Page 1

microficción minirrelato

conto

brevísimo microrrelato minificción

P

odemos definir, seguindo a Ana Lamela, o microrrelato como aquela historia que necesita moi poucas palabras, un relato ao que se lle arrincou de raíz todo o que lle sobraba, unha relación que dura minutos, un momento. Pois ben, os autores e autoras dos relatos que van a seguir foi ao que se dedicaron: a arrincar todo o que lle sobraba a unhas historias que despois presentaron ao certame que convocou o EDNL do IES de Salvaterra. O xurado, formado polas alumnas de 2º de Bacharelato Irma Silva e Eva Villar; a profesora de PT, Nieves Groba, o Orientador do IES, Alfredo Álvarez; a profesora de LCeL, Teresa Monteagudo e o profesor de EPeV, Ángel Comesaña, elixiron un 1º e un 2º relatos de cada unha das categorías. Os resultados da súa votación foron os seguintes:

1º ESO 1º. Espertar, Sara Faro Lubiáns 2º. O meu último soño, Noemí Agulla Casais

3º ESO 1º. Bolboretas, Sofía Bancoff Rodríguez 2º. Sen título, Noelia Fontán Prieto

2º ESO 1º. Unha festa mortal, Juan Bargiela Souto 2º. Curta vida, Candela González Calvar

1º Bacharelato 1º. Cambios, Silvia Nodal Rodríguez 2º. V, Laura Guerrero Gómez

Nas páxinas que veñen a continuación ofrecemos os relatos gañadores e algún outro de lectura moi gratificante. Hainos de todo tipo. Protagonizados por homes, por mulleres, por nenos e nenas, por deuses, por animais, por obxectos… De onte, de hoxe, de mañá… Instalados no mundo real, no mundo dos soños, no absurdo… Cómicos, tráxicos, traxicómicos… Con final aberto, con final pechado, con final sorpresa, con final… Esperamos que gocedes tanto coma nós coa súa lectura. Parabéns a todos os escritores e escritoras e moita grazas pola súa imaxinación.

1


Espertar, Sara Faro Lubiáns (1º ESO, 1º premio) - Bícame cedo, que xa me toca espertar. Espertei. Case non podía respirar, e á mesma vez, vinme obrigada a soltar todo aquel aire que retiña nos meus pulmóns. Tiña frío, mais ía calor. Erguinme e... vino. Xuro que estaba alí. Viñera verme; viñera verme como prometera. Tantas noites esperándoo e por fin chegara. Mireino, sorríame; sorrín. Eu... eu estaba feliz. Mais aquilo non era a miña habitación. Creo que fóra eu velo a el. Apalpei meu peito, nada. Comprendino. E alí estaba o meu avó, agardándome. Nese intre souben que ninguén nos volvería separar xamais.

O meu último soño, Noemí Agulla Casais (1º ESO, 2º premio) Estou tumbada, o cansazo vénceme, ao despertar golpéome contra a tapa, todo está escuro, non encontro sitio para dobrar os xeonllos, descubro que é real, vénceme o medo e, cando podo volver a respirar grito, ninguén responde, ninguén me escoita. Temo quedar alí ata morrer de horror, de asfixia. Pero desperto, recupérome, deixo atrás o pesadelo e sen sono continuo lendo, non vexo a man co pano, nin o cloroformo, nin o sono que me invadirá nuns breves instantes.

Unha festa mortal, Juan Bargiela Souto (2º ESO, 1º premio) A miña vida é unha miseria: vivo nun cortello, como calquera cousa que teña cabida no meu estómago e, por se fose pouco, o meu pai e a miña nai foron acoitelados cando eu inda non tiña uso de razón. E por desgraza, creo que eu vou acadar o mesmo destino ca meus pais, pois ambos os dous foron asasinados no mesmo día e cando tiñan a mesma idade, nunha festa que segundo teño entendido chámase "San Martiño".

2


Curta vida, Candela González Calvar (2º ESO, 2º premio)

S

on María. Vivo nun sitio moi grande, pero non podo saír do meu paquete. O outro día colléronme, e despois de pasar por unha cinta que se movía, aguantar o asubío e a luz vermella dunha máquina estraña e a viaxe en coche, cheguei ao meu destino. Metéronme nun armario, era máis pequeno que a miña anterior casa. O que me pon contenta e que aínda estou rodeada das miñas amigas. Todas se chaman coma min, pero por algunha razón están desaparecendo pouco a pouco. Eu estou ao final de todo. Creo que me van comer no próximo almorzo.

Bolboretas, Sofía Bancoff Rodríguez (3º ESO, 1º premio) Se cadra, as bolboretas son o animal máis fermoso. Coas súas cores e o seu bater de ás enchen de vida ata a paisaxe máis morta. Todo nelas é marabilloso, pero cando están no teu estómago… non sei cantas tiñas, pero parecía que ía estoupar! Sentía que cada segundo ían aumentando. Pero cando separei os meus beizos dos seus dinme conta de que o único que sentía era amor.

Sen título, Noelia Fontán Prieto (3º ESO, 2º premio)

Estou a un paso de logralo, isto é incrible,

a un só paso. Levo tanto tempo con isto que xa o daba por perdido. Non o podo crer, xa case está. Levoume tanta suor e sangue facelo… Aínda escoito a meu irmán no corredor dicindo, “NUNCA o conseguirás, es patética”, pero case está. Oh, meu Deus! Logreino! Dei fritido o ovo sen queimalo co aceite.

3


Cambios, Silvia Nodal Rodríguez (1º Bacharelato, 1º premio) Asustado, observei como os meus pais discutían. Non conseguín entender o que dicían, pois usaban palabras que eu nunca oíra antes: “paro”, “letra”, desafiuzamento”, “expropiación”… porén, notara que dende algúns días algo non ía ben. A auga non saía das billas e os interruptores da luz non funcionaban. As visitas aos meus avós convertéronse en algo cotián. Xa non vía marchar todas as mañás o meu pai e miña nai deixou de levarme á gardería. Cando remataron de pelexar, miña nai achegouse a min e, vertendo bágoas, díxome que tiñamos que pasar unha tempada na casa da avoa até que todo volvese a ir ben. Eu non o entendín, mais sorrín, querendo animala.

“ V “, Laura Guerrero Alonso (1º Bacharelato, 2º premio) s veces o sol poñíase de tal maneira que entraban unhas raioliñas que recendían a verán; preto estaban eses días de troula e mar. O mar, que mar, ese mar de Vigo, tan máxico e ledo. A ledicia do mar, do vento con sabor salgado, a area entre os dedos dos pés que quedaban como recordo ó chegar a casa. Eses días estaban xa preto…

Á

E ese libro, coas historias que el conta e as que el mesmo me fai lembrar. Xa pasou o tempo, mais os recordos son recordos e fican nese oquiño, nese recuncho, nesas raioliñas que entran pola fiestra, nese vento salgado, neses grans de area entre as dedas dos pés, nese verán… No verán.

Que medo!, Vitoria Gabrielle Martínez Guimaraes (2º ESO) Corría e corría e non encontraba un lugar onde poder refuxiarme. Conseguín agacharme nun burato dunha árbore, pero non foi suficiente. Escoitaba os seus pasos polo prado. Eu sentía un terror que non podía aguantar. Quería berrar, pero non saía ningún son da miña gorxa. De repente… PUM!!!!!!! Encontráronme. Agora teño que contar eu e os demais esconderse.

4


As consecuencias, Xeila Bernárdez (1º Bacharelato) As bágoas esvaran polas miñas meixelas sen que o poida evitar cada vez que penso nel. Nel e no maldito accidente que esnaquizou a miña familia. Ao principio, a rabia e a mágoa eran as causantes das miñas bágoas. En cambio, agora, simplemente sinto mágoa. Mágoa polos meus pais, que nunca conseguirán saír adiante. Mágoa polo mozo que ocasionou o tráxico accidente e pola súa familia, porque a súa conciencia xamais volverá estar tranquila. Mágoa polo meu irmán, que non se merecía todo isto. E mágoa por min, porque son consciente de que este baleiro nunca o poderei encher. O día do accidente, meu irmán estaba de camiño ao traballo cando un mozo de dezaoito anos, que volvía bébedo da festa, colidiu de fronte contra o seu coche. O rapaz non puido camiñar durante un ano, mais meu irmán non volveu respirar.

Flocos de millo flotantes, Lucía González Fernández (2º ESO)

O

silencio invadía a sala, só se escoitaba o barullo que desprendía o televisor. Erguinme a coller un vaso de auga, mais a botella estaba baleira. Decidín tomar un trago de viño branco, mais cando deixei caer o contido da botella dentro da copa, decateime de que había algo estraño no seu interior. Quedei abraiado ao identificar o que era: a botella estaba chea de flocos de millo flotando no líquido... De repente notei como alguén me tocaba o ombreiro, xirei e vin un home ameazándome cunhas tesoiras na man. Era o meu perruqueiro - Esperte señor, ¿con brillantina ou sen brillantina?

Espellismos, Sara Rodríguez (2º ESO) E cando me din conta seguía enfronte, no espello.

5


O cuadrilátero dos sons, Sabela Pérez Castro (1º ESO) Alí estábamos os catro. Naquela aula catorce. Oín o timbre moi baixo. Cría que eran alucinacións, pero de nós, oirámolo todos. Seguimos escoitando máis sons: berros de xente saíndo pola porta principal, cadeiras arrastrándose… A nosa mellor teoría era o simulacro de incendios, pero non era posible. Prendeuse a luz de emerxencia. Asustámonos. Soou o móbil da profesora e saíu ao corredor, onde non parecía ter pasado nada. Ao saír de clase, descubrín que máis xente oíra os berros.

Escuro pasado, Alberto Barja Faro (1º ESO) levanteime fixen o almorzo vestinme e cando me dispuxen a saír da casa notei unha picadura no costado que me deixou sen alento fun cambaleándome ata o sofá e derrubeime nel mirei as costas e… diaños!!! tiña un coitelo cravado fun quitalo e aaahhh espertei asustado na miña cela de sempre co meu compañeiro esperando escoitar o son da porra batendo nos barrotes que nos indicaba que tiñamos que saír ao patio. Fin

Plaf!!!, Julia Cruces Rocha (2º ESO)

A

curralouna contra a parede. Mirouna. Unha suor fría caíalle pola fronte. Xa está, xa a tiña acurralada. Ela estaba atrapada nunha superficie pegañenta e éralle imposible moverse. Baixou a man rapidamente e esmagouna con forza. A mosca xa estaba morta.

Unha mañá accidentada, Efrén Fernández Otero (2º ESO) Estaba enterrado a tres metros baixo terra, corrín cara a unha luz branca, estaba no hospital desangrado e perdendo o coñecemento, notei como un coche me atropelou, saín correndo atravesando a estrada sen mirar se algún coche pasaba, retrocedín dando uns pasos cara atrás, deixei o abrigo, tomei un sorbo do café con leite, mollei as galletas, puxen o pixama e metinme na cama, soa o teléfono, ía ter un fillo.

6


O coelliño Fran, Diego Domínguez Barbosa (1º ESO)

U

nha tarde de verán Diego colleu ao seu querido coello Fran e foi ao parque canda o seu amigo Jamil e a súa curmá Irene. Estaban paseando a Fran cando viron unhas verzas tiradas polo chan. Fran púxose a comer e os demais foron xogar. De súpeto apareceu unha raposa que pretendía comer o indefenso coelliño. Jamil mexouse de medo e Irene berrou: "Unha raposa". Diego colleu un ferro, escondeuse detrás dun tobogán e chamou por Fran. A raposa correu detrás do coelliño e cando estivo á súa altura, Diego arreoulle co ferro. A raposa correu escarmentada e todos puideron comer tostadas con nocilla, todos menos Fran, que preferiu as verzas.

O coello asasino, Daríe Pérez (3º ESO)

C

ando fun con meu pai a aquela tenda de animais non puiden resistirme a levar connosco aquel bonito coello. Ao chegar a casa metino nunha corte a carón das galiñas e deixeille un pouco de comida antes de marchar para cama. Meu pai, coma sempre, levantouse ben cedo para ir botarlle comida ás galiñas, pero cando entrou viu que a metade estaban mortas, así que esa mesma noite decidiu pór unha cámara para ver se volvía pasar o mesmo. E iso foi o que pasou. Aquel bonito coello era o que mataba as galiñas polas noites, pero cando fomos buscalo xa non estaba alí, aínda que se vía escrito na parede un ameazante “Volverei”. Desde ese día non volvín a xulgar a ninguén polo seu aspecto.

Os tres porquiños con sorte, Pedro Estévez González (1º ESO) Érase unha vez tres porquiños que vivían no medio dun bosque e estaban a facer cadansúa casa . O máis pequeno facíaa de chocolate, o mediano de larpeiradas e o máis grande de pasteis. Ao poco de acabaren, apareceu o lobo e eles escondéronse cada un na súa casa e o lobo tivo que comer as súas casas para facer que saísen e cando xa non tiñan onde refuxiarse o lobo non os comeu porque xa estaba cheo.

Desesperación no deserto, Serxio Estévez Souto (2º ESO)

H

ai moitos anos, no país de Italia, un explorador chamado Luigi Pierrot ía nunha caravana polo deserto do Sáhara na procura dun oasis para estudar a súa fauna. No mediodía perdeuse no deserto... Media hora despois atopou un posto de xeados, achegouse e pediu un xeado de lima limón, pero o dependente díxolle que só había de chili picante... 7


Encubrindo pola noite, Miguel Álvarez Ocampo (1º ESO)

E

staba durmido, eu e o meu acompañante terminaramos o encargo. Escondemos os paquetes para que non os encontrara, pero acordounos que tíñamos que rematala antes de que chegase a alba. Empezamos. O meu acompañante colleu un paquete e deseguido empezoulle a caer un maldito pingo vermello que manchou o chan. De repente, cando ía limpar o chan, esvarei e dixen en baixo: “Rápido, antes de que esperte, mete a torta na neveira, o caramelo de amorodos estase a derreter. Ah, e pon os gorros ben colocados!”

O misterio da lúa chea, Fátima (1º ESO) No alto da montaña vivía un ser descoñecido, a xente do pobo tíñalle medo. Dicían que todas as noites de lúa chea baixaba á vila e entraba nas casas. Había un par de rapaces que non crían niso, só pensaban que podía haber un vello ou alguén que vivía naquel bosque. Eran as festas da vila e os rapaces decidiron ir ver que había naquel bosque onde ninguén se atrevía a entrar. Os rapaces tiñan medo, entraron e escoitaron como os lobos ouvean á lúa. Despois descubriron que alí había un casa e que o misterioso ser descoñecido era un vello que ía polas casas a ver a televisión porque na súa casa non tiña sinal.

Un último desexo, Ainara Deahora Rey (1º ESO) Estou lonxe, moi lonxe, a neve enterra o meu corpo, só catro horas, e o meu corazón pararase, non sei que facer, e se o volvo intentar? Mirei cara ao ceo e volvino pedir, un desexo, despois dunha hora a miña paciencia esgotábase, pero decidín pedir un último desexo, cinco minutos despois unha persoa chegou, miroume, sacou unha pistola e... disparou. Non sei que pasa, pero noto como se pasase miña vida por diante, como se o meu corpo fose debilitándose, os ollos se pechan, teño sono, vexo unha luz, corro é... aparece miña nai dicíndome que vaia xa ao colexio, que non vou librarme do exame.

Xa son rica, Uxía Lage Vidal (2º ESO)

E

staba indo cara ao meu campo de golf no meu coche deportivo de último modelo. Xa había moito tempo que non ía porque estaba de vacacións na miña illa do Caribe. Estaba gañando a partida cando de repente unha luz me cegou… Era a miña nai que me viña a espertar para ir a escola.

8


Momentos de competición, Sonia González (1º ESO) Trémenche as pernas, mordes os beizos, os ollos énchense de auga. Sobes ao trampolín, é hora de saltar, concéntraste por última vez, miras ao fondo da piscina e prepáraste. O tempo pasa moi lento e de súpeto oes o asubío de saída. Dás un chimpo con toda a túa forza e empezas a nadar o máis rápido posible. Chegas á parede canso, exhausto, sobes a cabeza, miras o panel e ves por fin o tempo. Pode que unha milésima, unha décima, unha centésima che impida alcanzar o podio, pero tamén pode que ese segundo che dea a vitoria. Por fin sobes ao podio, ollas as bancadas, e cres que todo o esforzo paga a pena porque se ve recompensado cunha medalla, unha copa, unha vitoria.

Ei, neno!, Miguel Tejo Rodríguez (2º ESO)

N

un fermoso val en medio de grandes montañas, atópase un castelo do século X, cos seus soldados, no medio dun bosque de árbores verdes. Estaban sempre en guerra cos outros feudos. Nestes momentos dispoñíanse a ir loitar cun dos seus maiores adversarios: o feudo do rei… Ei neno! Non me rompas o castelo de area!

A fragua de Vulcano, Gabriel González Sobrino (2º ESO)

C

ando eu era pequeno, meu pai contoume a historia de como un dragón no século XV visitou a fragua de Vulcano para comunicarlle que no volcán do que saía o magma que el moldeaba, se acabara todo o magma de tal maneira que non tería material co que traballar e afundiríase a súa fragua, tería que cerrar en pouco tempo. Despois dunha larga meditación decidiron botar a todos os traballadores e deixar a fábrica en liquidación.

9


Vinte soños, unha palabra, (3º ESO) Está demostrado. Se ti soñas vinte veces coa mesma persoa, sexa como sexa o que lle queres dicir, todo se resume nun quérote, pero non nun deses que se din agora por dicir, non, un dos que saen de dentro do corazón. Isto ensinoumo un home do que xamais me esquecerei, xamais. Chamábase Xián, pero eu chamáballe con agarimo avó aínda que non fose da familia. Sempre con miles de historias para contar, infinitas. E todo isto só o souben hai tres anos, aínda que toda a vida as escoitei tan só as comecei a apreciar este tempo, e agora arrepíntome porque moitas veces temos diante cousas únicas e non lle damos importancia.

O asasinato de Bieita, Hadrián Souto González (1º Bacharelato)

O

detective Méndez estaba absorto na investigación que chegara até o seu despacho: nun barrio da cidade aparecera morta a señora Bieita na súa cociña. Méndez xa tiña ben encamiñada a investigación e na lista de sospeitosos sobresaían o veciño da vella, o panadeiro, e o sobriño de Bieita. Nun día no que mesmo semellaba que non se avanzaría moito, o detective decatouse dun feito , irrelevante nun principio, mais que podería ser a clave: o can da señora Bieita. Todo o mundo sabía que o can de Bieita era coñecido polos seus intensos berros fronte a un descoñecido, mais a noite do asasinato ninguén escoitou ladrido ningún. Este feito foi esencial para demostrar que o asasino era o sobriño…

Sombras baixo o altar, Xesús González Fernández (2º ESO) Cando chegamos a capela, o sacerdote recibiunos con desesperación e pediunos que pasásemos dentro. No interior había unhas catro persoas, todas aparentemente apesaradas. O pastor acercouse ao cáliz e sinalou o seu interior. Un líquido grumoso e vermello manchábao. - O corazón de deus - explicou o pastor. Non podiamos entender que significaba aquilo. De repente, un home duns cincuenta anos pasou por diante miña e reuniuse cunha rapaza ao lado do altar. - Quen son todas esa persoas -preguntei. - Ann… aquí só estamos nós os tres!

10

Páx microrrelatos  

Proba para a revista escolar 2014

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you