Page 4

GOLDEN APRICOT DAILY DAY 5 | 11 JULY | 2019

4 ¶ð²ÊàêàôÂÚàôÜܺð Դիակ­նե­րը հառ­նում են կրկին

Նոր հու­շե­րի կե­նա­ցը

«Մե­ռյալ­նե­րը չեն մեռ­նում» (Ջիմ Ջար­ մուշ, Շվե­դիա/ԱՄՆ, 2019), Երև­ա­նյան պրե­մի­ե­րա, 11.07՝ 20:00՝ Մոսկ­վա կ/թ Կար­միր դահ­լիճ

«Շքերթ» (Նի­նո Ժվա­նիա, Վրաս­տան, 2018), Լի­ա­մետ­րաժ ֆիլ­մե­րի մրցույթ, 11.07՝ 10:00՝ Մոսկ­վա կ/թ Կա­պույտ դահ­լիճ

Բա­րի գա­լուստ Ամե­րի­կա­յի Սենթր­վիլ քա­ ղաք՝ «մի հրա­շա­լի վայր», եթե հա­վա­տանք քա­ղաք մտնող ճա­նա­պարհ­նե­րին կանգ­ նեցված ցու­ցա­նակ­նե­րին: Բայց երբ զոմ­բի­ նե­րը սկսում են բարձ­րաց­նել իրենց չմե­ռած գլուխ­նե­րը, ամեն ինչ շատ արագ ոչ այն­քան հա­ճե­լի է դառ­նում վե­տա­րան ան­կախ ռե­ժի­ սոր Ջիմ Ջար­մու­շի վեր­ջին՝ «Մե­ռյալ­նե­րը չեն մեռ­նում» ֆիլ­մում: Մե­ռյալ­ներն ավե­րում են քա­ղա­քի ճա­ շա­րա­նը, քան­դում սպի­տակ ցան­կա­պա­ տերն ու քա­րու­քանդ անում գլխա­վոր փո­ղո­ ցի խա­նութ­նե­րը: Երեք հո­գուց՝ գլխա­վոր ոս­ տի­կան Քլիֆ Ռո­բերթ­սո­նից (Բիլ Մյու­րեյ) և սպա­ ներ Ռո­ նի­ ից (Ադամ Դրայ­ վեր) և Մին­ դի­ից (Քլոե Սե­վի­նյի) կազմ­ված ոս­տի­կանա­ կան ու­ ժը մեծ խնդիր­ նե­ րի առ­ ջև է կանգ­ նած: Այս երեք աստ­ղա­յին դե­րա­սան­ներն ըն­դա­մե­նը սառ­ցա­բե­կո­րի գա­գաթն են. «Մե­ ռյալ­նե­րը չեն մեռ­նու­մ»-ը մինչ օրս Ջար­մու­ շի նկա­րա­հա­նած ամե­նա­աստ­ղա­յին ֆիլմն է: Սթի­վի Բու­շե­մին գոր­ծի է դնում իր կռվա­ րար ու ան­մար­դա­մոտ կող­մը ռա­սիստ ֆեր­ մե­րին մարմ ­ն ա­վո­րե­լու հա­մար (վեր­ջի­նիս գլխար­կին գրված «Ամե­րի­կան կրկին սպի­ տակ դարձ­նենք» կար­գա­խոսն ամեն ինչ ար­

ժե), երա­ժիշտ­ներ Իգի Փոփն ու Թոմ Ուեյթ­ սը, ինչ­պես նաև փոփ աստղ Սե­լե­նա Գո­մես ­ը նույն­պես երև­ում են ֆիլ­մի մի քա­նի դրվագ­ նե­րում, իսկ Թիլ­դա Սո­ւին­թո­նը քա­ղա­քի էքս­ ցենտ­րիկ դա­գա­ղա­գոր­ծի դե­րում իր վրա է սև­ե­ռում ամ­բողջ ու­շադ­րու­թյու­նը: Ջար­մուշն էլ է որ­սի դուրս գա­լիս ՝ հա­գեց­նե­լով այս զոմ­ բի-կա­տա­կեր­գու­թյու­նը ժան­րի մի շարք դա­ սա­կան­նե­րին հղում ­ն ե­ր անելով՝ սկսած Ջորջ Ռո­մե­րո­յի «Կեն­դա­նի մե­ռյալ­նե­րի գի­շե­րից» (1968) մին­չև հա­մե­մա­տա­բար նոր «Զոմ­ բի­լեն­դը» (2009): Ինչ­պես իր վե­րոն­շյալ նա­ խորդ­նե­րը, Ջար­մու­շը զոմ­բի ժանրն օգ­տա­ գոր­ծում է որ­պես մի­ջոց ավե­լի ընդգր­կուն հան­րա­յին սա­տի­րա­յի նպա­տա­կով՝ անդ­ րա­դառ­նա­լով Թրամ­փին, նավ­թար­տադ­րու­ թյա­նը և մեր հետզ­հե­տե ավե­լի խո­րա­ցող «վայֆայ կախ­վա­ծու­թյա­նը»: Սե­փա­կան ֆիլ­ մերն ու հե­ղի­նա­կու­թյու­նը նա նույն­պես թե­թև

ծաղ­րի է են­թար­կում, երբ զոմ­բի­նե­րից մե­կը ոչ թե ու­ղեղ է տեն­չում, այլ սուրճ՝ նրբո­րեն ակ­նար­կե­լով, որ տե­ղա­կան դե­ղա­տանն այ­ լևս ծխա­խոտ չեն վա­ճա­ռում: Ար­ դյուն­ քում ստեղծ­ վում է մի ֆիլմ, որ կար­ծես նե­րա­ռում է ամեն ինչ, ան­գամ եթե (ինչ­պես Ջար­մու­շի ֆիլ­մե­րի մե­ծա­մաս­նու­ թյան պա­րա­գա­յում) առանձ­նա­պես շատ գոր­ծո­ղու­թյուն­ներ չեն կա­տար­վում, և որում լի­ար­ժեք դրսև­որ­վում է ռե­ժի­սո­րի այ­ցե­քար­ տա­յին «ար­խա­յին տրա­մադ­րու­թյու­նը»: Մի­ գու­ցե ամ­բողջ ֆիլ­մում ամե­նա­սուր եր­գի­ ծան­քը հենց դա է. ամ­բողջ աշ­խար­հը գրո­ղի ծոցն է գնում, սա­կայն կար­ծես թե առանձ­ նա­պես ոչ ոքի պետքն էլ չէ: «Սա լավ չի վեր­ ջա­նա»,- պար­բե­րա­բար կրկնում է սպա Ռո­ նին՝ մի կողմ քաշ­ված հե­տև­ե­լով՝ ինչ­պես է ամեն ինչ սրըն­թաց գնում դե­պի ան­խու­սա­ փե­լի ավար­տը: ՅԲՀ

Մահ­վան գրկում

Կաս­կա­ծե­լի սեր

«Ան­հե­տա­ցած քա­ղաք­նե­րի հա­վա­քա­ծու» (Դը­նի Կո­տե, Կա­նա­դա, 2019), Լի­ա­մետ­րաժ ֆիլ­մե­րի մրցույթ. 11.07՝ 17:00՝ Կի­նո­պարկ, 12.07՝ 10:00՝ Մոսկ­վա կ/թ Կա­պույտ դահ­լիճ

«Հո­րի­զոն» (Թի­նա­թին Քաջ­րիշ­վի­լի, Վրաս­տան, 2018), Տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին հա­մայ­նա­պատ­կեր, 11.07՝ 12:00՝ Մոսկ­վա կ/թ Կար­միր դահ­լիճ

«Ան­հե­տա­ցած քա­ղաք­նե­րի հա­վա­քա­ծու» ֆիլ­մի առա­ջին կադ­րե­րում Իրե­նե-լե-Նեժ քա­ղա­քի (որը մի փոք­րիկ կետ է Կա­նա­դա­յի քար­տե­զի վրա) բնա­կիչ Սի­մոն Դյու­բեն ավ­ տո­մե­քե­նա վա­րե­լիս բախ­վում է աղյու­սե պա­ տի: Ար­դյո՞ք սա դժբախտ պա­տա­հար էր, թե՞ այս քսան­ն անց երի­տա­սար­դը մի­տում ­ն ա­ վոր դա արեց: Ի՞նչ կապ ու­նի այս ամե­նը քա­ ղա­քում բնակ­վող մեկ այլ երի­տա­սար­դի ան­ հե­տաց­ման հետ: Եվ ի՞նչ դե­րա­կա­տա­րու­թյուն ու­նեն այս ամե­նում սար­սա­փե­լի դի­մակ­ներ կրող առեղծ­վա­ծա­յին երե­խա­նե­րը: Նրանք ուր­վա­կան­նե՞ր են, կեն­դա­նի մե­ռել­նե՞ր, թե՞ ինչոր ավե­լի ար­տա­սո­վոր ու զար­հու­րե­լի բան: Կա­նա­դա­ցի ռե­ժի­սոր Դը­նի Կո­տեն մի շարք հար­ցադ­րում ­ն եր է կա­տա­րում այս սուր դրա­ մա­ յում, սա­ կայն հրա­ ժար­ վում է պարզ պա­ տաս­խան­ներ տալուց: Այս ֆիլ­մը շփոթ­մուն­քի մեջ է գցել հան­դի­սա­տե­սին Բեռ­լի­նի մի­ջազ­ գա­յին կի­նո­փա­ռա­տո­նում, որ­տեղ էլ առա­ջին ան­գամ ցու­ցադր­վել է հիմ ­ն ա­կան մրցու­թա­յին ծրագ­րում: Այս լար­ված գյու­ղա­կան դրա­ման կա­րե­լի է լա­վա­գույնս նկա­րագ­րել «տագ­նա­ պա­լի» բա­ռով: Օպե­րա­տոր Ֆրան­սո­ւա Մե­ սյե-Ռե­ոն օգ­տա­գոր­ծում է խամ­րած, չհղկված 16 մմ կի­նո­ժա­պա­վեն՝ սար­սա­փեց­նող որակ հա­ղոր­դե­լով պատ­կե­րին: Այ­նու­հե­տև՝ երաժշ­ տու­թյու­նը, ավե­լի ճիշտ՝ դրա բա­ցա­կա­յու­թյու­ նը: Ֆիլ­մի սահմռկե­ցու­ցիչ ձայ­նա­յին ձև­ա­վո­ րու­մը ռե­ժի­սո­րը ստա­ցել է լքված սպան­դա­ նո­ցի դռան ճռռո­ցի մի­ջո­ցով՝ ձայ­նը ցած­րաց­ նե­լով այն­քան, մին­չև վե­րած­վի ան­ճա­նա­չե­լի թխթխկո­ցի:

Մեծ էկ­րա­նի հրաշ­քը «Խո­սե­լով ծա­ռե­րի մա­սին» (Սու­հա­իբ Գաս­մել­բա­րի, Ֆրան­սիա/Սու­դան/Չադ/ Գեր­մա­նիա/Քա­թար, 2019), Լի­ա­մետ­րաժ ֆիլ­մե­րի մրցույթ, 11.07՝ 12:30՝ Մոսկ­վա կ/թ Կա­պույտ դահ­լիճ, 18:00՝ Սի­նե­մա Սթար Փո­շոտ և արև­ա­շատ Սու­դա­նում պաս­տե­լա­յին գույ­նե­րի վեր­նա­շա­պիկ­նե­րով և մեղմ ժպիտ­ նե­րով «Սու­դա­նա­կան կի­նո­ա­կում­բի» 4 ան­ դամ ­ն ե­րը, որոնք բո­լորն էլ նախ­կի­նում կի­նո­

Այս զա­նա­զան տար­րե­րը կի­րառ­վում են Իրե­նե-լե-Նե­ժի բնա­կիչ­նե­րին մի­աս­նու­թյան մա­սին սե­փա­կան սահ­մա­նա­փակ պատ­կե­ րա­ցում ­ն ե­րին առե­րե­սե­լու հա­մար: Գյու­ղի բնակ­չու­թյու­նը գնա­լով նվա­զում է, և վեր­ջին­ ներս զգում են, որ ինչ-որ մեկն իրենց գյուղ է ներ­խու­ժել: Քվե­բե­կից մի փոր­ձա­գետ այ­ցե­ լում է բնա­կիչ­նե­րին՝ տե­ղե­կաց­նե­լով, որ ներ­ խու­ժող­նե­րը հա­վա­նա­բար ուր­վա­կան­ներ հի­ շեց­նող արա­րած­ներ են, որոնք ցան­կա­նում են կեն­դա­նի մարդ­կանց մեջ ապ­րել: Բնա­կիչ­նե­ րը փոր­ձում են ըն­կա­լել այդ ան­հե­թեթ նո­րու­ թյու­նը՝ աչք չկտրե­լով փոր­ձա­գե­տի հի­ջա­բից: Ին­չո՞ւ իրենք պետք է լուրջ ըն­դու­նեն այս մաս­ նա­գե­տին, որը փոք­րա­մաս­նու­թյան ներ­կա­յա­ ցու­ցիչ է: Եվ ին­չո՞ւ իրենք պետք է կի­սեն իրենց տա­րած­քը ինչ-որ գերբ­նա­կան արա­րած­նե­րի հետ: Որով­հե­տև նա՞ է այդ­պես ասում: Սա կա­րող էր լի­նել ցի­նիկ ֆիլմ զանգ­վա­ ծա­յին ներ­գաղ­թի ժա­մա­նակ­նե­րում տի­րող ան­հան­դուր­ժո­ղա­կա­նու­թյան մա­սին, բայց իրա­ կա­ նում այն լի է քնքշան­ քով և բա­ րու­ թյամբ: Այս հա­մայն­քի մար­դիկ ար­դեն իսկ հո­ գա­տար են մե­կը մյու­սի նկատ­մամբ: Նրանք սփո­փում են մի­մյանց ցա­վը և ու­րա­խու­թյամբ կի­սում տա­ռա­պան­քը: Այժմ նրանք ստիպ­ված են հա­մա­կերպ­վել ավե­լի ար­տա­սո­վոր էակ­ նե­րի հա­մար տա­րածք հատ­կաց­նե­լու մտքի հետ: Ի վեր­ջո «Ան­հե­տա­ցած քա­ղաք­նե­րի հա­ վա­քա­ծու»-ի հար­ցադ­րու­մը հե­տև­յալն է. քա­նի՞ հրաշք պի­տի տե­ղի ու­նե­նա, որ մար­դիկ վեր­ ջա­պես ըն­դու­նեն սա: ՀԷ

Կո­րու­սյալ սի­րո մա­սին պատ­մու­թյուն­նե­ րը հա­ճախ զար­մա­նա­լի նմա­նու­թյուն ու­նեն ուր­վա­կան­նե­րի պատ­մու­թյուն­նե­րի հետ: Ի վեր­ջո ար­դյոք կա­րո՞ղ է այն մարդը, որին կա­րո­տում են, դեռ գո­յու­թյուն ու­նե­նալ: Վրա­ցի ռե­ժի­սոր Թի­նա­թին Քաջ­րիշ­վի­լին, որի ռե­ժի­սո­րա­կան դե­բյու­տը՝ «Հարս­նա­ցու­ նե­րը», ցու­ցադր­վել է 2014-ի «Ոս­կե ծի­րան»ում, իր երկ­րորդ ֆիլ­մը դրա­մա­յի և թրի­լե­րի արանքն է բե­րում՝ գլխա­վոր հե­րոս Գի­ո­յի կեր­պա­րը ներ­կա­յաց­նե­լով խորհր­դա­վո­րու­ թյան շղար­շի ներ­քո: Մինչ Գի­ոն ճա­նա­պար­հոր­դում է գնաց­ քով, փոր­ձե­լով վերագտ­նել հո­գե­կան հանգս­տու­թյու­նը, ֆլեշ­բեք­ներն ակ­նար­ կում են, թե ին­չից է նա փախ­չում՝ մի­ա­ժա­ մա­նակ բա­վա­կա­նա­չափ տա­րածք թող­նե­ լով նրա կեր­պա­րի ոչ մի­ան­շա­նակ ըն­կալ­ ման հա­մար: Երբ նա գա­լիս է ծա­նոթ քան­ դա­կա­գոր­ծի ար­վես­տա­նոց, հետին պլա­նում աշ­խա­տող զո­դա­գոր­ծից առ­կայ­ծող կայ­ծե­ րը սար­սա­փազ­դու զգա­ցո­ղու­թյուն են հա­ ղոր­դում այս տե­սա­րա­նին և Գի­ո­յի՝ կնոջ դի­ման­կա­րը ստա­նա­լու ցան­կու­թյա­նը: Այդ զգա­ցո­ղու­թյունն ավե­լի է ուժգ­նա­նում, երբ պարզ­վում է, որ իր ու կնոջ՝ Անա­յի հա­րա­բե­ րու­թյուն­ներն ար­դեն լրիվ տա­պալ­վել են ու են­թա­կա չեն վե­րա­կանգն­ման: Սա­կայն Գի­ ոն այլ կար­ծիք ու­նի, և իր սե­փա­կան իրո­ղու­ թյան խե­ղա­թյուր­ված ըն­կա­լու­մը ստի­պում է նրան սե­փա­կա­նա­տի­րա­կան դրսև­ո­րում ­ն եր ցու­ցա­բե­րել ապա­գա նախ­կին կնոջ նկատ­ մամբ: ՍՔ

ռե­ժի­սոր­ներ էին, փոր­ձում են վե­րա­կեն­դա­ նաց­նել տե­ղա­կան կի­նե­մա­տոգ­րա­ֆը: Ըստ հան­րու­թյան և մա­մու­լի՝ կի­նո­ա­կում­բի ան­ դամ ­ներն ասես ան­ ցյա­ լում են մնա­ ցել՝ ան­ դա­դար վեր­հի­շե­լով հին ու բա­րի օրե­րի կի­նո­ մի­ջո­ցա­ռում ­ն ե­րը, որոնք եռանդ և աշ­խու­ժու­ թյուն էին տա­րա­ծում հա­մայն­քում: Իսկ այ­սօր կի­նո­թատ­րո­նի ամե­նա­ո­գև­ո­րիչ հյու­րը ուխտն է, որ շրջում է դա­տարկ դահ­լի­ճում և հե­րոս­նե­ րից մե­կի զվար­ճա­լի սել­ֆի­նե­րի ֆոն դառ­նում: Սու­հա­իբ Գաս­մել­բա­րին «Խո­սե­լով ծա­ ռե­րի մա­սին» վա­վե­րագ­րու­թյու­նում քննար­ կում է կի­նո­գոր­ծիչ­նե­րի ու կի­նո­սեր­նե­րի հա­ մար ամե­նա­ցա­վոտ հար­ցե­րից մե­կը՝ կի­նո­

ցու­ցադր­ման մշա­կույ­թի ոչն­չա­ցու­մը: Խնդիրն ավե­լի գլո­բալ է, քան պար­զա­պես կի­նո­սեր հան­րու­թյան պա­սի­վու­թյու­նը. երկ­րի իս­լա­միս­ տա­կան իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը, ըստ էու­թյան, կտրել են նոր ու լավ ֆիլ­ մե­ րի հոս­ քը կի­ նո­ թատ­րոն­ներ և առ­հա­սա­րակ քա­մահ­րան­քով են վե­րա­բեր­վում այս տե­սակ ժա­ման­ցին: Մեր դա­ րում, երբ տա­ րեց տա­ րի ավե­ լի մեծ տա­րա­ծում է ստա­նում ան­հա­տա­կան կի­նո­դի­տու­մը՝ հա­մա­կարգ­չով, հե­ռա­խո­սով և այլն, Գաս­մել­բա­լին ասես ջա­նում է հի­շեց­ նել, թե ին­չի հա­մար ար­ժի գո­նե ժա­մա­նակ առ ժա­մա­նակ մեծ էկ­րա­նի հրաշ­քի մաս­նա­ կից լի­նել: ԴՄ

Ի՞նչ կա­րող ես անել ծեր հա­սա­կում, երբ թվում է՝ այ­լևս եր­բեք չես կա­րո­ղա­նա գե­րա­զան­ցել կյան­քիդ լա­վա­գույն հի­շո­ղու­թյուն­նե­րը: Պետք է սպա­սես, մին­չև կյան­քը դա­դա­րի քեզ կիտ­ րոն տալուց և ի վեր­ջո մեկ բա­ժակ թարմ լի­ մո­նադ շնոր­հի: Զար­մա­նա­լի է, բայց երեք տա­րեց վրա­ցի տղա­մար­դու նման հնա­րա­վո­ րու­թյուն է ըն­ձեռ­վում Նի­նո Ժվա­նի­ա­յի նուրբ ու քնքուշ դե­բյու­տա­յին «Շքերթ» ֆիլ­մում: Նախ­կին դա­տա­պար­տյա­լը, թոշ­նած նկա­ րի­չը և ու­ժաս­պառ դե­րա­սա­նը պա­տա­հա­բար հան­դի­պում են Թբի­լի­սիի հրա­պա­րակ­նե­րից մե­կում: Վա­ղե­մի ըն­կեր­ներն օգտ­վում են այս հնա­րա­վո­րու­թյու­նից և ծրագ­րում մի­ա­սին ճա­ նա­պար­հոր­դել՝ կա­րև­որ չէ, թե ուր: Կա­րև­ո­րը նպա­տա­կա­կե­տը չէ, այլ այն փաս­տը, որ վեր­ ջա­պես մի­ա­սին ժա­մա­նակ են անց­կաց­նում: Ժվա­նի­ան մեծ քնքշան­քով պատ­կե­րում է, թե ինչ­պես են այս տղա­մար­դիկ անս­պա­սե­ լի ար­կած­նե­րի շնոր­հիվ ավե­լի կեն­սու­րախ դառ­նում: Գու­ցե նրանք ծեր են, բայց կնճիռ­ նե­րի և սպի­տակ մա­զե­րի տակ գրա­վիչ երի­ տաս­արդ ոգի է թաքն­ված: Նրանք զրու­ցում են, ծի­ծա­ղում և եր­գում, մի­մյանց պատ­մու­ թյուն­նե­րի մեջ գցում և օգ­նում դրան­ցից դուրս գալու: Մինչ մնա­ցած Վրաս­տա­նը զբաղ­ված է ինչ-որ տո­նա­կա­տա­րու­թյամբ և պաշ­տո­նա­ կան շքեր­թով, մեր հե­րոս­ներն իրենց սե­փա­ կան ոչ պաշ­տո­նա­կան շքերթն են սկսում դե­ պի ան­ցյալ: Նրանք ճա­նա­պարհ են ընկ­նում՝ հու­ սա­ լով, որ այն իրենց կտա­ նի դե­ պի նոր ան­մո­ռա­նա­լի պա­հեր: ՀԷ

Ան­ցան­կա­լի հյու­րը «Փայտ­փո­րը» (Բեհ­րուզ Շո­այ­բի, Իրան, 2018), Տա­րա­ծաշր­ջա­նա­յին հա­մայ­նա­ պատ­կեր, 11.07՝ 14:30՝ Մոսկ­վա կ/թ Կա­պույտ դահ­լիճ

«Փայտ­փո­րի» առա­ջին տե­սա­րան­նե­րից պարզ են դառ­նում այն ու­ժեղ հա­կադ­րու­թյուն­ նե­րը, որոնք ֆիլ­մում կենտ­րո­նա­կան տեղ են զբա­ղեց­նե­լու: Սկզբում տես­նում ենք բաց դաշ­ տում բնակ­վող թա­փա­ռա­կան­նե­րի, իսկ հե­ տին պլա­նում քա­ղա­քի բարձ­րա­հարկ շի­նու­ թյուն­ներն են: Մի զույգ վի­ճում է իրենց որ­դու վա­ճառ­քի մա­սին, քա­նի որ մայ­րը մտա­փոխ­ վել է: Րո­պե­ներ անց տես­նում ենք մի երի­տա­ սարդ աղջ­կա ծննդյան տո­նա­կա­տա­րու­թյա­ նը: Թվում է՝ հա­ջո­ղու­թյունն ու­ղեկ­ցում է աղջ­ կա՝ սու­պեր­մար­կե­տի մե­նե­ջեր հո­րը, սա­կայն երբ հայտն­վում է թա­փա­ռա­կան­նե­րից մե­կը, ամեն ինչ փոխ­վում է: Թմրա­նյու­թե­րից կախ­ վա­ծու­թյուն ու­նե­ցող Մա­շան պնդում է, որ ին­քը տղա­մար­դու նախ­կին կինն ու աղջ­կա մայրն է: Թվով եր­րորդ ֆիլ­մում ռե­ժի­սոր Բեհ­րուզ Շո­այ­բին ցու­ցա­բե­րում է այն­պի­սի զգա­յու­ նու­ թյուն, որը բնո­ րոշ է նաև ռե­ ժի­ սո­ րի ավե­ լի հայտ­նի հայ­րե­նա­կից Աս­ղար Ֆար­հա­դի­ ին: Ֆիլ­մը մի քա­նի բա­րո­յա­կան եր­կընտ­րանք է վեր հա­նում. եթե աղ­ջիկն իս­կա­պես Մա­շա­ յի դուստրն է, ար­դյո՞ք աղ­ջի­կը պետք է իմա­ նա դրա մա­սին, թե՞ ճշմար­տու­թյու­նը պետք է թաքց­նել հա­նուն աղջ­կա բա­րօ­րու­թյան: Ֆիլ­մի կեր­պար­նե­րը թաքն­ված կող­մեր ու­նեն, որոնք բա­ցա­հայ­տում ենք ֆիլ­մի մյուս կեր­պար­նե­ րի հետ մի­ա­սին` խո­րաց­նե­լով խա­բե­ու­թյու­նը, անվս­տա­հու­թյունն ու անո­րո­շու­թյու­նը: Ֆիլ­մի ողջ բեռն ընկ­նում է Մա­շա­յի տա­ռա­ պող, ար­տա­հայ­տիչ և խո­ր կեր­պա­րի վրա: Դե­րա­սա­նու­հի Սա­ռա Բահ­րա­միի հե­րո­սու­հին տա­րա­տե­սակ ապ­րում ­ն եր՝ վախ, ող­բեր­գու­ թյուն, հուզ­մունք, մո­լուցք, կա­րեկ­ցանք է ար­ տա­հայ­տում` ուր­վագ­ծե­լով Մա­շա­յի ինք­նա­կա­ տա­րե­լա­գործ­ման ցան­կու­թյամբ լի էվո­լյու­ցի­ ոն ու­ղին, որը նրան եսա­սի­րու­թյու­նից ի վեր­ջո հասց­նում է անձ­նա­զո­հու­թյան: ՊԳԿ

Profile for Golden Apricot Yerevan International Film Festival

Golden Apricot Daily 2019 - Day 5  

«Ոսկե ծիրան» Երևանի 16-րդ միջազգային կինոփառատոնի օրաթերթի 4-րդ համարը: The 4th issue of the 16th Golden Apricot Yerevan International Film...

Golden Apricot Daily 2019 - Day 5  

«Ոսկե ծիրան» Երևանի 16-րդ միջազգային կինոփառատոնի օրաթերթի 4-րդ համարը: The 4th issue of the 16th Golden Apricot Yerevan International Film...

Advertisement