Page 1

magazine


Welkom bij Papyrus... Een servicebedrijf als geen ander. Creatieve oplossingen voor al uw drukopdrachten en projecten. Met deze editie van Graphius magazine maakt u alvast kennis met drie van onze kwaliteiten en een waaier aan mogelijkheden: Ensocoat™ is het meest luxueuze sulfaatkarton dat u nu op de markt zult vinden en is speciaal ontwikkeld voor rijkelijke verpakkingen. In deze editie komt het, helemaal Marilyn-waardig, volledig tot zijn recht als cover.

Bij het binnenwerk ziet u dat FocusArt® hét papier is voor een optimale, paginagrote beeldweergave. Wegdromen doet u bij de fotoreisverslagboeken op de MultiDesign®-uitvouwpagina. MultiDesign® is altijd tijdloos en elegant, ook voor uw briefhoofden, visitekaartjes of uitnodigingen. Heeft u zin in meer? Meer kwaliteiten, meer mogelijkheden? Neem contact op met ons via info.be@papyrus.com of via tel.nr. +32 2 529 85 71.

www.papyrus.com

supporting you


inhoud

04 Samen sterker Graphius en Schaubroeck slaan de handen in elkaar

16 Wissel van de wacht Frans-Belgische verbinding

08 Anders bekeken

Meer dan wat Hollywood van haar heeft gemaakt

30 Samengebalde geschiedenis

Glazen plafond doorbreken

22 Oprechte

bewondering

Eddy Van Gestel is thuis in Afrika

33 Heilige berg

Met Olivier Föllmi rond de Kailash

Boekentickets & te winnen Heel wat boeken die in dit magazine aan bod komen, kan u winnen! Ga snel naar www.graphius.com/wedstrijd en maak kans op allerlei boeken, magazines, catalogi, aankoopbonnen en tickets!

42 Conglomeraat Niet minder dan 70 exclusieve luxemerken

50

Angstaanjagend populair Opgestaan uit de dood

Foto cover: © Milton H. Greene

COLOFON: Members of Graphius Group: Geers Offset, Sintjoris, New Goff, Druk In De Weer, De Duurzame Drukker, 12-10-15 14:48 Deckers Snoeck, Boone-Roosens, Etiglia, Dereume Printing, Stevens Print, GuidoMaes.Printingdeluxe.*****, Schaubroeck. Verantwoordelijke uitgever: Denis Geers, Eekhoutdriesstraat 67, 9041 Gent, België. Hoofdredactie: Thomas Dewitte. Redactie: Sarah Claes, Sven De Potter, Magali De Reu, Geert De Weyer, Thomas Dewitte. Vormgeving: Philip De Bels. Abonnementen: u kan zich gratis abonneren via magazine@graphius.com. Graphius, Eekhoutdriesstraat 67, 9041 Gent, België. Tel. +32 (0)9 218 08 41. info@graphius.com, www.graphius.com

BW The Walking Dead 01 SC v2.indd 37

Gedrukt met vegetale bio-inkten op een Heidelberg XL 106-10-kleurenpers met hybride raster 250 lpi. Cover: Ensocoat 2S New 300 g. Binnenwerk: FocusArt Naturel 135 g. Tabernakel: MultiDesign Original 150 g. Verstuurd onder biologisch afbreekbare folie op basis van zetmeel.


boeken

de details maken het boek DE ZWEETVOETENMAN Lemniscaat Zweetvoeten doen je niet in de gevangenis belanden. Maar je kan er wel een boete voor krijgen. Annet Huizing brengt de rechtsstaat tot leven aan de hand van spannende, grappige en soms surreële anekdotes. Samen met de uitklappagina’s vol infographics en de illustraties van Margot Westermann bewijst ze dat het rechtssysteem niet saai hoeft te zijn. Na het lezen legt uw puberende bolleboos haarfijn het verschil uit tussen civiel recht, strafrecht en bestuursrecht. En weet hij of zij of het toegelaten is om je eigen fiets terug te stelen.

DONNA HAY: BASICS TO BRILLIANCE Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum Een reliëfdruk over de volledige omslag (een preeg voorwaar, geen “gewoon” structuurlaminaat), afgewerkt met foliedruk en spot-uv: dat doet de monden openvallen. Komt goed uit, want Donna Hay geeft in dit boek meerdere twisten aan beproefde basisrecepten, waardoor één gerecht zich vanzelf vermenigvuldigt. De populaire Australische, die wereldwijde faam vergaarde met haar televisieshow Fast, Fresh, Simple, is niet zomaar de eerste de beste kok. Neen, Donna is een heuse voedselstyliste, die haar toegankelijke recepten koppelt aan gesmaakte fotografie. Een feest voor de smaakpapillen en voor de ogen!

2


SERGE ANTON: FACES Lannoo Serge Anton houdt van materialen. Brons, hout, ijzer, maar bovenal houdt hij van de huid van mensen op leeftijd. De portretten van de Brusselse fotograaf vertellen stuk voor stuk een uniek levensverhaal. Het zijn de foto’s, de blikken in de ogen en de groeven in de gezichten die het woord voeren – zonder woorden. Anton bundelt zijn full-colour gedrukte zwart-witfoto’s voor het eerst in een boek. Zijn liefde voor materialen uit zich in de keuze voor een op linnen gedrukte cover, vervolmaakt met een weloverwogen opdrukfolie.

MICHEL SARRAN: ITINÉRAIRES DE GOÛTS

LA LÉGENDE DU HÉROS CHASSEUR D’AIGLES Urban China

Glénat Michel Sarran, Géraldine Pellé, Anne-Emmanuelle Thion

Wuxia is een genre van Chinese fictie waarin de avonturen

Michel Sarran gaat op reis en neemt mee … zestien recepten.

van krijgskunstenaars in het oude China worden bezongen.

De chef uit Toulouse, in het bezit van twee blinkende

De boekvariant van de kungfufilm, zeg maar, maar dan met meer

Michelin-sterren, serveert zijn complexe, genereuze en

zwaarden en minder handgevechten. Striptekenaar Li Zhiqing

elegante keuken in heldere bewoordingen, overgoten met

vertaalt de voortreffelijke trilogie van romanschrijver Jin Yong,

een sausje van rustgevende topfotografie en gekruid met een

algemeen beschouwd als een van de onbetwiste meesters

arsenaal druktechnische hoogstandjes. Dat de platten gekleefd

van wuxia, naar stevig uit de kluiten gewassen stripboeken.

op schutbladen (op hun beurt aan het binnenwerk genaaid),

En zoals het een oosterse traditie betaamt, doorbladert u dit

de blinddrukstempel, de volledig rondom gespoten kleur op

epos à la chinoise: van rechts naar links.

snee, de open boekenrug en de buikband mogen smaken!

3


gesprek

Stevige liaison

Samen sterker. Graphius en Schaubroeck, twee drukkersfamilies met een bijzonder palmares en een rijke staat van dienst, besloten in september om de handen in elkaar te slaan. Schaubroeck sloot zich aan bij Graphius en bracht naast een grote knowhow in overheidsdrukwerk ook meer packaging naar de groep. Het samengaan van Drukkerij Schaubroeck en Graphius is een verhaal dat de som der delen overstijgt. Schaubroeck is een belangrijke speler op het domein van digitaal en verpakkingsdrukwerk, een tak waar Graphius zelf minder focus op legt. Tot nu, want met Schaubroeck aan boord verbreedt de groep haar

activiteiten gevoelig. Meestergast Dirk Clauwaert, certificatenen preventieverantwoordelijke Willy Peeters en directeur Ciska De Muyter gingen op de eigen bedrijfssite in Nazareth rond de tafel zitten met Graphius-CEO Denis Geers. Een gesprek over verleden, heden en toekomst.

4


“Het cliënteel van Schaubroeck kan nog altijd terecht bij hun vaste contactpersonen, ook voor commercieel drukwerk.” Denis Geers

DIRK CLA U WA ER T: “Toen ik hier 37 jaar geleden begon, was

lijk verankerde familiebedrijven die op enkele decennia tijd geëvolueerd zijn naar industriële spelers, maar elk met hun eigen focus. Een verschil met de voorgaande acquisities van Graphius is dat de groep Schaubroeck naast de drukkerij ook andere activiteiten heeft voor de overheid, met name ­personeelsbeheer en IT. Deze laatste activiteiten hebben wij voor alle duidelijkheid niet mee overgenomen. Wat Drukkerij Schaubroeck betreft ligt een grote plus in de complementariteit van cliënteel en producten. Voor Graphius betekent het dat we hier in Nazareth producten zullen maken waar we in Gent of Brussel de technische uitrusting niet voor hebben. Het gaat dus om een acquisitie met het oog op een verbreding van onze basis.”

amper 5% van het drukwerk bestemd voor de privésector. Het overige drukwerk was voor de overheid met de nadruk op gemeentes, OCMW’s, ministeries en de EEG. Schaubroeck was een ‘bestuursdrukkerij’.” WILLY P EET ER S: “Met de fusie van de gemeenten in 1977 kwam er een transitieperiode. Ongeveer twee derde van ons klantenbestand viel weg. Schaubroeck moest zich heruitvinden en legde zich toe op de privémarkt. Een focus op packaging en digitaal drukwerk is er dan ook niet zomaar gekomen.” DENIS G EER S: “Bedrijfsmatig hebben zowel Schaubroeck als Graphius een gelijklopende geschiedenis: het zijn plaatse­

5


Ciska De Muyter

Willy Peeters

Zo faciliteert Schaubroeck naast het digitale drukwerk, kan voor het commercieel drukwerk over een veel perfor­ het packaging-luik en het klassieke drukwerk – dat het manter machinepark beschikken. Voor Graphius is het grootste deel van dan weer een voorde productie verdeel om voor de tegenwoordigt – specialisaties een ook heel wat beroep te doen op andere diensten het materiaal en voor steden en de vaardigheden Ciska De Muyter gemeenten. Ten van Schaubroeck. tijde van verkiezingen bijvoorbeeld, kunnen gemeente­ Ook belangrijk om te noteren, is dat het cliënteel van besturen bij Schaubroeck terecht voor de inrichting van Schaubroeck blijvend terechtkan bij hun vaste contactde kiesburelen, het organiseren van de verdeling van personen, ook voor commercieel drukwerk. Daaraan verde kiesbrieven en oproepingskaarten, tot zelfs het aan­ anderen we niets.” bieden van burgemeesterssjerpen. Deze activiteiten zullen worden geïntegreerd binnen Graphius, dat het Drukwerk voor de voedingsindustrie P E E T E R S : “Vandaag heeft Schaubroeck weinig inter­servicelevel zal opkrikken. nationale klanten, maar met het klantenbestand van CLAUWAER T: “We zullen onze infrastructuur optimaal Graphius erbij kan dat wel veranderen. Ik denk dat moeten benutten. Waar je voor papierdrukwerk pakweg we het ­ packaging-verhaal waar Dirk over spreekt, één pallet papier nodig hebt, zit je met karton toch aan een ­ kunnen uit­ breiden. In de drukkerswereld is dat een andere grootorde. Logistiek zal er meer geladen en gelost streng gereglementeerde tak. Schaubroeck is daarom moeten worden.” ­BRC-IoP‑gecertificeerd en mag drukken voor de voedingsGEERS: “Commercieel gezien is deze joint venture een industrie. Die norm is ontstaan op initiatief van een aantal stap in de goeie richting, omdat we kunnen focussen op Engelse retailers die controle wilden krijgen over hun leveduidelijk afgelijnde activiteiten per site. Schaubroeck ranciers. Vandaag is die norm wereldwijd de standaard.”

“Er zijn nu al heel goede wederzijdse contacten. De samenwerking verloopt vlot.”

6


Dirk Clauwaert

Denis Geers

CISKA D E MUYT ER : “Een van de redenen waarom de

Perfecte match GE E R S : “Voor ons is deze packaging-activiteit een zeer

productie in Nazareth behouden blijft is dat het BRCcertificaat sitegebonden is. Graphius zou dat certificaat enkel kunnen behalen mits grote infrastructuurwerken.” P EETER S: “Om te mogen drukken voor de voedings­ industrie moet je aan heel wat voorwaarden voldoen. De inkten en andere basisgrondstoffen moeten voedingsgeschikt zijn. De schoonmaakproducten moeten beantwoorden aan strenge regels. Persen moeten werken met aangepaste oliën en vetten, en zonder alcohol. De productieomgeving moet aangepast zijn, zo moeten bijvoorbeeld de lampen in de productieruimte springvrij zijn. Het wordt allemaal heel erg gereglementeerd.” CLAUWA ER T: “Die regels zijn noodzakelijk. Het gaat tenslotte om drukwerk voor voedingsmiddelen. Elk risico tot contaminatie moet absoluut vermeden worden.” P EETER S: “Zo zullen we nooit een proefdrukvel opnieuw in productie brengen: van zodra mensen het aangeraakt h ­ ebben, is het niet meer bruikbaar. Een pallet met papier dat omkantelt en op de grond valt: weg ermee. Schaubroeck is high-risk-gecertificeerd: onze verpak­ kingen mogen in rechtstreeks contact komen met de ­producten. Ik vind dat we er trots op mogen zijn dat we sinds de certificatie steeds de hoogste A-categorie behaald hebben.”

mooie aanvulling. Binnen Graphius beschikken we vandaag over een kleine karton- en digitale afdeling. Het is de bedoeling om dit te centraliseren. We verhuizen die activiteiten van Gent en Brussel naar Nazareth. Concreet betekent het dat er negen mensen van hier in Nazareth naar Gent zullen ‘ver­ huizen’, en één van Gent naar Nazareth. Qua machinepark blijft alles voorlopig bij het oude. Begin 2018 willen we de splitsing van de activiteiten optimaliseren, en in de tweede jaarhelft zullen we bekijken waar we kunnen investeren.” DE M U Y T E R : “Globaal gezien kunnen we nu al stellen dat er heel goede wederzijdse contacten zijn en dat de samen­ werking vlot verloopt. Graphius assisteert ons als we met een vraag zitten, en andersom. Er is een grote flexibiliteit, ook wat betreft ons machinepark: als we ergens een machine­ breuk hebben, staat er zo een back-up klaar.” GE E R S : “Het grote voordeel is dat de structuur bij Schaubroeck al lang van een hoog niveau is. Het bedrijf is bijvoorbeeld al heel wat jaren ISO-9000-gecertificeerd, het organigram zit goed in elkaar ... Beide bedrijven matchen perfect. Ook voor de medewerkers van Schaubroeck is de acquisitie geen cultuurshock. Hun bedrijfscultuur sluit naadloos aan bij die van Graphius. Ik denk dat zij alle normen en richtlijnen zelfs nog iets strikter toepassen. (lacht)” 

7


fotoboek

Marilyn,

door het oog van Milton Los Angeles 1953, fotograaf Milton H. Greene ontmoet wereldster Marilyn Monroe op een fotoshoot voor Look Magazine. “But you’re just a boy!”, roept ze uit als ze de jeugdig ogende Milton ziet – eerder had ze enkel zijn foto’s vol bewondering bekeken – waarop hij zegt: “And you’re just a girl!” De prelude van een jarenlange, intense vriendschap.

Marilyn Monroe, na al die jaren nog steeds een naam die mensen over heel de wereld aanspreekt. Een naam die meteen beelden oproept van een knappe, blonde diva met rode lippen, een sexy blik en zwoele stem. Een haast onverklaarbare aantrekkingskracht én een inspiratiebron voor velen in de film-, muziek- en popcultuur. Maar die figuur die we meteen in gedachten voor ons zien, was dat wel de échte Marilyn? Of was dat slechts één kant van haar, degene die ze het meest toonde, omdat dat was wat de mensen wilden zien? Color Photography’s Wonderboy Milton Greene zag alvast onmiddellijk de intel­ ligentie en de gevoeligheid die schuil­gingen achter dat gecreëerde personage.

r­ollen, meer waardering en loon krijgen, de andere Marilyn laten zien. Een toekomstplan waarin Milton Greene een belangrijke rol zou spelen … Toen Milton de wereldster voor het eerst ontmoette, zag hij meteen dat ze meer was dan wat Hollywood van haar had gemaakt. Joshua Greene, zoon van w ­ ijlen Milton Greene, vertelt: “Mijn vader zag hoe ze in zijn foto’s telkens een ander karakter of een andere kant van zichzelf kon tonen. Hij geloofde dat ze – ondersteund door het juiste team – haar doel kon bereiken. Ze zou voortaan serieus genomen worden als actrice, inspraak krijgen in haar werk, professionele uitdagingen aangaan en met een ander soort rollen succes boeken. Mijn vader en zijn advocaat analyseerden haar contract en hij raadde haar aan om Hollywood achter zich te laten, naar New York te komen en samen de filmproducent aan te klagen. Na 10 maanden slaagde ze

Marilyn werd een ware wereldster met haar imago van het bevallige domme blondje. Een imago waar ze zelf rond haar 28e echter grondig genoeg van had. Ze wilde ook andere

8


9


erin zich los te wrikken van 20th Century Fox.” Niet veel later startten ze samen een eigen productiebedrijf op: Marilyn Monroe Productions. “Ze zagen het partnerschap als een unieke opportuniteit. Marilyn zou haar carrière onder controle krijgen en Milton zou de kans hebben om film­producent en regisseur te zijn. Samen waagden ze de grote sprong.” Ze maakten twee films samen: Bus Stop (1956) en The Prince and the Showgirl (1957).

hoe bekend ze was. Voor mij was ze een vriendin van mijn ouders die ook af en toe op me babysitte. Mijn herinne­ringen aan haar zijn dus vooral gekieteld worden, spelen met de kussens, van de trap glijden en in het bubbelbad zitten.” In New York vond ze nieuwe inspiratie. Ze volgde er acteeren danslessen en trok eropuit met Marlon Brando en Frank Sinatra. Samen met Milton ging ze in jazzclubs het m ­ uzikale talent van onder meer Miles Davis, Dizzy Gillespie en Ella Fitzgerald bewonderen. In Connecticut kwam ze dan weer volledig tot rust in het warme gezin en de natuur. Ze las, ze wandelde, ze hielp in het huishouden … alles wat je niet ­verwacht van een vip. Het verschil tussen Marilyn de wereldster en Marilyn de huisgast kon niet groter zijn volgens Joshua: “Marilyn Monroe was duidelijk een figuur gecreëerd door Norma Jean. Hoewel ze zelfs officieel haar naam had laten veranderen, was die blonde, sexy flirt een soort karikatuur van de echte vrouw.” Het is die échte vrouw die Milton laat doorschemeren in zijn talrijke foto’s van Marilyn doorheen de jaren. Want dat was wat hij deed, niet alleen voor Marilyn maar voor elke celebrity die hij voor zijn camera kreeg: Elizabeth Taylor,

Milton en Marilyn hadden meteen een klik en werden dichte vrienden. Beiden geloofden in elkaars talent en w ­ isten dat ze op elkaar konden vertrouwen, ook op persoonlijk vlak. De familie Greene ontving Marilyn met open armen in het rustige Connecticut en het bruisende New York. Bij de ­ Greenes, waar Marilyn vier jaar woonde, vond ze de steun die ze nodig had. “Mijn vader creëerde een veilige thuis­haven voor haar. De levensstijl die hij haar aanbood, was exact wat ze nodig had op dat moment: van de jazzscene in New York tot het knusse, stabiele familieleven te midden van de natuur in Connecticut”, legt Joshua uit. “Ik was in die periode ­tussen 1 en 4 jaar oud (cf. foto) en had er natuurlijk geen idee van

10


11


Grace Kelly, Audrey Hepburn, Marlene Dietrich en vele anderen. “Milton was heel zelfzeker over zijn kunnen als fotograaf. Hij kende het proces. Hij moest op een bepaald niveau van intimiteit komen om het nodige vertrouwen te krijgen van de persoon die hij fotografeerde. Dan, met enkele aanwijzingen en in een ontspannen sfeer, kon hij de essentie van die persoon in beeld brengen”, verklaart Joshua. Zo vader, zo zoon … want ook Joshua heeft een grote passie voor fotografie ontwikkeld en werd op zijn beurt ook een gerespecteerde fotograaf. Na de dood van zijn vader in 1985 wilde hij het kostbare werk niet verloren laten gaan. Milton besefte immers wel de historische waarde van zijn foto’s, maar dacht dat ze na verloop van tijd zouden vervagen, letterlijk. Midden jaren 90, na jaren onderzoek, startte Joshua daarom The Archives LLC op, met de restauratie en instandhouding van zijn vaders collectie van 300.000 foto’s als eerste doel. Intussen kan je Joshua gerust een expert noemen in digitale restauratie- en bewaartechnieken van fotografie. In 1994 bracht hij Milton’s Marilyn uit, het eerste boek met veel foto’s die nooit eerder gepubliceerd werden. Het was deels een autobiografie die Marilyns verhaal vertelde vanuit het standpunt van de familie Greene. “Dit nieuwe boek, The Essential Marilyn Monroe, is een high-end kunstboek met foto’s van een hoog niveau. De focus ligt volledig op de foto’s, die variëren van persoonlijk en spontaan tot casual sittings in de studio met daglicht in Connecticut, op locatie en in formele fotostudio’s. Het is een viering van Miltons fotografie en zijn muze Marilyn.” In meer dan 280 foto’s portretteert hij de iconische schoonheid en haar verschillende persoonlijkheden. “Ik wou het talent van mijn vader tonen en net die foto’s uitkiezen die de wereld zeker zou willen zien. Het ging me eigenlijk meer om die emotionele waarde, daarom heb ik geen foto’s weggelaten die technisch gezien niet 100% perfect waren. Ik heb zijn werk weergegeven zoals ik denk dat Milton het nu met de huidige technologie zou doen.” In diverse sittings zien we Marilyn nu eens dromerig en onschuldig, dan weer sexy en mysterieus of zelfverzekerd en breed lachend. De Marilyn die Milton kende.

Graphius drukte recent The Essential Marilyn Monroe: Milton H. Greene, 50 sessions voor ACC Publishing Group. Blader vlug naar p.1 als je kans wil maken om deze prachtige hommage aan Marilyn en Milton te winnen.

12


Hot Stamping and Cold Foil Technology

Een oog voor detail !

www.gas-inter.net

Veredeling die je zintuigen stimuleert! Streef naar uitzonderlijke visuele en tactiele effecten met behulp van gouden, zilveren en gekleurde metaalfolies van KURZ, evenals de modernste stempeltechnologie. KURZ biedt een uitgebreid dienstenpakket aan met betrouwbare levering, advies op maat en eersteklas service. Voor meer informatie, bezoek ons op: www.kurz.nl

13

LEONHARD KURZ BENELUX B.V. Roggeweg 24 6534 AJ Nijmegen / Nederland Tel. +31-(0)24-3781840 info@kurz.nl


vakblad

Bedrijfsinformatie op maat Al sinds de vijftiger jaren geldt AVBS, de sierteelt- en groenfederatie, als belangenverdediger voor de sierteelten groensector. Willy De Geest, hoofdredacteur van het vakblad Sierteelt & Groenvoorziening, licht toe hoe AVBS te werk gaat en welke doelstellingen ze precies wil behalen. “Wij zijn de sierteeltvakgroep van Boerenbond”, steekt Willy van wal. “In onze bedrijfssector zijn nieuwe uit­dagingen, opportuniteiten en problemen voortdurend aan de orde. Daarvoor staan we dagelijks op de bres voor de verde­diging van de beroepsbelangen van onze bedrijven en reiken hen zowel op bedrijfs- als op sectorniveau de nodige hand­vaten. Dat dekt een hele lading: bedrijfseconomische, sociale en fiscale dienstverlening, voorlichting, gewas­veiligheid, teelttechniek, export en ga zo maar door. Kortom: alles waaraan de professionele sierteler, boomteler en tuin­ aannemer vandaag behoefte heeft. Wij plegen hiervoor ook

overleg met een brede waaier aan officiële instanties en onderzoeksinstellingen. We durven ook betogingen of protestmanifestaties organiseren”, klinkt het. “Daarnaast beslist AVBS in de VLAMstructuren mee over de promotie voor de gehele sector.” Bedrijfsgerichte informatie is in deze belangrijk. Wie aan­ gesloten is bij AVBS krijgt halfmaandelijks het vakblad Sierteelt & Groenvoorziening in de bus. “Al sinds 1957 geven we het ­magazine tweewekelijks uit via Graphius, onze vaste ­partner”,

14


knikt de hoofdredacteur tevreden. “Die frequentie lijkt hoog, maar er verandert nu eenmaal zoveel en zo snel in onze bedrijfswereld. Wij waken dan ook over relevantie, efficiëntie en correctheid van de informatie.”

is soms zo vluchtig én je moet ook nog wegwijs raken in alle berichtgeving die dagelijks via je e-mail binnenkomt. Bovendien zijn bepaalde van onze artikels zodanig technisch dat je die idealiter niet op je laptop raadpleegt.”

“Ons magazine was het eerste dat bij de toenmalige drukkerij Geers Offset van de persen rolde. De constant hoge graad van professionalisme en de goede samenwerking met Graphuis maken dat wij vandaag nog steeds ons drukwerk daar laten verzorgen.“

De feedback en respons op het magazine getuigen naar verluidt van een hoge tevredenheid. “Zolang bedrijven hun lidmaatschap vernieuwen en er interactie is o.a. in reactie op wat wij publiceren, weten we dat we een belangrijke schakel in het geheel zijn.” Sierteelt& Groenvoorziening

AVBS gelooft nog steeds in de effectiviteit van ‘traditioneel’ drukwerk maar meent dat je nieuwe communicatiemiddelen efficiënt mee moet inbouwen in de communicatie. “AVBS sprong uiteraard mee op de kar van de digitale revolutie”, zegt Willy. “We hadden trouwens met Geers Offset in de tachtiger jaren al een digitale communicatielijn voor het versturen van teksten en waren hierbij ook een (geslaagde) testcase voor de drukkerij. Maar een magazine biedt lezers wel een grotere flexibiliteit; ze nemen het mee en lezen het waar en wanneer ze dat willen, of bewaren het”, stelt hij. “Online informatie

21

Halfmaandelijks vakblad • 15 december 2017 • Jaargang 61 • Afgiftekantoor Gent x • P912063

AVBS leverde het eerste tijdschrift dat bij het toenmalige Geers Offset werd gedrukt. Aanpassing mestwetgeving containervelden

Loonaanpassing op 1 januari 2018

Vandaag rolt het nog steeds bij

Pot-in-pot teeltsysteem boomkwekerij

Graphius van de persen. SG21_Cover.indd 1

15

13-12-17 18:13


gesprek

Blik op de toekomst © Hervé Véronèse Centre Pompidou

Te midden van de Parijse bedrijvigheid en de aangename ambiance van quartier Beaubourg trekt al van in de verte het kleurrijke, binnenstebuiten gekeerde gebouw de aandacht: Centre Pompidou. Een museum met naam en faam sinds 1977, naar een idee van voormalig Frans president Georges Pompidou en ontworpen door architecten Rogers en Piano. In dit walhalla voor moderne en hedendaagse kunst pronken onder meer werken van Kandinsky, Picasso, Miró en Matisse naast actuele, conceptuele kunst en een schitterende historische fotografiecollectie. 16


Gelinkt aan Centre Pompidou en vlak naast het imposante gebouw, is er de uitgeverij Editions Centre Pompidou, die er dezelfde topkwaliteit op nahoudt als de culturele instelling zelf. In de Librairie Flammarion ter plaatse én de boekenstandjes op zowat elk verdiep, Nicolas Roche zie je de resultaten meteen schitteren: catalogussen en albums van tentoonstel­lingen, verzamelwerken van kunstenaars en kunst­ stromingen, boeken over kunstcreatie en zoveel meer. Werken die elke kunstliefhebber graag in zijn boekenrek wil hebben. Uitgaves stuk voor stuk samengesteld met niet alleen een hart voor kunst, maar ook oog voor detail en aandacht voor de wetenschappelijke achtergrond. Hoe deze werken tot stand komen, vroegen we aan Editions Centre Pompidou zelf.

Zijn er dan bepaalde uitgaves waar u extra trots op bent? “Sowieso houd ik van fotografie, dus die boeken – dikwijls in samenwerking met Graphius – behoren tot mijn persoonlijke favorieten. Verder zal de catalogus van Cy Twombly me Claire de Cointet ook altijd bijblijven omwille van het vele werk, maar vooral ook het succes dat we ermee boekten, met vertalingen over heel de wereld.”

Continuïteit en intuïtie Half november nam Claire de Cointet – voormalig Chef de Service van de uitgeverij – de fakkel over. Nicolas kreeg namelijk de kans om directeur te worden van het Bureau International de ­l’Edition Française, kortweg BIEF. “Ik ben ervan overtuigd dat Claire de ­traditie perfect gaat verderzetten. We delen ook de mening dat Centre Pompidou catalogi moet creëren die een groot publiek aanspreken, zonder té eenvoudig te worden qua inhoudelijk niveau. Toegankelijk maar toch wetenschappelijk gegrond, zodat je het gespecialiseerde publiek niet verliest”, verduidelijkt Nicolas.

Een dubbelinterview met aftredend directeur Nicolas Roche en zijn opvolgster Claire de Cointet over het belang van kwali­tatief drukwerk in een digitale wereld én de uitdagingen in hun nieuwe functies.

Van je passie je werk maken

Nicolas Roche werd in 2009, met toen al meer dan twintig jaar e­ rvaring Claire start dan ook vol overtuiging aan haar nieuwe job. “Ik werk al in de uitgeverijwereld, directeur van Editions Centre Pompidou, “Ik meer dan vijftien jaar in de sector van geïl­lustreerde boeken en twee werkte voordien voor uitgeverijen in andere sectoren zoals jeugd­ jaar in deze uitgeverij. Deze functie was natuurlijk een mooie kans literatuur, schoolboeken, voor mij”, legt Claire (non-)fictie. Het was bij uit. “De schoonheid van Centre Pompidou vooral boeken, kunst, van alle het onderwerp dat me kleine dingen … daar zo boeide: de moderne houd ik echt van. Elk en hedendaagse kunst. detail – ook technisch – Nicolas Roche Op al die jaren heb ik van een uitgave boeit daarover bijgevolg tot mijn grote vreugde ontzettend veel bijgeleerd. me enorm. Als je een boek vastneemt, is daar een hele industrie aan Die gedrevenheid heeft me erg geholpen bij mijn job”, vertelt Nicolas voorafgegaan. Dat beseffen mensen te w ­ einig”, gaat Claire verder. enthousiast. “Daar heeft ze volledig gelijk in”, zegt Nicolas. “Wat je niet mag ­vergeten is dat het niet gaat om een machine die x aantal erwtjes in Acht jaar werken bij Centre Pompidou, tientallen publicaties over ten- iedere bokaal laat vallen. Het moet elke keer anders. De menselijke toonstellingen en kunststromingen … Wordt dat bandwerk? “Absoluut invloed is erg groot, voor elk detail. Dat is het mooie eraan.” niet, elke uitgave is uniek. Je stelt elke keer weer hoge eisen voor jezelf, het team en de drukkerij wat betreft originaliteit en k­ waliteit van zowel Hoe gaat de nieuwe directrice haar functie aanpakken? “Ik zal de grafische als inhoudelijke kant. Tegelijk telt ook het commerciële en vooral proberen om de continuïteit te verzekeren, op hetzelfde elan financiële aspect. In elke uitgave evenveel ­energie investeren om een als Nicolas. Bepaalde aspecten van de organisatie zitten al goed in prachtig resultaat neer te zetten, alsmaar beter en alsmaar mooier, elkaar, dus dat wil ik zo houden. Vanzelfsprekend geef je je mening dat is een traditie binnen Centre Pompidou die ik heb voortgezet. Ik bij elk element van een project en dat geeft elke keuze een zekere geniet wel van dergelijk gecompliceerd werk”, legt Nicolas uit. subjectiviteit. Maar ik volg mijn intuïtie en geloof in een open dialoog

“We hebben Graphius uitgekozen omwille van reactievermogen, uitrusting en kwaliteit.”

17


“Vive la Belgique !”

met zowel het team, de curator en de drukkerij als de kunstenaar zelf om zo tot de beste resultaten te komen. Daar ga ik erg veel vol­ doening uithalen.”

Samenwerken met Graphius, tenslotte geen Franse drukkerij, is een bewuste keuze. Een gedetailleerd overzicht van de vereisten voor een bepaalde uitgave wordt in een aanbestedingsdossier voor­gelegd aan onze vaste grafische partners. “We hebben een pool van drukkerijen – grote spelers in hun land – die aan onze eisen ­voldoen, waaronder Graphius. Die hebben we heel p ­ recies uit­ gekozen omwille van het reactievermogen, de uit­ rusting en de zorg die ze samen met ons besteden aan kwaliteit. Het ­Graphius-team werkt daarvoor van a tot z perfect met ons samen. Natuurlijk houden we ook gewoon van de Belgen, vraag dat maar aan elke Fransman”, lacht Nicolas.

Onafhankelijk maar geïntegreerd Voor bijna elke tentoonstelling geeft Centre Pompidou een catalogus en een (beknopter, goedkoper) album uit. “Voor de inhoud houden we rekening met het verwachte publiek: kunstcritici, studenten, onderzoekers of ‘gewoon’ lief­ ­ hebbers. Dat wordt vooral mijn uitdaging: onze auteurs overtuigen van het belang van toegankelijke tekst. Een specialist is niet per se een goede schrijver. Ik wil dat de informatie boeiend is voor gespecialiseerde lezers maar tegelijk ook verstaanbaar voor leken”, legt Claire uit. “Naar kinderen toe gaan we niet te specifiek maar richten we ons vooral op kunstcreatie. Hoe komt een kunstwerk tot stand? Hoe ervaar je kunst met al je zintuigen?”

Einde van een tijdperk in zicht? De digitalisering en automatisering hebben vele sec­toren getroffen, zo ook de uitgeverijen. Waar plaatst Centre Pompidou ­drukwerk binnen een digitaliserende wereld? “Vanzelfsprekend merken we wel iets van de digitalisering en houden we die evolutie ook nauwlettend in het oog. Maar dat het boek of zelfs het papier zou verdwijnen, dat is volgens mij een illusie. Als je rondkijkt op de grote boekenbeurzen zoals in Frankfurt, merk je dat ‘het boek’ nog steeds springlevend is”, zegt Nicolas overtuigd. “Natuurlijk zijn er uitgeverijen die schade hebben opgelopen, vooral dan als het over

Bepalen jullie zelf de onderwerpen? “Onze publicaties zijn erg nauw verbonden met de evenementen van Centre Pompidou en de ­museumcollecties, maar we hebben enige vrijheid. Natuurlijk doen we niet zomaar wat we willen. We hebben bijvoorbeeld budgettaire beperkingen. Maar we werken in zekere zin wel onafhankelijk.”

18


© Hervé Véronèse Centre Pompidou

literatuur gaat en zeker in de VS. Maar dat heeft ook te maken met het feit dat ze daar geen auteursrechten moeten betalen als ze een werk in digitale vorm omzetten. De sector van (boeken over) schone kunsten is echter veel minder getroffen.”

heeft dan een meerwaarde, op een ander vlak. Ik ­verwacht dat men veel selectiever gaat worden in wat men precies in digitaal of papieren formaat wil. Als alles je enkel digitaal wordt aan­geboden, krijg je een overvloed aan informatie en verlies je soms het overzicht. En zelfs voor de jongste ­generatie die opgroeit met tablets, b ­ lijven boeken nuttig. Je gaat als ouder toch sneller samen met je kind een boek vastnemen dan een tablet?”

“Je gaat als ouder toch sneller samen met je kind een boek vastnemen dan een tablet?”

Hoe komt dat dan? Ligt dat aan het doelpubliek? “Wel, ik denk dat je onze boeken net koopt omwille van de schoonheid en rijkdom van de inhoud, afbeelClaire de Cointet dingen en afwerking. Omdat we inmiddels een autoriteit zijn op dat vlak, weten consumenten dat Terwijl Claire de Cointet de uitdaging aangaat bij Editions Centre er energie, tijd en intense samenwerking met de kunstenaar en de Pompidou, zal Nicolas Roche Franse uitgaven internationaal curator voor nodig was. Een boek is een herinnering aan een ten- ­promoten. Dat wordt immers zijn functie bij het BIEF: het Franse toonstelling die ook mooi staat in je kast, die je graag aan vrienden boek nog meer op de (wereld)kaart zetten. “Ik help als directeur en familie toont. Dat heb je met een applicatie veel minder”, denkt Franse uitgeverijen om hun werken internationaal bekend te maken Nicolas. De digitale evolutie links laten liggen dan? “Zeker niet. De door uitwisselingsprogramma’s, boekenbeurzen en studies van digital natives zijn nog niet in de meerderheid, dus er zal nog wel elke specifieke markt. Natuurlijk is er al heel wat Franse literatuur een en ander veranderen. Maar mensen gaan altijd boeken blijven wereldwijd verspreid. We hebben onze sterren zoals Victor Hugo, kopen, daarvan ben ik overtuigd.” Albert Camus of Jean-Paul Sartre, maar daarnaast zijn er nog heel wat domeinen waarin we eveneens topkwaliteit en vernieuwing Claire vult aan: “Het is zaak om het komende decennium beide naast leveren. Frans is niet voor niets de op één na meest vertaalde taal elkaar te laten bestaan. Zowel een uitgave op papier als een a­ pplicatie ter wereld.” De toekomst van het drukwerk is alvast verzekerd! 

19


20


exclusief drukwerk

Innovatieve zonderling Voor de opening van haar flagship store in Brussel pakte Komono uit met een omnichannel guerillacampagne. Het spectaculaire drukwerk deed monden openvallen, van hier tot Tokio. Komono staat bekend om haar trendy, doch betaalbare uurwerken en brillen. Het Belgische merk werd door Raf Maes en Anton Janssens opgericht in 2009, maar veroverde inmiddels de hele wereld.

kwam het bedrijf op de proppen met XXL-kranten die de uitnodiging aankondigden. “Zo’n drukwerk valt natuurlijk meteen op: er werden meermaals foto’s genomen van mensen die de krant in het straatbeeld bekeken”, vertelt Filip. “De social media staan er vol van.”

Filip Van Hulle, COO van het accessoirebedrijf, beschrijft Komono als een innovatieve zonderling die de dingen graag op een vernieuwende manier aanpakt. “Regelmatig komen er nieuwe collecties en producten op de markt, die we op een aanstekelijke manier naar buiten brengen. Daarbij speelt omnichannelcommunicatie een onmisbare rol, aangezien we aanwezig willen zijn waar onze doelgroep is - online én offline. We willen ons publiek voortdurend kunnen prikkelen.”

Dat de kwaliteit van het drukwerk van uiterst belang is, staat buiten kijf. “We zijn een sterk visueel gedreven merk”, vindt Van Hulle. “Beeldtaal is een van onze sterkste marketingtools, dus willen we daar alles uithalen. Precies daarom werken we al sinds jaar en dag samen met onze partner GuidoMaes, een deeldrukkerij van Graphius. Niet zonder succes: de campagneresultaten waren zo sterk dat we de guerillacampagne hergebruiken om onze winkel in Tokio aan te kondigen!”

Opvallende campagne Een voorbeeld daarvan is de laatste Komono-campagne die kadert binnen de opening van haar flagship store. Enerzijds werden er stevige A5-uitnodigingskaarten gedrukt met een spiegelend vlak waarin de ontvanger zichzelf kon zien. Anderzijds

Graphius verzorgt de uitnodigingen, XXL-kranten en ander exclusief drukwerk voor Komono.

21


22


fotografie

Suprematie laten varen Van zodra de vliegtuigdeuren opengingen, wist Eddy Van Gestel: in Afrika ben ik thuis. In 2009 verkocht hij zijn uitgeverij en safaribedrijf, om zich toe te leggen op zijn twee grote liefdes: het zwarte continent en fotografie. Aanvankelijk als natuurfotograaf, nu als pleitbezorger van vrouwelijk schoon.

Als kind keek Eddy Van Gestel reikhalzend uit naar de jaarlijkse familie-uitjes aan de Belgische kust. Het waren niet zozeer de parasols of de zand­kastelen die zijn bloed sneller deden ­stromen, maar wel de missietentoonstellingen van de Witte Paters. De jonge Eddy was geboeid door de objecten die ze verkochten en kon urenlang luis­teren naar de verhalen van Stanley en Livingstone. Toen hij in 1986 de Sydney Pollackklassieker Out of Africa zag, was hij definitief verkocht: “Die film was zowel cinematografisch als inhoudelijk een absolute topper. Op de natuurbeelden is nog altijd niets af te ­dingen. Wanneer ik de cinemazaal buiten stapte, wist ik: ik ga zo snel mogelijk naar daar, ik moét naar daar.”

niet dat mijn Afrika veranderde. De rest van de wereld evolueerde aan sneltreinvaart, en dan kwam ik in Afrika en leek het alsof ik de teletijdmachine had genomen. Tot een jaar of zes, zeven geleden: toen merkte ik plots dat mijn geliefde continent wél onderhevig was aan veranderingen.” Om dat fenomeen te verklaren, opent hij een globaal perspectief: “De wereld heeft een zwaar koloniaal verleden achtergelaten in Afrika. De koloniserende ­landen hebben lange tijd een gewetensprobleem gehad met de rotzooi die ze hebben achtergelaten. In die mate dat het bijna not done was om daar zakelijk opnieuw iets te gaan doen. Dat is ­beginnen kantelen omdat China Afrika heeft herontdekt als een g­ eweldig interessant continent, omwille van olie, ertsen, mine­ ralen en voedsel. Sindsdien is het heel snel gegaan. De econo­mische groei in de Subsahara gaat richting 10%. Een nieuwe generatie zwarte mensen staat op en bewijst dat de economische groei op langere termijn duurzaam is.”

Continent in snelle verandering Afrika werd Eddy’s tweede thuis. Letterlijk, want de fotograaf woont bijna zes maanden per jaar in Afrika, voornamelijk in Kenia. “Lange tijd dacht ik: Afrika zal nooit veranderen. Hoe lang ik ook weg was, de tijd leek stil te staan. En ik vond dat leuk. Ik wilde

23


Girlpower? Brainpower!

en ­ verdient 1.650 euro netto per maand! Naar hun normen is dat g­igantisch veel, als je weet dat de doorsnee Keniaan gemiddeld 4 euro per dag verdient. Daardoor zijn die vrouwen veel zelfbewuster aan het worden. Maar tegelijkertijd uitermate gefrustreerd, want ze zien dat er in de rest van de wereld bijna geen aandacht wordt besteed aan zwarte schoonheid. Voor veel Afrikaanse vrouwen is de blanke vrouw nog altijd het schoonheidsideaal. Er zijn zwarte vrouwen die hun huid bleken, met schadelijke gevolgen. En ze doen de vreemdste dingen om hun haar sluik te krijgen. Topmodel Ajuma Nasenyana, met wie ik het genoegen heb gehad om te kunnen samenwerken, gaat daar gelukkig tegenin. Haar boodschap luidt: ‘Kijk hoe mooi je zwarte huid en je weerbarstige haar zijn. Wees trots op je afkomst. Beschouw het niet als een nadeel.’”

De economische veranderingen zijn uiteraard nauw verweven met diverse maatschappelijke ontwikkelingen. Waar fysieke kracht tot voor kort het epicentrum van de samenleving vormde, merkt de fotograaf vandaag dat vrouwen zichzelf op het voorplan zetten: “Brainpower wint aan belang. En daar zijn vrouwen in Afrika in het voordeel. Waarom? Ten eerste omdat ze hun studies veel ernstiger nemen dan hun mannelijke leeftijdsgenoten. Ten tweede omdat vrouwen vaak positief gediscrimineerd werden in het onderwijs, net om hen uit het verdomhoekje te halen. Ze hebben extra impulsen gekregen om te gaan studeren.” “Bedrijven die vandaag rekruteren, kiezen sneller voor vrouwen. Niet alleen omdat ze vaak een beter diploma hebben, maar ook omdat ze betrouwbaarder zijn, want ze denken long-term. Het is frappant hoe de mannen nu zenuwachtig worden, want hun vrouwelijke ­collega’s hebben betere functies en verdienen meer geld. In een stad als Nairobi is de inhaalbeweging door vrouwen duidelijk waarneembaar. Op termijn zullen de scherpste contrasten in de samenleving uitgevlakt zijn.”

“Straffe madammen” “Dat is ook wat ik met Perla Nera wil doen. Ik wil de schoonheid van Afrikaanse vrouwen op een kunstzinnige manier laten zien, zonder erotische connotatie. Dat is minder eenvoudig dan het lijkt, want de manier waarop iemand naar de camera kijkt, maakt het verschil tussen ‘goedkoop’ en ‘kunst’. Ik durf te stellen dat ik in de loop van de jaren sterk ben geworden in iets niet wulps laten lijken, maar juist krachtig en sterk.”

“Vorige week deed ik een fotoshoot met een jonge vrouw van 24 die farmacie had gestudeerd. Zij werkt in een privéziekenhuis

24


“Dat het boek veel naakt bevat, staat deels symbool voor het afgooien van een koloniaal verleden. De vrouwen die geposeerd hebben, hebben dat heel bewust gedaan. Het is een statement om zichzelf te liberaliseren. Ik hoop dat het naakt in mijn boek andere Afrikaanse vrouwen kan inspireren om niet meer timide te zijn over hun lichaam, zonder daar te ver in te gaan. Het naakte moet het esthetische voeden, niet meer. Het moet stijlvol blijven.”

madammen, stuk voor stuk sterke vrouwen, omdat ze het nooit cadeau hebben gekregen. Dat zie je ook in de manier waarop ze naar de camera kijken. De blik, de kracht die daarvan uitstraalt, is iets wat je bij blanke modellen niet hebt. Bovendien zijn ze bijzonder ­ gracieus. Als je een zwarte vrouw ziet dansen, druipt de sensualiteit ervan af. Het toont dat zij qua schoonheid absoluut niet moeten onderdoen voor andere rassen. Integendeel, ik vind dat Afrikaanse vrouwen net iets méér hebben. Ze kunnen ­fantastisch mooi zijn, maar de manier waarop zij naar de camera ­kijken, waarop zij zich bewegen, maakt hen extra straf.”

“Het naakt in het boek symboliseert het afgooien van een koloniaal verleden.”

De kunst die Eddy beoogt, begint bij oprechte bewondering. Hij omschrijft de vrouwen in zijn portretten steevast als “straffe

25


Michelle Obama

verhaal vertelt over een blanke vrouw en een zwarte Masaï-krijger. “Slechts 8% van de wereldbevolking is blank, en toch denken wij nog altijd dat de evenaar door ons achterste loopt. Die arrogantie wilde ik symboliseren.”

Helaas ziet niet iedereen het zo. Tijdens ons gesprek komt de Schotenaar enkele keren terug op een incident dat bij hem, en bij ­talloze Afrikaanse vrouwen, verse wonden heeft opengereten. “Enkele dagen na de verkiezing van Donald Trump plaatste een blanke vrouw in een of ander boerengat (Clay, West Virginia, nvdr) een bericht op Facebook: ‘It will be so r­efreshing to have a classy, ­beautiful, dignified First Lady back in the White House. I’m tired of seeing a Ape in heels.’ De vrouwelijke burgemeester van dat plaatsje antwoordde daarop: ‘You just made my day.’ Als je over Michelle Obama zegt dat zij een aap op hakken is … Daar heb ik geen woorden voor. En het klopt niet! Als er de voorbije jaren één stijlvolle vrouw in het Witte Huis is geweest, is het Michelle Obama. Onderschat de impact van die ­hatelijke opmerking op Afrikaanse vrouwen niet. Want als de presidentsvrouw al een aap op hakken wordt genoemd, wie zijn zij dan?”

Het heeft geleid tot een andere foto, met een andere invalshoek. Op het portret omhelst een zwarte vrouw een blanke man, die zijn hoofd op haar schouder laat rusten. “In deze foto zit alles”, zegt de fotograaf trots. “Omdat wij, blanken, hier onze suprematie laten varen. Zij zegt: ‘Kom maar in mijn armen, je voelt je niet goed, ik zal je troosten.’ Zo kan het ook.”

“Als Michelle Obama een aap op hakken wordt genoemd, wie zijn zij dan?”

“We gaan moeten leren leven met een wereld waarin wij als blanken die suprematie minstens in vraag stellen. Het gaat ons alleen maar vooruit helpen. We evolueren naar een gemengde wereld, of we dat nu willen of niet. Dus stap alsjeblieft af van die dwaze vooroordelen. We moeten ook leren om zakelijk met elkaar om te gaan, partnerships aan te gaan. Het zou goed zijn om nog meer studenten uit Afrika naar hier te halen om te laten zien hoe wij onze maatschappij organiseren: zodat zij dat dan op Afrikaanse leest geschoeid kunnen implemen­ teren in hun land.”

In zijn recente werk durft Eddy Van Gestel al eens tegen schenen schoppen. Naar eigen zeggen is het die bewuste Facebook-post die hem inspireerde om een provocerend aspect aan zijn repertoire toe te voegen. Zo valt in Perla Nera een fotoreeks op, die een kort-

26


Anachronismen

“Jonge Afrikanen met toegang tot het internet en smartphones zien nu dat de rest van de wereld lichtjaren voorop ligt. Zij zien wat er te koop is, hoe ze ook kunnen leven. Je kan daar blij of rouwig om zijn, maar dat is de werkelijkheid. Je kan mensen niet verwijten dat ze hun levensstandaard naar een hoger niveau willen tillen. Zal dat gepaard gaan met een verlies van authentieke cultuur? Gegarandeerd. Als je het Afrika van vandaag wil zien, moet je je haasten. Over 10 à 15 jaar zal een stuk van die authenticiteit verdwenen zijn.”

Nog opvallend aan het oeuvre van Eddy Van Gestel, is dat hij enerzijds vrouwen fotografeert tegen een achtergrond van afgeschilferde deuren en afgebrokkelde muren. Anderzijds zien we vrouwen aan een luxueus zwembad, met dure kleren aan, aan de zijde van een netjes gekamde, bijna gedomesticeerde leeuw. Op die haast surreële insteek bouwt hij nu verder. “Mijn volgende project zal Anachronisms heten. Ik ga Afrikaanse mensen – en dat hoeven niet alleen vrouwen te zijn – portretteren met typisch westerse elementen. In de Omo-Vallei in Ethiopië bijvoorbeeld ga ik vrouwen met lipschotels portretteren terwijl ze muziek beluisteren met een flashy headset. Ik wil onze wereld nu al met die van hen laten botsen. Een ander boek zal She heten en wordt een vervolg op Perla Nera.”

Authentiek Afrika De 53-jarige fotograaf werkt traditioneel met oude analoge middenformaatcamera’s, waarvan hij de negatieven scant en op groot formaat print, tot 2,5 m hoog. Die foto’s verkoopt hij in zijn galerij in Antwerpen. Soms met verrassende reacties: “Los van de esthetiek, blijkt het gegeven dat het Afrika-gerelateerd is, een absolute troef. Dat had ik bij de start niet doorzien. We leven in een wereld waar weinig nog echt is. We missen authenticiteit. Afrika heeft één groot voordeel: het wordt nog altijd als een authentiek continent beschouwd.”

De gevoelige topfotografie van Eddy Van Gestel wordt in boekvorm gegoten bij Graphius. Op p. 1 ontdek je hoe je een exemplaar van Perla Nera kan winnen.

27


28


magazine

Franse gastronomie

met cachet

Een creatieve geest heeft dikwijls nood aan een sterke, vooruitdenkende zakenpartner. Daarom rekent de Franse driesterrenchef Yannick Alléno op Florence Cane. Even discreet als flamboyant, ontwikkelt zij de groep die zijn naam draagt. Terwijl hij de Franse sauzen heruitvindt en zijn haute cuisine naar dergelijk hoog niveau tilt dat men hem een visionair noemt, beheert zij hun gemeenschappelijke onderneming waaronder een eigen magazine. Samen runnen ze maar liefst zestien restaurants op drie continenten. Om hun creatieve dromen waar te maken en een zekere art de vivre wereldwijd te verspreiden, startten Yannick Alléno en Florence Cane in 2008 de Groupe Yannick Alléno op. Toen ze met de Groupe en het ondersteunende bedrijf Yuzu begonnen, was het in eerste instantie enkel de bedoeling om samen restaurants te starten. Twee jaar later breidden ze hun plannen al uit en was uitgeverij Laymon een feit. Laymon geeft onder meer YAM of Yannick Alléno Magazine uit, een culinair tijdschrift voor chefs en liefhebbers van de haute cuisine. “We beseften dat de kennisoverdracht naar jonge chefs toe scheef liep. Natuurlijk waren er allerlei waardevolle, impressionante boeken van Yannick Alléno te koop, maar beginnende koks konden zich die niet veroorloven. Ons antwoord: een tweemaandelijks, gespecialiseerd magazine in een knappe lay-out en voor de prijs van twee pakjes sigaretten”, vertelt Florence. Initieel ging YAM hoofdzakelijk over de driesterrenchef zelf. Telkens werden er dertig van zijn recepten beschreven. Andere grote namen uit de haute cuisine stelden hun werk slechts kort voor in het magazine. “Het leek ons na verloop van tijd opportuun om ook andere topchefs aan het woord te laten en hun recepten en technieken toe te lichten. Sindsdien is YAM Le magazine des chefs geworden”, verduidelijkt Florence. Vandaag is YAM ook digitaal en in het Engels verkrijgbaar. Yannick Alléno is natuurlijk nog steeds op de hoogte van © Stéphane de Bourgies

alle beslissingen die het redactieteam neemt, zelfs als hij niet in het artikel in kwestie voorkomt. “We zien of horen elkaar dagelijks, dus we hebben zeker zijn goedkeurend oog. Zijn input is steeds welkom, dat spreekt voor zich.” Die nauwe samenwerking vraagt om wederzijds vertrouwen. Gezien de vele activiteiten van Groupe Yannick Alléno, moet je bovendien de nodige polyvalentie en flexibiliteit aan de dag leggen. “Ik probeer hem niet te belasten met materiële beperkingen, zodat hij creatieve vrijheid heeft. Als bedrijfsleider jongleer ik dus – samen met mijn team – met alle topics van onze ondernemingen en dat op internationaal niveau. We ontwikkelen en beheren de restaurants, terwijl hij er zijn energie en persoonlijkheid in investeert”, bevestigt Florence. Net zoals de wereldchef zelf, wil YAM baanbrekend en allesbehalve traditioneel zijn. Een krachtige grafische weergave en pertinente informatie horen daarbij. Florence legt uit: “YAM heeft een eigen identiteit. We graven dieper en zoeken verder dan de trends van het jaar of het seizoen. We stellen ook voortdurend onszelf in vraag en betrekken onze community van YAMoureux in de conversatie. Enkel zo blijven we groeien.” Verbluf je gasten met je eigen haute cuisine door je te inspireren op recepten van Yannick Alléno en andere topchefs. Op p. 1 lees je hoe je een pakket YAM-magazines kan winnen!

29


30


geschiedenis

Nieuwe cultuur Tweehonderd jaar na haar oprichting mag Universiteit Gent het glas heffen. Op haar roemrijke geschiedenis, op de verkiezing van een nieuwe rector en op de publicatie van een vlot verhalend naslagwerk. Een gesprek met auteur Gita Deneckere, hoogleraar Vakgroep Geschiedenis.

De maatschappelijke rol van Universiteit Gent heeft impact op alle inwoners van de stad, niet alleen op studenten. Hebt u daarom een verhalende ­schrijfstijl gebruikt, om het boek ook voor een niet-academisch publiek toegankelijk te maken? Als geëngageerd historica is het altijd mijn verlangen geweest om een breder publiek te bereiken dan alleen maar een kleine schare vakgenoten. Je kunt dat publiek alleen maar aanspreken door verhalen te vertellen, niet met een gortdroog academisch jargon dat alleen begrijpelijk is voor specialisten. In dit boek heb ik mijn passie voor het schrijven volop ontplooid. Ik heb me meer dan vroeger kunnen bevrijden van academische remmingen om voluit te proberen goed verhalend te schrijven. Ik hoop dat ook de studenten het boek zullen lezen, zodat ze ­ontdekken hoe hun eigen vakgebied maatschappelijk is ingebed. Door de context te kennen waarbinnen de universiteit is gegroeid, kan je een microscopisch onderzoek koppelen aan het bredere maatschappelijke kader, kan je verder kijken dan alleen het kleine domeintje waarin de wetenschap door de toenemende specialisatie vaak gevangen zit.

iedereen weer met elkaar door dezelfde deur kan. We zijn weer effectief “Iedereen UGent”. Welke zijn de voornaamste vraagstukken voor het nieuwe rectorduo? Na de Tweede Wereldoorlog is er sterk ingezet op democratisering, zowel op universitair als politiek niveau, om meer dan alleen een elite naar de universiteit te k­ rijgen. Die rol van de universiteit als emancipatiemachine is voor een stuk stilgevallen, bijna onmerkbaar. Door opeenvolgende besparingsrondes, verhoogde inschrijvingsgelden, verschuivingen in het beleid enzovoort. Tegelijk zie je dat de auditoria zeer wit gebleven zijn, dat de allochtone bevolking – die in de stad Gent toch 30% van de ­jongeren uitmaakt – nauwelijks de weg vindt naar de universiteit. Dat is minder een kwestie van cultuurverschillen, maar van een democratisch deficit. Dat is dus zeker een belangrijke werf. De problematiek van de verengelsing is volgens mij ook verbonden met dat democratisch deficit. De geschiedenis toont hoe de vernederlandsing van de Universiteit Gent meer en meer studenten aantrok die niet tot de Franssprekende elite behoorden. De strijd voor de vernederlandsing was een strijd voor democratisering. Wat we nu zien is dat er wordt gemikt op het aantrekken van meer internationale studenten, net in een periode dat het democratiseringsaspect wegdeemstert. Men denkt niet meer aan de rekruteringsmogelijk­heden in eigen land, in de eigen stad. Men denkt niet na over de s­ ociale gevolgen van de overschakeling naar het Engels. Het verhoogt de drempel voor mensen die niet in bevoorrechte milieus opgroeien waar het beheersen van verschillende talen een evidentie is.

Zijn de moeilijkheden om een nieuwe rector te kiezen een smet gebleken op het blazoen van het feestjaar? Die moeilijkheden hebben jammer genoeg een schaduw geworpen, ja. Veel mensen deden tijdens de verkiezingen schamper over de UGent. Maar nu we het apotheosemoment van Iedereen UGent ­hebben gehad, zijn de rust en vrede wel hersteld. Dat was zo enthousias­ merend dat de spanningen verdwenen zijn als sneeuw voor de zon en

31


In welke mate hebt u zichzelf, als boegbeeld van gendergeschiedenis en -gelijkheid, toegestaan om het boek te schrijven vanuit een feministisch perspectief? De Gentse universiteit heeft op het gebied van seksuele emancipatie en seksuele rechten echt wel een voortrekkersrol gespeeld, op verschillende momenten en terreinen. Ik denk vooral aan de nieuwe ideeën die in de jaren 1960 gelanceerd werden over anticonceptie. Mede dankzij Gentse professoren kon er vrijmoediger gesproken worden over seksualiteit, ook over de vrouwelijke seksualiteit. Ook de liberalisering en depenalisering van abortus was een strijdpunt dat sterk leefde aan de universiteit. Idem voor de homorechten en het doorbreken van de taboesfeer rond geslachtsverandering. Dat zijn allemaal elementen die het hoofdstuk ‘gender en seksualiteit’ in het boek duidelijk verantwoorden. Het breekt wel iets open als je dit thema over een lange termijn van 200 jaar kan bekijken en aan het interne verhaal van de universiteit koppelt, waar nog steeds heel weinig vrouwen het glazen plafond doorbreken. Het drijft mij als vrouwelijke hoogleraar om deze problematiek in de bestuursorganen telkens opnieuw aan te kaarten.

bestuursorganen vrij spectaculair te vervrouwelijken door een stuk verder te gaan dan de decretaal bepaalde genderverhoudingen. Welk glazen plafond dient dringend doorbroken te worden? Als je kijkt naar het aantal vrouwelijke studenten en doctores, is de wanverhouding tussen mannen en vrouwen in het professorenkorps nog altijd veel te groot. Naarmate je stijgt in de hiërarchie zie je dat steeds duidelijker. Het is een misvatting dat mannen en vrouwen gelijk behandeld moeten worden. Net die gelijke behandeling zorgt ervoor dat vrouwen uit de boot vallen, precies omdat zij kinderen op de wereld zetten, vaak in de cruciale overgangsperiode van postdoctoraal onderzoeker naar een vaste aanstelling. Als je publicatiedossiers alleen maar in kwantitatieve termen gaat bekijken – wat op zich geen goede manier is om mensen te rekruteren, los van de genderproblematiek – dan blijkt de ‘uitval’ van vrouwelijke onderzoekers abnormaal groot.

Is de universiteit vandaag nog altijd een mannenbastion? Anne De Paepe heeft het als eerste vrouwelijke rector niet gemakkelijk gehad, maar ze heeft beslist een andere bestuurscultuur op gang kunnen brengen. Haar rectorschap is meer dan alleen symbolisch geweest. Het is duidelijk geworden dat er verandering nodig is. Dat kan alleen door een wissel van de machtsposities. Dat hoeven uiteraard niet allemaal vrouwen te zijn, maar er is nood aan een nieuwe cultuur waarvan ik denk dat de grondslagen de voorbije vier jaar gelegd zijn. Zo is Anne De Paepe erin geslaagd om de

Uit de ivoren toren: 200 jaar Universiteit Gent is een uitgave van Tijdsbeeld & Pièce Montée en werd gedrukt door Graphius. Win een exemplaar via onze wedstrijd en duik in de geschiedenis van de Gentse Universiteit.

32


Met het hoofd in de wolken De Kailash is voor verschillende religies wat Mekka is voor de islam. Fotograaf Olivier Föllmi, sinds jaar en dag verknocht aan het Himalayagebergte, ging op zoek naar de essentie van deze mystieke plaats: “Rond de Kailash trekken, dat is vertrekken om te sterven, en aanvaarden dat je anders herboren wordt.”

33 33


34


35


In de Himalaya staat een reusachtige berg die door velen beschouwd wordt als het middelpunt van de wereld. Het is op die plaats dat de grootste rivieren van Azië vertrekken: één in elke windrichting, de aarde verdelend in vier gebieden.

en boeddhisme) rond de berg heen gaat. Vanzelfsprekend leeft niet iedereen die richtlijn na, maar veel gelovigen willen de bedevaartstocht minstens eenmaal in het leven afleggen. De Frans-Zwitserse fotograaf Olivier Föllmi moest 40 jaar lang geduld oefenen, omwille van politieke, budgettaire, klimatologische en planningsmatige redenen, maar uiteindelijk heeft ook hij zijn droom kunnen waarmaken. Föllmi trok de wolken in, met in zijn kielzog zijn goede vriend Jean-Marie Hullot, een drijvende kracht achter het Apple van Steve Jobs en een van de genieën die worden gecrediteerd voor het oorspronkelijke idee voor de iPhone. De gelauwerde fotograaf legde de spirituele grond vast op de gevoelige plaat, en zijn ziel in zijn portretten. “Ik probeer de intensiteit van een gedeeld moment weer te geven. En die intensiteit begint wanneer het besef van tijd verdwijnt. Hoe intenser het moment, hoe minder belangrijk de tijd lijkt. Daarom zijn mijn foto’s tijdloos. Als je op een berg staat, in harmonie met de natuur, wordt de perceptie van ruimte aangepast door de immensiteit van de natuur. Pas dan voel je hoe broos de mens is.”

Diezelfde plek is tevens een betoverend bedevaartsoord. De naam Kailash betekent ‘kristal’ in het Hindi en de Tibetanen noemen de berg ‘kostbaar juweel van sneeuw’. De berg wordt als heilig beschouwd binnen het hindoeïsme, Tibetaans boeddhisme, jaïnisme en de bön. Hij is de woonplaats van Shiva, de god die de wereld maakt en verstaat door te dansen. Pelgrims zuiveren zichzelf door in een cirkel rond de berg te lopen. Rondom, jawel, want de heilige berg mag niet worden beklommen tot aan de 6.714 meter hoge top. De kora (afgeleid van het Latijnse circum ambulatio, wandeling rondom) is 52 kilometer lang en wordt door sommige bedevaarders afgelegd door achtereenvolgens te buigen, te knielen, languit te gaan liggen, op te staan, te bidden en verder te gaan waar de handen de grond hebben geraakt. Men zegt dat volledige verlichting is weggelegd voor diegene die 108 keer (een heilig cijfer in het hindoeïsme

36


37


38


39


Pèlerinage au Tibet, autour du Mont Kailash

Birmanie, la terre d’or

“Op deze weg, die ons naar de heilige berg leidde, werden we een eenvoudige schakel in de eeuwige keten van pelgrims die sinds mensenheugenis op de desolate en gevaarlijke paden lopen van een wereld waar hoge bergen en wildernis afwisselen met de eindeloze ruimtes van het Tibetaans plateau.” - Lama Anagarika Govinda

40

Entre ciel et steppe, la Mongolie de Gengis Khan Graphius drukte voor Editions Hozhoni fotoboeken over Tibet, Birma en Mongolië. Onze lezers maken kans om de volledige reeks te winnen op p. 1.


nieuws VOORBEREID OP VERKIEZINGEN Graphius werkt samen met drukkerij Schaubroeck, de nieuwste ­aanwinst in onze groep, aan de ontwikkeling van een webshop voor steden en gemeenten. Met de gemeente- en provincieraads­ verkiezingen van 14 oktober 2018 in het vooruitzicht zullen alle steden en gemeenten hun formulieren en ander drukwerk online kunnen ­bestellen. Verder zal de webshop ook andere benodigdheden aan­ bieden, van potloodslijpers en burgemeesterssjerps tot stemhokjes.

EXCLUSIEF DRUKWERK, OOK ONLINE Een ander project dat in de digitale pijplijn zit, is de creatie van een online shop voor exclusief drukwerk. Voorlopig kunnen we er weinig over kwijt, behalve dat we mikken op een stevige toegevoegde waarde, zowel voor de markt als voor onze toekomstige gebruikers. Wordt vervolgd …

ELEKTRISCH LADEN Sinds eind 2016 rijden er wereldwijd meer dan 2 miljoen elektrische wagens rond. Dat aantal dikt elke dag aan. In die mate zelfs dat men ­verwacht dat de elektromotoren de plak zullen zwaaien tegen 2040. Graphius denkt graag vooruit en plaatste alvast een laadpaal voor elektrische voertuigen, met een maximaal laadvermogen van 2 x 22 kW en dus geschikt voor twee gelijktijdige gebruikers. Het is de ambitie van Graphius om de CO2-uitstoot op termijn te minimaliseren, ook voor het wagenpark. Met de elektrische laadplaats willen we het gebruik van duurzamere transportvormen stimuleren, zowel voor klanten als voor medewerkers.

HVAC REGULEERT KLIMAAT In onze drukkerijen en boekbinderijen in Gent en Beersel lieten we HVAC-installaties plaatsen. HVAC is de afkorting voor heating, ­ventilation and air conditioning en is dus een klimaatbeheersingssysteem. Deze warmtepomp werkt met een sensor die aanvoelt of er buitenlucht aangezogen moet worden om de klimatologische ­omstandigheden binnenin de gebouwen aan te passen. Buitenlucht wordt bovendien gefilterd voordat ze wordt verspreid langs een kanalensysteem. Het systeem is verder ook in staat om binnenlucht te verwarmen of te koelen door het over de warmtepomp te sturen. De HVAC-maatregel is erop gericht om de ergonomie en het ­comfort van onze medewerkers te verbeteren.

41


42


catalogus

Wat een Louis Vuitton, Moët & Chandon en Hennessy. Sinds 1987 vormen de drie het conglomeraat LVMH, een bedrijf dat maar liefst 70 exclusieve luxemerken onder de vleugels heeft en zich de via de Fondation Luis Vuitton uit als een groot minnaar van klassieke en hedendaagse kunst. De Fondation Louis Vuitton bevat de privé-kunstverzameling van Louis Vuitton-CEO Bernard Arnault en van het LVMH-conglomeraat, en is te vinden in een prachtig gebouw van de hand van de befaamde architect Frank Géhry. De eerste zes maanden na de opening trok het museum een half miljoen bezoekers. De Fondation verwelkomde in oktober 2017 bovendien 200 werken uit het Museum of Modern Art (MoMa).

“Ons bedrijfsmodel is gebaseerd op een langetermijnvisie, waarbij we de waarden van onze oude Huizen niet uit het oog verliezen”, liet Arnault optekenen. “Savoir-faire, excelleren en creativiteit. Die ­combinatie is de drijvende kracht achter LVMH.” Het laat duidelijk uitschijnen waar LVMH vandaag voor staat: met de voeten ver­ankerd in een stevig verleden, maar vooruitkijkend naar de ­toekomst, die het bedrijf mee wil vormgeven.

De Fondation ademt grandeur, weelderigheid en klasse, en ligt qua feel helemaal in de lijn met het imago van LVMH: grootse luxe. Het museum is weliswaar voor iedereen toegankelijk, maar de kunst­ werken zijn – net zoals de meeste producten van Louis Vuitton, Moët & Chandon en Hennessy – enkel betaalbaar voor de happy few. Maar die kunnen zich wel helemaal laten gaan in het aanbod aan ­wijnen en sterke dranken, mode en lederwaren, parfums en cosmetica, ­horloges en juwelen en distributie. Een paar merken? Glenmorangie, Veuve Clicquot, Krug, Chaumet, TAG Heuer, Donna Karan, Fendi, Givenchy, Guerlain, Kenzo Parfums, Royal Van Lent Shipyard ...

Want vandaag is LVMH veel meer dan een – zij het wel indrukwekkende – verzameling luxemerken. Het conglomeraat zet zich ook hard in voor het vrijwaren en restaureren van cultureel erfgoed. Niet enkel in Frankrijk, maar wereldwijd. Bovendien steunt LVMH jonge artiesten via scholarships en beurzen. Arnault heeft er zijn persoonlijke missie van gemaakt om zoveel mogelijk mensen te laten kennismaken met de belangrijkste exponenten uit de kunstgeschiedenis. Bovendien heeft het conglomeraat zich via het LIFE-programma een aantal klimaatdoelstellingen gesteld: LVMH wil tegen 2020 bijvoorbeeld de C02-uitstoot met 25% verminderen, in minstens 70% van de productie werken met de meest milieuvriendelijke grondstoffen en het water- en energieverbruik en afval verminderen met zeker 10%.

Het leven van Louis LVMH vormt ’s werelds grootste conglomeraat, bezit wereldwijd 400 winkels en draaide vorig jaar een omzet van 37 miljard euro. Bernard Arnault is een man met een visie, maar vooral met een vermogen om van te duizelen. De bestuursvoorzitter van LVMH zou maar liefst 64 miljard dollar waard zijn.

Een brokje geschiedenis Voor er sprake was van het grote conglomeraat waren Moët & Chandon en Hennessy al in 1971 versmolten tot één bedrijf. En al bestaat het conglomeraat 30 jaar, toch hebben de verschillende

43


44


merken al een lange geschiedenis. Moët & Chandon werd in 1743 gesticht, Hennessy in 1765 en Louis Vuitton in 1854. Het oudste merk dat onder de vleugels van LVMH zit, Château d’Yquem, gaat terug tot 1593. Er zit dus behoorlijk wat metier onder één dak.

luxeartikelen marktsegment en wisten Moët en Hennessy een overname te vermijden. Beide huizen behielden wel hun eigen submerken.

Vuitton is historisch gezien altijd al een leverancier geweest van luxe-artikelen aan Frankrijks rijkste klasse. Het was in de tweede helft van de 19e eeuw dat Vuitton zelf anticipeerde op de verande­ ringen in de maatschappij. Hij werd tot ver buiten Parijs beroemd voor zijn kwalitatieve hutkoffers en andere reistoebehoren. Maar hij kon niet vermoeden dat zijn bedrijf ooit het kroonjuweel zou worden van een wereldwijd luxe-imperium.

CEO Bernard Arnault zag het groots in de jaren 1990. Wie ooit al eens een lezing zag van Arnault zou nooit vermoeden dat achter zo’n ­minzaam kijkend man zo’n harde onderhandelaar schuilt. Hij staat in het wereldje bekend als de ‘Napoleon van de luxe­producten’ en ‘wolf in kasjmieren vacht’. In 1999 volgde de ene acquisitie na de andere, met als kers op de taart: een samenwerking met Prada, wat meteen een stap was in de richting van Fendi. Prada kocht Fendi op, LVMH kocht Prada op. Hoe groter de vis, hoe meer hij eet. Ten bewijze daarvan: in april 2017 kocht LVMH het resterende kwart aandelen van Dior, wat van LVMH vandaag wereldwijd de grootste speler in luxeproducten maakt. 

Een wolf in kasjmieren vacht

Moët & Chandon kende in 1820 een ‘bescheiden’ productie van 20.000 flessen. Dat aantal vergrootte snel, want amper 50 jaar later zat de productie al tegen de 2 miljoen. Moët nam een paar andere spelers over, zoals Mercier, en lonkte begin jaren 1970 naar het vermaarde Parfums Christian Dior. Wat later nam Moët Dior over, waarmee ze een avontuur aangingen in een voor hen tot dan toe onbekende industrietak.

De LVMH-kunstcatalogi werden, in opdracht van MoMA, gedrukt bij Graphius,

Met de samenvloeiing van Louis Vuitton met Moët & Chandon en Hennessy in 1987, vergrootte Vuitton zijn

in meerdere taalversies en met verschillende covers.

45


46


galerij

Van Jaipur tot Iznik Toen Simon Ray in 1985 begon te werken voor Spink & Son, had hij nooit kunnen voorspellen hoe zijn leven er in 2017 zou uitzien. Hij startte er als portier en klom op tot afdelingsverantwoordelijke voor Indian & Islamitic Works of Art. Decennia later staat hij bekend als een internationaal gerenommeerd kunsthandelaar met een Londense galerij die zijn naam draagt. Een galerij die hij samen met zijn vroegere collega’s runt. In 1993 nam internationaal veilinghuis Christie’s de Londense g­ alerij bewonderen trouwens. Elk werk dat er vertoond wordt, is te koop. Al Spink over, gespecialiseerd in Oosterse kunst en Britse schilder- wordt de kunst ook weleens uitgeleend aan musea. kunst. Het is bij dit departement dat Simon Ray een vijftiental jaar werkte, tot Christie’s in 2001 besloot om dit deel van hun activi­ Die kunst is onder meer gerelateerd aan de islam, een onderwerp teiten stop te zetten. Dus zag Simon – opgeleid in Engelse meubel- dat gevoelig ligt in deze woelige tijden. Dat heeft echter weinig of restauratie maar ervaren geen effect op de kunstin kunsthandel – zijn kans handel volgens William: schoon om de collectie over “Wat wij verkopen gaat op te nemen en zelf een galerij een bepaalde manier over te starten aan de overkant religieuze aanbidding, dat van de straat. Zijn toenmais zo. Maar – en zo zien lige collega’s, Leng Tan en onze klanten het ook – het William Edwards, nam hij is decoratief bedoeld. Het mee. “Werk vinden in de gaat om de kunstwaarde, William Edwards kunstsector en dan nog in de schoonheid. Onze coleen stijl of stroming die je ligt, is verschrikkelijk moeilijk. We beseffen lectie staat los van de religieuze en politieke wereld. Natuurlijk kan je maar al te goed hoeveel geluk we hebben gehad”, vertelt William. de werken een educatieve functie toekennen want je leert wel degelijk bij over andere, boeiende culturen. Maar meer dan een gespreksVan 13e-eeuwse Iraanse keramieken borden en 16e-eeuwse tegels onderwerp met onze klanten is de kwestie in deze sector niet.” met kalligrafie uit het Turkse Iznik tot juwelen in goud en email uit Jaipur … de meest prachtige en kostbare stukken uit de Arabische en Houten en ivoren sculpturen, kleurrijke keramiek, eeuwenoude Aziatische wereld vind je in de Simon Ray Gallery. Niet enkel om te ­textiel, schitterende juwelen uit vervlogen tijden en verre culturen,

“Onze vaste contactpersonen bij Graphius begrijpen perfect wat we willen en houden rekening met onze huisstijl.”

47


de collectie is op zijn minst indrukwekkend te noemen. De vraag ernaar is bijgevolg groot. “Ons klantenbestand bestaat hoofdzakelijk uit musea en verzamelaars. Zowat 90% komt uit Europa of de Verenigde Staten, maar we verkopen onze werken zelfs in China en Maleisië. In het Midden-Oosten zijn het vooral de koninklijke families en de nationale musea die onze kunst kopen”, zegt William.

huisstijl. Na al die jaren is er echt een vertrouwensband. Het resultaat is een team effort”, aldus William. Dat resultaat mag er zijn: op je koffietafel, in je boekenrek, om je smaak of je nieuwste aankoop te tonen aan je familie en vrienden. De papieren catalogus is nog lang niet uitgestorven. Ook William is daarvan overtuigd: “Het is niet omdat andere media vooruitgang boeken, dat de oudere verdwijnen. We gaan nog jaren door met onze gedrukte catalogus! Klanten houden van een fysiek medium om onze kunstwerken te bekijken.”

Om die kunst in beeld te brengen, geeft de Simon Ray Gallery jaarlijks een catalogus uit van recent aangekocht werk, in samenwerking met Graphius. “Een zevental jaar geleden bracht onze grafisch designer Peter Keenan ons met de drukkerij in contact. Hij had al aan diverse projecten met Graphius samengewerkt en was erg enthousiast over hun kunnen”, legt William uit. De catalogus is een huzarenstukje, elke keer weer. De galerij neemt dan ook 4 tot 6 maanden de tijd om een nieuwe editie samen te stellen. Peter Keenan laat zijn creativiteit de vrije loop en zorgt ervoor dat de layout pico bello is. “Hij is erg getalenteerd, let op elk klein detail tot de positie van de tekst en de afbeeldingen toe. Onze vaste contactpersonen bij Graphius begrijpen vervolgens perfect wat we willen en houden rekening met onze

Bewonder je graag kunst uit verre oorden? Of wil je pronken met jouw bijzondere smaak? Neem deel aan onze wedstrijd op p. 1 en misschien vind je binnenkort deze magnifieke catalogus in je bus!

48


AGFA GRAPHICS

WE EMBODY PRINT Bij Agfa Graphics zit het drukken in ons DNA. Met onze 150 jaar ervaring ontwikkelen wij niet alleen duurzame oplossingen voor zowel offset- als inkjetdrukwerk, maar richten wij ons ook naar nieuwe markten en toepassingen zoals intelligente verpakkingen, security- en industrieel drukwerk. Ons ultieme doel? Waarde creĂŤren, zodat u kunt groeien.

www.agfagraphics.com 49


50


strip

Terugkeer van de zombie Vijftien jaar na de eerste zombiebeet blijft de reeks Walking Dead pieken. Niet alleen als strip, maar ook als tv-serie. De aanhang is groot. De stripreeks verschijnt in meer dan dertig talen en zowat de hele wereld wereld zit gekluisterd voor het kleine scherm. En toch vindt tekenaar Charlie Adlard die zombies “eigenlijk maar bijzaak”. Ondoden. Hunkerend naar die ene beet. Naar bloed ook. Honderden jaren terug vonden ze hun oorsprong in Afrikaanse en Caraïbische folklore, in de populaire cultuur kwamen ze ons vooral angst aanjagen via films, literatuur en strips. Ze zouden voor eeuwig leven. Maar kijk, in de jaren negentig leken ze wel van de aardbodem verdwenen. Tot nu.

“Het is net zoals bij het vampierengenre. Vijftien jaar lang was het immens populair, dan zakte het als een pudding in mekaar en nu is het helemaal terug van weggeweest. Idem voor zombies. We hebben zelfs een periode gekend waarbij zowat alle bekende Amerikaanse superhelden een ­zombiemakeover kregen waarin ze als lijken opdraafden. Grappig. Elk excuus om een zombiestrip te creëren, is goed”, grijnst hij.

De Nederlandse uitgeverij Silvester begon in 2010 met het publiceren van Walking Dead in graphicnovelformaat. Maar in de States maakt de reeks van scenarist Robert Kirkman en tekenaar Charlie Adlard al sinds 2003 furore als maandelijkse comic, terwijl in 2010 het eerste seizoen van de ­tv‑serie op het kleine scherm verscheen onder regie van Frank Darabont, die eerder al Stephen King’s The Mist, The Green Mile en Shawshank Redemption naar het witte doek bracht. 120 landen zenden het uit. En anno 2017 zitten we al aan seizoen acht en is er een spin-off serie bijgekomen: Fear The Walking Dead.

Internationaal succes Wat vooral opvalt, zegt Adlard, is dat het genre plots wereldwijd terug is. “Ik geloof dat Walking Dead in twintig tot dertig talen verschijnt. Het is zelfs populair in Rusland en Japan, plaatsen waar je normaal gezien je boeken niet herdrukt ziet worden. En dat enkel met een zombiestrip, een reeks waarin levende lijken jaren na elkaar de levenden trachten dood te bijten. Ongelooflijk. Op een of andere manier hadden we het publiek mee. De tijdgeest, wellicht. Ik schat dat de leeftijd van ons publiek tussen de veertien en zeventig ligt, waarbij de meesten een leeftijd hebben tussen twintig en veertig. Wat zeker is, is dat heel wat vrouwen ons lezen. Dat is bij­zonder fijn, want eigenlijk wordt de comicsindustrie door mannen gedomineerd. Dat ze uitgerekend een horror

De populariteit van zowel tv-serie als strip zijn opmerkelijk voor een genre waarvan gedacht werd dat het al jaren ­geleden een stille dood was gestorven. “Alles gaat in cycli”, tracht Charlie Adlard (51), de Britste stripauteur die de reeks groot maakte, die opmerkelijke comeback te verklaren.

51


Kom op, meiD! haal onS hier weg!

Shit. Shit.

Shit.

Shit.

AAAhh! hh! AAAhh

ik hield zelfs van films als Shaun of the Dead en de zombiefilms van George A. Romero. Maar dat wilde niet zeggen dat ik meteen gewonnen was om een zombiereeks te tekenen. Wat me over de streep trok, zijn niet de zombies uit het boek, maar de personages en hun psychologische ontwikkelingen. Dat is meteen ook de kracht van de hele reeks. Het gaat over een groepje mensen die niets met elkaar gemeen hebben en door extreme omstandigheden op elkaar zijn aangewezen om te overleven. De ene sterft snel, de andere groeit in zijn rol of leert andere facetten van zichzelf kennen. Het is

lezen, is wellicht omdat ook de vrouwelijke personages het in Walking Dead erg goed doen. Ik vermoed dat de vrouwen onze aanpak liever hebben dan de gewone traditionele horroraanpak. Dat geldt trouwens ook voor de tv-serie.�

Dode protagonisten Nochtans geeft Adlard grif toe totaal onvoorbereid te zijn geweest op het feit dat Walking Dead zo iconisch zou worden. “Eerlijk: in het begin trof je zombies niet zo hoog aan op mijn wanted list. Langs de andere kant had ik er ook niets tegen,

52 BW The Walking Dead 01 SC v2.indd 35

12-10-15 14:47


eigenlijk heel simpel: iedereen houdt van een goede zombie, maar ze dienen eigenlijk enkel om het verhaal voort te stuwen. Hun aanwezigheid zorgt ervoor dat de hoofdpersonen, de echte mensen, zichzelf verder kunnen uitdiepen. Die zombies zijn eigenlijk bijzaak.” Walking Dead start met politieagent Rick Grimes die in een ziekenhuis uit een coma ontwaakt. Wanneer hij het hospitaal verlaat en zich naar buiten waagt, komt hij de ene zombie na de andere tegen in een nagenoeg door levende lijken gecontroleerde stad. Hij trekt naar Atlanta in de hoop er zijn familie te ontmoeten, vindt onverwacht zijn vrouw en kind en trekt met een groepje de States door op zoek naar overlevenden en een permanent veilig onderkomen. Opmerkelijk is dat de hoofdpersonages niet per definitie diegenen zijn die het overleven. Enkele belangrijke protagonisten lieten al het leven. Adlard: “De hoofdgroep wordt inderdaad snel uitgedund. Maar dat is net de kracht van de reeks. Weinig comics elimineren hun hoofdrolspeler. Rick loopt evenveel risico als elk ander personage. Dat geeft de reeks dat beetje extra, denk ik.” Hoe een reeks als deze zal eindigen en wanneer, dat weet Adlard niet, “maar ik zou wel willen dat het effectief eindigt in plaats van af te drijven van de oorspronkelijke opzet om het in leven te houden omdat het nu eenmaal populair is.”

Gewone jongens De tv-serie, die zeven jaar na de strips verscheen, heeft de geestelijke vaders geen windeieren gelegd. “Voor de tv-serie waren we te koop in de stripwinkels en kenden we best wel een opvallende populariteit. Daarbuiten kende echter

53

niemand ons werk. Met de tv-serie werd ons publiek breder. We schatten dat zo’n tien procent van dat nieuwe publiek de oorsprong van de tv-serie wilde achterhalen en uiteindelijk de stripreeks begon aan te schaffen. Die tv-serie, waarvan de verhaallijn slechts lichtjes afwijkt van het stripverhaal met nieuwe personages of licht gewijzigde plotwendingen, heeft ons dus ongelooflijk hard geholpen om meer lezers te krijgen. Dat de tv-versie zo goed is geworden, is wellicht te danken aan het feit dat de makers ervan echte fans zijn. Iedereen die eraan meewerkte vond het briljant. Dat klinkt als een cliché, en het lijkt wel zo’n typisch Amerikaanse pietpraat om je te paaien, maar we wisten snel dat het waar was.” Of hij het niet beu is steeds weer opnieuw zombies te tekenen met doorboorde hersenen, uithangende ingewanden of afgerukte ledematen en liever eens bloemetjes, zonnestralen en blije mensen wil tekenen? Niet echt, lacht Adlard. “Het tekenen van Walking Dead is wellicht veel makkelijker dan het schrijven. Ik teken gewoon wat er beschreven wordt. Denk vooral niet dat we als makers halfzot zijn, depressief zijn en rondlopen in een stoere lederen trenchcoat. Robert (Kirkman, de scenarist, red.) en ik zijn beiden opgegroeid in kleine stadjes, hebben een vrouw en kinderen en lopen rond in t-shirts. Het is zelfs een beetje vreemd dat net wij de twee jongens zijn geworden die op dit moment het zombie-universum controleren. “ (lacht hard)

Walking Dead verschijnt bij Silvester, nadat het bij Graphius van de persen rolt. Neem deel aan de wedstrijd op p. 1 om de twee recentste albums te winnen.


54


marketingdrukwerk

Nummer één in coupons “Customer experience is de essentie. Op het gepaste moment, op de juiste plek en in de ideale omstandigheden je product promoten. Alleen dan spreek je jouw specifieke doelgroep aan.” Nuttig advies van Didier Navette, marketing manager van HighCo Shelf Service. HighCo Shelf Service – onderdeel van de Europese groep HighCo, actief in zeven landen – specialiseert zich in instore ­marketing. Het bedrijf staat merken en retailers dus bij met promotiemateriaal, instore media, merchandising en ­sampling. Shelf Service verspreidt zowel de staaltjes als kortingsbonnen hoofdzakelijk via verkooppunten of in ieder geval via het bestaande netwerk, en sowieso met een erg doelgerichte aanpak: “Stel bijvoorbeeld dat een klant die poetsmiddelen verkoopt promotie wil maken. Dan laten we poetshulpen staaltjes met een begeleidend foldertje ­meenemen naar hun klanten. Of flesjes sinaasappelsap ­verdelen we bij bakkers want dat past perfect bij het ontbijt. Op die manier bereik je veel vlugger resultaat.”

Bij elk aspect wordt stilgestaan, ook de meest geschikte papierkwaliteit voor de bon, folder of affiche. Gekoelde of vochtige omgeving? Afscheurbaar? Stickers? “Net daarom werken we graag samen met Graphius. Jullie denken met ons mee bij elke stap”, beaamt Didier. In coupons is Shelf Service trouwens nummer één in België. Ons land is bovendien Europees kampioen in kortings­ bonnen knippen, dat wees HighCo-onderzoek uit. We gebruiken twee- tot driemaal meer bonnen dan bijvoorbeeld de Fransen. Hoe komt dat? “Het fysieke aspect van een ­kortingsbon is nog steeds heel belangrijk. Een coupon is geld. Daarom drukken we die meestal ook in hetzelfde formaat als een twintig- of vijftigeurobiljet”, legt Didier uit. “Opvallend is dat de eigenlijke prijs van het product er minder toe doet. We verkiezen de idee dat we een koopje doen boven de voor­ deligere prijs van een ander product zónder korting.” 

Naast doelgericht werken, zijn ook ­omnichannel-marketing en maximale visibiliteit van groot belang, zo meent Didier: “Wil je potentiële en huidige klanten met een promotie naar je winkel lokken, dan moet je ervoor zorgen dat je overal aanwezig bent: tv-reclame, affiches op straat, website, ­ ­ kortingsbonnen, duidelijke aanwijzingen in de winkel zelf, enzovoort.” Die marketingoplossingen hebben ­duidelijk ­succes, want heel wat grote supermarktketens zoals Carrefour, Makro en Delhaize rekenen op de diensten en adviezen van Shelf Service. “We houden met hen in feite een creatieve briefing voor elk project. We proberen de ideale omstandigheden te creëren voor de promotie en dan denken we zelfs aan licht en geur.”

Misschien had je er eerder niet bij stilgestaan, maar ook in de supermarkt is je drukkerij aanwezig. Het marketingdrukwerk van HighCo Shelf Service wordt gerealiseerd door Graphius.

55


maatschappelijk verantwoord ondernemen

Relevanter dan ooit

De Bond zonder Naam staat voor velen gelijk aan de maandelijkse spreuken. Maar de organisatie is veel meer dan dat. “Wij willen de naamlozen, iedereen die vergeten of uitgestoten wordt, een stem geven en versterken, zodat ze mee kunnen in de samenleving”, aldus directrice Anniek Gavriilakis. De Bond zonder Naam is een sociaal ondernemer met 5% overheidssteun en een grote keuze­ vrijheid. “Concreet betekent het dat we hulp­ verlening aanbieden in projecten zoals De Sociale Kruidenier, hulp geven aan daklozen, mensen helpen bij het opnemen van hun verantwoordelijkheden, de levenskwaliteit trachten te verhogen, etc. We willen verder het brede publiek engageren, hen stimuleren tot meer solidariteit en minder angst.”

en gaan een paar keer per jaar met een groep mensen op bezoek in gevangenissen, zodat bezoekers de mens achter het cliché leren ­kennen. De confrontatie is vaak verhelderend.”

Geef geld aan daklozen. Of niet? Er was dit jaar nogal wat commotie over daken thuislozen. Het tv-programma Project Axel gaf daklozen 10.000 euro en begeleiding om hen te redden uit hun weinig benijdenswaardige positie. “Ik vind dat eerlijk gezegd heel erg dubbel”, zegt Anniek eerlijk. “Volstaat 10.000 euro per hoofd om het daklozenprobleem op te lossen? Want meestal zit het probleem dieper dan de financiële malaise. Ik maak ook de bedenking: voor de tien daklozen die geselecteerd zijn, v­ allen honderden anderen uit de boot. Bij mij leeft vooral de vraag: wat is basishulpverlening en wat hebben daklozen en talloze andere hulpbehoevenden nodig? Dat zijn de dingen waar we op moeten focussen.” 

Angst is een slechte raadgever In de polariserende maatschappij is er veel zwart-witdenken en ­weinig nuance. De Bond zonder Naam merkt dat er een maatschappelijke verschuiving plaatsvindt. “Angst zorgt ervoor dat mensen zich terugplooien op zichzelf,” denkt Anniek. “Clichés worden waarheden. Niet alle mensen in de gevangenis zijn psychopaten, niet alle vluchtelingen zijn profiteurs of terroristen ... Je kan er als individu voor kiezen om in dat discours mee te gaan of zelf op onderzoek uit te gaan. Daarom nodigt onze werking mensen uit om te vertragen en te verstillen, om diep en empathisch te luisteren naar zichzelf en ruimte te geven voor de ander en de samenleving. We organiseren bijvoorbeeld ontmoetingen met vluchtelingen of (ex-)gedetineerden

Graphius drukt de jaarkalenders, dagspreukenkalenders en maandelijkse spreuken voor Bond zonder Naam. Wie de werking van deze organisatie wil steunen met een gift of een geschenkartikel, kan terecht op www.bzn.be

56


Equipment

Speedmaster. Get inspired. De sleutel tot het succes van onze klanten ligt in het perfecte samenspel tussen mensen, machines, materialen en processen. Speedmaster technologie creÍert indrukwekkende zakelijke modellen die op hun beurt een cruciaal concurrentievoordeel opleveren. SpeedmasterGetinspired.com

Heidelberg Benelux bvba Kareelovenlaan 5, 1140 Brussel, T +32 2 727 31 11 info.bnl@heidelberg.com, www.heidelberg.com/bnl


THE FINE ART OF PRINTING

Drukken is een kunst Van Gent over Parijs tot in New York. Van het SMAK over het Louvre tot het MoMA. Met ons hoog­ kwalitatief drukwerk drukken we onze stempel op de hele kunstwereld. Graphius stelt alles in het werk om ook uw hoge verwachtingen in te lossen. Zodat we onze baseline The fine art of printing, de fijne drukkunst, alle eer aandoen.

uw uwdrukpartner drukpartnervoor voor  magazines magazines   | |  catalogi catalogi   | |  boeken boeken   | |  brochures brochures Graphius GraphiusGent Gent  | |  Eekhoutdriesstraat Eekhoutdriesstraat67 67  | |  B-9041 B-9041Gent Gent  | |  Graphius GraphiusBrussel Brussel  | |  Hemelstraat Hemelstraat22  | |  B-1651 B-1651Beersel Beersel Drukkerij Schaubroeck  |  Steenweg Deinze 154  |  B-9810 Nazareth INFO@GRAPHIUS.COM | +32 9 218 08 41 | WWW.GRAPHIUS.COM INFO@GRAPHIUS.COM  |  +32 9 218 08 41  |  WWW.GRAPHIUS.COM

Graphius Magazine n°06 NL  
Graphius Magazine n°06 NL  
Advertisement