Page 1

ISSUE 07 ALEXANDER WANG PETER PHILIPS MIRANDA JULY WASHED OUT ST. VINCENT JAMIE WOON VIVIAN GIRLS

jaargang 8 issue 07 september 2011


www.chanel.com

La ligne de CHANEL - Nederland Tel 0900 519 2005 (0,15/min., incl.BTW)


Diesel Island’s Stupid Constitution is being written. Learn more at diesel.com


TOKYO RISING PALLADIUM EN PHARRELL WILLIAMS ONTDEKKEN DE VERBORGEN KANTEN VAN TOKIO

NA VERKENNINGEN IN BERLIJN, LONDEN, LOS ANGELES, NEW YORK EN DETROIT ZET PALLADIUM VOET IN TOKIO, DE JAPANSE (MODE)HOOFDSTAD. IN HET KADER VAN DE NIEUWE HERFST/WINTERCAMPAGNE GAAT HET HERITAGEMERK SAMEN MET MUZIKANT EN PRODUCER PHARRELL WILLIAMS OP ZOEK NAAR VERBORGEN PLEKKEN EN LEVENDIGE SUBCULTUREN VAN DEZE UNIEKE METROPOOL.


AN EXPLORATION OF TOKYO De ongebruikelijke stadstour maakt deel uit van een serie ‘explorations’ door wereldsteden, gericht op het blootleggen van onontdekte prachtplekken. Deze nieuwste ontdekkingstocht ‘Tokyo Rising’ wordt geleid door N.E.R.D. frontman Pharrell Williams. Hij neemt ons mee naar ondergrondse tunnels diep onder de stad en onthult verborgen plekken in duizelingwekkend hoge torens. Ook belicht Pharrell de levendige subculturen van Tokio en ziet de artiest met eigen ogen welke impact de recente aardbevingen en tsunami hebben gehad op het leven van jongeren. Tokio is een adembenemende stad en oefent een enorme culturele impact uit over de hele wereld. Na de tragedie van 11 maart wil Palladium laten zien hoe de bevolking van deze iconische stad omgaat met de nasleep van deze ramp. Hoe ziet de toekomst eruit voor Tokio? Tijdens de exploratie door de Japanse hoofdstad kwam Palladium artiesten, muzikanten en activisten tegen die er op gebrand zijn dat hun geweldige stad overleeft en weer opbloeit. Pharrell Williams leidt deze ontdekkingstocht en neemt ons mee naar doe-hetzelf broeibakken (zogenaamde ‘hotbeds’) en massieve, mangemaakte bouwwerken. Door zijn langlopende verbinding met Japan kent Pharrell de veerkracht en innovatie van het land als geen ander. Pharrells ontdekkingsreis door Tokio is vastgelegd in een korte film, die vanaf nu te zien is op de vernieuwde website van Palladium. De New Yorkse kunstenaar en fotograaf Peter Sutherland maakte ook een fotoverslag van de reis.

ICOON Het van oorsprong Franse schoenenmerk Palladium, opgericht in 1947, heeft met zijn onvolprezen Pampa boots een waar icoon in huis. Deze canvas schoenen, indertijd referred footwear van het Franse Vreemdelingenlegioen, werden onmiddellijk in de harten gesloten van stijlkenners met een avontuurlijke inborst. Zowel outdoorfanaten als stadstijgers hebben over de jaren onbekend terrein ontdekt met Palladium aan hun voeten. Na het ongekende succes van Palladium in de 90s is het merk weer helemaal terug; klaar om samen met een nieuwe generatie buiten de gebaande paden te treden. In 2010 opende het merk de eerste Brandstore van Europa aan de Leidsestraat in Amsterdam. Deze unieke store biedt alles van Palladium onder een dak, inclusief de designcollaboratie met Neil Barrett. Ook de website heeft onlangs een metamorfose ondergaan: hier vind je volop exclusieve video’s, inspirerende shoots en een blog – om op de hoogte te blijven van alle Palladiumnieuwtjes. En in de online store bestel je met een druk op de knop je favoriete boots!

PALLADIUM BRANDSTORE LEIDSESTRAAT 19 AMSTERDAM WWW.PALLADIUMBOOTS.COM


ISSUE 07

p17. JAMIE WOON Als iedereen slaapt en een donker nachtlicht de stad van een blauwgrijze kleur voorziet, vindt JAMIE WOON de rust om zijn muziek te maken. Op zijn debuutalbum Mirrorwriting vangt hij de sfeer van 1 tot 6 am in onderkoelde geluiden en zachte beats, met daar overheen zijn zang. Glamcult spreekt hem de dag na zijn optreden op het Pitch festival in Amsterdam.

UITGEVER HOOFDREDACTEUR ROGIER VLAMING rogier@glamcult.com HOOFD REDACTIE VANESSA GROENEWEGEN vanessa@glamcult.com REDACTIE MODE STEFFIE HENDERSON steffie@glamcult.com

p18. ST. VINCENT Met een zeshoekige zonnebril op haar kleine neusje, het haar verwilderd in een knot en schattige discoschoentjes aan haar voeten, zit ze in het Vondel Hotel te Amsterdam. Beslist een persoon waarvoor je op straat zou omdraaien, zodat je haar nog eens goed kunt bekijken. En dan is er nog niets gezegd over haar grote groene Bambi-kijkers. Wie is ze? Wat doet ze?

REDACTIE FILM MARICKE NIEUWDORP maricke@glamcult.com CREATIVE DIRECTOR ROGIER VLAMING ART DIRECTOR MARLINE BAKKER marline@glamcult.com GRAFISCH ONTWERP ISABEL VAN DER VELDEN MARLINE BAKKER SUZIE WEMPE AAN DEZE EDITIE WERKTEN MEE ANNA NITA DOROTHY VRIELINK HANKA VAN DER VOET JOLINE PLATJE MATTHIJS VAN BURG NANCY JIMÉNEZ NATASJA ADMIRAAL NIELS WIESE RINKE VREEKE SANDY HAYES SARAH JOHANNA ESKENS SHARDA FÄHMEL

p20. ALEXANDER WANG Sinds ALEXANDER WANG in 2007 zijn eerste vrouwencollectie pre senteerde, boekt de jonge ontwerper succes na succes. Glamcult sprak met hem over zijn kostschool jaren, zijn typische M.O.D. stijl, zijn ambities en de Wang familie.

p26. MIRANDA JULY MIRANDA JULY, de Amerikaanse renaissance vrouw van de kunsten, komt na haar succesvolle speelfilmdebuut Me You and Everyone We Know (2005) met een nieuw, prettig absurdistisch filmdrama: The Future. Glamcult sprak haar tijdens het filmfestival in Berlijn, waar ze vertelde over grote en kleine thema’s die haar dagelijks bezighouden en die ze soepel verwerkt in haar kunst. “Deze film is een gedramatiseerde versie van mijn meest angstige gevoelens.”

p29. VIVIAN GIRLS

FOTOGRAFEN ALASDAIR MCLELLAN AUTUMN DE WILDE CRAIG MCDEAN DUY QUOC VO JOOST VANDEBRUG NICK HELDERMAN PABLO DELFOS ROBIN DE PUY STEFAN GIFTTHALER TIM BARBER

All-girl bands zijn per definitie leuk. Van de THE SHANGRI-LAS tot de BANGLES, van THOSE DANCING DAYS tot THE RUNAWAYS en van onze eigen DOLLY DOTS tot L7; meisjesbands zijn cool. En wanneer ze rock maken, worden ze nog een stapje cooler. De VIVIAN GIRLS hoeven zich dus geen zorgen te maken over hun coolfactor, dat zit wel goed. Ze kunnen zich volledig storten op de muziek en dat doen ze dan ook vol overtuiging.

COVER Fotografie PABLO DELFOS @ ManjaOttenXCake Styling BONNIE ORLEANS VOSS @ Eric Elenbaas Haar en make-up SUZANNE VERBERK voor MAC @ NCL Representation Model SOPHIE VLAMING @ Wilma Wakker Kleding ALEXANDER WANG Autumn/Winter 2011

p30. WASHED OUT

UITGEVER GLAMCULT Postbus 14535 1001 LA Amsterdam T 020 419 41 32 F 020 419 66 54 info@glamcult.com www.glamcult.com

Als Ernest Greene zijn WASHED OUT project niet had gehad, was hij nu waarschijnlijk bibliothecaris geweest. Totaal ongepland had hij ineens een groot publiek voor de dromerige klanken die hij maakte op zijn laptop, en kon hij de boeken definitief verruilen voor de muziek.

SALES sales@glamcult.com DISTRIBUTIE JAM PERS EN COMMUNICATIE CREAM PR OPGAVE EN VRAGEN OVER ABONNEMENTEN Abonnementenland Postbus 20 1910 AA Uitgeest Tel. 0900-ABOLAND of 0900-226 52 63 (€ 0,10 per minuut) Fax 0251-31 04 05 www.bladenbox.nl voor abonneren of www.aboland.nl voor adreswijzigingen en opzeggingen. Abonnementsprijs bedraagt € 37 per jaar (10 nummers). Abonnementen binnen Europa € 59,50, buiten Europa € 79,50 per jaar. Een abonnement kan bij iedere editie ingaan; het wordt afgesloten voor minimaal een jaar en wordt stilzwijgend verlengd tot wederopzegging. Opzeggingen dienen schriftelijk uiterlijk 6 weken voor het aflopen van de abonnementsperiode in bezit van Abonnementenland te zijn. Adreswijzigingen uiterlijk drie weken vooraf schriftelijk doorgeven aan Abonnementenland.

p32. PETER PHILIPS PETER PHILIPS is global creative director van Chanel make-up, volgens Vogue de “droombaan van iedere make-up artiest.” Zijn innovatieve visie op beauty – denk aan modellen met Mickey Mouse of geborduurde patronen op het gezicht – sluit goed aan bij het recalcitrante karakter van GABRIELLE CHANEL, zonder daarbij de historie van het modehuis uit het oog te verliezen.

p12. CULT & FASHION p14. NANCY JIMÉNEZ p16. ITS#TEN REPORT p28. GOGBOT extra CONVERSE SPECIAL p34. THE DARKEST HOUR OF THE NIGHT COMES JUST BEFORE THE DAWN p40. DOWN BY THE WATER p46. THE VERY ESSENCE OF ROMANCE IS UNCERTAINTY p52. ALBUMS p53. FILM p54. STUFF

Prijswijzigingen voorbehouden.

© Copyright: Niets uit deze uitgave mag worden overgenomen en / of vermenigvuldigd zonder de schriftelijke toestemming van de uitgever en de andere auteursrechthebbenden. De uitgever is niet verantwoordelijk voor schade opgelopen door onjuiste verwerking in het blad. GLAMCULT, ISSN 1874-1932

PETER PHILIPS, Creative Director of CHANEL Make Up - CHANEL

inhoud & colofon 8


www.chanel.com

La Ligne de CHANEL - Nederland Tel 0900 519 2005 (0,15 €/min., incl. BTW)

ILLUSION D'OMBRE


DREAM THE WORLD AWAKE THE SECOND ACT Het vierdaagse festival The Second Act onderzoekt de raakvlakken tussen fotografie en performance. Het festival, een initiatief van internationaal kunstplatform Time to Meet, brengt in de Brakke Grond in Amsterdam meer dan veertig kunstenaars samen in een uitgebreid programma met tentoonstelling, performance, filmvertoningen en debat. Het festival zet fotografie neer als een actieve praktijk en als een medium dat meer oplevert dan een statisch beeld. Hoe kan performance vastgelegd worden door de camera? En omgekeerd, hoe kan een actie iets fundamenteels zeggen over de mogelijkheden en valkuilen van fotografische documentatie? De titel van het festival verwijst naar het tweede bedrijf in een theaterstuk, het deel waar de verwikkeling onafgerond blijft en het verhaal nog alle kanten uit kan. Het is dit moment dat het festival tracht te verkennen. 8 T/M 11 SEP /

JENNIS LI CHENG TIEN Na vijf jaar gewerkt te hebben als interactieve media ontwerper besloot de Taiwanese Jennis Li Cheng Tien zijn instinct te volgen en een andere artistieke weg in te slaan. Hij verhuisde naar Duitsland en studeerde Public Art and New Artistic Strategies aan de Bauhaus Universiteit in Weimar. Met die ingeving van drie jaar geleden zit het wel goed, want het resulteerde in vernieuwende projecten. Een daarvan is het doorlopende project Have a Nice Day, dat afwijkt van het andere werk van de kunstenaar waarbij de focus ligt op de openbare ruimte. Have a Nice Day is namelijk een digitale serie van collages met foto’s afkomstig van het internet. De foto’s zijn met behulp van basic Photoshop filters vervormd tot fictieve personages. Niet dat dit iets afdoet aan zijn werk, integendeel, de creaties ogen als een aquarel schilderij en krijgen een extra lading door het vervaagde beeld.

WWW.BRAKKEGROND.NL / WWW.THESECONDACTFESTIVAL.COM

WWW.JENNISLICHENGTIEN.DE

DAZED & CONFUSED Aug 2010 / Foto SCOTT TRINDLE / Styling ROBBIE SPENCER

Belgisch modebuitenbeentje Walter Van Beirendonck wordt dit najaar in het MoMu Antwerpen geëerd met de eerste grote overzichtstentoonstelling van zijn carrière: Dream the World Awake. In zijn laatste show liep een wolk op pootjes, daarnaast gebruikt hij in zijn collecties vaak tribale prints in vrolijke kleuren en maskers met seksuele connotaties. In deze babylonische beeldtaal bespreekt hij serieuze onderwerpen als gender, massaconsumptie en ecologie. In zijn leefwereld lijken dromen gewoon deel van de aardse realiteit, waar men rondloopt in opvallende, maar wel perfect gesneden pakken. Het MoMu brengt een overzicht van zijn meest bijzondere ontwerpen, en belicht zijn fascinatie voor etnografie, spiritualisme en technologie. Aan de hand van verschillende thema’s wordt dieper ingegaan op het verhalende karakter van zijn oeuvre, waarmee hij al zo’n dertig jaar onbevreesd zijn boodschap aan de wereld vertelt. 14 SEPT T/M 19 FEB 2012 / MOMU SO DEEP THAT IT FLOATS

MARGARET DUROW

ANTWERPEN / WWW.MOMU.BE

SILVER METAMORPHOSIS

Margaret Durows foto’s zijn dromerig, met een sluier van nostalgie. De beelden lijken een herinnering te zijn aan de tijd van toen je nog jong was, meer één met de natuur dan wanneer je eenmaal volwassen bent geworden en gedisciplineerd door rationaliteit. De mensen op haar foto’s kijken weg en verschuilen hun gezichten achter lange haren, alsof ze de stilte van hun eenzaamheid in stand willen houden. Durow fotografeert omdat ze haar connecties en interacties met haar omgeving wil herinneren en behouden. Haar opleiding sluit enigszins aan bij dit motief: Biological Conservation and Environmental Studies, te Madison, USA. Ze is dus op meerdere vlakken bezig met het begrijpen en beschermen van de wereld om haar heen. De foto’s laten zien hoe Margaret zich voelt, ze hoopt dat de toeschouwer er ook een persoonlijke ervaring bij kan hebben. WWW.MARGARETDUROW.COM

CHOUCHOU 4 (2009) © VAAST COLSON

BJØRG Kristallen opgesloten in driehoekige vormen en meteorietachtige stenen staan symbool voor geheime codes en een vergeten taal. Wat lijkt op een klassieke parel, blijkt een minuscule menselijke schedel te zijn. De nieuwste collectie van het Noorse sieradenmerk Bjørg is geïnspireerd op oude mythen over een instinctieve harmonie tussen mens en natuur.Vandaar het gebruik van kleurige veren, helder blauw paardenhaar en vlindervleugels vastgezet en bewaard in kleine handgemaakte glazen koepels. Interessant is dat de collectie daarnaast de verleiding en de onvermijdelijkheid van verval representeert door botten en knokkels te verwerken in ringen, manchetten en rugkettingen. De collectie verwijst zowel naar het verleden als naar het heden en het merendeel van de sieraden is unisex. Fascinerend zijn ook de modellen van het lookbook: ze lijken zich daadwerkelijk te begeven in een mythische wereld. WWW.BJORGSHOP.COM

SHINE FOR ME

Als klein kindje op het Marokkaanse platteland ving Yacine M’Seffar beestjes om ze te zien groeien en veranderen, opgesloten in een klein aquarium.Voor het project Silver Metamorphosis vangt hij nu beestjes in de Canadese wildernis, maar maakt ze daarna van metaal. Door de vlugge pootjes en voelsprietjes tot stilstand te brengen en te fotograferen op zilveren film, wordt het mogelijk dat we de kriebelige perfectie van insecten in rust kunnen bekijken. Om geld te verdienen assisteert hij een wat gladde “modefotograaf ” – mooie meisjes in modieuze bikini’s in de branding, dat soort werk. In zijn eigen fotografie is de natuur, “our source, our soul”, in haar meer organische verschijningsvorm het belangrijkste subject. De zilveren metamorfose toont insecten als sieraad van die natuur, met hun details en fijnzinnige textuur. WWW.YACINEPHOTO.COM

SILVER SPINE BODY CHAIN

cult 12


COMEFORBREAKFAST GREG PONCHAK

STILL/LIFE

Met zijn foto’s lijkt de Amerikaanse Greg Ponchak de ruimte om hem heen te overdenken. Hij fotografeert bomen, landschappen van steen in de natuur en muren van steen in de stad. In verzet tegen de routines waardoor het moderne leven vorm krijgt, probeert hij elke nieuwe ervaring te gebruiken voor zijn persoonlijke ontwikkeling. Met zijn foto’s bevriest hij deze momenten, waardoor de beelden lezen als een verslag van zijn persoonlijke groei. Nevel, schaduw en een bewolkte lucht bepalen de contouren van het uitzicht door zijn lens, waarbij de stemmigheid van zijn beschouwing wordt versterkt door het gebruik van zwart-wit film.Voor zijn twintig jaar heeft hij een doordachte visie op zijn positie als human seeing being in deze wereld, waar veel mensen zich gewoonlijk blind door hun omgeving bewegen. WWW.GREGPONCHAK.COM

POTATO / 2003 © Anuschka Blommers en Niels Schumm Comeforbreakfast A/W 2011-2012

Ontwerper en stylist Antonio Romano en industrieel ontwerper Francesco Alagna zijn het duo achter het Italiaanse label Comeforbreakfast. Ze besloten hun verschillende ervaringen en visies te bundelen en met een publicatie in Vogue in 2009 werd het duo officieel als ‘nieuw talent ‘ bestempeld. Achter de schijnbaar eenvoudige ontwerpen zit volgens de twee wel degelijk een uitgebreid onderzoek. Het bereiken van de perfecte balans tussen vorm, materiaal en detail is typerend voor de ontwerpen. Ook voor autumn/winter is duidelijk dat de nadruk ligt op deze drie elementen. Het gemis aan kleur wordt gecompenseerd door mooie natuurlijke stoffen als kasjmier en zijde en goed gesneden stukken. De naam van het label werd bedacht tijdens het – je raadt het al – ontbijt.Volgens de ontwerpers een buitengewoon fijn moment voordat de lange werkdag begint. WWW.COMEFORBREAKFAST.COM

BRAM VAN DIEPEN “De collectie Youth Knows No Pain toont een groep jongens op zoek naar een nieuwe mannelijke identiteit.” Deze afstudeercollectie van Bram van Diepen (AMFI) is geïnspireerd op de fotografie van Bruce Weber – zwart-wit foto’s van atletische mannen in onschuldige, maar sensuele poses – en jaren ’40 legerkleding. Hij deed onderzoek naar nieuwe technieken in afwerking, constructie en proportie. Dit samen leidde tot vergrootte volumes en overdreven proporties, om ruimte te geven aan een lichaam dat nog zoekt naar volledige zelfverzekerdheid. De prints geven een zweem van romantiek. Daarnaast heeft de kleding een cleane masculiniteit.Van Diepen heeft de collectie getoond tijdens Lichting11 en London Graduate Fashion Week en wil nu aan het werk in Parijs, waar hij ook stage liep.

Foam bestaat dit jaar 10 jaar. Met de tentoonstelling Still/Life, Contemporary Dutch Photography verwijst het museum terug naar de allereerste expositie Dutch Delight, ook een groepstentoonstelling met een kunsthistorisch thema. Stond in 2001 het Hollandse licht en de rol daarvan binnen de Nederlandse fotografie centraal, tien jaar later fungeert het stilleven als het centrale thema. Voor een brede groep hedendaagse fotografen is het stilleven nog steeds een inspiratie, maar wordt het op een moderne en actuele manier geïnterpreteerd. Zo maakt het kunstenaarsduo Lernert&Sander een driedimensionaal stilleven van muziekinstrumenten die nooit meer zullen spelen. Ook de serie Potatoes van Blommers / Schumm is verre van klassiek maar sterk grafisch, en door het onderwerp heel erg Nederlands. De tentoonstelling laat diverse actuele vormen van het stilleven zien en geeft tegelijkertijd een overzicht van de talenten die Foam in de afgelopen tien jaar heeft ontdekt, gevolgd en getoond. 9 SEP T/M 26 OKT / FOAM AMSTERDAM / WWW.FOAM.ORG

BRAMVANDIEPEN.AMFIPORTFOLIO.NL

ALEXANDRA GROOVER

MODE ♥ KUNST

De autumn/winter collectie van de Amerikaanse Alexandra Groover is geïnspireerd op ‘de oorsprong’. De Londen based ontwerper vertaalde dit gegeven naar een melancholische collectie vol donkere, experimentele stukken. Uitgangspunt was het vierkant, een vorm die allerlei gedaantes aanneemt als deze op het lichaam gedragen wordt. Samen met de collectie – genaamd Birth – debuteert Groover dit seizoen met een gelijknamige film, de eerste in een trilogie korte films. Deze werd opgenomen aan de voet van de surrealistisch uitziende klif van de Engelse Birling Gap. De zwarte, hoekige silhouetten van de ontwerpen steken scherp af tegen de bleke achtergrond van de rotsen. De mistige omgeving en het geluid van een schreeuwende vrouw als achtergrond geven de kleding een extra lading. Groover studeerde aan Central St. Martins en deed ervaring op bij onder andere Alexander McQueen en Zandra Rhodes. Ze begon haar eigen label in 2009.

De tentoonstelling Mode ♥ Kunst, een affaire, vormgegeven door stylist en artdirector Maarten Spruyt, illustreert de liefdevolle relatie die mode en kunst met elkaar hebben. De tentoonstelling laat zien dat beeldende kunst in veel gevallen een grote inspiratiebron is voor ontwerpers en dat ook was in het verleden. In Nederland zijn het rond 1900 eigenzinnige vrouwen als Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts in Nederland, die zich met het dragen van artistieke kleding onderscheiden van de massa. Kunstenaars als Henry van de Velde en Piet Zwart werden betrokken bij de esthetische vormgeving van deze nieuwe mode. Maar denk ook aan de Mondriaan-jurkjes van Yves Saint Laurent of aan het werk van Elsa Schiaparelli. Samen met kunstenaar Salvador Dalí maakte zij haar beroemde jurk met kreeftdesign, waarvan de ontwerpschets ook op de tentoonstelling te zien is. Daarnaast creaties van ondermeer Liberty’s, Sonia Delaunay en Givenchy. 3 SEP T/M

WWW.ALEXANDRAGROOVER.COM

8 JAN 2012 / GEMEENTE MUSEUM DEN HAAG / WWW.GEMEENTEMUSEUM.NL

Foto JOOST VANDEBRUG

Drie jurken van Yves Saint Laurent, herfst/wintercollectie 1965 / voor schilderij van Piet Mondriaan in Gemeentemuseum Den Haag, februari 1966

cult 13


COLUMN DEZE MAAND EEN BIJDRAGE VAN DE NEW YORKSE NANCY JIMÉNEZ. OP HAAR BLOG YELLOW ORANGE WONDERLAND LEGT ZE RELATIES TUSSEN MODE EN KUNST. TREK IN MEER? KIJK OP WWW.YELLOWORANGEWONDERLAND.COM.

Links ALEXANDER WANG, S/S 2009 / Rechts JEAN-MICHEL BASQUIAT, FUTURE SCIENCE VERSUS MAN, 1983

Links MANDY SHUPP, SQUIGGLE SHADOW / Rechts ALEXANDER WANG, S/S 2009

column 14


ONITSUKA TIGER – FINE DRESS COLLECTION – A/W 2011 Onitsuka Tiger’s FINE DRESS collectie, bestaande uit twee verschillende stijlen EMPEROR, is een hommage aan de Japanse gentleman’s look uit de jaren ‘60 en ‘70. Onitsuka Tiger laat zich daarbij inspireren door de eigen golf- en bowlingschoenen uit die periode. Het merk grijpt terug op deze klassiekers als een eerbetoon aan zijn rijke verleden. Sinds Kihachiro Onitsuka meer dan zestig jaar geleden in een klein schoenenwinkeltje in Kobe de eerste OK Basketbal schoen ontwierp, streeft het merk steevast naar het neerzetten van een modern design, maar zonder daarbij traditioneel vakmanschap uit het oog te verliezen. Het is nog steeds hetzelfde idee dat Onitsuka Tiger vandaag de dag drijft. De EMPEROR indigio/white en indigo/toasted tuff, beide geïnspireerd op de klassieke golfschoen, zijn vanaf september in Nederland verkrijgbaar. De EMPEROR EXTRA estate blue/ tango red en black ink/vibrant yellow verschijnen later dit jaar. WWW.ONITSUKATIGER.COM


ITS#TEN REPORT Een keer per jaar ontmoeten internationale pers en plaatselijke Italiaanse modeliefhebbers elkaar in Triëst. ITS (International Talent Support) is de happening van het jaar in de doorgaans vredige Italiaanse kustplaats. De modecompetitie vierde afgelopen zomer haar tiende editie, Glamcult was erbij. Na opgehaald te worden van het vliegveld door een snelle Italiaan met iets minder flitsende rijkunsten – alle bochten afsnijden en wegversperringen negeren maar wel in de tweede versnelling blijven rijden – was het tijd voor de openingsavond, die in het teken stond van netwerken en cocktails in de tuin van het ‘Salone degli Incanti’, oftewel de voormalige vismarkt die het decor bood voor het event. Waar iedereen een week eerder tijdens Amsterdam Fashion Week vooral druk was met wie wat aanhad, was de sfeer in Italië relaxed en professioneel. Naast zo’n honderd oud deelnemers die speciaal waren uitgenodigd voor de tiende editie, bestonden de genodigden voornamelijk uit internationale pers, ontwerpers en andere fashion insiders. Zo namen ontwerpers Viktor & Rolf, Sara Maino van Vogue Italia, Hilary Alexander, fashion director van The Daily Telegraph, en Bruno Collin, artistiek directeur van Diesel, plaats in de jury.

FAH CHAKSHUVEJ / Maison Martin Margiela Award TABITHA OSLER

Glamcult sprak onder andere met de charmante ontwerper Antonio Berardi over zijn werk en Siciliaanse roots en met de Japanse Takashi Nishiyama over zijn nieuwe collectie en het winnen van de Fashion Collection of the Year tijdens ITS#NINE een jaar geleden. Met Barbara Franchin – oprichter en directeur van ITS – keken we terug op tien jaar ITS. Rode draad door de collecties van die afgelopen jaren was volgens haar het veelvuldig terugkeren van vier trends; het bedekken van gezichten, het gebruik van skeletten en doodshoofden, inspiratie uit de kindertijd of uit natuur. Die laatste bleek ook dit jaar weer favoriet bij de finalisten. Zowel modeontwerpers Tabitha Osler en Amélie Marciasini, als accessoire ontwerper Anna Schwamborn en sieradenontwerper Sharon Vaizer haalden hun inspiratie uit een bepaald aspect van de natuur. Ook traditionele technieken, het menselijk lichaam en geometrie bleken populair in verschillende categorieën. Fashion Collection of the Year winnaar Shaun Samson vond zijn inspiratie voor zijn mannencollectie vol oversized silhouetten uitgevoerd in grove breisels, denim en wol, uit de Latijns-Amerikaanse straatcultuur en traditionele Amerikaanse werkkleding. Samson zal zijn spring/summer 2012 collectie tonen tijdens Londen Fashion Week medio september.

AITOR THROUP

WWW.ITSWEB.ORG

SHAUN SAMSON / Fashion Collection of the Year

ANTONIO BERARDI

ROLF SNOEREN

KEVIN KRAMP

reportage 16


JAMIE WOON

ALS IEDEREEN SLAAPT EN EEN DONKER NACHTLICHT DE STAD VAN EEN BLAUWGRIJZE KLEUR VOORZIET, VINDT JAMIE WOON DE RUST OM ZIJN MUZIEK TE MAKEN. OP ZIJN DEBUUTALBUM MIRRORWRITING VANGT HIJ DE SFEER VAN 1 TOT 6 AM IN ONDERKOELDE GELUIDEN EN ZACHTE BEATS, MET DAAR OVERHEEN ZIJN ZANG. GLAMCULT SPREEKT HEM DE DAG NA ZIJN OPTREDEN OP HET PITCH FESTIVAL IN AMSTERDAM.

Door SARAH JOHANNA ESKENS

Jamie Woon deed zijn podiumervaring op als singer-songwriter, eenzaam met gitaar en looppedaaltje achter enkel een microfoon. Als hij in de lente van 2010 naar buiten treedt met een nieuw geluid, blijkt de 27-jarige Brit bijzonder in de smaak te vallen bij liefhebbers van elektronische muziek. Daardoor wordt hij nu geboekt op festivals waar de podia voornamelijk gevuld zijn met laptops en synthesizers, in plaats van met akoestische gitaren, zoals op Pitch. “Tijdens Pitch was er natuurlijk niet alleen elektronische muziek, SELAH SUE speelde er bijvoorbeeld ook. Maar de nadruk lag er inderdaad wel op. Dat is gaaf, ik had niet per se verwacht dat ik omhelsd zou worden door die scene. Maar mijn muziek heeft zeker een groove, mensen kunnen met hun hoofd knikken en met hun voet tappen.”

Zijn moeder was een Schotse folkzangeres die zelf albums uitbracht en in de jaren ‘80 bijverdiende door de vocalen te verzorgen voor andere Britse muzikanten. “Ik ben zeker beïnvloed door wat mijn moeder deed en de muziek die ze in huis draaide, zoals JAMES TAYLOR en JONI MITCHELL. Ik ging met haar naar folkfestivals.” Zo begon Jamie zelf ook muziek te maken en te zingen, en speelde lange tijd zijn liedjes voor een klein publiek. De laatste jaren ging hij ook af en toe heimelijk op zijn laptop aan de slag. Zo’n drie jaar nadat hij een plaatje uitbracht met een cover van het traditionele folknummer Wayfarer Stranger, heeft hij dan nu Mirrorwriting gecompleteerd. Een grote verandering in muzikale stijl: van gitaarliedjes naar dubstep beats met – soms – r&b-achtige zang. “Ik houd er van om nummers te schrijven, om gitaar te spelen. Maar ik vind het ook interessant wat je in de studio kunt doen, het geluid wat je dan kunt creëren. Het was een uitdaging om die twee genres te combineren. Ik luisterde wel hiphop, drum ’n bass, dingen als DJ SHADOW. Maar ik hield mijn eigen werk gescheiden. Ik had niet het geduld om zelf muziek te produceren, want dat kan erg tijdrovend zijn als je het zo goed wilt maken als het maar kan.” Het is de geheimzinnige dubstep producer BURIAL die hem op weg heeft geholpen om daadwerkelijk een album te gaan maken. Nadat Burial Jamies versie van Wayfarer Stranger had geremixed, zijn ze samen gaan werken en raakten ze bevriend. “Hij was erg inspirerend, hij heeft me op een hele boel geluiden gewezen.” Er volgden een paar sessies in de studio, maar de combinatie van Jamies onervarenheid met studiowerk en Burials geprononceerde geluid bleek wel wat problematisch. “Ik had nummers die ik wilde opnemen, die ik al een lange tijd bij me had. Ik wilde mijn eerste album maken en ik ben een control freak. Maar ik wist niet precies wat ik wilde, en hij weet juist precies wat hij wil. Dus tja...” Hij ging verder in zijn eentje aan de slag, waarna Burial hem de laatste paar maanden weer hielp met het programmeren. Nu hij gedaan heeft wat hij wilde, zijn eerste album “uit zijn systeem heeft gekregen”, is hij ook in de positie om nieuwe muziek te maken. “Het zou interessant zijn om nog eens samen met hem iets te maken. Het zou nu meer een echte samenwerking zijn.” Mirrorwriting heeft een sfeer van nachtelijke eenzaamheid, van verlaten straten waarin het licht van lantaarnpalen weerspiegelt in donkere plassen regenwater.Van stille huizen, waar de kamers en gangen gehuld zijn in een zwijgende rust. “Ik heb een groot gedeelte van deze plaat in de nacht gemaakt, dan ben ik het meest creatief. Ik heb al mijn vocalen ’s nachts opgenomen in mijn slaapkamer, wanneer er verder niemand door het huis stampt. En ik heb altijd van melancholische muziek gehouden, RADIOHEAD, MASSIVE ATTACK, daarmee ben ik opgegroeid.” Door op de computer deuntjes te combineren, tonen te moduleren, en gewoon een beetje aan te klooien, heeft hij de juiste vorm gevonden om de intieme emoties van zijn eerdere werk in een voller geluid te plaatsen. In de teksten van nummers als Night Air en Street hoor je onzekerheid, maar ook een voorzichtig tevreden met jezelf zijn. “De teksten gaan over de balans tussen moodswings. Je kan heel gefrustreerd raken door stemmingswisselingen, wanneer je een situatie idealiseert waarin je die balans wel weet te vinden. Dus de teksten gaan over innerlijke vrede, over een persoonlijke connectie met de wereld. Dat laatste kan ontzagwekkend en prachtig zijn, maar ook eng en eenzaam, en alles tegelijk. Het is een mysterie. Dat interesseert me, daar wil ik over zingen. Ik begrijp het nog niet, maar ik probeer het te vangen in mijn muziek.” Het resultaat: een album met een intieme atmosfeer, of wat hij zelf het liefst zegt: “vibe”. “Het is een beetje een hippie woord, maar zelfs als je niet into spirituele, buitenaardse dingen bent, begrijp je wat een vibe is.” Op het huidige album wordt die sfeer nog gecreëerd door één persoon, op een nieuwe cd zullen meerdere mensen een bijdrage leveren. “Voor een volgende plaat wil ik meer samenwerken, met een band en vocalisten. En ik wil het niet meer zelf produceren, want daarin ben ik erg traag.” Hoewel hij op dit moment nog niet aan een nieuw project toe is, zal het in ieder geval geen drie jaar duren voordat we meer te horen krijgen. WWW.JAMIEWOON.COM

Jamie Woon is donderdag 29 september de openingsact van het Off Centre festival in de Melkweg in Amsterdam

interview 17


Door RINKE VREEKE Fotografie NICK HELDERMAN

ST.VINCENT is Annie Erin Clark. Achtentwintig jaar geleden werd ze geboren in Tulsa (Oklahoma, USA) als middelste kind tussen negen broers en zusters.Terwijl de meeste meisjes nog met poppen speelden, knutselde Annie met behulp van karton en rubber fanatiek gitaren in elkaar. Een geboren muzikant. Met haar twaalf man grote familie verhuisde ze naar Texas en op jonge leeftijd start Annie met gitaarlessen. In een korte terugblik op die jaren vertelt ze: “Ik was een jaar of tien/elf, precies rond die NIRVANA en PEARL JAM periode en ik dacht: ‘Oh, dat wil ik!’ Niet precies die muziekstijl, maar gewoon op het podium staan, gitaar spelen. Op mijn twaalfde ben ik begonnen met gitaarles en vanaf mijn vijftiende ben ik zelfstandig verder gegaan.” Inmiddels staan er twee goed ontvangen albums, Marry Me en Actor, op de plank en is er een derde in aantocht: Strange Mercy. Ervaring deed ze op als official member in POLYPHONIC SPREE en als lid van SUFJAN STEVENS’ begeleidingsband. Inmiddels gaat ze al een aantal jaren als soloartiest mee onder de naam St.Vincent, een naam waar geen speciale betekenis achter zit: “It is just my superhero name.” Er zit een groot verschil tussen het spelen in een band en het actief zijn als soloartiest. “Wanneer je in een band speelt, ben je daar om een bepaalde visie te ondersteunen. Ik ben erg blij dat ik onderdeel heb kunnen uitmaken van zowel Polyphonic Spree als de tourband van Sufjan Stevens. Een groot verschil tussen deze bands is dat Sufjan meer een orkestrale muzikant is, waarbij de muziekstukken heel precies gearrangeerd zijn. Je bent echt een belangrijk onderdeel. Bij Polyphonic Spree was dat minder.Toch haal ik meer voldoening uit het spelen van mijn eigen muziek. Het is heel bijzonder om je eigen visie vorm te geven. Hoe ik die moet verwoorden weet ik niet, het zijn de geluiden die ik in mijn hoofd hoor. Alles vloeit samen. Het is ontzettend bevredigend om het dan uiteindelijk te spelen voor de mensen in de zaal.” Een grote stap: van zeer grote bands met ongeveer twintig leden naar een bestaan als soloartiest. De overstap van bandlid naar een solocarrière verloopt zeer natuurlijk. In 2007 verschijnt haar eerste soloalbum, getiteld Marry Me. Daar staat ze dan, als St.Vincent, in haar eentje op het podium haar visie te etaleren. De schattige Annie ontwikkelt zich op het podium tot een pittige dame, niet bang om flink los te gaan op haar gitaar. De media reageren enthousiast, maar hebben moeite de onconventionele St.Vincent in een hokje te plaatsen. Want hoe omschrijf je iemand als St.Vincent? Ze heeft het kinderlijke van COCOROSIE, de bosnimf-kwaliteiten van KATE BUSH, het dromerige van BJÖRK, het elektronische van LYKKE LI en de schoonheid van NORAH JONES. En al die vergelijkingen om haar muziek te omschrijven, geplaatst in het lastig identificeerbare (pop)genre waar ook artiesten als PATRICK WOLF, BECK en PJ HARVEY zich bevinden. Lastig, dus. Van lastig is St.Vincent niet vies.Vreemde, sarcastische en bloedserieuze teksten? Marry Me barst ervan. “Ik was toen 23, heel enthousiast en altijd wel een beetje sarcastisch. Ik geef niet meer om slim zijn. Hoe ouder je wordt, hoe dieper geaard je raakt. Ik voel me nu zelfverzekerder ten opzichte van toen. Ik heb nergens spijt van. Mijn kijk op het leven is niet ineens radicaal veranderd, maar wel in kleine beetjes. Van sommige momenten denk ik dat ik er respectvoller mee om had kunnen gaan. Maar goed, soms moet je door de zure appel heen bijten om te komen waar je wilt zijn.”

Inmiddels is het 2011 en voor St.Vincent het juiste moment voor een derde album: Strange Mercy. Het werk is gebaseerd op het idee dat we de echte waarheid kennen, maar vaak leugens gebruiken voor andermans bestwil, omdat de waarheid te zwaar en te heftig is.

In het jaar 2009 verschijnt het album Actor, waar ze een stuk krachtiger op de coverfoto staat dan op haar voorgaande release. Met vele muzikale invloeden van onder andere DAVID BOWIEs Scary Monsters And Super Freaks zet ze opnieuw een sterke plaat neer. Inspiratiebron naast David Bowie? Films. “De inspiratie voor Actor kwam vooral vanuit films, variërend van Disney tot Badlands en Picknick At Hanging Rock. Sowieso alles met de actrices DIANE KEATON en MIA FARROW. Wat ik deed is heel specifiek kijken naar een bepaalde scène, daar mijn eigen muziek onder spelen en kijken hoe dat uitpakt. Ik keek een aantal van mijn favoriete Disney films van toen ik klein was. De muziek onder deze films kennen we bijna allemaal en zit in je hoofd verstopt. Ik wilde graag die vroege kindertijd terughalen.” Bij een korte check naar haar favoriete kinderfilm antwoordt ze enthousiast: “Bambi! Zo schattig! Het verhaal is behoorlijk tragisch, niet? Het begint echt eng. Mijn kleine nichtje is helemaal weg van Bambi, dus het is niet lang geleden dat ik de film nog heb gezien. Ik kan me goed herinneren hoe gek ik was op die film vroeger. Het is een andere ervaring om nu naar zo’n film te kijken, maar de muziek raakt me nog op precies dezelfde manier. Nog steeds zo wonderlijk en magisch!”

Opvallende teksten op de nieuwe plaat zijn onder andere “don’t hold more than you can stand to carry” en “best finest surgeon, come cut me open”. Deze laatste zin is afkomstig uit het nummer Surgeon, Annies favoriet. “Ik las in het magazine Vanity Fair een artikel over MARILYN MONROE en haar dagboeken waren op dat moment net gepubliceerd. In één van haar dagboeken schrijft ze over de periode dat ze net aan het werk was in The Actor Studio in New York, waar ze onder begeleiding van LEE STRASBERG method acting bestudeerde. Op dat moment werd ze ook close met Lee Strasberg en in het dagboek schrijft ze: ‘Best finest surgeon, Lee Strasberg, come cut me open.’ Ik vond het een briljante, vreemde en vooral bizarre zin, dus ik heb het Lee Strasberg stukje eruit gehaald en de zin gebruikt voor het refrein (thank you Marilyn). Ik ben meer over haar leven en depressie gaan lezen, waardoor ik weer stuitte op een ander verhaal over de actrice JOAN CRAWFORD. Wanneer Crawford moest afvallen voor een filmrol, nam ze hele dagen slaappillen en sliep ze als het ware het gewicht van haar lichaam. Bizar. Ik ben begonnen aan het nummer Surgeon met dit idee als inspiratiebron. Het gaat over wat er gebeurt als je zwaar depressief raakt. Je blijft de hele dag in bed, je e-mail inbox puilt uit, mensen bellen maar je belt ze niet terug. Het kan iedereen overkomen, ook in een lichtere vorm. Ik had een lastige periode, dus het vloeide perfect samen. De zin ‘best finest surgeon, come cut me open’ blijft verbazingwekkend. Zo raar, beknopt ook. Het is lastig te omschrijven, maar het is wanhopig, verdrietig en toch lief tegelijk.” Speciaal voor de nieuwe plaat werd er afgereisd naar Seattle, met de hoop zoveel mogelijk focus en concentratie te vinden. “Ik heb geprobeerd om Strange Mercy in New York te schrijven, maar door de grote hoeveelheid afleiding was het heel lastig. Daarom ben ik naar Seattle gevlogen waar een vriend van me zijn eigen studio heeft. Het klinkt als een rockstar-movie, maar ik heb een maand lang in een hotel geleefd om elke dag naar de studio te gaan. Het grootste gedeelte van mijn nieuwe plaat is daar geschreven. Elke dag om acht uur opstaan, koffie, hardlopen, lunch klaarmaken en hop naar de studio om vervolgens tien tot twaalf uur lang bezig te zijn.Terug in het hotel was het spullen droppen en op zoek naar een restaurantje waar ik met een bord eten en een glas wijn alleen aan een tafeltje zat. Ik ken vrijwel niemand in Seattle, maar dat was juist ook het punt: geen afleiding. Eenzaam voelde ik me wel, en ik had soms een grote behoefte om even heel hard te lachen met mijn beste vriendin. Toch was deze afzondering de manier om me echt te kunnen focussen en concentreren. Ik ben zeer blij met het eindresultaat!”

MET EEN ZESHOEKIGE ZONNEBRIL OP HAAR KLEINE NEUSJE, HET HAAR VERWILDERD IN EEN KNOT EN SCHATTIGE DISCOSCHOENTJES AAN HAAR VOETEN, ZIT ZE IN HET VONDEL HOTEL TE AMSTERDAM. BESLIST EEN PERSOON WAARVOOR JE OP STRAAT ZOU OMDRAAIEN, ZODAT JE HAAR NOG EENS GOED KUNT BEKIJKEN. EN DAN IS ER NOG NIETS GEZEGD OVER HAAR GROTE GROENE BAMBI-KIJKERS. WIE IS ZE? WAT DOET ZE?

Het eindresultaat Strange Mercy verschijnt op 12 september in Nederland. Halverwege november kun je St. Vincent zien op het Crossing Border festival in Den Haag (waar ook o.a. Wye Oak en Patrick Wolf staan). Tip! WWW.MYSPACE.COM/STVINCENT

interview 19


Door HANKA VAN DER VOET Fotografie PABLO DELFOS @ ManjaOttenXCake Styling BONNIE ORLEANS VOSS @ Eric Elenbaas Haar en make-up SUZANNE VERBERK voor MAC @ NCL Representation Model SOPHIE VLAMING @ Wilma Wakker Assistent fotografie LAURA ANDALOU Assistent styling MAAIKE PEEK Alle kleding ALEXANDER WANG Autumn Winter 2011

SINDS ALEXANDER WANG IN 2007 ZIJN EERSTE VROUWENCOLLECTIE PRESENTEERDE, BOEKT DE JONGE ONTWERPER SUCCES NA SUCCES. GLAMCULT SPRAK MET HEM OVER ZIJN KOSTSCHOOL JAREN, ZIJN TYPISCHE M.O.D. STIJL, ZIJN AMBITIES EN DE WANG FAMILIE.

Met z’n derde Council of Fashion Designers of America award op zak, een reusachtige flagship store in het hartje van het New Yorkse Soho en een trouwe schare fans, waaronder Vogue’s Anna Wintour, gaat het modeontwerper Alexander Wang voor de wind. De snelheid waarmee de ster van dit zevenentwintigjarige modetalent rijst, is nauwelijks bij te benen en de toekomst lijkt alleen maar meer succes voor Wang in petto te hebben. Alexander Wang wordt geboren op 17 mei 1984, als jongste van drie kinderen van AmerikaansTaiwanese ouders. Hij groeit op in San Francisco en wordt op negenjarige leeftijd naar een kostschool gestuurd, als zijn ouders besluiten te verhuizen naar China. Het is niet de meest gelukkige periode in zijn leven, vertelt Alexander Wang aan ons, maar het heeft hem wel klaargestoomd voor het leven dat hij nu leidt. Hij leert er om zelfstandig te zijn en voor zichzelf op te komen. Daarnaast raakt Wang in de geïsoleerde omgeving van de kostschool steeds meer overtuigd van zijn modedroom: hij wil modeontwerper worden.Waar deze droom precies begonnen is, kan Alexander Wang zich niet meer herinneren. Het is een verlangen dat in hem zit zolang als hij het kan heugen. Zijn moeder, vandaag de dag zijn grootste fan, kocht z’n eerste naaimachine voor hem en gaf hem modetijdschriften om dingen uit na te tekenen. “Mijn eerste ontwerppoging was een broek. Ik maakte hem in de vijfde klas, toen ik tien jaar oud was. Het was een ramp: de naden en zomen waren slecht gestikt, de broek viel al snel uit elkaar. Maar ik gaf niet op. Ik begon kleding te naaien voor mijn schoonzus, voor vriendinnen. Mijn eerste modeshow hield ik op m’n vijftiende, op de receptie van de bruiloft van mijn broer. Ik had het professioneel aangepakt: 35 looks, compleet met haar en make-up.” Bij zulke verhalen van jonge ijver in combinatie met een Aziatische achtergrond rijst al snel de vraag in hoeverre Alexander Wang gepusht werd door zijn ouders om zijn talenten te ontwikkelen.Was hij ook het slachtoffer van een tijgermoeder die hem drilde tot perfectie? Wang lacht als dit hem wordt voorgelegd: “Ik ken dit stereotype maar al te goed, en het bestaat zeker binnen de Chinese ge meenschap, maar ik ben gezegend met lieve ouders die me rustig mijn gang hebben laten gaan. Alles wat ik deed, deed ik uit mezelf. Ik volgde allerlei cursussen en was al vroeg bezig uit te zoeken welke modeopleiding het beste bij me zou passen. Omdat ik me er zo vol overgave in verdiepte, hadden mijn ouders alle vertouwen in mij en mijn toekomst.”

Op zijn vijftiende vertrekt Alexander Wang naar Londen om deel te nemen aan een zomercursus aan Central Saint Martins. Dat hij modeontwerper zal worden is nu haast onvermijdelijk. Op zijn achttiende verruilt Wang het zonnige Californië voor New York om een opleiding tot modeontwerper te volgen aan de Parsons New School for Design. Ondanks het feit dat zijn ouders niks van de mode-industrie weten, steunen ze hem in alle opzichten, zelfs als hij besluit in het tweede studiejaar, in 2005, met de opleiding te stoppen. “Voordat ik naar New York kwam, was ik ervan overtuigd dat Parsons de enige manier was om mijn droom te verwezenlijken. Maar na twee jaar realiseerde ik me dat ik dat diploma niet nodig had om te doen wat ik wilde doen. Het ging me ook allemaal te langzaam. Ik had een collectie van uniseks kasjmier truien gemaakt en besloot deze met wat hulp van vrienden en familie zelf te gaan verkopen. Als het mis zou gaan, kon ik altijd nog terug naar Parsons.” Met de ervaring die hij tijdens zijn studie opdoet met stages bij MARC JACOBS, Teen Vogue, Vogue en DEREK LAM en een baan op de schoenenafdeling van Barneys heeft Alexander Wang inzicht en contacten in de New Yorkse modewereld gekregen. Al snel worden zijn truien een groot succes, mede dankzij de aandacht van The New York Times en Vogue. interview 21

De volgende stap is het creëren van een volledige collectie, maar niet zonder dat er eerst wordt gekeken naar de organisatie van het label Alexander Wang. Het wordt een familiebedrijf, want, zegt Wang: “Zonder mijn familie ben ik nergens. Ik vertrouw ze compleet.” Ondernemen zit in het bloed van de familie Wang. Alexanders moeder startte haar carrière onder aan de ladder, met een baan als bordenwasser in een Chinees restaurant in San Francisco.Vervolgens werd ze stewardess en bankmedewerker, om te eindigen met haar eigen bedrijf. Samen met haar man startte ze een succesvolle onderneming in het fabriceren van plastic in China. Geen verrassing dus, dat Alexander Wang ervoor kiest om dichtbij huis te blijven als het gaat om het aanwijzen van de zakelijk leiders. Zijn keuze valt op zijn broer Dennis en zijn schoonzus Aimie. De uitdaging voor hun is een modelabel neer te zetten in de modemarkt van post 9/11. Geen makkelijke markt: er is veel concurrentie en de consument is kritischer geworden en denkt wel twee keer na voordat hij een T-shirt van een paar honderd dollar aanschaft. Zodoende kiest de familie Wang ervoor om het label Alexander Wang toegankelijk te maken, niet pretentieus, en boven alles betaalbaar. “Ik maak geen fantasiemode”, zegt Wang. “Ik ben er meer in geïnteresseerd om iets te maken wat vrouwen kunnen betalen.” Dit betekent niet dat iedereen zijn mode kan veroorloven. Het is nog steeds diep in de buidel tasten voor een origineel Wang ontwerp. Maar vergeleken met de ontwerpen van PROENZA SCHOULER, RODARTE en Marc Jacobs zijn de prijzen van Alexander Wang ontwerpen nog redelijk betaalbaar te noemen. Daarnaast heeft Wang samen met broer en schoonzus ook goed nagedacht over het charisma van het label, iets waar Amerikaanse ontwerpers een groot talent voor hebben. CALVIN KLEIN, maar ook TOMMY HILFIGER, DONNA KARAN en RALPH LAUREN hadden het eind jaren tachtig, begin jaren negentig al goed in de vingers: het creëren van een verlangen erbij te willen horen, het kunnen verkopen van een lifestyle. In het geval van Alexander Wang is zijn downtown cool, het ongedwongen, nonchalante en typisch New Yorkse, wat mensen hongerig maakt naar zijn ontwerpen. Het is niet de kleding zelf die indruk maakt,


maar eerder het gevoel dat de ontwerpen oproepen, een zekere vertrouwdheid. De stijl van zijn vroege collecties wordt door Alexander Wang geduid als ‘M.O.D.’, oftewel ‘model off duty’. Niet bepaald een conceptuele hoogvlieger, maar commercieel gezien zeer interessant. Model off duty refereert aan de stijl van modellen en hoe zij zich kleden als ze niet aan het werk zijn. Strakke, verwassen jeans, motorlaarzen, een leren jack, ze dragen het alsof het een voorgeschreven uniform is. Het blijkt een gouden greep van Wang. Dankzij streetstyle blogs als The Sartorialist, Jak & Jil en Altamira gaan beelden van de ‘model off duty’

heel de wereld over en dienen ze als inspiratie voor vele, vooral jonge, modeliefhebbers, die vervolgens maar al te graag een Alexander Wang ontwerp aanschaffen om zo een beetje New York cool aan hun outfits toe te voegen. Na een paar seizoenen vastgehouden te hebben aan de M.O.D. stijl heeft Alexander Wangs vocabulaire als ontwerper zich verder ontwikkeld tot een draagbare mix van masculiniteit, sportiviteit, grunge en minimalisme zoals we dat kennen van de vroege jaren negentig ontwerpen van Calvin Klein en HELMUT LANG. En boven alles is er dat onmiskenbare New Yorkse. “Deze stad heeft me gemaakt tot wie ik ben en is een eindeloze bron van inspiratie voor mij. Ik ben niet zo’n ontwerper die het nodig heeft om op verre reizen te gaan als er een nieuwe collectie ontworpen moet worden. Op het stukje van mijn huis naar mijn werk kom ik ’s ochtends met de metro al meer dan genoeg inspiratie tegen.” Wangs autumn /winter collectie van 2011/2012 is ontstaan door te spelen met het concept ‘luxe’ en ‘decadentie’. Sleutelbegrippen in de modewereld, maar ook begrippen die langzaam aan het devalueren zijn. Want wat wordt tegenwoordig niet als ‘luxe’ aangeprezen?, aldus Alexander Wang. “Het leek me interessant die begrippen uit hun context te halen en te ontdoen van hun pretenties. Ik wilde een hybride creëren van iets waardevols gecombineerd met eenvoudige sportswear elementen.” Het resultaat: poncho’s in de vorm van bomberjacks, smokingjasjes met gepofte mouwen en masculiene blazers uitgevoerd in bont. Met het laatste speelt hij in op de bontrage die in de ogen van Glamcult helaas momenteel in de modewereld heerst. De liefhebbers van de vroege ontwerpen van Wang kunnen sinds 2007 terecht bij T by Alexander Wang, een goedkopere lijn die bestaat uit simpele basics: T-shirts, singlets, sweaters, eenvoudige rokken en jurken van jersey en zelfs ondergoed. Alles is uitgevoerd in een natuurlijk kleurenpalet.T by Alexander Wang was al beschikbaar voor mannen, maar vanaf de zomer van 2012 zal Alexander Wang ook een volledige mannencollectie van zijn hoofdlijn presenteren. Weer een uitbreiding van het imperium van de jonge Wang. Blijft er nog wel wat te dromen over? Een eigen parfum misschien? “Daar heb ik ook al over nagedacht. Als de tijd rijp is, dan zal die er ook zeker komen. Maar nu nog niet.” En hoofdontwerper worden van een klassiek Europees modehuis? “Als de functie interessant is en de timing goed, dan ben ik zeker geïnteresseerd. Maar momenteel ben ik helemaal gefocust op mijn eigen label. Er zijn nog zoveel mogelijkheden, er is nog zoveel te bereiken. Maar boven alles is mijn doel gelukkig te zijn met wat ik doe.” WWW.ALEXANDERWANG.COM


Door MARICKE NIEUWDORP

MIRANDA JULY, DE AMERIKAANSE RENAISSANCE VROUW VAN DE KUNSTEN, KOMT NA HAAR SUCCESVOLLE SPEELFILMDEBUUT ME YOU AND EVERYONE WE KNOW (2005) MET EEN NIEUW, PRETTIG ABSURDISTISCH FILMDRAMA: THE FUTURE. GLAMCULT SPRAK HAAR TIJDENS HET FILMFESTIVAL IN BERLIJN, WAAR ZE VERTELDE OVER GROTE EN KLEINE THEMA’S DIE HAAR DAGELIJKS BEZIGHOUDEN EN DIE ZE SOEPEL VERWERKT IN HAAR KUNST. “DEZE FILM IS EEN GEDRAMATISEERDE VERSIE VAN MIJN MEEST ANGSTIGE GEVOELENS.”

Miranda July blijkt een klein vrouwtje, en is – als verwacht en gehoopt – uitermate pienter en origineel. Hoewel ze vanwege haar uiterlijk te verwarren valt met haar personages, is ze een stuk opgeruimder dan de gepikeerde dames uit haar films. Maar de wonderlijke gedachtes heeft July met haar personages gemeen. Over hoe het internet haar op verschillende niveaus aangrijpt, hoe haar vrouw-zijn zich verhoudt tot haar werk en haar dagelijks leven; July denkt overal diep over na. En ze heeft de gave om haar bevindingen te verwerken in prikkelende, afwisselend humoristische en melancholische kunstvormen. Gekleed in een opvallende mix van wilde dierenprints (bijna niemand komt weg met een vestje met tijgerprint op een zebraprintrok), komt July toch over als een ingetogen mens. Het is niet July zelf, maar haar outfit die schreeuwt. Zoals ook haar maffe ketting met een hangende leesbril die geen leesbril blijkt: “Ik lijk zo veel intelligenter dan ik werkelijk ben!”, concludeert ze tevreden. “HERE I DREAMT I HAD BEEN MISQUOTED” Wie de tijd neemt om even online te browsen door het brein van de Amerikaanse schrijver, kunstenaar, filmmaker en performer Miranda July (1974), komt wonderlijke gedachtekronkels tegen. Bijvoorbeeld op haar naar haarzelf vernoemde blog. Daar plaatste ze onlangs een foto van een hoofdkussen op het Franse hotelbed waar ze sliep tijdens persdagen rondom The Future. “Here I dreamt I had been misquoted”, kalkte ze op het smetteloze wit.Verderop deelt ze op haar blog haar verbazing over de blauwe vloer bij het zwembad van een ander hotel. Daar moet ze iets mee doen, zo stelt ze. Even later verschijnt een hilarische ‘walking on the floor’-foto met de oproep zelf ook je beste ‘walking on the floor’werk in te sturen.Verder wandelend in July’s digitale wereld, treffen we het blog rondom haar korte verhalenbundel No One Belongs Here More Than You (2007) aan. Het boekje zelf verschijnt in de kleuren roze en geel. Waarom? Zodat je het ‘color coordinated’ kan lezen, ofwel afgestemd op de inhoud van je kledingkast. Waarna July dat op droogkomische wijze voordoet, boven het witte gasfornuis dat het canvas blijkt voor haar blog. Iets wat je moet zien om te begrijpen. Net als bij al haar werk eigenlijk.

In July’s komische drama The Future raken dertigers Jason en Sophie in de war na hun besluit een asielkat te adopteren. Het dier moet nog een maand in quarantaine verblijven voordat ze het naar huis mogen nemen, dus besluit het stel die tijd te gebruiken om hun leven op orde te krijgen; het is immers de allerlaatste maand waarin ze hun bestaan onder de loep kunnen nemen. De film gaat deels over universele thema’s als volwassen worden, maar ook over particuliere kwesties van July: “Natuurlijk is deze film heel subjectief. Iedereen beleeft kalme periodes, waarin je zomaar wat ronddobbert, totdat er een moment aanbreekt dat je denkt: doe ik wel wat ik wil met mijn kostbare jaren? De film is een gedramatiseerde versie van de meest angstige gevoelens die ik zelf heb. Hoeveel tijd heb ik nog om een kind te krijgen bijvoorbeeld?” “ME DANCING IN MY ROOM” Na Me You and Everyone We Know besloot July haar succes te vieren door de tijd te nemen voor een tweede film. “Niet vanwege de hoge verwachtingen – ik vind mezelf goed genoeg om het nog eens te proberen – maar omdat ik me niet zo herkende in het filmindustrie-gebeuren vol mensen die al tijdens de opnames van hun film een scenario klaar hebben liggen voor een volgend project. Het soort mensen dat lives to shoot. Zo ben ik

Ook in real life blijkt de Amerikaanse een vat vol aangename verrassingen. We spreken Miranda July tijdens het filmfestival in Berlijn, waar ze haar tweede film, The Future, presenteerde. De verwachtingen waren hooggespannen, omdat haar filmdebuut Me You and Everyone We Know (2005) wereldwijd prompt een culthit werd. July: “Het verraste me dat ik opeens gezien werd als filmmaker, want ik werk al jaren als kunstenaar en performer. Tegelijkertijd besefte ik ook wel dat ik niet van mensen kon verwachten dat ze mijn optredens zouden kennen.” Net als bij haar debuut schreef, produceerde en regisseerde ze The Future eigenhandig. Ook nam ze in beide films de hoofdrol voor haar rekening. Haar intelligente, quirky humor brengt steevast een gevoel van ongemak met zich mee en is heel persoonlijk. “Een script van een ander zou ik nooit verfilmen. Ik wil zelf bepalen wat iemand draagt en hoe zijn huis eruit ziet. Ik snap echt niet hoe andere filmmakers dat allemaal uit handen kunnen geven.”

niet.” Dus schreef ze eerst die eerder genoemde verhalenbundel, werkte ze onder meer aan korte films, de beeldenserie Eleven Heavy Things (2009), de verhalenbundel Learning to Love You More (2007) en ontwikkelde ze de performance Things We Don’t Understand And Definitely Are Not Going To Talk About (2006). July concludeert: “Ik ben eigenlijk alleen geschikt voor kunst; ik werd altijd bij de meest simpele baantjes ontslagen.” Dus creëerde ze haar eigen werk. Met vaak haarzelf – of een versie van haarzelf – in de hoofdrol. In milde mate heeft ze, zo geeft ze toe, last van exhibitionisme. “Dat moet ook wel met mijn werk.” Maar nooit zomaar, of ten koste van kwaliteit. “Ik zou nooit van mensen vragen naar mij te kijken zonder dat ik extreem hard gewerkt heb aan wat ik wil laten zien.” Maar het idee van jezelf gedachteloos ten toon stellen intrigeert haar wel degelijk. Het is ook een van de thema’s in The Future: “Het lijkt wel of mensen zich niet schamen voor hun schreeuw om aandacht.YouTube heeft het taboe daarop weggehaald.Toets daar ‘me dancing in my room’ in en je begrijpt wat ik bedoel. En het zijn echt geen knettergekke meiden die hun video’s uploaden, maar juist de meest normale studentes in hun studentenkamertjes.” De manier waarop jongeren en twintigers omgaan met internet bekijkt ze argwanend, maar met interesse. Want zelf gaat ze, zo stelt ze, slecht om met het medium. Een tweet per week vindt ze ruim voldoende en elk Facebookbericht ondergaat nauwkeurige redactie. Haar personages in The Future zijn evenwel verknocht aan hun laptops, maar besluiten een maand offline te gaan voor de komst van hun nieuwe huisgenoot. Een bewuste keuze van July: “Om iets te laten gebeuren moest de stekker eruit. Anders waren ze doorgegaan met het checken van hun e-mail gedurende de rest van de film. Het leven speelt zich af tussen de momenten waarop je online bent.”

In The Future is ook haar zogenaamde dertigerscrisis verwerkt: “Over het algemeen krijgt mijn generatie op relatief late leeftijd kinderen, dus ons leven kon nog heel lang alle kanten op. Mijn ouders waren op mijn leeftijd helemaal niet meer bezig met allerlei levensvragen. Ik leefde mijn twintiger jaren met het idee dat ik mijn hele leven nog voor me had. Maar op je vijfendertigste besef je opeens dat er nog altijd dingen op je verlanglijstje staan. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds geen kind. Terwijl ik bezig was met deze film, besefte ik opeens dat al mijn vrienden kinderen hadden – of kregen.” July eist veel van zichzelf in haar persoonlijke leven en in haar werk. Ze heeft echter ontdekt dat ze zichzelf juist tijdens het ontwikkelen van nieuwe projecten vrij durft te laten: “Het zijn de weinige momenten waar ik niet zo streng ben voor mezelf. Ik ben dan vrij van oordeel, wat ook nodig is om een goed idee uit te kunnen werken. Dat proces vind ik erg leuk. Hoe gek het ook klinkt; bezig zijn met kunst is als een relief from my own mind.” THE FUTURE DRAAIT VANAF 1 SEPTEMBER IN DE NEDERLANDSE BIOSCOOP. WWW.NOONEBELONGSHEREMORETHANYOU.COM WWW.LEARNINGTOLOVEYOUMORE.COM

©2011 Courtesy TIM BARBER

©2011 Courtesy AUTUMN DE WILDE

interview 27


GOGBOT Door SARAH JOHANNA ESKENS

VAN 8 TOT EN MET 11 SEPTEMBER VINDT IN HET CENTRUM VAN ENSCHEDE DE 8E EDITIE VAN HET GOGBOT FESTIVAL PLAATS. GEORGANISEERD DOOR PLANETART, BESLAAT HET FESTIVAL ALLE MOGELIJKE DISCIPLINES WAARIN MENSEN HUN VISIE OP DE WERELD KENBAAR KUNNEN MAKEN: MULTIMEDIA KUNST, MUZIEK, BIO-INSTALLATIES, FILMS, LEZINGEN EN DEBAT. Het thema van deze 8e GOGBOT is breed: “Datapanic – Youtube-poop – Japanoiiid!!!” Het biedt de ruimte om de deelnemers uitgebreid te laten reflecteren op de huidige ontwikkeling in de maatschappij, waarin technologische voortgang, gejaagde politieke ingrepen en een veranderende informatiecultuur ons bestaan in een stroomversnelling meenemen. Zijn we terechtgekomen in een technoculture draaikolk, worden onze persoonlijkheden opgeslokt door gulzige informatiesystemen en databanken? Het is tweeledig: instanties verzamelen onze gegevens, zelf geven we deze ook gemakkelijk af. We voelen ons vrij op het net, maar op GOGBOT wordt de vraag gesteld in hoeverre we dit werkelijk zijn. Er is deze editie extra aandacht voor kunst en muziek uit Japan.

SPUTNIKO! De Japans-Britse Hiromi Ozaki begon als wiskunde student, maar toen haar studie verder vorderde, raakte ze geïnteresseerd in kunst. De ontdekking van die wereld maakte haar strikt wetenschappelijke manier van redeneren een stuk flexibeler, en ze leerde zowaar te communiceren.Toen haar blik verder reikte dan rijen van getallen, vervolgde ze haar opleiding aan The Royal College of Art in Londen. Met haar films, muziek en machines verkent de mediakunstenaar onder de naam Sputniko! de vermenging van technologie, feminisme en popcultuur. Haar verhalen worden bevolkt door cyborgs, travestieten, konijnen en kraaien en vertellen over verlangens naar protheses en biologische eigenschappen van de andere sekse. In samenwerking met wetenschappers en specialisten maakte ze installaties als de Sushi-cyborg, een Penis Cybernétique en de Menstruation Machine, waarvan de laatste deze zomer al in het MoMA stond. LIVE PRESENTATIE ZATERDAG 10 SEPTEMBER OUDE MARKT + DAGELIJKS EXPOSITIE IN DE GROTE KERK.

Het programma van GOGBOT is gratis toegankelijk. Alleen voor de avonden in poppodium Atak wordt toegang gevraagd, voor optredens op de Oude Markt niet. Glamcult selecteerde een paar interessante acts:

PALMBOMEN Laten we alle regen van deze zomer maar opvatten als behorend tot de Nederlandse moesson, dan kunnen we tenminste nog spreken van tropische sferen. Door te luisteren naar de trippy discogeluiden van Palmbomen, de eenmansact van Amsterdammer Kai Hugo, kan de illusie van zon en zomer nog wat versterkt worden. Met oude analoge apparatuur maakt Kai spacende muziek die tussen jaren ‘80 italo en jaren ‘60 pop in ligt. Live wordt het hallucinerende effect nog versterkt door een zelfgebouwde led-licht set die hem op het podium omringd. Het klinkt misschien wat wazig nu, maar Kai’s muziek is dansbaar. Na zijn EP Moon Children zal later dit jaar zijn eerste full length album uitkomen. DONDERDAG 8 SEPTEMBER @ ATAK

RYOJI IKEDA Ryoji Ikeda is een Japanse componist die zich bezigRYOJI IKEDA houdt met de fysieke eigenschappen van elektronische muziek. Op Gogbot zal hij Test Patterns presenteren, een audio-video live set die hij vorig jaar ook op Sónar in Barcelona vertoonde. Het optreden is onderdeel van een serie waarin Ikeda de mogelijkheden verkent om de overal aanwezige, maar onzichtbare stromen van data waarneembaar te maken. Een real-time computer programma zet audio gegevens van Ikeda’s laptop om in barcodes en binaire patronen van 0’en en 1’en, die wij te zien krijgen als flikkerende witte en zwarte beelden op grote schermen aan de muur. Tegelijk worden twee dingen getest: de prestaties van de uitvoerende elektronica, als ook de kritieke grens van menselijke perceptie. Hoeveel beelden per seconde kan het systeem verwerken, en hoeveel kan onze neurale bedrading aan? DONDERDAG 8 SEPTEMBER @ ATAK, DAAR-

T. RAUMSCHMIERE (DJ-SET) Techno-rocker Marco Haas, de echte naam van T. Raumschmiere, begon als drummer in een hardcore PALMBOMEN band. Daarna speelde hij in een rockband, en daarmee waren de fundamenten voor zijn werk als elektronische muzikant gelegd. De stampende singel Monstertruckdriver van het album Black Out uit 2003 zette de toon voor de daaropvolgende jaren. Haas tourde onafgebroken langs festivals en nachtclubs, waar hij de bezoekers bombardeerde met een explosieve mix van techno, electro en hiphop. Sinds dat album uit 2003 volgde nog wat producties en mixes op plaat, maar de live shows zijn nog steeds het interessantst. T. Raumschmiere raved in de ware betekenis van het woord: als een krankzinnige raast hij over het podium en zijn apparatuur. Met zijn laatste EP The Rave Is On (Shitkatapult, maart 2011) benadrukt hij het nog maar eens: the raving still goes on! ZATERDAG 10 SEPTEMBER @ OUDE MARKT.

NAAST WORDEN ENKELE VAN ZIJN WERKEN OOK OP HET STATIONSPLEIN VERTOOND.

SLEEP PARTY PEOPLE Sleep Party People is het slaapkamer project van Brian Batz. Vanuit een verblijf ergens in Kopenhagen heeft Batz zijn sprookjesachtige debuut gecomponeerd (Speed of Sound, januari 2010). Hij zingt met een zwaar vervormde stem, die af en toe ergens doet denken aan de ijle zang van Sigur Rós, over een melodie van licht slepende, shoegaze-achtige gitaren en tinkelende belletjes uit een effect machine. Het is muziek waarbij je een donker bos vol kleine brandende lampionnetjes in de bomen voor je ziet. Mysterieus, sereen en spokerig. In juli dit jaar verscheen in de iTunes store een Remixes EP, waarvoor onder andere Trentemøller SLEEP PARTY PEOPLE een track van het album heeft bewerkt. Om dit eenmansproject live uit te voeren heeft Batz een orkest van vijf vrienden om zich heen. Op het podium draagt ieder een masker van een konijnenkop; zo lokken ze je samen al spelend Batz’ droomwereld in. VRIJDAG 9 SEPTEMBER @ ATAK.

DJ SCOTCH EGG De Japanse producer Shigeru Ishihara presenteert zich vanuit Brighton, Engeland, als DJ Scotch Egg. Met wat gameboys, een megafoon en een mixer maakt hij op het podium een soort chiptune/nintendo gabber. Hij speelde begin dit jaar met Venetian Snares, de Canadese break core muzikant met het uiterlijk van een Noorse deathmetal gitarist. Het is al weer een tijd geleden dat Ishihara als DJ Scotch Egg eigen muziek uitbracht, maar dansbare herrie maken voor publiek, dat doet ‘ie dus nog steeds. VRIJDAG 9 SEPTEMBER @ ATAK.

VOOR MEER INFORMATIE EN DE VOLLEDIGE LINE-UP: WWW.GOGBOT.NL

DJ SCOTCH EGG

gogbot 28


CONVERSE X THE GREAT OUTDOORS


A TRIBUTE TO THE GREAT OUTDOORS Fotografie DAISY KOMEN De Chuck Taylor All Star najaarscollectie van 2011 is een ode aan het buitenleven. De schoenen lijken gemaakt te zijn om door het bos te wandelen, maar zijn ontworpen voor stedelijk terrein. De serie bestaat uit robuuste schoenen voor mannen en vrouwen, gemaakt uit winterbestendige materialen als leer en gewaxt canvas. De ontwerpen gaan terug naar de geschiedenis van Converse, toen het bedrijf schoenen produceerde voor jagers, vissers en het Amerikaanse leger. Het design van de boots is gebaseerd op deze allereerste rubberen laarzen. De boots hebben, naast de klassieke afwerking van de werklaars, ook de karakteristieke zool en leren patch, ge誰nspireerd op de Chuck Taylor All Star. Het buitenthema komt ook terug in het seizoensaanbod van de sneaker. De uitstraling van deze Chucks refereert aan de Amerikaanse grunge: het gevoel van houthakkersbloezen en roodgeblokte plaids. Voor extra warmte zijn de schoenen voorzien van lamswollen voeringen en gemaakt van behandeld leer.


CONVERSE HERITAGE Het merk Converse is inmiddels al meer dan een eeuw oud. In het jaar 1908 opent Marquis Mills Converse, die daarvoor in de rubberhandel werkte, de Converse Rubber Shoe Company in Massachusetts, Amerika. In de beginjaren produceert de fabriek alleen geheel rubberen werkschoenen voor jagers, vissers en het Amerikaanse leger. Zo was er de ‘No Bite’. Een laars speciaal gemaakt om de vissers te beschermen tegen bijtende vissen. Pas later, in 1917, wordt de eerste schoen ontwikkeld die van rubber en linnen is: de Converse All Star® sneaker. Deze schoen wordt speciaal ontworpen voor basketbal, een sport die op dat moment pas 25 jaar bestaat. Een paar jaar na de introductie van de All Star klopt de beroemde basketbalspeler Chuck Taylor bij het bedrijf aan met wat ideeën ter verbetering van de schoen. Zo wordt er een speciale patch op genaaid, voor extra bescherming van de enkel. De Chuck Taylor All Star draagt voortaan zijn handtekening en naam. Naast de sport-

wereld worden de Amerikaanse arbeiders ook nog steeds bediend met een assortiment van stevige laarzen voor jagers, vissers en houthakkers. In de Tweede Wereldoorlog richt Converse de productie op het bieden van hulp bij het voeren van de oorlog. De fabrieken draaien op volle toeren om schoenen, parka’s en poncho’s aan het Amerikaanse leger te kunnen leveren. De gehele luchtmacht draagt militaire laarzen van Converse, en de Chuck Taylor All Star sneaker wordt gedragen met de basis trainingen. In 1962 komt Converse met een lage uitvoering van de All Star: de All Star Oxford, nu bekend als de All Star Ox. Dit model wordt in eerste instantie vooral door professionele basketballers gedragen. Snel wordt de schoen ook opgepikt door de surfers en andere strandgangers aan de West Coast van Amerika, die het model graag dragen voor de laid back vibe. In 1966 worden zeven nieuwe kleuren aan de zwart en wit uitvoering toegevoegd. Wanneer halverwege de jaren zeventig de verkoop van basketbalschoenen begint te dalen, besluit het merk zich meer te richten op het uitgaanspubliek. Vooral in de muziekwereld zijn de schoenen van Converse een grote hit. Een jonge Bruce Springsteen en andere rockartiesten betreden het podium graag op een paar All Stars. Ook muzikanten in de grunge- en punkscene, hoewel anti-establishment en veelal gekleed in tweedehands waar, dragen de gympen graag. De kenmerkende witte zool en neus van de All Star Chuck Taylor is op veel foto’s van Nirvana’s frontman Kurt Cobain gemakkelijk te herkennen. In het nieuwe millennium kan Converse terugkijken op haar Amerikaanse erfgoed, haar betrokkenheid bij de opkomst van het basketbal en de iconische status van de Chucks in de populaire cultuur.

CONVERSE BOOTS TIMELINE 1910’s Het begin van de productie van de Converse Triple Tread rubberen regenlaarzen. 1915 De collectie bestaat inmiddels uit meer dan 30 verschillende stijlen Converse laarzen, rubberen lieslaarzen en regenlaarzen. 1915 Converse start de Blue Sea Brand, met onder andere laarzen en houthakkers kleding, als ook Tri-Square en Edgeworth branded boots. 1942 Converse ontwerpt de A6 Flying Boot, die gedragen wordt door de gehele Amerikaanse luchtmacht.

Early 1950’s Converse zet de productie van rubberen lieslaarzen en werkschoenen voort en richt zich steeds meer op de modemarkt. 1960’s Converse zet zijn werkzaamheden voor de Amerikaanse overheid voort en blijft speciale laarzen ontwikkelen voor de luchtmacht. 1970 Converse zet de volgende stap naar dameslaarzen, ook in vinyl verkrijgbaar. Mid-1970’s Het assortiment van Converse breidt zich uit met Bootinos, Stormgards, Verilites, Storm Boots, Pacs en Work Boots. 2010 Converse ontwerpt de Outsider Boot, geïnspireerd op de iconische All Star sneaker.


VIVIAN GIRLS Door SANDY HAYES

ALL-GIRL BANDS ZIJN PER DEFINITIE LEUK. VAN DE THE SHANGRI-LAS TOT DE BANGLES, VAN THOSE DANCING DAYS TOT THE RUNAWAYS EN VAN ONZE EIGEN DOLLY DOTS TOT L7; MEISJESBANDS ZIJN COOL. EN WANNEER ZE ROCK MAKEN, WORDEN ZE NOG EEN STAPJE COOLER. DE VIVIAN GIRLS HOEVEN ZICH DUS GEEN ZORGEN TE MAKEN OVER HUN COOLFACTOR, DAT ZIT WEL GOED. ZE KUNNEN ZICH VOLLEDIG STORTEN OP DE MUZIEK EN DAT DOEN ZE DAN OOK VOL OVERTUIGING.

De Vivian Girls komen uit Brooklyn, waar je als indieband bijna avondlijks op een podium kunt staan. Op die manier maakten ze in 2007 snel een naam voor zichzelf en creëerden ze een flinke hype in het land der muziekblogs. De bescheiden vijfhonderd exemplaren van hun eerste album waren binnen tien dagen uitverkocht en een exemplaar werd zelfs voor 68 dollar op Ebay verkocht. Ze zijn inmiddels toe aan hun derde album en – geheel toevallig – ook aan hun derde drummer. Brunette Fiona zit nu achter het drumstel. Het is een gelukkige samenloop dat zij, evenals haar twee voorgangers, een brunette is. Zangeres/gitarist Cassie is een blondine en bassist Katy is een redhead. Het mooie, evenwichtige totaalbeeld is dus intact gebleven. Het gaat natuurlijk om de muziek. Maar toch.

De Vivian Girls maken lo-fi punk met flinke 60’s invloeden. Sommige nummers passen op een NUGGETS album, andere doen denken aan THE RONETTES en wanneer ze iets harder gaan, aan THE KILLS. Reden genoeg dus dat hun optreden in de OCCII vanavond spontaan is uitverkocht. De ruimte past goed bij het fuzzy geluid van het drietal dat veel te laat en gekleed in bloemenjurkjes het podium betreedt. Hun vlucht uit Portugal had een uur vertraging en ze zijn totally psyched dat ze nog hebben kunnen optreden, vertelt zangeres Cassie na afloop. “We moesten hier om tien uur zijn en kwamen dus om tien uur aan. Dat was wel even stressen.” Het bleek de moeite waard, want de meisjes vinden het Amsterdamse publiek, samen met het Spaanse, de beste crowd tot nu toe. Altijd leuk om te horen.

In afwachting op de show vermaakt het publiek zich met bier en elkaar. Ik informeer hier en daar wat mensen aan de band zouden willen vragen. Het is de dag na het overlijden van AMY WINEHOUSE en meerdere malen komt de vraag naar hun reactie. Later op de avond antwoordt Cassie: “Ik vond het shocking en was echt verdrietig. Ik vind haar een van de coolste popsterren van de afgelopen tien jaar. Ik voel me altijd heel erg aangetrokken tot zelfdestructieve mensen. Zelf gebruik ik geen drugs, maar veel vrienden van me wel en ik weet niet waarom, maar ik heb altijd iets met zelfdestructieve mensen. Ook al ben ik dat zelf niet.” Hoewel ik een muzikant eigenlijk niet geloof wanneer die meerdere malen benadrukt geen drugs te gebruiken, geloof ik haar wel. Cassie is 25 en komt uit New Jersey, de staat bekend om The Sopranos, THE BOSS, Jersey Shore en big hair. Dat laatste had Cassie niet. “Ik heb heel dun haar, dus een getoupeerde coupe zat er voor mij niet in. Niet dat ik dat erg vond hoor.” Ze komt uit een ander soort New Jersey. Tot haar achttiende woonde ze met haar ouders en broertje in een super conservatieve, katholieke suburb van het stadje Richwood. “Mijn ouders zijn immigranten uit Polen. Ze deden nooit echt hun best in de Amerikaanse maatschappij te passen en ik was mede daardoor nogal een buitenbeentje. Echt een leuke jeugd heb ik niet gehad. Ik was heel erg blij toen ik op mijn achttiende in New York ging studeren.” Haar BFF, bassist Katy, heeft ze overgehouden aan haar jeugd. Katy ging ook studeren in NY en al snel vormden ze de Vivian Girls. Cassie wilde al van kleins af aan in een band. Ze nam gitaarles en oefende elke dag. “Ik heb mezelf wel een paar dingetjes geleerd die ik nu gebruik tijdens het optreden. Dat is dus wel cool want deze technieken komen niet van een leraar maar van mezelf.” De volgende publieksvraag is wat de dames in het vliegtuig hebben gegeten. “Oh my god! We kregen de smerigste broodjes ooit, echt dis.gus.ting! Met kip en champignons. Ik lust geen champignons en Katy eet geen kip, dus we hebben het allebei niet gegeten. We kregen wel chocoladetaart erna, dus dat was ons avondeten. Maar echt, het was het smerigste dat ik ooit heb gegeten. En het stonk!” Haar negatieve enthousiasme over het vliegtuigvoedsel doet haar op nog vijf verschillende manieren vertellen hoe smerig het wel niet was. Met moeite kan ik haar onderbreken. “So, who were you ever into?” Niet echt een hoogstaande vraag, maar het werkt. “MADONNA is een van mijn grootste favorieten aller tijden! Toen ik klein was, luisterde ik altijd naar haar. Later was ik gek op GWEN STEFANI, COURTNEY LOVE en SHIRLEY MANSON van GARBAGE. Oh en KURT COBAIN! Hij was ook een held van mij.” Ik knik instemmend. Ik deel haar helden, maar dat geldt waarschijnlijk voor menig muziekminnend meisje. Stiekem vind ik het best jammer dat de meisjes in persoon niet wat meer Kurt&Courtney-esque zijn, maar dat is voor hun gezondheid en uiterlijk ongetwijfeld een stuk gunstiger. De Vivian Girls zijn duidelijk hard werkende meisjes die er van houden muziek te maken en verder een ‘normaal’, rustig leven leiden. Hierdoor hebben ze goed aan de weg getimmerd de afgelopen jaren. Alle drie spelen ze ook in andere bands en Katy is recentelijk een soloproject gestart. Daarnaast gaan ze na hun tour, die na Europa vervolgd wordt in de VS, aan hun vierde album beginnen. Drummer Fiona is daar ook bij als het goed is: “Fiona is echt een magische drummer. Ik denk zeker dat we bij elkaar blijven!”, vertelt Cassie uitgelaten voordat ze me gedag zegt om haar bandgenoten op te zoeken. Dat de meisjes graag samen spelen, is duidelijk te horen. Ze klinken goed, galmen hard en hebben er veel plezier in. Het publiek is enthousiast. Er wordt gedanst en gecrowdsurft. Morgen zullen de Vivian Girls een ander publiek vermaken met hun mooie verschijning en goede muziek; het optreden in Amsterdam was in ieder geval een succes voor beiden. WWW.MYSPACE.COM/VIVIANGIRLSNYC

interview 29


Door SARAH JOHANNA ESKENS Foto ROBIN DE PUY

In juli dit jaar verscheen eindelijk debuutalbum Within and Without van Washed Out, nadat hij in de zomer van 2009 al wereldwijdeweb-bekendheid had verkregen met twee EP’s – Life of Leisure en High Times – en een paar losse nummers op zijn Myspace pagina. Met samples van het internet creëerde hij nostalgisch klinkende deuntjes, die het lome gevoel van warme zomeravonden opriepen. De blog Hipster Runoff kwam spottend met de term ‘chillwave’ voor het nieuwe genre, maar dat labeltje bleek wel passend voor dit soort muziek en bleef bestaan. Inmiddels is de 28jarige Ernest Greene met zijn Washed Out de muziekstijl die hij zelf deed ontstaan al weer ontstegen. Dit blijkt vooral uit zijn live optredens: volop chillen tijdens een concert is niet meer mogelijk, want het publiek wordt flink geëntertaind. Greene spoort de zaal aan tot klappen en kondigt nieuwe nummers aan. Kritiek op deze ontwikkeling valt te verwachten; sommige luisteraars zullen hem het liefst weer opsluiten in een kamertje bij zijn ouders op het plattelandse Georgia. Dat zal niet gaan, want Greene is inmiddels getrouwd en houdt van het leven in zijn eigen buurt. Wij spraken met hem om een zo volledig mogelijk beeld te krijgen van deze jongeman en zijn muziek. “Vóór Washed Out studeerde ik Engelse literatuur en filosofie. Daarnaast werkte ik in de bibliotheek van mijn universiteit. Een groot deel van mijn tijd besteedde ik aan studeren of werken. Ik had niet echt een plan voor wat ik met mijn leven wilde na mijn afstuderen. Als ik nu niet fulltime bezig zou zijn met muziek, werkte ik waarschijnlijk nog steeds in een bibliotheek. Muziek maken was in het begin alleen een hobby, ik zag mezelf niet als echte muzikant. Ik neem sinds zes a zeven jaar nummers op, maar de eerste jaren had ik nog niet eens een naam voor mijn bedroom project.

van literatuur. Ik lees nu liever technische boeken over muziek, of een handleiding bij bepaalde software. Ik weet ook niet echt welke boeken nu relevant zijn om te lezen. Het frustrerende is dat je nooit alles bij kunt houden, en ook nog eens de klassieke werken kunt lezen. Wanneer je een boek leest en dan hoort welk ander werk daar van invloed op was, wil je dat weer lezen. Dat is het fijne aan muziek, het is niet zo tijdintensief om bij te houden. Ik kijk gewoon een beetje rond op het internet. Ik heb een vaag beeld van wat er gebeurt door een paar blogs te checken. Het live spelen van de nummers uit mijn beginperiode was een grote uitdaging. Ik was er niet op voorbereid, muziek maken was een individuele zolderkamer aangelegenheid. Het moeilijkst was om alles te vertalen naar het podium, want veel is erg gesequenced. Het bleek veel gemakkelijker om mijn nieuwe liedjes door een band te laten spelen. Het was nog steeds lastig, want de nummers bestaan uit verschillende delen en lagen van geluid. Uiteindelijk klinkt het live heel anders. Ik heb geaccepteerd dat er twee verschillende dingen zijn: de opname en de live-uitvoering. Gelukkig zijn de andere muzikanten een stuk beter in het technische aspect, dus ze kunnen hun eigen ding doen. We zijn nu met zijn vijven, mijn vrouw staat achter de keyboard. Het is veel leuker om met andere mensen op te treden. Toen ik begon stond ik in mijn eentje, dat was redelijk zenuwslopend. Nu is er een natuurlijke interactie op het podium. Veel momenten zijn erg gestructureerd, maar op sommige punten is er ruimte voor improvisatie.

ALS ERNEST GREENE ZIJN WASHED OUT PROJECT NIET HAD GEHAD, WAS HIJ NU WAARSCHIJNLIJK BIBLIOTHECARIS GEWEEST. TOTAAL ONGEPLAND HAD HIJ INEENS EEN GROOT PUBLIEK VOOR DE DROMERIGE KLANKEN DIE HIJ MAAKTE OP ZIJN LAPTOP EN KON HIJ DE BOEKEN DEFINITIEF VERRUILEN VOOR DE MUZIEK.

Het ging heel snel. Ik plaatste wat liedjes op Myspace, en een paar journalisten stuitten toevallig op mijn pagina. Ik heb hen nooit uit mezelf werk opgestuurd, ik had niet het idee dat mijn muziek zo goed was. Een vriend van mij, Chaz Bundick van TORO Y MOI, tekende in die tijd ineens een platendeal en ging op tour. Ik was wel een beetje jaloers, maar door alle aandacht die hij kreeg, kwamen mensen wel bij mijn muziek terecht. Ik kreeg wat e-mails, en stuurde mijn nummers naar een aantal mensen. Binnen een paar maanden was ik fulltime muziek aan het maken. Het werken aan Within and Without was heel anders dan het samenstellen van mijn eerste EP’s. Die bestonden slechts uit een verzameling nummers, zonder omvattend conceptueel idee.Voor mijn nieuwe plaat ben ik van voor af aan begonnen, met de intentie een compleet album te maken. Dat was een uitdaging, en soms redelijk frustrerend. Het samenstellen ervan is als het maken van een puzzel. De langzame en snelle nummers moeten in balans zijn. Ik vond het moeilijk er op die manier over na te denken. Af en toe moest ik een beetje analyseren waar ik mee bezig was. Ik heb niet samengewerkt, alleen met producer BEN ALLEN aan het eind van het proces. Hij heeft eerder samengewerkt met ondermeer CEE LO GREEN, ANIMAL COLLECTIVE, MIA en DEERHUNTER. Ik was bang dat ik veel compromissen zou moeten doen, maar dat was niet het geval. Het was prettig om met hem te werken, want na zes maanden kon ik niet meer objectief naar mijn werk kijken. Ik kon ideeën op hem loslaten. Hij deed suggesties waar ik zelf niet aan gedacht had, omdat ik zo bezig was met het schrijven van de nummers. Als ik ga schrijven is dit zelden vanuit een specifieke inspiratiebron. Ik kijk geen zielige film, om daarna een verdrietig liedje te componeren. Ik begin heel simpel, door achter de piano te gaan zitten en wat eenvoudige akkoorden te spelen. Dat werk ik vervolgens uit. Afhankelijk van de dag, van mijn stemming op dat moment, ontstaat er een melodie. Ik laat me leiden door de muziek.

Mijn songteksten zijn meer een extra laag binnen die melodie. Ze moeten mengen met de rest. Het gaat me er vooral om een bepaalde sfeer te creëren. Mijn nummers hebben geen verhaallijn, er komen geen personages in voor. Het is veel abstracter. Dus wat dat betreft zijn de teksten niet zo belangrijk. Maar ik besteed wel veel tijd aan het schrijven ervan. Ik probeer iets te communiceren, ook al is dit lastig te begrijpen door het hoge abstractie niveau. Within and Without gaat over hoe ik probeer om te gaan met het punt in mijn leven waarop ik mij destijds bevond. De donkere nummers gaan over angsten die ik voelde. De optimistische liedjes vertellen dat het vandaag misschien nog slecht kan gaan, maar dat morgen misschien weer beter is. Vrij simpel allemaal. Zelf luister ik graag naar shoegaze en van muziek waar je in kan verdwalen. Ik draai het liefst muziek als ik aan het autorijden ben. Ik ben zelf over het algemeen ook vrij spaced out. Wanneer ik rij vergeet ik gewoon wat ik de laatste tien minuten heb gezien. Ik weet vaak niet wat ik doe, ik denk niet bewust na over waar ik mee bezig ben. Ik fotografeer af en toe, vooral als ik aan het toeren ben. Niet met een professionele camera, ik ben begonnen met broekzak formaat filmcamera’s. Ik ben nog niet zo lang bezig met fotografie. Ik had een blog met daarop dertig a veertig van mijn foto’s. Toen ik terugkwam van mijn vorige toer en aan mijn album ging werken, ben ik gestopt foto’s te posten. Dat was ongeveer een jaar geleden. Sindsdien is mijn stijl een beetje veranderd, het is iets verder ontwikkeld. Het plan was om voor het uitkomen van Within and Without een nieuwe site te bouwen en mijn nieuwe werk er op te plaatsen. Maar ik kwam tijd tekort, dus ik heb de oude blog weggehaald. Ik heb nog steeds het plan voor die site, want ik heb veel fo to’s gemaakt. Het toeren is negen van de tien dagen leuk. Ik kan geen betere manier bedenken om elke dag ergens anders te zijn, telkens met nieuwe mensen.Voor het fotograferen ben ik graag overal en nergens, om dingen te zien. Maar vanwege mijn muziek kijk ik er ook naar uit om gewoon thuis te zijn, en de hele tijd daaraan te kunnen werken. Als ik weer in Georgia ben, ga ik er eerst een paar dagen tussen uit. Misschien een boek lezen, want dat is lastig wanneer er constant geluid om je heen is. Toen ik Engelse literatuur studeerde, volgde ik college in intensief lezen. Maar ik was niet zo’n hele goede student, op een gegeven moment had ik genoeg

interview 31

Ik had al verwacht dat mensen kritiek zouden hebben op Within and Without, omdat ze de voorkeur gaven aan mijn bedroom-stijl.Voor mij was het een natuurlijke ontwikkeling, om sterkere liedjes te schrijven, met meer dynamiek. Om dat voor elkaar te krijgen wilde ik een grotere productie, een meer gepolijst geluid. Voor een volgend album heb ik nog geen concrete plannen. Ik wil sowieso niet weer hetzelfde doen. Misschien ga ik weer terug naar hoe ik begon. Ik heb mijn plaat gemaakt door veel achter de computer te zitten, de hele tijd met een muis te klikken. Ik kijk er naar uit om achter die computer vandaan te komen en meer traditionele instrumenten te gebruiken. In de tourbus heb ik op mijn iPad al wat aan nieuwe dingen gewerkt, dit is een beetje dance-achtig. Maar ik luister de laatste tijd zelf meer akoestische gitaar en soft rock, vooral rustige muziek. Mijn nieuwe geluid zou wel eens tussen die twee uitersten in kunnen zitten.”

ERNESTGREENE.BLOGSPOT.COM WWW.MYSPACE.COM/THEBABEINTHEWOODS


Door NATASJA ADMIRAAL

PETER PHILIPS IS GLOBAL CREATIVE DIRECTOR VAN CHANEL MAKE-UP, VOLGENS VOGUE DE “DROOMBAAN VAN IEDERE MAKE-UP ARTIEST”. ZIJN INNOVATIEVE VISIE OP BEAUTY – DENK AAN MODELLEN MET MICKEY MOUSE OF GEBORDUURDE PATRONEN OP HET GEZICHT – SLUIT GOED AAN BIJ HET RECALCITRANTE KARAKTER VAN GABRIELLE CHANEL, ZONDER DAARBIJ DE HISTORIE VAN HET MODEHUIS UIT HET OOG TE VERLIEZEN.

Hij geeft maar zelden interviews. Des te bijzonder is het om de van oorsprong Vlaamse Peter Philips te ontmoeten in het 16e arrondissement van Parijs, in zijn tijdelijke maar niettemin prachtige studio. De vele ramen rondom bieden naast het essentiële daglicht een panorama over de stad en boven de hoge gebouwen kun je zelfs het topje van de Eiffeltoren zien uitsteken. In de studio hangen grote foto’s van Chanel campagnes en hoewel er hard gewerkt wordt, heerst er een ontspannen stilte. Philips zelf wekt een bevlogen maar tegelijkertijd bescheiden indruk. “Kleding, films en theater hebben me al mijn hele leven geïnteresseerd”, vertelt hij. “Alle glamourvolle clichés eigenlijk! Maar dat dit alles te maken had met mode realiseerde ik me toen nog niet. Ik was geïntrigeerd door de spotlights en alles wat extraordinair was. Ik had net zo goed in de muziek- of theaterwereld kunnen belanden.” Philips ouders runden een slagerij en traiteur in de Nationalestraat in Antwerpen en ondanks de vele modeboetieks daar en de modeacademie op een steenworp afstand, hielden zij zich met heel andere dingen bezig. Toch had zijn moeder een indrukwekkende collectie exemplaren van Avenue, Nederlands eerste modeglossy, en kocht zij ieder jaar het fotoboek Snoecks. Philips: “Deze waren een stuk minder bereikbaar in de jaren tachtig, internet bestond nog niet en modemagazines waren duur en waardevol. Vogue lag nog niet in de schappen van de supermarkt.”Van zijn moeders verzameling is overigens weinig bewaard gebleven: tijdens zijn eerste studie grafisch ontwerpen scheurde Philips de mooiste afbeeldingen uit en maakte er collages van. De opleiding ervoer hij als veelzijdig en technisch, met vakken variërend van fotografie en zeefdrukken tot het ontwerpen van verpakkingen en maquettes – allemaal aspecten die in zijn huidige baan goed van pas komen. Na zijn examen begon hij aan een tweede studie aan de modeacademie in Antwerpen. Philips: “Een tijd van geweldige feestjes, omringd door eigenzinnige mensen. De academie was een broedplaats van creativiteit. Ik heb er veel geleerd, maar was niet de meest gedisciplineerde student! Ik hield er niet van om naar school toe te gaan, wel om er te zijn. Ik was rebels maar ook een dromer. Nog steeds wel een beetje, denk ik.” Tijdens de studie mochten Philips en zijn medestudenten twee keer naar Parijs om als dresser te assisteren tijdens shows van gevestigde Vlaamse ontwerpers. Backstage bij DRIES VAN NOTEN, ANN DEMEULEMEESTER, MARTIN MARGIELA en DIRK VAN SAENE raakte Philips gefascineerd door de transformatie die de modellen ondergingen: stapten zij nog binnen als individuen in eigen kleding zonder make-up, voor aanvang van de show waren ze plotseling één met de visie van de ontwerper. “Zoveel kan haar en make-up dus toevoegen aan een modecollectie, realiseerde ik me. Plotseling viel alles op zijn plek, want was ik al bladerend in modetijdschriften niet ook altijd meer gefocust op gezichten dan op kleding?” Ondanks dit besef maakte Philips zijn modestudie af in 1993, waarna hij serieus aan de slag ging om een goede make-up artiest te worden. Hij bouwde een portfolio op door samen te werken met bevriende ontwerpers, stylisten en fotografen en zo kwam het dat hij zich in 1995 aansloot bij een agentschap in Brussel. “Ervaring met haarstyling had ik niet”, herinnert Philips zich. “De kapster van mijn moeder leerde me de basistechnieken – borstelen, rollers zetten en een chignon maken – en daarna ‘blufte’ ik me in de wereld van haar.Voor ik het wist kreeg ik boekingen voor Flair, Libelle en Weekend Knack en werkte ik fulltime als make-up artiest.Verbazingwekkend.” Zijn carrière nam nog eens een extra vlucht toen hij werd gevraagd als hoofd makeup voor de debuutshows van VERONIQUE BRANQUINHO, OLIVIER THEYSKENS en HAIDER ACKERMANN in Parijs. “Ik ben altijd selectief geweest met wie ik wilde samenwerken. Dat had alles te maken met stijl en niet met succes. Ik had toen immers nog geen idee dat deze labels zo groot zouden worden! Uiteindelijk is dat ook een stukje geluk geweest: het was het juiste moment, de juiste plek. Daarin schuilt mijn kracht, ik volg altijd mijn hart.”

Nadat Philips in tien jaar tijd met ongeveer alle toonaangevende namen in de modewereld had samengewerkt, werd hij in 2008 aangesteld in zijn huidige functie bij Chanel. “Ik ben heel blij dat ik deze kans heb gekregen en heb absoluut een droombaan. Ik vervul een geweldige maar ook zware taak: het is meer dan een fulltime job. Ik ben betrokken bij alle producten van schets tot eindresultaat – en dat zijn er nogal wat kan ik je vertellen! Daarnaast doe ik de make-up voor alle beauty shoots, voor de Chanel shows en de fashion shoots met KARL LAGERFELD. Ik realiseer me goed dat ik voor een modehuis werk dat ook cosmeticaproducten maakt. Het is heel belangrijk om je daar bewust van te zijn. Toch besef ik dat niet iedere vrouw een modestatement wil maken met haar make-up, soms wil zij er simpelweg mooi uitzien. Fashion en beauty gaan daarom hand in hand.” Om de Chanel collecties en de make-up goed op elkaar af te stemmen overlegt Philips veel met Karl Lagerfeld. “We zien elkaar regelmatig, minstens één keer per maand, soms vaker. Dat moet ook wel als je jaarlijks zes shows samen doet. Het thema van de collecties weet ik meestal ruim van tevoren, zodat ik hierop kan anticiperen. Toen ik wist dat de lente/zomercollectie van 2010 geïnspireerd was op MARIE ANTOINETTE hebben Karl en ik samen de tijdelijke tattoo’s ontwikkeld, die perfect pasten bij haar rebelse karakter.” De Chanel show voor herfst/winter 2011 vond plaats in het Grand Palais, waar de modellen opkwamen in een rokend lavalandschap. Lagerfeld zette een sterk, masculien beeld neer met een mix van mannelijke en vrouwelijke elementen. Wijdvallende pantalons, jongensachtige biker boots, veel zwart en grijstinten. Peter Philips voegde daar een smokey eye aan toe die een metallic glans kreeg toen de modellen in een lichtbox stapten. “Tien dagen voor de show bezocht ik het modeatelier aan de Rue Cambon om de kledingstukken te bekijken en de show look met Karl te bespreken. Toen ik enkele nieuwe producten toonde, reageerde hij stellig: “Deze drie kleuren wil ik voor Chanel – de andere zijn voor de show van Fendi!”

PETER PHILIPS, foto ALASDAIR MCLELLAN / Chanel 2008

Peter Philips is verantwoordelijk voor een verrassend geanimeerd filmpje op de website, waarin hij zijn visie geeft op de iconische Chanel verpakkingen. Deze wisselen in de clip constant van positie en veranderen respectievelijk in een robot, een zonnegod, een spin en een model dat in een rokje van make-up kwasten steeds wisselende poses aanneemt. Speels, humoristisch en très Chanel. Daarna volgde Strike a pose, waarin een model knipsels van oude Chanel reclamecampagnes voor haar gezicht houdt, waarmee Philips naar eigen zeggen tijdloze schoonheid weergeeft. De nieuwe collectie verwijst ook naar de historie van het modehuis. “Luxury must be comfortable, otherwise it is not luxury”, zei Gabrielle Chanel ooit. En laat comfort nu het sleutelwoord zijn voor de nieuwe lijn. Make-up moet volgens Philips aanvoelen en de uitstraling hebben van een tweede huid. Om dit de demonstreren test hij tijdens het interview enkele producten op zijn hand, lakt zelfs de nagel van zijn ringvinger. Onlangs maakte Philips een trip naar Los Angeles om te zien hoe de vrouwen daar Chanel make-up dragen. Het jaar ervoor reisde hij met datzelfde doel af naar Azië. “Ik vind het belangrijk om te zien voor wie ik werk. Feedback van de marketingafdeling is daarbij niet voldoende in mijn ogen.” Dit onderzoek, dat is uitgevoerd op verschillende plekken ter wereld, is terug te zien in de foundationlijn perfection lumière, waarbij de vele tinten zijn gesorteerd op verschillende huidtypes. “Ik zoek graag de grens op van wat maximaal haalbaar is”, licht Philips toe. “En stretch het bestaande kleurenpalet uit. Maar niet oneindig ver! De basis moet goed zijn, vanuit daar kun je verder werken. Ik zeg altijd: eerst kruipen, dan lopen, dan rennen.” Van Peter Philips wordt verwacht dat hij zich aan de strikte regels van het modehuis houdt om de kwaliteit van ieder product te garanderen. En dat gaat ver. Ter illustratie: voor de cosmetica zijn er verschillende laboratoria en een eigen fabriek in Pantin, een buitenwijk van Parijs. Maar het imperium reikt verder: de oorsprong van de parfums bevindt zich helemaal in Grasse in Zuid-Frankrijk, waar je bloemenvelden aantreft met onder andere jasmijn – de basis van het legendarische Chanel No.5 parfum – en sinds kort ook een irisplantage, waarbij het juist de wortelstokken zijn die gebruikt worden voor Chanel No.19 Poudré. Deze wortels zijn lastig te bewerken en pas na vijf jaar geschikt voor gebruik. De cosmeticalijn van Chanel bevat eveneens verrassende ingrediënten zoals mineralen, jojoba olie en galamboter, dat gewonnen wordt uit noten die alleen in Afrika groeien. Wat niet veel mensen weten is dat Chanel veel investeert om ambacht in leven te houden en zich er zo van verzekert om in de toekomst couture te kunnen blijven maken. Zo nam Chanel jaren geleden hoedenatelier Maison Michel over, maar ook schoenmaker Massaro, borduurspecialist Lesage, Goossens en Despues voor knopen, Guillet en Lemarié die verantwoordelijk zijn voor de befaamde Chanel-bloem: de camelia. Hiermee voorkomt Chanel dat deze ambachtelijke bedrijfjes ten onder gaan, wat een ramp zou zijn voor het modehuis. Deze ateliers zijn overigens vrij om opdrachten voor andere modehuizen uit te voeren. Net zo goed als dat Karl Lagerfeld ook zijn eigen label heeft, voor FENDI werkt en fotografeert, en dat Peter Philips de make-up verzorgt voor de shows van ALEXANDER MCQUEEN, FENDI, JIL SANDER, DRIES VAN NOTEN. Vrijheid in creatie, daar gelooft Chanel heilig in. Een artiest moet je niet belemmeren en een kruisbestuiving kan het modehuis alleen maar ten goede komen. “Ik probeer naast mijn werk voor Chanel minstens één editorial per maand te maken”, vertelt Philips. “Mijn doel is niet om tijdloze beelden te maken, wel beelden die als het ware de test van de tijd doorstaan. Fotografenduo INEZ VAN LAMSWEERDE en VINOODH MATADIN slagen daar goed in, ik werk dan ook graag met hen samen.” Het team levert spectaculaire shots af. Zoals voor het zomerissue 2011 van V-magazine waarin zij een driekoppige LADY GAGA fotografeerden, haar verschillende gezichten heftig gedecoreerd met pailletten en kralen. Op de vraag wat het mooiste is aan zijn vak, antwoordt Philips dat hij heel gelukkig is met de evolutie die zijn werk in de afgelopen vijftien jaar heeft doorgemaakt. Natuurlijk mist hij ook wel dingen. Zijn familie in Antwerpen, schilderen waar hij helaas niet meer aan toe komt. Maar dat weegt niet op tegen de vele uitdagingen van zijn baan: de droomwereld uit de tijdschriften is realiteit geworden en het is nog lang geen tijd om het penseel van Chanel over te dragen. WWW.CHANEL-MAKEUP-CONFIDENTIAL.COM

Foto © CRAIG MCDEAN / Art + Commerce

interview 33


THE DARKEST HOUR OF THE NIGHT COMES JUST BEFORE THE DAWN Fotografie DUY QUOC VO @ House of Orange Styling VENUS WATERMAN @ Eric Elenbaas Haar HESTER WERNERT @ House of Orange voor Sebastien Make up KATHINKA GERNANT voor Chanel @ House of Orange Modellen ANNE & SABRINA @ Micha Models Assistent fotografie JOOST VAN DER NEUT Assistent styling EKATERINA RAZGONOVA & FLEUR FERINGA Met dank aan CHANEL en UMSJATKA STUDIO 1 Alle kleding CHANEL A / W 2011 READY-TO-WEAR


DOWN BY THE WATER Fotografie STEFAN GIFTTHALER Styling LUCA TERMINE Haar en make-up BONNIE CARIA @ Green Apple Model DIANA @ Elite

Body AMERICAN APPAREL

Body IZMAYLOVA Schoenen URSULA MASCARÓ


Jurk ROBERTA FURLANETTO

Body ARENA


Jas IZMAYLOVA Rok MARCO CORSO Schoenen URSULA MASCARÓ

Body ARENA


THE VERY ESSENCE OF ROMANCE IS UNCERTAINTY Fotografie JOOST VANDEBRUG @ ManjaOttenXCake Styling TOM EEREBOUT Haar KOTA SUIZU @ Balcony Jump Make-up SUZY RYCROFT voor M.A.C. Model ALEX HAMMOND @ Select Assistent styling ALFIE J GARDNER en BEN SCHOFIELD Met dank aan ANDREA CELLERINO

Overhemd YVES SAINT LAURENT Broek A CHILD OF THE JAGO Sieraden van stylist

Jas DIESEL BLACK GOLD Overhemd AMERICAN APPAREL Gilet CHRISTIAN LACROIX Broek MISSONI Schoenen JOHN ROCHA


Jas A CHILD OF THE JARGO Trui DIOR HOMME Ketting van stylist

Jas JOHN ROCHA T-shirt ASTRID ANDERSEN Broek LOU DALTON Schoenen DIESEL


Hemd AQUABYAQUA Bretels TOPMAN Sieraden van stylist

Overhemd THE ONLY SON Broek JOHN ROCHA Schoenen en bretels TOPMAN Sieraden van stylist


ANE BRUN It All Starts With One Balloon Ranger Recordings/V2

BOMBAY BICYCLE CLUB

THE DRUMS

A Different Kind of Fix

Portamento

Island Records/Universal

Frenchkiss Records/V2

Door DOROTHY VRIELINK De indie rockers Jack, Jamie, Suren en Ed van het Britse Bombay Bicycle Club leveren met A Different Kind of Fix alweer de derde plaat in drie jaar tijd. Is dat overdreven haastig of een zeldzame prestatie in de muziekindustrie van nu? Ik zeg optie twee.Vanaf eerste track How Can You Swallow So Much Sleep, tevens soundtrack van Twilight’s Eclipse, raak je in de vrolijke bandjes sfeer. Zoals de albumtitel al deed vermoeden, slaat het kwartet een nieuwe weg in. Een verrassende sound, maar herkenbaar genoeg. De gitaren worden vergezeld van synths en gelaagde zang door alle vier de bandleden. Een krachtig en veelbelovend geheel, met Shuffle en Lights Out, Words Gone als favoriet.

Door ANNA NITA De verwachtingen over Ane Bruns nieuwe album waren hooggespannen. Ten eerste omdat het de bejubelde Changing of the Seasons en Sketches moest opvolgen. Ten tweede omdat de release een jaar werd uitgesteld en het uiteindelijk drie jaar duurde voordat It All Starts With One af was. De Noorse zangeres werd namelijk gevraagd mee te gaan op tour met Peter Gabriel en Ani DiFranco. Brun heeft de tijd genomen om iets nieuws de wereld in te brengen, maar of het album aan zal slaan valt te betwijfelen. De nummers zitten vaak simpel in elkaar op zowel instrumentaal als tekstueel niveau. Bij een nummer als Undertow werkt dit perfect, enkel piano en Bruns stem (en wat drums en koortjes ver weg op de achtergrond) zijn genoeg om een magisch en intens Brun-gevoel te creëren. Maar de eenvoud maakt andere nummers juist weinig spannend en af en toe zelfs een tikkeltje zeurend. Gelukkig zitten er een aantal bijzondere goedmakers tussen, zoals One en single Do You Remember. Voor deze laatste werden de zusjes van First Aid Kit ingeschakeld om de zangeres vocaal te ondersteunen. Een album dat in ieder geval tijd nodig heeft om in te werken, maar dan toch wel mooi wordt.

HOUSSE DE RACKET

Door ANNA NITA The Drums is er snel bij met een tweede plaat. Nadat ze vorige zomer hun gelijknamige debuut uitbrachten staat de band alweer klaar om Portamento te promoten. De Brooklynmannen zijn trouw gebleven aan de 80’s en hun liefde voor de simpele dansbare popsong. Op Portamento draait het net als op hun debuut voornamelijk om de girls en de liefde (nu soms met een iets serieuzere toon). Zoals in de postpunky single Money, waarin de ironische I-don’t-know-what-todo-with-myself-hopeloosheid wordt uitgedragen. Een goede, iets voorspelbare, maar lekkere dansbare opvolger!

RAZIKA

THE RAPTURE

Program 91

In The Grace Of Your Love

Smalltown Supersound/Konkurrent

Alesia

DFA Records/V2

Kitsuné/V2

Door DOROTHY VRIELINK Door NIELS WIESE Alesia is het tweede album van het Parijse duo Housse De Racket. De heren Pierre Leroux en Victor Le Masne hebben het heel anders aangepakt dan op voorganger Forty Love uit 2008.Vooral het feit dat producer Phillipe Zdar (Cassius) een flinke vinger in de pap heeft, drukt duidelijk een stempel op deze plaat. Was Forty Love nog vrolijk speels en spontaan, Alesia is serieuzer, gelaagder (afgetopt met een grote berg synths) en meer bedacht. Het is beter de twee platen van Housse De Racket niet te vergelijken, ze zijn te verschillend. Alesia is een typische Kitsuné productie; dit is een compliment maar ook niet. Leuke plaat met een te voorspelbaar geluid.

CANT Dreams Come True Warp/V2

Door MATTHIJS VAN BURG Nee, een rapture zoals beloofd door die crazy Amerikaanse dominee kwam er dit jaar niet. Geen dag des oordeels dus. Gelukkig is er nu wel de nieuwe van The Rapture. En daar hebben we met z’n allen toch écht op gewacht! Met debuut Echoes bombardeerde The Rapture zich tot voorgangers van de 2000’s post-punk revival, Pieces of the People We Love uit 2006 werd meer gevuld met discofunk en bracht enige radiofaam. In The Grace Of Your Love is (pas) het derde album van deze New Yorkers waarbij dansbaarheid duidelijk prioriteit heeft. De krankzinnig schreeuwerige p-funk is bijna volledig verdwenen, daarvoor in de plaats klinkt funky electropop gemaakt voor de dansvloer. Miss You is een stuwende handjeklap discopomper, in Never Gonna Die Again doet de steady electrobeat veel voor de vrijdagavondfeel en Children is vrolijkmakend door kinderlijk meezingbaar refrein en keyboardgitaren (eighties!). Come Back to Me is een zomers georiënteerde track met Franse slag en heeft een overheerlijk hard stompende bass. Minder voor de hand liggend zijn Blue Bird (klinkt als: Yeasayer) en afsluiter It Takes Time to Be a Man (soul volgens The Rapture). How Deep Is Your Love met 90’s eurohousepianoloop en sexy sax is hierbij trouwens genomineerd voor single van het jaar. Whoo! The Rapture! All right, Yeah…Again! Uh Huh.

BOOTS ELECTRIC

LAURA MARLING

Honkey Kong

A Creature I Don’t Know

Dangerbird/V2

Virgin/V2

Als fan van Kakkmaddafakka kunnen de Noorse ‘zusjes’ van Razika natuurlijk niet onopgemerkt blijven. Beide bands komen uit het koude Bergen en maken fijne, vrolijke, opbeurende muziek die je een heerlijk warm gevoel geeft. De vier 19-jarige dames van Razika zijn samen sinds 2006 en produceren sindsdien een dansbare mix van indiepop, ska en punk met lieflijke vocalen. Program 91 is echter pas hun debuutalbum. Maar wel een hele sterke. Ze wisselen pop af met punk, Noors met Engels, gitaren met vocalen en hun jeugdige sound met nostalgische klanken.Vooral de uptempo nummers Nytt På Nytt en Middelalder zijn lekker opzwepende frisse knallers met Scandinavische charme.

I BREAK HORSES Hearts Bella Union/V2

Door MATTHIJS VAN BURG

Door MATTHIJS VAN BURG

1 + 1 = 2. Geen wiskundeles voor gevorderden. Dus wat krijg je als je Grizzly Bear optelt bij Twin Shadow? Precies CANT. Dreams Come True is het debuut van Chris Taylor, multiinstrumentalist, bandlid van Grizzly Bear én producent van ondermeer Twin Shadows Forget. Na dat album besloten de heren verder te collaboreren, iets dat resulteerde in een plaat die een eind weg voelt van Grizzly Bear en nóg experimenteler klinkt dan George Lewis Jr.’s project. CANT is een ongemakkelijk aangename sound vol samengebalde dissonantie en onbestemde breaks, beats en pieces. The Edge is laidback Prince meets James Blake, BANG is kampvuur electronica en Dreams Come True Radioheadish geniaal. Uneasy listening, like.

Goede wijn moet rijpen. Zweedse wijn genaamd I Break Horses in dit geval, want de totstandkoming van debuutplaat Hearts kostte Maria Lindén en Fredrik Balck ruim 36 maanden. Het duo schaafde en schuurde songs, killde darlings en werd tussentijds getekend door Bella Union waar ook Fleet Foxes en Beach House zijn gestald. Met de eerste act heeft I Break Horses niets van doen, met de tweede temeer. Hearts staat vol dromerige shoegazepop, zonder daarbij hun helden van My Bloody Valentine klakkeloos te papegaaien. I Break Horses creëert een eigen universum waar mijmerende damesvox en galmende gitaren de thermostaat laten schieten van vrieskou tot koortsdroom. Brrrr, fijn.

Door NIELS WIESE

Door JOLINE PLATJE

Honkey Kong, het debuut van Boots Electric, is een ode aan alle vrouwen.Voor vrienden is het Boots, anderen kennen hem als Jesse ‘The Devil’ Hughes, frontman van Eagles of Death Metal. Voor Honkey Kong werkte hij samen met de legendarische toetsenist Money Mark (Beastie Boys) en producer Tony Hoffer (Beck, Depeche Mode). Boots is een team player en dat hoor je terug. In het begin misschien wat wennen, maar de conclusie is dat de combinatie van de drie een prettige is. Honkey Kong is een goed portret van Boots Electric, poppy en glam maar met die duidelijke ‘garagefeel’. Boots wilde een plaat maken waar zijn beroemde vrienden trots op konden zijn, dat is gelukt!

Zo! Op A Creature I Don’t Know laat Laura Marling even horen wat ze allemaal in haar mars heeft! Het eindresultaat is daarom net even anders dan we van het frêle blonde gitaarmeisje gewend zijn. Laura’s folky sound blijft fijntjes de leidraad door dit album, maar de singer-songwriter heeft zich duidelijk ook op nieuw muzikaal gebied begeven. I’m talking jazz! I’m talking rock! Niet alleen haar stijl, maar ook haar stem is flexibeler dan op haar vorige albums, waardoor ze met meer gewicht haar teksten zingt. Die bovendien uitdagender zijn, want donker, maar vol humor. Tja, zo gaat dat. Kleine meisjes worden groot!

albums 52


Door MARICKE NIEUWDORP

REGISSEUR RICHARD AYOADE OVER SUBMARINE

THE FUTURE

In Engeland werd krullenbol Richard Ayoade (1977) bekend als acteur in de komedie The IT Crowd, waarin hij een autistisch aangelegde computernerd speelt. Dit jaar presenteerde deze knappe mix van Noors en Nigeriaans bloed zijn verrukkelijke, nostalgische coming of age-film Submarine. We spraken hem tijdens het filmfestival in Berlijn, waar zijn speelfilmdebuut te zien was: “Elke coming of age-film speelt zich af in het verleden.”

RICHARD AYOADE

Ayoade is het type homo universalis: acteur, comedian, schrijver, nieuwbakken filmmaker en allround filosoof – zo blijkt tijdens het gesprek. Bovendien is hij een boomlange, knappe vent, strak in een hip pak gestoken en met sneakers aan z’n voeten. Een man met stijl dus. Ayoade, die met een zacht timbre praat en lichtjes slist, lepelt soepeltjes citaten op van z’n favoriete filmmakers als Eric Rohmer, net als wijsheden uit boeken als filosoof Albert Camus. Geen lichtgewicht dus – al is hij er de man niet naar om over zijn kennis op te scheppen. Hij weet simpelweg wat hij wil vertellen. Hoewel Submarine gebaseerd is op een roman van Joe Dunthorne, heeft Ayoade er zijn eigen stempel op gedrukt. Door het gebruik van voice-over bijvoorbeeld. “Ik houd van films met voice-over. En dan met name zoals Woody Allen,Terrence Malick, Kubrick en Scorsese het gebruiken: zorgen dat de stem niet precies hetzelfde zegt als de beelden, maar dat het eerder contrasteert.”

Op de vraag of het ingewikkeld was om een roman te verfilmen, wordt, zoals vaker in het gesprek, een quote van een van Ayoades helden ingezet: “Kubrick zei over romanverfilmingen dat de algemene gedachte is dat een boek met veel actie en beschrijvingen het makkelijkst te verfilmen is, maar dat je juist ook veel kunt halen uit het interne leven van een personage. In Submarine is daar gelukkig zo uitgebreid over geschreven dat ik het personage dermate goed kende dat ik wist hoe hij zou reageren op een bepaalde gebeurtenis. Het geeft je een kompas voor een eigen verhaal.” Ayoade, die voor zijn speelfilmdebuut al videoclips van bands als de Yeah Yeah Yeahs, The Last Shadow Puppets, Vampire Weekend en Arctic Monkeys schoot, weet feilloos het verschil tussen beide productievormen aan te wijzen. “De muziek leidt in een clip, waardoor het verhaal op een of andere manier al gecoverd is. Omdat ze die structuur missen denk ik dat muziekregisseurs vaak belabberde films kunnen maken.” Filmliefhebber Ayoade lijkt het overigens een tikje jammer te vinden in onze jachtige tijd films te mogen maken: “Ik heb het idee dat het nu de minst experimentele tijd is wat films maken betreft.” Eerder plotgericht dan character driven zoals ’t in filmtermen zo mooi genoemd wordt: “Zelfs in muziekclips is er altijd die angst om de aandacht van mensen te verliezen.Veel jonge filmmakers zijn erg professioneel, maar weten niet hoe ze bij de ziel van een verhaal moeten komen.” Na het zien van Submarine, kunnen we beamen dat Ayoade dat in ieder geval wel gelukt is.

Regie: Miranda July. Met: Miranda July, Hamish Linklater, e.a. Te zien vanaf 1 september.

Vanaf het moment dat dertigers Sophie en Jason weten dat ze over een maand een nieuwe huisgenoot krijgen, een oude asielkat, verandert hun leven drastisch. De komst van het beest (met een creepy stemmetje van July) ontketent een bulk aan twijfels en to-do lists die ergens latent in de hoofden van het stel rondzwierven. Is hun dagelijks online zijn eigenlijk wel normaal? Wordt het niet eens tijd voor verstandige, volwassen banen? Kunnen ze de verantwoordelijkheid van het zorgen voor een van hen afhankelijk wezen wel aan? Sophie, die op losse basis dansles geeft aan peuters, is verslingerd geraakt aan YouTubefilmpjes van dansende vrouwen en is van plan deze maand zelf aan een kijkwaardig filmpje te werken. Jason gaat als verkoper van deur tot deur en blijkt daarin weinig succesvol. Elke dag ontdekken ze onverwachte kanten van zichzelf en elkaar. Het is eigenlijk heel simpel: je vindt het werk van kunstenaar, schrijver, performer en filmmaker July geweldig, of je vindt ’t helemaal niks. Wij behoren tot die eerste groep. July’s brein werkt op onnavolgbare wijze en ze is one of a kind, zeker in de filmwereld. In tegenstelling tot haar filmdebuut Me You and Everyone we Know (2005) heeft The Future enkele bizarre elementen, wat eigenlijk prima past in July’s versie van de werkelijkheid, die sowieso enigszins afwijkend is. Net als haar personage Sophie beleeft ze de wereld om zich heen heel intens. Internet is niet zomaar een communicatiemiddel voor haar, maar kent vele diepe lagen en roept dagelijks existentiële vragen bij haar op. Net als hoe ze naar de toekomst kijkt en hoe een volwassen vrouw zou moeten leven – of juist niet. Duik in de fantasie van deze bijzondere, quirky Amerikaanse, die door maffe humor en ingetogen intelligentie ook nu weer aangenaam verrast. Komisch drama

FRIENDS WITH BENEFITS

SUBMARINE

MIDNIGHT IN PARIS

Regie: Will Gluck. Met: Justin Timberlake, Mila Kunis, e.a. Te zien vanaf 22 september.

Regie: Richard Ayoade. Met: Craig Roberts, Sally Hawkins, e.a. Te zien vanaf 22 september.

Regie: Woody Allen. Met: Owen Wilson, Rachel McAdams, e.a. Te zien vanaf 15 september.

Wie zich de flauwe draak No Strings Attached (2010) nog herinnert, zal zich wellicht zorgen maken over het smaakgehalte van deze romkom, die qua onderwerp niet ver staat van de misser die Natalie Portman en Ashton Kutcher maakten. Ook hier draait het om bevriende twintigers die bij gebrek aan een liefdesleven met elkaar aan de haal gaan. En dat levert zowaar een leuke verrassing op! De chemie tussen de hoofdrolspelers is heerlijk en de in de Oekraïne geboren Kunis is met haar looks, intelligentie en humor als een frisse wind tussen het vel over been-gezelschap van Hollywoodactrices. Bovendien is ze extreem rap van tong. Ze haalt ook in Timberlake (die het in Bad Teacher matig deed) het beste naar boven qua dialogen en tijdens hun seksscènes, die naar Amerikaanse begrippen stomend zijn. Het verhaal is vooral op dialoogniveau erg geslaagd, maar beide acteurs leggen ook een prettig gevoel voor slapstick aan de dag. De harde humor die we tegenwoordig gelukkig regelmatig aantreffen in films als The Hangover, Bridesmaides en Horrible Bosses, is ook hier alom aanwezig. Romantische Komedie

De Britse Oliver Tate wordt bijna zestien en voor die tijd wil hij enkele zaken uit de weg hebben: de op zijn moeder azende buurman en zijn maagdelijkheid - bij voorkeur met behulp van zijn coole vriendin Jordana. Wie zich nog weet te herinneren hoe onzeker je bent op je vijftiende, weet dat vooral het laatste punt op Olivers agenda heel wat voeten in de aarde heeft. Dit coming of age-verhaal werd geschreven door Joe Dunthorne (1982), wiens gelijknamige roman door The Independent vergeleken werd met klassieker The Catcher in the Rye. Acteur, comedian en kersverse speelfilmregisseur Ayoade (1977) maakte er vervolgens een slimme en verrukkelijke film van. Tate (een superaandoenlijke Roberts) is een intelligent, maar door puberteit aangetast wankel manneke met een fijn jaren 70-kapsel en uit te tekenen in z’n oldschool houtje-touwtje jas. In de voice-over houdt hij z’n publiek op de hoogte van alle interne en exter ne ontwikkelingen. Submarine heeft die heerlijke, semi-onschuldige jaren 70-vibe en een karaktervol production design. Boven dien steken de hoofdrolspelers allemaal ver boven de middenmoot uit. Drama

De Amerikaanse aspirant schrijver Gil (Wilson) heeft wat je gerust schoonouders from hell kan noemen. Tijdens een paar dagen in Parijs met z’n verloofde Inez worden hun verschillen pijnlijk duidelijk. De familie vindt de sullige Gil geen partij voor hun dochter. En van Parijs moeten ze ook al weinig hebben. Gil geniet zich ondertussen helemaal wild in de lichtstad.Vooral ’s nachts, wanneer hij er in z’n eentje op uit trekt, gaat er een nieuwe wereld voor hem open. Sterker nog, er gaat een verloren gewaande tijd voor hem open: de roaring twenties, Gils favoriete periode aller tijden. Hij ontmoet er onder meer Gertrude Stein, Hemingway, Dalí, de Fitzgeralds, Pablo Picasso en de beeldschone muze Adriana (Marion Cotillard). Na het matig verrassende You Will Meet a Tall Dark Stranger, heeft bejaarde veelfilmer Allen (minstens een film per jaar!) z’n slag weer te pakken. Alle grappen en vernederingen zijn zo vet dat niemand ze kan missen.Wilson is heerlijk als verloren type tussen een pluk over het paard getilde Amerikanen en de klassiekers uit het verleden komen op vrolijke, organische wijze tot leven. Komische Drama

film 53

EL BULLI: COOKING IN PROGRESS Regie: Gereon Wetzel. Te zien vanaf 1 september.

Wie een kijkje in de keuken van de avant-gardistische topkok Ferran Adrià neemt, treft geen rondrennende, scheldende koks tussen sissende pannen en stoomwolken aan, maar een extreem rustige, opgeruimde ruimte, die vooral doet denken aan een geavanceerd laboratorium. De geuren die je, bij beelden van de gemiddelde keuken, zo ongeveer door het beeld heen kan ruiken, lijken hier niet aanwezig. Net als smaken en bekende vormen. Hoewel die smaken er natuurlijk wel zijn. Bij El Bulli, het experimentele restaurant van Adrià, dat vorige maand definitief zijn deuren sloot, kon men slechts zes maanden terecht. De andere zes maanden werkte de kok samen met een team van experts op het gebied van moleculair koken aan het 30-gangenmenu. Minihapjes die een smaakexplosie beloven en waar ook (hergestructureerde) substanties voor een ervaring zorgen. Maar het kijken naar de geheel commentaarloze ontwikkeling van de nieuwe gerechten is al een ervaring op zich.Van elk gerecht worden in elk stadium van bereiding foto’s gemaakt, zodat men tijdens momenten van uitserveren steeds exact hetzelfde kan reproduceren. En daar komen, zo lijkt het, meer computerberekeningen dan pollepels aan te pas. Documentaire


STUFF

VERKOOPINFORMATIE A CHILD OF THE JAGO A-LAB MILANO ALEXANDER WANG ALEX MATTSSON AMERICAN APPAREL ARENA ASOS ASTRID ANDERSEN AQUABYAQUA CHANEL CHRISTIAN LACROIX CONVERSE DIESEL DIESEL BLACK GOLD DIOR HOMME DKNY ILARIA NISTRI IZMAYLOVA JOHN ROCHA J.W. ANDERSON LOU DALTON MISSONI ONITSUKA TIGER PALLADIUM PHILIP TREACY PPQ ROBERTA FURLANETTO SWATCH TOPMAN THE ONLY SON TRIUMPH URSULA MASCARÓ YVES SAINT LAURENT

GLAMSTUFF WINNEN? STUUR EEN MAILTJE MET JE NAAM, ADRES EN TELEFOONNUMMER NAAR GLAMSTUFF@GLAMCULT.COM. LAAT OOK DUIDELIJK WETEN IN HET ONDERWERP WELKE PRIJS JIJ GRAAG ZOU WILLEN WINNEN! WINNAARS KRIJGEN PER MAIL BERICHT.

JAMIE WOON Mirrorwriting 3 CD’s

RAZIKA Program 91 3 CD’s

THE DRUMS Portamento 3 CD’s

ANE BRUN It All Starts With One 3 CD’s

VIVIAN GIRLS Share the Joy 3 CD’s

ST. VINCENT Strange Mercy 3 CD’s

www.achildofthejago.com www.a-labmilano.com www.alexanderwang.com www.alexmattsson.com www.americanapparel.net www.arenasfashion.com www.asos.com www.astridandersen.com www.aquabyaqua.com www.chanel.com www.christian-lacroix.fr www.converse.com www.diesel.com www.dieselblackgold.com www.diorhomme.com www.dkny.com www.ilarianistri.com www.izmaylova.co.uk www.johnrocha.ie www.j-w-anderson.com www.loudalton.com www.missoni.com www.onitsukatiger.com www.palladiumboots.eu www.philiptreacy.co.uk www.ppqclothing.com www.robertafurlanetto.com www.swatch.com www.topman.com www.theonlyson.com www.triumph.com www.ursulamascaro.com www.ysl.com

I BREAK HORSES Hearts 3 CD’s

ANNA CALVI 2 x 2 vrijkaarten voor dinsdag 4 oktober in de Melkweg in Amsterdam.

WORD ABONNEE MET IEDERE MAAND DE BESTE INTERVIEWS OP HET GEBIED VAN MUZIEK, LIFESTYLE EN FASHION KAN HET ZIJN DAT JE, ONDANKS DE OPLAGE VAN 40.000, WEL EENS MISGRIJPT. WIL JE NOOIT MEER EEN EDITIE MISSEN, WORD DAN ABONNEE EN ONTVANG GLAMCULT OP JE DEURMAT. VOOR €29,50 ONTVANG JE GLAMCULT EEN JAAR LANG (10 NUMMERS). DAT IS NIET VOOR NIKS, ZOALS JE GEWEND BENT, MAAR WEL LEKKER MAKKELIJK!

TRENTEMØLLER @ KLINCH 2 x 2 vrijkaarten voor vrijdag 16 september in de Melkweg in Amsterdam.

GA NAAR WWW.GLAMCULT.COM

stuff 54


MIRANDA JULY

HAMISH LINKLATER

THE FUT URE GO SEE THIS MOVIE!

- NEW YORK TIMES

VAN DE REGISSEUR VAN ‘ME AND YOU AND EVERYONE WE KNOW’

N U IN DE B IOS C O O P GA NAAR FACEBOOK.COM/THEFUTUREFILM - EN MAAK KANS OP EEN GRATIS DVD!

thefuturethefuture.com/www.cinemien.nl


GLAMCULT // ISSUE 7 // SEPT 2011  

INDEPENDENT STYLE PAPER

GLAMCULT // ISSUE 7 // SEPT 2011  

INDEPENDENT STYLE PAPER

Advertisement