Page 1

Gewoon leven

Jaarverslag 2015 Leger des Heils Flevoland


Missie De Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg is een professionele, praktisch ingestelde en flexibele zorgorganisatie. Zonder onderscheid des persoons verleent zij materiĂŤle en immateriĂŤle hulp aan mensen die om uiteenlopende redenen een beroep op ons doen. Wij werken vanuit een christelijke motivatie. Rechtvaardigheid, gerechtigheid en solidariteit zijn daarbij centrale waarden. Als Leger des Heils doen wij een beroep op de samenleving om ook die waarden vorm te geven.


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

Voorwoord Muziek en het Leger des Heils horen al 150 jaar bij elkaar. Dat bleek opnieuw tijdens ons jaarlijkse muzieken theater­gala in Amsterdam waar professionele performers samen met tientallen cliënten een schitterend optreden verzorgden voor drieënhalfduizend toeschouwers.

Dat bleek tijdens de regionale festivals die aan dit spektakel vooraf gingen. Het bleek in juli 2015 toen we een moment stilstonden bij dat jubileum van anderhalve eeuw Leger des Heils wereldwijd. Ook daar kwam veel muziek aan te pas: uit alle windstreken en in alle genres: van klassiek tot rock, van een muzikale mars tot stille toewijding, van klanken uit de binnenlanden van Indonesië tot melodieën uit Rusland. Een oud lied zei het zo: Leger, je plaats is daar waar wanhoop is en duisternis. Oude woorden, maar naar onze ervaring toch actueel. We waren in 2015 in alle gemeenten daar waar we thuis horen: dichtbij mensen die voor zichzelf en voor hun omgeving in een uitzichtloos lijkende situatie zitten. We hebben er meer dan 36.000 ontmoet: om de hoop te herstellen, een nieuwe start te maken, eigenwaarde een kans te geven. Met een veilige plek, elke dag goed te eten, goede kleding, iets om handen te hebben dat er toe doet, verloren relaties te herstellen of nieuwe mogelijk te maken. Door schulden te boven te komen, onmacht in de opvoeding te verminderen, verwarring te kanaliseren of verslaving hanteerbaar te krijgen.

leven weer kunnen oppakken, zelfstandig verder kunnen of als dat niet meer mogelijk is met stevige ondersteuning. “Herstel en Vernieuwing” heet het nieuwste trainingsprogramma van de Leger des Heils Academie. Juist die blik gericht op de toekomst, op perspectief, gevoed door de hoop op een zinvol leven motiveert ons allemaal, deelnemers, vrijwilligers, samenwerkingspartners, ervaringsdeskundigen, collega’s, openbaar bestuurders. Graag danken wij iedereen voor de inspanning om die ervaring voor mensen die, zoals het lied dat ik noemde dat verwoordde, in wanhoop en duisternis leefden, in 2015 mogelijk hebben gemaakt. De stichtingsdirectie, Harm van Teijlingen Envoy Cornel Vader Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg

Steeds vaker doen we dat samen. De bijna 6000 professionals samen met de duizenden vrijwilligers. Steeds vaker samen met onze programmadeelnemers die hun ervaring inzetten om anderen vooruit te helpen. Steeds vaker ook met sportverenigingen, scholen en ondernemingen uit het MKB, zodat mensen de draad van hun

Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering


6

7

Op weg naar gewoon leven

2015 in cijfers

8

12

16

Helen leert zichzelf accepteren

Jo heeft een menselijke oude dag

Sousan probeert mee te doen

4


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

Inhoud

5

18

22

26

Magnolia kan weer moeder zijn

Guellord wil doorleren voor een baan

DaniĂŤlle vond goede zorg voor haar moeder

30

31

Ons management team

Adressen en colofon

gewoon leven


Gewoon leven Iedere dag ontmoeten wij in ons werk mensen op weg naar gewoon leven. Op allerlei plekken. Mensen voor wie dat gewone leven er vaak nog niet is. Waar onze programma’s hoop geven om dat gewone leven te bereiken. Als ik de tekst van dit jaarverslag lees, dan ben ik dankbaar dat wij aan die hoop op een gewoon leven kunnen bijdragen.

6 Gewoon weer leven vraagt vaak om herstel. Dat herstel vraagt om de inzet van de deelnemers van onze programma's en van onze medewerkers. Ik ben er trots op dat we als medewerkers van het Leger des Heils Flevoland iedere dag weer met elkaar onze deelnemers samen op mogen trekken. Dat onze manier van werken mensen de hoop geeft dat ze erbij mogen horen. Op weg zijn naar gewoon leven kan een plek zijn in de bed-bad-en-broodvoorziening zoals voor Sousan. Voor Guellord loopt zijn weg naar gewoon leven via Vast en Verder. Gewoon zelf koken op zaterdag en na het weekend via dagbesteding en scholing op weg naar zijn eerste diploma. Magnolia kan weer zonder toezicht gewoon voor haar kinderen zorgen en straks weer gewoon zelf huren. Hoe mooi zou het zijn wanneer iedereen die dat kan en wil ook gewoon kan werken. Helen Ooms vertelt wat het 50|50 programma voor haar doet. Er gewoon mogen zijn zoals je bent en vanuit vertrouwen werken aan herstel.

Onze bewoners van Buitenhaeghe merken door hun leeftijd en de daarbij komende beperkingen dat gewoon leven anders wordt dan vroeger. Voor hen en hun familieleden willen we een plek zijn waar ze nog steeds zo gewoon mogelijk kunnen leven. Dat kan met ondersteuning thuis, in een aanleunwoning en in Buitenhaeghe. Met de invoering van het opendeurenbeleid hebben bewoners de mogelijkheid om te kiezen in welke sfeer ze vandaag willen zijn. En het gewone leven te leiden dat bij ze past. Gewoon leven, je plek vinden, erbij horen, groeien naar herstel, verlangen naar herstel: allemaal woorden die horen bij de verhalen van het Leger des Heils. Woorden die horen bij het verlangen naar een wereld zoals God die bedoeld heeft. Een wereld waar iedereen er gewoon bij hoort.

Christiaan Sleurink


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

2015 in cijfers 357 medewerkers

121 vrijwilligers

gemiddeld

4,8% ziekteverzuim

kosten van activiteiten

7

120 cliënten werkten op

arbeidsreintegratieplaatsen bij 50|50 Workcenter Flevoland

2014

2015

21,18

22,43 miljoen

miljoen (€ 21.180.000,-)

(€ 22.425.000,-)

2015

556 beëindigde

hulpverleningscontracten

1003 gestarte

hulpverleningscontracten

gewoon leven


8

Helen Ooms

31 jaar Woont in Almere, in een omklapwoning van het Leger des Heils Volgt de opleiding mbo niveau 2 voedings足operator, via ons 50|50 Workcenter


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

“Op deze werkplek heb ik mezelf leren accepteren” Ze woonde op straat, zat financieel aan de grond en het lukte haar maar niet om een baan vol te houden. Nu heeft Helen Ooms haar eigen huurwoning en volgt ze een erkende opleiding bij ons 50|50 Workcenter Food. Daar leert ze omgaan met haar beperkingen en is ze bezig om van haar passie voor koken haar werk te maken. “Laten we eerlijk zijn, iedereen heeft wel een

rugzakje tegenwoordig. Zeker als je jong bent. Ik had niet zo’n goede thuissituatie en ben op een gegeven moment weggelopen. Ik had een koophuis en een relatie en werkte hard om alles te betalen – ik had twee banen tegelijk. Toen mijn relatie stuk ging, kwam ik erachter dat mijn ex allerlei leningen op mijn naam had afgesloten. Ik moest mijn huis verkopen, maar hield een restschuld. Ik nam steeds meer werk aan, maar vulde constant het ene gat met het andere. Ik had geen huis meer en een paar jaar lang logeerde ik af en toe bij vrienden, maar ik sliep soms ook op straat.

Toen ik 27 werd, ging er een lampje branden. Ik ging nadenken over hoe ik in deze situatie terecht was gekomen en waarom ik in mijn leven steeds tegen dezelfde problemen aanliep. Ik liet me diagnosticeren bij GGZ De Meregaard en daar constateerden ze ASS klasse 2, een autistische stoornis. Dat verklaarde veel. Omdat ze merkten dat ik heel graag mijn leven weer op de rit wilde krijgen, hielpen me ze met het aanvragen van een indicatie voor de DNO (dag- en nachtopvang, red.) van het Leger des Heils. Dat ik daar terecht kwam is het keerpunt in mijn leven geweest. Ik ging solliciteren en kreeg een baan. Maar ook daar hield ik het gewoon niet vol. Uit onderzoek bleek dat ik fybromyalgie had, een soort spierreuma, en ik belandde twee jaar in de ziektewet. Mijn woonbegeleider vertelde

me over 50|50 en dat sprak me meteen aan. Ik werk nu twee jaar in de keuken van zorgcentrum Buitenhaeghe, met behoud van mijn uitkering. Ik voel me hier ontzettend thuis. Koken is altijd mijn passie geweest en ik krijg nu een heel mooie kans om iets met die passie te doen. Maar het belangrijkste is dat ik hier mezelf leer accepteren met mijn beperkingen en gebreken - iets waar in andere banen nooit ruimte voor was. Ik begin in te zien dat 50% van mezelf geven ook goed is. Daarom heet het hier volgens mij ook 50|50: 50% van jezelf en 50% van hen. Ik ben nu bezig met een opleiding: voedingsoperator mbo niveau 2. Daarmee vergroot ik straks mijn kansen

Waarom 50|50? Leerwerkbedrijf 50|50 is acht jaar geleden landelijk opgezet als aanvulling op onze totaalbegeleiding op het gebied van arbeidsre-integratie. In onze regio Flevoland hebben we de volgende labels: 50|50 Food, 50|50 Store, 50|50 Wood, 50|50 Tech en 50|50 Green.

gewoon leven

9


op een betaalde baan. Als ik klaar ben, wil ik doorgaan met de opleiding voor basiskok, misschien zelfs op niveau 3 als 50|50 dat tegen die tijd aanbiedt. Ik voel me nog niet klaar voor een normale baan, omdat ik samen met mijn leermeester en werkbegeleider Reino nog aan het leren ben hoe ik met mijn beperkingen moet omgaan. Voorheen wilde ik die niet zien, maar daardoor kwam ik in een vicieuze cirkel terecht. Nu wil ik goed de tijd nemen, zodat ik straks kan werken op een stabiele manier die blijvend is. Over drie, vier jaar zie ik mezelf wel in het restaurant van een verzorgingshuis of een brasserie werken. Niet zozeer in een groot restaurant, want dat kan ik lichamelijk gewoon niet aan. Maar ik denk dat ik me op een normale werkplek heel goed zal kunnen redden. Als ik m’n grenzen tenminste goed bewaak en mezelf blijf accepteren.”

”Die dag- en nachtopvang is het keerpunt in mijn leven geweest” 10

Verhuizing 50|50 Green en Wood Lelystad

Mbo-opleidingen De 15 deelnemers aan onze mbo-opleidingen komen uit de verschillende onderdelen van 50|50. Iedere woensdag krijgen ze klassikaal les in algemene vakken zoals Nederlands en rekenen, op onze locatie in Lelystad. De praktijkvakken leren ze van onze praktijkopleiders, op de werkvloer van de verschillende 50|50-onderdelen.

Erkenning SBB In 2015 zijn 50|50 Food en 50|50 Green door de Samenwerkingsorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB) gecertificeerd voor mbo 1 en 2. 50|50 Wood is gecertificeerd voor mbo 1. Dat betekent dat deze onderdelen nu erkend leerbedrijf zijn en mogen opleiden voor landelijk erkende certificaten en diploma’s op dit niveau. Bij 50|50 Wood ligt het in de planning om op termijn ook mbo 2 gecertificeerd te zijn.

Opening 50|50 Store Harderwijk

Na jaren van ruimtegebrek op onze locatie aan de Groene Velden in Lelystad betrokken we in juli een nieuw ruimer pand aan de Kolkweg 1b. Hier kunnen we onze werkzaamheden uitbreiden en meer leeren werkplekken beschikbaar stellen. Ook onze mbo-theorielessen worden hier nu gegeven.

Als Leger des Heils vervullen we graag een maatschappelijke functie in de regio. De nieuwe 50|50 Store in hartje Harderwijk maakt ons zichtbaar en biedt een leerwerkplek voor vijf deelnemers per dag; zowel van onszelf (bijvoorbeeld tiener­ moeders uit onze opvang in Zeewolde) als van externe zorgpartijen. In de winkel wordt nieuwe en nette gebruikte kleding verkocht, plus producten die bij andere leerwerktrajecten (intern en extern) worden gemaakt.

1 juli 2015

1 september 2015


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

Bij de 50|50 Workcenters zijn 115

deelnemers aan de slag. Het streven is dat er ieder jaar 15 uitstromen. “Dat kan naar een nieuwe opleiding of vrijwilligerswerk zijn, maar bij voorkeur naar een betaalde baan”, vertelt Mark Rademaker, jobcoach bij 50|50 Workcenter Flevoland. “Onze processen zijn daarop ook ingericht, er wordt best wat van de deelnemers gevraagd. In de keuken, waar Helen bijvoorbeeld werkt, is het echt niet van ‘ga maar aardappels schillen en kijk maar hoe laat je klaar bent’. Nee, om 12.00 uur moeten er gewoon 300 maaltijden klaar staan.” Deelnemers die aan het eind van hun traject zitten, worden door Mark en zijn collega’s geholpen bij het vinden van passend werk. “Onze ondersteuning hangt af van wat iemand wil en wat er nodig is”, stelt Mark. “Dat varieert van samen een profiel en een cv opstellen, tot meegaan bij het sollicitatiegesprek en eventueel begeleiding op de nieuwe werkplek. Deelnemers kunnen zelf solliciteren, maar we kunnen ook als tussenpersoon optreden.”

Jobcoach Mark Rademaker “Het Leger des Heils heeft een goede naam bij bedrijven”

Het vinden van een geschikte werkplek voor een deelnemer is niet altijd eenvoudig. “Door de recessie is er schaarste op de arbeidsmarkt gekomen”, ervaart Mark. “Aan de andere kant is maatschappelijk verantwoord ondernemen wel weer hip tegenwoordig. Maar veel bedrijven kennen ons nog niet. Onlangs stonden we op een zakelijke beurs, men was verrast ons daar aan te treffen. Het heeft ons echt iets opgeleverd, we konden uitleggen wie we zijn en wat we doen. Dan merk je dat onze gunfactor hoog is. Dat komt doordat het Leger des Heils toch een goede naam heeft: in hun ogen zijn we niet een van de vele zorgaanbieders, dat is een groot voordeel.” gewoon leven

11


12

Jo van Koningsveld

78 jaar Woont in Buitenhaeghe in Almere, ons zorgcentrum voor verpleging en verzorging


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

“We zijn zo blij dat we deze zorg voor mijn moeder konden regelen” Toen Jo van Koningsveld en haar man plotseling beiden niet meer thuis konden wonen, wilden ze heel graag bij elkaar blijven. Dat bleek nergens mogelijk: zoon Jan en zijn vrouw Silvia waren de wanhoop nabij. Totdat ze bij het Leger des Heils aanklopten. Die zelfde middag was er een oplossing. “Ze werken hier volgens de regels, maar kijken ook heel erg naar de sociale kant.” Zoon Jan van Koningsveld: “Zo’n negen jaar geleden kreeg mijn vader drie hersenbloedingen en raakte halfzijdig verlamd. Precies op het moment dat mijn moeder een nieuwe heup kreeg. Al snel werd duidelijk dat beiden niet meer terug konden naar hun woning. Dus gingen mijn vrouw Silvia en ik op zoek naar een plek waar ze samen de juiste zorg konden krijgen. Maar de regering vindt tegenwoordig dat iedereen zo lang mogelijk thuis moet blijven wonen. Dus we kregen overal nul op rekest. We moesten maar een traplift en andere aanpassingen voor ze regelen.

We hebben een tijdje geprobeerd om mijn ouders in hun eigen huis te verzorgen, maar dat was niet te doen naast ons werk. En de zorg die nodig was konden wij niet bieden, omdat wij er overdag niet waren. Ze uit elkaar halen was ook geen optie. Als mijn vader niet bij mijn moeder kon zijn, had hij er een eind aan gemaakt – dat heeft hij gezegd. Toen ik hierover sprak met een mevrouw van het CIZ, de instantie die de indicaties afgeeft, begreep ze onze wanhoop. Zij raadde me aan om eens met het Leger des Heils te gaan praten. Ik reed naar zorgcentrum Buitenhaeghe, legde de situatie uit aan een mevrouw en dezelfde dag was er een oplossing: mijn ouders kregen een aanleunwoning in

Parkhaeghe. Ik was zo blij, ik heb meteen een enorme bos bloemen voor die vrouw gekocht. Eerlijk waar. Mijn broer had wel een bepaald gevoel bij het Leger des Heils. Hij dacht dat hier alleen mensen komen die arm zijn en niks of niemand meer hebben. Maar dat is dus een compleet verkeerd beeld. Na een tijdje ging mijn vader verder achteruit. Hij kon toen verhuizen naar de afdeling Somatiek van zorgcentrum Buitenhaeghe, waar mensen wonen die intensieve zorg nodig hebben. Met mijn moeder ging het inmiddels ook wat minder qua koken en voor zichzelf zorgen. We hebben toen aangegeven dat wij haar graag in Buitenhaeghe wilden hebben als daar ruimte zou komen. Daar hebben ze geweldig aan meegewerkt. Toen mijn vader afgelopen april overleed, hebben we heel veel liefde en zorg van de medewerkers ervaren. Daar heb ik geen woorden voor. De mensen hier zijn heel betrokken. Ik weet 100% zeker dat dat te maken heeft met de missie van het Leger des Heils. Zij zitten anders in het zorgproces. Ik ben heel blij dat we mijn ouders hier heb onder kunnen brengen. Het had nergens beter gekund.” gewoon leven

13


Jo van Koningsveld: “Mijn man en ik vonden het erg moeilijk dat we na het ziekenhuis niet meer terug konden naar ons huis. Maar ja, je moet wel. De kinderen waren erg enthousiast over deze plek. We zijn hier eerst samen wezen kijken. Dat voelde meteen goed, ik heb helemaal geen spijt van die beslissing. Later ben ik naar de kamer verhuisd waar ik nu woon. Ik kan hier lekker naar buiten kijken. Het was ook fijn dat mijn man me hier kon opzoeken. Heerlijk was dat.

Opendeurenbeleid

Gelijk met de renovatie van het gebouw heeft vorig jaar de belevingsgerichte zorg zijn intrede gedaan bij Buitenhaeghe. Daarvoor hebben we onder meer andere instellingen bezocht om te zien hoe zij dat hebben opgepakt. Van alle opgedane indrukken hebben we een mix gemaakt die past bij onze cliëntengroep. Onze verschillende huiskamers zijn nu bijvoorbeeld ingericht volgens de meest voorkomende leefstijlen in Nederland. Dat maakt dat cliënten altijd een plek hebben waar ze zich prettig voelen. Ook de gangen zijn onder handen genomen qua licht, kleur en geur, zodat deze voor met name dementerenden als een warme deken voelt.

Buitenhaeghe kent twee gesloten afdelingen. Voorwaarden om mensen daar te plaatsen waren geregeld in de wet van de BOPZ. Voortschrijdend inzicht over wat goed is voor dementerende mensen heeft echter geleid tot een nieuwe wet, de wet Zorg en Dwang. Deze is nog niet aangenomen door de Tweede Kamer, maar de aanloop daarheen heeft veel instellingen – ons ook – doen nadenken over waarom we deze mensen eigenlijk achter gesloten deuren houden. Open deuren nemen immers onrust van opgesloten zijn weg, maar maken ook de leefwereld van de dementerende een stuk groter. Daarom hebben wij besloten dat wij ons hele tehuis toegankelijk voor de dementerenden willen maken, maar wel op een veilige manier. De buitendeuren blijven daarom dicht. Recentelijk hebben we alle cliënten heel zorgvuldig gescreend. Iedereen van wie we verwachten dat hij gaat rondlopen, krijgt een polsbandje met een sensor. Zodra hij of zij bij een buitendeur komt, gaat deze dicht. Dat kan vervelend zijn voor mensen die op dat moment ons pand in willen. Daarom zijn er in de hal gastvrouwen die dit gaan begeleiden. De polsbandjes worden uitgebreid getest voordat ze daadwerkelijk door de cliënten in gebruik worden genomen, om de veiligheid te garanderen. De overgang naar de open deuren is vanzelf­ sprekend ook met de familieleden van de cliënten besproken. Die reageren overwegend positief, maar sommige vinden het ook een beetje eng. De ervaring bij andere organisaties die al met het systeem werken, is dat niet alle cliënten ineens achter elkaar aan gaan lopen. Maar wel dat cliënten het heel plezierig vinden dat ze nu kunnen kiezen waar ze heen gaan in plaats van dat dit voor ze wordt beslist. Alle voorbereidingen voor het opendeurenbeleid hebben in 2015 plaatsgevonden, in 2016 zal het zorgvuldig en gefaseerd worden ingevoerd.

2015

2015

Eten doe ik op mijn kamer. Het eten is wel goed, hoor. En je krijgt een lekker toetje. Op de gang heb je hier twee huiskamers. Daar ga ik altijd koffiedrinken. Iedere morgen komen ze me halen. Er is hier heel veel te doen. Maandag is er knutselen, woensdag is er breien, dan is er weer zingen… En ik doe mee hoor, je moet niet op je kamer blijven zitten, vind ik. Ik verveel me niet, ik heb het hier prima naar mijn zin.”

Zoon Jan: “De zorg hier is gewoon menselijker” 14

Belevingsgerichte zorg


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

In Nederland bepaalt het CIZ bij

een zorgbehoefte welk zorgzwaartepakket iemand krijgt. Aan ieder pakket is een vast aantal uren zorg gekoppeld. Dat aantal is voor iedere zorginstelling gelijk. “Dat de familie Van Koningsveld de zorg bij ons desondanks anders ervaart, heeft volgens mij te maken met de visie van onze organisatie”, denkt Antje. “Iedereen is welkom, we zijn onvoorwaardelijk betrokken en gaan altijd een stap verder waar anderen stoppen. Bovendien ligt onze prioriteit bij ‘de handen aan het bed’, daar richten we onze organisatie ook op in. Twee, drie jaar geleden zijn we bijvoorbeeld heel kritisch gaan kijken welke bureaufuncties echt nodig waren. Toen is ook besloten om bepaalde kantoren samen te voegen om meer geld te hebben voor het primaire proces. Dat betekent voor ons dat we allemaal een beetje hebben moeten inschikken, maar dat is dan maar zo.”

Antje Verboom Manager primair proces bij Buitenhaeghe: “Wij gaan altijd verder waar anderen stoppen”

Het herstelgerichte werken dat door de hele organisatie van het Leger des Heils is ingezet, is ook bij Buitenhaeghe actueel. “Ik heb het hier vertaald naar ‘het gewone leven weer terugbrengen’”, vertelt Antje. “Want deelnemen aan het gewone leven is wat onze bewoners het meeste missen. Alle dagen gaan op elkaar lijken en je doet niet meer mee. Dan zie je depressieve klachten opkomen of er ontstaat eerder een dementieel beeld. Als bewoners daarentegen de reuring in ons pand kunnen opzoeken als ze daar zin in hebben, dan zie je ook dat die dementie minder hard gaat. Het opendeurenbeleid en de belevingsgerichte zorg gaan daar een belangrijke bijdrage aan leveren.” gewoon leven

15


“Ik doe mijn best om mee te doen”

In september 2014 vluchtte Sousan uit haar geboorteland Iran. Als illegaal heeft ze nergens recht op, geen geld en kan ze niets onder­nemen. Toch probeert ze mee te doen aan de maatschappij. “In mijn familie ben ik de enige christen, iedereen is moslim. Ik ben

dat al 15 jaar, maar de laatste jaren is het voor christenen in Iran onveiliger geworden. Als niet-moslim kun je worden opgesloten door de overheid die je zonder proces vervolgt. Wie eerst moslim was en zich heeft bekeerd, kan zelfs de doodstraf krijgen. Daarom ben ik gevlucht.

16

Sousan

50 jaar Komt uit Iran Verblijft in Almere bij onze bed-bad-en-broodopvang

In Nederland ben ik illegaal, mijn asielaanvraag is afgewezen. Maar mijn advocaat is er nog mee bezig, ik hoef nog niet terug naar Iran. Ik kan ook niet terug, want anders… (maakt hoofd-afkapgebaar). Ik mis mijn gezin heel erg. Mijn dochter is 28 en woont in Engeland, ze is met een Engelsman getrouwd. Maar mijn zoon van 17 woont nog in Iran. We hebben af en toe contact via Whatsapp. Ik weet niet wanneer ik hem ooit weer zal zien. De medewerkers hier zijn heel goed voor me. Ik ben diabeet en heb een hoog cholesterol, de begeleiders hebben een huisarts gezocht die me wil helpen. Ze hebben ook geregeld dat ik kan sporten: ik doe zumba hier in Almere. Dat wordt door de kerk betaald. Verder wandel en lees ik, ben ik aan het haken en breien en leer ik Nederlands. En ik bid veel…”


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

Wilfred is verantwoordelijk

voor de dag- en nachtopvanglocaties (DNO’s) in Almere en Lelystad, noodopvang Perspectief en woonvoorziening Domus, voor langdurig dak- en thuislozen met verslavingsproblematiek en psychische stoornissen. Sinds maart 2015 zijn daar twaalf bed-baden-broodplekken bij gekomen: zes bij de DNO in Almere en zes in Lelystad. Deze zijn voor uitgeprocedeerde asielzoekers die terug moeten naar het land van herkomst en voor mensen die nog wachten op een definitieve beslissing over hun verblijfsrecht. “De gemeente heeft ons gevraagd deze sobere voorziening te verzorgen”, vertelt Wilfred. “Wij bieden in principe geen inhoudelijke zorg, maar als er medische zorg of medicijnen nodig zijn, gaan we toch op zoek naar een arts of apotheek die wil meewerken. Ook proberen we enigszins invulling aan hun dag te geven. Je wilt mensen als Sousan tenslotte toch een menswaardig bestaan bieden.”

Clustermanager Wilfred Dijkstra: “We proberen mensen als Sousan een menswaardig bestaan te bieden”

De DNO’s waar de bed-bad-en-broodplekken zijn ondergebracht bieden opvang aan dak- en thuislozen. Die kunnen daar zes tot twaalf weken verblijven. “Een dak boven je hoofd is een primaire voorwaarde om te kunnen werken aan een hersteltraject”, vertelt Wilfred. “Dat moet leiden tot uitstroom naar een plek die bij die persoon past. Die kan variëren van een afkickkliniek tot een woning in de wijk. Zo’n traject is maatwerk: iedere situatie is enorm complex.” Gelukkig staat het Leger des Heils er niet alleen voor. “Wij hebben de regie, maar werken intensief samen met de Centrale Toegang van de GGD. Alle deelnemers van de maatschappelijke opvang worden besproken in hun Expert Team. Daarin zijn experts vertegenwoordigd op het gebied van psychiatrie, verslavingszorg, gehandicaptenzorg, maatschappelijke opvang en beschermd wonen”, aldus Wilfred. gewoon leven

17


18

Magnolia Reyez Feliz

40 jaar Woont Almere, Staatsliedenbuurt (omklapwoning) Met 3 thuiswonende kinderen van 19, 18 en 12 Werkt bij 50|50 Food, in het restaurant van ons hoofdkwartier


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

“Ik kan weer een betere moeder zijn” Overweldigend verdriet en serieuze financiële problemen maakten dat Magnolia Reyez Feliz niet goed meer voor haar kinderen kon zorgen. Met de hulp van onze ambulante gezinscoaches kreeg ze weer grip op haar leven. “Ik ben geboren in de Dominicaanse Republiek,

maar ben opgegroeid op Aruba. In 2009 ben ik naar Nederland gekomen, omdat onze dochter kanker kreeg. In die tijd was er op Aruba nog geen goede behandeling voor kinderen met kanker. Daarom gaf mijn vader het advies om naar Nederland te gaan. Het gaat nu gelukkig goed met haar. Ze moet nog ieder half jaar terug voor controle. Maar als het bij de volgende controle goed gaat, hoeft ze pas over een jaar terug.

Toen ik een jaar met mijn dochter in Nederland was, kwam mijn man over met onze andere kinderen. Twee jaar later ging hij er vandoor. Ik bleef achter met vier kinderen en had geen idee wat ik moest beginnen. Ik had rugklachten, daardoor kon ik niet werken. Zonder mijn man had ik geen inkomen. Ik kon de huur niet meer betalen en raakte in de schulden. Maar het grootste verdriet was dat ik in april 2013 mijn zoon verloor. Hij was 18 jaar en op vakantie in Amerika. Daar raakte hij betrokken bij een ruzie en werd neergeschoten. Ik was helemaal kapot. Met al die zorgen en dat verdriet kon ik niet goed meer voor mijn andere kinderen zorgen. Hun school vroeg of ik kwam praten en schakelde de Kinderbescherming in. Die vertelde me dat het Leger des Heils mensen hadden die bij je thuis kwamen om je te helpen. Zij regelden dat Suzanne bij me kwam. Suzanne was een heel lief meisje. Maar ik begreep niet alles wat ze zei, omdat ik nog niet goed Nederlands sprak. Zij vulde allemaal

formulieren in om te proberen dat ik in mijn woning kon blijven. Dat lukte, mijn woning werd een omklapwoning. Dat gaf rust. Samen maakten we een plan. Ik kreeg hulp met mijn financiën en het opvoeden van de kinderen. Ook regelde ze dat ik eten kreeg van de Voedselbank. Suzan kreeg een andere functie bij het Leger des Heils. Nu heb ik Judith. Met haar ben ik ook heel blij. Het gaat nu redelijk goed met me. Het is bijna zover dat mijn woning weer wordt omgeklapt en op mijn naam komt. Via de gemeente volg ik Nederlandse les en ik werk via 50|50 in het restaurant van het landelijke hoofdkwartier van het Leger des Heils. Dat vind ik leuk om te doen. Ik maak soep en salades, was af en vul de counter bij. Het is goed voor mijn ontwikkeling, maar ook voor mijn Nederlands. Ik hoop dat ik de kans krijg om bij 50|50 mijn horecadiploma te halen. Daarna wil ik graag in de horeca gaan werken. Ik heb heel veel gehad aan de hulp van Suzanne en Judith. Ze vertelden me precies wat ik moest doen. Dus ik ben wel een beetje bang hoe het zal gaan als Judith niet meer bij me komt. Want de hulp van het Leger des Heils is tijdelijk, dat wist ik van tevoren. Ik hoop dat ik het zelf allemaal goed volhoud. Want doordat ik nu meer structuur heb en minder financiële zorgen, kan ik weer een betere moeder voor mijn kinderen zijn.”

gewoon leven

19


Wat is een omklapwoning? Een omklapwoning is een tussenstap naar zelfstandig wonen. Het Leger des Heils huurt de woning van de woningcorporatie. De deelnemer betaalt de huur aan ons en wij betalen die door aan corporatie. Een standaardvoorwaarde voor deze constructie is dat de deelnemer begeleiding krijgt en aan doelen werkt om na een jaar zelf­ standig huurder te kunnen worden. De woning wordt dan ‘omgeklapt’ en op naam van de deelnemer gezet.

‘10’ voor Toekomst Met ‘10’ voor Toekomst helpen onze ambulante gezinscoaches gezinnen met een complexe problematiek. Zij komen een jaar, soms anderhalf jaar lang een aantal uren per week bij de gezinnen thuis. Doel van de begeleiding is een gezonde en veilige omgeving creëren voor kinderen en ouders. We bieden ondersteuning op een of meer van de tien leefgebieden die we hanteren. 1. Huishoudelijke werkzaamheden 2. Kind- en zelfzorg 3. Educatie 4. Ontwikkeling van het kind 5. Netwerkversterking 6. Administratie en financiën 7. Opvoeding 8. Daginvulling 9. Psychische en/of verslavingsproblemen 10. Zorgcoördinatie

20

Herstelgericht werken

Opleiding kinder- en jeugdcoach

Begin 2015 hebben we een start gemaakt met herstelgericht werken. Wij geloven dat iedereen kan herstellen door zijn talenten (meer) te gebruiken en weer (meer) regie over zijn leven te nemen. Voor onze herstelgerichte zorg maken we gebruik van de SRH-methodiek (systematisch rehabilitatiegericht handelen) en de inzet van ervaringsdeskundigen. Ook werken we samen met de Eigen Kracht Centrale – een organisatie die zelfredzaamheid bevordert. De interne projectgroep Herstel werkt de komende jaren aan de implementatie van het herstelgerichte werken in onze organisatie.

Onze gezinscoaches zijn er vooral voor de ouders en nemen in hun begeleiding ook de kinderen mee. Een aantal medewerkers is in november 2015 echter begonnen met een opleiding tot kinder- en jeugdcoach. Zij kunnen daarna ook specialistische individuele begeleiding bieden aan één kind in een gezin, waarbij alles draait om dit kind. Wij vinden het belangrijk dat onze medewerkers zich blijven ontwikkelen om de kwaliteit van onze ondersteuning altijd op een hoog niveau te houden. En om te kunnen voldoen aan de eisen van zorgverzekeraars.

februari 2015

november 2015


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

Toen gezinscoach Judith van der Zalm de begeleiding van haar

collega Suzanne overnam, had Magnolia een hulpvraag op verschillende leefgebieden. Judith schetst: “Ze zat psychisch in de knoop, had schulden, dreigde uit haar woning te worden gezet en had weinig structuur in haar huishouden. Ook had ze een beperkt netwerk, haar lichamelijke gesteldheid liet te wensen over en ze miste een doel in haar leven. Magnolia zelf had vooral veel zorgen om haar kinderen. Ze had problemen met de opvoeding en alle drie de kinderen waren onder toezicht van jeugdzorg gesteld waardoor er een gezinsvoogd in het gezin kwam.” De gezinscoaches van ‘10’ voor Toekomst brengen altijd eerst de basis in orde. “Het gaf Magnolia duidelijk rust toen ze geen angst meer had dat ze haar huis uit moest”, ervoer Judith. Vanuit deze basis werkte ze verder, vaak in nauwe samenwerking met andere instanties, waaronder jeugdzorginstellingen, welzijnsorganisaties, en schuldhulpverlenende organisaties.

Ambulant gezinscoach Judith van der Zalm: “Magnolia werkt eraan om alles zelf weer op te pakken, met hulp van haar netwerk”

Magnolia maakt goede vorderingen. Judith werkte met haar aan haar opvoedvaardigheden en de ondertoezichtstelling van de kinderen is er inmiddels af. “Voorwaarde daarvoor was wel dat wij onze ondersteuning nog een half jaar zouden voortzetten”, vertelt Judith. “Binnenkort zijn we zover dat haar woning weer kan worden omgeklapt, haar Nederlands gaat vooruit en het doet haar zichtbaar goed om via haar werk bij 50|50 onder de mensen te zijn. Ik denk dat we Magnolia goed hebben kunnen helpen en dat ze straks alles weer zelf kan oppakken, zo nodig met ondersteuning van haar eigen netwerk en/of vrijwilligers. Want dat is uiteindelijk ons doel.” gewoon leven

21


22

Guellord

24 jaar Woont in Lelystad bij Vast en Verder van het Leger des Heils Volgt een leer-werktraject via ons 50|50 Workcenter


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

“Van hieruit naar een baan en een woning, dat moet lukken” Veel soorten opvang heeft Guellord van binnen gezien. Vaak vertrok hij daar weer na situaties met alcohol en agressie. Nu woont Guellord anderhalf jaar bij Vast en Verder, heeft hij dagbesteding en is hij bezig met een opleiding voor arbeidsmarktgekwalificeerde assistent. “Als ik klaar ben, wil ik doorleren voor administratief medewerker.” “In Congo, waar ik ben geboren, is het oorlog.

Toen ik zeven was, ben ik met een broer van mijn vader naar Nederland gekomen. Mijn vader woonde toen al in Almere. In 2007 begon ik aan een opleiding bij het ROC en een jaar later ging ik op kamers wonen. Maar ik kon de huur niet meer betalen en werd op straat gezet. Toen ben ik naar België gegaan, ik zag het even niet meer zitten hier in Nederland. Daar had ik een studiebeurs en af en toe deed ik vakantiewerk, dan had ik weer wat geld. In 2013 zag ik geen toekomst meer voor mezelf in België. Toen ben ik bij mijn vader in Almere gaan wonen. Maar daar ging het niet en hij zette me op straat.

En zo kwam ik bij Perspectief van het Leger des Heils – dat is een locatie voor noodopvang – en daarna zat ik bij hun dag- en nachtopvang. Via hen ben ik bij Vast en Verder gekomen. Ik woon hier nu anderhalf jaar. Op zich bevalt het me wel, maar het is natuurlijk een beetje anders dan op kamers wonen. Je leeft hier samen met mensen van verschillende leeftijden en ik vind het soms lastig om daar rekening mee te houden. Maar de zorg is goed en we krijgen goed te eten. Op zaterdag koken we zelf. De meeste basisgerechten kan ik wel maken, maar complexere dingen willen niet altijd lukken. Maar dat ben ik hier aan het leren. Ik leer hier ook algemene woonvaardigheden, beter mijn kamer opruimen en afspraken nakomen. Er zijn hier regels, daar ben ik inmiddels aan gewend. Ik ben het

niet met alle regels eens, maar ik snap dat ze nodig zijn. De meeste regels zijn wel te doen.

Vanuit hier ben ik begonnen met dagbesteding

in het restaurant van het hoofdkantoor van het Leger des Heils. Dat ging zo lekker dat ik een leer-werktraject mocht gaan doen. Op woensdag volg ik nu een opleiding voor arbeidsmarktgekwalificeerde assistent. Dat is een soort vooropleiding, van daaruit kan ik alle richtingen opstromen. Als alles goed gaat, ben ik in

Wat is Vast en Verder? Vast en Verder is een erkend penitentiair programma. Het biedt begeleid wonen aan 29 jongeren van 16 tot 25 jaar. Zij zijn in aanraking geweest met justitie - of dit dreigt te gebeuren. Veel bewoners hebben psychiatrische problemen. In een tot twee jaar ontwikkelen zij onder meer hun sociale vaardigheden, woonvaardigheden en leren zij omgaan met verslavingsproblemen en hun schulden aan te pakken.

gewoon leven

23


mei 2016 klaar. Dan heb ik mijn eerste diploma! Ik kan dan in de horeca gaan werken, maar ik wil liever doorleren voor administratief medewerker. Daar was ik in 2007 mee begonnen op het ROC en die opleiding wil ik nu graag afmaken. Ik weet nog niet precies hoe lang ik bij Vast en Verder zal blijven. Ik werk nog aan mijn alcoholgebruik, daar moet ik goed mee leren omgaan. Op dit moment heb ik twee weken niks gedronken. Ik mis het niet echt, ik denk er niet zoveel meer aan. Dit weekend kreeg ik wel trek in een biertje, maar toen ben ik met de begeleiding gaan praten. Daarna was het gevoel weg. Ik denk dat het wel goed komt. Over een jaar of drie hoop ik dat ik mijn opleiding heb afgemaakt en dat ik een leuke baan heb. Leuk autootje erbij, dat zou mooi zijn. En natuurlijk een fijn huis, al dan niet met een vriendin samen. Ik ben hier al een eind gekomen, dus dat moet lukken.”

24

”Ik drink nu twee weken niet meer, als ik trek krijg ga ik met de begeleiding praten”

Begeleid Wonen ‘reacht out’. Soms waren ze wel met 30 of 40 man, de voornamelijk Surinaamse en Antiliaanse mannen die elkaar vrijwel dagelijks ontmoetten in het centrum van Almere. Vanwege het totale alcohol­verbod daar is de groep verleid om op een andere locatie samen te komen. Dit werd het Festivalplein. Een gedeelte van de groep zorgde daar geregeld voor overlast. Reden voor de gemeente Almere om in 2014 een drie­sporenbeleid in te zetten: handhaving door politie, fysieke aanpassingen (bijvoorbeeld het plaatsen van camera’s) en preventie door het Leger des Heils en Kwintes.

Hulp aanbieden Om de doelgroep actief te benaderen, hebben beide organisaties een ambulant begeleider ingezet vanuit Begeleid Wonen. Bij ons is dat Sander Knoester. Hij en zijn Kwintes-collega zijn ruim een jaar geleden het plein op gewandeld en hebben hun hulp- en begeleidingsdiensten aangeboden. “Daar werd wisselend op gereageerd”, vertelt hij. “Wij richten ons op de mensen die hun leven verder willen opbouwen. Met de successen hopen we de afwachtende groep te inspireren om dit ook te doen.”

Hoofdvragen Nu zijn Sander en zijn collega regelmatig op het plein te vinden. “Ze hebben veelal dezelfde hoofdvragen over werk en inkomen, woonruimte en postadres”, merkt Sander. “Een aantal hebben we inmiddels kunnen doorverwijzen, daarvoor werken we samen met het hulpverleningsnetwerk en diverse afdelingen binnen de gemeente.” In hoeverre deze preventieve inspanningen rechtstreeks leiden tot minder overlast op het plein, vindt Sander nog moeilijk te zeggen. “Maar het is wel duidelijk rustiger dan een jaar geleden.”

2015


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

Als trajectcoördinator voert Robin Voogd onder meer alle intakegesprekken met nieuwe deelnemers bij Vast en Verder. Ook doet hij alle tussentijdse evaluatiegesprekken. “Vanaf het moment dat Guellord hoorde dat hij hier mocht komen zodra er plek was, hing hij iedere dag aan de telefoon” vertelt hij. “Hij was dus echt gemotiveerd, dat is mooi. In zijn dossier stonden best veel meldingen van agressie, zeker in combinatie met alcohol. Daar heeft hij ook voor moeten zitten en hij kreeg twee jaar reclassering. Maar het mooie is dat het hier in anderhalf jaar maar een keer is voorgekomen. Aan zijn alcoholgebruik moet hij nog wel werken. Hij heeft goede voornemens, maar het gaat nog regelmatig mis. Daarom willen we hem nog niet op kamers laten gaan. Maar verder doet hij het hier heel goed. Het is schrijnend dat hij helemaal geen familie om zich heen heeft en heel knap dat hij dan toch een stijgende lijn laat zien.”

Trajectcoördinator Robin Voogd “Deelnemers moeten snel weer zonder ons kunnen”

Deelnemers wonen gemiddeld anderhalf jaar bij Vast en Verder. De eerste zes weken gaan ze de observatiefase in. “Fase twee is de trainingsfase, die duurt minimaal negen maanden”, vervolgt Robin. “Aan de hand van een begeleidingsplan werken we dan aan doelen zoals zingeving, woonvaardigheden, dagbesteding, vrijetijdsinvulling en dergelijke. Bij fase drie verhuist de deelnemer naar een gedeelte met minder begeleiding. Als dat goed gaat, kun je via het Leger des Heils in aanmerking komen voor een omklapwoning met ambulante begeleiding. We hebben daar afspraken over met de woningbouw, die houden daar een paar woningen per jaar voor vrij. Voor veel deelnemers is dat het ideale plaa tje. Laatst hadden we ook weer een meisje dat op die manier uitstroomde: helemaal blij was ze.” gewoon leven

25


26

DaniĂŤlle Edens

34 jaar Woont in Almere met haar man en kinderen van 5 en 8 jaar


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

“Zonder die opvang had ik mijn moeders zorg nooit volgehouden” Na vijftien jaar in Amerika te hebben gewoond kwam Daniëlles moeder plotseling naar Nederland. Genezen van longkanker en hersentumoren. Maar mét niet-aangeboren hersenletsel waardoor ze veel zorg nodig had. Voor Daniëlle en haar gezin was dit niet lang op te brengen. “Mijn moeder sprak ik wel af en toe aan de tele-

foon, maar ik had haar al zes jaar niet gezien. Ik wist dat ze longkanker had gehad, dat ze daarvoor behandeld was en genezen was verklaard. Maar ook dat ze daaraan hersenletsel had overgehouden. Door de telefoon kon ik wel horen dat ze niet helemaal in orde was, maar hoe ernstig ze eraan toe was, daar had ik geen idee van. Ze is pas 58, maar eigenlijk kun je haar qua gedrag en fysiek vergelijken met iemand van 83. Haar man heeft ongetwijfeld zijn best gedaan, maar hij wist niet meer hoe hij voor haar moest zorgen. Hij heeft haar min of meer op het vliegtuig naar Nederland gezet. Dus plotseling stond er een vrouw op mijn stoep die in feite een soort vreemde voor me was geworden.

Ik was blij dat ik op zo’n korte termijn een kamer voor haar had kunnen huren. Alleen bleek meteen de eerste nacht al dat ze daar te slecht voor was. Dus toen had ik ineens mijn moeder in huis. Mijn hele gezin stond op zijn kop. De trap kon ze niet op, dus er moest een bed beneden komen, om maar eens wat te noemen. Bovendien had ze zorg nodig. Mijn huisarts wilde haar niet zien, omdat ze nog niet verzekerd was. Maar er moest iets gebeuren, dus ik heb haar uiteindelijk in de auto gezet en ben naar de Eerste Hulp gereden. Daar onderzochten haar wel, maar ze wilden haar niet opnemen.

De combinatie van werk, gezin en mijn moeder in huis was gewoon niet te doen. Al snel belde een buurvrouw me op mijn werk dat mijn moeder buiten aan het dwalen was. Enorm gevaarlijk natuurlijk. Dus moest ik haar opsluiten als ik naar mijn werk ging. Verschrikkelijk vond ik dat. In die tijd is mijn schoonmoeder vaak bij ons geweest om op mijn moeder te passen. Maar er zat natuurlijk een grens aan wat ik haar kon vragen. Inmiddels waren we twee zware weken verder: een eeuwigheid voor mijn gevoel, vooral vanwege de uitzichtloosheid. Gelukkig werkte de vrouw van degene van wie ik die kamer had gehuurd toevallig in de verpleging. Zij wist van het bestaan van het wijkteam af en raadde me aan om daar de situatie voor te leggen. Gelukkig zagen deze mensen de noodzaak direct, al de volgende dag stond wijkverpleegkundige Monique Bergsma bij me op de stoep. Vervolgens hadden we onwijs veel mazzel dat bij Parkhaeghe net een van die twee respijtzorgappartementen vrij was. De gedachte dat ze daar in goede handen zou zijn, gaf veel rust – ook al wist ik dat het tijdelijk zou zijn, maximaal drie maanden. Vervolgens is Monique op zoek gegaan naar een geschikte plek voor mijn moeder, voor na die drie maan-

gewoon leven

27


den. Zo kwam ik bij InteraktContour terecht. Dat is een woonzorgorganisatie die gespecialiseerd is in mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Ze hebben locaties op allerlei plekken in Nederland, ook hier Almere. Maar helaas hadden ze op dat moment nergens plaats voor haar. Net op het nippertje, vlak voordat de drie maanden om waren, kwam er een plek vrij. In Epe, op 50 minuten rijden bij mij vandaan. Niet echt handig. Maar toen we er gingen kijken, hadden we er meteen een goed gevoel bij. Mijn moeder woont daar nu vier weken. Ze moet er vreselijk wennen en moppert veel. Gelukkig geeft de begeleiding daar adviezen over hoe ik het best met haar onvrede kan omgaan. Thuis is de rust weer een beetje teruggekeerd. Ik ben zo blij met hoe alles gelopen is. Ik heb vreselijk veel geluk gehad: met de verwijzing naar het wijkteam, met het feit dat nét op het goede moment dat appartement vrij was en dat nét op tijd die plek bij InteraktContour vrij kwam. Het had ook allemaal anders kunnen gaan. Dan had je mij ook kunnen wegbrengen.”

28

Themabijeenkomsten voor mantelzorgers

“Het wijkteam zag de noodzaak gelukkig direct, meteen de volgende dag stond de wijkverpleegkundige op mijn stoep”

Nieuwe respijt- en hospicezorg

Als het aan de regering ligt, blijven mensen zo lang mogelijk thuis wonen. Dat zorgt voor een grotere behoefte aan mantelzorgers. Bovendien neemt de druk op deze mantelzorgers toe. Voor ons was dat vorig jaar reden om in Bij Bosshardt te starten met themabijeenkomsten voor mantelzorgers. Hierin werden onder meer onderwerpen als dementie besproken en konden mantelzorgers ervaringen uitwisselen met lotgenoten. De themabijeenkomsten werden goed bezocht en blijken duidelijk in een behoefte te voorzien.

Parkhaeghe in Almere is een complex met 66 aanleunwoningen. Halverwege 2015 hebben wij twee daarvan ingericht voor respijt- en hospicezorg. Voorheen hadden we in het aanpalende Buiten­haeghe zogenaamde tijdelijke opnamekamers. Door de hele transitie van de AWBZ naar de ZWV moesten die echter verdwijnen. Toch moest de gemeente Almere een mogelijkheid bieden aan mantelzorgers die het even boven het hoofd groeit. Of aan mensen die na een ziekenhuisopname tijdelijk niet naar hun eigen huis kunnen. Doordat wij als Leger des Heils bij het Zorgkantoor hospice- en respijtzorg konden inkopen, was het mogelijk om twee appartementen vrij te maken voor dit doel. Hier kunnen mensen maximaal drie maanden verblijven.

2015

medio 2015


JAARVERSLAG 2015 LEGER DES HEILS FLEVOLAND

“Het verhaal van Daniëlle en haar

moeder is een mooi voorbeeld van hoe je bij ons kunt komen via een Wmo-indicatie”, vindt Monique. “Maar we krijgen ook mensen via een WLZ/ ZVW-indicatie vanuit het ziekenhuis, die wordt afgegeven via de wijkverpleegkundige. We hebben laatst bijvoorbeeld een mevrouw gehad die bij ons kon herstellen van een zware operatie, zodat haar man nog even wat rust had om daarna de mantelzorg op zich te kunnen nemen.” De appartementen zitten nagenoeg continu vol en voorzien dus duidelijk in een behoefte. “We zijn nu zo’n driekwart jaar bezig en merken dat de meeste respijtzorgindicaties vanuit de WLZ/ZVW komen en niet zozeer via de wijkteams”, constateert Monique. “Dat verbaast ons. Kennelijk maakt onbekend onbemind. Huisartsen en mantelzorgers weten vaak nog niet dat deze mogelijkheid er is: ook de huisarts van Daniëlle was bijvoorbeeld niet op de hoogte. De gemeente Almere heeft daar in het sociale domein nog weinig aandacht aan besteed, maar heeft dat met de samenwerkende partners tot speerpunt voor 2016 gemaakt.”

Monique Hamersma, afdelings­manager Ambulant & VVT: “Die respijt- en hospicezorgwoningen voorzien echt in een behoefte”

gewoon leven

29


Ons managementteam

van links naar rechts

Antje Verboom

Manager Primair Proces Huis & Haard plus

Anne Marieke Groot

Manager Primair Proces Maatschappelijke Dienstverlening

Piet van Keulen

Directeur Bedrijfsvoering

Christiaan Sleurink Algemeen Directeur


Adressen Verzorging en Verpleging

‘Zorgcentrum Buitenhaeghe’ – 036 549 68 00

Ambulant

‘Ambulante Woonbegeleiding’ en ‘10 voor Toekomst’ regio Lelystad – 06 10 029 642 regio NoordVeluwe en Noordoostpolder – 06 53 681 639 regio Almere – 06 30 886 853

Colofon Een uitgave van

Leger des Heils Flevoland Atheneplantsoen 1 1334 EL Almere Concept

Vitamedia & Grafish Interviews, tekst en coördinatie

Irma van der Lubbe | Vitamedia ‘Grijs Genoegen’ – 036 531 06 82 ‘Room4U’ – 06 13 154 913 ‘Wijkverpleging’ – 036 549 68 00

Beschermde Woonvoorziening

‘Domus’ – 06 23 944 667 ‘Vast en Verder’ – 06 30 197 969 ‘Zij aan Zij’ – 06 10 695 876

Maatschappelijke Opvang

‘Dienstencentrum en nachtopvang Almere’ – 036 548 99 87 ‘Dienstencentrum en nachtopvang Lelystad’ – 0320 21 33 74 ‘Noodopvang Perspectief’ – 036 531 0682

Dagbesteding

50|50 Recycling, Wood, Green, Food – 06 28 481 576 50|50 Arbeidsreintegratie – 06 13 154 996 50|50 Jobcoach – 06 13 154 996 Dagverzorging Ouderen – 036-549 68 00

Bij Bosshardt

Bij Bosshardt Almere – 06 21 888 986 Bij Bosshardt Emmeloord – 06 28 482 771 Bij Bosshardt Urk – 06 10 042 259

Vormgeving

Tom van Hoogstraten | Grafish Fotografie

Maarten Feenstra | Feenstra Fotografie Interne begeleiding Leger des Heils

Emmeke Roemer | Communicatieadviseur Druk

Koopmans’ drukkerij Copyright

© Leger des Heils Flevoland, Almere 2016


Het Leger des Heils is er voor mensen zonder helper. Het maakt niet uit wat hun achtergrond of levensovertuiging is. Iedereen kan een beroep doen op het Leger des Heils, zelf of via een verwijzende instantie. De aanpak van het Leger des Heils kenmerkt zich door een cliĂŤntgerichte houding. Onze zorg sluit aan bij de behoefte van de cliĂŤnt. Oog hebben voor de hele mens en als het nodig is steeds opnieuw beginnen. Het Leger des Heils gelooft in perspectief voor mensen. Omdat iedereen ertoe doet!

www.legerdesheils.nl/flevoland

doen wat we geloven

Leger des Heils Flevoland Jaarverslag 2015  
Leger des Heils Flevoland Jaarverslag 2015  
Advertisement