Issuu on Google+

GLORY\HOPES#2 Έντυπη, μη-περιοδική έκδοση για τον πούτσο

#

2

Πάτρα 2011


GLORY HOPES #2 Έντυπη, μη-περιοδική έκδοση για τον πούτσο Πάτρα, 2011 Χωρίς αντίτιμο – δεκτή κάθε οικονομική ενίσχυση ακόμα και σε είδος Επικοινωνία: gloryhopes@gmail.com www.gloryhopes.blogspot.com


Editorial ∆εν παραβλέπω ότι κάποιοι από εσάς διαβάζουν αυτό ύστερα από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έρχεστε μόλις από στενά κελιά. Κάποιοι από εσάς έχουν έρθει από περιοχές όπου η αναζήτησή σας για ελευθερία σας άφησε χτυπημένους από τις θύελλες της καταδίωξης και κλονισμένους από τους ανέμους της ετεροκανονιστικής βίας. Έχετε υπάρξει βετεράνοι των επιθυμητικών βασάνων. Συνεχίστε να απεργάζεστε την πίστη ότι τα αναίτια βάσανα είναι λυτρωτικά.

Γυρίστε πίσω στο Ζάππειο, γυρίστε πίσω στη Σάντα Φωφώ, γυρίστε πίσω στη παραλία, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, γυρίστε πίσω στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο των πόλεών μας, γνωρίζοντας ότι με κάποιο τρόπο αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει. Ας μην κυλιστούμε στην κοιλάδα της απόγνωσης. Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο υγρό όνειρο. Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το πάθος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι απέναντι στο γαμήσι». Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των gay και οι γιοι των str8 θα μπορέσουν να ξαπλώσουν μαζί στο κρεβάτι της ακολασίας. Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν εκεί όπου δεν θα κριθούν από το φύλο και τη σεξουαλικότητά τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους. Έχω ένα όνειρο σήμερα. Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ομαλοί τόποι θα γίνουν ανώμαλοι και οι ευθείς τόποι θα στραβώσουν και η δόξα (glory) του θηρίου θα αποκαλυφθεί μέσα από μία τρύπα (hole) και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει...


Σαν σήμερα Σαν σήμερα, το βράδυ της Τρίτης 13 Σεπτεμρίου 2012 ανοιχτά του Ισμίρ, (παλιότερη ονομασία Σμύρνη) o Χακίν Γκιουνέλ θα βρεθεί στη θάλασσα μαζί με άλλους 22 Αφγανούς πρόσφυγες, άντρες, γυναίκες, παιδιά, όταν άντρες του ελληνικού λιμενικού θα σκίσουν με τα μαχαίρια τους τη φουσκωτή τους βάρκα. Τα λίγα λεπτά που του απομένουν στην επιφάνεια της θάλασσας ο Χακίν θα δει από μακριά τα φώτα της πόλης που δημιουργούν την εικόνα μιας πόλης που καίγεται. Σαν σήμερα, δύο εβδομάδες πριν, 22 Αφγανοί πρόσφυγες θα πνιγούν πριν προλάβουν να μάθουν ότι “Ομόνοια” δεν είναι πόλη.

Σαν σήμερα, το 2012, η Κατερίνα θα ζητήσει από το αφεντικό της να φύγει λίγο πιο νωρίς γιατί πονάει. Της έχει έρθει η περίοδος. Το αφεντικό, από τη μεριά του, όχι απλά δε θα την αφήσει αλλά θα την κρατήσει υπρωρία και θα της πει να καθαρίσει και το ψυγείο. Ενόσω η Κατερίνα καθαρίζει το ψυγείο, εκείνος θα περάσει τρεις φορές από πίσω της για να της αγγίξει τον κώλο. Όταν επιστρέψει στο σπίτι της η Κατερίνα θα κάτσει για λίγο στη χέστρα και θα κολήσει το βλέμμα της σε ένα ακόμα μη-γονιμοποιημένο ωάριο που μόλις έπεσε στο νερό. Τότε θα σκεφτεί πιθανότητες - είχε να το κάνει αυτό από το σχολείο: 50% να έβγαινε άντρας, 80% να γινόταν πολύ άντρας, 97% να προσπαθούσε να γίνει αφεντικό. Σαν σήμερα το 2012 η Κατερίνα θα τραβήξει το καζανάκι ψιθυρίζοντας: «ένας μαλάκας λιγότερο».

Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1987 ο Στέλιος θα αφήσει τη γυναίκα του και τα παιδιά κάτω από την ομπρέλα για να κάτσει να πιει μια μπύρα στο beach bar μιας οικογενειακής παραλίας της Πάρου. Θα αράξει σε μια ψάθινη καρέκλα και θα καρφώσει τα μάτια του στην απέναντι κοπέλα που αλείφει το στήθος της με λάδι. Με το ένα του χέρι θα κρατάει την μπύρα και με το άλλο θα ξήνει διακριτικά την ψωλή του, νομίζοντας ότι κανείς δεν τον βλέπει. Στο διπλανό τραπέζι, ο Μάνος, από πάντα αδερφή, παρακολουθεί ξαναμμένος τη σκηνή. Όσο περνάει η ώρα τόσο η ψωλή σκληραίνει κάτω από το βρεγμένο μαγιό του Στέλιου και γίνεται όλο και πιο εμφανής, στα μάτια τουλάχιστον της εν λόγω αδερφής. Ξαφνικά, ο Νικολάκης, ο μεγάλος γιος του Στέλιου, θα τρέξει με μεγάλη λαχτάρα και θα σκαρφαλώσει στα πόδια του μπαμπά του, μπήγοντας τα δάκτυλά του στην κοιλιά και το λαιμό του. Καθώς τρίβεται στα μπούτια του μπαμπά του για να βολευτεί θα γυρίσει και θα ρίξει στον Μάνο ένα τρομερά βλοσυρό βλέμμα όπως μόνο ένα οχτάχρωνο μπορεί να κάνει. Σαν σήμερα τον Ιούλιο του 1987, σε μια οικογενειακή παραλία της Πάρου, ο Μάνος η αδερφή, θα υποσχεθεί στον εαυτό του ότι δε θα κάνει ποτέ του παιδιά κι ότι θα τα μισεί για πάντα.

Σαν σήμερα το 1996 ο Αντώνης Σαράντος θα επιστρέψει στο διαμέρισμα που του αγόρασαν οι γονείς του για τις σπουδές του στο πολυτεχνείο της Πάτρας, αλλά αυτή τη φορά δε θα επιστρέψει μόνος. Σαν σήμερα, στο εν λόγω διαμέρισμα θα κάνει για πρώτη φορά σεξ στη ζωή του, στα 18.5. Ο θόρυβος του δρόμου που περνά μπροστά από το λιμάνι θα πνίξει τα αγκομαχητά του, αυτή και όλες τις επόμενες φορές. Σαν σήμερα το 2013 ο Αντώνης Σαράντος θα αδειάσει το σπίτι του γιατί του το πήρε η τράπεζα. Σαν σήμερα το 2035 ο Αντώνης Σαράντος θα επισκεφθεί το ίδιο διαμέρισμα ως πελάτης, για να γαμήσει κάτι φτηνά ασιάτικα ολογράμματα που δεν καταλαβαίνεις αν είναι αγοράκια η κοριτσάκια καθώς όσο πιο νέο το μοντέλο τόσο και νεώτερο.


Σαν σήμερα το 1987 ο Θάνος Περάκης και ο φίλος του Στάθης Σωτηρίου, 21 ετών τότε, κάθονται σε ένα καφενείο στα Εξάρχεια, βαριούνται και ασχολούνται με τα σκουλαρίκια τους, όταν το μάτι του Θάνου πέφτει στην ανοιχτή εφημερίδα που άφησε ο προηγούμενος και το μάτι τους πέφτει στη διπλανή φωτογραφία. Πέρναν λίγο χρόνο σιωπηλοί αφού διάβασαν τη δημοσίευση για τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα. Μέχρι να έρθει ο καφές που έχουν παραγγείλει, ο Θάνος θα αναφωνήσει “Γι’ αυτόν τον άντρα θα έδινα και τη ζωή μου”. Σαν σήμερα στις 2 Οκτωβρίου 1987 ο Στάθης θα κοιτάξει στα μάτια τον Θάνο και θα συμφωνήσει απολύτως μαζί του.

Σαν σήμερα το 1962, μια Πέμπτη ξημερώματα, ένα boing της Ολυμπιακής Αεροπορείας θα προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από τη Νέα Υόρκη. Στην αίθουσα αναμονής βρίσκεται ο Παύλος ∆ιαμαντόπουλος, 50 ετών πια, και περιμένει τον μικρό αδερφό του Λευτέρη που έλειπε πολλά χρόνια μετανάστης. Λίγο μετά την άφιξη της πτήσης ο Παύλος θα σφίξει στην αγκαλιά του τον μικρό του αδερφό που νόμιζε πως δε θα τον ξανάβλεπε ποτέ και σε αυτή την αγκαλιά θα αισθανθεί τον πούτσο του να σκιρτίζει, κάτι που είχε πολύ καιρό να του συμβεί. Ενώ η γυναίκα του Λευτέρη κανονίζει κάτι τελευταίες λεπτομέρειες στο τελωνείο, στις τουαλέτες του αεροδρομίου ο Παύλος θα κατεβάσει το παντελόνι του μικρού του αδερφού και θα του φορέσει έναν ακόμα απίστευτο πούτσο, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.


Querelle

Όταν η μάνα μου έμαθε, το πρώτο πράγμα που της ήρθε να ρωτήσει ήταν: ποιος φταίει; φταίω εγώ; φταίει ο μπαμπάς σου; Έδωσα την πιο αναμενόμενη και βαρετή απάντηση που φαντάζομαι θα δίνατε κι εσείς: ότι κανείς δε φταίει, ούτε εκείνη, ούτε ο μπαμπάς, ούτε κανείς – άλλωστε είμαι μια χαρά, αυτό ήμουν πάντα, μπλα μπλα μπλα. Έλεγα ψέματα. Έφταιγε η μάνα μου και ο πατέρας μου. Αυτή ήταν η αλήθεια. Σαν τώρα το θυμάμαι το πότε έγινε, το πως και με ποιον τρόπο. Ήταν ένα βράδυ, κάπου στο Γυμνάσιο. Οι γονείς μου είχανε βγει και θα αργούσαν να γυρίσουν. Ετσι έμεινα μόνος να βλέπω τηλεόραση, δηλαδή ΕΡΤ, όταν κάποια στιγμή μία σκηνή στην ταινία που παιζόταν με αναστάτωσε. Είδα δύο άντρες να στριμώχνει ο ένας τον άλλο σε ένα τοίχο, αλλά όχι όπως σε όλες τις άλλες ταινίες που είχα δει μέχρι τότε. Ήταν σε ένα στενό σκοτεινό δρόμο και ο ένας αγκάλιαζε σφιχτά τον άλλο. Και το χέρι του ενός ακουμπούσε στο φερμουάρ του άλλου, και τα χείλη ακουμπούσαν στο λαιμό και ήταν και οι δύο άντρες. Ο ένας φορούσε μαύρη καμπαρντίνα και ο άλλος ήταν ναύτης. Αυτό είναι κάτι που γίνεται; Είναι κάτι που υπάρχει; Την επόμενη μέρα το έψαξα και έμαθα ότι αυτός ο ναύτης ήταν ο Καβγατζής και η ταινία ήταν ο Querelle του R.W. Fassbinder. Η ύπαρξη αυτού του ναύτη που υπονοούσε αυτή η ταινία ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για να πω τι είμαι. Είμαι αυτός που θέλει να γαμήσει τον Καβγατζή πάνω σε ένα τραπέζι του μπιλιάρδου – να σαλιώσω τον πούτσο μου και να μπω μέσα του αγκίζοντας τη θηλή του. Είμαι αυτός που θα τον έκανα να βγάλει έναν λυγμό κάβλας όταν θα έμπαινα μέσα του. Είμαι αυτός που θα άλλαζε τα ζάρια για να τον γαμήσει ένας τεράστιος μαύρος άντρας που θα σαλιώσει τον πούτσο του και όταν μπει μέσα του θα αγγίξει τη θηλή του. Από δω και μπρος θα λιώνω το λιμάνι στο περπάτημα, θα μπαινοβγαίνω στα ‘κακόφημα’ μπαρ, θα ψάχνω ένα ένα τα σκοτεινά στενά της πόλης, θα κολλάω το σώμα μου πάνω στους άντρες κάθε φορά που στριμώχνομαι μαζί τους αναζητώντας έναν τέτοιο ναύτη. Αν με ξαναρωτήσει κανείς θα πω ότι φταίει ο Querelle που μπορεί και να υπάρχει, φταίει ο Genet που έγραψε την ιστορία του, φταίει ο Fassbinder που την έκανε ταινία, φταίει η ΕΡΤ που την έπαιξε, και σίγουρα φταίνε οι γονείς μου που είχαν τηλεόραση και είχανε βγει εκείνο το βράδυ. Αν μου ζητούσαν να τους συγχωρήσω για εκείνο το βράδυ, θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση. Αυτό που δε θα τους συγχωρήσω ποτέ είναι ότι πήγανε να ζήσουν στο πιο βαρετό λιμάνι του πλανήτη και όχι στη ∆ρέσδη.


UNDO REDO Ξαναέκανα το ίδιο λάθος. Ερωτεύτηκα έναν str8. Ερωτεύτηκα: δηλαδή πρόβαλα μια σειρά από άρρητες επιθυμίες. Τις ατέλειές μου, τις απατηλές μου δυνατότητες, τους μύθους μου στο σώμα ενός str8. Aλλά αυτό δεν ήταν λάθος. Eνας str8 είναι τις περισσότερες φορές το πιο κατάλληλο δοχείο για να χωρέσει τα παραπάνω χωρίς τίποτα ποτέ να δοκιμαστεί και άρα να ξεχειλίσει. Tο λάθος μου είναι που το είπα και σε αδερφές και σε άλλους str8. ∆εν ξέρω γιατί. Αλλά ξέρω πόσο λάθος έκανα. Γιατί τώρα, πριν καν καταλάβω τι έκανα, γιατί το έκανα, τι θέλω από αυτόν τον έρωτα. Έχω να διαχειριστώ την εικόνα των άλλων για τον έρωτά μου. Την εικόνα των ξένων για το δικό μου άγνωστο συναίσθημα και πρέπει να πάρω τις αποστάσεις μου από τις εικόνες αυτές. Και μετά πρέπει να απολογηθώ γι’ αυτές. Μου φορτώνουν τις κανονικότητές τους, για το καλό μου. Κι εγώ αισθάνομαι σαν ρούχα να κάνουν απ’ τα ρούχα τα παλιά μου. Όχι δε θέλω να τον γαμήσω. Ούτε να με γαμήσει. ∆ε θέλω να τον γνωρίσω. ∆ε θέλω να μου μιλήσει. Αν ήθελα άλλωστε θα το είχα κάνει ή


τουλάχιστον προσπαθήσει. Είμαι ένα αρνί που αγαπάει ένα λιοντάρι. Ένα λιοντάρι που λατρεύει ένα αρνί. Και όλοι γύρω τους πιέζουν για μια φωτογραφία μαζί. Κι αυτό είναι θάνατος. Είμαι αδερφή γιατί μπορώ να ερωτεύομαι κάτι που δεν υπάρχει αλλά έχει τη μορφή του άντρα. Είμαι αδερφή γιατί προτιμώ τον Άρη από την Αφροδίτη μόνο και μόνο λόγω ονόματος, έστω κι αν δε θα πάω ποτέ σε κανέναν πλανήτη είμαι αδερφή γιατί μπορώ να βλέπω για ώρες να παίζουν οι άντρες ποδόσφαιρο και να μη θέλω να τελειώσουν. ∆εν θα είμαι εκεί για να αποθεώσω τους νικητές. ∆ε θα είμαι εκεί για να παρηγορήσω τους ηττημένους. ∆ε θα ακουμπήσω κανέναν τους. Αλλά θα είμαι μόνο εγώ πιο κοντά στο αρχικό τους συναίσθημα που ακόμα και για αυτούς, αλλά όχι για μένα, συνεχώς φθίνει: ας μην τελειώσει ποτέ αυτό το παιχνίδι. Είμαι αυτός που κρατάει το πιο πηγαίο τους συναίσθημα - αυτό που δεν έχει αλλοτριωθεί από την κούραση, το άγχος, τον ανταγωνισμό - ζωντανό σαν την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε. Να μην τελειώσει ποτέ αυτό το παιχνίδι. Είμαι εκεί ο μόνος πιστός στην αρχική συνθήκη. Και κάποιοι αυτό το βλέπουν. Όντας κουρασμένοι, ηττημένοι, σηκωμένοι στα χέρια των οπαδών τους, ρίχνουν ένα βλέμμα πάνω μου και ντρέπονται (ή έτσι μου φαίνεται). Και τότε τους ερωτεύομαι.


OYTE MIA ΩΡΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ


Συνέντευξη με τον Κρίνο GH: Και δεν μου λές καλέ μου Κρίνε, εσύ πότε έγινες αδερφή; Φαντάζομαι θα μου πεις ότι το ήξερες από πάντα, όπως όλοι. Κρίνος: Καλέ τι μαλακίες είναι αυτές; Άκου το ήξερα από πάντα. Αυτός είναι ένας μύθος των str8 για να αισθάνονται ασφαλείς. Εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Όχι μόνο δεν είχα ιδέα αλλά δεν είχε καν περάσει από το μυαλό μου, να μα την Παναγία. GH: ∆εν το πιστεύω, και τι έγινε δηλαδή; Κρίνος: Τι να σου πω, ποτέ δεν κατάλαβα. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μάλλον όχι, ήταν μια Κυριακή, αλλά μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες. Ξύπνησα κατά τοις 12 και πήγα με τα αλάνια για καφέ στην πλατεία, μετά μας πήραν τηλέφωνο οι γκόμενες, πήγαμε και τις μαζέψαμε και τις πήγαμε τουρκολίμανο για φράπα και οφθαλμόλουτρο. Πέρασε λίγο η ώρα, πήραμε τα αμάξια, αφήσαμε τις γκόμενες στο σπίτι και πήγαμε αντροπαρέα γήπεδο. Ε, και δώστου μπύρες και δώστου βρισίδια, κι άλλες μπίρες κι άλλα βρισίδια, χάσαμε και είπαμε να πάμε σπίτι. Ε, όπως γύριζα σπίτι, για

κάποιον άγνωστο λόγο αντί να παρκάρω έξω από την πολυκατοικία μου πάρκαρα έξω από ένα πάρκο και για να μη στα πολυλογώ, βρέθηκα πίσω από κάτι πουρνάρια να με γαμάνε τρεις δημόσιοι υπάλληλοι, να τσιμπουκώνω έναν τέταρτο και κάτι άλλοι να παίζουν το πουλί τους από γύρω μου. Ε, κι αφού με χύσαν όλοι αυτοί και κάτι άλλοι που είχαν έρθει στο μεταξύ, είπα να μαζέψω τα βρακιά μου και να φύγω. GH: Έτσι λοιπόν κατάλαβες ότι είσαι αδερφή; Κρίνος: Όχι καλέ, ούτε καν πέρασε από το μυαλό μου. Αλλά να, καθώς έβγαινα από το πάρκο ήταν ένα τσούρμο πιτσιρίκια που με κοιτούσαν επίμονα και είπε το ένα στ’ άλλα: «αυτή την αδερφή γαμούσαν μέσα οι υπάλληλοι». Ε, τότε κατάλαβα ότι είμαι αδερφή. GH: Κι από τότε Κρίνε ζεις χωρίς ψωλή; Κρίνος: Ε, όχι, δε ζω – ζει το ψάρι έξω από το νερό;


υ πήγαινα . Και στο σχολείο πο Str8: Όχι, κανένα α κι αν δεν όμ ιδιά ήταν str8. Ακ τάλαβε τα περισσότερα πα Κρίνος: Πότε το κα εύκολα. ήταν, δεν το έλεγαν στρατό, τα παιδιά»; , από τότε ντα πά σες το σχολείο, στο ό είω απ α τελ ερ αν ήξ Ότ : το ι ος ότ ίν ω Κρ μίζ Νο : σε Str8 λάβει από οσωπική σου ζωή υτό μου. Είχα κατα στη δουλειά, στην πρ γω της λό που θυμάμαι τον εα , μα χη άσ είς νθ αι. θα νονικός είμ έκαναν ποτέ να αισ πολύ νωρίς πόσο κα υ; έχεις πει; σο το υ άς σο ητ ίς ότ νε λικ γο υα ς ξο ου σε μάλλον Κρίνος: Στ λάβει τα κα αν . Το ότι ήμουνα str8 λο είχ άλ το θε τέ, κά πο ι, ε Όχ ηκ : στ r8 ειά St χρ ν Str8: ∆ε . Σπάνια θυμάμαι να μικρός. άγματα πιο εύκολα ου πρ ήμ τα ε αν αν ότ έκ ό απ ω νομίζ σε κάποιον ότι τέ; στηκε μάλιστα να πω ι δε σε ρώτησαν πο ότ ειά χρ είς να νο Εν ς: ς αυτό το ίνο Κρ είμαι str8. Συνήθω υπέθεταν Str8: Όχι, ποτέ. ι για μένα Κρίνος: Κα ι ότ ις ρε και τα πως ξέ Συνέντευξη με έναν (οποιονδήποτε) ; άγματα υν πρ ρο το ξέ ρα ου ι ήταν Σίγ : έτσ r8 St πολύ το έχουν εύκολα. καταλάβει. ν δε ε Ίσως Άλλωστ υ πο τι είναι κά να αι είν κάτι που εγώ κρύβω. φαίνεται, δεν ∆εν το έχω ι. ξέρω. καταπιέσε Κρίνος: ∆εν Ντύνομαι είχες λοιπόν σαν str8, ίμαι str8»; ω τεύ κάνω παρέα ις ολο πισ βγεις και να πε «ε ομα, δεν είναι δύσκ ποτέ την ανάγκη να ν τη με ι συνήθως με st8 άτ νε κά ς έχει να νείς. Str8: Όχι, ποτέ. Ίσω κάποιο ω ίσκ βρ να το καταλάβει κα ∆ε τέ . πο ρω ι έχετε συζητήσε τητά μου, δεν ξέ το ικό ν δε ωπ οσ λά πρ Αλ : τέτ ος Κρίν να πει κάτι οιο. ο να βγαίνει δημόσια ς. στ σα α ημ ξύ νό τα ν με τά οιχ αν των ομοφυλοφίλω στηκε. ος: Για τα κινήματα ίν Κρ τη σια με Str8: Όχι, δεν χρειά μό α παρέ δηλώνουν δη ν μικρός και έκανες τι έχεις να πεις που Κρίνος: Όταν ήσου οι τα μα άγ πρ ; 8 υς str το τα ά αυτά σεξουαλικότητ ίνω. str8 και έκανες όλα δεν τους καταλαβα , ; πω αν υ ύσ σο ρο να τιδ Τι αν : ς r8 πω St υ σο ίς γονε χει άνθρωπος στον α. Άλλωστε : Πιστεύεις ότι υπάρ θηκαν ποτέ ιδιαίτερ λή ος χο ίν ασ Κρ ν ∆ε : θα διαβάσει οι r8 , St λοι τους ρει να διαβάζει που 8 όπως επίσης οι φί πλανήτη που να ξέ τεί σοβαρά εφ και οι ίδιοι είναι str σκ υξη και δε θα υς και τα λοιπά. αυτή σου τη συνέντε ιο φίλοι των φίλων το πο κά τέ πο ό πλήξη; είο αντιμετώπισες να αυτοκτονήσει απ Κρίνος: Στο σχολ νταν οι ρο φέ υ σο υ πο ο όπ Str8: Ε; πρόβλημα με τον τρ παιδιά; δάσκαλοι ή τα άλλα ίνα ς ότι είσαι από «εκε

str8


Είσαι και φαίνεσθαι

Ανατρέχοντας στο άτιτλο ινδικό κείμενο που χρονολογείται περίπου στο 2ο π.Χ. αιώνα και κατά πάσα πιθανότητα ανήκει στο λόγιο της εποχής Καραμούγκα που αποτελεί στις μέρες μας βασική αναφορά τόσο των φιλοσόφων όσο και των επιστημόνων, μεταφράζουμε από τα αρχαία σασκριτικά: «το να είσαι δεν αρκεί πάντα άμα δε φαίνεσαι» (χ. 277). Το συγκεκριμένο χωρίο είναι μέρος ενός μεγαλύτερου κειμένου το οποίο είναι αφιερωμένο σε συμβουλές προς τους νέους. Ο συγγραφέας δε μένει μόνο στην εν λόγω επισήμανση αλλά μπαίνει στη διαδικασία να την αναλύσει χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τη ντόπια πολιτικοκοινωνική κατάσταση (ειδικά τις κάστες και τα κοινωνικά πρωτόκολλα που τις διέπουν) ενώ συχνά αναφέρεται σε ιστορικά ή μυθικά πρόσωπα της εποχής. Στην ανάλυσή του κάνει ξεκάθαρο ότι οι κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές θα πρέπει να είναι ξεκάθαρα εμφανείς και όχι να κρύβονται ή να υπονοούνται. Έτσι, αν είσαι αγόρι και είσαι για παράδειγμα όμορφος, έξυπνος, δυνατός, αποφασιστικός και διάφορα άλλα αρρενωπά, ή αν είσαι κορίτσι και είσαι όμορφη, σεμνή, δεκτική, υπομονετική και διάφορα άλλα θηλυπρεπή, τότε δεν αρκεί να είσαι αλλά θα πρέπει και να φαίνεται. Από την άλλη μεριά, διαβάζουμε σε ακόλουθο χωρίο, ότι αν είσαι άρρωστος, άσχημος, κατεργάρης ή αδιάβαστος τότε σίγουρα καλύτερα να μην είσαι, αλλά «αν είσαι άτυχος και είσαι, τότε καλύτερα να μην φαίνεσαι» (χ. 298). Ενδιαφέρον έχει προκαλέσει το αμέσως επόμενο χωρίο όπου ο Καραμούγκα καλεί τους νέους να προσπαθήσουν να ‘φαίνονται’, ακόμα κι όταν δεν ‘είναι’ προσθέτοντας: «εσύ ας φαίνεται, ακόμα κι αν δεν είσαι. Μπορείς να φαίνεσαι

πλούσιος ενώ δεν είσαι; Έξυπνος; Καθαρός; Φιλόξενος; Αν μπορείς είναι το ίδιο σαν να ήσουν» (χ. 303). Εδώ γίνεται πια ξεκάθαρη η επίδραση του Καραμούγκα στις μεταμοντέρνες θεωρίες για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, έστω κι αν η πλειοψηφία των στοχαστών συστηματικά δεν του αναφέρει. Με άλλα, πιο σημερινά, λόγια θα λέγαμε ότι το φαίνεσθαι είναι αυτό που τελικά οργανώνει το είναι. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα οπότε ας μείνουμε στο πότε το είναι πρέπει ή δεν πρέπει να φαίνεται. Στη συνέχεια του κειμένου θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τις παραπάνω επισημάνσεις μελετώντας τη συγκεκριμένη περίπτωση του να είναι ένα αγόρι αδερφή, κάτι που είναι κοινώς αποδεκτό ότι είναι κοινώς μηαποδεκτό. Υπάρχουν τέσσερις δυνατοί συνδυασμοί των όρων «είναι» και «φαίνεται» οι συνδυασμοί των οποίων έστω ότι οριοθετούν κάποιες συγκεκριμένες και διακριτές ταυτότητες: α) Το να «είσαι και να μη φαίνεσαι» (αδερφή) είναι σχετικά μικρό το κακό. Γενικά, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις εφόσον αυτό δε φαίνεται. Έτσι, μπορείς να είσαι, αρκεί να το κάνεις στον ιδιωτικό σου χώρο, ή άντε σε ένα περιφραγμένο μέρος για σένα και γι’ άλλους σαν κι εσένα, όπως η κρεβατοκάμαρά σου ή άντε ένα gay village ή ένα ιδιωτικό πάρτυ, όπου οι ‘άλλοι’ μπορούνε βέβαια να μπαίνουν αν και όποτε γουστάρουν να κάνουν χάζι, αλλά εκεί τέλος πάντων σου επιτρέπεται να είσαι και να φαίνεσαι. Αν είσαι αλλά δε φαίνεσαι, δε θα ασχοληθούν μαζί σου, δε θα σε τραμπουκίσουν στο σχολείο, δε θα σε κράξουν στη γειτονιά, δεν ενοχλείς, δεν παραβιάζεις καμία συνθήκη της κανονικότητας των φύλων, άρα δεν απειλείς κι έτσι δε σε καταστέλλουν. Μάλιστα μπορούν να γαμηθούν μαζί σου, σαν άντρες, με εχεμύθεια, χωρίς συναισθήματα, και να το ξεχάσουν αμέσως μετά. Άλλωστε αν δε φάνηκε, δεν έγινε ποτέ. β) Το να «φαίνεσαι αλλά να μην είσαι» επίσης δεν είναι πολύ μεγάλο το κακό. Πολύ σύντομα η αλήθεια θα αποκατασταθεί και έτσι δε θα υπάρχει πρόβλημα καθώς για όλους θα είσαι αυτός που «φαίνεται μωρέ, ο καημένος, αλλά δεν είναι» και έτσι τα πνεύματα θα εφησυχάζουν. Το «καημένος» δεν ήταν τυχαία επιλογή λέξης. Σε αυτές τις περιπτώσεις το κοινόν αίσθημα έχει έντονα τον χαρακτήρα


του οίκτου και όχι αδικαιολόγητα: κάθε απόκλιση από την κανονικότητα αξίζει τον οίκτο από τη μεριά του κυρίαρχου κανονικού – άλλωστε οι κανονικοί είναι οι πλέον κατάλληλοι να γνωρίζουν, ή τουλάχιστον να φέρουν κάποιες εκτιμήσεις, για την κακουχία που ενέχει το να ζεις έξω από τον κόσμο που εκείνοι έφτιαξαν για τους ίδιους. Με άλλα λόγια, αν έχεις τα προνόμια είσαι σε θέση να οικτίρεις αυτόν που δε τα έχει - δε θα ήθελες να είσαι στη θέση του και μάλιστα θα έκανες τα πάντα για να μη βρεθείς ποτέ. Το να «φαίνεσαι αλλά να μην είσαι» είναι λίγο πιο δύσκολο από την πρώτη κατηγορία γιατί συχνά θα πρέπει να επιβεβαιώνεις αυτή σου τη ταυτότητα περνώντας από τους ελέγχους που θα εφαρμόζουν πάνω σου, πιο πολύ για να εκτονωθούν τα δικά τους ομοεπιθυμητικά ένστικτα, αλλά και για να σε κρατάνε ενήμερο ότι βρίσκεσαι υπό παρακολούθηση διότι έχεις κινήσει υποψίες. Έτσι, στη γειτονιά, στον αγώνα, στο σχολείο, στο μεθύσι, το δικό σου τον κώλο θα χουφτώσουν αν τους έρθει όρεξη να χουφτώσουν κάτι που έχει το ίδιο φύλο με αυτούς. Αυτή είναι μια ασφαλής κίνηση από τη μεριά τους αφού εσύ «δεν είσαι, έστω κι αν φαίνεσαι» και άρα θα υπερασπιστείς τον τίτλο σου και... τουλάχιστον δε θα επιστρέψεις το χούφτωμα. γ) Τι να πει κανείς για το «ούτε να είσαι ούτε και να φαίνεσαι». Είναι η ευχή κάθε μάνας που πόνεσε στη γέννα. Είσαι κανονικός, άρα κυρίαρχος, κι έτσι εσύ κάνεις

- δε σου κάνουν. Κανείς δε θα ασχοληθεί μαζί σου, ούτε οι γιατροί, ούτε οι μπάτσοι, ούτε οι νταήδες στο σχολείο, ούτε οι γονείς, ούτε καν οι ανθρωπολόγοι - σα να λέμε λοιπόν είναι η καλύτερη φάση να είναι κανείς. δ) Τέλος, το να «είσαι και να φαίνεσαι» μοιάζει το πλέον εφιαλτικό σενάριο, στην περίπτωση της ομοφυλόφιλης ταυτότητας που εξετάζουμε. Και θα σε γαμάνε γιατί είσαι, και θα σε δέρνουν γιατί φαίνεσαι. Πάντα θα προκαλείς: το δημόσιο αίσθημα, τη δημόσια αιδώ, την αισθητική τους, την κανονικότητα των φύλων, την πατριαρχία, αλλά και την πιο πηγαία, αστείρευτη, ακατανόητη, ανυπότακτη, ενοχική καύλα των άλλων κατηγοριών, ειδικά της τρίτης. Τουλάχιστον, αν είσαι σε αυτή την κατηγορία και στην περίπτωση που αυτό είναι κάτι που σ’ ενδιαφέρει, είναι πιθανό να φας και κανένα αχαρτογράφητο πούτσο, σε λανθάνοντα τόπο και χρόνο. Η παραπάνω λοιπόν ανάλυση συμφωνεί απόλυτα και δείχνει το βάθος της σκέψης του Καραμούγκα, που έβαλε τον κοινωνικό παράγοντα ως αναγκαίο ρυθμιστή του τι και πότε πρέπει να φαίνεται και τι να κρύβεται. Στην κουβέντα αυτή το είναι/δεν είναι αναφέρεται στη σεξουαλικότητα (με άλλα λόγια στο τι κάνει κανείς στο κρεβάτι του) ενώ το φαίνεται/δεν φαίνεται αναφέρεται στην ταυτότητα (κοινωνικού) φύλου, δηλαδή του πώς επιτελεί το φύλο του (αν είναι ή δεν είναι άντρας). Για τον λόγο αυτόν η κουβέντα αυτή είναι κατά βάση προβληματική διότι στηρίζεται πάνω στην αποδοχή της αυθαίρετης (γιατί δεν πατάει πουθενά) αλλά κανονιστικής συνθήκης της ετεροκανονικότητας που αποδίδει συγκεκριμένες σεξουαλικές συμπεριφορές σε συγκεκριμένα φύλα (ο “άντρας” str8 και ο “γυναικωτός” να τον παίρνει). Πέραν όμως από αυτό θα πρέπει θεωρούμε να αναδειχθεί και κάτι ακόμα. Ποιος ορίζει τι και πότε φαίνεται και αντίστοιχα δεν φαίνεται; Ποιος έχει επιφορτιστεί με το ρόλο του επόπτη- ρυθμιστή αυτών των καταναγκασμών και τιμωρεί τις αποκλίσεις τους; Με άλλα λόγια, εγώ φαίνομαι; Γιατί στην πλειοψηφία τους στα προφίλ σεξουαλικής δικτύωσης στο ίντερνετ οι χρήστες αναζητούν με πείσμα άντρες που «να είναι και να φαίνονται» και μάλιστα όχι «να νομίζουν ότι είναι» αλλά να «είναι πραγματικά στο σώμα, στη φωνή»... στα ρούχα, στο κρεβάτι;


Κοιτώντας την τρίτη κατηγορία, τον κυρίαρχο, αυτόν που κανείς δεν ασχολείται μαζί του, αναρωτιόμουν ότι αφού ούτε καν οι ανθρωπολόγοι δεν ασχολούνται μαζί του τότε κανείς δεν έχει καταγράψει τα χαρακτηριστικά του. Αυτός δεν φαίνεται επειδή κανείς δεν τον κοιτάζει. Και δεν τον κοιτάζει όχι γιατί δεν υπάρχει αλλά γιατί μόνο από τη δικιά του τη θέση μπορεί να κοιτάξει κανείς δηκτικά. Μόνο στα δικά του τα μάτια μπορεί πραγματικά κάτι να «φαίνεται». Με άλλα λόγια, ακόμα και οι ανθρωπολόγοι, οι «εντεταλμένοι από την κοινωνία» να κοιτάνε προσεκτικά αυτούς που φαίνονται, τους κυρίαρχους δε τους κοιτούν. Ποιος ανθρωπολόγος θα ασχοληθεί με τον λευκό δυτικό ετεροφυλόφιλο αρτιμελή άντρα; (για του λόγου το αληθές βλ. τη Συνέντευξη με έναν str8). Γιατί αυτό; Γιατί «φαίνομαι» σημαίνει «γίνομαι ορατός», «διακρίνομαι» και άρα υφίσταμαι το βλέμμα του άλλου. Φαίνομαι σημαίνει φωτίζομαι από το βλέμμα του κυρίαρχου. Έτσι, ο κυρίαρχος, από τη μεριά του δε φαίνεται καθώς ο ίδιος δε διακρίνεται, αλλά αυτός είναι που διακρίνει κάτι, κάποιον...άλλο. Με άλλα λόγια, θα ακούσεις ποτέ στο λεωφορείο να πει κανείς ότι «εγώ δεν έχω πρόβλημα, ας είναι ο άλλος ό,τι θέλει, αλλά αυτός απέναντι είναι τελείως str8;» ή «αυτός είναι προκλητικά αρρενωπός, δεν ντρέπεται έτσι που ντύνεται, που νομίζει ότι είναι, στο καψιμί»; ή «το βλέπεις αυτό το (str8) ζευγάρι; μα καλά δεν ντρέπονται λίγο; γιατί δε πάνε να φιληθούν στο σπίτι τους;»

Το κυρίαρχο κανείς δεν το προσέχει. Αυτό, είπαμε, δεν φαίνεται αφού κανείς δεν το κοιτάζει. Ο κυρίαρχος κοιτάζει, αυτός σχολιάζει, σε αυτόν φαινόμαστε και σε αυτόν θα πρέπει να απολογούμαστε αν είμαστε ή αν δεν είμαστε, πόσο είμαστε και γιατί φαινόμαστε. Αυτός βάζει το κριτήριο του τι είναι φυσιολογικό, τι κανονικό και άρα κάθε παρέκκλιση από αυτό θα μπορεί «κοινή συναινέσει» να είναι κάτι που φαίνεται – «κοινή» δηλαδή ανάμεσα σε αυτόν και τους άλλους, όμοιούς του, κυρίαρχους. Με ανάλογο κάπως τρόπο, το αν κάποιος έγχρωμος είναι πολύ ή λίγο μαύρος, που συχνά απασχολεί τις κοινότητες των έγχρωμων, είναι κάτι που συμβαίνει υπό το βλέμμα του λευκού. Ο λευκός έβαλε το ερώτημα και οι έγχρωμοι καλούνται να το απαντήσουν μπαίνοντας σε έναν μεταξύ τους ανταγωνισμό, προσπαθώντας όλοι να έρθουν πιο κοντά στο καλό χρώμα, που είναι το λευκό. Με ανάλογο τρόπο, ανταγωνίζονται οι αδερφές ποια είναι πιο πολύ άντρας, δηλαδή ποια φαίνεται περισσότερο με άντρα, ποια θα περνούσε λιγότερο για αδερφή. Και ο str8 κάθεται απέναντι και γελάει με τα χάλια μας, που όχι απλά φαίνονται αλλά βγάζουν μάτι. Τώρα πια υπάρχουν δύο επιλογές: να συνεχίσουμε να βγάζουμε τα μάτια μας μεταξύ μας (όχι στο κρεβάτι εννοώ) ή να βγάλουμε τα μάτια του str8. Φωνάξτε μας αν είναι να πάμε για το δεύτερο.


Οικογενειακή

γιορτή Η οικογενειακή γιορτή λαμβάνει χώρα μία φορά το χρόνο, όπου όλη η οικογένεια συγκεντρώνεται στο σπίτι μας, για φαγητό, χαρτοπαιξία και άλλες περιποιήσεις. Η δική μου οικογένεια δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, μάλλον θα έλεγα ότι είναι όσο πρέπει: η μάνα μου, ο πατέρας μου, ο μεγάλος μου αδερφός, εγώ, η οικογένεια του θείου μου, αδερφού του μπαμπά μου, με τη θεία και τον

ξάδερφό μου, ο αδερφός της μαμάς μου με τη γυναίκα του και ο νονός μου που είναι ανύπαντρος. Θα σας μιλήσω τώρα για την πρώτη μου οικογενειακή γιορτή. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος όλοι οι παραπάνω μαζεύτηκαν κατά τοις επτά το απόγευμα στο σπίτι και στρώθηκε το τραπέζι. Μετά το τέλος και το μάζεμα του τραπεζιού οι γυναίκες πήγανε στην τηλεόραση, όπως έπρεπε, ο αδερφός μου με τον ξάδερφο πήγαν στο δωμάτιο να παίξουν υπολογιστή, όπως έπρεπε και οι άντρες κάθισαν παραδοσιακά στο τραπέζι, γέμισαν τα ποτήρια τους με ουίσκι και έστηναν το παιχνίδι με την τράπουλα, ακριβώς όπως έπρεπε. ∆εν έχω ιδέα τι έπαιζαν, κάτι σε πόκα ή πόκερ απ’ ό,τι άκουσα κάτω από το τραπέζι, όπου βρέθηκα εγώ στην πρώτη μου οικογενειακή γιορτή, όπως έπρεπε άλλωστε. Βρέθηκα εκεί ακολουθώντας τις οδηγίες του νονού μου κι έτσι σε ανύποπτο χρόνο χώθηκα κάτω από το


τραπέζι, ανάμεσα στις φρεσκοπλυμένες κάλτσες και τα βαμμένα μοκασίνια των αντρών της οικογένειας. Όταν θα μοίραζαν τα χαρτιά, ο νονός μου θα σταύρωνε τα πόδια του, και αυτό θα ήταν το σύνθημα να ξεκινήσω το δικό μου ρόλο στην τελετή, έναν ρόλο για τον οποίο προετοιμαζόμουνα εντατικά ένα χρόνο. Η πρώτη μου και βασικότερη πράξη ήταν καθαρά συμβολική και ήταν να πάρω την ευχή του πατέρα για ό,τι θα γίνει κάτω από το τραπέζι στο υπόλοιπο της νύχτας. Άρχισα τρίβοντας το αυτί μου στον αστράγαλό του. Του έβγαλα ένα ένα τα παπούτσια και τον άφησα να ξεκουράσει τα πόδια του χαϊδεύοντας και πιέζοντας το κεφάλι μου στο χαλί. Με το ένα μου αφτί κολλημένο στο χαλί και το άλλο κλεισμένο με το πέλμα του ποδιού του, άκουγα τον υπόκωφο θόρυβο του κορμιού του. Άκουγα το τρίξιμο της καρέκλας του σε κάθε μικρή του κίνηση, το θόρυβο της επαφής του

παντελονιού του με το σώμα του, το θόρυβο του πουλιού του καθώς διογκωνόταν και πίεζε μέσα από το εσώρουχο την εσωτερική πλευρά του φερμουάρ του, προσπαθώντας να απεγκλωβιστεί. Ήταν σχεδόν έτοιμος. Το κεφάλι μου ανέβηκε σιγά σιγά χαϊδεύοντας τις γάμπες του, μετά τα μπούτια του και τέλος σφηνώθηκε ανάμεσα στα πόδια του πιέζοντας τον καβάλο του. Άνοιξα σιγά σιγά το φερμουάρ του και έβαζα το φρεσκοπλυμένο του πουλί στο στόμα μου. Ο πατέρας μου έβγαλε έναν λυγμό, η μάνα μου τον άκουσε και ανέβασε άλλες δυο γραμμές τον ήχο της τηλεόρασης και οι υπόλοιποι άντρες του τραπεζιού κατάλαβαν ότι τώρα πια τους επιτρέπονταν να συμμετέχουν. Στην οικογενειακή μας γιορτή ο πατέρας μου θα πρόσφερε το μικρό του γιο στους καλεσμένους για να τους ευχαριστήσει, κάνοντας όμως αυτός την αρχή. Τα πρώτα υγρά του πατέρα μου στο στόμα μου ήταν η


ευλογία του να συνεχίσω με τους καλεσμένους μας που ένας ένας έβγαζαν τα παπούτσια τους και με τα πόδια τους χάιδευαν κάποιο σημείο του κορμιού μου για να δηλώσουν συμμετοχή και να πάρουν γρήγορα θέση για τις υπηρεσίες μου. Άλλος πατούσε ελαφρά το χέρι μου που ακουμπούσε στο πάτωμα ενώ εγώ ήμουν στα τέσσερα με την ψωλή του πατέρα μου να φτάνει στο λαρύγγι μου, άλλος μου χάιδευε τον κώλο, όταν το άλλο μου χέρι χάιδευε τη γάμπα αυτού που κάθονταν απέναντί του. Ό,τι και να κάνανε γνώριζαν τη σειρά της ιεραρχίας, που σε καμία περίπτωση δε θα διαταράσσονταν. Όταν ο πατέρας μου θα έβαζε το χέρι του κάτω από το τραπέζι και θα χάιδευε το κεφάλι μου, θα ήταν ώρα να προσφέρω το στόμα μου στον πνευματικό μου πατέρα, τον νονό μου, που ήταν άλλωστε αυτός που με προετοίμασε για την οικογενειακή μου γιορτή. Αυτός μου δίδαξε όλα όσα έπρεπε να ξέρω για να φροντίζω και να ικανοποιώ με τη γλώσσα μου, τα χέρια και το σώμα μου

τους άντρες της οικογένειάς μου. Τώρα καθόταν ακριβώς δίπλα στον πατέρα μου αγχωμένος για το αν και πόσο καλά θα τα καταφέρω και αν θα τον έκανα περήφανο. Ακόμα θυμάμαι εκείνες τις βόλτες που κάναμε αφού με έπαιρνε από το σχολείο μετά τα δωδέκατά μου γενέθλια. Συνήθως με πήγαινε στην προκυμαία ή βόλτα με το αμάξι. Η βόλτα στην προκυμαία ήταν για να κάνουμε την άσκηση με το χέρι. Καθόμασταν σε κάποιο ελεύθερο παγκάκι δίπλα δίπλα και εγώ άπλωνα το χέρι μου, ξεκούμπωνα το φερμουάρ του παντελονιού του και έβγαζα έξω τον καυλωμένο του πούτσο. Η άσκηση ήταν να τον κάνω να χύσει μόνο με τις κινήσεις του χεριού μου φροντίζονταν να κάνω ελάχιστες κινήσεις του κεφαλιού και του σώματός μου, ώστε κανείς από τους γύρω περαστικούς να μην καταλάβει τι κάνουμε σε κείνο το παγκάκι. Ατενίζαμε κι οι δύο τη θάλασσα μπροστά μας και το χέρι μου μάλαζε τον πούτσο του νονού μου, άλλοτε πιέζοντας, άλλοτε μαλάκιζοντας με κινήσεις πάνω κάτω, άλλοτε παίρνοντας τα προσπερματικά υγρά για να τα χρησιμοποιήσει για λιπαντικό της χούφτας κι άλλοτε κατεβαίνοντας και χουφτώνοντας τ’ αρχίδια του, ανάλογα με τις λεκτικές οδηγίες που εκείνος μου έδινε, τις οποίες και ακολουθούσα πιστά. Πού και πού ο νονός μου έφερνε το


άλλο του χέρι και το τοποθετούσε πάνω στο δικό μου για να μου δείξει ακριβώς τι εννοούσε. Η άσκηση τελείωνε όταν τα χύσια του έτρεχαν από το πουλί του, και ξεχείλιζαν στο χέρι μου ενώ εκείνος έσφιγγε το μπράτσο του παγκακιού για να μην βγάλει καμία κραυγή. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο σημείο της άσκησης, καθώς εγώ έπρεπε αφενός να συνεχίζω να μαλάζω και να πιέζω για να ολοκληρωθεί η εκσπερμάτιση και αφετέρου να μην αφήνω το σπέρμα να εκτοξευτεί μακριά και μας λερώσει, αλλά να κρατηθεί κατά το δυνατόν το περισσότερο μες στη χούφτα μου. Η επιβράβευσή μου ήταν ότι στο τέλος, παίρνοντας την άδεια του νονού μου φυσικά, θα καταβρόχθιζα όλο το σπέρμα από τη χούφτα μου, γλείφοντας ένα ένα τα δάχτυλά μου που μύριζαν το άρωμα της καύλας του. Αυτός έκλεινε το φερμουάρ του κι εγώ έγλυφα τα χείλι μου σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι κοιτώντας πότε έξω από το παράθυρο και πότε ανάμεσα στα πόδια του νονού μου όταν εκείνος τα κουνούσε για να πατήσει γκάζι ή φρένο. Ήλπιζα να δω τον καβάλο του να

ξαναφουσκώνει ώστε να κάνουμε την δεύτερη άσκηση, αλλά αυτό σπάνια γινόταν. Όταν φτάναμε στην εξώπορτα ο νονός μου για να με αποχαιρετήσει έβαζε το χέρι του στο σβέρκο μου και κολλούσε το μουστάκι του στα χείλι μου δίνοντάς μου ένα υγρό γλωσσόφιλο που κατάφερνε να μαζέψει ότι είχε απομείνει από τα κολλώδη υγρά του πούτσου του. Η δεύτερη άσκηση γινόταν όταν κάναμε βόλτες με το αμάξι και ήταν για να μου δείξει το τσιμπούκι, στην αρχή με τη χρήση των χεριών και ύστερα μόνο με τη γλώσσα, τα μάγουλα και τα ρουφήγματα. Πώς να γλύφω το κεφάλι, τον κορμό, τ’ αρχίδια. Τα μαθήματα αυτά γινόντουσαν εν κινήσει σε μεγάλες λεωφόρους ή στην εθνική οδό όταν είχε πολύ κίνηση. Από το παράθυρο φαινόταν μόνο ο νονός μου, ενώ πού και πού, αναδύονταν και το κεφαλάκι ενός μικρού ξανθού αγοριού που έπαιρνε μια ανάσα, πριν ξαναβουτήξει κάθετα πάνω στην όρθια σάρκα του οδηγού. Μία μεγάλη διαφορά με το να μαλακίζω το νονό μου ήταν ότι επειδή δε φαινόμουν από τους άλλους, όταν ερχόταν η ώρα να χύσει, πίεζε το κεφάλι μου βαθιά μέσα στον πούτσο του και εναπόθετε το σπέρμα του κατευθείαν στο λαρύγγι μου, οπότε δεν είχα τίποτα για να γλείφομαι μετά, έτσι την πέρναγα με το πεσμένο του πουλί στο στόμα μου μέχρι να φτάσουμε σπίτι και να πάρω το αποχαιρετιστήριο γλωσσόφιλο. Μετά το γλωσσόφιλο συνήθως μου έλεγε, μπράβο αγόρι μου, θα τα πας περίφημα. Εσύ θα γίνεις καλύτερος από τον αδερφό σου. συνεχίζεται......


Κάθε που η γεσεε αποφασίζει να καλέσει σε διαμαρτυρία, ευτυχώς όχι και τόσο συχνά, κατά χιλιάδες οι αθηναίοι, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα έλληνα δηλαδή, συγκεντρώνονται στην κεντρική τους πλατεία και με μια φωνή, ή μάλλον με χιλιάδες διαφορετικές φωνές, φωνάζουν «να καεί το μπουρδέλο η βουλή». Το μείγμα αυτό του κόσμου είναι σίγουρα εκρηκτικό - θυμίζει χωματερή που ή απλά θα συνεχίσει να βρωμάει και να ζέχνει ή μια ωραία φωτιά θα κάψει τα πάντα, και αυτούς πρώτους πρώτους. Ανάμ Αν ά εσά τους είναι πιθανά κάποιοι που το εννοούν (το σύνθημα που λένε): να τελειώνουμε με τον κοιν κο ινοβ ιν οβοουλευτισμό, να δούμε επιτέλους μια δικτατορία που θα βάλει τα πράγματα σε τάξη, οικογένεια και οβ ασσφά φάλε λ ια. Τους κατανοούμε: γι’ αυτούς η ελευθερία δεν αποτέλεσε ποτέ ιδανικό, όπως ας πούμε ο μισθός και λε η σύύνταξ αξη, αξ η, το αμάξι, η γκλαμουριά και η καριέρα. ∆εν ξέρουν τι θα πει να σου λείπει γιατί δεν έτυχε ποτέ να τη χρη ρ σι σιμο μοπο μο ποιή πο ιήσουν, καθώς δεν είχαν ποτέ τίποτα να πουν, τίποτα να κάνουν – όχι τίποτα που θα προκαλούσε ιή κάάπο π ιο ιον άλλοο, αλλά τίποτα απολύτως. Άλλο Άλ λοι το λο τ φων ω άζουν επειδή φωνάζεται από τους διπλανούς τους - αυτοί δεν το εννοούν απαραίτητα αλλά το φω ωνά νάζο ζουνν και οπότε δεν θα εξαιρεθούν. ζο Κάποιοοι το φωνάζουν μόνο και μόνο για να εκτονώσουν την αγανάκτησή τους από την απώλεια κάποιων από Κά τα προνόμια που τους υ είχαν δοθεί τα τελευτταία χρόνια αφού και επειδή τα είχαν στερήσει από κάποιους άλλους: μ τανάστες, τριττοκοσσμικούς, φτωχούς έλ με έ ληηνες, ομοφυλόφιλους – κάνουν ότι δεν το ήξεραν, μην τους πιστεύετε. Άλλο λ ι, για ια λόγους αισθητικής και α μόνο φω ωνάζουν οτιδήποτε έχει λέξεις που ως εικόνες θα αποτελούσανν «αυσστηρά ακατάλληλο για ανηλίκους» τηλεοπτικό υλικό όπως, φωτιά, κρεμάλες, αίμα, πόλεμο, ο, θθάναττο, γααμή μ σι σι, πούστηηδες, πουτάνες, μουνιά κτλ. Μέσαα σσεε αυ Μ α τούς ύ και διάάφο φ ροοι αμ αμόρφω φ τοι αρρισ ι τεεροί ποου «εκττιμούν αλλματώδη συννει ειδη δητο δη τοπο το ποίη πο ίηση ίη ση του κόσμ κό σμου ου,, τόόσο σ που μυρ υρίζ ίζει ει επα πανά ν στ στασ αση» η», μη γνω νωρί ρίζο ζοντ ντας ας τιςς δεξ εξιέ ιέςς κα κατα ταβο βολέ λέςς το τουυ ενν λλόγ όγω όγ ω συνθήματος κααι μη μμπα παίν ίνον οντα ταςς κα κανν στ στηη θέ θέση ση νναα αν α ακ ακαλ αλέσ έσου ουνν τη τηνν ει εικό κόνα να ττης ης ππιο ιο δδιά ιάση σημη μηςς βο μη βουλ υλής υλ ής που ου πράγματι κάηκκε στοο Βε στ Βερο ρολί λίίνο ττοο 19 1936 36,, αππό φω φωτι τιάά πο πουυ έβ έβαλ αλλε ο εθ ε νι ν κο κοσο σοσι σιαλ αλισ αλ ισσμό μόςς κα καιι ποου αμ αμέσ έσως έσ ως μμεετά επεκτά τάάθη θηκε κ στη τηνν υππόλ όλοι ο πηη εευρ υρρώπ ώπη. η Τέλος, Τέλο ς κκάπ ς, άποι άπ οιοι οι οι άάλλ λλοι οι ππου ου επίση σηςς το ενννοο ση οούν ύν,, ζο ζ υν σστι τιςς πρ τι προβ οβολές λ ς του ουςς από ιστοορί ρίες ε όπω πωςς ο ισ ισπα παανι νικό κόός εμφύ εμ φύλι φύ λιος λι ο , ελ ος ελπί π ζοντ πί ζοντ ντας ας ππως ως αν γί γίνε νειι έν νε έναα πρ πρώτ ώτοο βή ώτ βήμα μ όπωςς να καεί η βοουλ υλή, ή, θα ξυ ξ πν π ήσ ήσου ο ν κα καιι οι ο σύντροφ οφοι οι απόό το απ τους υς ττάφ άφου ουςς το τους υς γγια ια νναα το τους υς ππού ούνε ού νε τι να κκάν άνου άν ουνε ου νε μετά και προς οςς τταα πο πουυ να τρέ ρ ξο ξ υν υ. Είνα ναι τρ να τρομακτικάά χιλ ιλιά ιάδε ιά δ ς όσσοι δε ο φ φων ωνάζ ων άζζου ουνν να ν κκαε αείί το μπο πουρ υρρδέ δέλλο η βουλή λή,, τόσο σοι πο π υ δε φτά τάνο νουν νο υνν οι μι μ κρές κατάάρε κα ρ ς. Πώς ώ θα σας φαινόταν να γινόταν σεισμός 12 βαθμών της κλίμακας ας ρρίχ ίχτε τ ρ αν τε ανοι οιχτ χτάά τη τηςς Ελ Ε ευσίναας διάρ δι άρκε άρ κεια ιαας πέ πέντ ντεε ολόκληρων λεπτών που θα ισοπ οπέδ οπ έ ων έδ ωνεε ερ ε γατικέές κα και άλλλε λεςς κα κατο τοικ ικίε ίεςς κα καιι θα θ προκαλούσ ύ ε έν έν��α τσου τσ ουνά νάμι μι 14 μέ μέτρ τρων ων που θα έσκα καγε γε σστα διυλισττήρ ήρια ια του ου ΑΑσπ σπρό ρόπυ πυργ ργου ου και θθαα πρ προκ οκαλ αλλού ούσε με τη σειρά του αλυσ αλ υσιδ υσ ιδωτ ωτές ές εεκρ κρήξ ήξει ήξ εις, ς, ττοξ οξικ ικό νέφοος κα κ ι τε τερά ράστ στια ια δια ιαρρ ρροή οή ααργ ρ ού ππετ ργ εττρε ρελα λαίο λα ίουυ στ ίο στην ηνν ευρύτερη περιοχή; Ωρα ραία ία ιδέα ιδ έα;; Κα έα Και πρρωτ ωτότ ότυπ υπη. η..... Και κά Κα κάτι τι ακό κόμα μ , να βγάλετε τα μπουρδέλα απ απόό το σσκα κατό κα τόστ τό στομ στ ομάά σας. ομ σα Όχι τίποτα άλ άλλο λο,, αλ αλλά λά σσας ας έέχω χω ιικα κανο νούς ύς νναα κάψε ψ τε τελικά λ ά κα κανέ νένα νέ να μπο πουρ υρδέ υρ δέλο δέ λο σε κα καμι μιάά γε μι γειτ ιτον ιτ ονιά ον ιά, έτσι ιά έττσ για να πείτεε ότ ότιι τα κκατ αταφ αφέρ έρατ ατε. ατ ε ε.


Ειδήσεις Πρόσφατη ανακάλυψη έρχεται να κλείσει μια πληγή που παιδεύει την ανθρωπότητα για πολλούς αιώνες τώρα, κρατώντας το σύνολο του πληθυσμό σε συνθήκη υστερίας. Ομάδα ασιατών ακτιβιστών φαίνεται πως επινόησε το φάρμακο κατά της ομοφοβίας. Το συγκεκριμένο σκεύασμα δεν εξολοθρεύει πλήρως τον ιό αλλά μετά από τρίμηνη θεραπεία τα συμπτώματα υποχωρούν πλήρως και ο ιός δεν μπορεί πλέον να ανιχνευθεί. Οι ασθενείς στους οποίους δοκιμάστηκε δήλωσαν ότι μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας ζουν μια ήρεμη ζωή καθώς η ομοφοβία στη συμπεριφορά τους εξαλείφθηκε πλήρως. Οι ακτιβιστές είναι αισιόδοξοι ότι σε λίγο καιρό θα μπορούν όλοι οι άνθρωποι να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή χωρίς τον καθημερινό φόβο ότι κάποια στιγμή μπορεί και να σκάσουν από ομοφοβία.


Σεξο-τουριστικός προορισμός:

Μάνη Όσοι δεν έχετε ακόμη επισκεφτεί τη Μάνη, μη χάσετε την ευκαιρία να το κάνετε, για ένα Σαββατοκύριακο ή για μεγαλύτερη περίοδο, το καλοκαίρι ή ακόμα και τους χειμερινούς μήνες. Η φυσική ομορφιά, τα άγρια βραχώδη τοπία και οι παραλίες της θα σας μαγέψουν. Αλλά αυτό για το οποίο φημίζεται η Μάνη, πέραν από το λάδι, είναι ως γνωστόν οι Μανιάτες, γι αυτό μη αμελήσετε να πάρετε τουλάχιστον έναν από δαύτους. Οι Μανιάτες είναι συνήθως μελαχρινοί με λιγδωμένο μαλλί, και απαντώνται σε πόλεις και χωριά, ενώ σπάνια θα τους δείτε μέσα στη θάλασσα. Αυτό που μάλλον γνωρίζετε για τους Μανιάτες είναι ότι είναι μάτσο ηλίθιοι, ρατσιστές, σεξιστές (φυσικά), συχνά φιλοβασιλικοί και σχεδόν πάντα φασίστες. Αυτό που ίσως δε γνωρίζετε είναι ότι κάνουν τέλειες πίπες. Η φημισμένη μανιάτικη πίπα γίνεται με τον Μανιάτη στα γόνατα και εσάς να ακουμπάτε την πλάτη σας σε μια ελιά. Φροντίστε να έχετε ανεμπόδιστη θέα στην παλινδρομική κίνηση που κάνει το χρυσό σταυρουδάκι που κρέμεται στο στήθος του Μανιάτη όταν αυτός ρουφάει την ψωλή σας. Σε περίπτωση που το σταυρουδάκι έχει μπλεχτεί στο δασύτριχο στήθος του, βρείτε μια αφορμή να χαϊδέψετε τον χοντρό του σβέρκο και τότε τραβήξτε ελαφρά τη χρυσή αλυσίδα για να τον απεγκλωβίσετε. Το θέαμα της παλινδρομικής του κίνησης θα σας αποζημιώσει και θα σας χαρίσει μία καθαρτική εκσπερμάτιση που πολλοί έχουν χαρακτηρίσει καλύτερη κι από εξομολόγηση.


Αγ πημμέν Αγαπ ένηη μο μουυ Πυ Πυθία. Έχω χ ένα γκόμενο πουυ με αγαπ αγ απάε άει πο πολύύ και α με γα γαμά μάει και τέλ έλει ε α. Το πρρόβλημα είίνα ναιι ότ ότιι με δδέν ένει ει. Βα Βασι σ κάά, το πρό ρόβλ βλημ ημα δεν εί είνα ν ι απλά απ λ ότιι με δέ δένε νειι γι γιατ ατίί κι κ εμέ μένα να μου αρέσουν αυτ υτάά τα k nk ki nkyy πα παιχ ιχνί νίδια. α. ΤΤοο πρ πρόβ όβλη λημα μα είν ί αι ότιι ξεχνά ν ει να με λ σε λύ σ ι. ∆ενν μπο πορώ ρ να κα κατα ταλάάβω γιατί τί τοο κά κάνε νει αυ αυτό τό.. ∆ ν είνα ∆ε ναιι ότ ό ι δε δ με αγαπάεει. Και τουυ το έχω ω πε πειι ότ ότι με ε οχλεί. Πυθία μου εν ο για ιατί με δένε νει; Πυθί Π θία:: Ε, κάτι θα ξέρει αυτός. Πάντως στος χωριιό μο μου έλεγαν έλ α «κάλιο γκομενόδενε παρά γκομενογύρευε». »

Αγαπ Α απητ η ή μο μουυ Πυθία. Μόλ όλις ι έπα παψα ψα να εί είμααι ερωτ ω ευμέένοςς μ ένα παι με α δί δ που ήτααν ο πρ πρώτ ώτος ος μουυ έρω ρ τα τας. Είμμαι λίγο τρρομμοκ ο ρα ρατη τημέ μένο ν ς. Κάπ ά οι οιοι οι μου λέν ένεε πω π ς μιια φοορά ρ ερρωττευ ευόμασστε στη ζωή μας ας. Άλ Άλλο λοι πά πάλι λέν έ ε ότ ότιι ερωτευόμαστε δύύο: ο μία ί φορ οράά νέ ν οι ο και μία ί γέρ έροι. Άλ Άλλο λοιι λέ λένε νε ότι δενν έχειι όριο, μπορρείί να ερ μπ ε ωτ ωτευ ε θο θούμ ύμε και δύοο κα και πέ πέντ ντεε κα καιι δέκα κ φορ ορέςς, ανάλ αν άλογγα.. Αχ, άλ χ πες καλ αλή μο μ υ Πυ Πυθί θίαα πό πόσε σεςς φο φορέ ρέςς ερ ερωτ ωτευυόμ ό ασ αστε τε; Μ α;; ∆ύο Μί ύ ; ∆έ ∆ κα; Πό Πόσες. Πυθία: Πυθί α Πού να ξέρω ω καλέ; Σε ότι όμω μωςς φο φορά ρά το πο ποσοοτι τικό κό ζήτ ήτημ ημα σε ππαρ αραπ απέμ έμπω σε αυτό που λένε οι “st str8” στ στον ον εαυυτό τ του ουςς ότταν πάν άνεε πρώτ πρ ώτηη φο φορά ρά με άντρα: μία ίσο σ ν κααμί μία. α.


Α απ Αγ απημ η έννη μο ημ μουυ Πυ Πυθί θία. θί α Κάθ α. άθεε μο μουυ σχ σχέσ έ η ξε έσ ξ κι κινά νάει νά ει supe su per, pe r, μμεε έρ έρωτ ωτα, ωτ α, ππάθ άθθος ος,, φα φαντ ντασ ντ ασίω ασ ί ση ίω ση,, τέ τέλε λ ιο λε σεξ, σε ξ, εεπι πικο πι κ ιν κο ινων ωνία ων ί κκαι ία αι όσο περ ερνά νάει νά ει ο και αιρό ρόςς τό ρό τόσο σ σο καιι γί κα γίνε νετα νε ταιι σκ τα σκατ ατάά μέ ατ μέχρ χριι ποου στ χρ στοο τέ τέλο λοςς μι λο μισι σιόμ σι όμασ όμ ασττε ασ τε καιι χω κα χωρί ρίζο ρί ζουμ ζο υμε. υμ ε Πώς γγίν ε. ίνετ ίν εται ετ αι αυτ υ ό; Μήπ ήπως ως φτααίω ίω εγγώ; Μ Μήπ ήπως ήπ ως εείμ ίμαι ίμ α άτυ αι τυχο χος; χο ς;

ξανα ξα νααλλ λλάξ ά ει άξ ει,, στ στοο τέ τέλο λοςς θα έχε λο χειι με μετα τατρ τα τρραπ απεί εί όλη σσεε μι μιαα θερμ θε ρμότ ρμ ότητ ότ ηταα πο ητ πουυ δε δ ν μπ μπορ ορρεί νναα πά πάρε ρεει μο μορφ ρφήή αν ρφ ανώτ ώτερ ώτ ερηη ερ στην στ ην ιερ εραρ αρχί αρ χία, χί α, ώστ σ ε να μμπο πορε πο ρείί να κιννήσ ρε ήσει ει κκάτ άτιι ή να άτ κ ατ κρ ατήσ ήσει ήσ ει μμια ιαα δδομ ομή. ομ ή. ΤΤελ ελεο ελ εολο εο λογι λο γικά γι κά λοι οιπό πόνν η πο πό ποιό ι τη ιό τητα τα τηης εν ενέρ έργε έρ γεια γε ιαςς με ια μειώ ιώνε ιώ νετα νε ταιι κα τα καθώ θώςς η εν θώ εντρ τροπ τρ οπία οπ ία αυξ υξάν ά ει άν ει.. Με τονν ίίδι διοο τρ δι τ όπ όποο κα καιι οιι σχέ χέσε σεις ις ξξεκ εκιν ινάν άνεε απ απόό έρωτ έρ ωτα, ωτ α, ππάθ άθος άθ ος και εεπι πικο πι κοιν ιννων ωνία ία κκαι αι γγίν ίνον ο τα ον ταιι αγάπ αγ άπη, άπ η, σσυν υντρ υν τροφ τρ οφικ οφ ικότ ικ ό ητ ότ ητα, α, μμίσ ίσος ος κκαι αι ααντ νταγ αγων ωνισ ισμό μός, ς, απόό επ απ επικ ικοι ικ οινω οι νω ωνί ν α γί γ νο νοντ νται αι κκατ αταν ανόη όηση ση,, αν ανοχ οχή, ή, κονφ κο νφορ νφ ορρμι μ σμ σμός ός,, απ ός απόό ει ειρή ρήνη νη ππόλ όλεμ εμος ος,, κλ κλει ειστ στοφ οφοβ οβία ία καιι αδ κα αδιέ ιέξο ιέ ξοδο ξο δο.. Η πο ποσό σότη τητα τα υυπά πάρχ ρχει ει ααλλ λλάά γι γιαα να κάν άνει ειςς πόλε πό λεμο λε μο,, όχχι ει μο ειρή ρήνη νη όόπω πωςς στ στην ην ααρχ ρχή. ή. Η πποσ οσότ ότητ ηταα είνα εί ν ι η ίδ να ίδια ια,, αλ αλλά λά ααπό πό πποι οιότ ότητ ητα, α, όόπω πωςς το είπ ίπες ες: σκατ σκ ατά. ά ά.

Πυθία: Επιτέλλουυς μι μιαα σο σοβα βαρή ρή εερώ ρώτη τηση ση.. Όχ Όχι,ι, δδεε φταις εσύ. Οι σχχέσ έσει ε ς φτ φταί αίνε νε.. Στ Στην ην ααρχ ρχήή η σχ σχέσ έσηη έχει ενέ ν ργεια. Η ενέ νέργ ργει ειαα εί είνα ναιι αυ αυτό τό ππου ου κκρα ρατά τάει ει δύο άτομα κοντάά – λέ λέγο γοντ ντας ας άάτο τομα μα εενν ννοώ οώ κκαι αι τα στοιχειώδη σωματί τίδι διαα τη τηςς ύλ ύλης ης,, όπ όπως ως μμόρ όρια ια,, κατάλαβε β ς. Η ενέργεια αυ αυτή τή δεν εείν ίναι αι ππαρ αράά η δυνατότητα για ύπαρξη δο δομή μής. ς. ΘΘυμ υμάσ άσαι αι ττιι μα μαςς έλ έλεγ εγανν στοο σχολείο για την Αρχή χή ∆ια ιατή τήρη ρηση σηςς τη τηςς Εν Ενέρ έργε γεια ιας; ς Ε, η ενέργεια μπορρεί να αλ αλλά λάζε ζειι μο μορφ ρφήή αλ αλλά λά η ποσότητά της διατηρείτ ίται. Έτ Έτσι σι ααπό πό δδυν υναμ αμικ ική, ή, γγίν ίνετ εταιι κινητική, πάλι δυναμική, ή, θερ ερμι μική κή και ππάε άειι λέ λέγο γοντ ντας ας. Γι’ αυτό τ και οι σχέσειςς αλλλά λάζο ζουν υν μμορ ορφή φή ααλλ λλάά η ποσότητα της ενέργειας δια ιατη τηρε ρείτ ίται αι.. Όμως αυτό που μας λέ λ γα γαν στ στοο σχ σχολ ολεί είοο ήτ ήταν αν,, όπ όπως ως πάντα, η μισή αλήθεια. Μπορε ρείί η πο ποσό σότη τητα τα ττης ης ε έργειας να διατηρείται ότα εν τανν αλ αλλά λάζε ζειι μο μορφ ρφή, ή ταυτόχρονα όμως η πο π ιόότη τητά τά ττης ης μμει ειών ώνετ εταιι, εκφυλίζεται, καθώςς μμετ ε ατ ατρέ ρέπε πετα ταιι σε άάχρ χρησ ηστη τη θερμότητα που χά χάνε νετααι.. Η μεί είωσ ωσηη αυ αυτή τή ττης ης πποιότηττας σημαίνει αύξηση τη τηςς εν εντρ τροπ οπία ίας. ς. ΣΣτο το σσύμ ύμπα παν, ν η εντροπία αυξάνειι δδια ιαρκ ρκώς ώς,, άλ άλλο λοτε τε ππιο ιο γρή ρήγορα και άλλοτε πιο αργ ργά, ά, πάν άντω τωςς αυ αυξά ξάνε νει.ι. Ξέρ έρειςς τι σημαίνει αυτ υτόό γι γιαα τη τηνν εν ενέρ έργε γεια ια;; Ότ Ότιι αφ αφού ού αλλάξειι και

Μ χρ Μέ χριι πό πότε τε;; Οι ααστ στρο ροφυ φυσι σικο κοίί πε περι ριγρ γράφ ά ου ο ν το τ τέλος τοου σύ σύμπ μπαν αντο τοςς ως μμια ια ««εν ενερ εργε γεια ιακή κή σούπα», μια κατά κα τάστ στασ ασηη όπ όπου ου η ύύλη λη (ας πού ούμεε) απλά υπάρχει, χωρί χω ρίςς τη δδύν ύναμ αμηη να κκρα ρατη τηθεεί σε καμία δομή. Αν δενν το κκατ δε αταλ αλαβ αβαί αίνε νεις ις έέτσ τσι,ι, σκέ κέψου τους φίλους σου πουυ έχ πο έχου ουνν σχ σχέσ έσηη πά πάνω νω από π 10 χρόνια, ή σκέψου τους το υς γγον ονεί είςς σο σουυ κι εεπι π τέ τέλο λους χώρισε. Η κατάστααση ενερ εν εργε γεια ιακή κήςς σο σούπ ύπας ας δδεν εν είναι τίποτα άλλλο παρά λίγη φτην φτ ηνήή θε θερμ ρμότ ότητ ηταα στ στην ην οποία δε μπορείς ούτε τα πόδι πό διαα σο σουυ να ζζεσ εστά τάνε νειςς. Η σχ σχέσ έσηη αγ αγαπ απητ ητέέ μο μουυ είνα ν ι ένας ύπνος σε ένα κρύο κρ ύο κκατ αταφ αφύγ ύγιο ιο κκάτ άτω ω απ α ό μία κουβέρτα, που όσοο κο όσ κοιμ ιμάσ άσαι αι ττόσ όσοο η κο κ υββέρτα μικραίνει και τα πόδι πό διαα σο σουυ αφ αφήν ήνον οντα ταιι εκτεθειμένα στο κρύο. Ή θα αποφ απ οφασ ασίσ ίσει ειςς να ξξυπ υπνή ν σειςς και να πας να χωθείς στο στρώ στ ρώμα μα κκάπ άποι οιου ου άάλλ λλου ου, κααταδικάζοντας κι αυτόν τον καημ κα ημέν ένοο στ στοο ίδ ίδιο ιο μμαρρτύρι ρ ο και μετά από λίγο θα ξανα ξυυπν πνήσ ήσει ειςς με μετά τά ααπό πό λλίγ ίγο ξανά και ξανά κι έτσι μπορεί κ ι να φ κα φτά τάσε σεις ις να κο κοιμ ιμηθ η είίς μέχρι στις 12 αλλά με συχν συ χνές ές δδια ιακο κοπέ πές, ς, ή θθαα αγ αγνοήσεις το φαινόμενο και θα κάν άνει ειςς ότ ότιι δε ττρέ ρέχε χει τί τίπο ποτα τα και θα ξυπνήσεις τελικά γύρω γύ ρω σστι τιςς 6. 6.30 30 τταα ξη ξημε μερώ ρώμα ματα τ , μόνος, με τον κώλο σου πα π γω γωμέ μένο νο.. Κα Καιι πο ποιο ιοςς νο νομί μίζεις ότι θα σε αφή φ σει να κοιιμη μηθε θείς ίς σστο το σστρ τρώμ ώμαα το τουυ σττιςς 6.30 το πρωί; Ε, κρυόόκω κωλε λε;


Γράμματα προς την Πυθία

Αππ’ όσσα ξέέρω γιιαα τις κοινωνικ οι κές επανναστάσειςς, το συμπέ πέρασμα πέ έ ποου βγ β άζω εείίναι ότιι θα χχρε ότ ρεια ρε ιαστ ια σ εί στ εί να ασσκκηηθεί πποολύ βία,, βία θαναατερή, γιαα να ξεμπερδ ρδέψ ρδ έψουμε από το απ τ υς διάφο φοορους εθνικ θνικ ικισ ισστο τοσε σεξι σε ξιστ ξι στορ στ ο ατ ορ ατσι σιστ σι στές στ ές,, κα ές καπι πιτα πι ταλο τα λοκα λο κατα τανα τα ναλω ωτέ τές, ς, β αστο βι τ ρουφ υ ιάννο νους, οππαδδοχχου ο λιγκάννους, φιλλοτομαριστέ τές, αφενττοαρχηγοήήρω ρ ες, ιμπε ιμ περι πε ρ αλισ ρι ι τοφααλλοκρρατισστές ισ έςς, θρησκε κευόπιστου κε ο ς, γραφε φειοκρατοκκομματικοδί φε δίίαιτους, αραβ α βω ωνοπαανττρε ρεμέ μένο μέ νους νο ους κκιι άλ άλλο λουςς εχθρο ρ ύςς μας. Εγώ δεν έχω όρ ό εξη να σκο κ τώνω δεξι ξ ά κι κ αριστ σ ερά και αν το κάνω ω έχω βάσ άσιμες υποοψί ψίεες ες ότιι δδεε θαα το αφ αφήσ ήσω ήσ ω ποτέ ποτέέ κκάτ πο άτω άτ ω τ όπλο. το ο Τι θα γίννει ε; Ps. ∆ε φαν Ps αντά τάζο τά ζομααι να ζομα να ελπίζζειςς σεε κανενός τ που διαπ τύ α αιδαγώ ώγιση γιατί με όλλουςς αυ α τούύς θα ξ χάσουμμε κι αυτάά που ξέραμμε. ξε Πυθίία: Πράγμαατι τ , σ’’ όλε λεςς τι τιςς πρ προη οηγο γούμ γο ύμεν ύμ ενες εςς επανασστά τ σεις έτσσι έπρεπε να γί γίνε ν ι, κι αππ΄ όσο ξέρω ω έτσι γινόταν, ν έστω κι αν χάνα ναμε μ στο τέλος, ή στηη μέέση ση, ή πι πιοο συυχν χνάά σττην αρχ ρχήή. Αυτ υτήή τη φορρά τα πρράάγγματα θα είναι τελείω ως διαφορετ εττικά. Όλοι αυυτοί που τόσο όμορρφα περιέγγραψες παρα ρααπάνω, είνααι τόσο όσο ‘όλλοι οι’’ κα καιι τόσο τόόσο ζζομ ομπι πιι-ποιημμένοι οι που μόνοιι τ υς θα κρεμαστούύν απόό τις γραβάτες τοους στην το προσπάθε θεειά τους να αρπάξξου ο ν το τελευτααίίοο στην πόλη πό όληη νερ εράάν άντζ τζι,ι, θα πο ποδο δοπα πατη τηθο θ ύν στις κυλι λιόμ όμεν ενες ες ττων ωνν πολυυκαταστημμάτ ά ων βαστώ τώντας ανα ναμν μνηστικά απόό την επανάσταση, θαα ετεεροοτε τεμαχι τεμα χιστού χιστ στού ούνν με ττις ις μηχαννές έ του ζααμπόν αμ για να γλείψουυν τα τ υπολε λείμ ίμματα του τελευταίου σαλ αλλαμμιούύ αέέρο ρος, θα καούνν σε καρ αραμ αμμπόλε όλεςς τηςς εθ εθνι νική κήςς οδ οδού ού επειδ ε δή έναας από αυτούς επέμενε να θέέλει λει να λε να ππλη ληρώ λη ρ σε ρώ σει τα διό ιόδια χω ωρί ρ ς να υπάάρχ ρ ει κανείς από δαύτους εκεί εί για να εισπράξει. Εσύ φρόντισε μόνο να τα ηδδοννοββλέ λ πε πεις ιςς όόλα λαα αυτά από κάποου ψηλά, να έχεις ις φυλ υλαγ αγμένοο κκάττω από τη μασχάλη σου το κυνικό σου αμύ μ γδ γδαλ α ο κα κ ι να μη λυ λ πά πάσα σααι γι γ α καανέένα τουςς – μάνα, αδερφό ή πρώην γκόμενο – όλοι κά κάνα ναανε νε ττις ιςς εεπιλο λογέ λο γ ς τοους υ . Άλλω ωστ σ ε, δε θα πάρει πολ ολύ λύ μέ μέχρ χριι να τελειώσει, και τότε θα κατεβούμε αππό τα ππαρ αρατηρ αρ ηρρητ η ήρ ήριά ι μας και ιά α θα περππατήσουμε ανάμεσά σά τους για να συλλέξουμε από τα παγωμένα δάχ άχτυ τυυλάά ττουυς τα μον ονόπ ον ό ετρα όπ ρα που θθα κοοσμ σ ήσσου ουνν τι τιςς ντισκομπάλλες της νέας εποχής.


Πρώτα ήρθαν και γάμησαν τους απέναντι. ∆ε μίλησα, δεν είπα τίποτα, φοβήθηκα. Έπειτα, ήρθαν και γάμησαν τους από κάτω μου. Πάλι δε μίλησα, δε μπόρεσα. Μετά ήρθαν και γάμησαν τους διπλανούς. Και πάλι δε μίλησα, είπα που θα πάει θα με γαμήσουν κι εμένα. Αλλά στο τέλος, όταν ήρθαν να γαμήσουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανείς για να γαμήσει…γαμώτο. Λαική σοφία


επίσημη συμμετοχή του GH στο WhatQueerFest, Νοέμβριος 2010


Έχω ένα όνειρο...



GloryHopes v2