Page 1

BENETAKO ISTORIOAK ETA

BESTE IPUIN BATZUK Ikasturtea: 2011-2012

ARANTZABELA IKASTOLA

Ikasgela: 6.A


EGILEA

IZENBURUA

Nahia lopez de Agileta

Hainbat istorio

Clara Stock

Fabila

Eneritz Garrido

Ni eta nire familiaren hiru istorio

Iker Ocio

Ate itxiak

Abel Garz贸n

Beldurrezko istorioak

Endika Soto

Istorioak

Gorka Escalante

Txikitako istorioak

Nereida Hern谩ndez

Nire amaren istorioak

Dorleta Pumar

Nire aitona Marcianno eta pasaiako portua

Noelia Bruno

Txakur azkarra

Uxue Goya

Akanpalekuaren ezustea

Ania Lopez

Jolas arriskutsuak

Unai Oleaga

Nire Gertakizuna

Asier Gomez

Nire bi ezbehar

Irune Palacios

Behiak eta Militarrak-

Jon Perez de Mendiola

Tren geltokilo istorioa

Nuria Perez del Notario

Bidai bat perura

Braian Molina

Nire Istorioa

Sheila Hernandez

Bira bat munduari

Ainara Olave

Ezpata eta animalia magikoa

Hugo Dones

Animalien salbazioa

Iker Chouza

Bizikletaz lasterketa

Miriam Pagonabarra

Handi izeneko gizon handia


HAINBAT ISTORIO INJEKZIOA Nire aita Alberto txikitan, oso bihurria zen, herri txiki batean bizi zen Ullibarri Nagusian. Bere ama Irene, aita Jesus, arreba Inma, bi anai Raul eta Santi eta aitona Benitorekin bizi zen. Herria ez zen oso haundia ezta oso ezaguna, ez zituen tabernarik, medikurik... baina eskola bazuen, nire aita bere adineko bakarra zen. Nire aitaren aita, herriko erizaina zen, injekzioak jartzen zekielako. Egun batean, nire aitari injekzioa jarri behar zioten eta nire aitak aurreko gauean non izkutatu ahal zen pentsatu zuen , injekzioak beldurra ematen ziolako. Eguna iritzi zen eta sotora jeitsi, kupela barruan sartu eta manta gainean jarri zuen. Nire aitona Jesusek "Alberto" ohiukatzen zuen baina nire aita lokartuta zegoenez ez zuen entzuten. Bilatzen aritu ziren baina ez zuten aurkitzen. Azkenean, itxaropenik gabe herriko elizara igo eta kanpaiak jotzen hasi ziren. Herriko guztiak bilatzen ari ziren herriko leku askotara joan ziren: errotara, baserrietara, eskolara...baina ez zuten aurkitu. Nire aitaren aitona, Benito, oso gizon jakintsua zen, adina ere bazuen, eta otu zitzaion sotora jeiztea, kupeletan begiratzeko. Horrela egin zuen. Sotora jeitsi zen,kupelak begiratu zituen, eta han zegoen nire aita Alberto. Errieta bota zioten eta gainera injekzioa ipini zioten. Nire aita ez zen berriz izkutatu injekzioa jartzea tokatzen zitzaionean.


LAPURKETA

Istorio hau Ekuadorren

gertatu zen, gaueko 8:00ak ziren eguzkia

joanda zegoen. Nire ama bidai luze batetik zetorren, etxera iristeko 2 km falta ziren baina autobus bat hartu behar zuen. Motxila eta kapela batekin zetorren, kapela nire amari oparitu zioten. Autobusa beteta zegoenez ezin izan zuen hartu. Nire ama, Marimar, zekien arriskutsua zela hain zuzen zonalde hori. Honena zela hurrengo autobusa itxarotea, baina nire amak oinez joatea erabaki zuen.

Jakinda kartzela erdian zegoela eta hortik arriskutsua zela ibiltzea ordu horietan. Aldapa igotzen hasi zen. Hurrutitik kartzela ikustean eta argirik ez ikustean eta inor kalean ez egotea beldurra eman zion eta buelta eman zuen. Aldapa jeizten zegoenean eta argietara iristen zegoenean nabaritu zuen, norbaitek

sorbaldatik hartu zuela eta

kapela kendu nahi ziola baina ez zuten lortu. Azkenean erlojua kendu


zioten. Ondoren nire amak ohiukatu zuen eta emakume batek bere ahotsa ezaguna egin zitzaion. Emakume hori oso bihotz onekoa zenez nire ama etxera eraman zuen. Etxean konturatu ziren mina hartu zuela kristal batekin belaunean, oraindik orbaina badu. Emakume horrek esan zionez Peteteko bandakoak izan zirela eta hurrengo egunean

beraiengana

joango

zela

erlojua

eskatzera

ezagutzen

zituelako.

Hurrengo egunean, aguretso batek galdetu zion nire amari ea lapurtu zuten emakumea bera zen, nire amak baietz erantzun zion eta galdetu zion zergatik ezin zuen lagundu aguretsoak horrela esan zion: norbait sartuko balitz armak aterako zituzten baina lapurrak bakarrik lapurtu nahi zintuzten eta ez minik egin.

Larunbatero, nire gurasoen koadrila kartzelara joaten ziren, jendea bisitatzera. Gizonak gizonekin eta neskak neskekin. Urte bat geroago, kartzelara

joan ziren bisitatzera eta emakume batek esan zion nire

amari: "Petete bandako agintaria aurkeztuko dizut". Baimena eskatu zuten eta gizonen aldera jo zuten. Nire amak galdetu zion Peteteri: "Ez zara nitaz gogoratzen?" Ihaz zaborlekura bota ninduzun. Petete bandako agintariak farre egin zuen eta horrela erantzun zion: "Ez, ez naiz gogoratzen pertsona asko atrakatu ditut baina ez dut inor hil.

Nahia Lopez de Aguileta


FABILA Orain kontatuko dizuedan istoria Blancarena da, emakume bat 28 urtekoa. Blancak lagundu zion hartz txiki bati, janaria hartzen, zeren eta bere lagun batzuk ezin zuten janaria eman. Blancak lortu zuen hartzari janaria ematea jeringuilla batetik. Dena hasi zen animali parke batean, Sobronen kokatuta dagoena. Blancak ezagutu zuen Carlos, guardia forestal bat zen, Carlosek esan zion Blancari hartza deitzen zela Fabila. Aste batzuk pasa eta gero, Fabilak edaten zuen bere esnea biberoi batean. Gero hilabete bat pasa ondoren bere esne dosiak, egun guztietan eman behar zizkion. Botila batetik litro erdikoa. Egun batzuk pasa eta gero Fabilak jaten zuen: pensua, haragia edo arrain pixka bat. Bitartean Blanca ateratzen zen hartzarekin, eta irakasten zion zuhaitzetara igotzen, igeri egiten eta mendian korrika egiten. Blanca portatu behar zen hartza bat bezala. Lehenengo berak egin behar zuen txiza leku batean gero Fabila leku berean egiteko, horrela ikasten dute, pozik eta libre. Fabila handia egin zenean, eraman zuten parke handiago batera eta han hartz txiki batzuk izan zituen. Han mutil batzuk expertoak zeudenez, laguntzen zioten hartzari. Zeren eta Fabila egon ahal zen txikitatik mendian. Blanca oso pozik geratu zen Fabilarekin denbora hori egoteagatik. Blanca Gasteizera ailegatu ondoren, egin zuen marrazki bat Fabilarena. Oso triste geratu zen eta Carlosek kontsolatu zuen, esaten berriro Fabila ikusiko zuela.

Clara Stock


NI ETA NIRE FAMILIAREN HIRU ISTORIOK 1979. urtea zen. Anai-arreba ziren bi ume logela batean zeuden. Anaia lau urteko mutiltxoa zen. Ile marroia, eta begiak marroiak ere zituen. Bere izena Raul zen. Bere arreba sei urteko neskatxoa zen. Ile beltzarana eta begi berdeak zituen. Bere izena Maria zen. Biak oso bihurriak eta oso kuriosoak ziren. Biak batera abenturazale bikote galanta osatzen zuten. Egun batean, biak lurrean eserita zeuden. Bat-batean animalia txikitxo bat beraien aurretik pasa eta ohe azpian izkutatu egin zen. Biek batera galdetu zioten elkarri: -Zer izan da hori? Biak bi aldiz pentsatu gabe, ea zer zen ohe azpira joan ziren. Raul konturatu egin zen ohe azpian zegoenak buztana zuela, eta beldurrik gabe, eskua ohe azpian sartu eta animalitxoa buztanatik hartu eta atera egin zuen. Maria eta Raul liluratuta geratu ziren animaliatxo hori sagutxoa zela ikustean. Orduan ohe gainean eseri ziren eta Raulek hauxe esan zuen: -Sagutxo honek izena behar du, ezta? -Bai!!! Eguzki izena berarentzat polita da, ezta -Bai, baina Ibai gehiago. -Ez, Mayi izango da. -Bai zera, Zuhaitz izango da. Bat-batean sagutxoa Raulen eskuetatik irten eta ohe barruan sartu zen. Maria eta Raul ero bezela hasi ziren sagutxoa bilatzen. Bapatean, KLAS!!! Ohea apurtu egin zen. Beraien ama berehala etorri zen. Kezkatuta galdetu egin zuen: -Baina, zer gertatu da hemen? Zoazte oraintxe bertan logela hontatik kanpora!


Umeak atera egin ziren eta ama logelan utzita sukaldera joan ziren. Amak esan zuen kalera irteteko asmoa baldin bazuten, krema jarri behar zutela eta hori egin zuten, baina ez zuten jarri krema, betuna baizik. Agur esan amari eta kalera irten ziren. Ama ez zen konturatu umeek aurpegia guztiz urdina zutela. Txirringak hartu eta paseo bat ematera joan ziren. Ikusten zuten jendea barrez lehertzen zen, pitufoak bezela zeudelako. Jakin zutenean ziztu bizian pozara joan eta hor sartu eta garbitu egin ziren. Baina, euria egin zuenez korronteak lokatz pilo eraman zuen pozetara. Atera zirenean uretik, monstruak diruditzen zuten. Orduak eta orduak egon ziren jolasten. Gaua etorri zenean, etxera joaten, txakur bat urbildu eta negarrez hasi zen. Txakurrari Txipi deitu zioten. Nire yaya (amo単i) edo beraien ama adoptatu egin zuen Txipi, eta primeran bizi ziren guztiok batera. Nire yayak kontutako istorioa da.

1979.urtetik 21 urte pasa ziren, eta urte horretan, 2000. urtean, ni jaio nintzen. Txagorritxun jaio nintzen (Gasteiz), baina ni jaio eta bi egun pasa eta gero Harora bueltatu ginen. Hor primeran pasatzen nuen nire aitak egindako xabu erraldoiarekin, xabu horretan zen modu bakarra ni lokartzeko. Behin nire ahizpa Harora etorri zen. Nire ahizpa besoetan hartuta ninduen. Bapatean nire ahizpak estropezu egin eta sorte tzarrez arrosa mata batera erori ginen. Gutxigatik baina niri ez zitzaidan ezer gertatu, tamalez nire ahizpak kriston kolpea hartu zuen sorbaldan, eta ziztada asko, baina dena-dela ez zitzaaion ezer graberik gertatu. Nire ama etorri zenean susto ederra hartu zuen nire ahizpa eta ni arrosa matetan etzanda ikusi gintuenean. Nire amak altzatzen lagundu zigun, eta hirurak barrezka hasi ginen. Urte horretan ni bi edo hiru urte eukiko nituen. Nire ahizpak kontatutako istorioa da, bestela ni ez nintzen oroituko.


Oso ondo pasatzen nuen Haron baina nire gurasoek ez zuten lanik aurkitzen eta Gasteizera etorri ginen. Gasteizen txakur bat euki genuen, Anny izenekoa. Berak egunero esnatzen ninduen. Nire amak goizero Annyri ni esnatzeko esaten zion, eta berak, kasu eginez nere logelara etortzen zen, nere ohera igo eta zaunka hazten zen. Behin, Annyrekin bainugelan sartu nintzen eta atera ginenean biok goitik behera makilatuta geuden. Amak ikusi gintuenean farrezka hasi zen Anny eta biok geneuzkan “pintengatik”. Annyri rimela bota, espainak margotu, “txuri” batzuk jarri eta azkazalak margotu nizkion eta ni berdin. Pailasoak ematen genuen. Hori nire amak kontatutako istorioa da. Hauek izan dira nire amaren eta bion hiru istorioak. Ez dakit gustuko izan duzuen baina espero dut intrigarekin irakurtzea. Hauek izan dira gaurkoz istorio guztiak.

ENERITZ GARRIDO CARRASCO


ATE

ITXIAK

Oporretan eta asteburu batzuetan nire aitonaren herrrira joaten naiz. Herri txiki bat da, oso alaia eta nire lagunekin oso ondo pasatzen dut. Orain jendea giltzekin ixten ditu ateak, baina lehen denak ateak irekita uzten zituzten. Orain dela urte batzuk egun batean 2 ume kalean zeuden jolasten eta batbatean esfera gorri bat ikusi zuten. Hiru metrotara zegoen altueraz eta erdian leihoak bezala zeuden. Gero esfera hori espaziora oso azkar joan zen. Alboko herrietan ere ikusi zuten eta hurrengo egunetan ikertzera joan ziren zer zen ikusteko. Urte batzuk geroago, egun batean 80 urteko emakume bat hilda agertu zen eta aldizkarietan agertu zen. Poliziak denbora asko zeraman herrian eta ez zekiten gizon bat burutik gaizki zegoena zen. Bi aste geroago ,jendeak garrazi bat entzun zuen eta etxe batera joan ziren. Han emakume bat zegoen aulki batean lotuta eta lepoan zauriak zituen. Emakumeak esan zuen norbaitek kolpeak eman zizkiola eta aulki batera lotu zuela. Poliziek uste zuten pertsona bera zela, beste emakumea hil zuenarena, baina gauza batzuk ez zeuden oso garbi. Azkenean, emakumeak esan zuen bera izan zela eta lagunak izan arren, borrokatu ziren. Herriko jendea beldurtuta zegoen horren ondorioz, eta atea giltzekin ixten hasi ziren. Hori pasa ondoren inoiz ez dute ateak irekita uzten.

IKER OCIO


BELDURREZKO ISTORIOAK ``ZERAMIKAZKO

Pailasoa´´

Behin, txikia nintzenean (3 edo 4 urte nituenean) nire arrebari Natalyri, 8 edo 9 urte zituenean, pelutxezko pailaso bat eman zioten. Pelutxeak

zeramikazko

burua

eta

ohialezko gorputza zuen, baina eskuak platikozkoak eta azkazalak zorroztuak zituen. Nire arrebari asko gustatzen zitzaion pelutxea baina niri ez, nik beldurra

nion

eta

beldur

handia

gainera. Beti negarrez esnatzen nintzen

eta lepoa atzamarkatuta. Eta

horrela eman nituen egunak eta egunak, baina egun batean nire ama geratu zen nire logelan gau hartan eta ez nuen negarrik egin. Beste hiru egun pasa eta ez nuen negar egin baina laugarren gauean, berriz, negar egin nuen eta hurrengo gauetan berdin. Nire ama desesperatuta zegoen. Pailasoa ohial zatitxo batzuk zeuzkan. Egun batean meditxo moduko bat zeukan. Gau batean, esnatu nintzen eta aurpegian odola nuen, nire ama oso beldurtuta zegoen, sendatu zidan eta bere ohean lo egin nuen. Hurrengo egunean, nire lehengusinekin pasa nuen gaua eta berriz ere negarrez hasi nintzen. Pailasoa ohearen alde batean ikusi zuen. Goizean, pailasoa hartu zuen eta zaborreko kamioira bota zuen. Bi astetara, pailasoaren txanoa agertu zen etxean. Nik ez nuen berriz negar


egin ezta odoletan hasi. Hortik aurrera nire ama askoz lasaiago egon zen.

``MAMUAREN PAUSOAK´´ Historia hau nire amari gertatu zitzaion 15 urterekin. Nire amona oso gaixorik zegoen eta nire ama eta nire aitona oso beldurtuta zeuden nire amonagatik. Hurrengo goizean

esan

zieten nire amari eta nire aitonari amona hil zela. Oso triste zeuden. Nire amari esan

zioten

etxean

takoiak

eta

musikaentzuten ziren. Bi aste barru etxean nire amak entzun zituen

nire amonaren irratia

ibiltzen etxetik.

ABEL GARZON

eta takoiak


ISTORIAK 1. ISTORIA

Nire aita, gaztea zenean, lagun batzueKin erabaki zuen mendira igotzea eta egitera

joatea

Santorkari

losakuarekin.

izeneko

aintzira

han lo Ondoren

batzuetara

joatea erabaki zuten eta hor lotan gelditu. Igel eta arrain asko zeuden. Aintzirak izoztuta zeuden eta erabaki zuten oinez pasatzea aintziraren gainetik punta batetik bestera, baina aintziraren erdian zeudenak erori ziren uretara eta ertzean zeudenak ez. Arropa bustita zeukatenez, hotz ziren eta sua egin behar zuten berotan sartzeko eta hipotermiarik

ez

hartzeko. Manta askorekin estali izan behar zuten.

2-ISTORIA Nire aita txikia zenean txakur bat zuten

baina egun batean joan zen

bakarrik mendira. Hurrengo egunean nire aita eta nire aitona bere bila joan ziren mendira. Egunak egon ziren bilatzen txakurra eta gau batean aurkitu zuten. Bere txakurra zen, dudarik gabe, eta etxera joan ziren postazunez eta oso alai. Txakur horrek nire aitonaren ardiak zaintzen zituelako, ardizain alemaniarra zen.


3-ISTORIA Nire amonak anai bat zuen eta egun batean ohar bat utzi zuen mahaian. Jartzen zuen mendira joan zela bere buruaz beste egitera eta jartzen zuen putzu batera bota zela. Metro asko zituenez, bonberoak ez ziren

ausartzen

jaistera,

baina

nire

amonaren beste anai bat hausartu zen behera jaistera. Ez zuten aurkitu eta oraindik ez dute aurkitu, inor ez da joan beheraino. Orain leku hori Torka de Vizente deitzen da

4-ISTORIA Nire amaren aitak ardiak zaintzen zituen eta egun osoan pasatzen zuen mendian. Suge bat ikusten zuenean hiltzen zuen eta liebreak ere bai. Menditik jaisten zenean eta etxera ailegatzen zenean aurkitutakoa jaten zuten.

5-HISTORIA Asteburu honetan kantabriako herri batean Arroyo izenekoa gertatu zait

istorio hau. Joatean orkatz bat ikusi nuen errepidean, kotxea

gelditu eta hartu genuen, txikitu eta etxera eraman genuen. Etxean 4 hanka ditut eta adar bat oso polita.

ENDIKA SOTO


Txikitako Istorioak Niri eta nire arrebari txikiak ginenean gauza asko gertatzen zitzaizkigun eta orain kontatuko dizkizuet batzuk:

1-Udan, Torrebiejara bidai bat egin genuen ama, aita, arreba eta laurok. Lehenengo, hondartzean egon ginen, erostera ere eta arratsaldean ama garbitzen zegoenean, ni, nire arreba eta nire aita paseo bat ematera joan ginen. Minutu batzuk pasatu ondoren, galdu nintzen. Kioskora joan ziren pipak erostera eta galdu nintzen. Ni beste leku batetik joan nintzen eta beraiek beste leku batetik. Azkenik, bi neska aurkitu ninduten,eta zaindu aita eta arreba agertu arte. Aurkitu nindutenean oso keskatuta eta nekatuta ikusi nituen.

2-Nire arreba 4 edo 5 urte zituenean , nire aita lanean ari zen eta ama erostera joan zen nire amonarekin. Nire arreba etxean geratu zen nire osabarekin. Baskaltzen eman zion, jolastu zuen eta Rosa nekatuta zegoela mahai azpian lo geratu zen. Osabak ez zekien non zegoen, azkenean ikusi zuen lotan mahai azpian. Deitu zion amari eta zer egin galdetu zion. Amak esan zion ohera eramateko. Amak eta amona ailegatu zirenean, Rosa mahai azpian zegoen oraindik.


Osabak manta bat jarri zion eta amak galdetu zion zergatik ez zuen ohera eraman. Erantzun

zion

Farregure

ez zuelako

nahi

esnatu.

handia eman zion amari eta

amonari gertatu zena.Aita etorri zenean amak kontatu zion zer gertatu zen.

3-Urte bat edo bi nituenean, nire aitak wiski edalontzi bat utzi zuen mahaian. Nik banekien oinez egiten, mahaia ez zen oso altua eta nire ama arropa ateratzen zegoela,aitari

deitu

zion.

edalontzia

urrutiago

hartzeko.

Aitak

Esan

jartzeko,

esan

zion

ez

zion

nik

ez

nuela

hartuko. Igo nintzen eta edan nuen wiski pixka bat. Edan eta gero, nire aitak ikusi ninduen, amari deitu zion eta nire aitari errua bota zion. Ironiaz esan zion “ez dela ailegatzen� eh? eta hortik joan nintzen. Aurkitu ninduten

paretan kolpeak ematen. Saiatu

ziren hartzen, baina ezin zuten. Handik ordu batzuetara lotan nengoen.

GORKA ESKALANTE


NIRE AMAREN ISTORIOAK ILE MOZKETA Nire ama oso ondo portatzen zen klasean. Baina egun batean ez zen hain ondo portatu. Nire ama klasean zegoen eskulan batzuk egiten eta andereñoa ordenagailuan zegoen. Bat-batean ume batzuk joan ziren andereñoarengana eta esan zioten Begoña(nire ama) eta beste batzuk neska bati ilea mozten ari zirela. Andereñoak ez zien kasurik egin. Minutu batzuk pasa eta gero beste ume batzuk jooan ziren andereñoarengana eta gauza bera esan zioten: Begoña neska bati ilea mozten ari da. Andereñoa ez zien kasurik egin. Minutu batzuk pasa eta gero neska bat joan zen neskaren ile batzuekin, eta andereñoa ikustean altzatu zen eta haiengana joan zen, ikusi zituen bi neska besoetatik hartzen neska, beste neska ahoa estaltzen eta nire ama ilea mozten. Andereñoak paretaren kontra jarri zuen eta errieta bota zion. Gero arratsaldean neskaren amak artazi batzuk hartu zituen eta nire amaren atzean korrika joan zen eta nire amonari esan zion bere alabaren

pelukeria ordaindu

behar zuela. Eta nire amona ezan zion ezetz eta uzteko nire ama pakean.

SUKALDARIA


Urte batzuk pasa eta gero nire ama bere lagunekin oso aspertuta zegoen eta esan zien ea jolasten zuten sukaldatzera, sartaginak

eta

eta

besteak

joan

horrelakoak

ziren

hartzera.

Nire

ama

zuhaitzetako ostoak hartzera joan zen. Gero esan zien bere lagunei jateko baina bere anaiari ez zion utzi jaten ze ezin zen jan. Hurrengo egunean bere lagunak gaixorik zeuden.

KOTXEAREN ISTRIPUA Nire ama haundia zenean, nire aitarekin kotxean zegoen eta ikusi zuten kotxe bat buelta haundi bat ematen airean eta gero erortzen. Nire amak eta aitak ikustean buelta eman zuten eta kotxea, ikusi zuten. Jeitzi eta gero, neska txiki bat ikusi zuten kotxetik ateratzen eta esan zien bere ama kotxearen barruan zegoela eta istripu bat izan zutela. Nire amak neska hartu zuen eta kotxera eraman zuen eta nire aitak neskaren ama ikustera joan zen ea ondo zegoen. Bakarrik klabikula apurtu zuen, anbulantziari

deitu zioten eta etorri zirenean nire ama eta aita etxera

joan ziren. Espero dut istorioa hauek gustatzea.

NEREIDA HERNĂ NDEZ


NIRE AITONA MARCIANO ETA PAISAIKO PORTUA Nire aitona arrantzalea zen, eta Pasaiko portuan atrakatzen zuten itsasontzia. Arrantzatzen zituzten legatzak iparraldeko itsasoan. Hau da, Erresuma Batua eta Irlanda tartean. Itsaso horietan, neguak oso gogorrak ziren eta olatu oso handiak zeuden eta behartuta zeuden Irlandako portura joaten. Beraiek hara joaten zirenean kontrabandoa egiten zuten, Whiskia eta Tabakoa ekartzen zutelako. Guerra bukatu ondoren, nire aitonak eraman zuen nire osaba itsasontzian Frantziaraino. Bera mando republikanokoa zen, eta Frankoaren poliziak bere bila zeudelako. Eta han osabak aurkitu zuen lana Burdeosen, ardoa eta ko単ak egiten. Itsasontziko tripulaziokoek batzuetan, joan behar zuten itsasontzi batzuk erreskatatzera arazoak zituztelako edo itsasontzia urperatu zelako. Askotan, istripu oso larriak zituzten eta joan behar zuten portura sendatzeko. Egun batean, istripu oso larria izan zuten, beraiek izandako istripurik larriena izan zen. Pasaiako portu ondoan zeudenean talka egin zuten harri batzuekin eta S.O.S. deiak egin behar zituzten. Kapitainak esan zuen inor ez zela uretara botako nahiz eta portua hurbil egon, olatuak oso handiak baitziren eta oso arriskutsua baitzen. Baina, arrantzale batek ez zion kasurik egin eta uretara bota zen portua hurbil zegoelako eta ailegatuko zuela pentsatzen zuen. Baina, itotuta hil zen.


Egun horretan, kasualitatez, nire amona jarri zuen Marinako irratia. Hor entzuten zen itsasoan gertatutako guztia, berak ez zuen inoiz irratia jartzen. Momentu horretan, “Pasajes de San Juan� itzasontzia urperatzen ari zela esan zuten Marinako irratitik eta orduan nire amonak hartu zuen nire izeba eta joan ziren ziztu bizian Pasaieko portura ikustera ea nire aitona ateratzan zuten itsasontzitik. Nire amona eta nire izeba Chelo oso beldurtuta zeuden. Itsasontzia ia urperatuta zegoenean, salbamentuko txalupak joan ziren erreskatatzera. Gero etortzen ari zirenean portura, nire amona eta nire izeba zeuden itxaroten. Portura aiegatu zirenean, nire amona Carmen eta izeba Chelo zeuden itxaroten. Nire aitona Marciano, nire amona Carmen eta nire izeba berriro elkarrekin zeudenean, nire izeba Chelok esan zion nire aitona Marcianori: -Aita, oso gaizki pasa dut zure itsasontzia urperatzen ari zenean. Eta nire aitonak erantzun zion... -Lasai alabatxo, ez kezkatu. Banago hemen zurekin eta zure amarekin. Etxera zihoaztenean nire aitona Marcianok kontatu zien nire amona Carmeni eta nire izeba Chelori nola gertatu zen istripua eta bat hil zela itota.

DORLETA PUMAR DIAZ DE GARAYO


TXAKUR AZKARRA Bazen behin txakur bat oso azkarra zena, txakur hori nire aitonamonarena zen. Beltza zen, Luki zuen izena eta oso polita zen. Txakur horrek nire aitonaren auzoko bat gorroto zuen

eta ezin zuen

ikusi, ikusten zuenean joaten zen berarengana koska egitera. Nire aita, 24 urtekin lanera joaten zen motorrarekin eta beti bueltatzen zen etxera ordu berean (ordubietan), txakurra oso

azkarra zenez, beti itxaroten

zion kalean eta bi kilometrotara zegoenean txakurra kalean egoten zen, egun guztietan gauza bera egiten zuen.

Egun batean nire aita lanera joan zen motorrarekin egunero bezala, lanetik bueltatzean istripu bat euki zuen. Baina bere aitak eta amak ez zekiten

ezer,

ordubiak

ailegatu

zirenean bere ama kalera joan zen ea txakurra kalean zegoen, zeren eta ez zuen etxe barruan aurkitzen. Berriro sartu

zen

etxean

bilatzera

eta

bapatean aurkitu zuen txakurra aulki baten azpian etxanda ateari begira, dardarka eta nedarrez. Nire amonak galdetu zion nire aitonari. -Zuk badakizu zer gertatzen zaion txakurrari ? -Ez dakit. (esan zuen nire aitonak)


Bi edo hiru minutu eta gero, nire amonaren telefonoa entzun zen

eta

hartu zuenean: -Nor da? -Ospitaletik

deitzen

dizut

esateko zure semeak istripu bat izan duela motorrarekin, baina ez kezkatu zeren eta hobeto dago. Nire amona joan zen korrika nire aitonarengana eta esan zion.. -Badakit zergatik dagoen txakurra horrela. -Zergatik?(esan zuen nire aitonak) -Manolok istripu bat izan duelako motorrarekin eta txakurrak bazekien zerbait pasatu zitzaiola.

NOELIA BRUNO


AKANPALEKUAREN EZUSTEA Behin, nire ama eta bere lagun batzuk, 18 urte gutxi-gora-behera zituzten, eta parranda guztietara joatea asko gustatzen zitzaien. Denek batera oso ondo pasatzen zuten baina oso erraz bildurtzen ziren ere bai. Oso alaiak ziren eta eta beti elkarrekin egoten saiatzen ziren. Egun batean, nire ama eta bere lagun koadrila elkartu ziren eta batek esan zuen: -Entzun dut berbena bat dagoela Iturmendin, joan nahi duzue? -Noski baietz- esan zuten denek. Plana prestatu eta denak batera Iturmendirantz abiatu ziren, gauean ailegatu ziren. Euria ari zuen eta kanpai denda jartzeko tokia aurkitu behar zuten. Belar asko zegoen toki batera ailegatu ziren, han jarri zuten kanpai denda eta berbenara joan ziren. Han oso ondo pasatu zuten. Denek oso lagun onak egin zituzten eta beraiekin pasatu zuten gau osoa. Lagunetako batek esan zuen: -Nik uste kanpai dendara bueltatzeko ordua dela. -Ez mesedez, oraindik ez, oso ondo pasatzen ari gara eta. Azkenean, hain ondo pasatzen ari zirenez, gustiz ahaztu zitzaien esandakoa. Orduak eta orduak pasa ziren eta egindako lagun berriak


etxera joan beharra izan zuten, neke-neke eginda zeudelako. Leku horretan, aspertzen hasiak zeuden eta batek esan zuen: ongi da baina ez denbora gehiegi -esan zuen nekez.

-Oraingoan bai ordua dela lotara joateko, ezta? -Egia da -Ongi da, goazen. Kanpai dendara ailegatu eta lotara sartu ziren. Hurrengo goizean, zarata batzuk entzuten ziren eta mutiletako bat begiratzera joan zen. Bapatean behi batzuk ikusi zituen eta korrika bueltatu zen. Denei azaldu zien zer ikusi zuen,

baina ez zuten

sinistu. Baina bapatean: -Muuuu!!!

Orduan, denek sinestu zuten. Denei

beldurra

ematen

zien

ateratzea eta han eman zituzten orduak. Azkenean, gizon bat pasatzen ikusi zuten eta laguntza eskatu zioten. Gizona oso atsegina zenez, behiak erditik kendu zituen eta atera ahal izan zuten.

UXUE OLARIZU GOYA


JOLAS ARRISKUTSUAK Bazen behin Mercedes izeneko neskato bat. Mercedesi, Merche deitzen zioten eta izen horrrekin gelditu zen. Merche oso neskato polita zen, ile kiskurra zuen, urre kolorekoa eta beti oso lirain janzten zen. Bost anai-arreben artean nagusiena da. Merchek, Lola izeneko lagun bat zuen eta oso ondo pasatzen zituen egunak berarekin, nahiz eta izkutatu nahi izan behar zuela behin baino gehiagotan bere amak edo Lolaren amak ez harrrapatzeko.

Egun batean, Merche Lolarekin zegoela ez zekiten zer egin, petsatu eta pentsatuz bat-batean medikutara jolastea erabaki zuten. Merche medikua zen eta Lola gaixoa. Merchek eskultatu zion, kristalezko ontzi batekin, bere altuera neurtu zion, pisatu zuen eta bat batean esan zuen: -

Gaixorik

zaude,

ospitalean

geratu

beharko zara, tratamentua behar duzu. Merche sukaldera joan eta azukrea hartu zuen, gero despentsara igo zen eta han zegoen ardo botila hartu zuen, azukrearekin nahastu

eta botika bat

izango bazen bezela, Lolari eman zion. Botila osoa edan zuen eta eseak


egiten ibiltzen hasi zen, hain moskortuta zegoen, Lolak ezin zuela bere etxera igo. Lortu zuenean etxera joatea Lolaren amak esan zion: -Ai nire Lola!!, ai nire Lola!!, zer gertatu zaizu nire Lola maitea?. -Merche izan da -esan zuen neskatoak urduri.

Merchek,

Lolaren

ama

bere

bila

zegoela jakin zuenean azkar-azkar tximinian izkutatu zen eta ez zen atera afaltzeko ordura arte.

Gaur egun, istorio hau eta beste batzuk bere loba-bilobei kontatzen dizkie. Bere loba-bilobak oso ondo pasatzen dute berarekin

baina

bakarrik batzuekin asko egoten denez hauek gehiago dakite eta ni horietako bat naizenez asko maite dut eta asko gogoko istorioak, abentura modura.

ANIA LOPEZ

ditut bere


NIRE GERTAKIZUNA Egun batean, nire familiakoek erabaki zuten Tenerifera joatea. Ni oraindik oso txikia nintzen, 2 urte nituen bakarrik. Ilusio handia egiten zidan hegazkinez joatea baina, beldurra ere banuen. Gabonetako oporrak ziren eta ez zen oso garestia izan. Bidaia guztia lotan joan nintzen eta ez nintzen ezertaz konturatu. Ailegatu bezain laister Apartahotel batera joan ginen, etxe modukoak ziren. Oso polita

zen,

gauza

asko

zituen,

igerilekua,

teniseko zelaiak...Buelta bat ematera atera ginen eta gabonak zirenez pinuak oso ondo apainduta zeuden. Afaldu ondoren, oso nekatuta geundenez lo egitera joan ginen. Hurrengo egunean, “ Teidera” joan ginen eta oso ondo pasa genuen. Ondoren, Santa Cruzera joan ginen, Tenerifeko hiriburua,

eta

hondartzara joan ginen bainua hartzera. Gero, “Loropark” batera joan ginen. Horrela egunak eta egunak pasatu ziren. Baina egun batean, oso arraroa izan zen, beste egunetan izugarrizko tenperaturak egon zirelako


(30ÂŞ), benetan izugarria zen euritea izan zen. Tenerifen “persianakâ€? ez zeudenez, Gasteizen bezala, etxe guztia urez bete zitzaigun. Nire aita konturatu zen, nik deitu niolako eta altxatu bezain laister ikusi zuen lurra urez beteta zegoela. Nire gurasoak, nire arreba eta laurok batera lo egin genuen goxo-goxo. Logeletarako zerbitzuei deitu eta beste etxe batera eraman gintuzten. Egun batzuk pasatu ondoren, Gasteizera

bueltatu

ginen

hegazkinez, orduan ez neukan horrenbeste Gasteizera

beldurrik. iritsi

ginenean

barre batzuk bota genituen gogoratzean zelako bidaia egin genuen, baina hala ere, oso ondo pasa genuen eta argazki politak atera genituen .

UNAI OLEAGA


NIRE BI EZBEHAR Bi urte nituenean Aranbizkarran bizi nintzen, nire aita, nire ama eta nire anaiarekin. Aranbizkarrako jaiak ekainean ziren eta ni han nengoen nire aitarekin. Barraketatik buelta batzuk eman ondoren tren bat zen barraka bat ikusi nuen, eta barrakan igo nintzen.Trenean igota nengoenean hasieran oso ondo zihoan baina gauzak aldatu ziren.Trena kanpora joan zen!

Trena atera zen momentuan trenean lan egiten zegoen neska joan zen. Trenak aurrera jarraitu zuen baina metro batzuk aurrerago gelditu egin zen. Geroago, polizia etorri egin zen eta neskaren bila joan ziren, Aranbizkarra

hauzo osotik

jarraitu zioten baina ez zuten harrapatu. Gero nire aitak ni atera ninduen eta gero beste ume bat lurrera erori zena. Ondoren ez dakit nola baina beste barraka batzuetan igo nintzen. Azkenik etxera joan, afaldu eta nire aitak ohera sartu ninduen. Hurrengo egunean nire zaintzailearekin nengoen eta barraketara joan ginen baina trena ez zegoen, seguruenik poliziak eraman zuen. Baina beste barraka dibertigarri batzuk zeuden adibidez:koltzoneta intzableak....


Barraketan egon ondoren etxera jatera joan ginen, baina igogailuan igotzen geundenean igogailua gelditu egin zen. Igogailuaren goialdean lekutxo bat zegoen eta nire zaintzaileak handik sartu ninduen nire amari deitzeko. Igogailua martxan jarri izan balitz aplastatuko ninduke, baina suertez ez zen martxan jarri, eta nik nire amari deitzera abiatu nintzen. Lau pisu igo ondoren ateari deitu, igogailuan ataskatu ginela esan eta berarekin igogailua zegoen lekura jeitzi ginen.

Ondoren nire amak nire anaia eta zaintzailea ateratzen saiatu zen eta 5 minutu ondoren kanpoan zeuden. Gero eskaileretatik igo eta etxera sartu ginen. Etxean geundenean nire amarekin jan eta arratsaldean nire lagunarekin (Jon) futbolera jolastera joan nitzen, jolasten oso ondo pasatu nuen.

Ordu batzuk jolasten

pasa ondoren Joni agur esan eta etxera joan

nintzen. Jonekin oso ondo pasa nuen futbolera jolasten. Zelako egunak pasa nituenak.

ASIER GOMEZ CALVO


Behiak eta militarrak Orain dela urte batzuk, nire aitak hamahiru edo hamalau urte zituenean, Abetxukon bizi zen eta egun batean hau gertatu zitzaion: Nire aita lagunekin kaletik zihoan, eta behi batzuk pasa ziren bereien ondotik. Beraientzat arraroa zen, behiak pasatzea hortik. Gero, hiru edo lau minutu ondoren, militar batzuk pasa ziren, aurretik ikusitako behiak, arrapatu nahian behiak ihes egin zutelako. Behiak parke batera joan ziren, eta han aitona bat zegoen, zuhaitz batean txisa egiten, eta jendeak ohiukatzen

zion

handik

kentzeko.

Baina

aitonak ez zuen entzuten. Txisa egin eta gero, aitonak begiratu zuen eta behiak ikusterakoan zistu bizian, makila utzi eta zuhaitzera igo zen.

Txakurra eta pertsona Larunbat batean bostetan, nire aita bere lagunekin geratu zen eskubaloian

jolasteko. Azkena ailegatu zen jokalaria, txakur batekin

heldu zen. Txakurrak nire aitari alde guztietara jarraitzen zion eta bere oinera igotzen zen. Nire aitak

eta beste lagunek barre egiten zuten.

Lagunak azaldu zien besteei, bere txakurra zeloan zegoela, eta usaina


prakan itsatsita zuela eta again horregatik txakur hark jarraitzen zion. Partida jolasteko autobusa hartu behar zuten Abetxukon eta denak igo zirenean txakurra ere autobusera igo zen. Orduan gidariak esan zuen : -Norena da txakur hau ! Eta nire aitak eta bere lagunek esan zuten beraien ez zela, eta txakurra jaitsi zuten. Autobusa martxan jarri zen, eta txakurra atzetik jarraitzen zien. Autobusa geltokietan gelditzen zen, eta gidariak berriro esaten zuen: -Zer egiten du txakur honek hemen ? Eta nire aitak eta bere lagunek barre egiten zuten txakurra lagunaren hanketan

behin eta berriz igotzen zelako. Beste geltoki batera heldu

zirenean txakurra berriro ere agertu zen, eta bere lagunaren oinetara igotzen zen. Geroago, oinez joan ziren Mendizorrozaraino, eta txakurra atean utzi zuten. Aldatu ziren, gero partidua hasi zuten, eta txakurra kantxan zegoen, bere lagunaren oinean igotzen. Eta beste taldeko jokalariek esaten zuten: – Arbrito, falta, falta ezin dira txakurrak hemen egon !! Eta denak barrezka

hasi ziren, txakurra hartu zuten eta gela batean

sartu zuten. Jolasean aritu ziren eta txakurraren zaunka entzuten zen. Azkenean,

joan ziren nire aita eta bere lagunak etxera. Eta abritoak

txakurra etxera eraman zuen.

IRUNE


TREN GELTOKIKO ISTORIOA 2005eko uda zen, nik 5 urte nituen eta familiarekin oporretan nengoen. Katalunyako kostaldeko herri batera joatea erabaki genuen, herriak Santa Susana izena zuen. Herria ez zen oso handia baina hotel eta apartamentu asko zituen oprretan egoteko leku egokia zelako, baita hondartza bat ere zuen. Eguraldia ez zen oso ona izan eta turismo pixka bat egiteko, Bartzelonan egun bat pasatzea erabaki genuen. Bartzelona ez zegoen oso urrun herriarekin konparatuta, gutxigorabehera

trenez

joanda ordubete irauten zuen bidaiak. Bidaia hori Bartzelonan egon nintzen lehenengo aldia izan zen. Santa Susanatik Bartzelonara zihoan trena 9:30etan atera zen. Hiria ikusteko autobus batean eseri ginen eta ikusi nahi genituen gauzak ikusteko autobusetik jaitsi ahal ginen, adibidez:Sagrada familia, Camp nou futbol-zelaia,

Portua,

Bartzelonako

katedrala,

Guel

parkea...baina

Bartzelonara beranduago heldu ginen tren geltokian problema bat izan genuelako. Tren geltokian geunden, eta goiz heldu ginenez trena itxaroten egon ginen, beranduago, trena heltzeko minutu gutxi gelditzen zirenez nire aita joan zen billeteak erostera eta trena heldu zenean, konturatu ginen ez genuela billeteak ziurtatu, egin behar zelako, orduan nire aita mementu


batean joan zen billeteak ziurtatzera, nire ama, ni eta nire anaia, trenean sartzen ginen bitartean. Bat-batean, treneko ateak itxi ziren, nire aita konturatu zen eta billeteak ziurtatuta zeudenean korrika etorri zen trenean sartzen lortzeko, baina ez zuen lortu eta geltokian bakarrik geratu zen. Nire ama urduri jarri zen eta “ mi marido, mi marido� oihukatzen hasi zen, orduan, begiratzailea heldu zenean nire ama gertatu zen guztia kontatu zion eta billeteak ez genuela esan zionean, begirale hark bakarrik irteera bat aurkitu zuen, hurrengo geltokian jaistea eta nire aita etorri arte itxarotea. Hurrengo trena heldu zenean, igo ginen eta aitarekin hitz egiten egon ginen gertatu zenari buruz. Azkenean, gutxi gora behera 12:00etan, ginen,

Bartzelonara goizeago

heldu heltzea

pentsatuta geneukan gauza gehiago bisitatzeko

baina

gertatu

zena

gertatu zenez, ordu horretan heldu ginen eta planeatuta geneukan gauzak ikusteko ikusi genituen:Sagrada familia, Camp nou futbol zelaia, Portua, guel parkea, Akuarioa, Bartzelonako katedrala...20:00etan gutxi gora behera Santa susanara bueltatzeko trena hartu genuen, ez zitzaigun ezer gertatu baina bueltan bide osoa lotan pasatu nuen oso nekaturik nengoelako.

JON PEREZ DE MENDIOLA


BIDAI BAT PERURA Bazen behin lagun talde bat, jolasten zegoena herriko parke batean. Han zeuden lau lagun: Laura, Mikel, Amaia eta Ander. Lagun bat falta zen, baina jolasten jarraitu zuten. 12:00ak ziren eta oraindik ez zen etorri, Lauraren mugikorrarekin deitu zioten. Arratzaldean, berriro deitu zioten eta herrian ez zegoela esan zuen, Perun zegoela. Guztiak gelditu ziren triste baina uda zenez, jende asko zegoen eta guztiak galdetzen zuten ea Aitor non zegoen. Bere familiarekin Perura joan zela, han bere aitonamonak zeudelako azaltzen zien.

Egun batean, jolasten ari ziren eta pentsatu zuten gauean ateratzea, eta horrela egin zuten. Jolasten ari zirela, gizon bat agertu zen, guztiak oso beldurtuta geratu ziren eta etxeetara hizketan ari ziren

joan

ziren.

Hurrengo

eta gauean ikusitako pertsona bera

goizean,

ikusi zuten,

konturatu ziren herriko gizona zela. Gau guztietan ateratzen ziren ea ikusten zuten gizon hura, baina ez zekiten nor zen. Goizeetan, herritik joaten ziren baina ez zuten ezer ikusten, gizon asko ikusten zituzten baina esaten zuten ez zirela pertsona hoiek. Orduan, jarraitu zuten gau guztietan

ateratzen,

baina

batzuk

ez

ziren

ateratzen,

beldurra

zeukatelako. Aspertuta zeudenez joan ziren etxera eta goizean pentsatu zuten bidai bat egitea. Gurasoei esan zieten eta Perura joan ziren


Aitorrekin egoteko eta gertatutako gauza guztiak kontatzeko. Laurak, grabatu zuen gizonaren historia. Uztailean, joan ziren Perura eta han gelditu ziren hilabete bat. Gertatutako gauza guztiak kontatu zioten eta triste geratu zen, gurasoei baita ere kontatu zioten eta esaten zuten, historio polita zela. Han gauza asko ikusi zuten, baina ez ziren beldurrezkoak. Azkenean, Perun, oso ondo egon ziren Aitorren familiarekin. Perun, gauza gutxi zeuden eta gaueetan hitz egiten zuten Aitor gaizki egongo zela Perun. Hilabete bat pasa zen eta oraindik Aitor 15 egun gehiago egon behar zen. Oso gaizki pasatu zuen Aitorrek, bere lehenengo aldia joaten zela Perura. Bere aitonamonak eta guztiak herrira etorri ziren bizitzera eta etxe txiki bat erosi zuten. Asko joaten zen aiton-amonen etxera, esaten zuelako oso polita zela. Aiton-amonak, oraindik ez zeukaten lagunik baina hilabete bat barru lagun asko euki zituzten. Lagunei, kontatzen zien, Perun nola dagoen eta esaten zuten, han ez zegoela tabernarik eta ogi gutxi jaten

zutela.

Primeran pasa zuten bere bizitza osoa eta hortik aurrera lagun asko izan zuten, jatorrak zirelako. Aitor, Laurak, Mikel, Amaia eta Ander bizitza primeran joan zen eta gero eta lagun gehiago izan zituzten. Hortik aurrera urtebetetze eta guztiz ospatzen zuten eta istorio asko kontatzen zituzten, gauza asko gertatzen zitzaizkielako guztiei.

Nuria Perez del Notario


Nire Istorioa Bazen behin herri bat 100 pertsonekin. Baina pertsona horietatik bat ez zen pertsona. Bera Lami erregea zen, oso potere haundiak zituen eta

berak

nahi zuena ekartzen zioten: Pertsonak, Ura, Hamburgesak,

Pastelak, Tarta‌ Lami erregeak zeuzkan

mamarru

batzuk eta

nahi

mamarru

horiek berak

zuena emanten zioten: Dirua, Zapatak, Trajeak‌ Egun

batean

Lami

eregeak

Alkateari eskatu zion herriko neska

politena

eta Alkateak esan zuen baina

emango

nola

dizut nire anaiaren neska? Eta Lamiak

esan

zion: Ez badidazu ekartzen sure semeak eta zure neska hilko ditut. Alkateak esan zuen: Bale, nire anaiaren ondo tratatu. Beste egunean Lamiak

neska

neska

emango dizut baina

Lamiaren etxean zegoenean

esan zion zuk egidazu sopa bat eta ez badidazu

ondo

egiten hilko zaitut. Neskak esan zion bale, sopa egingo dizut, baina ez egin minik mesedez. Neskak pentsatu zuen eeeeeh? Sopa pozoitzen badut, Lamia hilko da ezta??? Orduan Lamiari eman esan

zuen

zion. Lamiak esan zion: Ummmm ze gosoa!! Eta neskak

eskerrikasko. Lamiak

bukatu

uste duzu tontoa naizela ala? nire sopa

neskak sopa egin zuen eta

hori pozoinduta

zegoela

zuenean esan

zuen:

zer

mamarruek dena esan didate, eta

ni

hiltzea

nahi

zenuela.


Neskak esan zuen erantzun

ez, ez, ez,

zion. Joan

zaitez

gero sartu pentsatzen itxaron zuen

etxean

nik

kalera

duzunean

hori ez dizut egin ta lamiak eta

pentsatu

zer

egin

egin duzuna eta

duzun

sartu. Neska

zaratarik ez egotea. Neska

etxean

sartu

zen

zaratarik

egin

barik, lamiak

zuen lekuan. Mamarruak

ireki

kajoia eta

hartu zuen kontu handiarekin

lehiotik korrika joan eta mamarruak hasi ziren bai, bai, jauna! zure aginduetara eta orduan Lamia korrika batean altzatu ohetik eta neskaren atzetik korrika hasi zen. Neskak asko

egiten

zuen

eta

Lamiak

korrika

ezin zuen harrapatu eta esan zuen

mamarruak, neska baino korrika gehiago egin nahi dut eta hori gertatu zen. Lamia

neskaren

korrika

lamia

atzetik

orduan

mamarruak

bota

bezala

azkenean

eta

bizi izan ziren.

Braian Molina.

zegoen

neska

zituen

oso azkar egiten zuen

mamarruak

eta

nexka

eta

Lamia

Erregina

zeuden

kaxa ireki

desagertzen ari bihurtu zen

eta

zen oso

ta ura ondo


BIRA BAT MUNDUARI D u e l a u r t e b a t z u k , b a z e n f a m i l i a ba t , 2 n e s k a , a m a b a t eta aita bat osatzen zutena. Aita arrantzalea zen eta ama n e k a z a r i t z a n e t a e t x e k o l a b o r e ta n l a n egiten zuen. Neskak 2 ziren, bat 5 u r t e k o a e t a b e s t e a 2 u r te k o a . A m a k i l e oso-oso luzea zuen eta maite zuen bere familia, oso jatorra eta bihotz onekoa z e n , a s k o m a i t e z u e n na t u r a e t a a s k o e r r e p a r a t z e n z u e n . A i t a k i l e m o t z a e ta beltza zuen, begi berdeak zituen, beti a lk o n d a r a z u r i e t a p ra k a m a r r o i b a t z u e k i n j o a t e n z e n . 5 urteko neska, Maite deitzen zen, ile luzea eta kizkurra zuen m a r r o i k o l o r e k o a , b e g i a k be r d e a k z i t u e n b e r e a i ta k b e z e l a k k a m i s e t a z u r i e t a fa l d a b e l t z ba t e k i n j o a t e n z e n . 2 u r te k o n e s k a , M a i a l e n d e i t z e n z e n , i l e m o t z a k o le t e k i n e ta l a r a n j a z u e n , b e g i m a r r o i a k z i t u e n , s o i n e k o u r d i n b a te k i n j o a te n zen. F a m i l i a sa k a ba n a t u z e n , a m a g a ix o t a s u n b i t x i b a te n g a t i k h i l zen e ta handik g u t x i r a a i t a e tx e t i k joan zen. Maite eta M a i a l e n ba k a r r i k g e r a t u z i r e n . M a i te k zerbitzari lana aurkitu zuen eta Maialenek, bere amak egindako lanak egiten zituen. Maitek erakutsi ziolako. Egun batean, Maitek bere aita bilatzera joatea erabaki zuen, maletak egin eta mundu osotik bilatzera joan ziren. Ez z u t e n d i r u r i k e r a m a n , o r d u a n o i ne z j o a n g o z i r e n . L e h e n i k , Egiptora iritsi Nilo ibaia ikusi zuten. Egiptoko jendeak


mesede bat eskatu zien, esfingea bukatzen laguntzea, h o r r e n o r d e z d i r u a , j a n a r i a , u r a e t a l o e g i te k o l e k u a e m a n g o z i z k i t e n . M a i t e e t a M a i a l e n e k b a ie t z e s a n z i e t e n e t a 2 astetan esfingea bukatuta zeukaten. Ondoren New Yorkera i r i t s i z i r e n e t a j e n d e a k l i b e r t a t e k o e s ta t u a b u k a t z e n laguntzeko eskatu zien, horren trukez Egiptoko jendeake s k a i n i z i e n g u z t i a e m a g o z i e t e n , 3 a s te t a n b u k a t u z u t e n . G e ro d i r u a z u t e n e z h e g a z k i n b a t h a r t u z u t e n P a r i s e r a i n o e t a beste mesede bat, Eifel dorrea bukatzen lagutzeko eskatu z i e t e n , h o ne t a n 4 a s t e p a s a tu z u t e n e g i t e n , t a x i b a t h a r t u e t a T x i n a r a j o a n z i r e n e ta h a r r e s i h a n d i a e g i t e k o e sk a t u zieten, hemen 4 hilabete zeramatzaten. Klaro ez Egipton , e z N e w Y o r k e n , e z P a r i s e n e t a e z Tx i n a n , e z z e n b e r e a i t a a ge r t z e n . I n d i a r a i r i t s i z i r e n e ta T a g m a h a l a i k u s t e r a j o a n z i r e n e a n e n p e r a d o r e a ik u s i z u t e n . M a i te r i e za g u n a i r u d i t u z i t z a i o n g i z o n h o r i , o r d u a n h u r b i l d u e t a k o n t u r a t u z e n no r z e n , B E R E A I T A Z E N ! D i r u a sk o i r a b a z i z u e n e z e n p e ra d o r e a bihurtu zen eta bere alabataz ahaztu zen.

Azkenean dena ondo atera zen, M a i te k e t a M a ia l e n e k e z z u t e n gehiago lan egin eta bere aita a u r k i t u z u te n e t a I n d i a n b i z i t z e n geratu ziren. E t a h a l a ba z a n e d o e z ba z a n s a r dadila kalabazan eta atera dadila gasteizko plazan.

SHEILA HERNANDEZ


EZPATA ETA ANIMALIA MAGIKOA Bazegoen herri txiki bat Mendi Altu izenekoa. Jendeak esaten zuen magikoa zela bi gauzengatik: animalia magikoak zituelako eta ezpata magiko bat zegoelako. Bazegoen herri hartan lehenago errege bat eta bere animalia magikoa Idi deitzen zena. Idik zeukan energia bat oso poteretsua. Erregeak esan zion ezpata aldatu behar zutela lekuz eta bere energia behar zuela, bestela sorte txar -txarra etorriko zen jendearentzat. Idik baietz esan zuen eta hori egin zutenean sorte-txarra joan zen. Erregea hil zenean bost egun pasa eta gero, Idi bakarrik geratu zen 1.000 urte eta oraindik bizi da. Egun batean Pello eta bere lagunak Violeta eta Ander herri horretara, Mendi altura joan ziren, ezpata ikusi zutenean Anderrek istorioa kontatu zion eta Pellok nahi zuen Idi aurkitu ikusteko nolakoa zen. Baina beraiek ez zekitena zen, Idi gardena egin ahal zela. Pello eta bere lagunak ezpataren bila abiatu ziren. Bat-batean zarata bat entzun zuten eta Pellok Idi ikusi zuen. Idi gardena egin zen beldurra zuelako baina denbora pasa eta gero lagunak egin ziren. Egun batean Deimon izeneko mutil batek Idi harrapatu zuen , eta esan zion bere energia behar zuela ezpata bera zegoen lekura itzultzeko. Idik ezetz esan zuen, baina Deimonek ez zion kasurik egin. Pello eta bere lagunak konturatu zirenean ezpataraino igo ziren eta ikusi zuten Deimon Idiri bere energia kentzen, eta Pellok esan zion: -Askatu ezazu Idi! Deimonek ezetz esan zuen eta Pellok esan zion : -Mina haundia ematen diozu!


Baina Deimonek ez zion kasurik egin orduan Pellok erantzun zion: -Bestela zorte txarra etorriko da eta Idi hil egingo da ! Deimonek erantzun zion: -Hori gezurra da, kondairak baino ez dira. -Ez egiak dira.-Erantzun zion Pellok Eta Pello bat-batean ezpatatik erori zen. Baino bere lagunek ikusi zuten Pello ezpatatik erortzen, orduan Anderrek hegazkin bat ikusi zuen eta Bioletak esan zion hegazkina hartzea Pello salbatzeko. Salbatu zutenean, Deimonen amak galdetu zien non zegoen bere semea, beraiek esan zuten beraiekin joatea, orduan ama beraiekin eraman zuten. Ezpatara ailegatu zirenean Pellok ikusi zuen Idi min handia ematen ari zitzaiola, hilko zuela . Orduan Deimonen amak adierazi zion: -Ama hori gezurra da , kondairak baino ez dira! -Ez egiak dira! -Erantzun zion Pellok.Eta Deimonek erantzun zien: -Egiak? -Bai egiak!-Erantzun zion amak.Orduan Deimonek ezpatari buelta eman zion , bestela sorte txarra ez ailegatzeko eta Idi bizirik jarraitzeko. Buelta eman zutenean Idi oso nekatuta zegoen , orduan lo egitera joan zen . -Esnatu zenean , Deimonek barkamena eskatu zien guztiei baina batez ere, Idiri mina haundia egiteagatik. Egunak pasa eta pasa ziren eta Idi oso ondo pasatu zuen Pellorekin, Bioletarekin eta Anderrekin Igerilekura joan ziren, futbolean jolastera, baita rugbian , tenisean... etb. Aste bat pasa eta gero agur esateko eguna heldu zen Idi eta besteak oso triste jarri ziren , Idik Mendi altuan geratuko zela eta ta bere Pello lagunak bere herrrira itzuliko ziren. Baina Pellok esan zion bisitatzera etorriko zirela noizbaiten. Pello , Bioleta eta Ander etxera heldu zirenean beraien guresoei , dena kontatu zienten eta oso ondo pasatu zutela esan zieten.

AINARA OLAVE


Animalien salbazioa Urte asko atzera joanda, gezurra ematen badu ere, animalia guztiak iraungilzorian egon ziren gauza txar batengatik, beno gizon batengatik, istorio hau gertatu zen eta orain kontatuko dizuet. Bazen behin Araban, Urederraren hastokian, Aizkorri aldean, artzain bat, urte gutxikoa, 11 edo 10 zituen eta pizka bat maltzurra zen. Maltzurkeri asko egiten zituen, baina animaliekin ez zen maltzurra, ikusten bazituen gaizki zeudela: hanka edo hegoa apurtua edo holako gauzak gertatu zitzaizkiela, ardiak ematen zizkion eta joaten zen mendira ardiekin eta egun osoa pasa eta gero animalia gaixoturen bat edo animalia zaurituren bat ikusten bazuen aitari eramaten zion berak sendatzeko. Egun batean ehiztari bat ikusi zuen eta zuahizka baten atzean jarri zen zen begiratzeko, orduan hartz polit bat ikusi zuen eta ehiztariak hartza hil egin zuen. Mutila mugitu zen eta ehiztariak entzun zuen, mutikoa ikustean hil egin zuen. Handik zebilen arrano batek dena ikusi zuen eta bere etxerantz eraman zuen. Aitak, bere semea hilda ikustean emazteari kontatu zion. Orduan aitak arranoa geratu zuen eta Breka deitu zion. Handik gutxira seme bat izan zuten eta Beowulf izena jarri zioten. Breka eta Beowulf lagun handiak egin ziren, Beowulf Brekaren hizkuntza ikasi zuen eta Brekak kontatu zion zer gertatu zen bere anaiarekin. Asko haserretu zen, animaliaz eta gizakiz osatutako tropa batzuk egin zituen. Ehiztaria ohartu zenean, tropa batzuk egin zituen baina hauek ez zeuden gizakiz osatuta mountroz baizik. Beowulf animalia bakoitzarentzat metalezko armadurak eraiki zituen. Eguna iritzi zenean Beowulf tropa guztia bereganatu zuen eta borroka hasi zen eta


animalien taldea mounstro guztiak hiltzen joan ziren baino gero ez, gero beraiek animalia gehienak hiltzen joan ziren Breka bakarrik utzi arte. Beowulfek eta bere gizonek munstro eta ehiztaria hil egin zuten eta Beowulf eta Breka bakarrik geratzen ziren. Munstroak berbizi ziren eta Beowulfek eta Brekak berriz hil zituzten baina orain lantza berezi batzuekin. Gauza bakarra geratzen zitzaien egiteagatik, egin zuten baina minduta, Eberest mendia igo eta jainkoei eskatu animalia guztiak berpiztea eta dena normalitatera bueltatzea eta horrela gertatau zen.

HUGO DONES


BIZIKLETAZ LASTERKETA Bazen behin 12 urteko ume bat Pedro izenekoa. Ile leuna eta marroia, begi urdinak, sudur txikia, belarri ertainak, aho haundia eta azal beltzarana zuena . Ohianaren erdian bizi zen bere ama eta aitarekin. Etxea egurrez eta lastoz egina zegoen baina oso ondo bizi ziren. Egun batean postaria etorri zen eta Pedro korrika atera zen gutunak hartzera. Gero etxera bueltatu zen eta gutunak ireki zituen, horietako bat lasterketa bati buruz zen eta bere aita lasterketa horretan parte hartu nahi zuen eta parte hartu zuen. Lasterketa eguna iritzi zen, aita bere bizikleta hartu eta beste guztien atzean jarri zen. Atera zirenean Pedroren aita besteak aurreratzen hasi zen eta horrela lehena jarri arte. Lehenengo postuan berrogeita lau kilometroz egon zen baina bigarrenarekin helmugara iritzi zen. Azkenengo 100-metrotan Pedroren aita lurrera erori eta bigarrena zihoana bere gainean erori zen, biak ospitalera eraman zituzten zauriak sendatzeko. Han lau hilabete eta erdi egon behar izan zuten. Hurrengo lasterketa bost hilabete barru zen eta ezingo zuten ondo prestatu lasterketa. Lau hilabete eta erdi pasa ziren eta Pedroren aita eta beste txirrindularia ospitaletik atera ziren eta lasterketa prestatzen hasi ziren biok batera. Lasterketa eguna iritzi zen eta Pedroren aita eta beste txirrindularia irteeran jarri ziren. Epaileak irteera eman zuenean,


Pedroren aita eta beste txirrindularia oso atzean geratu ziren lasterketa hau oso zaila zenez pentsatu zuten ezin izango zutela irabazi, baina kilometroak eta kilometroak pasatzen ziren bitartean jendea pasatzen hasi ziren. Ihes egin zuen taldeari jarraituz gero harrapatu zituzten eta helmugara iritzi baino lehen Pedroren aita bere laguna eta beste txirrindulari bat ihes egin zuten eta beraiek hiru batera iritzi ziren helmugara eta Pedroren aita esprinean oso txarra zenez azkenengo 100metrotan ihes egin zuen eta helmugara bakarrik sartu zen, gero bere laguna bigarren geratu zen eta beste txirrindularia hirugarrena geratu zen. Pedroren aita oso pozik zegoen eta Pedro eta bere ama, baita ere. Horregatik hurrengo egunerako baskari berezia prestatu zuen eta familia osoa gonbidatu zuen baskari horretara eta guztiok oso pozik bizi izan ziren.

IKER CHOUZA


HANDI IZENEKO GIZON HANDIA Bazen behin, Maider izeneko neska bat. Duela bi aste 12 urte bete zuena. Bere aita, ama eta bere nebarekin bizi zen. Bere neba txikia zen, 3 urte zituen . Egun batean, Maiderrek esan zien gurasoei, ea bere urtebetetzea ospatzeko ahal zuen bere lagunak gonbidatu film bat ikustera. Gurasoek baietz esan zuten. Orduan, Maider eskolara joan zenean, bere gelako lagunei esan zien urtebetetzerako ospakizuna eta lagun guztiek baietz erantzun zioten. Eguna iritsi egin zen, Maiderren lagun guztiek itxaroten zeuden pelikula ikusteko. Maider iritsi zenean lagun guztiak pozik barrura sartu ziren. 3Dimentsiotan zegoen pelikula bat ikusiko zuten. Pelikula ikusi baino lehen, Maiderrek palomitak erosi zituen, gominolak ...Dendatik atera bezain azkar, pelikula ikustera joan ziren . Pelikula bukatu eta gero, gurasoak kanpoan itxaroten zeuden . Gurasoak esaten ari ziren etxera joateko baina umeek, Maiderren lagunak, ez zuten nahi. Orduan, Maiderren lagunak eta Maiderrek gurasoak gogatu egin zuten eta jatetxe batera joan ziren afaltzera guztiak elkarrekin . Denek, bokata bat afaldu zuten . Maiderrek eta lagunek bokata bukatu bezain laister izozki bat jan zuten. Afaltzen bukatu zutenean, ordaindu eta bakoitza etxerako bidean abiatu zen. Guztiak hurbil bizi ziren . Maider eta bere lagunak gurasoak baino aurrerago zeuden, eta bat-batean zebra bidean gelditu ziren, ume guztiak, semaforoa gorria zegoelako eta gizon haundi bat ikusi zuten zebrabidea gurutzatzen. Ume guztiek beldurtuta pauso bat atzeruntz egin zuten. Gizon handi hori, pauso batez zebra bidea pasa eta mendira abiatu zen. Umeak beldurtuta gurasoengana joan ziren. Gurasoek ez zuten sineten, farre egiten zuten . Umeek ezer esan gabe beraien artean, bakoitza bere


etxera joan zen. Gurasoek esaten zuten pelikula ikusi zutelako zela . Hurrengo egunean, Maider eta bere lagunak eskolara joan ziren. Hamaiketakoa jaten ari zirenean, Maiderren lagun batek esan zuen ea zergatik ez ziren joaten mendi horretara, gizon hori joan zen mendira. Denek baietz esan zuten. Gizon hori berriro ikusteko eta erreala ea zen jakiteko mendi horretara joan behar zirela, gizon handi eta indartsua han bizi behar zelako . Hurrengo egunerako geratu ziren, goizean-goiz gurasoek ez konturatzeko. Maider etxera joan zen motxila prestatzera, arratsalderako . Eguna iritsi zen, Maider seietan altxatu zen , sei terditan bere lagunekin geratu zelako. Sei terditan lagun guztiak Maiderren etxera iritsi ziren . Maider atea itxi eta etxetik irten zen . Mendira abiatu ziren. Geldialdi asko egin zituzten eta bat-batean, konturatu ziren lurrean aztarnak zeudela, oso handiak . Ume guztiak pentsatu zuten gizon handienarenak zirela eta aztarnak jarraitu egin zuten. Aztarnak bukatu egin ziren, eta bat-batean burua guztiek batera altxatu zuten, eta etxe handi-handi bat ikusi zuten. Aurrera joan ziren, ate ondoan jarri ziren eta konturatu egin ziren leiho batetik gizon handia ikusten ari zela zer egiten zuten. Umeak oihuka eta beldurtuta, korrika hasi ziren. Gizon handia negarrez hasi zen, ez zuelako nahi umeak beldurtu eta joatea. Gizon handi-handiak esan zien gelditzeko piskat batean eta umeak beraien artean begira hasi ziren. Azkenean, umeak geratu ziren uste zutelako gizon handia pertsona oso ona zela . Gizon handia bere bizitza kontatu zien umeei: Handi deitzen zela, jende guztiei beldurra ematen ziela bere izaeragatik... eta bat-batean negarrez hasi egin zen . Bere tantak euria egiten zuen bezala ziren eta umeak triste jarri ziren Handi horrela ikustean, triste. Handik ume guztiei bere etxe handia erakutsi zien eta esan zien bera oso bakarrik sentitzen zela etxe handian eta esan zien umeei ezin zutela inori kontatu bera hor bizi


zela edo existitzen zenik . Ume guztiek esan zuten ez ziotela inori esango Handi hor bizi zela edo existitzen zenik . Maiderrek erlojua begiratu zuen eta konturatu zen 8:30ak zirela eta ia-ia ikastolara joateko ordua zela. Handiri agur esan zioten eta ikastolara abiatu ziren menditik jaitsi bezain laister. Guraso guztiak konturatu ziren bere seme-alabak ez zeudela bereien ohean goiz hartan eta denak beldurtuta eskolara joan ziren ea hor bazeuden. Bat-batean, konturatu ziren kale batetik zetozela denak ikastolara joateko. Ume guztiak gurasoak ikusi zutenean urduri jarri ziren. Guraso guztiak beraiengana joan ziren eta denak galdezka hasi ziren ea non egon ziren jakin nahian. Ume guztiek esan zuten paseo bat ematera joan zirela mendira. Gurasoek dena sinestu zuten eta umeak eskolara abiatu ziren . Hilabete bat pasa eta gero, mendira irteera bat egin zuten, gela osoa. Mendira igo zirenean Handi ez zegoen, ez bere etxea ezta bere aztarnak ere. Umeak elkarri begira hasi ziren, ez zuten sinesten. Handi joan zen beste herri batera edo ez zen existitzen .

ETA HALA BAZAN EZ BAZAN SAR DADILA KALABAZAN ETA ATERA DADILA GASTEIZKO PLAZAN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

MIRIAM PAGONABARRAGA

BENETAKO ISTORIOAK ETA BESTE IPUIN BATZUK  

euskara, ipuinak

Advertisement