Οι κυβερνήτες των Ιουδαίων είχαν αποφασίσει να σταµατήσουν την παρακάτω εξάπλωση της διδασκαλίας του Ιησού, και έκριναν καλώς ότι θα ήταν άχρηστο να θανατώσουν τον Ιησού, αν επέτρεπαν στο Λάζαρο, που αντιπροσώπευε την αιχµή της θαυµατουργικής εργασίας του, να ζήσει και να αποτελεί τεκµήριο του γεγονότος ότι ο Ιησούς τον είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Ο Λάζαρος είχε ήδη υποστεί διώξεις από αυτούς. 168:5.2Και έτσι ο Λάζαρος έφυγε βιαστικά από τις αδελφές του στη Βηθανία, εξαφανιζόµενος δια µέσου της Ιεριχούς και διασχίζοντας τον Ιορδάνη, δεν επέτρεψε στον εαυτό του να ξεκουραστεί πολύ, πριν φτάσει στη Φιλαδέλφεια. Ο Λάζαρος γνώριζε καλά τον Άµπνερ, και εδώ αισθάνθηκε ασφαλής από τις δολοφονικές ραδιουργίες του διεφθαρµένου Σανχεντρίν.

Page 149

Provided by: www.urantia.info


168:5.3Πολύ

σύντοµα η Μάρθα και η Μαρία ξεπούλησαν τα χωράφια τους στη Βηθανία και συνάντησαν τον αδελφό τους στην Περαία. Εν τω µεταξύ, ο Λάζαρος είχε γίνει ταµίας της εκκλησίας της Φιλαδέλφειας. Έγινε θερµός υποστηρικτής του Άµπνερ στην αντιπαράθεσή του µε τον Παύλο και την εκκλησία της Ιερουσαλήµ και τελικά πέθανε, όταν ήταν 67 ετών, από την ίδια αρρώστια που του προκάλεσε το θάνατο όταν ήταν νεότερος στη Βηθανία. ΕΓΓΡΑΦΟ 169 Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ 169:0.1Αργά το βράδυ της Δευτέρας, 6 Μαρτίου, ο Ιησούς και οι δέκα απόστολοι έφτασαν στην κατασκήνωση της Πέλλας. Αυτή ήταν η τελευταία εβδοµάδα της παραµονής του Ιησού εκεί, και γι αυτό ήταν πολύ δραστήριος στο να διδάσκει τα πλήθη και να εκπαιδεύει τους αποστόλους. Κήρυττε κάθε απόγευµα στις µάζες και κάθε βράδυ απαντούσε σε ερωτήσεις για τους αποστόλους και για µερικούς από τους πιο προχωρηµένους µαθητές, που διέµεναν στην κατασκήνωση. 169:0.2Η είδηση της ανάστασης του Λαζάρου είχε φτάσει στον καταυλισµό δυο µέρες πριν την άφιξη του Κυρίου, και όλοι οι συγκεντρωµένοι ανυποµονούσαν. Από την εποχή του χορτασµού των πέντε χιλιάδων δεν είχε συµβεί κάτι που να ξεσήκωσε τόσο τη φαντασία του κόσµου. Και έτσι είχαν τα πράγµατα στο αποκορύφωµα της δεύτερης φάσης της δηµόσιας υπηρεσίας της βασιλείας, που ο Ιησούς σκόπευε να διδάξει αυτή τη µοναδική εβδοµάδα στην Πέλλα και µετά να ξεκινήσει για το γύρο της νότιας Περαίας, ο οποίος οδήγησε κατευθείαν στα τελικά και τραγικά βιώµατα της τελευταίας εβδοµάδας στην Ιερουσαλήµ. 169:0.3Οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς είχαν αρχίσει να µορφοποιούν τα ενοχοποιητικά στοιχεία τους και να αποκρυσταλλώνουν τις κατηγορίες τους. Εναντιώθηκαν στις διδασκαλίες του Κυρίου στα εξής ερείσµατα: 169:0.41. Είναι φίλος των τελωνών και των αµαρτωλών. Δέχεται τους άθεους και ακόµη τρώγει µαζί τους. 169:0.52. Είναι βλάσφηµος, µιλάει για το Θεό σαν να ήταν Πατέρας του και πιστεύει ότι είναι ίσος µε τον Θεό. 169:0.63. Παραβιάζει το νόµο. Θεραπεύει από τις ασθένειες το Σάββατο και µε πολλούς άλλους τρόπους χλευάζει τον ιερό νόµο του Ισραήλ. 169:0.74. Συνεργάζεται µε διαβόλους. Κάνει δήθεν θαύµατα µε τη δύναµη του Βεελζεβούλ, του πρίγκιπα των διαβόλων. 1. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥ ΓΙΟΥ 169:1.1Την Πέµπτη το απόγευµα ο Ιησούς µίλησε στα πλήθη για τη «Χάρη της Σωτηρίας». Στην πορεία της οµιλίας αυτής ξαναείπε την ιστορία του χαµένου πρόβατου και της χαµένης δραχµής και µετά πρόσθεσε την αγαπηµένη παραβολή του άσωτου υιού. Είπε ο Ιησούς: 169:1.2«Οι προφήτες, από το Σαµουήλ µέχρι τον Ιωάννη σας έχουν προτρέψει να αναζητάτε το Θεό – να ψάχνετε για την αλήθεια. Πάντα έλεγαν: ‘Ζητείστε τον Κύριο ενόσω µπορεί να βρεθεί’. Και όλες αυτές τις διδασκαλίες πρέπει να τις βάλετε στην καρδιά σας. Ήρθα όµως για να σας δείξω ότι, ενώ εσείς ζητάτε να βρείτε το Θεό, ο Θεός παρόµοια ζητάει να βρει εσάς. Πολλές φορές σας είπα την ιστορία του καλού βοσκού που άφησε τα ενενήντα εννέα πρόβατα στο κοπάδι ενώ πήγε προς αναζήτηση του ενός που είχε χαθεί, και πώς, όταν βρήκε το ξεκοµµένο πρόβατο, το σήκωσε στους ώµους του και το µετέφερε τρυφερά πίσω στο κοπάδι. Και όταν το χαµένο πρόβατο βρέθηκε πάλι στο κοπάδι, θυµάστε ότι ο καλός βοσκός

Page 150

Provided by: www.urantia.info


φώναξε τους φίλους του και τους προσκάλεσε να χαρούν µαζί του για την εύρεση του πρόβατου που είχε χαθεί. Σας λέγω πάλι ότι γίνεται µεγαλύτερη χαρά στον ουρανό για έναν αµαρτωλό που µετανοεί παρά για τα ενενήντα εννέα δίκαια άτοµα που δεν έχουν ανάγκη µετάνοιας. Το γεγονός ότι ψυχές έχουν χαθεί, αυξάνει από µόνο του το ενδιαφέρον του ουράνιου Πατέρα. Έχω έρθει στον κόσµο αυτό για να εκτελέσω την εντολή του Πατέρα µου και αληθώς ειπώθηκε για το Γιο του Ανθρώπου ότι είναι φίλος των τελωνών και των αµαρτωλών. 169:1.3Έχετε διδαχθεί ότι η θεϊκή αποδοχή έρχεται αφού µετανοήσετε και σαν επακόλουθο όλων των θυσιών και των µετανοιών που κάνατε, όµως σας βεβαιώνω ότι ο Πατέρας σάς δέχεται πριν ακόµα µετανοήσετε και στέλνει τον Υιό και τους συνεργάτες του για να σας βρουν και να σας φέρουν, µε χαρά, πίσω στο κοπάδι, τη βασιλεία της συγγένειας µε το Θεό και της πνευµατικής προόδου. Είστε όλοι σαν πρόβατα που έχουν ξεστρατίσει και έχω έρθει για να ζητήσω και να σώσω εκείνους που έχουν χαθεί. 169:1.4Και πρέπει να θυµάστε ακόµα, την ιστορία της γυναίκας που, έχοντας δέκα νοµίσµατα από ασήµι τα έφτιαξε σαν ένα περιδέραιο κόσµηµα, έχασε ένα νόµισµα, και µετά άναψε τη λάµπα και µε φιλοπονία καθάρισε το σπίτι και συνέχισε να ψάχνει µέχρι που βρήκε το χαµένο ασηµένιο νόµισµα. Και µόλις βρήκε το κοµµάτι που χάθηκε, φώναξε τους φίλους της και τους γείτονες, λέγοντας: ‘Χαρείτε µαζί µου, γιατί βρήκα το νόµισµα που είχα χάσει’. Έτσι σας λέγω πάλι, γίνεται πάντα χαρά ανάµεσα στους αγγέλους του ουρανού για τον αµαρτωλό που µετανοεί και επιστρέφει στο κοπάδι του Πατέρα. Και σας λέγω την ιστορία αυτή για να σας αποτυπώσω ότι ο Πατέρας και ο Γιος αναζητούν εκείνους που χάθηκαν, και στην αναζήτηση αυτή µεταχειριζόµαστε όλες τις δυνατές επιρροές που αποδίδουν βοήθεια στις φιλόπονες προσπάθειές µας να βρούµε εκείνους που χάθηκαν, εκείνους που έχουν ανάγκη σωτηρίας. Έτσι λοιπόν, ενώ ο Γιος του Ανθρώπου βγαίνει έξω στην ερηµιά για να ψάξει για το ξεστρατισµένο πρόβατο, ψάχνει και για το νόµισµα από ασήµι που χάθηκε στο σπίτι. Το πρόβατο περιπλανάται ακούσια. Το ασηµένιο νόµισµα καλύπτεται από τη σκόνη του χρόνου και κρύβεται από τη συσσώρευση των πραγµάτων των ανθρώπων. 169:1.5Και τώρα θα ήθελα να σας πω την ιστορία ενός απερίσκεπτου γιου ενός πλούσιου κτηµατία που ηθεληµένα άφησε το σπίτι του πατέρα του και έφυγε σε ξένη χώρα, όπου συνάντησε πολλά βάσανα. Θυµάστε πως το πρόβατο ξεστράτισε χωρίς πρόθεση, αλλά ο νέος αυτός άφησε το σπίτι του εκ προµελέτης. Τα πράγµατα είχαν ως εξής: 169:1.6Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. Ο ένας, ο νεότερος, ήταν ανοιχτόκαρδος και ανέµελος, αναζητούσε πάντα την καλοπέραση και απέφευγε τις ευθύνες, ενώ ο µεγαλύτερος αδελφός του ήταν σοβαρός, λογικός, εργατικός, και πρόθυµος να αναλαµβάνει τις ευθύνες του. Αυτοί οι δυο αδελφοί λοιπόν, δεν τα πήγαιναν καλά µεταξύ τους, πάντα τσακωνόντουσαν και λογοµαχούσαν. Ο νεότερος ήταν χαρούµενος και κεφάτος, αλλά νωθρός και αναξιόπιστος. Ο µεγαλύτερος γιος ήταν επιµελής και εργατικός, συγχρόνως όµως εγωκεντρικός, σκυθρωπός και φαντασµένος. Ο νεότερος γιος χαιρόταν να παίζει αλλά απέφευγε τη δουλειά. Ο µεγαλύτερος είχε αφιερώσει τον εαυτό του στη δουλειά και σπάνια έπαιζε. Αυτή η συνεργασία απέβη τόσο δυσάρεστη ώστε ο νεότερος γιος πήγε στον πατέρα του και είπε: ‘Πατέρα, δώσε µου το τρίτο από την περιουσία σου που µου ανήκει και άφησέ µε να πάω έξω στον κόσµο να ψάξω τη δική µου τύχη’. Όταν ο πατέρας άκουσε το αίτηµα αυτό, γνωρίζοντας πόσο δυστυχής ήταν ο νέος στο σπίτι µε το µεγάλο του αδελφό, µοίρασε την περιουσία του, και έδωσε στο νέο το µερίδιό του.

Page 151

Provided by: www.urantia.info


169:1.7Μέσα

σε λίγες εβδοµάδες ο νέος µάζεψε όλα τα χρήµατά του και ξεκίνησε για ένα ταξίδι σε µακρινή χώρα, και µη βρίσκοντας να κάνει κάτι επικερδές που θα ήταν συγχρόνως και ευχάριστο, γρήγορα εξάντλησε όλη την κληρονοµιά του σε µια ταραχώδη ζωή. Και όταν την ξόδεψε όλη, έγινε µεγάλη πείνα σ’ εκείνη τη χώρα κι αυτός βρέθηκε σε ανάγκη. Έτσι, όταν άρχισε να πεινάει και η θλίψη του ήταν µεγάλη, βρήκε δουλειά σε έναν από τους κατοίκους της χώρας, που τον έστειλε στους αγρούς να ταΐζει γουρούνια. Και ο νέος ήταν αναγκασµένος να γεµίζει το στοµάχι του µε τα φλούδια που έτρωγαν τα γουρούνια, γιατί κανένας δεν του έδινε τίποτε άλλο. 169:1.8Μια µέρα, όταν πεινούσε πολύ, είπε στον εαυτό του: ‘Πόσοι µισθωτοί εργάτες του πατέρα µου έχουν αρκετή τροφή και περισσευούµενη, ενώ εγώ χάνοµαι από την πείνα, ταΐζοντας γουρούνια εδώ πέρα σε µια ξένη χώρα! Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα µου, και θα του πω: ‘Πατέρα, αµάρτησα κατά του ουρανού και ενώπιόν σου. Δεν είµαι πλέον άξιος να ονοµάζοµαι γιος σου, µόνο κάνε µε αν θέλεις έναν από τους µισθωτούς εργάτες σου’. Και όταν ο νέος πήρε αυτή την απόφαση, σηκώθηκε και κίνησε για το σπίτι του πατέρα του. 169:1.9Ο πατέρας του είχε στενοχωρηθεί πολύ για το γιο του. Του είχε λείψει το χαρούµενο, αν και απερίσκεπτο αγόρι. Ο πατέρας αγαπούσε αυτό το γιο και περίµενε πάντοτε την επιστροφή του, έτσι την ηµέρα που εκείνος πλησίαζε στο σπίτι του, αν και ήταν ακόµα µακριά, ο πατέρας τον είδε, συγκινήθηκε από την αγάπη του, έτρεξε να τον συναντήσει και µε τρυφερούς χαιρετισµούς τον αγκάλιασε και τον κατεφίλησε. Μετά τη συνάντηση αυτή ο γιος κοίταξε το γεµάτο δάκρυα πρόσωπο του πατέρα του και είπε: ‘Πατέρα, αµάρτησα κατά του ουρανού και ενώπιόν σου. Δεν είµαι πλέον άξιος να ονοµάζοµαι γιος σου’ – αλλά το αγόρι δεν είχε την ευκαιρία να ολοκληρώσει την οµολογία του επειδή ο περιχαρής πατέρας είπε στους υπηρέτες του, που εν τω µεταξύ είχαν έρθει τρέχοντας: ‘Φέρετε γρήγορα το καλύτερο ένδυµά του, εκείνο που κράτησα και ντύσατέ τον και βάλτε του το δακτυλίδι του στο χέρι του και φορέστε του υποδήµατα για τα πόδια του’. 169:1.10Και κατόπιν, αφού ο ευτυχής πατέρας οδήγησε το αποκαµωµένο αγόρι µε τα πληγωµένα πόδια στο σπίτι, κάλεσε τους υπηρέτες του: ‘Φέρτε το θρεµµένο µοσχάρι και σφάξτε το και ας φάµε και ας ευφρανθούµε διότι ο γιος µου αυτός ήταν νεκρός και ανέζησε, ήταν χαµένος και βρέθηκε’. Και µαζεύτηκαν όλοι γύρω από τον πατέρα για να χαρούν µαζί του για την επιστροφή του γιου του. 169:1.11Εκείνη την ώρα περίπου, ενώ διασκέδαζαν, ο µεγαλύτερος γιος επέστρεφε από την εργασία της ηµέρας στους αγρούς και καθώς πλησίαζε στο σπίτι, άκουσε τη µουσική και το χορό. Και όταν εισήλθε από την πίσω πόρτα, φώναξε ένα από τους υπηρέτες και ρώτησε τι σήµαινε όλη αυτή η γιορτή. Τότε ο υπηρέτης απάντησε: ‘Ήρθε ο χαµένος από καιρό αδελφός σου, και ο πατέρας σου έσφαξε το θρεµµένο µοσχάρι για να χαρούν που γύρισε πίσω ασφαλής. Έλα µέσα για να χαιρετήσεις κι εσύ τον αδελφό σου και να τον υποδεχτείς πίσω στο σπίτι τους πατέρα σας’. 169:1.12Όταν όµως ο µεγαλύτερος αδελφός το άκουσε, πληγώθηκε και θύµωσε τόσο που δεν ήθελε να µπει µέσα. Όταν ο πατέρας του έµαθε για την προσβολή του από το καλωσόρισµα του νεότερου αδελφού του, βγήκε έξω και τον παρακαλούσε. Αλλά ο µεγαλύτερος γιος δεν ήθελε να ενδώσει και να πειστεί από τα λόγια του πατέρα του. Του απάντησε λέγοντας: ‘Τόσα χρόνια σε υπηρετώ, χωρίς να παραβώ ποτέ τις εντολές σου και όµως δεν µου έδωσες ποτέ ούτε ένα κατσικάκι για να διασκεδάσω µε τους φίλους µου. Έµεινα εδώ να φροντίζω για σένα όλα αυτά τα χρόνια, και ποτέ δεν χάρηκες για την πιστή µου υπηρεσία, όταν όµως

Page 152

Provided by: www.urantia.info


αυτός ο γιος σου γύρισε, έχοντας κατασπαταλίσει την περιουσία σου µε πόρνες, βιάστηκες να σφάξεις το θρεµµένο µοσχάρι και να χαρείς µαζί του’. 169:1.13Ο πατέρας όµως που αγαπούσε αληθινά και τα δυο παιδιά του, προσπάθησε να εξηγήσει στο µεγαλύτερο: ‘Γιε µου, εσύ είσαι πάντοτε µαζί µου και όλα όσα έχω είναι δικά σου. Θα µπορούσες να είχες ένα κατσικάκι οποιαδήποτε ώρα καλούσες τους φίλους σου για να µοιραστείς τη χαρά σου. Είναι όµως σωστό να έρθεις µαζί µου για να χαρείς και να ευφρανθείς από την επιστροφή του αδελφού σου. Σκέψου αυτό, ο γιος µου, ο αδελφός σου είχε χαθεί και βρέθηκε, γύρισε ζωντανός πίσω σε µας!’. 169:1.14Αυτή ήταν από τις πιο συγκλονιστικές και εντυπωσιακές παραβολές του Ιησού που ποτέ παρουσίασε, για να δείξει στους ακροατές του την προθυµία του Πατέρα να δεχτεί όλους εκείνους που ζητάνε την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών. 169:1.15Ο Ιησούς είχε κάποιο σκοπό που είπε τις τρεις αυτές ιστορίες την ίδια ώρα. Παρουσίασε την ιστορία του χαµένου προβάτου για να δείξει ότι, όταν οι άνθρωποι ξεστρατίζουν ακούσια από το µονοπάτι της ζωής, ο Πατέρας ενδιαφέρεται γι αυτά τα χαµένα και βγαίνει, µε τους Γιους του, τους πραγµατικούς βοσκούς του κοπαδιού, να αναζητήσουν τα χαµένα πρόβατα. Ύστερα αφηγήθηκε την ιστορία του ασηµένιου νοµίσµατος που χάθηκε στο σπίτι για να απεικονίσει πόσο προσεκτικό είναι το θεϊκό ψάξιµο όλων αυτών που έχουν µπερδευτεί, συγχυστεί ή µε άλλο τρόπο πνευµατικά τυφλωθεί από τα ενδιαφέροντα της ύλης και τις συσσωρεύσεις της ζωής. Και µετά καταπιάστηκε µε την εξιστόρηση της παραβολής του χαµένου γιου, την υποδοχή του ασώτου, για να δείξει πόσο τέλεια είναι η αποκατάσταση του χαµένου γιου στο σπίτι και στην καρδιά του Πατέρα του. 169:1.16Πολλές µα πάρα πολλές φορές, κατά τη διάρκεια των ετών της διδασκαλίας του, ο Ιησούς είπε και ξαναείπε την ιστορία αυτή του ασώτου. Αυτή η παραβολή καθώς και η ιστορία του καλού Σαµαρείτη ήταν τα µέσα που προτιµούσε για να διδάξει την αγάπη του Πατέρα και τη συναδελφικότητα του ανθρώπου. 2. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ 169:2.1Ένα βράδυ ο Σίµων ο Ζηλωτής, σχολιάζοντας µια δήλωση του Ιησού, είπε: «Κύριε, τι εννοούσες όταν έλεγες σήµερα ότι πολλά από τα παιδιά του κόσµου έχουν αποδειχθεί γνωστικότερα µε τους συγχρόνους τους, από ό,τι τα παιδιά της βασιλείας, αφού εκείνα τα πρώτα είναι επιτήδεια στο να συνάπτουν φιλίες µε το µαµωνά της αδικίας;». Ο Ιησούς αποκρίθηκε: 169:2.2«Μερικοί από σας, πριν εισέλθετε στη βασιλεία, ήσασταν πολύ δαιµόνιοι στις συνδιαλλαγές σας µε τους συνεργάτες της δουλειάς σας. Αν και ήσασταν άδικοι και συχνά κακόπιστοι, παρόλα αυτά ήσασταν συνετοί και µε προσεκτική κρίση εις το ότι διεκπεραιώνατε την εργασία σας µε την προσοχή σας προσηλωµένη στο κέρδος για το παρόν και την ασφάλεια για το µέλλον. Κατά τον ίδιο τρόπο θα πρέπει τώρα να βάλετε σε τάξη τις ζωές σας στη βασιλεία για να παρέχετε χαρά για το παρόν σας ενώ θα είστε σίγουροι για τη µελλοντική απόλαυση των θησαυρών που βρίσκονται στους ουρανούς. Αν, ευρισκόµενοι στην υπηρεσία του ιδίου σας του εαυτού, αποκτάτε κέρδη για σας τους ίδιους εργαζόµενοι µε φιλοπονία, γιατί δείχνετε λιγότερη φιλοπονία στην προσέλκυση περισσότερων ψυχών για τη βασιλεία, εφόσον σήµερα υπηρετείτε την αδελφότητα του ανθρώπου και είστε διαχειριστές του Θεού; 169:2.3Θα µάθετε όλοι ένα µάθηµα από την ιστορία κάποιου πλουσίου που είχε ένα δαιµόνιο αλλά άδικο διαχειριστή. Ο διαχειριστής αυτός όχι µόνο καταπίεζε τους πελάτες του κυρίου

Page 153

Provided by: www.urantia.info


του για δικό του προσωπικό κέρδος, αλλά είχε ακόµα ξοδέψει και καταχραστεί τα κεφάλαια του κυρίου του. Όταν όλα αυτά τελικά έφτασαν στα αυτιά του κυρίου του, κάλεσε το διαχειριστή ενώπιόν του και ζήτησε να µάθει τη σηµασία των φηµών αυτών και απαίτησε να του δώσει αµέσως λογαριασµό για τη διαχείριση που είχε κάνει και ετοιµάστηκε να αναθέσει τις υποθέσεις του σε κάποιον άλλο. 169:2.4Τώρα λοιπόν, αυτός ο άδικος διαχειριστής είπε µέσα του: ‘Τι να κάνω αφού πρόκειται να χάσω τη διαχείριση αυτή; Δεν έχω τη δύναµη να σκάβω, να ζητιανεύω ντρέποµαι. Ξέρω τι πρέπει να κάνω για να είµαι βέβαιος ότι, όταν αποµακρυνθώ από τη διαχείριση, να µε καλοδεχτούν στα σπίτια τους όλοι εκείνοι που κάνουν δουλειές µε τον αφέντη µου’. Και τότε, αφού κάλεσε κάθε έναν από τους χρεοφειλέτες του κυρίου του, είπε στον πρώτο, ‘Πόσα χρωστάς στον κύριό µου;’. Εκείνος απάντησε, ‘Εκατό µεζούρες λάδι’. Τότε είπε ο διαχειριστής, ‘Πάρε το πινάκιό σου, κάθισε κάτω γρήγορα και άλλαξέ το σε πενήντα’. Μετά είπε σε άλλο χρεοφειλέτη, ‘Πόσα χρεωστάς;’ και αυτός αποκρίθηκε, ‘Εκατό µεζούρες σιτάρι’. Τότε είπε ο διαχειριστής, ‘Πάρε το πινάκιό σου και γράψε ογδόντα’. Και το έκανε αυτό µε πολλούς άλλους χρεοφειλέτες. Και έτσι αυτός ο ανέντιµος διαχειριστής κοίταξε να κάνει φίλους για τον εαυτό του µετά την αποµάκρυνσή του από τη διαχείριση. Ακόµα και ο κύριος και αφέντης του, όταν στη συνέχεια το ανακάλυψε, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ο άπιστος διαχειριστής του είχε τουλάχιστον δείξει οξυδέρκεια στον τρόπο µε τον οποίο είχε ζητήσει να έχει τα χρειαζούµενα για τις µελλοντικές µέρες της στέρησης και της δυστυχίας. 169:2.5Και µε αυτό τον τρόπο οι γιοι του κόσµου αυτού µερικές φορές δείχνουν µεγαλύτερη σωφροσύνη στις προετοιµασίες που κάνουν για το µέλλον από ό,τι τα παιδιά του φωτός. Λέω σε σας που σκοπεύετε να αποκτήσετε θησαυρό στον ουρανό: Πάρτε µαθήµατα από εκείνους που κάνουν φιλίες µε το µαµωνά της αδικίας και κατευθύνετε τις ζωές σας κατά παρόµοιο τρόπο ώστε να δηµιουργήσετε αιώνιες φιλίες µε τις δυνάµεις της δικαιοσύνης ώστε όταν όλα τα πράγµατα αποτυγχάνουν απολύτως, θα γίνετε δεκτοί µε χαρά στις αιώνιες κατοικίες. 169:2.6Επιβεβαιώνω ότι αυτός που είναι αξιόπιστος σε λίγα θα είναι αξιόπιστος και στα πολλά, ενώ αυτός που είναι άδικος σε λίγα θα είναι άδικος και στα πολλά. Αν δεν δείξατε πρόνοια και ακεραιότητα στις υποθέσεις αυτού του κόσµου, πώς µπορείτε να ελπίζετε ότι θα είστε έµπιστοι και συνετοί όταν θα σας εµπιστευθούν τη διαχείριση του αληθινού πλούτου του ουράνιου βασιλείου; Αν δεν είστε καλοί διαχειριστές και αξιόπιστοι τραπεζίτες, αν δεν είστε αξιόπιστοι σε αυτό που ανήκει σε κάποιον άλλον, ποιος θα είναι τόσο τρελός ώστε να σας δώσει µεγάλο θησαυρό επ’ ονόµατί σας; 169:2.7Και πάλι σας επιβεβαιώνω ότι κανένας δεν µπορεί να υπηρετεί δυο κυρίους, είτε θα µισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, ή διαφορετικά θα αφοσιωθεί στον ένα και θα παραµελήσει τον άλλο. Δεν µπορείτε να υπηρετείτε το Θεό και το µαµωνά». 169:2.8Όταν οι Φαρισαίοι που ήταν εκεί τα άκουσαν αυτά, άρχισαν να ειρωνεύονται και να χλευάζουν επειδή έδιναν µεγάλη σηµασία στην απόκτηση πλούτου. Οι εχθρικοί αυτοί ακροατές προσπάθησαν να παγιδέψουν τον Ιησού σε ανώφελη συζήτηση, αλλά εκείνος αρνήθηκε να έρθει σε διαµάχη µε τους εχθρούς του. Όταν οι Φαρισαίοι άρχισαν να καυγαδίζουν µεταξύ τους, οι δυνατές φωνές τους προσήλκυσαν ένα µεγάλο όχλο που είχε στρατοπεδεύσει εκεί γύρω, και όταν άρχισαν να φιλονικούν µεταξύ τους, ο Ιησούς αποτραβήχτηκε, πηγαίνοντας στη σκηνή του για τη νύχτα. 3. Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ

Page 154

Provided by: www.urantia.info


169:3.1Όταν

η φασαρία δυνάµωσε πολύ, ο Σίµων Πέτρος, όρθιος, πήρε τον έλεγχο, λέγοντας: «Άνδρες και αδέλφια, δεν είναι σωστό να φιλονικείτε µε τον τρόπο αυτό µεταξύ σας. Ο Κύριος µίλησε και καλά θα κάνετε να σκεφτείτε καλά τα λόγια του. Δεν είναι µια καινούρια θεωρία αυτά που σας µαρτύρησε. Δεν έχετε ποτέ ακούσει την αλληγορία των Ναζαρηνών σχετικά µε τον πλούσιο και το ζητιάνο; Μερικοί από εµάς έχουµε ακούσει τον Ιωάννη το Βαπτιστή να βροντοφωνάζει την προειδοποιητική αυτή παραβολή σ’ εκείνους που αγαπούν τα πλούτη και εποφθαλµιούν τον ανέντιµο πλουτισµό. Αν και η παλιά αυτή παραβολή δεν είναι σχετική µε το ευαγγέλιο που κηρύττουµε, καλά θα κάνατε να λάβετε υπ’ όψη το δίδαγµά της µέχρι τη στιγµή που θα κατανοήσετε το καινούργιο φως της βασιλείας των ουρανών. Η ιστορία όπως την είπε ο Ιωάννης έχει ως εξής: 169:3.2Κάποτε υπήρχε ένας πλούσιος άνθρωπος που τον έλεγαν Δίβη, ο οποίος, ντυµένος στην πορφύρα και τα υπέροχα λινά ενδύµατα, ζούσε κάθε µέρα µέσα στη χαρά και την πολυτέλεια. Υπήρχε και ένας ζητιάνος που τον έλεγαν Λάζαρο, ξαπλωµένος στην πύλη του πλούσιου, γεµάτος πληγές, ο οποίος επιθυµούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλούσιου. Ναι, ακόµα και τα σκυλιά ερχόντουσαν και έγλειφαν τις πληγές του. Συνέβη δε να πεθάνει ο ζητιάνος και να µεταφερθεί από τους αγγέλους και να αναπαυθεί στην αγκαλιά του Αβραάµ. Και µετά, αργότερα, πέθανε και ο πλούσιος και θάφτηκε µε µεγάλη ποµπή και βασιλική µεγαλοπρέπεια. Όταν ο πλούσιος έφυγε από τον κόσµο αυτό, ξύπνησε στον Άδη, και επειδή βασανιζόταν, σήκωσε τα µάτια του και είδε µακριά τον Αβραάµ και το Λάζαρο στην αγκαλιά του. Τότε ο Δίβης φώναξε δυνατά: ‘Πατέρα Αβραάµ, ελέησέ µε και στείλε το Λάζαρο να βουτήξει την άκρη του δακτύλου του σε νερό για να δροσίσει τη γλώσσα µου, γιατί βρίσκοµαι σε µεγάλη οδύνη εξαιτίας της τιµωρίας µου’. Τότε αποκρίθηκε ο Αβραάµ: ‘Παιδί µου, θυµήσου ότι εσύ στη ζωή σου απόλαυσες τα αγαθά ενώ ο Λάζαρος µε τον ίδιο τρόπο υπέφερε τα δεινά. Τώρα όµως όλα άλλαξαν, δεδοµένου ότι ο Λάζαρος παρηγορείται ενώ εσύ βασανίζεσαι. Εκτός αυτού, µεταξύ µας υπάρχει µεγάλο χάσµα ώστε δεν µπορούµε να έρθουµε σε σένα, ούτε εσύ µπορείς να έρθεις σε µας’. Τότε είπε ο Δίβης στον Αβραάµ: ‘Σε ικετεύω να στείλεις το Λάζαρο πίσω στο σπίτι του πατέρα µου, επειδή έχω πέντε αδέλφια, να τους µαρτυρήσει αυτά, ώστε να εµποδίσει τα αδέλφια µου να έλθουν στον τόπο αυτό των βασάνων’. Είπε όµως ο Αβραάµ: ‘Παιδί µου, έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες, ας τους ακούσουν’. Τότε αποκρίθηκε ο Δίβης: ‘Όχι, όχι, Πατέρα Αβραάµ! Αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα µετανοήσουν’. Και τότε είπε ο Αβραάµ: ‘Εάν δεν ακούνε το Μωυσή και τους προφήτες, δεν θα πεισθούν ακόµα και αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς’». 169:3.3Όταν ο Πέτρος διηγήθηκε την παλιά αυτή παραβολή της αδελφότητας των Ναζαρηνών, και εφόσον ο όχλος είχε ησυχάσει, σηκώθηκε ο Ανδρέας και τους απέλυσε για να κοιµηθούν. Αν και αµφότεροι οι απόστολοι και οι µαθητές του συχνά ρωτούσαν τον Ιησού για την παραβολή αυτή του Δίβη και του Λάζαρου, ποτέ δεν συγκατατέθηκε να κάνει κάποιο σχόλιο γι αυτή. 4. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ 169:4.1Ο Ιησούς πάντα αντιµετώπιζε δυσκολίες µε το να εξηγεί στους αποστόλους ότι, ενώ διακήρυτταν την ίδρυση της βασιλείας του Θεού, ο ουράνιος Πατέρας δεν ήταν βασιλιάς. Την εποχή που ο Ιησούς βρισκόταν στη γη και κήρυττε σαν θνητός, ο κόσµος της Ουράντια ήξερε καλά τους βασιλιάδες και τους αυτοκράτορες στη διακυβέρνηση των εθνών και οι Ιουδαίοι από πολύ καιρό πριν αφηγούνταν τον ερχοµό της βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό το λόγο αλλά και για άλλους, ο Κύριος σκέφτηκε ότι ήταν καλύτερο να ονοµάσει την

Page 155

Provided by: www.urantia.info


πνευµατική αδελφότητα των ανθρώπων σαν βασιλεία των ουρανών και το πνεύµα-αρχηγό αυτής της αδελφότητας σαν ουράνιο Πατέρα. Ποτέ δεν αναφέρθηκε ο Ιησούς στον Πατέρα του σαν βασιλιά. Στις τελευταίες συνοµιλίες του µε τους αποστόλους πάντοτε όταν αναφερόταν στον εαυτό του έλεγε ο Γιος του Ανθρώπου και οι µεγαλύτεροι αδελφοί του. Περιέγραφε όλους τους οπαδούς του σαν υπηρέτες της ανθρωπότητας και αγγελιαφόρους του ευαγγελίου της βασιλείας. 169:4.2Ο Ιησούς δεν έδωσε ποτέ στους αποστόλους του ένα συστηµατικό µάθηµα σχετικό µε την προσωπικότητα και τη διάθεση του ουράνιου Πατέρα. Ποτέ δεν ζήτησε από τους ανθρώπους να πιστέψουν στον Πατέρα του. Το θεώρησε δεδοµένο ότι το έκαναν. Ο Ιησούς ποτέ δεν έκανε µικροπρέπειες προτείνοντας επιχειρήµατα για να αποδείξει την πραγµατικότητα του Πατέρα. Όλες οι διδασκαλίες του που αφορούσαν τον Πατέρα επικεντρώνονταν στη διακήρυξη ότι αυτός και ο Πατέρας του είναι ένα. Ότι όποιος είδε το Γιο έχει δει τον Πατέρα, ότι ο Πατέρας, όπως ο Γιος, γνωρίζει όλα τα πράγµατα, ότι µόνο ο Γιος γνωρίζει πραγµατικά τον Πατέρα, και αυτός στον οποίο ο Γιος θα τον αποκαλύψει, ότι όποιος γνωρίζει το Γιο γνωρίζει επίσης τον Πατέρα και ότι ο Πατέρας τον έστειλε στον κόσµο για να αποκαλύψει τη δυαδική φύση του και να δείξει το συνδυασµένο έργο του. Ποτέ δεν έκανε άλλες ανακοινώσεις για τον Πατέρα του εκτός από τη γυναίκα στη Σαµάρεια στο πηγάδι του Ιακώβ, όταν δήλωσε, «Ο Θεός είναι πνεύµα». 169:4.3Εσείς

µαθαίνετε για τον Θεό από τον Ιησού, µε το να παρατηρείτε τη θεία ζωή του, και όχι βασιζόµενοι στις διδασκαλίες του. Από τη ζωή του Κυρίου µπορείτε να αφοµοιώσετε εκείνο το σχέδιο του Θεού το οποίο αντιπροσωπεύει το µέγεθος της ικανότητάς σας να αντιληφθείτε τις πνευµατικές και θεϊκές αλήθειες, αλήθειες πραγµατικές και αιώνιες. Το πεπερασµένο δεν µπορεί ποτέ να ελπίζει ότι θα κατανοήσει το Άπειρο εκτός από εκείνο το Άπειρο που εστιάστηκε µέσα στο χωρόχρονο της προσωπικότητας των εµπειριών της πεπερασµένης ανθρώπινης ζωής του Ιησού από τη Ναζαρέτ. 169:4.4Ο Ιησούς γνώριζε καλά ότι ο Θεός µπορεί να γίνει γνωστός µόνο µέσα από την πραγµατικότητα της εµπειρίας. Δεν µπορεί να γίνει κατανοητός µε την απλή διδασκαλία του µυαλού. Ο Ιησούς δίδαξε τους αποστόλους του ότι, ενώ δεν µπορούν να εννοήσουν πλήρως το Θεό, µπορούν όµως σίγουρα να τον γνωρίσουν, όπως γνώρισαν το Γιο του Ανθρώπου. Μπορείτε να γνωρίσετε το Θεό, όχι κατανοώντας αυτά που είπε ο Ιησούς, αλλά γνωρίζοντας τι υπήρξε ο Ιησούς. Ο Ιησούς υπήρξε η αποκάλυψη του Θεού. 169:4.5Εκτός από τότε που παρέθετε κοµµάτια από τις Γραφές των Εβραίων, ο Ιησούς αναφερόταν στη Θεότητα µόνο µε δυο ονόµατα: Θεός και Πατέρας. Και όταν ο Κύριος αναφερόταν στον Πατέρα του σαν Θεό, συνήθως χρησιµοποιούσε την εβραϊκή λέξη που σήµαινε τον Τριαδικό Θεό και όχι τη λέξη Γιαχβέ, η οποία αποτέλεσε την αρχή στην προοδευτική σκέψη του φυλετικού Θεού των Εβραίων. 169:4.6Ο Ιησούς ποτέ δεν αποκάλεσε τον Πατέρα βασιλιά, και στενοχωριόταν πολύ που η ιουδαϊκή ελπίδα για την αποκατάσταση του βασιλείου και η διακήρυξη του Ιωάννη για µια ερχόµενη βασιλεία, τον ανάγκασαν να µετονοµάσει την προτεινόµενη πνευµατική αδελφότητα σε βασιλεία των ουρανών. Με µόνη εξαίρεση – τη δήλωση ότι «Ο Θεός είναι πνεύµα» – ο Ιησούς δεν αναφέρθηκε ποτέ στη Θεότητα µε άλλο τρόπο από τους όρους που περιέγραφαν τη δική του προσωπική σχέση µε την Πρώτη Πηγή και Κέντρο του Παραδείσου.

Page 156

Provided by: www.urantia.info


169:4.7Ο

Ιησούς χρησιµοποίησε τη λέξη Θεός για να προσδιορίσει την ιδέα της Θεότητας και τη λέξη Πατέρας για να προσδιορίσει την εµπειρία της γνώσης του Θεού. Όταν χρησιµοποιείται η λέξη Πατέρας για να δηλώσει το Θεό, πρέπει να γίνει κατανοητή µε τη µεγαλύτερη δυνατή σηµασία της. Η λέξη Θεός δεν µπορεί να ερµηνευτεί και εποµένως συµβολίζει την αιώνια ιδέα για τον Πατέρα, ενώ ο όρος Πατέρας, επειδή επιδέχεται µερικής ερµηνείας, µπορεί να χρησιµοποιηθεί για να αντιπροσωπεύσει την ανθρώπινη ιδέα για το θεϊκό Πατέρα όπως Αυτός συνδέεται µε τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της πορείας της θνητής του ζωής. 169:4.8Για τους Εβραίους, ο Ελοχίµ ήταν ο Θεός των θεών, ενώ ο Γιαχβέ ήταν ο Θεός του Ισραήλ. Ο Ιησούς δέχτηκε την ιδέα του Ελοχίµ και αποκάλεσε αυτή την ύψιστη οµάδα υπάρξεων Θεό. Στη θέση της ιδέας για το Γιαχβέ, της φυλετικής θεότητας, εισήγαγε την ιδέα της πατρότητας του Θεού και την παγκόσµια αδελφότητα του ανθρώπου. Εξύψωσε την ιδέα για τον Γιαχβέ από ένα θεοποιηµένο φυλετικό Πατέρα στην ιδέα του Πατέρα όλων των παιδιών του ανθρώπου, ένα θεϊκό Πατέρα για καθένα πιστό ξεχωριστά. Και επιπλέον δίδαξε ότι αυτός ο Θεός του σύµπαντος και αυτός ο Πατέρας όλων των ανθρώπων ήταν ένας και ο αυτός, η Θεότητα του Παραδείσου. 169:4.9Ο Ιησούς ποτέ δεν διακήρυξε ότι ήταν η εκδήλωση του Ελοχίµ (Θεού) στη θνητή µορφή. Ποτέ δεν δήλωσε ότι ήταν µια αποκάλυψη του Ελοχίµ (Θεού) στον κόσµο. Ποτέ δεν δίδαξε ότι αυτός που τον είχε δει, είχε δει τον Ελοχίµ (Θεό). Όµως διακήρυξε ότι ήταν η αποκάλυψη του Πατέρα στη θνητή µορφή, και πράγµατι είπε ότι όποιος τον είχε δει, είχε δει τον Πατέρα. Σαν θεϊκός Γιος υποστήριξε πως αντιπροσώπευε µόνο τον Πατέρα. 169:4.10Ήταν βεβαίως, και ο Γιος του Ελοχίµ Θεού, αλλά για τη θνητή του ύπαρξη και για τους θνητούς γιους του Θεού, διάλεξε να περιορίσει αυτό που αποκάλυπτε στη ζωή του σχετικά µε το χαρακτήρα του Πατέρα του µόνο σε αυτό που θα ήταν περισσότερο κατανοητό για τον θνητό άνθρωπο. Όσον αφορά το χαρακτήρα των άλλων προσωπικοτήτων της Τριάδας του Παραδείσου, µας είναι αρκετό αυτό που µας αναφέρθηκε στη διδασκαλία, ότι µοιάζουν όλες µε τον Πατέρα, που σκιαγράφησε το πρόσωπό του στη ζωή του ενσαρκωµένου Γιου, του Ιησού από τη Ναζαρέτ. 169:4.11Αν και ο Ιησούς αποκάλυψε την αληθινή φύση του ουράνιου Πατέρα στη γήινη ζωή του, όµως δίδαξε ελάχιστα γι αυτόν. Στην πραγµατικότητα, δίδαξε µόνο δυο πράγµατα: ότι ο Θεός είναι πνεύµα και ότι, σε όλα τα θέµατα που αφορούν τη σχέση του µε τα δηµιουργήµατά του, είναι Πατέρας. Το βράδυ αυτό ο Ιησούς έκανε την τελευταία του ανακοίνωση για τη σχέση του µε το Θεό όταν δήλωνε: «Ήρθα από τον Πατέρα, και ήρθα µέσα στον κόσµο, και πάλι θ’ αφήσω τον κόσµο και θα πάω στον Πατέρα». 169:4.12Αλλά σηµειώστε! Ποτέ δεν είπε ο Ιησούς, «Όποιος έχει ακούσει εµένα έχει ακούσει το Θεό». Είπε όµως, «Αυτός που είδε εµένα έχει δει τον Πατέρα». Το άκουσµα της διδασκαλίας του Ιησού δεν είναι αντίστοιχο της γνώσης του Θεού, αλλά το να δει κανείς τον Ιησού είναι εµπειρία που από µόνη της αποτελεί την αποκάλυψη του Πατέρα στην ψυχή. Ο Θεός των συµπάντων διοικεί την ευρέως διασπαρµένη δηµιουργία, είναι όµως ο ουράνιος Πατέρας που αποστέλλει το πνεύµα του να κατοικήσει µέσα στο µυαλό σας. 169:4.13Ο Ιησούς είναι ο πνευµατικός φακός, που µοιάζει µε άνθρωπο, ο οποίος καθιστά ορατό στη θνητή ύπαρξη Εκείνον που είναι αόρατος. Είναι ο µεγαλύτερος αδελφός σας που σαν θνητός, σας κάνει γνωστό ένα Ον µε άπειρη ιδιότητα το οποίο ούτε τα ουράνια πνεύµατα δεν τολµούν καν να κατανοήσουν. Όλο αυτό όµως γίνεται δυνατό µε προσωπικό

Page 157

Provided by: www.urantia.info


βίωµα του ατόµου-πιστού. Ο Θεός που είναι πνεύµα µπορεί να γίνει γνωστός µόνο σαν πνευµατική εµπειρία. Ο Θεός µπορεί να αποκαλυφθεί στα πεπερασµένα παιδιά του υλικού κόσµου, µέσω του θεϊκού Γιου του πνευµατικού βασιλείου, µόνο σαν Πατέρας. Μπορείς να γνωρίσεις τον Αιώνιο σαν Πατέρα, µπορείς να τον λατρέψεις σαν Θεό του σύµπαντος, σαν τον άπειρό Δηµιουργό όλων των υπάρξεων. ΕΓΓΡΑΦΟ 170 Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ 170:0.1Το Σάββατο το απόγευµα, 11 Μαρτίου, ο Ιησούς έκανε το τελευταίο του κήρυγµα στην Πέλλα. Ήταν από τις αξιοσηµείωτες αγορεύσεις του κατά τη δηµόσια υπηρεσία του, και περιελάµβανε µια πλήρη και διεξοδική συζήτηση για τη βασιλεία των ουρανών. Ήταν ενήµερος για τη σύγχυση που επικρατούσε στα µυαλά των αποστόλων και µαθητών του σχετικά µε το νόηµα και τη σηµασία των όρων «βασιλεία των ουρανών» και «βασιλεία του Θεού», τους οποίους χρησιµοποιούσε σαν εναλλασσόµενους χαρακτηρισµούς κατά την αποστολή του στη γη. Αν και αυτός καθαυτός ο όρος βασιλεία των ουρανών έπρεπε να ήταν αρκετός για να διαχωρίσει όσα είχαν σχέση µε γήινες βασιλείες και εγκόσµιες κυβερνήσεις, δεν ήταν. Η ιδέα µιας εγκόσµιας βασιλείας ήταν τόσο βαθιά ριζωµένη στην ιουδαϊκή σκέψη ώστε να µην µπορεί να εκτοπιστεί σε µια µόνη γενιά. Εποµένως ο Ιησούς κατ’ αρχήν δεν αντιτάχθηκε ανοιχτά στην από πολύ καιρό εµπεδωµένη ιδέα της βασιλείας. 170:0.2Το

Σάββατο το απόγευµα ο Κύριος προσπάθησε να διευκρινίσει τη διδαχή για τη βασιλεία των ουρανών. Συζήτησε το θέµα από κάθε άποψη και προσπάθησε να ξεδιαλύνει τις πολλές διαφορετικές έννοιες µε τις οποίες χρησιµοποιήθηκε ο όρος. Στην αφήγηση αυτή θα εµπλουτίσουµε την οµιλία προσθέτοντας πολυάριθµες αναφορές που έκανε ο Ιησούς σε προηγούµενες ευκαιρίες και συµπεριλαµβάνοντας µερικές παρατηρήσεις που έγιναν µόνο στους αποστόλους, κατά τη διάρκεια των βραδινών συζητήσεων της ίδιας αυτής ηµέρας. Θα κάνουµε επίσης κάποια σχόλια που έχουν σχέση µε την ακόλουθη εφαρµογή της ιδέας της βασιλείας όπως συνδέθηκε µε την µετέπειτα Χριστιανική εκκλησία. 1. ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ 170:1.1Σε συνδυασµό µε το λόγο του Ιησού πρέπει να σηµειωθεί ότι σε όλες τις Εβραϊκές Γραφές υπήρχε µια διττή ιδέα για τη βασιλεία των ουρανών. Οι προφήτες παρουσίαζαν τη βασιλεία του Θεού σαν: 170:1.21. Μια παρούσα πραγµατικότητα, και σαν 170:1.32. Μια µελλοντική ελπίδα – όταν η βασιλεία θα γινόταν πλήρως πραγµατικότητα από την εµφάνιση του Μεσσία. Αυτή είναι η ιδέα για τη βασιλεία που δίδασκε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. 170:1.4Από την πρώτη στιγµή ο Ιησούς και οι απόστολοι δίδασκαν και τις δυο αυτές ιδέες. Υπήρχαν και δυο άλλες ιδέες για τη βασιλεία οι οποίες έπρεπε να γεννηθούν στη σκέψη: 170:1.53. Η µετέπειτα ιουδαϊκή ιδέα για µια παγκόσµια και υπερβατική βασιλεία υπερφυσικής προέλευσης και θαυµατουργικής εµπέδωσης. 170:1.64. Η περσική διδασκαλία που περιέγραφε την εγκατάσταση µιας θεϊκής βασιλείας σαν την επίτευξη του θριάµβου του καλού πάνω στο κακό κατά το τέλος του κόσµου. 170:1.7Λίγο πριν την έλευση του Ιησού στη γη, οι Ιουδαίοι συνδύαζαν και συνέχεαν όλες αυτές τις ιδέες για τη βασιλεία στο αποκαλυπτικό σχέδιό τους για την έλευση του Μεσσία, ο οποίος θα εγκαθίδρυε την εποχή του ιουδαϊκού θριάµβου, την αιώνια εποχή της ύψιστης

Page 158

Provided by: www.urantia.info


διακυβέρνησης του Θεού στη γη, το νέο κόσµο, την εποχή κατά την οποία όλη η ανθρωπότητα θα λατρεύει το Γιαχβέ. Διαλέγοντας να µεταχειριστεί αυτή την ιδέα της βασιλείας των ουρανών, ο Ιησούς επέλεξε να προσαρτήσει τα πιο ζωτικά και διάσηµα στοιχεία από την κληρονοµιά της ιουδαϊκής και περσικής θρησκείας. 170:1.8Η βασιλεία των ουρανών, όπως αυτή κατανοήθηκε ή παρανοήθηκε δια µέσου των αιώνων της χριστιανικής εποχής, περιλάµβανε τέσσερις ξεχωριστές οµάδες ιδεών: 170:1.91. Την ιδέα των Ιουδαίων. 170:1.102. Την ιδέα των Περσών. 170:1.113. Την προσωπική – βιωµένη ιδέα του Ιησού – «τη βασιλεία των ουρανών µέσα µας». 170:1.124. Τις σύνθετες και συγκεχυµένες ιδέες, τις οποίες οι θεµελιωτές και οι κήρυκες του Χριστιανισµού προσπάθησαν να εντυπώσουν στον κόσµο. 170:1.13Σε διαφορετικές εποχές και σε ποικίλες περιστάσεις φαίνεται ότι ο Ιησούς είχε παρουσιάσει πολυάριθµες ιδέες για τη «βασιλεία» κατά τη δηµόσια διδασκαλία του, αλλά στους αποστόλους του πάντοτε δίδασκε ότι η βασιλεία αγκαλιάζει την προσωπική εµπειρία του ανθρώπου σε σχέση µε τους συνανθρώπους του στη γη και µε τον Πατέρα του στον ουρανό. Αναφορικά µε τη βασιλεία, τα τελευταία του λόγια πάντα ήταν, «Η βασιλεία είναι µέσα σας». 170:1.14Αιώνες

σύγχυσης σχετικά µε το νόηµα του όρου «βασιλεία των ουρανών» οφείλονται σε τρεις παράγοντες: 170:1.151. Η σύγχυση προκλήθηκε παρατηρώντας την ιδέα της «βασιλείας» καθώς αυτή πέρασε µέσα από τις ποικίλες διαδοχικές φάσεις διατύπωσης από τον Ιησού και τους αποστόλους του. 170:1.162. Η σύγχυση που αναπόφευκτα συνδέθηκε µε τη µεταφύτευση του πρώτου Χριστιανισµού από ιουδαϊκό σε εθνικό έδαφος. 170:1.173. Η σύγχυση που ήταν έµφυτη στο γεγονός ότι ο Χριστιανισµός έγινε µια θρησκεία που οργανώθηκε γύρω από την κεντρική ιδέα του προσώπου του Ιησού, έτσι το ευαγγέλιο και η βασιλεία έγιναν όλο και περισσότερο µια θρησκεία γύρω από αυτόν. 2. Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ 170:2.1Ο Κύριος διευκρίνισε ότι η βασιλεία των ουρανών πρέπει να ξεκινήσει µε, και να επικεντρωθεί στη διπλή ιδέα, της πατρότητας του Θεού και στο σχετικό γεγονός της αδελφότητας του ανθρώπου. Η παραδοχή µιας τέτοιας διδαχής, δήλωνε ο Ιησούς, θα ελευθέρωνε τον άνθρωπο από τα προαιώνια δεσµά του ζωώδους φόβου και συγχρόνως θα εµπλούτιζε την ανθρώπινη διαβίωση µε τα ακόλουθα χαρίσµατα της καινούργιας ζωής της πνευµατικής ελευθερίας: 170:2.21. Την απόκτηση νέου κουράγιου και αυξηµένης πνευµατικής δύναµης. Το ευαγγέλιο της βασιλείας θα ελευθέρωνε τον άνθρωπο και θα τον ενέπνεε να τολµήσει να ελπίζει για την αιώνια ζωή. 170:2.32. Το ευαγγέλιο έφερνε µήνυµα νέας εµπιστοσύνης και αληθούς συνένωσης σε όλους τους ανθρώπους, ακόµα και στους φτωχούς.

Page 159

Provided by: www.urantia.info


170:2.43.

Ήταν από µόνη της ένα καινούργιο κριτήριο ηθικών αξιών, ένα νέο µέτρο µε το οποίο µετρούσαν την ανθρώπινη συµπεριφορά. Απεικόνιζε το ιδεώδες µιας αποτελεσµατικής νέας τάξης της ανθρώπινης κοινωνίας. 170:2.54. Δίδασκε την υπεροχή του πνευµατικού συγκρινόµενο µε το υλικό. Τιµούσε τις πνευµατικές αλήθειες και εξύψωνε τα υπερανθρώπινα ιδεώδη. 170:2.65. Το νέο ευαγγέλιο παρουσίαζε την πνευµατική επίτευξη σαν τον αληθινό σκοπό της ζωής. Η ανθρώπινη ζωή απόκτησε ένα καινούργιο χάρισµα ηθικής αξίας και θεϊκής αξιοπρέπειας. 170:2.76. Ο Ιησούς δίδαξε ότι οι αιώνιες πραγµατικότητες ήταν επακόλουθο (ανταµοιβή) για την δίκαιη γήινη προσπάθεια. Η παραµονή του ανθρώπου στη γη µε τη θνητή µορφή αποκτούσε νέα σηµασία που βασιζόταν στην αναγνώριση ενός ευγενικού πεπρωµένου. 170:2.87. Το νέο ευαγγέλιο επιβεβαίωνε πως η ανθρώπινη σωτηρία είναι η αποκάλυψη ενός µεγαλεπήβολου θεϊκού σκοπού που πρόκειται να εκπληρωθεί και να πραγµατωθεί στο προσεχές πεπρωµένο της χωρίς τέλος υπηρεσίας των σωσµένων παιδιών του Θεού. 170:2.9Αυτές οι διδαχές καλύπτουν το εκτεταµένο σχέδιο για τη βασιλεία που δίδαξε ο Ιησούς. Το µέγα αυτό σχέδιο πολύ λίγο περιείχετο στη στοιχειώδη και θολή διδασκαλία περί βασιλείας, του Ιωάννη του Βαπτιστή. 170:2.10Οι

απόστολοι δεν στάθηκαν ικανοί να αντιληφθούν την πραγµατική σηµασία των λόγων του Κυρίου που αφορούσαν τη βασιλεία. Η επακόλουθη διαστροφή λοιπόν της διδασκαλίας του Ιησού, έτσι όπως καταγράφεται στην Καινή Διαθήκη, έγινε επειδή η ιδέα που είχαν οι συγγραφείς του Ευαγγελίου εξέφραζε την πίστη ότι ο Ιησούς θα ήταν απών από τον κόσµο για ένα µόνο σύντοµο διάστηµα, και ότι γρήγορα θα επέστρεφε για να εδραιώσει τη βασιλεία µέσα σε δύναµη και δόξα – ακριβώς την ίδια ιδέα που είχαν ενόσω βρισκόταν µαζί τους ζωντανός. Ο Ιησούς όµως δεν συνέδεσε την εδραίωση της βασιλείας µε την ιδέα της επιστροφής του σε αυτό τον κόσµο. Το ότι πέρασαν αιώνες χωρίς σηµείο εµφάνισης της «Νέας Εποχής» δεν είναι καθόλου αντίθετο των διδασκαλιών του Ιησού. 170:2.11Η µεγάλη προσπάθεια που περιλαµβάνεται σ’ αυτό το λόγο ήταν το εγχείρηµα να εξηγηθεί πως το σχέδιο της βασιλείας των ουρανών βρίσκεται µέσα στο ιδανικό της εκτέλεσης του θελήµατος του Θεού. Ο Κύριος είχε επιµείνει να διδάσκει τους οπαδούς του να προσεύχονται: «Ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέληµά σου», και την ίδια στιγµή προσπάθησε µε θέρµη να τους παρακινήσει να εγκαταλείψουν τη χρήση του όρου βασιλεία του Θεού προς χάριν του πλέον πρακτικού ισοδύναµου, τοθέληµα του Θεού. Αλλά δεν το πέτυχε. 170:2.12Ο Ιησούς επιθυµούσε να αντικαταστήσει την ιδέα της βασιλείας, του βασιλιά, και των υποτακτικών µε την ιδέα της ουράνιας οικογένειας, του ουράνιου Πατέρα και των απελευθερωµένων παιδιών του Θεού, τα οποία είχαν όλα αναλάβει εθελοντικά να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους και να λατρεύουν µε ανυπέρβλητο και λογικό τρόπο τον Θεό Πατέρα. 170:2.13Μέχρι τώρα οι απόστολοι είχαν αποκτήσει µια διπλή άποψη για τη βασιλεία, που θεωρούσαν σαν: 170:2.141. Θέµα προσωπικού βιώµατος µέσα στις καρδιές των αληθινών πιστών, και 170:2.152. Ζήτηµα φυλετικού ή παγκόσµιου φαινοµένου, ότι δηλαδή η βασιλεία βρισκόταν στο µέλλον, κάτι που έπρεπε να περιµένουν.

Page 160

Provided by: www.urantia.info


170:2.16Περίµεναν

τον ερχοµό της βασιλείας στις καρδιές των ανθρώπων σαν σταδιακή ανάπτυξη, όπως η µαγιά στο ζυµάρι ή όπως η ανάπτυξη του σιναπόσπορου. Πίστευαν ότι ο ερχοµός της βασιλείας µε τη φυλετική ή παγκόσµια έννοια θα ήταν και ξαφνική αλλά και θεαµατική. Ο Ιησούς ποτέ δεν κουράστηκε να τους λέγει ότι η βασιλεία των ουρανών ήταν η προσωπική εµπειρία τους στην αναγνώριση των υψηλών ιδιοτήτων της πνευµατικής ζωής. Ότι αυτές οι πραγµατικότητες της πνευµατικής εµπειρίας προοδευτικά µεταφραζόντουσαν σε καινούργια και ανώτερα επίπεδα θεϊκής σιγουριάς και αιώνιας µεγαλοπρέπειας. 170:2.17Το απόγευµα ο Κύριος δίδαξε µε ευκρίνεια ένα καινούργιο σχέδιο για τη διπλή φύση της βασιλείας στο οποίο απεικονίζοντο οι παρακάτω δυο φάσεις: 170:2.18«Πρώτον. Η βασιλεία του Θεού στον κόσµο, η ύψιστη επιθυµία για το θέληµα του Θεού, η χωρίς εγωισµό αγάπη του ανθρώπου η οποία αποφέρει καρπούς αγαθούς µιας βελτιωµένης ηθικά συµπεριφοράς. 170:2.19Δεύτερον. Η βασιλεία του ουράνιου Θεού, ο στόχος των θνητών πιστών, το µέρος στο οποίο τελειοποιείται η αγάπη του Θεού και όπου εκτελείται κατά πιο θεϊκό τρόπο το θέληµα του Θεού». 170:2.20Ο Ιησούς δίδαξε ότι µε την πίστη ο πιστός εισέρχεται στη βασιλεία αµέσως. Στις ποικίλες οµιλίες δίδασκε πως δυο πράγµατα είναι ουσιώδη για την είσοδο στη βασιλεία µέσω της πίστης: 170:2.211. Πίστη, ειλικρίνεια. Να έρχεται κάποιος σαν µικρό παιδί, να δέχεται τη συγγένεια µε το Θεό σαν δώρο, να υποτάσσεται στο θέληµα του Πατέρα χωρίς αµφισβήτηση και µε ολοκληρωτική εµπιστοσύνη και γνήσια αυτοπεποίθηση στη σοφία του Πατέρα. Να έρχεται στη βασιλεία ελεύθερος από άδικη κρίση και προκατάληψη. Να έχει ανοιχτό µυαλό και να είναι δεκτικός σαν ένα απονήρευτο παιδί. 170:2.222. Αληθινή πείνα (επιθυµία). Δίψα για τη δικαιοσύνη, αλλαγή σκέψης, απόκτηση κινήτρου να µοιάσει µε το Θεό και να βρει το Θεό. 170:2.23Ο Ιησούς κήρυξε πως η αµαρτία δεν είναι παιδί µιας ελαττωµατικής φύσης αλλά αντίθετα αποτέλεσµα ενός γνωστικού µυαλού κυριευµένου από ένα ανυπότακτο θέληµα. Αναφορικά µε την αµαρτία, δίδασκε ότι ο Θεός µας έχει συγχωρέσει. Ότι εµείς προσωπικά αποκτάµε την συγχώρεση που µας αρµόζει ανάλογα µε το πόσο εµείς συγχωρούµε τους συνανθρώπους µας. Όταν συγχωρούµε τους θνητούς αδελφούς µας, δηµιουργούµε τη δυνατότητα στις ψυχές µας να δεχτούµε τη συγχώρεση του Θεού για τα δικά µας λάθη. 170:2.24Την εποχή που ο απόστολος Ιωάννης άρχισε να γράφει την ιστορία της ζωής και της διδασκαλίας του Ιησού, οι πρώτοι χριστιανοί είχαν βιώσει τόσα βάσανα µε την ιδέα ότι η βασιλεία του Θεού προκαλούσε διωγµούς ώστε είχαν εγκαταλείψει τη χρήση του όρου. Ο Ιωάννης αναφέρεται πολύ στην «αιώνια ζωή». Ο Ιησούς συχνά αναφέρθηκε γι αυτή σαν «βασιλεία της ζωής». Επίσης συχνά ανάφερε τη «βασιλεία του Θεού µέσα σας». Κάποτε µίλησε για µια παρόµοια εµπειρία όπως «οικογενειακή συγγένεια µε το Θεό Πατέρα». Ο Ιησούς προσπάθησε να αντικαταστήσει πολλούς όρους σχετικούς µε τη βασιλεία αλλά πάντα χωρίς επιτυχία. Μεταξύ άλλων χρησιµοποίησε τους όρους: η οικογένεια του Θεού, το θέληµα του Πατέρα, τα παιδιά του Θεού, η συντροφιά των πιστών, η υπηρεσία του Πατέρα και τα λυτρωµένα παιδιά του Θεού. 170:2.25Δεν µπόρεσε να αποφύγει όµως τη χρήση της ιδέας της βασιλείας. Δεν ήταν παρά πενήντα χρόνια αργότερα, λίγο µετά την καταστροφή της Ιερουσαλήµ από το ρωµαϊκό

Page 161

Provided by: www.urantia.info


στρατό, που αυτή η ιδέα για τη βασιλεία άρχισε να αλλάζει µε την πίστη της αιώνιας ζωής, καθώς η ταχύτατα επεκτεινόµενη και σταθεροποιούµενη χριστιανική Εκκλησία έγινε κυρίαρχη των κοινωνικών και καθιερωµένων απόψεών της. 3. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 170:3.1Ο Ιησούς προσπαθούσε πάντοτε να αποτυπώνει στους αποστόλους και µαθητές του πως πρέπει να αποκτήσουν, µε πίστη, µια δικαιοσύνη η οποία θα υπερέβαινε τη δικαιοσύνη των µιµητικών πράξεων τις οποίες µερικοί γραµµατείς και Φαρισαίοι επεδείκνυαν µε τόση µαταιοδοξία µπροστά στον κόσµο. 170:3.2Αν και ο Ιησούς δίδασκε ότι η πίστη, απλή όπως ενός µικρού παιδιού, ήταν το κλειδί για την πόρτα της βασιλείας, δίδασκε επίσης ότι, αφού διέσχιζε κανείς την πόρτα, υπήρχαν τα προοδευτικά σκαλιά της δικαιοσύνης τα οποία κάθε πιστό παιδί έπρεπε να ανέβει για να µεγαλώσει και να αναπτυχθεί πλήρως όπως οι ρωµαλέοι γιοι του Θεού. 170:3.3Η µελέτη της τεχνικής για να λάβει κάποιος τη συγχώρεση του Θεού είναι η αιτία για την αποκάλυψη της επίτευξης της δικαιοσύνης της βασιλείας. Η πίστη είναι η τιµή που πληρώνει κάποιος για την είσοδο στην οικογένεια του Θεού. Αλλά η συγχώρεση είναι η πράξη του Θεού που δέχεται την πίστη σαν τιµή εισόδου. Και το να λάβει ένας πιστός της βασιλείας τη συγχώρεση του Θεού συνεπάγεται µια καθορισµένη και αληθινή εµπειρία και συνίσταται από τα ακόλουθα τέσσερα βήµατα, τα βήµατα της βασιλείας στην εσώτερη δικαιοσύνη: 170:3.41. Η συγχώρεση του Θεού είναι πραγµατικά εφικτή και βιώνεται από τον άνθρωπο σε προσωπικό επίπεδο ανάλογα µε το πόσο αυτός συγχωρεί τους συνανθρώπους του. 170:3.52. Ο άνθρωπος δεν θα συγχωρέσει αληθινά τους συνανθρώπους του αν δεν τους αγαπήσει σαν τον εαυτό του. 170:3.63. Μια τέτοια αγάπη προς τον πλησίον είναι η ύψιστη ηθική. 170:3.74. Η ηθική συµπεριφορά, η αληθινή δικαιοσύνη γίνεται, τότε, το φυσικό αποτέλεσµα µιας τέτοιας αγάπης. 170:3.8Είναι εποµένως προφανές ότι η αληθινή και εσωτερική θρησκεία της βασιλείας, αστείρευτα και αδιάκοπα τείνει να γίνει φανερή στις λεωφόρους της κοινωνικής υπηρεσίας. Ο Ιησούς δίδαξε µια ζωντανή θρησκεία που θα παρακινούσε τους πιστούς να ασχοληθούν µε αγάπη στην κοινωνική υπηρεσία. Ο Ιησούς όµως δεν έβαλε την ηθική στη θέση της θρησκείας. Κήρυξε τη θρησκεία σαν το αίτιο και την ηθική σαν το αποτέλεσµα. 170:3.9Η εντιµότητα κάθε πράξης πρέπει να εκτιµάται από το κίνητρο. Οι ύψιστες µορφές της καλοσύνης είναι ως εκ τούτου ασυνείδητες. Ο Ιησούς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε µόνο για την ηθική ή το δίκαιο. Ενδιαφέρθηκε πολύ για την ενδόµυχη και πνευµατική συναδέλφωση µε το Θεό Πατέρα η οποία εκδηλώνεται εξωτερικά µε σίγουρο και άµεσο τρόπο µε τη γεµάτη αγάπη υπηρεσία προς τον άνθρωπο. Δίδασκε ότι η θρησκεία της βασιλείας είναι µια αυθεντική προσωπική εµπειρία την οποία κανένας δεν µπορεί να συγκρατήσει µέσα του. Ότι η συνειδητοποίηση του να είναι κανείς µέλος της οικογένειας των πιστών οδηγεί αναπόφευκτα στην πρακτική των γενικών αρχών συµπεριφοράς της οικογένειας, στην υπηρεσία των αδελφών µας στην προσπάθεια να προάγουµε και να µεγαλώσουµε την αδελφότητα. 170:3.10Η θρησκεία της βασιλείας είναι προσωπική, ατοµική. Οι καρποί, τα αποτελέσµατα όµως αφορούν την οικογένεια, την κοινωνία. Ο Ιησούς δεν παρέλειψε ποτέ να εξυψώνει την

Page 162

Provided by: www.urantia.info


ιερότητα του ατόµου όπως αντιπαραβάλλεται µε την κοινότητα. Όµως, αναγνώρισε επίσης ότι ο άνθρωπος εξελίσσει το χαρακτήρα του µέσα από την ανιδιοτελή υπηρέτηση. Ότι ξεδιπλώνει την ηθική φύση του µέσα από τις αγαθές σχέσεις του µε τους συνανθρώπους του. 170:3.11Διδάσκοντας ότι η βασιλεία βρίσκεται µέσα µας, εξυψώνοντας το άτοµο, ο Ιησούς έδωσε θανάσιµο πλήγµα στην αρχαία κοινωνία στο ότι προανήγγειλε τη νέα απονοµή αληθινής κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτή η νέα τάξη της κοινωνίας έγινε ελάχιστα γνωστή στον κόσµο, επειδή ο κόσµος αρνήθηκε να εφαρµόσει τις αρχές του ευαγγελίου της βασιλείας των ουρανών. Και όταν η πνευµατική υπεροχή της βασιλείας έρθει πράγµατι στη γη, δεν θα φανερωθεί µόνο από τις βελτιωµένες κοινωνικές συνθήκες του κόσµου, αλλά µάλλον από τη µεγαλοπρέπεια εκείνων των προηγµένων και εµπλουτισµένων πνευµατικών αξιών οι οποίες χαρακτηρίζουν την εποχή που πλησιάζει, αυτή των βελτιωµένων ανθρώπινων σχέσεων και των προωθηµένων πνευµατικών κατορθωµάτων. 4. Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ 170:4.1Ο Ιησούς δεν έδωσε ποτέ ένα σαφή ορισµό της βασιλείας. Τη µια στιγµή θα µίλαγε για τη µια πλευρά της βασιλείας και την άλλη θα συζήταγε µια διαφορετική άποψη της αδελφότητας της εξουσίας του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων. Στην πορεία της οµιλίας αυτού του Σαββατιάτικου απογεύµατος, ο Ιησούς έκανε νύξη για πέντε όψεις ή περιόδους της βασιλείας και αυτές ήταν: 170:4.21. Η προσωπική και ενδόµυχη εµπειρία της πνευµατικής ζωής της συντροφιάς του πιστού µε το Θεό Πατέρα. 170:4.32. Η διευρυµένη αδελφότητα των πιστών του ευαγγελίου, η κοινωνική άποψη του προηγµένου δικαίου και της ηθικής που οφείλονται στην εξουσία του πνεύµατος του Θεού στις καρδιές των εξατοµικευµένων πιστών. 170:4.43. Η υπεράνω των θνητών αδελφότητα των αόρατων πνευµατικών όντων η οποία κυριαρχεί στη γη και τον ουρανό, δηλαδή η υπερανθρώπινη βασιλεία του Θεού. 170:4.54. Το όραµα της πιο τέλειας εκπλήρωσης του θελήµατος του Θεού, η προώθηση προς τη χαραυγή µιας νέας κοινωνικής τάξης σε συνδυασµό µε βελτιωµένη πνευµατική ζωή – η επόµενη εποχή του ανθρώπου. 170:4.65. Η βασιλεία στην ολοκλήρωσή της, η µελλοντική πνευµατική εποχή του φωτός και της ζωής στη γη. 170:4.7Για το λόγο αυτό πρέπει πάντοτε να εξετάζουµε τη διδασκαλία του Κυρίου για να είµαστε σίγουροι σε ποια από τις πέντε αυτές όψεις αναφέρεται όταν κάνει χρήση του όρου βασιλεία των ουρανών. Με τη διαδικασία αυτή της σταδιακής αλλαγής του ανθρώπινου θελήµατος, και µε τον επηρεασµό των ανθρωπίνων αποφάσεων, ο Μιχαήλ και οι συνεργάτες του αλλάζουν µε όµοιο τρόπο σταδιακά αλλά σίγουρα την όλη πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης, κοινωνικής και λοιπής. 170:4.8Ο Κύριος µε την ευκαιρία αυτή, έδωσε έµφαση στα ακόλουθα πέντε σηµεία που αντιπροσωπεύουν τα θεµελιώδη χαρακτηριστικά του ευαγγελίου της βασιλείας: 170:4.91. Την υπεροχή του ατόµου. 170:4.102. Το θέληµα σαν αποφασιστικό παράγοντα στην ανθρώπινη εµπειρία. 170:4.113. Την πνευµατική συναδελφοσύνη µε το Θεό Πατέρα.

Page 163

Provided by: www.urantia.info


170:4.124.

Την ύψιστη ικανοποίηση από τη γεµάτη αγάπη υπηρεσία του ανθρώπου. 170:4.135. Την υπεροχή του πνεύµατος επί της ύλης στην προσωπικότητα του ανθρώπου. 170:4.14Ο κόσµος αυτός δεν δοκίµασε ποτέ να εφαρµόσει µε σοβαρότητα, µε ειλικρίνεια ή µε εντιµότητα τις δυναµικές ιδέες και τα θεϊκά ιδεώδη της θεωρίας του Ιησού για τη βασιλεία των ουρανών. Αλλά να µην απογοητεύεστε από την προφανή αργή πρόοδο της ιδέας της βασιλείας πάνω στην Ουράντια. Να θυµάστε ότι ο κανόνας της προοδευτικής εξέλιξης υπόκειται σε ξαφνικές και απρόβλεπτες περιοδικές αλλαγές και του υλικού αλλά και του πνευµατικού κόσµου. Η αποστολή του Ιησού σαν ενσαρκωµένου Γιου ήταν ένα τέτοιο παράξενο και απρόβλεπτο γεγονός στην πνευµατική ζωή του κόσµου. Ποτέ να µην κάνετε το µοιραίο λάθος, περιµένοντας για τη φανερή επίδειξη της βασιλείας στον κόσµο, να παραλείψετε την εδραίωσή της µέσα στις ψυχές σας. 170:4.15Αν και ο Ιησούς αναφέρθηκε σε µια µόνο µελλοντική όψη της βασιλείας, και σε πολλές περιπτώσεις, υποδήλωσε ότι ένα τέτοιο γεγονός θα γινόταν φανερό σαν µέρος µιας παγκόσµιας κρίσης, αν και κατά τον ίδιο τρόπο σε αρκετές περιπτώσεις, µε απόλυτη βεβαιότητα, σαφώς υποσχέθηκε κάποτε να επιστρέψει στην Ουράντια, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ποτέ δεν συνδύασε κατηγορηµατικά τις δυο αυτές ιδέες µαζί. Υποσχέθηκε µια καινούργια αποκάλυψη της βασιλείας στη γη και σε κάποια µελλοντική εποχή. Επίσης υποσχέθηκε να επιστρέψει στον κόσµο αυτό προσωπικά. Δεν είπε όµως ότι τα δυο αυτά γεγονότα ήταν συνώνυµα. Εξ’ όσων γνωρίζουµε, οι υποσχέσεις αυτές, ίσως ναι, ίσως όχι, µπορεί να αναφέρονται στο ίδιο γεγονός. 170:4.16Οι απόστολοι και οι µαθητές του ως επί το πλείστον συνδύασαν τις δυο αυτές διδασκαλίες µαζί. Όταν η βασιλεία απέτυχε να υλοποιηθεί όπως αυτοί περίµεναν, ανακαλώντας τη διδασκαλία του Κυρίου σχετικά µε µια µελλοντική βασιλεία και ενθυµούµενοι την υπόσχεσή του ότι θα έλθει πάλι, έφτασαν στο συµπέρασµα ότι αυτές οι υποσχέσεις αναφερόντουσαν σ’ ένα ταυτόσηµο γεγονός. Και εποµένως έζησαν µε την ελπίδα της άµεσης δεύτερης έλευσής του για να εδραιώσει τη βασιλεία στην πληρότητά της µε δύναµη και δόξα. Και πιστεύοντας αυτό, οι διαδοχικές γενιές έζησαν στη γη µοιραζόµενες την ίδια εµπνευσµένη αλλά απογοητευτική ελπίδα. 5. ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ 170:5.1Έχοντας ανακεφαλαιώσει τις διδασκαλίες του Ιησού για τη βασιλεία των ουρανών, µας επιτρέπεται να αφηγηθούµε κάποιες τελευταίες ιδέες που συµπεριελήφθησαν στο σχέδιο για τη βασιλεία και να κάνουµε µια προφητική πρόβλεψη για τη βασιλεία όπως µπορεί να εξελιχθεί στην εποχή που έρχεται. 170:5.2Κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής προπαγάνδας, η ιδέα για τη βασιλεία των ουρανών ήταν τροµακτικά επηρεασµένη από τις αντιλήψεις του ελληνικού ιδεαλισµού, που τότε επεκτείνετο ταχύτατα, από την ιδέα ότι το φυσικό ήταν η σκιά του πνευµατικού – του πρόσκαιρου σαν τη χρονική σκιά του αιώνιου. 170:5.3Το µεγάλο όµως βήµα που σηµατοδότησε τη µεταφύτευση των διδασκαλιών του Ιησού από το εβραϊκό στο εθνικό έδαφος, έγινε όταν ο Μεσσίας της βασιλείας µετατράπηκε σε Λυτρωτή της εκκλησίας, µια θρησκευτική και κοινωνική ορ