Page 1

Sunna Borghuis & Eva van Aalst

E

www.gottmer.nl

~<(st!m&=hgbgbf<

WORDEN VRIENDEN

r is een nieuwe jongen in de klas. Hij heet Vik. Lies kan best een vriend gebruiken, maar niet deze slome. Ze heeft trouwens toch liever een hartsvriendin. Als Lies en Vik op een middag iets geheimzinnigs zien op het geitenlandje bij school, ontdekt Lies dat Vik helemaal niet zo stom is. Bovendien heeft Viks vader een cafĂŠ waar ze gratis tostiâ&#x20AC;&#x2122;s mag eten. Vik en Lies worden vrienden. En dankzij een slim plannetje van Vik ook nog eens de helden van de klas.

Sunna Borghuis met illustraties van Eva van Aalst


Sunna Borghuis

Met illustraties van Eva van Aalst


Stoelendans Stom. Dat was wat ik dacht toen ik Vik zag. Een stomme jongen met lang haar en ronde wangen. Daarna dacht ik: tieten. Dat kwam door Bram, die naast me zat. Hij zei hardop ‘tietuh’ toen Vik voor de klas stond. Hij zei het niet zo hard dat iedereen het hoorde, maar hard genoeg voor mij. Ik lachte en Vik keek mijn kant op. Met de blik van een cowboy die nadenkt of hij zal gaan schieten of niet. Ik stopte met lachen. Het was waar wat Bram zei. Vik had twee heuveltjes onder zijn t-shirt. Alsof hij links en rechts een partje sinaas­ appel had verstopt. Niemand in onze klas had borsten. Niemand van de meisjes en niemand van de jongens. Alleen juf Truus. Haar borsten waren per stuk zo groot als de kont van een konijn. Dat zegt mijn moeder. Ik heb het niet aan juf verteld. Ik weet niet of ze blij is met konijnen in haar bloes. Ze is wel een dierenvriend: op haar bureau staat een kom met goudvissen. Vik was de eerste jongen met borsten die ik ooit had ­gezien. Ik vond hem daarom nog stommer. Juf vroeg naar zijn naam. ‘Vik,’ zei Vik.

7


8


9


‘Dikke Vik,’ fluisterde Bram. Ik deed alsof ik hem niet hoorde. Bram noemt mij soms vieze Lies. Juf vroeg nog meer aan Vik. Waar hij vandaan kwam en hoe ver hij op zijn vorige school was met breuken. Ik luisterde niet. Het kon me niet schelen waar Vik vandaan kwam. Toen nog niet. Hij was nieuw in onze klas, dat snapte ik. Ik hoopte dat ik geen last van hem had. Ik vond het jammer dat er geen nieuw meisje bij kwam, want zij had mijn hartsvriendin kunnen worden. Ik had wel vriendinnen, maar geen beste. Alle plaatsen waren bezet. Daarom kon Vik niet gaan zitten. Twee kinderen moesten van juf bij meester Ton een tafel en stoel gaan halen. Zelf zette ze beide handen in haar zij en keek ons aan. ‘We zullen een mooi plekje maken voor Vik,’ zei ze. ‘Daarom schuift iedereen naar achter met zijn stoel en tafel.’ Stoelpoten schraapten over de vloer. Ik trok mijn tafel dicht tegen mijn buik. Bram deed hetzelfde, maar minder ver. Onze tafels stonden scheef. ‘Dat moet recht,’ zei ik. ‘Dan kan ik geen adem meer halen,’ zei Bram. Hij liet zijn tafel staan. Die van mij trok ik expres verder bij hem vandaan. Nu zat er een scheve spleet tussen. Juf wilde dat we doorgingen met sommen maken en ik zocht waar ik was gebleven. Al die tijd stond Vik voor de klas. Terwijl hij wachtte, staarde hij naar de muur. Naar de kaart van Nederland, want die hangt daar. Misschien leerde hij de rivieren uit zijn hoofd. Maar ik denk eerder dat

10


hij geen zin had om ons aan te kijken. Af en toe keek ik naar hem. Naar zijn sinaasappelpartjes. Zo zag ik dat hij zijn nek een keer naar voren stak. Alsof hij op de topokaart iets ontdekte wat hij beter wilde bekijken. Het maakte me nieuwsgierig. Eindelijk ging de deur open en kwamen de stoel en tafel voor Vik binnen. Juf wees waar ze konden staan. Het mooie plekje dat ze voor Vik koos, was vlak bij de vissenkom. Hij kon nu uren turen naar Bluppie en Guppie. En naar hun sliertjes poep die naar de bodem zweefden. Ik hoopte dat hij er niet misselijk van werd, zoals mijn moeder. Ze zou geen boterham kunnen eten naast een vissenkom, zegt ze. Toen kwam voor mij het leukste van die dag. Juf vond het tijd voor een stoelendans. Zo noemt ze dat. Dan laat ze ons van plek wisselen. Alleen de kinderen die zij aanwijst. Ik stak mijn vinger op, zo hoog als ik kon. â&#x20AC;&#x2DC;Ik, juf, ik,â&#x20AC;&#x2122; riep ik. Juf hoorde me niet. Maar Bram moest ruilen met Merel. Alle meisjes willen naast haar zitten. Ik ook. Omdat ze ruikt naar mijn lievelingsgum: een roze met zoete kauwgomgeur.


Merel liep langzaam naar mij toe. Ik begrijp kinderen niet die dingen langzaam doen. Ik doe altijd alles vlug. In haar hand droeg ze een etui en schrift. Ze ging zitten en schoof haar tafel tegen die van mij aan. Kaarsrecht. Ik gaf haar een elleboogstoot. Ze keek me aan met grote ogen. Ik lachte. ‘Vanmiddag afspreken?’ vroeg ik. Haar hoofd bewoog een beetje. Het leek op ja knikken. Toen zei ze: ‘Er zit iets tussen je tanden.’ Ze trok haar bovenlip op en wees in haar eigen mond de plek aan. Dat was aardig, nu had mijn nagel het direct te pakken. Ik lachte weer. Maar Merel trok haar neus op. Ik denk dat ze niet van spinazie houdt.

12


De onderbroek van Superman Op zijn eerste dag op school was Vik onzichtbaar voor mij. Hij zat aan zijn tafel bij de vissenkom. Toch zag ik hem niet. Ik had alleen oog voor Merel, die door juf Truus naast mij was gezet. De enige keer dat Vik me opviel, was toen hij een som op het bord moest maken. Het was een moeilijke, eentje die ik nog niet eerder had gezien. Vik schreef heel slordig het antwoord op. Daarom dacht ik niet dat het goed zou


zijn. Maar dat was het wel. Sommige kinderen fluisterden en gniffelden. Ik denk omdat we zijn onderbroek konden zien toen hij op het bord schreef. Eentje met de s van Superman erop. Toen hij klaar was, trok hij zijn shirt naar beneden. Juf vroeg of hij het ons kon uitleggen. Dat deed hij met weinig woorden. Het klonk schor, alsof hij keelpijn had. Of de dag ervoor op schoolreisje was geweest en dertig coupletten had gezongen van ‘Een potje met vet’. Van zijn uitleg begreep ik niets. Het was op dat moment dat ik dacht dat hij misschien in de verkeerde klas zat. Hij had eentje hoger moeten zitten. In een klas waar meer kinderen zijn met borsten. Verder interesseerde Vik me niet, want Merel zat naast mij. Ik deed mijn best om haar aan het lachen te maken. Ik vertelde daarom dat Vik tieten had. Dat vond ze grappig. Als ik mijn ogen dichtdeed, kon ik haar beter ruiken. Ik rook spekkies. Misschien gebruikte haar moeder een wasmiddel met snoepgeur. Maar toen ze dichterbij kwam om in mijn schrift te kijken, leek de geur juist van haar haar te komen. Merel keek veel in mijn schrift, dat mocht van mij. Van haar mocht ik uit haar etui pakken wat ik wou. Ze had hem tussen ons in gelegd. Al haar stiften probeerde ik uit. Ik zat naast iemand die mijn beste vriendin kon worden. Dan werden haar vriendinnen vanzelf mijn vriendinnen. Dan zou ik gevraagd worden voor partijtjes. En slaapfeestjes hebben. Die had ik nog nooit gehad. De hele ochtend kriebelde het in mijn buik als ik dacht aan onze speelafspraak. ‘Bij jou of bij mij?’ vroeg ze tijdens de les.

14


Ik hield mijn hoofd scheef, alsof ik serieus nadacht. ‘Bij jou,’ zei ik toen. Natuurlijk speelde ik honderd keer liever bij haar dan bij mij. Ik wilde dolgraag haar kamer zien, op haar bed springen, in de kasten kijken, misschien wel priklimonade drinken. Ja, zelfs op hun wc plassen. Bij mij thuis kende ik alles al. Ik wist dat de koektrommel leeg was en de kattenbak vol. De drollen moest ik opruimen als ik eerder thuiskwam dan mijn moeder. Wat altijd zo is, want zij werkt. Ook denk ik niet dat Merel op onze wc zou willen zitten. Die is zo klein dat je de deur moet openlaten om je knieën kwijt te kunnen. Toen de bel ging, bleef ik bij haar in de buurt. Ik was bang dat ze me vergat als ze me niet meer zag. Ze pakte rustig haar spullen en ik liep achter haar aan. Eigenlijk had ik willen rennen, de klas uit, de gang door, het schoolplein op. Maar ik wist niet zeker of Merel achter me aan zou komen. Ze treuzelde in de gang. Deed de knopen van haar jas dicht.

15


Een voor een. Die van mij liet ik openhangen. Omdat ik het warm had, niet omdat de rits stuk was. ‘Mooie jas,’ zei ik. Merel knikte. ‘Heeft mijn vader meegenomen uit Japan.’ Ik aaide even over haar mouw. Die voelde zo zacht als de vacht van onze kat, die Hello Kitty heet. ‘Is je vader thuis?’ vroeg ik, want hij is piloot en vliegt naar verre landen. Daarover heeft hij een keer verteld in onze klas. ‘Ja, hij is er de hele week,’ zei Merel. Met twee handen schoof ze langs haar hals alsof ze zich uit wilde rekken. Maar in plaats daarvan trok ze haar haren onder de kraag van haar jas vandaan. Het haar gleed over haar schouders als in een shampooreclame. ‘Hij heeft een reep chocola meegebracht, zo groot als een pak melk,’ vertelde Merel. ‘En zo dik.’ Haar duim en wijsvinger hield ze uit elkaar. Er paste een appel tussen. ‘O,’ zei ik. Het jeukte in mijn mond als ik eraan dacht. ‘Is hij al op?’ ‘Nee,’ zei Merel. Ze keek alsof ze de vraag dom vond. ‘Dan kan ik hem straks zien,’ zei ik. ‘Je hebt mijn vader toch weleens gezien?’ zei ze. Ik knikte. Ik bedoelde dat ik haar reep wou zien, niet haar vader. Ik ben niet zo goed met vaders omdat ik er zelf geen heb. ‘Kom, we gaan,’ zei Merel. Ze pakte haar tas van de kapstok en keek of ze niks was vergeten. ‘Afspreken?’ Die vraag kwam van Laura, een vriendin van Merel uit een andere klas. Ik hield mijn adem in. Als Laura meeging, had ik Merel niet voor mij alleen. En als ze

16


me in de steek liet voor Laura, was dat een rotstreek. Dat zou een toekomstige hartsvriendin niet doen. ‘Ik ben al met Lies,’ zei Merel. Ik wilde rondspringen als een kangoeroe, maar hield me in. Laura keek van Merel naar mij. Wild slingerde ik de plastic zak met daarin mijn broodtrommel over mijn schouder. Dat ik daarbij Laura raakte, was niet de bedoeling. ‘Au,’ zei ze. ‘Sorry,’ zei ik.


Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik met Merel over het schoolplein liep. Het ging gebeuren, ik mocht met haar mee. Bij het hek stond een groepje moeders. Ik lette nooit op ze, want die van mij stond er toch niet bij. Ik had een sleutel en ging altijd zelf naar huis. Merel werd elke dag gebracht en gehaald met de auto. In die auto zou ik ook stappen. Samen met Merel zou ik op de achterbank zitten. Ze nam me mee naar haar moeder. Ik maakte een huppelpas. Dit werd misschien wel de leukste speelafspraak die ik ooit had gehad.

18

Dikke Vik en Vieze Lies worden vrienden - Sunna Borghuis en Eva van Aalst (ill)  

Er is een nieuwe jongen in de klas. Hij heet Vik. Lies kan best een vriend gebruiken, maar niet deze slome. Ze heeft trouwens toch liever ee...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you