Issuu on Google+


Margje Woodrow

EXAMENDEAL

ZW-examendeal-def.indd 3

29-07-13 14:22


Eerste druk 2013 © 2013 Margje Woodrow Voor deze uitgave: © 2013 Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV, Postbus 317, 2000 AH Haarlem (e-mail: post@gottmer.nl) Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV maakt deel uit van de Gottmer Uitgevers Groep BV Omslagontwerp en zetwerk: Rian Visser Grafisch Ontwerp, Haarlem Druk en afwerking: Drukkerij Wilco, Amersfoort Fotografie omslag: Robert Elsing, Amsterdam Visagie: Beautified, Amsterdam Met dank aan Sterre, het fantastische covermodel ISBN 978 90 257 5423 5 (boek) ISBN 978 90 257 5547 8 (e-book) NUR 284 www.gottmer.nl Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ZW-examendeal-def.indd 4

29-07-13 14:22


Lieve Micky en Holly Rose, droom groot!

ZW-examendeal-def.indd 5

29-07-13 14:22


ZW-examendeal-def.indd 6

29-07-13 14:22


Hoofdstuk 1

Ik wilde net doortrekken toen ik ze hoorde. ‘Zijn we alleen?’ ‘Ja, volgens mij wel.’ Ik herkende de stemmen niet en had dus geen idee welke meisjes het waren, maar alles in mij zei dat ik vooral moest blijven waar ik was. Zo geruisloos mogelijk ging ik op de wc-bril zitten en ik trok mijn knieën omhoog. ‘Heb je het gedaan?’ fluisterde een van de twee. ‘Ja.’ ‘Echt? Het examen wiskunde? Wanneer dan?’ ‘Gisteren. Ze zouden vandaag iets laten weten, maar ik heb nog niks gehoord. Ik heb net op mijn mobiel gekeken.’ ‘Hoezo dan? Krijg je het via sms?’ ‘Nee, natuurlijk niet. Alleen het bestellen gaat via sms.’ ‘O. Heb je al betaald? Wat kost het?’ Ik werd gek van nieuwsgierigheid. Het liefst knalde ik de deur open om te vragen hoe en waar ze het schoolexamen wiskunde kochten. Maar ja, ik had echt niet de illusie dat die meiden mij zouden betrekken in hun plannen. ‘Ssst… niet zo hard. Het kost honderd euro, geloof ik. Dat hoor ik nog.’ Het ene meisje haalde hard haar neus op. ‘Jezus, zo veel? En wanneer krijg je het dan?’ ‘Dat zeg ik net. Ik hoor het vandaag.’ Het meisje klonk ongeduldig.

7

ZW-examendeal-def.indd 7

29-07-13 14:22


‘Ja, maar hoe weet je nou zeker of het klopt? Straks ben je je geld kwijt.’ ‘Weet ik veel. Dat is de gok denk ik,’ antwoordde ze nu geïrriteerd. Alsof ze spijt had dat ze dit geheim gedeeld had. Ik durfde niet eens meer te slikken en mijn adem klonk opeens hard in mijn oren. ‘Als ik jou vijftig euro geef, mag ik het dan morgenavond overnemen?’ Er viel een lange stilte. Kop dicht, niet bewegen, dwong ik mezelf, maar ondertussen hield ik het niet meer uit. ‘Ik weet het niet. Die lui dreigen wel met sancties,’ zei het meisje hees. ‘Nou en? Daar komen ze toch niet achter? Ik pen het wel over. Alsjeblieft. Anders zak ik,’ zei het andere meisje smekend, bijna huilend. Inmiddels zat ik op handen en knieën op de koude tegelvloer en probeerde onder de deur door te kijken. De linkerschoen die ik zag was een doorsnee witte gymp. De veter was wel opvallend. Fluorescerend geel. Snel trok ik mijn hoofd terug en legde mijn hand op mijn borstkas. Opeens vroeg ik me af waarom ik eigenlijk zo bang was om betrapt te worden. Ik zat toch doodnormaal op het toilet? Zij bespraken louche zaakjes. Maar om nu pas met een uitgestreken gezicht de deur open te maken zou belachelijk zijn. Heel verdacht en heel dom! ‘Kiki Donders, dat duurde erg lang,’ zei Voermans op zijn gebruikelijke autoritaire toontje. God, waarom moest die

8

ZW-examendeal-def.indd 8

29-07-13 14:22


man mij altijd zo openlijk uitkafferen? Ik liep door naar mijn plek achter in het wiskundelokaal, want ik had geen zin in een discussie met hem. Niet nu. ‘Krijg ik nog antwoord?’ Ik voelde zijn ogen in mijn rug prikken. Het irriteerde me mateloos. Waarom ging hij niet gewoon door met zijn verschrikkelijk saaie les? Ik twijfelde. Beleefd antwoord geven of voor de zoveelste keer dit jaar de strijd met hem aangaan? ‘O, ik dacht dat het een constatering was. Wat wilt u weten dan?’ vroeg ik. ‘Genoeg!’ riep hij. En ja hoor, daar verschenen de eerste rode vlekken in zijn nek. Manon stootte me aan. ‘Laat nou, Kiki.’ Ik schudde mijn hoofd. Nu ging ik door ook. ‘Waarom vraagt u het dan? U snapt toch wel wat ik op het toilet doe?’ ‘Kiki, kappen nou,’ zei Manon iets harder. Voermans knikte en er verscheen een zelfingenomen lachje op zijn gezicht. Toen draaide hij zich om en schreef iets op het bord. ‘Wat schrijft hij?’ Aan het gekwelde gezicht van Manon te zien, was het heel erg. ‘Dat wil je niet weten.’ ‘Wel. Vertel nou! Ik kan het niet lezen. Ik heb mijn lenzen niet in.’ Manon zuchtte. ‘We moeten een extra hoofdstuk leren voor het schoolexamen.’ ‘Wat?’ Ik stak meteen mijn vinger op, wat ik nog netjes vond van mezelf.

9

ZW-examendeal-def.indd 9

29-07-13 14:22


‘Ja?’ Voermans liep met trage passen naar onze tafel. ‘Meneer Voermans,’ begon ik op rustige toon, ‘is het niet een beetje laat om er nu nog een hoofdstuk van één, twee, tien pagina’s bij te doen?’ Ik leunde achterover in mijn stoel en keek het lokaal rond. Waarom was ik de enige die commentaar leverde? De klas was muisstil. Iedereen keek naar me. Verontwaardigde blikken. Maar geen zuchtje of geschuif met stoelen. ‘Dat ligt eraan, Kiki. Als je goed opgelet hebt in de lessen en niet te vaak naar het toilet bent geweest, dan is er niets aan de hand. Trouwens, het examen is al bij de drukker geweest en ligt achter slot en grendel.’ Ik wist niets meer uit te brengen. Zo perplex stond ik. God, wat had ik een bloedhekel aan die vent. Opgelucht hoorde ik de bel gaan. Ik stond op en liep weg zonder hem een blik waardig te gunnen. ‘Dat wordt dus een zware onvoldoende!’ zei Pepijn toen we buiten onder het afdakje stonden. ‘Ik red het ook niet. Ik sta er dramatisch slecht voor. Mijn hoogste cijfer is voor Nederlands, een 6,4,’ zei ik. ‘Kunnen we niet een klacht indienen bij de directie?’ vroeg Tom. ‘Heeft totaal geen zin. Voermans zit in de directie,’ antwoordde ik. ‘En jouw vader? Kan die niets doen?’ Pepijn keek me hoopvol aan. Ik kon er niets aan doen, maar om die gedachte begon ik spontaan te lachen. ‘Voermans moet mijn vader niet. Vorige

10

ZW-examendeal-def.indd 10

29-07-13 14:22


week gaf hij mijn vader nog op zijn flikker, omdat ze bij hem in de les op YouTube mochten.’ Pepijn lachte, maar hij leek allesbehalve blij. Mijn vader was docent Nederlands. En al jaren achtereen verkozen tot populairste leraar door de leerlingen van het Erasmus. Vanwege zijn leuke lessen en gewoon om wie hij was. Aardig, rechtvaardig en je kon altijd bij hem terecht. Voor wat dan ook. Manon zweeg, maar haar lichaam sprak boekdelen. Haar schouders opgetrokken, een gespannen trek om haar mond. Haar cijferlijst was zeker niet best geweest. De reactie van haar ouders daarop ook niet. Ineens nam ik een besluit. Ik ging dat ellendige wiskunde-examen bestellen. Voor Manon. Voor Pepijn. Een beetje voor Tom, hoewel hij er het minst slecht voorstond. En voor mezelf. Nog niks vertellen, dacht ik, beter van niet. Ik moest eerst aan dat mobiele nummer komen. Hoe? Ik wist het niet. ‘Kom, we zien wel hoe we dit aanpakken,’ zei ik snel en trok Manon aan haar schouder mee. We sleepten ons naar het lokaal Engels. Bij de trappen voelde ik een arm om mijn middel. ‘Tot hoe laat moet je vandaag?’ vroeg Mick. Mijn Mick. Al zes maanden, twee weken en drie dagen om precies te zijn. Sinds de eerste dag dat we aan 5 havo begonnen. Jammer genoeg zat hij in 5 havo D en ik in 5 havo A, anders zag ik hem nog vaker. Hij kuste me zo lang, dat ik op de trap moest blijven stilstaan. ‘Nou?’ vroeg hij toen hij me losliet.

11

ZW-examendeal-def.indd 11

29-07-13 14:22


Ik zuchtte. ‘Tot half vijf. Ik moet nog een heel blokuur!’ Mick aaide over mijn wang en zei: ‘Dan ben ik rond een uurtje of vijf bij jou, lekker op bed muziek luisteren!’ Een warm gevoel trok door mijn buik. Eigenlijk moest ik hoognodig beginnen met leren. Op zijn minst een planning maken. Nu wist ik dat daar niks van ging komen. Ach, wat zou het? Ik keek hem na. Zijn halflange, warrige krullen, atletische lijf, dat noncha loopje – alles, maar dan ook alles was precies goed aan hem. Lucky me! Thuis staarde ik naar mijn schoolboeken die op een stapel op het bureau lagen: economie, geschiedenis, wiskunde, Frans. Waar moest ik in hemelsnaam mee beginnen? ‘Een lijstje maken,’ zei ik hardop. Ik pakte een leeg vel papier en zette bovenaan met dikke letters: SCHOOLEXAMENS. God o god, nog vijf dagen had ik. Geen letter gelezen, of geleerd. Niet opgelet tijdens de lessen, nauwelijks aantekeningen gemaakt, niks nada noppes. Even kijken. Voor Nederlands had ik aan één avond wel genoeg. Ja, als ik daar nou eens mee begon. Maar wiskunde stond op de eerste dag van het examenrooster. Tien hoofdstukken, bijna het hele boek, allemaal nieuwe formules, diagrammen, die alleen maar moeilijker werden. De eerste formule snapte ik maar half. Ik vloekte hardop en schopte tegen de verwarming. Lekker plan om een examen te willen bestellen als je niet eens wist bij wie. Ik schrok op door de bel en holde naar beneden. Mijn examenstress verdween bij elke traptrede die ik nam. Vijf

12

ZW-examendeal-def.indd 12

29-07-13 14:22


uur. Tijd voor Mick! Tijd voor een beetje ontspanning, want hé, dat was ook superbelangrijk. ‘Hoi,’ riep ik enthousiast. Mick had zijn mobiel nog in zijn handen, maar stopte hem weg toen hij me zag. ‘Was je me al aan het bellen?’ vroeg ik. ‘Wat? Eh… nee,’ zei hij. Ik moest lachen om zijn slaperige reactie. ‘Biertje?’ Ik liep al naar de koelkast. ‘Ja, lekker.’ ‘Schiet het leren bij jou op?’ vroeg ik. ‘Mwah, gaat wel,’ zei hij mat. ‘Ik moet nog beginnen.’ ‘Ik ook,’ zei ik en ik zette de flesjes bier op tafel. Mick keek op en wreef met zijn duim en wijsvinger in zijn ogen. Toen glimlachte hij flauw. ‘Doe toch maar een cola. Ik moet zo naar training.’ Ik wist me even geen houding te geven en stond op. Wat deed hij afwezig. Zenuwachtig rommelde ik in de keukenkast. Ik was blij dat ik iets kon doen: een glas pakken, omspoelen, de cola inschenken. ‘Training? Je bedoelt hockeytraining? Die is toch altijd op donderdag?’ probeerde ik nonchalant te zeggen, maar ik was zo teleurgesteld dat mijn stem raar hoog klonk. Mick wendde zijn hoofd af. Zie je wel. Hij deed raar. ‘Ja, maar het is een extra training. Voor de wedstrijd van zondag tegen HGC.’ ‘Zal ik straks komen kijken?’ vroeg ik. ‘Nee, dat kan niet,’ zei hij. ‘Het is een besloten training, Kiek. Dan mag er geen publiek komen, dat weet je toch?’

13

ZW-examendeal-def.indd 13

29-07-13 14:22


‘Nou, nee,’ zei ik kortaf. ‘Is dat iets nieuws?’ Ik kreeg geen antwoord. Hij nam een slok van zijn cola en staarde dom naar het plafond. Nou ja zeg! Waarom zei hij niks? ‘Waarom ben je hier?’ Het kwam er nogal bitcherig uit, maar dat interesseerde me niks. ‘Ik dacht… ik… dat hadden we toch afgesproken?’ Mick keek me niet-begrijpend aan. ‘Hm,’ zei ik. Ja inderdaad! Maar we zouden op bed muziek luisteren! ‘Zal ik anders na de training nog even komen?’ vroeg Mick lief. Ja, doe maar en blijf dan alsjeblieft slapen. ‘Nee, ik ga vroeg naar bed.’ Mijn ogen begonnen te prikken. ‘Weet je het zeker? Echt niet?’ Heftig schudde ik mijn hoofd en ik liep naar de trap. Zonder me om te draaien zei ik: ‘Ik denk dat je beter kunt gaan.’ Kom me achterna! Zeg die training af! ‘Ik denk het ook,’ hoorde ik hem mompelen en de voordeur viel met een klap dicht.

14

ZW-examendeal-def.indd 14

29-07-13 14:22


ZW-examendeal-def.indd 15

29-07-13 14:22


ZW-examendeal-def.indd 16

29-07-13 14:22


Hoofdstuk 2

Op tafel kieperde ik mijn tas om. Schriften, pennen, lege pakjes kauwgom, mijn agenda, alles vloog eruit, behalve mijn usb-stick. Ik graaide in de zijvakjes, mijn etui, portemonnee. Niks. Ik had dat ding per se nodig. Ik moest mijn boekrecensie, de laatste, allerlaatste in mijn havo-carrière, vandaag inleveren. Ik had uitstel gehad. Al twee keer eigenlijk. Ik wist zeker dat ik de stick in mijn tas had gedaan. Na de ruzie met Mick had ik snel een recensie over Zout op mijn huid in elkaar geflanst. Het boek dat bijna iedere leerling op zijn boekenlijst had staan, al was het maar vanwege die heftige seksscènes. Van Mick had ik niets meer gehoord. Zelfs geen sms. Ik baalde ervan. Ook van mijn eigen koppigheid. Ik moest er niet aan denken dat het uit zou gaan tussen ons. Nee! Die gedachte duwde ik snel weg. Ik holde de trappen van de aula af en liet mijn spullen op tafel liggen. Gelukkig, de deur van de conciërge stond open. ‘Heeft u misschien…’ Ik viel direct stil toen ik Mick naast De Graaf zag staan. Ze stonden met hun rug naar me toe en staarden naar de computer. ‘Hier moet het ergens te vinden zijn,’ hoorde ik de conciërge zeggen.

17

ZW-examendeal-def.indd 17

29-07-13 14:22


Ik kuchte. Wat moest ik nou tegen Mick zeggen? ‘Hoi,’ werd het dus. Mick gaf een koel knikje. Nou ja zeg! Ik werd meteen weer kwaad. ‘Kiki, wat kan ik voor je doen?’ vroeg De Graaf gehaast. ‘Is er toevallig een usb-stick gevonden? Met zo’n vossenstaartje eraan?’ Ik deed net alsof ik dwars door Mick heen keek. De Graaf wees naar het bakje rechts van het kopieerapparaat. ‘Kan wel. Kijk zelf maar even.’ Ik liet mijn hakken extra hard op de grond neerkomen en negeerde Micks vragende blik. Lucht, doe alsof hij lucht is, sprak ik mezelf in mijn hoofd toe. Hij moet de eerste stap zetten. ‘Ik heb hem! Bedankt hoor!’ riep ik hard en liep weg. ‘Kiki, wacht!’ klonk het achter me. Hoewel ik het liefst bleef stilstaan, versnelde ik juist mijn pas. Waarom, waarom deed ik altijd het ene, terwijl ik het andere wilde? ‘Hoorde je me niet?’ vroeg Mick toen hij me inhaalde. Hij keek gekwetst. ‘Nee.’ Ik keek hem niet aan. ‘Lekker geslapen?’ ‘Geslapen?’ ‘Je zou toch vroeg naar bed gaan?’ Heel even was ik mijn eigen verzinsel vergeten. ‘Eh, ja, ik lag er vroeg in.’ Ik voelde dat mijn wangen rood werden. ‘Ben je nog boos?’ vroeg Mick. Ik zuchtte diep en haalde mijn schouders op. ‘Kom eens hier,’ zei hij terwijl hij mijn hand vastpakte.

18

ZW-examendeal-def.indd 18

29-07-13 14:22


Ik wachtte en deed net alsof het me niks interesseerde. Verrast keek hij me aan. Blijkbaar had hij verwacht dat ik me in zijn armen zou storten. Mooi niet dus. ‘Kom nou.’ Hij trok me nu tegen zich aan. ‘Niet boos zijn.’ Ik stond als een stijve hark tegen hem aan. Maar ik duwde hem niet weg. Eigenlijk voelde het wel fijn. Zijn warme lichaam, zijn geur, zijn armen om me heen geslagen. Langzaam begon ik me te ontspannen. ‘Sorry,’ fluisterde ik en het verbaasde me dat ik dit zei. ‘Het is al goed,’ zei Mick terwijl zijn vingers speels op mijn rug tikten. Het is al goed. Zei hij dat werkelijk? Ik wurmde me los. ‘Wat bedoel je nou met: het is al goed? Zou jij niet even sorry zeggen?’ Ik schudde ongelovig mijn hoofd. ‘Jij komt bij mij en zit de hele tijd vaag te doen. Opeens is er een besloten hockeytraining en dan zeg jij: het is al goed? Jij snapt er niets van, hè?’ ‘Ik bedoelde het niet zo,’ zei Mick zacht. ‘Moest je echt trainen?’ vroeg ik zo bits dat ik er zelf van schrok. Even leek hij niet te weten wat hij moest antwoorden. Maar toen haalde hij zijn schouders op. ‘Ja.’ ‘Ja, ja.’ ‘Ja!’ Perplex staarde ik hem aan. Zijn lach was verdwenen en zijn ogen stonden ernstig. Hij had gewoon een ander, of bijna… Ik wist niet waarom ik dit dacht, maar ik durfde het niet te vragen. Stel dat het waar was?

19

ZW-examendeal-def.indd 19

29-07-13 14:22


We bleven zo een tijdje staan, tot de zoemer ons deed opschrikken. ‘Ik zie je vanavond in café Brandpunt,’ zei Mick en hij draaide zich langzaam om. Even wist ik niks zinnigs uit te brengen; het lukte me zelfs niet om te knikken. Het was druk op de gang. Leerlingen dromden pratend en lachend door elkaar. Ik liep er in gedachten verzonken tussendoor. Ik baalde er zo van dat het nog steeds niet lekker zat met Mick. Straks ging het nog uit tussen ons door zoiets stompzinnigs. Nee! Dat mocht niet gebeuren. Vanavond ging ik het bijleggen. In Brandpunt. Gewoon met een biertje en dan zouden we het er niet meer over hebben. Klaar, basta. Maar toch knaagde het aan me. Hij deed zo dom. Zou er echt een ander zijn? Nee, nee, die gedachte maakte me gek. Ik staarde naar de vloer en sloeg tijdens het lopen steeds een tegel over zonder de grijze lijnen te raken. Ineens zag ik ze. In een flits. Tussen benen, schoenen en tassen door. Iets wits met geel. Het kon niet missen. De witte gympen met gele veters. Ik stond een paar tellen stil en staarde ernaar alsof ik in trance was. Een paar leerlingen botsten tegen me aan en versperden mijn zicht. ‘Hé, ga eens opzij!’ riep ik en het groepje ging aan de kant zonder hun gesprek te onderbreken. Ze leken me niet eens te zien. Shit, het was nú of misschien wel nooit. Ik wurmde me langs twee jongens, met mijn blik onafgebroken op de gympen gericht. ‘Blijf kijken, blijf kijken,’ mompelde ik. Ik zag spijkerbroeken, teenslippers, rode tegels, witte gympen zonder gele veters! Mijn ogen flitsten nerveus op en neer en

20

ZW-examendeal-def.indd 20

29-07-13 14:22


mijn ademhaling ging snel. Ik leek wel een waanzinnige. ‘Wacht op mij!’ klonk het achter me. De stem kwam me vaag bekend voor. Toen ze me voorbij snelde, zag ik wie ze was én dat ze witte gympen met gele veters droeg. Mijn hart miste nu een slag. Esther uit 5 havo B! Esther die bij mijn vader in de mentorklas zat! Een haast euforisch gevoel trok door mijn lichaam. Ik masseerde stevig mijn slapen. Nadenken nu. Rustig blijven. Niet als een idioot op haar afstappen. Nadenken! Ik ging vlak achter haar lopen en probeerde het gesprek dat ze met haar vriendin voerde op te vangen. Ik hoorde slechts flarden. Toen Esther linksaf ging, kon ik niets anders dan doorlopen. Ik moest die boekrecensie inleveren. Maar in mijn hoofd broeide een plan, een plan dat vandaag nog uitgevoerd moest worden. Het uur Nederlands kroop voorbij en ik kon aan niks anders meer denken. Om de tijd te doden tekende ik rondjes in mijn schrijf blok. Drie bladzijdes vol. Ik nam niet eens de moeite om op te letten als er voorbeeldzinnen voor het examen werden ontleed. Manon zat naast me krampachtig mee te schrijven met de voor mij maar al te bekende zorgelijke trek om haar mond. ‘Gaat het?’ fluisterde ik. ‘Hmmm, niet zo.’ ‘Doen je ouders moeilijk?’ Ze knikte. ‘Wat dan?’ ‘Als ik zak, moet ik naar die school in Eindhoven.’ ‘Nee, dat meen je niet! Die belachelijk strenge privé-

21

ZW-examendeal-def.indd 21

29-07-13 14:22


school,’ zei ik iets te hard, zodat iedereen onze kant opkeek. Shit. ‘Wat dramatisch,’ zei ik nu fluisterend. Weer knikte ze. Ik zag de tranen in haar ogen. ‘Nogal ja. En zakken doe ik zeker.’ Ze boog haar hoofd weer over het vol gekalkte schrift. Een traan liet de inkt uitlopen. Terwijl ik zacht over haar rug wreef, moest ik mijn best doen om haar ouders niet voor ik weet niet wat uit te maken. Ik had relaxte ouders. Gescheiden, dat wel, maar ze deden nergens moeilijk over. ‘Vertrouwen,’ zei mijn vader altijd. ‘Alles draait om vertrouwen.’ Maar bij Manon thuis was de sfeer niet te harden. Rampzalig! Het draaide alleen om prestatie en geld. En dat was zwak uitgedrukt. Ik moest die Esther vandaag nog spreken. Wat er ook gebeurde, ze móést mij dat mobiele nummer geven. ‘Succes allemaal!’ riep onze leraar Nederlands vrolijk toen we opstonden. Ik ging als eerste het lokaal uit en wachtte buiten bij de ingang van de fietsenstalling. Nu maar hopen dat Esther met de fiets was. Ik hield iedereen die naar buiten kwam scherp in de gaten. Toen Esther eindelijk kwam, begonnen mijn wangen te gloeien. Nu. Of nee, niet nu. Niet bij de ingang natuurlijk. Stom. Esther liep op haar dooie gemak naar de fietsenrekken. Mooi, mooi, dacht ik. Ze droeg een slecht zittende spijkerbroek. Half lang

22

ZW-examendeal-def.indd 22

29-07-13 14:22


zwartgeverfd haar. Type mengelmoes. Beetje alto, beetje boerin. Ik probeerde haar in te schatten. Grote bek of juist niet? Gelukkig was ze alleen. ‘Esther?’ vroeg ik terwijl ik naast haar ging lopen. Ze draaide haar hoofd en bekeek me van top tot teen. Geen glimlach. Ik voelde me nog ongemakkelijker dan ik al deed. ‘Mag ik jou iets vragen?’ vroeg ik op superaardige toon, op het slijmerige af. ‘Huh?’ Ik keek even om me heen en haalde zonder overdreven te doen diep adem. ‘Waar kan ik een examen kopen?’ Ik sprak zacht, bijna fluisterend. Esther bleef abrupt stilstaan en kneep haar ogen licht samen. ‘Weet ik veel,’ antwoordde ze nors en ze liep verder. ‘Echt?’ vroeg ik kalm en zekerder dan ik me voelde. ‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ zei ze bits en ze bukte zich over een witte omafiets. ‘Weet jij dan wie wél snapt waar ik het over heb?’ vroeg ik nu luider en ik ging achter haar fiets staan. Ongemakkelijk wipte ik van de ene voet op de andere. Esther kwam langzaam omhoog. Ze keek me lang en doordringend aan. Het bleef stil. Erg lang. Te lang. ‘Misschien. Misschien ook niet. Wat maakt het uit?’ zei ze ten slotte. ‘Oké,’ antwoordde ik. ‘Mentosje?’ Tijdrekken moest ik. Om een rake vraag te bedenken. ‘Doe maar,’ zei ze godzijdank.

23

ZW-examendeal-def.indd 23

29-07-13 14:22


‘Oké,’ herhaalde ik. ‘Misschien dus. En wat houdt dat dan in? Dat je weet wie de examens verkoopt?’ ‘Misschien,’ zei ze weer. ‘Dus?’ ‘Dus wat?’ Esther zuchtte en haalde langzaam haar schouders op. Tjongejonge, wat ging dit stroef. Ik zocht naar iets zinnigs om te zeggen. Ondertussen voelde ik mijn irritatie met de seconde groeien. ‘Tien euro. Ik geef je tien euro,’ riep ik ineens. Esther wierp een snelle, nerveuze blik over haar schouder en pakte toen stevig mijn arm vast. ‘Twintig.’ Ik wachtte blijkbaar te lang met een reactie, want ze zei: ‘Dan niet. Ga opzij, ik wil erdoor.’ Ze trok haar fiets naar achteren. De trapper knalde tegen mijn knie en een enorme pijnscheut schoot door mijn been. ‘Au! Doe even rustig. Wacht! Twintig euro zei je?’ Esther knikte. Ik zocht in mijn portemonnee en zag dat ik alleen maar een briefje van vijftig had. ‘Als ik jou dit geef, krijg ik dan ook het examen van je? Ik weet dat jij wiskunde hebt.’ Weer knikte Esther en we staarden elkaar een tijdje zwijgend aan. ‘Nou?’ vroeg ik. ‘Doe je het of doe je het niet?’ Ik klonk ongeduldig. ‘Hoe weet jij dat ik wiskunde heb?’ ‘Gewoon, dat heb ik gehoord.’ ‘Van wie?’ ‘Dat doet er niet toe. Voor vijftig euro? Scheelt je de helft.’

24

ZW-examendeal-def.indd 24

29-07-13 14:22


Esther opende haar tas. ‘Maar één ding. Ik wil het morgenochtend terug. Om acht uur hier. En je zegt het tegen niemand. Maar dan ook echt tegen niemand.’ ‘Nee, nee, natuurlijk niet.’ Ik voelde de opwinding door mijn lijf stromen toen ze me een mapje in mijn handen drukte. ‘En hierop staat het telefoonnummer,’ zei ze, terwijl ze me ook een klein briefje gaf. Ik stopte het snel in mijn broekzak.

25

ZW-examendeal-def.indd 25

29-07-13 14:22


Examendeal van Margje Woodrow: de eerste twee hoofdstukken