Issuu on Google+

Summer l'ete Verano

Zomer


Adverteren? Artikel schrijven? Weet je iemand voor een interview? We horen graag wat je van ons magazine vindt. Maar we zijn ook heel benieuwd naar jouw bijdrage. Iedere maand geven we bijvoorbeeld gratis advertentieruimte weg aan Young Professionals die hun business willen promoten. Heb je schrijftalent en wil je jouw visie op het leven in een column kwijt? Weet je iemand die beslist niet mag ontbreken in onze portrettenserie? Of denk je dat jij in het Choicez Magazine hoort te komen met een interview? Stuur je suggestie, aanmelding of bijdrage naar info@choicez.nl. Verwacht Augustus Een tweede zomereditie met verrassende artikelen, een kort verhaal en vele zomerse columns. September Choicez start met een grootscheepse Campagne Giving Back. Filosofie bij deze campagne is geef wat je wilt ontvangen! (c) 2009. Choicez.nl

Weer een nieuwe editie van het Choicez Magazine. Een beetje later dan je van ons gewend bent. Maar ja. Het is tenslotte zomer. Een tijd waarin we in ieder geval voor een paar weken eens niet met werk bezig hoeven te zijn. Maar sommige van ons maken van deze periode juist gebruik voor zelfreflectie, het maken van nieuwe plannen, en het uitstippelen van een nieuwe levensstrategie. De zomer is een tijd van rust, maar het is tegelijkertijd een roerige periode. Een tijd waarin jonge bloei tot volledige rijping komt. Natuurlijk moet je gebruik maken van de rust van de zomer om bij zinnen te komen. Maar het is ook een uitgelezen mogelijkheid om eindelijk eens naar je innerlijke stem te luisteren.Wat wil je nou eigenlijk? Hoe ga je het aanpakken?Wat ben je bereid er voor op te geven? Blijf je zitten waar je zit, of gooi je drastisch het roer om? Ben jij nog wel ‘ik’? Kom je nog wel uit de verf? Ben je nog tevreden met jezelf? En met je omgeving? Gebruik de zomer om je eigen geluk te peilen. Waar staat de meter? Wat heb je nodig om van je leven precies dát te maken, wat jij ervan wil? Ga lekker naar buiten, zie, hoor, voel, beleef en denk. Reflecteer. Maar met mate. Want de zomer zou toch vooral in het teken moeten staan van genieten. Daarom hebben we bij Choicez een iets luchtigere editie van het magazine voor je samengesteld. Have a nice summer! Chantal Founder, coach & counselor

Life is change. Growth is optional. Choose wisely

Hoofdredactie Ginny Mooy Redactie Chantal van den Berg, Ginny Mooy, Femia Bakboord, Deborah van Aelst Artikelen Chantal van den Berg, Ginny Mooy, Cindy Couwenberg, Femia Bakboord, Hans ten Dam, Martha Rijkmans, Willemijn Luyendijk, Deborah van Aelst, Arne Oostveen Columns Sophie Miller, Martijn Broefhoff, Boy, Caroline ten Cate Beeldmateriaal Stock XPERT & Stock XCHNG Realisatie & Design: www.ginsoakedsense.nl Abonneren? magazine.choicez.nl www.choicez.nl | info@choicez.nl


CHOICEZ.NL

COACHING YOU TO BECOME YOU WWW.CHOICEZ.NL | INFO@CHOICEZ.NL

UNIQUE OPPORTUNITY

De illusie dat werk en privé van elkaar gescheiden zijn, is geboren tijdens de industriële revolutie. Vóór die tijd waren werk en privé integraal met elkaar verbonden. Met de komst van de industriële revolutie belandde de mens in de spagaat. En we worden steeds verder uitgerekt. Nu man en vrouw carrière maken ontstaan er nieuwe knelpunten en uitdagingen.

Door de hoeveelheid aan keuzes, vergrijzing en de recessie lijkt de druk nu maximaal. En toch, ondanks dat de spagaat een grimas op ons gezicht tovert, gooien we er een lach overheen en doen we alsof er niks aan de hand is. Alles onder controle. Toch liegen de cijfers er niet om, veel mensen hebben voor hun 35ste al te kampen gehad met een burn out of een depressie. De balans is eruit en de druk is hoog. De meeste bedrijven bieden korting op sportscholen of bieden zelf actief sport aan. Het is bewezen dat als mensen meer sporten zij gezonder zijn. Dit uit zich o.a. in minder ziekteverzuim. Maar het is niet voldoende, gezien de cijfers. Bedrijven investeren in computers, werkplekken, producten en ze doen veel om het de werknemers gemakkelijker en comfortabel te maken. Ook bieden bedrijven vaak vertrouwenspersonen, waar werknemers terecht kunnen. Maar wat nou als je preventief counseling & coaching aanbiedt? Choicez erkent de knelpunten van deze tijd en wil graag een bijdrage leveren met een uniek concept. Choicez erkent de knelpunten van deze tijd en wil graag bijdragen. Vanuit Choicez LifeStyle is het initiatief geboren om 12 managers binnen een bedrijf de mogelijkheid te bieden om drie maanden lang 1x in de twee weken gratis gebruik te maken van het aanbod van Choicez. Choicez selecteert binnenkort een bedrijf voor haar Giving Back Campagne? Wil je een bedrijf voordragen?

info@choicez.nl

ZECIOHC ESOOHC

GIVING BACK CHOOSE YOU


Just Be You!

3.

Bewustwording

Zomermooi

5.

Bewustwording

Giving Back

7.

Choicez Actie

Playa’s Ground 10. Champagne Life

In de spotlights: Model Shoppen 11. Beauty rubriek

Brave mensen stellen geen vragen 16. Artikel zielsregressie

Werk 17. Column Boy

Het nut van donderwolken 18. Artikel: Krachtig zwanger

Kort verhaal: Flip Flops 20. Choicez Special

Wiskundige Meubels 29. Artikel

De net-volwassen man 32. Column Caroline ten Cate

De wind blaast alles weg 35. Artikel

Heb ik eigenlijk wel talent? 36. Column Sophie Miller

Vol = Vol 38. Column Martijn Broekhoff

Zielsprocessen 39. Life between lives

Maxim Schouten 37. Portretten

De Marketing Manager die geen probleem had 41. Uit de praktijk van Hans ten Dam

Never Ending Story 43. Bewustwording

Strengthen Your Strengths 44. Ondernemen

Reiki 45. Artikel

Heimwee 46. Uit de praktijk van Martha Rijkmans

Spiritueel College 48. Tips


Als je eens goed om je heen kijkt wordt het je vanzelf duidelijk. De meeste mensen zijn nep, fake en wanne be’s. Ook de in jou gestelde interesse is over het algemeen zo fake als een stoommaaltijd. Als iemand je vraagt hoe het met je gaat, hoor jij te zeggen ‘Goed!’ Het liefst zo enthousiast mogelijk. ‘Goed’ is het enige correcte antwoord. En je hebt geen keuze. Je MOET het geven. Antwoord je namelijk dat het slecht met je gaat, of niet zo goed, dan breng je de ander in verlegenheid. En dat mag je niet doen. Dus lieg je. Zo vroeg iemand mij laatst tijdens een conferentie met overnachting, of ik lekker geslapen had. ‘Nee!’ antwoordde ik naar waarheid. ‘That is so great!’ zei de Amerikaan. ‘Great’ dat ik niet lekker geslapen had? Hij had me dus niet eens echt gehoord! Toen ik mezelf herhaalde en zei dat ik echt ‘crap’ geslapen had, wist hij niet wat hij moest doen of zeggen en maakte hij zich snel uit de voeten. Enthousiast stapte hij op een andere deelnemer af, en stelde die precies dezelfde vraag. De wallen onder háár ogen spraken nog meer boekdelen dan de mijne, maar zij zei dat ze heerlijk geslapen had. Geheel volgens protocol. Later hoorde ik uit eerste hand dat dat dus niet zo was. Als je goed kijkt en doorvraagt, kom je vanzelf achter de nepheid. Wat is er gebeurd met ‘echt’? Wanneer en waardoor zijn we dat afgeleerd? En waarom irriteert men zich aan echtheid? Neem nou het mooi ingerichte huis van Koos, verderop in de straat: high tec, mooie auto en een enorme schuld bij Meneer Bank. Of die mannen en vrouwen van midden 50 die eruit zien alsof ze net uit de peuterspeelzaal komen en er alles aan doen om maar zo jeugdig mogelijk over te komen. Botox, volgespoten lippen en billen, wangen opvullen voor een jongere look, vet wegzuigen, lijf en gezicht strak trekken, schaamlippen uppimpen, ogen liften, etc. Steeds meer mensen laten zichzelf tegenwoordig verbouwen, maar daar eerlijk voor uit komen? Ze doen liever alsof ze niks aan zichzelf hebben laten doen. “Gewoon gezond eten en veel water drinken.” Yeah sure! Of neem nou van die vaardigheidstrainingen die je op je werk door je strot geduwd krijgt. Je weet al hoe laat het is als de trainer een wandelende Prodentreclame blijkt te zijn, en zogenaamd hartstikke enthousiast is. Meestal volgt dan echt de meest saaie training. Luidkeels verkondigt zo’n trainer dat ‘we’ van elkaar kunnen leren. Dat hij of zij openstaat voor jouw expertise en jouw vragen. De realiteit is anders. Jouw vragen worden niet of half beantwoord en voordat je om verduidelijking kan vragen, is de trainer snel verder gegaan met zijn programma. Tjakaaa! Na afloop van de training benadrukt de trainer hoe fijn het was dat iedereen zoveel vragen stelt. Dat hij ze heeft afgekapt, onbeantwoord heeft gelaten en zijn programma stug heeft afgedraaid, laten we maar buiten beschouwing. Of die zogenaamde happy singles. Ze zijn zo gelukkig dat ze het de hele dag door hardop verkondigen. Ik ben zo zelfstandig! Ik heb het zo naar mijn zin in mijn eentje! En ondertussen elk weekend de disco of kroeg in. Op zoek naar een…….juist een vent of een vrouw! Of die zogenaamde gelukkige stelletjes waar de jeu al jaren geleden uit vertrokken is en het zijden draadje van de wederzijdse verbinding allang geknapt is. En waarvan de kinderen haarfijn afspiegelen hoe het met de relatie gesteld is. Het meest gehoorde antwoord op ‘Hoe gaat het met je?’ is “ Druk!’ Nooit geweten dat het druk met je kon gaan. En als je doorvraagt op dit ‘druk’, blijkt dat in de praktijk ook best mee te vallen. Het zit namelijk zo: je hóórt druk te zijn. Niet druk, betekent een oninteressant leven. En zo willen we niet overkomen. Dus liegen we vrolijk verder en straffen we tegelijkertijd bij onze kinderen elk leugentje af. Ik daag iedereen uit om gewoon te zeggen wat je voelt en bedoelt. Wees eerlijk! Laten we ophouden met het neppe gebeuren en echt gewoon ons zelf zijn. Chagrijnig, vrolijk, depri, succesvol. Het maakt allemaal niet uit. Just be you. En houd op met je anders voor doen! Foto: Stock XCHNG | CynthiaB Tekst: Cindy Couwenberg

4|


De zomer is er weer. De mooiste tijd van het jaar. Voor velen dan. Alles staat mooi in bloei, het is lekker weer, we hebben vakantie, en we kunnen lekker veel buiten zijn. De zomer is zó belangrijk voor ons, dat magazines en kranten ons al vanaf het einde van de winter proberen voor te bereiden op wat komen gaat: korte broeken, topjes en vooral...bikini’s! Heerlijk. Toch? Dat zou het inderdaad moeten zijn. Maar al die zomerblootheid leidt ook tot veel werk, en nog meer onzekerheid. Als we de magazines moeten geloven namelijk, kunnen we alleen het strand op met een mooi slank en afgetraind lichaam. Het is maar goed dat de bladen al zo vroeg in het jaar beginnen met de voorbereidingen op ‘zomermooi’. Want niet te geloven, wat kost dat veel moeite en geld! Anti vetkwabben, anti cellulitis, pakkingen, modderbaden, zweethutten, scrubs, afslankmiddeltjes, de perfecte bikinilijn en de perfecte bikini natuurlijk. Als je niet uitkijkt, ben je er inderdaad zomaar maanden mee bezig. Voor die paar weken per jaar dat je blote lichaam aan de buitenwereld getoond moet worden. En dat is toch eigenlijk van de gekken? Of ben jij blij met al die nadruk op zo’n perfecte verschijning? Persoonlijk heb ik een hekel aan ‘zomermooi’. Ik hou nogal van eten namelijk. Vooral in de zomer. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn vette gegrilde vis moet laten staan voor een mooie bilpartij. Of garnalen druipend in de knoflookolie. Onbeperkt spare ribs van de barbecue. Vette aardappelsalade met spekjes. Frisse salade. Maar dan wel met flink veel dressing. Gesmolten Franse kaas over mijn entrecotje bij zonsondergang. Stokbroodjes met heerlijke kruidenboter. Laat het allemaal maar lekker naar mijn vetopslag gaan. Want genieten van al het moois dat de zomer te bieden heeft, vind ik toch net een ietsiepietsie beetje belangrijker dan mooi zijn in bikini. Ik geef het toe hoor: ik kan best wel eens jaloers kijken naar vrouwen die helemaal strak in het vel over het strand paraderen in hun peperdure zwemgoed. Maar als ik denk aan alle pijn en moeite die ze er voor moeten hebben doorstaan, ben ik dik tevreden met mijn cellulitis en kleine blubberband op mijn buikje. Het doet me niet zoveel. Want ooit ging dat hyperslank zijn vanzelf, en kon ik het me veroorloven om ‘zomermooi’ te zijn. Ik kon eten wat ik wilde, en toch bleef de ontsierende vetopslag uit. Dat behoort inmiddels tot een lang vervlogen verleden. Een verleden van puberteit, razende hormonen en groei. Nu ben ik een tevreden jonge vrouw, met iets kalmere hormonen en groei ik alleen nog in de breedte. Soit. Ik ben mens namelijk. Het hoort erbij. Voor ‘zomermooi’ moet ik tegenwoordig een hele andere definitie hanteren. En zo hoort het eigenlijk ook. Wat we namelijk soms eens vergeten, is dat magazines behoorlijk wat geld verdienen aan die ‘zomermooi’ propaganda. Blijkbaar betaalt de beauty en afslankindustrie net iets beter dan de voedingsmiddelenindustrie. Want reken maar dat als ik een heel blad zou willen vullen met advertenties voor vette braadworsten, heerlijke sauzen en vooral veel patat, ik het magazine zo zou kunnen dicteren de anti-cellulitis hetze volledig dood te zwijgen. In dat nummer dan. Want het volgende nummer gaat gewoon weer naar de hoogste bieder. Zo werkt de commercie nou eenmaal. En de commercie heeft ons verdomde goed begrepen: onzekerheid verkoopt. Hele researchafdelingen buigen zich over onze onzekerheden, verzinnen er een productje bij en ontwikkelen dan een geweldige marketingcampagne om onze aandacht te vangen. En tjongejonge, wat hebben ze bij ons toch altijd weer makkelijk beet. Vooral als het met ons lichaam te maken heeft. De Choicez boodschap voor zomermooi: Just be you. Be real. Straal je menselijkheid uit. Sluit vrede met je cellulitis, je vetrolletjes en zwembanden. Het hoort erbij. Geniet van de zomer. Zomermooi is niet wat de bladen dicteren. Dat is immers ordinaire commercie. En jij behoort toch zeker niet tot de uilskuikens die te vangen zijn door een goed uitgekiende marketingcampagne? Kom in opstand. Verzet je. Je bent mens. Laat het strand maar zien wat je in huis hebt. Want weet je wat? Eigenlijk interesseert het niemand hoe je eruit ziet. Iedereen is veel te druk bezig met zijn eigen vetrollen om zich bezig te houden met die van jou. En terwijl zij zich liggen uit te hongeren, geef jij je bespaarde centen lekker uit aan het terrasje bij ondergaande zon. Met alle lekkere dingen die de zomer juist ècht mooi maken. Foto: Stock XCHNG | Haloocyn Tekst: Ginny Mooy (www.ginnymooy.nl)

5|


Niet iedereen bevindt zich in de ‘luxe positie’ om een ontwikkeltraject te volgen. Het einde van de maand red je nog maar net. Dus ook al is de motivatie absoluut aanwezig, soms zijn je levensomstandigheden en een gezonde financiële situatie dat niet. Voor deze bijzonder gemotiveerde mensen, die zelf al en hoop gedaan hebben doordat ze actief met hun persoonlijke en spirituele ontwikkeling bezig zijn, maar een traject bij Choicez echt niet kunnen betalen, biedt Choicez Giving Back: help jezelf & help de ander. Speciaal voor gemotiveerde mensen die wel heel graag een ontwikkeltraject wíllen volgen, maar dat financieel niet kunnen bolwerken.

For you! Choicez zal steeds met 1 persoon voor het symbolische bedrag van 10 euro per uur incl. BTW een traject in gaan. Een sessie duurt anderhalf tot twee uur. Maximaal aantal sessies: 6 (inclusief intake gesprek). Het ontwikkeltraject is gericht op je spirituele, persoonlijke en / of professionele ontwikkeling. Giving back is bedoeld voor hen die het gereduceerde tarief niet kunnen betalen en waarvan de verzekering niks vergoed. De opbrengsten van dit traject gaan naar de goed doelen Mama Cash & Mind to Change. Als je voor dit traject in aanmerking wilt komen, dan ontvangen wij graag je uitgebreide motivatie. Dit traject is uitsluitend bedoeld voor hen die echt gemotiveerd zijn!

For companies! Vanuit Choicez Life Style zal Choicez binnenkort starten met een grote campagne en een bedrijf selecteren dat investeert in haar mensen. Bij dat bedrijf bieden wij 3 maanden lang een dag in de week gratis preventief coaching & counseling aan. Spirituele trajecten horen hierbij ook tot de mogelijkheden. We leven in een hectische tijd. Alles moet even snel. Een leuke en verantwoordelijke baan betekent vaak ook minder ‘privé’ tijd. Veel mensen voelen zich daardoor opgeslokt door het leven. Als je naast je veel eisende en drukke baan ook nog eens en gezin runt dan schiet je spirituele, persoonlijke en professionele ontwikkeling er nog al eens bij in. En dan krijg je onvermijdelijk op een dag de rekening gepresenteerd. Hoe hoog die rekening is, hang af van hoever je van jezelf bent af komen te staan. Man en vrouw werken maken beiden carrière en runnen een gezin. Voeden de generatie op die ons straks gaat verzorgen, opereren, of ons helpt met onze verzekeringen. Tijden zijn verandert, nieuwe tijden vragen om andere benaderingen. Werknemers die full time werken èn een gezin runnen hebben doorgaans geen tijd om zich te verdiepen in hun persoonlijke en spirituele ontwikkeling. We weten allemaal dat voorkomen beter is dan genezen en dat de knelpuntjes die op tijd worden gesignaleerd en onderkend, niet zullen uitgroeien tot knelpunten. Hier zou meer ruimte voor mogen worden gecreëerd. En op een andere manier dan reeds gedaan wordt. Wat Choicez betreft mogen werkgevers meer investeren in de spirituele en persoonlijke ontwikkeling van de mensen die zich aan hun bedrijf verbonden hebben. Spirituele en persoonlijke ontwikkeling dragen bij aan het zelfsturend vermogen en brengt de mens in balans. Het creëert tevens een win win situatie, het bedrijf en de werknemer profiteren er namelijk beiden van! Een mens in balans levert nou eenmaal beter werk af! Wij kunnen wel van alles vertellen over hoe het anders kan, maar je kunt het beter ervaren. Dus ervaar en oordeel zelf!

7|


In vele huishoudens staat de televisie centraal, daardoor ervaren we het leven voor een groot deel door de televisie. Onze denkbeelden en emoties worden daarom sterk beïnvloed door wat we op televisie zien. Spanning, humor, tragiek, fantasie, romantiek, angst, verdriet, en blijdschap krijgen een nieuwe invulling in de media. Op televisie is altijd alles mooier, en beter. Er worden ons behoorlijk wat onhaalbare idealen voorgeschoteld. En hoewel we dat best weten, zorgt het toch steeds meer voor frustraties en ontevredenheid. Wie probeert het televisieleven te vertalen naar de realiteit, raakt onherroepelijk teleurgesteld in het leven.

CHOICEZ BEWUSTWORDING Choicez biedt verschillende trainingen, workshops, lezingen, seminars en counseling trajecten voor bewustwording. Zowel voor mannen als voor vrouwen. Een greep uit de thema’s: innerlijk leiderschap, verborgen talenten, wie ben ik?, identificatie met je essentie, zielsregressie, en zelfonplooiing. In al onze trajecten en binnen alle geboden thema’s staat één onderwerp centraal: jij. Zoals je echt bent. Je leert je los te maken van maatschappij idealen en opgedrongen denkbeelden, om zo tot de kern van jezelf te komen. Aangeleerde trucjes worden afgeleerd, en onze eigen talenten worden (opnieuw) ontplooid.

Naar welke programma's kijk jij eigenlijk het liefst? Want vaak ligt daar de sleutel tot waar het aan onbtreekt in je eigen leven. Kijk je veel programma’s over romantiek, dan wil je daarvan graag wat meer in je leven. Maar daar zul je toch echt iets meer voor moeten doen dan naar de televisie blijven staren. Ongemerkt is de televisie voor velen van ons het centrum van ons bestaan: opstaan, werken, voor de kinderen zorgen, thuiskomen, koken, eten, en daarna televisie kijken. Zo is het leven niet bedoeld en gaat het zonder dat je het merkt aan je voorbij. Je geest gaat 'dood' van teveel televisiekijken. Hoe krijg je meer grip op je leven, wat ontbreekt er in je leven, wat zijn je passies en hoe zou je je leven willen inrichten? In deze workshop leer je jouw ideale leven werkelijkheid te maken. Voor meer informatie: lifestyle.choicez.nl Of neem contact met ons op!

8|


Antonie en Wesley zijn gesjeesde carrièrejongens. Begin dertig, leuke baan, indrukwekkend netwerk, een dik salaris, nog dikkere auto, luxe appartement, en bovenal: single. Voor veel alleenstaande vrouwen zijn ze de ultieme droom en nachtmerrie verpakt in één intrigerend plaatje. Het prototype ‘playa’. Althans, in de ogen van de vrouwen. Ieder weekend smijten ze honderden euro’s stuk aan champagne en het goede leven. De ene na de andere prachtige vrouw brengt de nacht met ze door. Maar niemand lijkt deze mannen te kunnen vangen. Playa’s. Toch? Bloemendaal Zaterdag. Godzijdank Bloemendaal-weer. Foute party bij een foute lounge tent. Foute mensen ook, maar dat maakt de sfeer allemaal maar beter. Party dus. Champagne in de koeler, de laatste paar zonnestralen, en teveel knoflook in de worstjes. Who cares? Bloemendaal chica’s don’t! Als de pussy wagon maar klaar staat. En de champagne koel. Ik ga voor zomersproetjes. En zomerblond. Met grote tieten. Een beetje te gewillig allemaal. En heel erg fout. Eén zomerblondje laat al na een kwartiertje knalhard pochen haar enge rode nagels over mijn borstkas glijden. Als er geen mooie brunettes met goudkleurige highlights waren geweest, had ze erom gevraagd. Ik negeer haar onuitgesproken smeekbede om flink hard genomen te worden in het ranzige toilet. Ik zoek naar uitdaging. Ik richt mijn pijlen op een zwartharig muurbloempje aan de bar. Maar die is nog sneller dan het zomerblondje. Of ik condooms bij me heb. En dat na vijf minuten. Als ik nog vijf minuten wacht, hoef ik dat condoom waarschijnlijk niet eens meer in de aanbieding te gooien. Het is een ware vers vlees afdeling in het zwoele Bloemendaal. De plakjes gratis gekookte worst vliegen me om de oren. Maar ik ben op zoek naar de biefstuk. Geen gratis vleeswaren vandaag. Helaas, want de verleiding wordt steeds groter. Biefstukje Later op de avond komt ze de houten vlonders van de strandtent op lopen. Ze is een beetje gewoontjes. Dof bruin haar. Geen make-up. En aan die kleren moet ze echt iets doen. Maar ze heeft iets. Ze is de ‘Miss Hard to Get’ van de avond. Ik ga er voor. Aanspreken lukt al nauwelijks. Gelukkig heeft ze een veel te geile vriendin die wel een glaasje champagne lust. Ik struikel over openingszinnen, stel alle vragen die ik me kan bedenken, maar ik maak geen indruk. Miss Hart to Get is ècht hard to get. En ze wordt steeds leuker. Uiteindelijk wint de champagne het. Aan het einde van de avond mag ik haar naar huis brengen. Voor een kusje. Meer zit er ook wel in, maar ik trek me terug. Ik wil dat ze ‘hard to get’ blijft. Morgen weer mooi weer. En ze gaat mee naar Scheveningen. Het is goed zo.

Scheveningen Geen lekker zomerjurkje, geen wulps decolleté, geen sexy blote benen, maar een vreselijk lelijke worker met een nietszeggend T-shirtje. Het past bij haar naam: Lotte. Ook zo dertien in een dozijn. Maar toch. Ze heeft nog steeds iets. Ook zonder champagne. En ze praat lekker. Heel lekker. En de glazen rosé gaan er ook goed in. De middag is zo voorbij. Maar helaas, geen spannende zondagavond date met Lotte. Ze moet oppassen. Oppassen? Ik negeer het ‘what the fuck’ in mijn achterhoofd, en hoor mijn rappe tong ‘zal ik morgen voor je koken?’ vragen. Ik negeer een tweede ‘what the fuck’ in mijn achterhoofd als ze opsomt waar ze allergisch voor is. Als Lotte bij haar oppasadres uit mijn auto stapt, druip ik af. Naar huis. Als het geen Lotte is vanavond, dan is het helemaal niemand. Ik heb mijn ‘hard to get’ gevonden. Helaas is Lotte zo ‘hard to get’ dat mijn natte droom ook niet doorgaat. Ik heb nachtmerries over koken. En allergische reacties. Lessons learned Mijn eenpans vijf-minuten-klaar pasta valt in de smaak. Ik mag nog een kusje. En als ik haar naar huis breng, lokt ze me in de val. Als ik de volgende ochtend ongewassen in de outfit van gisteren naar mijn werk rij, ben ik al verslaafd aan Lotte. Ze is nog lekkerder dan ze praat. En ze heeft iets. Ook al is ze nu niet meer hard to get. Mijn eerste actie die ochtend: emailen. Naar Lotte. ‘s Avonds een sms’je. En dan voor het naar bed gaan toch maar bellen, omdat ze nergens op reageert. Lotte neemt geirriteerd op. Of ik haar niet meer wil lastigvallen. Het stelde niets voor. Let me get over it. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik vond Lotte leuk namelijk. Inschattingsfout. Ze blijkt ‘impossible to get’. Lesson learned: Doorsnee is heel gevaarlijk. Ik had beter voor zomerblond kunnen gaan. Antonie. Vanaf juli in Choicez Magazine een column van twee playa’s: Antonie en Wesley. Twee chickmagnets. Dertigers met pussywagons. En een heel ander innerlijk dan je zou verwachten.

10 |


‘In de spotlights’ WONDERPIL Dat veel vrouwen regelmatig fantaseren over dat perfecte uiterlijk, is voor velen van ons geen nieuws. Je hoeft de magazines maar open te slaan of je wordt er mee geconfronteerd. Hyperslanke fashionmodellen gehuld in maatje 34-36, zacht babyhuidje en zwoele oogopslag. Is dat wat wij ook willen? Nou, niet perse... Zouden wij met lichte verontwaardiging zeggen, maar als we eens heel eerlijk naar onszelf kijken moeten we toch toegeven dat als er een wonderpil zou bestaan waarmee wij zouden voldoen aan het schoonheidsideaal dat de media ons voorschoteld, veel vrouwen deze gretig achterover zouden slaan.

MODEL SHOPPEN ONEERLIJKE STRIJD Maar wat zegt de media nu eigenlijk? In principe niet zoveel. Ze laten graag en vaak beelden zien van “schijnperfectie” en de rest van het werk laten ze over aan onze eigen “innerlijke criticus” die ons graag vertelt dat de media gelijk heeft en wij niet voldoen. Het beeld waar menig vrouw zich ongemakkelijk bij voelt wekt de illusie dat deze modellen zo perfect uit bed zijn gestapt. Niets is minder waar. Veel vrouwen realiseren zich namelijk niet dat deze fashionmodellen veel geld besteden aan hun uiterlijk en hier 24 uur per dag mee bezig zijn. Een oneerlijke strijd dus voor degenen die dit beeld proberen te evenaren zonder alle middelen die nodig zijn aan te grijpen. Want in principe kan iedereen die zoveel aandacht aan haaar uiterlijk besteed en zich omringd met professionals er perfect uit zien. Het Youtube filmpje “Dove Evolution” is een prachtig voorbeeld van hoe onnatuurlijk de weg naar perfectie is. DE WEG NAAR PERFECTIE  Ga 24 uur per dag en 7 dagen per week aan de slag met je uiterlijk  Bezoek regelmatig een schoonheidssalon en nagelstyliste  Neem een personal trainer in de arm voor de beste resultaten  Zodra je helemaal in vorm bent, doe je een shoot met één van de beste fotografen uit de fashion branche  Vervolgens laat je deze photoshoppen door een professional. Door photoshoppen kan je je hals iets laten verlengen, extra jukbeenderen creëren om je vrouwelijkheid te benadrukken, rimpeltjes en vlekjes laten wegwerken, je lippen iets voller laten maken, je tanden en oogwit witter laten lijken, je taille nog net ietsjes slanker maken, je benen langer laten maken en ga zo maar door. Er zijn eindeloos veel pijnloze mogelijkheden met Photoshop.

11 |

Femia Bakboord werkt als freelance docent uiterlijke verzorging en make-up artist voor verschillende opdrachtgevers. Daarnaast wijdt zij zich aan haar andere passie, fashiondesign. “In de afgelopen jaren heb ik veel ervaring opgedaan bij fashionshows, fotoshoots, magazines en als ondernemer van een eigen studio. Hieruit ontwikkelde ik mijn eigen visie en werkmethodes op gebied van mode en beauty. Deze wil ik via Choicez Magazine graag met jullie wil delen. In de maandelijks terugkerende column. In “IN DE SPOTLIGHTS” besteed ik aandacht aan een boeiend persoon, product, merk, onderwerp of thema.”


Hot or Not Stijl & Trends In de eerste editie van Choicez Magazine heb je in het artikel “HOT” or “NOT” kunnen lezen over zelfexpressie via mode door datgene wat je van binnenuit voelt te accentueren met je eigen favoriete kledingstijl. Een geheel nieuwe benadering van styling die veel vrijheid biedt voor iedere creatieve geest die graag iets nieuws uitprobeert. Lees in deze editie van Choicez Magazine alles over mode, trends en zelfexpressie.

Maar het leven is geen Photoshop, en bovendien; wie heeft er tijd om zich iedere dag constant met zijn uiterlijk bezig te houden. Inderdaad, alleen topmodellen. Die hebben van “mooi zijn” immers hun beroep gemaakt. Maar wat is eigenlijk mooi? Afgetraind en afgeslankt? Wat mij betreft kunnen we gewoon mooi zijn door uit te stralen dat we in onszelf de moeite waard vinden. Wat is er mooier dan dat? Het lijstje van mijn aanbeveling ziet er als volgt uit: DE WEG NAAR SCHOONHEID - Geef jezelf datgene dat je nodig hebt om te bloeien, - Verwen jezelf regelmatig met een heerlijke beautydag, - Zoek de natuur op en vereenzelvig je met haar schoonheid, - Koop een keer iets leuks voor jezelf zonder je achteraf schuldig te voelen, - Wees lief voor jezelf en wordt je eigen beste vriendin! - Enjoy life! Bewandel de weg naar schoonheid en geniet. Onthoud dat er maar één criticus is die je zelfbeeld ondermijnt, en dat ben jij zelf...

COLOUR EXPRESS! AANTREKKEN EN AFSTOTEN Persoonlijke stijl heeft in tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, weinig te maken met trends, maar alles met weten in welke kleding jou persoonlijkheid en lichaamsvormen het best tot hun recht komen. Bij het kiezen van je persoonlijke stijl kijk je o.a. naar (pas)vorm, structuur van de stof en specifieke stijl. Denk hierbij aan: vrouwelijk, stoer, zakelijk, sportief enz. Bij het kiezen van kleding kunnen we kleur als eerste belangrijke factor beschouwen. Kleur trekt ons aan of stoot ons af, maar dit is niet zonder reden. KLEURGEVOEL EN KLEURANALYSE. Met kleur kunnen we ons niet alleen onderscheiden van de rest, kleur zegt ook iets over onze gemoedstoestand. Je kunt je voorstellen dat als je in een kwetsbare bui bent en je bent in jezelf gekeerd dat je niet snel zal kiezen voor een jurk in expressief rood. Als we echter kijken naar wat kleur voor ons kan betekenen kunnen we ermee gaan spelen. Je kunt er namelijk voor kiezen of je je wilt aanpassen of onderscheiden? En of je voor veilig kiest of je liever provoceert. Door jezelf af te vragen wat jij uit wilt dragen, kan kleur hierbij van groot belang zijn om jou persoonlijke stijl kracht bij te zetten. Daarnaast is het belangrijk te weten of jouw favoriete kleur ook matcht met de ondertonen van je huid en de kleur van je haar en ogen. Als je dit lastig vindt om te beoordelen, dan kun je ook terecht bij een stylist of bureau voor een kleuranalyse zodat je precies weet welke kleuren jou sterke kanten benadrukken. KLEUREN EN ACCENTEN Vind je experimenteren met kleur een uitdaging maar wil je het subtiel aanpakken? Kies dan voor een outfit in een neutrale kleur (bijvoorbeeld grijs) en combineer deze met een contrasterende accessoire. Bijvoorbeeld een roze riem. Voor een sterk effect geldt “less is more.” Dus ga je bij je roze riem ook roze pumps en armbanden dragen, dan valt de spanning weg en wordt het gewoon een grijs-roze outfit.

12 |


DE KRACHT VAN KLEUR Als we verder ingaan op de kracht van kleur, dan is het belangrijk te weten wat het kleurgevoel is van desbetreffende kleur. Enkele voorbeelden vind je hieronder. Let wel dat kleur een persoonlijke kwestie is en dat je ook anders kunt voelen over kleur door persoonlijke ervaringen en referenties. Rood: expresie - daadkracht Geel: zelfvertrouwen - vreugde Blauw: wijsheid - kalmte Oranje: warmte - openheid Groen: vruchtbaarheid - vernieuwing Paars: rustgevend - evenwichtig Roze: liefde - speelsheid Zwart: kracht - sensualiteit Wit: onschuldig - ondeugend Als je bovenstaande je aanspreekt ben je klaar om te experimenteren. Gebruik bovenstaand voorbeeld ter inspiratie of als jij een ander gevoel hebt bij de kleuren maak dan je eigen kleur- en stijltabel. Kijk eens kleur en bepaalde stijl bij je oproept en probeer dit vervolgens uit. Een ontzettend leuke oefening om jou persoonlijke stijl verder uit te diepen en nieuwe combinaties in je garderobe te ontdekken. Wat bij mij opkomt bv is: Chique - (zwart of rood) Formeel - (neutrale kleuren als grijs, zwart of wit) Nu jullie. Have fun! Sportief - ……………………… Nonchalant - …………………. Elegant -………………………. Uitdagend - ……………………. Sexy - ……………………………

Beauty Workshop In deze editie van Choicez Magazine het 2e deel van de 6-delige serie Beauty workshops. In deze workshops wordt er stap voor stap uitgelegd hoe je professionele make-up technieken op jezelf kunt toepassen en de juiste producten aanschaft. Als je Choicez Magazine geen enkele maand mist heb je aan het eind van de serie een mooi naslagwerk voor jezelf. ALLES OVER DECORATIEVE COSMETICA. In deze 3e editie van Choicez Magazine nemen we decoratieve cosmeticaproducten (make-up) eens goed onder de loep. Alvorens we ons in de workshops verder gaan verdiepen in professionele make-up technieken, is het van essentieel belang dat je voldoende product kennis hebt. Na het bestuderen van deze workshop zul je merken dat je al meer inzicht hebt in wat er zoal op de markt is en nog belangrijker hoe je deze kiest, koopt en bewaard. SNELLE ONTWIKKELINGEN Welke vrouw herkent dit niet? Heb je eindelijk die fijne mascara ontdekt, blijkt deze een paar maanden later uit de schappen te zijn verdwenen en vervangen door een verbeterde versie. Over die verbetering valt wat jou betreft nog een en ander te betwisten, maargoed, op zoek naar een nieuwe mascara maar weer. Cosmetica is sterk aan trends onderhevig en de ontwikkelingen op dit gebied volgen elkaar in razend tempo op. Niet bij te houden voor de consument, zou je in eerste instantie denken. Niets is echter minder waar. Met de juiste kennis kun je gerichter kopen en bespaar je jezelf een hoop miskopen en ergernis. HOE KIES IK HET JUISTE PRODUCT? Vind je het aanbod in cosmetica overweldigend? Koop je steeds het verkeerde product omdat je door de bomen het bos niet meer ziet of simpelweg niet het juiste advies krijgt? Met onderstaande checklist helpen we je stap voor stap op weg bij het uitkiezen van het juiste product. Dit om te voorkomen dat je iets koopt dat vervolgens voor eens en altijd onderin de kast belandt. Ik wens je alvast veel plezier met je nieuwe aankoop!

13 |


CHECKLIST CHECKLIST KIEZEN EN KOPEN VAN COSMETICA 1) Voor een ruim assortiment van verschillende merken, en goed advies kun je het beste bij de grotere parfumerieën terecht. Vaak kun je hier ook een afspraak maken voor een (vrijblijvend) make-up advies. 2) Besluit eerst wat je wilt of nodig hebt. 3) Ga het liefst zonder make-up op naar de winkel zodat je goed kunt testen 4) Oriënteer je eerst voordat je een verkoopmedewerker om hulp vraagt. 5) Kleed je in neutrale bovenkleding. Kleurrijke kleding, met of zonder prints, kan je kleurkeuze sterk beïnvloeden. Heb je een outfit waar je de juiste make-up bij zoekt draag deze dan wel of neem hem mee. 6) Wil je lippenstift testen? Pas dan op voor besmetting (koortslip) en neem de volgende hygiëneregels in acht: Vraag om een spateltje of wattenstaafje. Draai de lipstick uit en schraap een beetje van de zijkant af en doe dit vervolgens op de rug van je hand en pak steeds een beetje lippenstift vanaf je hand. Dit zodat je de kleur opbouwt en kunt bepalen welke intensiteit je het mooist vind. Natuurlijk of juist heel krachtig. 7) Tegenwoordig zie je in de betere parfumerieën dat er wegwerp tools aanwezig zijn om de make-up op een veilige manier te testen. Je kunt de verkoopmedewerker ernaar vragen. 8) Foundations test je op dezelfde manier. Pak steeds een beetje vanaf je hand en vervolgens aanbrengen op je kaakrand. Loopt de kleur mooi over in de hals? Dan zit je goed! 9) Doe de “daglicht-check”! Vraag om een goede spiegel waarin zowel je haar gezicht als hals zichtbaar zijn en kijk buiten in het daglicht of de kleur goed is. Door het kunstmatige licht binnen kun je je soms zo vergissen in een kleur dat je je kersverse product na aanschaf rechtstreeks in de prullenbak kunt gooien omdat de kleur dusdanig afwijkt in daglicht. Vooral bij foundations is deze daglicht-check een must! Test foundations niet op je hand . De kleur van de rug van de handen is vaak anders dan die van het gezicht. 10) Tenslotte adviseer ik je altijd even te informeren of het product van jouw keuze vast in de collectie zit of een seizoensgebonden product of limited edition is. Dit om teleurstelling te voorkomen als je favoriete product niet meer verkrijgbaar blijkt te zijn. HOUDBAARHEID VAN COSMETICA PRODUCTEN Geopende cosmetica kun je over het algemeen een jaar bewaren. Zeer warme of koude temperaturen kunnen de houdbaarheid van de cosmetica sterk verkorten. Gooi oude cosmetica producten echter nooit in de prullenbak, maar vezamel ze voor chemisch afval. Raadpleeg onderstaande checklist om te zien of het tijd is om jou producten te vervangen. CHECKLIST HOUDBAARHEID VAN COSMETICAPRODUCTEN Lippenstift en crème rouge: • Vaak een witte* aanslag zichtbaar. • De lippenstift is droog en is hierdoor slecht smeerbaar bij het aanbrengen. • De lippenstift vertoont “zweet” druppeltjes bovenop en rondom de stift. • De lippenstift heeft een penetrante geur. • Na aanbrengen voelt de lippenstift prikkelig aan of er ontstaat huidirritatie*. Rouge (poeder variant) • De rouge heeft geen “losse” struktuur meer en is daardoor moeilijk aan te brengen • Er ontstaat huidirritatie* na het aanbrengen van de rouge. • De rouge is verkleurd Mascara: • Penetrante geur • Erg droog en klonterig van structuur • Oog of huidirritaties* na het aanbrengen. Potloden: • Erg droog van structuur waardoor deze niet pakt bij het aanbrengen. • Witte aanslag* of “zweet”druppeltjes op het stiftje • Het potloodje brokkelt steeds af bij het aanbrengen of slijpen. • Oog of huidirritaties* na het aanbrengen. Crèmes en foundations voor gelaat of lichaam: • Kleurverandering (meestal bruin) is zichtbaar bovenop de crème. • Onprettige geur. • De bestanddelen scheiden zich van elkaar ook na het schudden. • Huidirritaties* na het aanbrengen. * witte aanslag zie je doorgaans ook vaak bij nieuwe producten (vooral bij potloden) in de winkel. In dit geval is er geen sprake van een “bedorven”cosmetica product. *huidirritatie kan er ook op duiden dat je allergisch bent voor bepaalde bestanddelen in het product. Raadpleeg in dit geval een arts of dermatoloog, deze kan via tests een eventuele allergie vast te stellen.


LIFE B

ETWE

EN LIV ES IS E E

N VER KENN

INGST OCHT EEN R DOOR JE TU SSEN EEN O EIS NAAR NTMO JE ZIEL BESTAAN. ETING S MET J ESSENTIE. E WAR E IK.

LU EX OS PL F L O E R LIF U RE SR E OY Y UO BE ER O Y TW OL UR W ON P EE XE LI K

N

LIV

FE

ES

COACHING YOU TO BECOME YOU WWW.CHOICEZ.NL | INFO@CHOICEZ.NL


Brave mensen...

...stellen geen vragen!

Als ik als foetus al een spraakvermogen ontwikkeld zou hebben, zou ik al vragen stellend de baarmoeder uit zijn gekomen. Waarom? Omdat ik altijd al veel vragen gesteld heb. En dat heeft me ook altijd al de nodige problemen opgeleverd. Op de lagere school stond in mijn rapport van de derde klas (of groep 5) dat mijn zus zo lief en rustig was, in tegenstelling tot mij: ik was zo vervelend omdat ik zoveel vragen stelde. En blijkbaar stelde ik ook nog eens ‘vreemde’ vragen. Op de middelbare school werd ik regelmatig de klas uitgestuurd, omdat ik te veel en te lastige vragen stelde. Dat hoort niet, al doet men vaak wel alsof. ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’. Of de klas uit gestuurd dus. Als ik niet begrijp waarom iets ‘zo’ is, dan blijf ik doorvragen. Dat heeft niets met gebrek aan respect te maken. Ik heb nou eenmaal een nieuwsgierige geest die nooit uit de ‘waarom fase’ is gekomen. Een lerares werd het eens zo zat dat ze uitriep: ‘Ik heb mijn diploma al, zie jij het nog maar eens te halen! Je hebt maar aan te nemen wat ik je vertel!’ Het enige wat haar nog restte was zich op haar autoriteit beroepen. Ik concludeerde: Waarschijnlijk had ze geen antwoord op mijn vraag en wist ze eigenlijk zelf ook niet waarom ze zei wat ze zei. Ze had waarschijnlijk iets als waar aangenomen zonder er zelf over na te denken. En mijn vragen vroegen om verdieping van haar theorie. En dat moet je dus niet doen! Als je een vraag niet kunt beantwoorden dan kun je toch ook zeggen dat je het niet weet. Niks mis mee. Maar veel vragen stellen hoort nou eenmaal niet. Ook niet in vervolgopleidingen. Tijdens mijn opleiding tot reïncarnatietherapeut kreeg ik bijvoorbeeld toch echt een keer de dooddoener: ‘Het is zo omdat het nou eenmaal zo is. PUNT.’ En dat begrijp ik dus niet. Brave mensen stellen geen vragen. Brave mensen nemen informatie klakkeloos aan. Tenminste, daar loop ik dus met regelmaat tegen aan. En dat zit me dwars. Vooral als het over spirituele zaken gaat. Want laten we nou eerlijk zijn. Wie weet echt 100% zeker hoe het allemaal ECHT zit? Dat zijn we met zijn allen toch aan het uitzoeken? Helaas willen veel mensen echter helemaal niet geconfronteerd worden met hun onwetendheid. En andere mogen daar al helemaal geen lucht van krijgen. Ik ben nu net terug van een week training, waarin ik heb leren werken met de techniek voor zielsregressie, ontwikkeld door Michael Newton. Hoewel ik de week als zeer waardevol heb ervaren en ik het zo weer over zou doen, waren er toch weer dingen die die ene vervelende vraag prikkelden: ‘Waarom?’ Zo werd er bijvoorbeeld verteld dat mensen onder de dertig geen Life between Lives kunnen ervaren. Als je jonger bent dan dertig namelijk, zou je niet naar het tussenbestaan kunnen komen: daar waar je bent als je tussen fysieke levens in zit. Die ervaring zou van hoger hand geblokkeerd worden. Waarom? Omdat mensen jonger dan dertig zelf nog heel wat belangrijke keuzes in het leven moeten maken. Wil je dus meer van je eigen ziel begrijpen, dan moet je eerst de magische 30-grens gepasseerd zijn. Ik weet niet hoeveel mensen van onder de 30 bij Newton op de stoel hebben gezeten, en ik weet al helemaal niet in welke tijd dat was. Die vragen zijn namelijk onbeantwoord gebleven. Maar als ik naar mijn eigen praktijk kijk, zijn er heel wat bewuste twintigers die zich aanmelden voor spirituele ontwikkeling. En zij kunnen zonder moeite vorige levens ervaren en in trance gaan. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat zij geen zielsregressie zouden kunnen ervaren. Dat zou toch ook helemaal niet fair zijn? En bovendien ook aardig stom, want wat is het idee achter zielsregressie? Dat de ziel los zou willen komen van een thema. Dan is zo’n zielsregressie toch een mooie kans waarin de persoonlijkheid en ziel kunnen groeien en leren? Mijn vermoeden: het probleem zit ‘m in het geloof dat er zoiets als ‘hoger hand’ bestaat. Een geloof. Geen kennis. Of tenminste...toch? Wij mensen willen de wereld graag overzichtelijk houden. Zelfs als het om spirituele vraagstukken gaat. Nieuwsgierigheid, wat zich uit in het stellen van vragen, wordt als vervelend ervaren. Omdat het kan confronteren. Soms met eigen vragen, soms met gebrek aan kennis, soms met onzekerheid, soms met wat anders. Maar vragen kunnen confronteren. Vragen worden ook vaak verkeerd geinterpreteerd. Het wordt gezien als bemoeienis, of het wordt persoonlijk opgevat. Alsof je aan de ander of zijn theorie zou twijfelen. Hoe vaak heb ik ouders tegen hun kinderen horen zeggen: ‘Vraag toch niet zo veel!’ ‘Jeetje, wat vraag jij veel!’ ‘Wees niet zo nieuwsgierig’. Alsof het iets slechts is. Misschien bedoelden die ouders zoiets als: ‘ik heb nu even wat stilte nodig’ of ‘ik weet het antwoord op je vraag niet’, of ‘ik heb geen zin om het op te zoeken’. Of zoiets. We worden opgevoed om te volgen, we moeten niet willen uitzoeken hoe het zit. Ook in algemeen taalgebruik hoor je het terug: ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’. ‘Curiosity killed the cat’. Omdat we bang zijn om overgeslagen te worden, leren we uiteindelijk allemaal ons mond te houden en vragen in te slikken. Maar als je het mij vraagt, is nieuwsgierigheid juist iets moois. Speel ermee, ontdek jezelf en stel vragen. Ook aan jezelf. Chantal van den Berg

16 |


Eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks een periode heugen dat ik niet werkte. Het moet ooit begonnnen zijn met een krantenwijk. Door de regen zeulen met veel te zware tassen aan je fiets met daarin een oneindige stapel van het lokale sufferdje. Schattige huisdieren die niks liever lijken te doen dan je enkels aan flarden te bijten, klemmende hekken die terug in je kruis zwiepen en het Nederlandse klimaat in al zijn glorie, brachten me al snel een wijze levensles bij: Werken is niet leuk. Niks in mijn verdere leven heeft me ook maar een moment het idee gegeven dat deze eerste indruk wel eens verkeerd zou kunnen zijn geweest. Met een Curriculum Vitae als de mijne kun je niet zeggen dat ik niet geprobeerd heb om deze indruk te ontkrachten. In menig sollicitatiegesprek weten sympathieke gesprekspartners nog wel termen als 'divers' en 'breed georiënteerd' te stamelen als ze een overzicht van mijn loopbaan onder ogen krijgen. Maar regelmatig staren hologige P&O-ers me aan met vragen als wat de fuck ik nu met mijn leven wil doen. Nu heb ik ook zo'n beetje dertig à veertig banen en baantjes gehad sinds de dag dat ik die eerste fatale krant bezorgde en daarmee mijn lot bezegelde. Ergens kan ik me die reaktie dus ook wel voorstellen. Ondertussen heeft niks maar dan ook niks me ooit doen twijfelen aan die allereerste indruk van het werkende bestaan. Dag in dag uit te maken krijgen met kleinzielige mannetjes die willen domineren als chef, rugbrekende en hersendodende nachten in magazijnen, agressieve brulapen die voor je loket staan, machtspelletjes op de vierkante centimeter waar Machiavelli nog wat van had kunnen opsteken, Vijf dagen per week uur na uur dezelfde handvol acties herhalen tot er iets in je breekt. Nee, de lol heb ik er zelden tot nooit van kunnen inzien. Sowieso is de werkweek en de arbeidscultuur zoals we die nu kennen een geheel artificieel opgelegd ding dat nog geen tweehonderd jaar bestaat. Een paar generaties geleden was iedereen nog volledig content met zomers op het land werken, zondags lekker bijslapen in de kerk en in de winter de kermis bezoeken en kindertjes maken. Pas na de industriële revolutie hebben we bedacht dat er niks mis is met het doorbrengen van de beste jaren van je leven in zielloze fabrieken en kantoorpanden. Toch schijnen er mensen te zijn die er blijkbaar geen genoeg van kunnen krijgen. Gepensioneerden die het idee dat ze nooit meer iets hoeven te doen verschrikkelijk vinden. Nu heb ik zelf toch wel het idee dat je dan behoorlijk fantasieloos bent, maar allee. Ook schijnen er workaholics rond te lopen die hun hele bestaan in het teken van hun baan en carrière zetten. Ik kan me wel leukere verslavingen voorstellen en als je liever niet naar huis wilt gaan zou je je kunnen afvragen of dat misschien niet aan je thuissituatie ligt. Wat me daarom echt verbaast, is het belang wat ikzelf onbewust aan werkend zijn hecht. Ik heb er een broertje dood aan, maar nu ikzelf werkeloos op de bank zit lijkt alles er ineens om te draaien. Eindelijk alle tijd om terrasjes te pakken, bij vrienden langs te gaan, te picknicken en al die andere heerlijke zomerse activiteiten te doen waar je normaal nauwelijks aan toekomt. Maar in plaats daarvan bekruipt me een blinde paniek zodra ik mijn ogen opendoe en ga ik als een gek op zoek naar werk. Als ik tenminste niet versteend door gevoelens van incompetentie achter de computer zit. Zijn we dan ondertussen al zo gevormd door onze opvoeding en omgeving dat we als mens maar moeilijk zonder al die uren van uiterste nutteloosheid kunnen? Of ligt het er gewoon aan dat er zomers echt geen bal op de tv is?

17 |


Het nut van donderwolken

voor alle ‘newborn’ mama’s (I)

“Vlak voor de zomer van 2008 ben ik bevallen van een prachtzoon en sindsdien volledig in de ban van hem. Zijn naam is Thomas en hij is geboren in de zeer vroege ochtend van 27 mei 2008.” Nu zou je verwachten dat er een zoetsappig verhaal komt van babywolkjes, rozengeur en maneschijn. Niet dus. Terwijl ik dit schrijf, bekruipt mij enigszins het schuldgevoel. Natuurlijk is mijn zoontje een verrijking in ons leven, maar inmiddels weet ik ook dat dit een sociaal gewenst antwoord is. Ik heb namelijk ook een andere kant ervaren waar je niet zo snel over vertelt, omdat je omgeving daar niet op zit te wachten. Na de aankondiging van het nieuws dat je zwanger bent, drijf je als het ware op een roze wolk en ben je ook niets liever dan happy. Totdat er ineens emoties opdoemen die deze roze wolken omslaan in donderwolken en je in een felle interne strijd van heftige gemengde en tegenstrijdige gevoelens verzeild raakt. Het staat buiten kijf dat een zwangerschap enorm veel teweegbrengt bij een vrouw. Op fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel niveau wordt alles in gang gezet om je klaar te stomen voor het moederschap. Zo ben ik zodanig gebouwd dat ik alles buitengewoon bewust ervaar en meer dan gemiddeld sensitief ben. Het grote voordeel hiervan is dat ik daardoor in staat was om heel alert te zijn op mogelijke complicaties. Alle zintuigen die tijdens de zwangerschap toch al op scherp staan, veroorzaakten bij mij een explosie aan prikkels. Prikkels die je vervolgens in een versneld tempo mag gaan verwerken. Alle emoties doemden overigens zo heftig op, dat ik naast de positieve ook hele negatieve emoties voelde. En dit is het moment dat je als vrouw vaak niet accepteert dat je ook die negativiteit mag voelen. Zolang de gevoelens binnen een bepaalde marge voorkomen en je omgeving er nog met een glimlach op reageert (“ach, het zijn de hormonen…”) sta je deze gevoelens nog toe. Maar wat als de emoties zo oplopen dat je het gevoel hebt de controle over jezelf dreigt te verliezen? In hoeverre kun je je het permitteren de emotionele rollercoaster in te gaan?

Het frappante is dat ik pas na mijn bevalling steeds meer verhalen van andere vrouwen te horen kreeg, dat ook zij tijdens de zwangerschap geconfronteerd werden met heftige emoties en de worsteling om deze te in toom te houden. Eigenlijk vertelden zij het pas, nadat ik mijn mond open trok. Ik merkte al gauw dat de kersverse moeders veelal zichzelf verweten dat het gewoon aan hen lag, omdat ze andere vrouwen daar niet over hoorden. Hieruit blijkt dat de directe omgeving grote invloed heeft op hoe de beginnende moeder zich gedraagt. Kortom, je gedraagt je veelal zoals je denkt dat de omgeving het verwacht. Dit bepaalt mede of je de emoties uit en in welke mate je ze uit. Wat aankomende en beginnende moeders echter niet verteld wordt, is dat de heftige emoties niet zozeer bij de zwangerschap horen, maar dat dit de grote trigger is om zowel nieuwe als oude angsten een plek te geven. Angsten en onzekerheden rond je nieuwe rol als moeder, maar ook je eigen onverwerkte emoties die deze angsten veroorzaken. Het is een natuurlijk proces waar je voor open moet staan. Sterker nog, het moederschap is niets anders dan vanuit je natuur handelen en als dit betekent dat je alle onnatuurlijke elementen uit je systeem moet bannen: so be it! Uiteindelijk kun je er donder op zeggen dat die kleine in je buik direct of indirect er alles aan doet om jou terug te brengen naar je basis. Jouw kern. KRACHTIG ZWANGER is opgericht door Claudia de Kruijff-Gan (1972) en maakt onderdeel uit van Personal Catch Lifestyle Management. KRACHTIG ZWANGER biedt diensten aan vrouwen die voor het eerst zwanger zijn of willen worden en/of buitengewoon bewust hun zwangerschap (willen) ervaren. Claudia is getrouwd met Peter en samen met zoontje Thomas wonen ze aan de prachtige Veluwse Zoom. www.krachtigzwanger.nl | info@krachtigzwanger.nl

18 |


l INNER QUALITIES INNER YOU I F E C Y C L E SHTGNERTS RENNI

Talent Scout! Strengthen your strenghts. Versterk je kwaliteiten. We brengen helder in kaart waar je talenten en kwaliteiten liggen. Herleef je ervaringen. Herken je talenten. Life Between Lives! Vesterk het contact met je essentie, zodat je beter je eigen stroom kunt volgen en kunt werken en leven in overeenstemming met jezelf. Flow Coach jezelf om dat wat je in gang hebt gezet, verder op te pakken en uit te diepen.


Beach Boy Langs het zwembad loopt een blonde god. Bijna twee meter, supergespierd, glinsterende blonde haartjes op zijn armen en een warrig zomerkapsel. Hij is bijna dé belichaming van mannelijkheid. Marije zet haar zonnebril op het puntje van haar neus en gluurt stiekem over het randje naar zijn mooie lichaam. Onder zijn arm draagt hij een surfboard. Hij is op weg naar het strand. Zijn blote voeten schuren hoorbaar over de ruwe tegels rond het zwembad. Zijn zwemshort is uitgebleekt door het zoute water. Met iedere stap die de blonde god zet, gaat Marije’s hart sneller kloppen. Ze heeft onvervalste vlinders in haar buik. Geen verliefdheid. Eerder een vreemd soort verlangen dat ze niet kan plaatsen. Vanaf de ligstoel naast haar ontsnapt het zachte geluid van een knoflookgasbom. Stephan draait zich op zijn zij, met zijn kont naar haar toe. Een tweede gaswolk waait in haar richting. Dan draait Stephan zich weer op zijn rug. Een diepe zucht van verlichting onstnapt door zijn lippen. Marije onderdrukt haar ergernis en richt haar aandacht weer op de blonde god, die intussen al bijna uit het zicht verdwenen is. Als hij door het warme, goudkleurige zand loopt, laat hij een spoor van rondvliegende zandkorrels achter zich. Het verspreidt een waas van mysterie die Marije in een zachte roes brengt. Vanaf haar ligbed kan ze net op het strand kijken. Ze fantaseert hoe ze op het strand, naast de blonde god loopt. Hoe hij haar hand vasthoudt en haar op de golven leert surfen. Ze heeft spijt dat ze aan het zwembad zijn gaan liggen. Maar ja; stroming, golven, zout water waardoor haar haar hopeloos zou uitdrogen, overal zandkorrels die jeuk en branderige voeten veroorzaken. Het waren haar eigen bezwaren tegen het strand geweest. Nog geen half uur geleden. En toen had het zo logisch geleken. Zelfs toen Stephan protesteerde en haar probeerde over te halen om toch naar het strand te gaan. Nu voelt ze zich er ineens stokoud door. En een zeikerd. Waar is haar gevoel voor avontuur gebleven? Haar levenslust? Wanneer is ze eigenlijk zo hopeloos veranderd? Wanneer precies is ze van avontuurlijk strandmeisje in een getemde, ijdele zwembadvrouw veranderd? Ze kan het zich niet herinneren. De ommekeer moet ongeveer tegelijkertijd met Stephan in haar leven gekomen zijn.

7 jaar Ze bestudeert de jonge god, die nu bij een groepje andere beach boys staat. Hij is mannelijk, jong, avontuurlijk, sterk en ongelofelijk macho. Hij straalt één en al leven uit. Dan glijdt haar blik over het lichaam van Stephan. Het is vertrouwd, dat wel. Maar het is ook één bonk saaiheid. Zijn ooit zo strakke figuur is uitgezakt, en op zijn middel ligt een blubberende rand vet, die binnen een paar jaar uitgegroeid zal zijn tot een immense bierbuik. Stephan is de belichaming van zeven jaar trouw, zeven jaar van een leven opbouwen, zeven jaar van zich opstapelende verantwoordelijkheden en zeven jaar van tanende passies en verlangens. En eigenlijk ook zeven jaar van ouder worden. Van stokoud worden zelfs. Ze hebben een mooi leven opgebouwd samen. Een mooi huis in een mooie oude wijk in Amsterdam, twee mooie lease auto’s in de ondergrondse parkeergarage, een designinterieur, verzorgde kapsels, een walk-in closet met dure merkkleding, dure avondjes met champagne en tapas met goedverdienende vrienden, een netwerk vol invloed en gesjeesde yups, en luxe all-in vakanties op de duurste en mooiste plekken op aarde. Precies het soort leven waar ze samen die zeven jaar lang hard voor hebben gewerkt. Marije staart naar haar perfect gelakte teennagels. De uitgebreide pedicure behandeling waar ze nog net voor haar vakantie tussen alle drukte door een gaatje voor had weten te vinden, voelt nu een beetje belachelijk aan. Dat zijn de dingen waar ze zich tegenwoordig ongelofelijk druk om kan maken. Het meisje dat vroeger urenlang op haar slippers met een verwaaid kapsel langs de branding van het strand kon lopen, lijkt haar voorgoed te hebben verlaten. De enige flip flops die ze nu nog in haar leven heeft, zijn de sprongen die haar hart maakt als ze een onbetaalbaar paar schoenen heeft gevonden. Het avontuur heeft plaatsgemaakt voor luxe en voorspelbaarheid. En een man die net als zij, volledig ingedut lijkt onder een leven van schone schijn en uiterlijk vertoon. Alle passie, alle liefde en alle opwinding die ze ooit voelde voor Stephan, zijn allang geleden verloren gegaan in lange uren overwerk, de zaterdagboodschappen, verplichte familiezondagen en een toenemende stortvloed aan rekeningen voor een bijna onbetaalbaar leven.


Passie Hoe langer Marije de blonde god bestudeert, hoe meer ze zich realiseert dat haar verlangen niets met de gladde beach boy te maken heeft. Hij is eigenlijk niet eens haar type. Normaal gesproken had ze niet eens op of omgekeken naar een man als hij. Maar hij maakt ontegenzeggelijk iets in haar los. Ze kijkt van Stephan naar de halfgod en weer terug, terwijl ze zich probeert te bedenken waar haar verlangen vandaan komt. Maar hoe langer ze erover nadenkt, hoe meer de vlinders in haar buik weer gaan liggen. En dan weet ze het. Het is de uitstraling van levendigheid die haar aantrekt. De beach boy straalt haar eigen verlangen naar passie uit. Het verlangen haar hart weer te voelen kloppen. Het verlangen bloed door haar aders te voelen stromen. Het verlangen naar adrenaline en ongetemdheid. Het verlangen terug naar haar jeugd, waarin niets vast lag en alle horizonten nog verkend moesten worden. Het verlangen naar een leven zonder verantwoordelijkheden, zonder voorspelbaarheid en zonder vastomlijnd kader van wat hoort en niet hoort. Een leven waarin ze kan zijn wie ze wil, en zich niet steeds druk hoeft te maken over wat anderen ervan zullen denken. Plotseling springt er een kind in het zwembad. Een grote golf chloorwater komt over de rand en spoelt over haar gloednieuwe strandtas. Het gespetter van de kleine blonde duivel komt tot aan haar ligstoel. De dikke vader van het joch komt aanrennen en belandt met een bommetje in het water.

De vloedgolf die hij teweeg brengt is zo hoog, dat het water met een harde splets in Marije’s zorgvuldig opgemaakte gezicht terechtkomt. Haar opgestoken haar valt als een zware toef ineen. De natte slierten druipen langs haar slapen. Marije staat vloekend op van haar ligbed om dikke vader en blonde duivel eens flink uit te schelden. Maar dan bedenkt ze zich. Dat is nou precies de Marije waar ze zelf zo’n hekel aan heeft gekregen. De Marije die alles perfect wil hebben, en die geen lol meer kan beleven aan een spelend kind in een zwembad. Ze glimlacht gemaakt en gaat weer op haar ligbed liggen. Ze doet haar uiterste best om zichzelf ervan te overtuigen dat het helemaal niet belangrijk is dat haar haar er nu vreselijk uit moet zien. Ze telt tot tien, in de hoop haar woede en frustratie kwijt te raken. Maar het werkt niet. Hoe meer ze probeert zich in te houden, hoe kwader ze eigenlijk wordt. Stephan slaapt rustig door. Alsof er niets aan de hand is. Maar hij is zich ook niet bewust van de aardverschuiving die aan het plaatsvinden is. Terwijl hij lekker ligt te snurken, keert Marije zichzelf binnenste buiten. Tegen lunchtijd is bij Marije van binnen niets meer hetzelfde. Als ze opstaat om bij het restaurant van het hotel hun order door te geven, moet ze de behoefte onderdrukken om het niet op een lopen te zetten. Waar het vandaan komt weet ze niet, maar ze wil weg, ontsnappen. Weg bij Stephan. Nooit meer terug naar Amsterdam. Ze wil opgeslokt worden door de levendigheid van Ibiza. Maar meer dan wat ook, wil ze gewoon Marije niet meer zijn.


Ontsnapping ‘Marije! Marije?’ Stephan staat naast het bed en probeert haar met een paar ferme duwen wakker te maken. Marije draait zich lusteloos om en probeert verder te slapen. Direct na de lunch is ze naar de hotelkamer gegaan om een siësta te houden. ‘Ga weg, ik wil slapen!’ zegt ze geïrriteerd, maar Stephan weigert haar met rust te laten. ‘We zijn op vakantie hoor,’ zegt hij bits. ‘Vakantie, weet je wel? Op vakantie slaap je niet hele dagen lang. Op vakantie geniet je van een rosé wijntje bij de ondergaande zon. Kom op, kleed je aan, dan gaan we ergens tapas scoren.’ Marije trekt de lakens over haar gezicht. ‘Ik voel me niet lekker,’ verzint ze. ‘Waarom ga je niet alleen?’ Stephan komt naast haar op bed zitten en voelt bezorgd aan haar nek. ‘Geen koorts,’ concludeert hij. En daarmee heeft hij blijkbaar ook besloten dat Marije zich maar goed moet voelen. Hij trekt haar overeind en gooit wat kleren naar haar toe. ‘Kom op Marije,’ zegt hij opgewekt. ‘Ik verveel me kapot. Je moet mee tapas eten. Dan voel je je vast ook wel weer lekker. Je hebt gewoon een paar van die lekkere knoflookworstjes nodig.’ Marije rolt met haar ogen. Op dit soort momenten haat ze Stephan. Waarom kan hij haar niet met rust laten? Ze wil alleen zijn, zich ellendig voelen, nadenken, plannen maken, ontsnappen aan de werkelijkheid. Omdat ze Stephan niet teleur wil stellen, staat ze op en loopt naar de douche. Het gaat allemaal mechanisch, haast alsof ze op de automatische piloot staat. Ze doet weer eens “wat hoort”, niet wat ze wil. Allemaal in naam der liefde. Omdat ze Stephans vakantie niet wil verpesten. En omdat ze zich hopeloos egocentrisch voelt. Stephan kan er niets aan doen dat zij ineens door een draaikolk van emoties gaat. Hij heeft zelfs geen idee dat het gaande is. Hij zou er dan ook eigenlijk gewoon niet onder hoéven te lijden. Ze moet haar masker maar weer opzetten. Gezellig doen. Niets laten merken. Marije bekijkt zichzelf in de spiegel. Haar gezicht staat ontevreden. ‘Kom van je wolk,’ waarschuwt ze zichzelf. ‘Je verpest Stephans vakantie. Je bent een zelfzuchtig kreng.’ Maar hoe ze zichzelf ook toespreekt, er verandert niets. Ze blijft ontevreden, en de draaikolk in haar lichaam wil maar niet gaan liggen. Er moet iets veranderen, en snel ook, dat weet ze. Als ze zo door blijft gaan, ontploft ze vanzelf een keer. En dan is de ramp helemaal niet meer te overzien. Met koud water probeert ze de kriebels in haar buik het zwijgen op te leggen, maar dat werkt ook niet. Als ze klaar is met douchen, loopt ze naar de minibar en trekt een flesje vodka uit de deur. “Alcohol. De allerbeste ontsnapping,” denkt ze bij zichzelf, terwijl ze het flesje aan haar lippen zet en de inhoud in één teug door haar keel laat lopen.

23 |


Vodka & Rosé Na twee miniflesjes vodka is Marije klaar voor Stephans perfecte zonsondergang met rosé en tapas. Hij kiest een terrasje uit met uitzicht over de branding. Er staat een lekker briesje, die zachtjes met haar haren speelt. Na een paar glazen rosé voelt de oranje zonsondergang aan als een warme deken, die haar langzaam in een vredige slaap kan sussen. Stephan praat aan één stuk door over één of andere reclamecampagne, de nieuwe leaseauto die hij op het oog heeft en de promotie die hij dit jaar denkt te gaan maken. Dan houdt hij abrupt op met praten en haalt een klein doosje uit zijn broekzak. ‘Dit is echt perfect hè!’ zegt hij enthousiast, terwijl hij het doosje tussen zijn vingers heen en weer draait. ‘Ik bedoel... Man! Ibiza, wijntje, lekker eten, prachtige zonsondergang.... Dit is echt romantisch. Toch? Vind je niet?’ Marije knikt aarzelend. Ze is er ergens van overtuigd dat dingen niet romantisch kunnen zijn als je ze moet benoemen, maar die filosofische discussie zal Stephan toch kunnen niet begrijpen, dus houdt ze haar mond. ‘Wat is dat?’ vraagt ze, en wijst naar het doosje. Stephan haalt zijn schouders op. ‘Vind je dit een romantisch moment?’ vraagt hij nog een keer. Marije raakt geirriteerd. ‘Héél romantisch,’ liegt ze. ‘Nou, kom op, wat zit er in dat doosje?’ Hoewel ze haar uiterste best doet, kan ze de irratie in haar stem toch niet verbergen. Stephan kijkt teleurgesteld. ‘Laat maar,’ zegt hij boos. ‘Het moest perfect zijn, dat heb je al verpest. Laat gewoon maar.’ Marije buigt over tafel en probeert het doosje uit zijn handen te trekken. ‘Geef op!’ zegt ze, en lacht hard. Eerst probeert Stephan het doosje nog bij haar weg te trekken, maar als ze door blijft gaan met treiteren, gooit hij het doosje geërgerd op tafel. Marije’s hoofd is draaiierig van de alcohol. Ergens weet ze dat ze nu moet stoppen, maar de alcohol maakt al haar speelsheid in haar los, waardoor ze haar nieuwsgierigheid gewoon niet kan bedwingen. Ze rukt het doosje open. Ze is zo lomp, dat de ring uit het doosje springt en met een paar stuiters ergens achter de plantenbakken verdwijnt. Ze heeft er net een glimp van kunnen opvangen. De gedachten razen door haar hoofd. Een ring. Waarom heeft Stephan in godsnaam een ring voor haar gekocht? Wat is hij van plan? Wat moet ze hier nou mee? Ze wordt zo opgeslokt door haar onzekerheid, dat ze vergeet dat de ring nog op de grond ligt. Stephan staat op en duikt tussen de plantenbakken om het ding te vinden. Ze zou moeten opstaan en Stephan helpen met zoeken, maar ze voelt zich haast verlamd. Ze blijft als bevroren zitten. Als Stephan weer aan tafel komt zitten, houdt hij het juweel in zijn handpalm. ‘Stephan, een... een... een... ring...’, stottert Marije. Hij haalt zijn schouders op. ‘Heb je een ring voor me gekocht?’ vraagt Marije onzeker. ‘Ja,’ antwoordt Stephan op bitse toon. ‘Maar het had perfect moeten zijn Marije. Je hebt het hele moment verpest. Ik wilde je ten huwelijk vragen.’ Marije slikt een paar keer moeizaam. ‘Je...je...je...wilde mij ten huwelijk vragen? Mij?’ Haar stem bibbert, alsof ze ieder moment in huilen kan uitbarsten. ‘Waarom?’ vraagt ze dan. Stephan zucht geërgerd. ‘Waarom? Wat is dat nou voor vraag? Ik hou van je, ik wil mijn leven met je delen. Daarom vraag ik je ten huwelijk. Maar laat het maar zitten, het moment is voorbij. Ik probeer het volgend jaar wel weer.’ Marije is even stil. Stephan is zo beledigd, dat ze eigenlijk niet durft te praten. Maar omdat de stilte helemaal ondraaglijk is, besluit ze toch een vraag te stellen: ‘Waarom volgend jaar?’ Hoewel ze geprobeerd had haar stem wat in te houden, klinkt het toch uitdagend. ‘Waarom volgend jaar?’ herhaalt Stephan. ‘Waarom volgend jaar? Omdat jij altijd zegt dat je huwelijksaanzoek perfect moet zijn. Nu is het niet perfect meer, daarom.’ Marije bijt op haar lip. Het is waar. In het verleden heeft Stephan haar al vaker ten huwelijk gevraagd, maar ze heeft hem steeds afgewezen omdat hij verkeerde momenten uitkoos. De laatste keer heeft ze hem kwaad toegebeten dat een huwelijksaanzoek op en top romantisch zou moeten zijn, en dat ze op een andere manier echt niet zou zwichten. Ze voelt zich schuldig. Stephan heeft het geprobeerd. Hij heeft haar zelfs gevraagd of het wel romantisch was. Hij is gewoon een beetje onhandig, en daar straft ze hem ongenadig hard voor. Maar wat ze ook probeert, het lukt haar niet om haar excuses aan te bieden. De wijn maakt haar zelfs wat lacherig. Dat is teveel voor Stephan. Hij gooit een stapeltje bankbiljetten op tafel, geeft de sleutel van hun kamer aan Marije en staat kwaad op. ‘Ik ga een stuk lopen,’ zegt hij. ‘Ik moet even afkoelen.’ Dan loopt hij weg. Marije staart hem met open mond na. Voor het eerst sinds ze samen zijn, loopt Stephan zomaar bij haar weg. Hoewel ze dichtbij het hotel is en haar dus helemaal niets kan overkomen, wordt ze er toch hysterisch door. Ze kan zich niet voorstellen dat Stephan haar zomaar alleen achterlaat. Het is niets voor hem. Hij is altijd zo ontzettend hoffelijk dat het bijna eng is. Ze weet niet wat ze met de situatie aanmoet. Moet ze achter hem aan gaan? Moet ze terug naar het hotel gaan? Moet ze haar excuses aanbieden? Maar dan wordt ze overvallen door kwaadheid. Wat denkt hij eigenlijk wel? Dat hij haar zo kan behandelen? Alsof ze een stuk vuil is. Dit pikt ze echt niet. Of ze hem nou beledigd heeft of niet, dit laat ze echt niet zomaar over zich heen gaan. Ze rekent af en duikt dan een kroeg in. Ze is van plan de hele nacht weg te blijven en zich flink dronken te zuipen. Stephan moet het maar bekijken. En eigenlijk hoopt ze ook dat hij zich ontzettend zorgen om haar zal gaan maken. Dat zal hem leren haar zo te behandelen.

24 |


De blonde god De kroeg loopt binnen een mum van tijd propvol. De hitte is nauwelijks te harden. Even denkt Marije erover om op het terras te gaan zitten. Maar dan zit ze zo in het zicht, en is het niet moeilijk voor Stephan om haar te vinden. Ze zet haar tanden op elkaar en bestelt een fles champagne. Die actie trekt behoorlijk wat zoekende mannen aan. Mannen zonder geld, die wel iets zien in een rijke, beschonken Hollandse schone. Omdat de champagne aardig naar haar hoofd begint te stijgen, negeert ze al haar alarmsignalen en gaat op iedere flirtage in. Ze geniet van de aandacht en de vrijheid die door haar lichaam stroomt. Dan komt plotseling de blonde god naast haar zitten. Zomaar uit het niets. Marije’s hartslag gaat wild tekeer. Hij kijkt haar met een zwoele blik aan en vraagt dan of ze hem niet een glaasje zou aanbieden. Stuntelend giet ze een tweede glas vol. ‘Where do you come from?’ vraagt de blonde god haar. ‘Holland,’ antwoordt Marije. Ze struikelt bijna over haar dubbele tong. ‘Ah! Roed ven Niestelrooj! Robin ven Purzi!’ roept de blonde god. Marije veinst een glimlach. Een beroerdere eerste kennismaking had ze zich niet kunnen bedenken. Terwijl jonge god een lange monoloog over voetbal houdt, laat zij zich vollopen met nog een tweede fles champagne. Als de hitte en de alcohol haar uiteindelijk volledig dreigen te overmeesteren, loopt ze snel naar buiten om een koele zeebries op te vangen. De blonde god loopt haar achterna. Als ze samen bij een rotspartij aan het water staan, pakt hij haar ineens ruw vast en begint haar onhandig te zoenen. Hij voelt ontzettend onervaren aan, alsof hij een puber is die nog moet leren zoenen. De hele situatie is een grote ontnuchtering voor Marije: dat het toonbeeld van mannelijkheid uiteindelijk gewoon een onvolwassen jochie blijkt te zijn. Omdat ze nog niet terug naar het hotel wil, doorstaat ze het gefrutsel en gefrunnik. Totdat de duiternis langzaam opklaart. Zonder verdere tekst of uitleg laat ze de jonge god verbouwereerd achter en loopt door het dampige ochtendgloren terug naar haar kamer. Ze had verwacht dat ze Stephan ergens bij het hotel zou vinden, maar hij is in geen velden of wegen te bekennen. En bij de receptie hebben ze hem ook niet gezien. Ze maakt zich zorgen. Wat als hem iets is overkomen? Even overweegt ze hem te gaan zoeken, maar dan besluit ze dat het beter is als ze in de hotelkamer op hem wacht. Zittend op het tweepersoonsbed vecht ze tegen haar schuldgevoelens. Wat nou als er iets met Stephan aan de hand is? Misschien heeft hij een ongeluk gehad. En dan heeft zij het op haar geweten. En voor wat? Omdat ze zo graag wilde dat hij zich zorgen over haar zou maken? Ze had beter moeten nadenken. Maar in plaats van zich om zijn lot te bekommeren, is ze gewoon vreemdgegaan. En de beach boy bleek het uiteindelijk niet eens waard te zijn. Ze had hem veel teveel geidealiseerd. Heeft ze daar 7 jaar trouw voor op het spel gezet? Ze voelt zich ellendig. En niet alleen omdat ze is vreemdgegaan, maar ook omdat het totaal niet zo was als ze verwacht had. De utopische vrijheidsdroom die de beach boy in haar wakker had gemaakt, spat als een zeepbel uit elkaar. Misschien is ze wel gewoon te oud voor een vrij leven. Of misschien lag het wel gewoon allemaal aan haar. Of misschien heeft Stephan haar zo verpest, dat ze niet eens meer weet hoe ze moet zoenen. En met zoveel alcohol achter haar kiezen, was de situatie ook gewoon verre van perfect. Misschien is het niet eerlijk dat ze de beach boy overal de schuld van geeft. Stephan Ze wacht tot elf uur in de kamer. Als Stephan er dan nog niet is, besluit ze hem te gaan zoeken. In paniek loopt ze de hotelkamer uit, maar nog voordat ze de deur achter zich heeft kunnen sluiten, ziet ze Stephan al bij het zwembad liggen. Hij blijkt niet eens aangedaan door de situatie en hij weigert te vertellen waar hij is geweest. Marije kan een woedeaanval niet onderdrukken. Ze gaat zo hevig tekeer, dat het hele zwembad in hun richting kijkt. De hele middag gaat ze tegen Stephan tekeer. Ze geeft hem de schuld van haar saaie leven en dan hoort ze zichzelf plotseling zeggen dat ze een punt achter de relatie wil zetten. Het was een vlaag van verstandsverbijstering, waar ze direct spijt van heeft. Ze wil haar excuses aanbieden, maar omdat Stephan alleen maar nonchalant zegt dat hij na de vakantie zijn spullen zal pakken, volhardt ze. Geen haar op haar hoofd die erover denkt om Stephan te gaan smeken. Ze verwacht dat hij haar overhaalt, en daar zal ze op wachten ook. Maar Stephans smeekbeden blijven uit. Als ze van Ibiza terugkomen, gaat hij niet eens meer met haar mee naar huis. Zonder nog een woord te zeggen zet hij haar voor de deur af en rijdt dan weer weg. Marije is met stomheid geslagen. De eerste paar dagen denkt ze nog dat hij wel met hangende pootjes terug zal komen. Maar als hij een week later nog meer spulletjes komt ophalen, is ze de wanhoop nabij. Stephan houdt voet bij stuk. Haar hele leven stort als een kaartenhuis in elkaar, maar ze weigert aan haar verdriet toe te geven. Met opgeheven hoofd kijkt ze toe hoe Stephan voorgoed uit haar leven verdwijnt.

25 |


Perfectie Op de lome Augustusavonden in de tuin komen haar vriendinnen constant langs om haar gezelschap te houden. ‘Troostavondjes’, waarvan Marije beweert dat ze ze helemaal niet nodig heeft. Gemaakt stoer schreeuwt ze van de daken dat ze Stephan al heel lang zat was en dat ze blij is dat ze hem heeft verlaten. Marije belooft zichzelf de eeuwige vrijheid, ongeremde passie en wilde avonturen. De komende vijf jaar zal geen enkele man haar haar vrije leven af nemen. Ze is vastbesloten de schade die ze door Stephan heeft opgelopen dubbel en dwars in te gaan halen. Dates, stapavonden, vakanties met vriendinnen, haar eigen huis, een spannende carrièreswitch, one night stands en een leven op flip flops neemt ze zichzelf voor. Geen stapels verantwoordelijkheden en verplichtingen meer. Geen saaie vent over de vloer die alle dynamiek uit haar bestaan haalt. Met verwarde haren over een exotisch strand lopen. Dunne zomerjurkjes, en lange avonden op een picknickkleed met een van haar vele minnaars. Ze maakt plannen, oriënteert zich op een eigen zaakje en zet voorzichtig haar eerste stappen op de vrijgezelle mannenmarkt. Maar hoezeer ze ook uit de band wil springen, het lukt haar toch niet om haar vaste baan op te geven. Ze maakt een lijstje voor zichzelf: als ze een nieuwe tv heeft gekocht, een nieuwe vaatwasser, een wasdroger en een loungebank kan ze misschien van carrière switchen. Nu nog niet. Stephans verhuizing heeft immers grote gaten in haar huisraad geslagen. Als ze even goed spaart, kan ze over een jaar wat meer risico’s gaan nemen met haar inkomen. De avondjes met vriendinnen, de weekendjes weg en de boodschappenlijst voor een singlebestaan blijken echter zo onbetaalbaar, dat dat jaar al snel verlengd moet worden met een paar maanden. En nog een paar maanden waarschijnlijk. Misschien moet het wel twee jaar worden. Of nog ietsjes langer. En zodra de one night stands over de vloer beginnen te komen, gaat er toch iets aan haar knagen. Ook al zijn sommige mannen nog zo leuk, binnen een paar uur kan ze zich al rotergeren aan ze. Rondslingerende onderbroeken en sokken, meubels die niet staan waar ze horen en de binnendeuren die de hele godvergeten tijd wagenwijd open blijven staan. Ze lijkt wel meer tijd kwijt te zijn aan het uitwissen van mannensporen, dan met de vrijpartijen zelf. Ze mist Stephan. En op datzelfde pijnlijke moment realiseert ze zich dat Stephan het probleem nooit is geweest. Het is haar eigen drang naar perfectie, die haar vrijheid altijd ondermijnt.

26 |


WhatYouWannaBe WhenYouGrowUp

r e l l a b t e o v f o r P Redouan wil graag prof voetballer worden.


TalentScout! Strengthen your strenghts. Gericht op het versterken van je kwaliteiten. We brengen helder in kaart waar je talenten en kwaliteiten liggen. En werken met trance in verschillende levensgebieden om de ervaringen, die in je essentie besloten zijn, te herleven. Hoe heb je je talenten eerder gebruikt? Wat kun je daar van leren? Zijn sommige talenten in meer of mindere mate geblokkeerd?

Choicez Life Cycle Life Cycle is een aparte tak binnen Choicez Spiritual. Life Cycle richt zich puur het versterken en vergroten van je kwaliteiten en talenten. Choicez Life Cycle is geen counseling, geen training, geen coaching en geen therapie. Choicez Life Cycle is voor mensen die al aan zichzelf gewerkt hebben en al gevorderd zijn in hun persoonlijke en spirituele ontwikkeling. Meer informatie over Choicez Life Cycle kan je vinden op: spiritual.choicez.nl.

Life Between Lives Het doel is het versterken van het contact met je essentie, zodat je beter je eigen stroom kunt volgen en kunt werken en leven in overeenstemming met jezelf. Tijdens life between lives, maken we gebruik van hypnotische trance Zielsprocessen Krijg inzicht en leer werken met je eigen zielsproces. Soul Coaching We werken in dit geval niet met de persoonlijkheid maar met de ziel. Wat is de win win situatie voor persoonlijkheid EN ziel. En wat doet de ziel om de samenwerking met de persoonlijkheid te bevorderen? Het is gebleken dat de ziel er best een bittere kluif aan heeft om haar persoonlijkheid te ‘ besturen’ en om met haar persoonlijkheid in contact te blijven in die mate dat het ook constructief is. We kijken waar je ziel moeite mee heeft, en coachen de ziel op het beter samenwerken met de persoonlijkheid. Flow SelfCare. Je leert hoe je jezelf kunt coachen om dat wat je in gang gezet hebt verder op te pakken en uit te diepen. Doel, het versterken van het zelf sturend vermogen.

28 |


Wiskunde en ambachtelijk meubelmaken, een rare combinatie? Ik vind van niet. Waarom vinden veel mensen dan van wel? In wezen is geen enkele combinatie van interesses apart. Je doet toch gewoon wat je leuk vindt? Althans, dat dacht ik altijd (en denk ik nog steeds), maar blijkbaar is dat lang niet voor iedereen zo vanzelfsprekend. Het liefst had ik mij ook nog verdiept in talen ĂŠn in filosofie ĂŠn in ... Toen ik nog op de middelbare school zat heb ik er zelf nooit zo bij stilgestaan; dat hokjesdenken. Als de middelbare school je gemakkelijk af gaat is het heel vanzelfsprekend dat je daarna naar de universiteit gaat. Tot mijn 23ste was het niet in mij opgekomen om een ambacht te leren. Achteraf gezien weet ik wel dat ik het altijd al leuk heb gevonden. Tijdens mijn schooltijd bij het bouwen van een modelspoorbaan en tijdens mijn studententijd door het onderhouden van het pand van de studentenvereniging. In het vijfde jaar wiskunde, aan het worstelen met mijn afstudeerscriptie, ging ik me afvragen of ik mij hier nou de rest van mijn leven mee bezig wilde houden. Het is een bijzonder mooi en uniek vakgebied. Het is namelijk het enige vakgebied waarin alles klopt, hoe raar je denkwijze en oplossing ook is. Een soort universele taal. Je kunt het vergelijken met muziek, maar dan voor de meeste mensen minder toegankelijk. En juist dat maakte het voor mij minder leuk. Je kunt het niet delen met de mensen uit je omgeving. Niemand snapt waar je mee bezig bent of wat er nou zo boeiend aan is. En dat terwijl wiskunde overal in het dagelijkse leven te vinden is. Van een eenvoudige kassa in de supermarkt, je cd-speler in huis, de electronica in je auto of logistieke systemen die ervoor zorgen dat er spullen in de supermarkt liggen, zodat je uberhaupt iets af te rekenen hebt. Voordat ik mij in het werkende leven ging storten, wilde ik graag nog iets anders doen. Ik heb even overwogen om bouwkunde of architectuur te gaan studeren, maar had het ook wel een beetje gehad met de universiteit. Onder andere omdat ik nog lang niet klaar was met mijn scriptie. Op de een of andere manier kwam ik er achter dat er een eindexamenexpositie was van de opleiding ambachtelijk meubelmaken in Amsterdam. Bij binnenkomst straalden handgemaakte boten en meubels en hun trotse makers mij tegemoet. Ik had op mijn hobbyzolder al wel eens het een en ander in elkaar geknutseld, en nog best aardig voor een amateur, maar wat ik op de eindexamenexpositie zag overtrof al mijn verwachtingen. Werkstukken die je nooit in een meubelzaak zult aantreffen, hoe exclusief de winkel ook is. De mooie ontwerpen en het schitterende materiaal maakten een dusdanige indruk, dat ik mij dezelfde dag nog heb ingeschreven. Natuurlijk veel te laat, maar er was gelukkig nog een plekje in de klas met al wat oudere leerlingen. Pas later op de avond besefte ik wat ik gedaan had, maar het voelde goed. Aanvankelijk dachten mensen dat ik een grapje maakte, want wie gaat er nu na een universitaire opleiding nog een mbo opleiding volgen. Te weinig helaas, want ik hoor regelmatig van mensen dat ze dat ook graag hadden gewild. Doe het dan als het je leuk lijkt!

Tekst: Arne Oostveen, Doctorandus Tafel, www.drstafel.nl

29 |

Na de zomervakantie was het zover en zat ik in klas 1MA. Ik bleek niet eens de oudste te zijn, want ik zat in een klas met een twintigtal studenten die allemaal eerst aan een andere opleiding waren begonnen of die zelfs na tien jaar werken gekozen hadden voor het ambacht van meubelmaken. In het eerste jaar heb ik veel basiskennis en ervaring opgedaan en vooral ook veel plezier gehad met mijn klasgenoten. Een wereld van verschil met een universitaire studie waar je volledig zelfstandig werkt. Aan de andere kant had ik daardoor wel geleerd om mijzelf snel zaken eigen te maken en gewoon dingen uit te proberen. Zo ook met meubelmaken. Het tweede jaar was daardoor minder nuttig en opnieuw kwam dan weer die vraag: Wat wil ik nu eigenlijk? Word ik meubelmaker? Of toch een kantoorbaan? Ik heb ook overwogen vrijwilligerswerk te doen. Via via hoorde ik van iemand die in een ziekenhuis in Afrika werkte dat ze op de naastgelegen school iemand zochten voor les in natuurwetenschappen en begeleiding in de werkplaats. Mij op het lijf geschreven, maar ik had geen papieren om les te mogen geven. Raar hoor, wil je voor niets twee jaar lang lesgeven, mag het niet vanwege de papiertjes. Alsof ik er nog niet genoeg had... Uiteindelijk ben ik tijdens het tweede schooljaar een half jaar actief geweest als klusjesman en dat was het ook niet helemaal. Per toeval kwam ik terecht bij een klein ingenieursbureau. Aanvankelijk voor de lol een weekje gewerkt zonder afspraken te maken over salaris en dergelijke. Het was gewoon leuk om weer wat denkwerk te verrichten. Dit beviel van beide kanten zo goed dat ik daar ruim zes jaar ben blijven hangen. Intussen kwam van het meubelmaken niet echt veel en dat begon te knagen. Tevens kwam het aanbod om het ingenieursbureau over te nemen. En daar was die vraag weer: Wil ik me nog dertig jaar bezighouden met wetenschappelijk onderzoek wetende dat er geen meubels uit mijn handen komen? En wil ik wel de verantwoordelijkheid die personeel met zich meebrengt? Het antwoord was nee. Na long tobben heb ik de knoop doorgehakt en ontslag genomen. Omdat alleen werken in een meubelmakerij ook niet alles is, heb ik me ten doel gesteld om mezelf de ene helft van de week op kantoor in te laten huren als generalist en de andere helft van de tijd in mijn meubelmakerij door te brengen. Het opzetten van de meubelmakerij is een hele klus geweest. Soms frustrerend, maar uiteindelijk heel bevredigend. Als ik nu mijn werkplaats zie met de prachtige boomstammen, het plezier dat ik heb in het maken van iets tastbaars en de vele positieve en leuke reacties van mensen, was dit de juiste keuze.


Vanaf deze week in het Choicez Magazine, een column van Caroline ten Cate: dertiger, single en woonachtig in het Gooi. Caroline schrijft over de dilemma’s van een bestaan als dertiger, en de uitdagingen van het leven als single vrouw in het Gooi. Caroline werkte als eindredacteur en producer voor diverse televisieprogramma’s. Caroline wil haar horizonten verbreden en haar talenten verder ontplooien. Een typische dertiger dus.

De ‘net-volwassen’ man Weet je wat ik niet zo leuk vind aan mijn leven? Niet zozeer het vrijgezelle bestaan, dat ben ik inmiddels al meer dan acht jaar en alles went. Nee, het is de wijze waarop je als single dertiger niet serieus wordt genomen in de maatschappij. En ja, dat ‘serieus genomen’ worden geldt ook in die andere context. Natuurlijk heb ik alle psychologische medicijnen paraat staan in de kast: van ‘de kracht van het NU’ tot ‘de kunst van creëren’. Iedere dag probeer ik meer dan dankbaar te zijn voor datgene wat ik wel heb. Helaas ben ik niet miss Heiligheid en laat ik ook wel eens een steekje vallen. Zo stoot ik iedere ochtend mijn kleine teen aan precies hetzelfde verdomhoekje wanneer ik uit mijn bed stap. De dag begint volgens het positieve zelfhulpboek ‘the Secret’ dan totaal waardeloos. Echt makkelijk is het niet om constant miss positivo te spelen. Maar dat terzijde. Goed, nadat mijn cabrio, lees mijn mobiele status, vorige week werd ingenomen omdat de motor er ineens mee ophield en het volgens de mannen van de garage wel eens aan een tekort aan benzine zou kunnen liggen vond ik het tijd om het roer compleet om te gooien. Hoezo stigmatiserend? Ik had er genoeg van. De glans van het leven was er wel een beetje af zonder auto en zonder vent. Hoe zwaar ellendig kun je je voelen? Natuurlijk ben ik dankbaar, dankbaar en dankbaar voor alle materiële bezittingen en mijn gezondheid. Hebben jullie het daarboven nu echt eens goed gehoord? Maar zonder mijn cabrio wordt het wel wat lastig om überhaupt nog de schijn op te houden van een echte Gooische, en niet onbelangrijk; gewilde vrouw. En dat terwijl ik grootse plannen had. Een week eerder was ik met een vriendin wat gaan eten bij een super trendy loungeplek in het centrum van Hilversum. Zo een waar je gezien mag en moet worden. En ik werd gezien. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik compleet viel voor een net volwassen man, zo iemand die nog stage loopt. Via tientallen spiegels volgde ik de charmante verschijning. Mister too cute was er zelf ook niet vies van. Sterker nog, hij bleek mij als 36 jarige met zijn charismatische looks en steelse blikken de ‘baas’. Ik was totaal de controle over mijn hoofd en lichaam kwijt. Dit tot grote consternatie van mijn vriendin. Maar ik kon er eigenlijk niet zo om lachen. Toen ik namelijk net werd ontmaagd lag zijn moeder dit walgelijk lekkere libido eruit te persen. Toch smolt ik voor zijn glimlach. Ik was totaal de weg kwijt. Eenmaal thuis, nadat ik, uiteraard veel te overdreven, schaterlachend als een 16 jarige afscheid van de donkere krullenbol had genomen ben ik meteen achter internet gedoken. Door mijn werkzaamheden als researcher weet ik nu eenmaal erg goed hoe je mensen snel en doeltreffend kunt opsporen. Dus binnen luttele seconden dook ‘mister niceguy’ full screen op en tuurde ik enige seconden naar zijn foto. Dat vriendennetwerk op internet brengt je tenminste ergens. Als een bezetene speurde ik al zijn pagina’s af, niet dat ik op zoek was naar iets, ik was gewoon te opgewonden. Mijn leven kreeg ineens weer glans. Foto: Stock XCHNG | Beuford00 Tekst: Caroline ten Cate

32 |


Choicez draagt graag bij aan bewustwording. Hoe bewuster de mens kiest, hoe leuker en harmonieuzer de aarde wordt. Nu hoeft het allemaal niet plaats te vinden in een zakelijke setting, want werken aan je spirituele, persoonlijke en professionele ontwikkeling is ook hartstikke leuk! En kan dus ook gewoon bij jou in de huiskamer met een groep vrienden en vriendinnen. @ Home Huiskamer workshops gericht op spirituele, persoonlijke en professionele ontwikkeling. Vrienden praten vaak de diepte in met elkaar en regelmatig zie je dat de vrienden groep een collectief thema heeft. Het is leuk om over het thema een groeps workshop of sessie te ontvangen. Praten jij en je vrienden ook regelmatig de diepte in? Zouden jullie over het thema waar jullie mee bezig zijn een workshop of groeps sessie willen ontvangen? Choicez deelt graag haar expertise en heeft als missie om bewustwording te vergroten en versnellen. Hoe meer mensen vanuit hun essentie leven, hoe leuker de aarde als thuisplek wordt. Wil jij met vrienden aan je professionele, spirituele, of persoonlijke ontwikkeling werken? Organiseer dan een @home workshop avond. Vertel ons wat je wilt, en we creĂŤren en @home workshop op maat voor jou en je vrienden. Minimale groepsgrootte: 4 Maximale groepsgrootte: 8


De wind blaast alles weg Mediteren terwijl de golven op de rotsen slaan en de meeuwen boven je hoofd cirkelen? Zoek je een vakantie om tot jezelf te komen? Heeft de rest van de familie ook een verlanglijstje? Compleet met terrasjes, vliegeren en uit de kluitengewassen speeltuinen? Dan zijn de aan elkaar gegroeide vissersdorpen Le Tréport en Mers-les-Bains the place to be. Vooral Le Tréport biedt vakantiepret en veel ontspanning. Hot in Paris Jij bent niet de eerste toerist die naar de Normandische kust trekt. Al vroeg in de negentiende eeuw waren de vissersdorpen Le Tréport en Mers-les-Bains geliefde badplaatsen voor de hippe Parisiennes. Op slechts tweehonderd kilometer van de hoofdstad waren ze ideaal voor een korte trip naar zee. De mondaine vakantiegangers verruilden graag de drukte van de stad voor een wandeling langs krijtwitte rotsen. Met de broekspijpen opgerold of de rokken iets opgetrokken, de voeten door het koele zeewater en de wind door de haren kwam zelfs de meest gestresste stadsbewoner tot rust. De inwoners van Le Tréport waren zo blij met de tijdelijke gasten dat zij de hoofdstraat naar hen vernoemden. Met dit gulle gebaar laten ze ook de bezoekers van nu weten dat ze meer dan welkom zijn. Je ontmoet hier nog steeds veel Parijzenaren. Tegenwoordig is het strand in twee uurtjes bereikbaar en daar maken zij dankbaar gebruik van. Vanuit Utrecht sta je na vijf uren met je voeten in de branding. Over een slaapaccommodatie hoef je je geen zorgen te maken. Een groot deel van de oude visserswoningen is te huur. Veel particulieren bieden ze via het internet aan. Verwacht geen luxe en comfort, maar de huizen zijn doorgaans compleet ingericht en daar gaat het om. Wie het eerst boven is Eenmaal aangekomen in Le Tréport wil je zo snel mogelijk de hoge rotswanden beklimmen. Gelukkig hoef je dat niet zoals een bergbeklimmer bungelend aan touwen te doen. Diverse trappen en kleine straatjes leiden naar de top. Ben je slecht ter been of liever lui dan moe, dan is er zelfs een lift! Bij zoveel voorzieningen ben je al snel bang dat er geen stilteplekken zijn. Toch hoef je daar in dit deel van Frankrijk niet bang voor te zijn. De grote groep toeristen trekt naar de Middellandse Zee. In Le Tréport vind je langs de kade gezellige terrasjes. Hier kun je genieten van een heerlijke lunch of diner. Op het menu staan vooral vis en mosselen die door de vissers van Le Tréport en Mers-les-Bains in alle vroegte aan land worden gebracht. Vegetariërs hebben in Franse restaurants helaas pech, want vegetarische of veganistische gerechten staan nergens op het menu. Gelukkig kun je in de grote supermarkten ingrediënten kopen om zelf lekker te koken. Heiligen en meeuwen Op de stijle rotsen staan slechts weinig door mensen gemaakte opbjecten. Aan de kant van Mers-les-Bains vind je alleen een beeld van Maria. Bij Le Tréport is het iets toeristischer, omdat het liftje daar uitkomt. Daar staat een enorm beeld van een gekruisigde Jezus. Vanaf het strand lijkt het Rio de Janeiro wel! Rondom de Maagd en haar Zoon groeien grassen en klaprozen. De schaarse bomen en struiken staan scheef, want het waait er altijd. Boven je hoofd laten de meeuwen zich meevoeren door de wind. De thermiek is sterk genoeg om ze te laten zweven. Heel soms zie je een lichte beweging van hun vleugels. Verder hoor je ze alleen maar krijsen. Ze schijnen trouwens een intelligente manier van communiceren te hebben. Luisterend naar deze grote vogels vraag je je af waar ze het over hebben. Ben jij misschien het gespreksonderwerp? Soms lijkt het net of ze lachen. ‘Lachen ze om jou?’ schiet dan door je hoofd. Als je aandacht voor dit soort details hebt, dan is het niet moeilijk om je een te voelen met dit bijzondere landschap. De wind waait elke gedachten weg Wil je echt genieten? Laat je partner en kinderen beneden op het strand of in de speeltuin en wandel naar het hoogste punt bij Mers-les-Bains. Het uitzicht op zee is daar machtig. Weids en met alle kleuren blauw ligt ze aan je voeten. Zelf voel je je dichter bij de hemel. Of je krijgt bijna het gevoel Nirwana te hebben bereikt. Dat komt doordat je letterlijk enkele honderden meters boven de zeespiegel zit. Duurt het thuis wat langer voor je de dagelijkse beslommeringen los kunt laten, hier in de natuur glijden ze zomaar bij je weg. Wat overblijft zijn de krachten van de aarde: de golven die stukslaan in de rotsen, de wind die het gras beweegt en natuurlijk de roep van de meeuwen. Wat is het heerlijk om hier te zitten en er alleen maar te zijn.

Foto: Stock XCHNG | Bvdwiel Tekst: Mariëlle van Sleen, Tekstbureau t.i.m., www.tekstbureau-tim.nl

35 |


‘Heb ik eigenlijk wel talent? Sophie is een wikkende en wegende dertiger, die van de ene op de andere dag ontslag nam om voor zichzelf te beginnen. Het leek zo’n goed idee, maar toen begon het wikken en wegen weer. Wat wil Sophie? Wat kan ze? En wat zijn haar talenten? Het is ware een zoektocht naar zin en onzin, steun en zelfstandigheid, en vooral: de zin van haar bestaan. Ik kijk mijn piepkleine etage rond. Ik woon midden in de stad, dat dan wel. Maar ik mag geen gram aankomen, anders pas ik niet meer in mijn badkamer en toilet. Voor de belachelijk kleine etage betaal ik 750 excl. Maar dan heb ik wel een dakterras. Nou ja, dakterras. Het is eigenlijk gewoon een ordinair plat dak die ik in mijn fantasie omtover tot een heus hip dakterras. En ook al is alles in mijn ‘huisje’ van het formaat playmobil, ik ben hier wel gelukkig. Ik hoop dat ik hier kan blijven wonen! Ik heb uitgerekend dat als ik straks Koos werkeloos ben dat ik het dan met mijn spaargeld nog wel even uit kan houden. Heel even. Niet te lang. Ik zal wel wat strenger voor mezelf moeten worden en minder moeten toegeven aan mijn schoenenverslaving! Aangezien het gesprek met mijn moeder de aap toch al uit de mouw kwam, besluit ik maar meteen mijn vriendengroep ook in te lichten. Onder het genot van een goed fles wijn drop ik de bom van mijn avontuur. Ik doe me optimistischer voor dan ik me voel en vertel er maar niet bij dat mijn avontuur ondertussen als een nachtmerrie begint aan te voelen.. Ik hunker naar positieve feedback hierover! ‘Wil je niet verder in de marketing?’ vraagt vriend P. Nee, dat weet ik heel zeker. Dat wil ik niet. Dat is iets wat ik kán, niet perse iets wat ik leuk vind. ‘Ook niet als je het op je eigen manier kunt doen?’ probeert hij. Nee, dan ook niet! Ik wil weg uit de TL verlichte omgeving, die mijn verschijning ten eerste geen goed doet en me ten tweede geen goed gevoel kunnen geven. Ik wil weg bij de koffie automaten met vreselijk smakende koffie en weg van de collega’s die je sarcastisch begroeten met een bitse ‘goedemiddag’ als je om 8.35 op kantoor binnen komt zetten. Dit alles weet ik wel! Maar wat ik dan wel zou willen? Ook nu vallen de woorden ‘ in deze tijd’ en ‘ krediet crisis’. Alsof er een bonus aan verbonden is. Vriendin F. vindt dat ik verkeerd gehandeld heb. Als het bedrijf toch gaat inkrimpen, had ik beter kunnen wachten en kijken of ik tussen de gedwongen ontslagen zou zitten. Dan had ik in ieder geval nog recht op een uitkering gehad. Of, als ik het handig gespeeld zou hebben, had ik er misschien nog een oprotpremie uit kunnen halen. Volgens vriendin G. geldt dat alleen als het bedrijf van mij af gewild zou hebben. Waarop vriendin F. weer zegt dat ik dan altijd alsnog ontslag had kunnen nemen. ‘Maar dan zou ze doodongelukkig geworden zijn!’ roept vriendin G. uit. ‘En dat is nou net het luxe probleem van onze verwende generatie,’ zegt vriendin F. ‘Werk is werk. Werk is geen hobby!’ Ik hou me de hele discussie opvallend stil. Ik hoop dat de vier glazen wijn me zodanig in een roes brengen dat ik even niet meer over dit dilemma na hoef te denken. Ik verheug me op een kater morgen ochtend. Dat zal vast bijdragen aan het niet nadenken! G. raadt me aan al mijn vrienden een mailtje te sturen met de vraag wat volgens hen mijn kwaliteiten en talenten zijn. Aan het einde van de avond heb ik zowaar drie woorden in mijn mooi notitie boekje staan: Sociaal, analytisch en gezellig. Nooit geweten dat ‘gezellig’ een talent is. Ik hoop dat er uit de e-mails betere handvaten komen. Foto: Stock XCHNG Tekst: Sophie Miller

36 |


Geef kindsoldaten een toekomst

www.mindtochange.nl Change a mind - Change a spirit - Change a life - Change the future


Nederland is vol, te vol. Te vol met mafkezen die gedwongen worden om fulltime te werken terwijl ze voor iedere organisatie compleet overbodig blijken te zijn. Dat zijn van die dingen waar je alleen maar achter komt wanneer driekwart van die mafkezen het nodig vind om op precies hetzelfde moment hun welverdiende vakantie te gaan vieren. Na een jaar van noeste arbeid blijkt dat gezamenlijk met een paar miljoen gelijkgestemde mafkezen vakantie vieren de beste manier is om jezelf op te laden voor wederom een jaar van diezelfde noeste arbeid. Noeste doch compleet zinloze arbeid zoals iedere zomerperiode steeds weer blijkt. Wanneer driekwart van de arbeidsbevolking op zijn luie reet zit weg te roesten blijkt opeens hoe simpel de economie van een land draaiende gehouden kan worden. Als dit een voorbode is van de vergrijzing die ons binnen een aantal jaar onherroepelijk zal overvallen moet ik eerlijk toegeven dat ik niet kan wachten. Vries me in en maak me over een paar jaar maar weer wakker. Laat mams, paps, opa, oma, oom en tante tegen die tijd maar niets doen en klagen over het gebrek van respect voor de oudere generatie. Laat ze hun vrije tijd opvullen met het oprichten van ouderenbewegingen, lekker jaren 60 stijl voor je principes opkomen. Ouderen eerst! Laat de babyboomers met teveel vrije tijd zich lekker verzamelen op de dam om een stille tocht tegen hun stille aftocht te organiseren en laat ze dat alsjeblieft doen op een christelijk tijdstip. Geniet als oudere van de vrijheid om het niet eens te zijn met je boventalligheid en organiseer elke avond een benefietconcert ten bate van ouderenintegratie. Een schreeuwende oudere is immers een tevreden oudere. En wat dat betreft zijn de zomervakantievierders eigenlijk niet heel anders dan de gemiddelde bejaarde. Terwijl de zomerwerker zonder problemen op zijn werk komt en zeer ontspannen met een kop koffie opstart zit de vakantievierder ergens op een doorgerotte pleepot het gratis buffet van de vorige avond weg te spoelen. De eindeloze werkbesprekingen worden op vakantie door de rechtgeaarde workaholic gewoon doorgezet wanneer het programma van de dag uitgezet moet worden. Een zouteloos compromis van ontspanning en verantwoord cultuur happen is het resultaat. Hetzelfde zouteloze compromis waar de rest van alle vakantievierende mafkezen ook altijd genoegen meeneemt met als gevolg dat je het grootste gedeelte van de dag in een zwetende rij met jengelende koters links en rechts van je kan doorbrengen. Heerlijk anders maar toch vreselijk hetzelfde. De bordjes waarop staat dat je nog minstens drie kwartier moet wachten tot je het zoveelste beeld van de heilige Maria kunt zien doen je denken aan je alledaagse forensentripje. Op een bomvol perron zie je de vertraging steeds met vijf minuten extra verlengd worden. En ook daar sta je tussen allemaal mensen die je op dat moment liever niet om je heen zou hebben. ‘s Avonds vreet je nog plakkeriger macaroni dan je thuis al doet maar deze keer heet het pasta al dente volgens lokaal recept. Je kinderen willen op dit moment nog minder graag naar bed dan normaal, maar aangezien het vakantie is laat je ze nu minstens tot negen uur aan je kop zeiken. Gelukkig zit je de volgende ochtend dan wel met een paar puberende kleuters aan je ontbijt omdat ze te weinig slaap hebben gehad, net als jijzelf omdat je niet gewend bent om op een matje van 2 centimeter dik te slapen. Ik heb in ieder geval nog wel een kleine maand de tijd om te genieten van mijn rust. Tussendoor laad ik me gewoon op met berichten over fileleed veroorzaakt door gekantelde caravans en reportages over bosbranden in Marseille waar de vakantiehuisjes stuk voor stuk de fik in vliegen. Als het zo door gaat leg ik volgend jaar dan ook met alle plezier geld toe om mijn collega’s op hun welverdiende vakantie te laten gaan.

38 |


De keuze om je als ziel weer met een fysiek lichaam te verbinden kan zowel een onbewuste als een bewuste keuze zijn. De theorieën daarover zijn verdeelt. Mijn ervaring is dat het meestal min of meer bewust gebeurt. Op het moment dat een ziel gaat incarneren verbindt deze ziel zich met de energie van zijn conceptiemoment. Ten tijde van de conceptie zijn er twee tegengestelde energieën bezig: namelijk de vrouwelijke energie en de mannelijke energie. Na de conceptie begint de zwangerschap, in deze periode is de foetus waar de ziel zich mee verbonden heeft enorm vatbaar voor de invloeden van buitenaf. Met name de emoties, en overtuigingen van de vrouw die ons draagt, maar ook die van haar omgeving, zijn van grote invloed. Daarna volgt de geboorte. Bij de ene verloopt het soepel, bij de andere niet zo soepel en bij weer een andere helemaal niet soepel. Uiteindelijk volgt het sterven. Hopelijk na een lang en gelukkig leven. Deze cyclus van verbinden en loslaten die de ziel steeds weer doorgaat, is terug te vinden in ons dagelijks leven. En als je weet in welke fase je zit, dan kun je je keuze daar makkelijker op af gaan stemmen. Want veel keuzes maken we geheel onbewust. Andere keuzes maken we juist weer geheel bewust en soms zelfs terwijl we voelen dat we het beter niet kunnen doen. De plek van waaruit de ziel incarneert noem ik voor het gemak het tussenbestaan. In alles wat je doet, speelt deze cyclus mee. Op belangrijke momenten, waarop je kunt leren en groeien en waar je de ervaring kunt ombuigen, zie je vaak een herhaling van je zielsproces. Met andere woorden, bij ‘grote’ levensveranderende keuzes hebben we vaak te maken met de cyclus die we als ziel ooit begonnen zijn. De overgang van de ene naar de andere fase kan maanden, uren, minuten of zelfs jaren duren. Je hoeft de cyclus niet meer uit te zitten, je mag het hier of daar onderbreken. Als je ziet waar je zit, wat in die fase een belangrijke rol speelt en waar je heen gaat wordt kiezen voor verbinden of loslaten makkelijker. Als je je keuze ‘afbreekt’ dan begin je weer opnieuw in het tussen bestaan. En begint het weer van voren af aan. Hoe weet je wanneer je waar zit? Het eerste idee is het tussenbestaan, de conceptie is de eerste verbinding met de materie (je doet een fysieke handeling) vaak ervaar je in deze fase tegenstrijdige gedachten of emoties. Bijvoorbeeld het gevoel van zelfvertrouwen versus ‘ik kan het niet’, de zwangerschap is het proces, je idee ‘groeit’ en neemt steeds duidelijker (materiële) vorm aan, invloeden van buitenaf zijn nu erg belangrijk. De geboorte is de uitkomst en vaak een herhaling van je eigen geboorte. Ben je bijvoorbeeld gehaald met een tang of pomp, dan heb je hoogstwaarschijnlijk druk van buitenaf nodig om je idee neer te zetten. Werd je te vroeg geboren en belandde je in de couveuse? Dan zie je dat tussen het moment van de geboorte en de daadwerkelijke realisatie van je idee, een pauze zit. Het sterven is het loslaten het daadwerkelijk loslaten in de wereld van dat wat je gecreëerd hebt. Of het loslaten van je keuze of idee. Zodra je de fasen herkent en weet wat in welke fase van invloed is, ga je jezelf en je handelingen beter begrijpen. En weet je ook of je wel of niet de juiste weg voor jezelf in slaat. Tekst: Chantal van den Berg

39 |

ZIELSFASEN Fase 1; Het tussenbestaan. Wat ga ik doen? Hier wordt het idee of de keuze geboren om je ergens mee te verbinden. Fase 2: Conceptie. Waar verbind ik mij mee? (welke tegengestelde energieën?) Je verbindt je met het idee, er volgt een (fysieke) handeling. Fase 3: De zwangerschap. Welke invloeden van buitenaf dragen bij of doen er afbreuk aan? Het proces. Het idee, of de keuze neemt vorm aan. Het groeit. Fase 4: Geboorte. Hoe verloopt deze? Het daadwerkelijk neerzetten, harmonieus, met strijd, hulpmiddelen, etc. Fase 5: Sterven. Hoe laat ik los? Wat is de uitkomst van mijn keuze, hoe makkelijk of moeilijk laat ik het los.

Vragen die je jezelf bij elke fase kunt stellen Tusenbestaan Waar komt de impuls, keuze of idee vandaan? Van binnenuit of van buitenaf? Hoe ervaar je jezelf vlak voordat je je verbindt met deze impuls, idee of keuze? Conceptie OP het idee in het tussenbestaan volgt een handeling, je schrijft bijvoorbeeld je idee op. Met welke tegengestelde energie verbind je je? Zwangerschap Welke invloeden van buitenaf spelen een rol? Welke zijn positief en welke niet? Hoe ga ik daarmee om? Hoe sluiten deze invloeden aan bij mijn eigen (beperkende) overtuigingen? Geboorte Wat ervaar ik bij het ‘neerzetten’ van mijn impuls, idee of keuze? Hoe uit het zich? Wat is mijn eerste gevoel en mijn eerste gedachte? Sterven Hoe laat ik het los? Hoe laat ik het ‘leven’? Hou ik vast, controleer ik of ben ik in harmonie? Tip: Vraag als het kan, je ouders over de tijd van jouw conceptie, de zwangerschap en de geboorte.


YTICITNEHTUA ESOOHC

CHOOSE CHANGE EFIL ESOOHC

CHOOSE YOU

COACHING YOU TO BECOME YOU WWW.CHOICEZ.NL | INFO@CHOICEZ.NL


Het is Brazilië. São Paulo. Een miniem appartement in een eindeloze woonwijk is provisorisch ingericht als een therapieruimte. Midden op de parketvloer staat een bed. De volgende patiënt! Een voor Braziliaanse begrippen reusachtige man komt binnen, ergens midden dertig. Hij schudt mijn hand met meer dan gemiddelde kracht, loopt voordat ik iets heb kunnen zeggen de klaarstaande fauteuil voorbij en gaat pontificaal op het bed liggen. Hij staart naar het plafond, sluit zijn ogen even en zegt dat hij eigenlijk geen probleem heeft en puur uit interesse komt. Vervolgens zegt hij met een zwaar accent dat we Nederlands kunnen spreken. Hij is als jongetje met zijn Nederlandse ouders meegekomen. En hij heeft geen probleem. Hij is marketing manager bij de Braziliaanse vestiging van een bekende multinational. Alsof dat iets verklaart. Ik weet even niet hoe ik moet reageren en zwijg dus maar.

41 |

(Zwijgen, de meest onderschatte interventie.) Enkele zinnen later vertelt hij dat hij depressieve buien heeft. Als een kleine aanvulling zegt hij er een keer voor opgenomen te zijn. Hij zucht diep. Wat moet hij doen?

Voel je die depressie op dit moment ook? Ja eigenlijk altijd wel op de achtergrond. Hij is eigenlijk al heel lang buitengewoon ontzettend verschrikkelijk moe. Hij zucht en lijkt nu al te weinig energie te hebben voor een sessie. Ga maar terug naar een plaats en een tijd dat je nog niet moe was, dat je je vitaal en gelukkig voelde. Hij grijnst, daar heeft hij wel zin in en hij is bijna meteen ter plaatse.


Londen, omstreeks 1740. Hij is bediende in een boekhandel. Fantastisch! Dit is in de eerste aanloop naar de Verlichting, in de meest vooruitstrevende sector van de meest vooruitstrevende stad van het meest vooruitstrevende land van de wereld. In de boekhandels, zelf halve uitgevers, ontmoeten verlichte schrijvers verlichte lezers nog persoonlijk. Het is als surfen op de boeggolf van een nieuwe tijd. New Age! De man op het bed ademt langzaam en diep, met een hoofd dat van de ene kant naar de andere gaat om die hele boekwinkel in zich op te nemen. Hij kan duidelijk zijn geluk niet op. De wereld is interessant, het leven is interessant. Het vrijkomende intellect rekt zich uit en spant zijn mentale spieren, ontdekking na ontdekking na ontdekking. Hoe voel je je? Helder, gestimuleerd, gelukkig. De jongeman in de boekwinkel voelt zich goed en doet het goed. De eigenaar van de zaak is tevreden met hem, als met een zoon die hij nooit gehad heeft. Ga maar naar het eerstvolgende moment van helderheid, stimulering en geluk. Ik kan de zaak overnemen! Hij gaat weer even helemaal op in zijn geluk en zijn trots en de tevredenheid temidden van al die interessante boeken en pratend met die interessante mensen. Ga maar naar het eerstvolgende moment van helderheid, stimulering en geluk. Nu wordt hij diep rose. Er komt een meisje in de winkel. Al snel zijn ze in een geanimeerd gesprek gewikkeld. Ze is intelligent, heeft al veel gelezen en wil nog veel meer lezen. Hij toont haar een boek. Ze staan samen vlak voor de winkelruit om het licht op te vangen, kijkend in een klein boek. Ze staat vlakbij. Haar haar raakt zijn wang. Hij heeft het niet meer: hij is stapelverliefd. Ga maar naar het eerstvolgende moment van helderheid, stimulering en geluk. Ze zijn getrouwd! Hij rolt op het bed met tranen in zijn ogen. Geluk stapelt zich op geluk. Ga maar naar het eerstvolgende moment van helderheid, stimulering en geluk. Twee schatten van kinderen, even knap als hun moeder! En ze blijken al jong gek op boeken. Er komt af en toe in een sessie een moment dat je jaloers op je patiënt wordt. Meestal tegen het eind, maar in deze sessie is al behoorlijk vroeg dus. Hij valt stil. Ga naar het eerste moment van depressie. (Voordat ik echt jaloers word.) Hij kronkelt op het bed. Hij brult bijna, hij kan de woorden nauwelijks uit zijn strot krijgen. Een pestepidemie. De kinderen met hoge koorts. De jonge ouders zien wanhopig hoe beide kinderen sterven. Hij wordt gek van verdriet. En dan blijkt ook zijn vrouw de ziekte gekregen te hebben. Ook zij krijgt hoge koorts en sterft. Hij wil nog maar één ding: dood. Maar het lukt hem niet. Ga naar de eerstvolgende verergering van de situatie. Een paar maanden, of een half jaar later. Hij drinkt. Hij is zijn zaak kwijt. Dan raakt hij zijn woning kwijt. Hij verloedert en begint te zwerven. Ga naar de eerstvolgende verergering van de situatie. En nu komen we waar we wezen moeten.

Het is zonsopgang. Een prachtige herfstmorgen. Dauw. Een vogel zingt. Hij zit half, ligt half aan de kant van een landweg. Verderop, in het gouden ochtendlicht, ligt Londen. Hij is koud tot in zijn botten, helemaal verstijfd. De schoonheid om hem heen raakt hem niet meer. Niets raakt hem meer, zelfs zijn ongeluk niet. Hij is apathisch, zijn brein is beneveld of erger: aangetast. En daar sterft hij. Waar ga je heen? Nergens. Hij blijft hangen. En dan zegt hij verbaasd dat het is alsof hij door het beeld doorzichtig de moderne tijd ziet: de landweg is nu een brede straat in de stad, auto’s razen voorbij. (Ik moet aan de Edgeware Road denken.) In deze sessie ontdekte ik dat vorige levens kunnen blijven hangen op de plek waar ze gestorven zijn en dat een belangrijk deel van de energie van dat leven daar tot op de dag van vandaag dan nog hangt. En zoals dat gaat als je iets ontdekt, na enige tijd besef je dat je al eerder signalen was tegengekomen, zowel in je werk als in de literatuur – in dit geval een voorbeeld bij Karl Muller. Dus je bent daar nog steeds? Ja (verbaasd). Besef je dat je dood bent? Het begint tot hem door te dringen. Als je dood bent, ben je in dezelfde werkelijkheid als waar je gestorven vrouw en kinderen zijn. Waarom ben je ze niet tegengekomen? Geen idee. Je krijgt nu een indruk hoe je vrouw naar je gekeken heeft nadat ze gestorven was. Hij is verbijsterd. Zijn adem stokt. Hij ziet hoe zijn vrouw – en zijn kinderen – met mateloos medelijden zien hoe hij zich kapot drinkt en hoe hij verloedert. Wat ze ook doen, ze kunnen hem niet bereiken. Je krijgt nu een indruk waar ze zijn op het moment dat je aan de kant van de weg sterft. En nu krijgt hij het pas echt moeilijk. Hij krimpt en strekt en kronkelt en huilt. Ze staan hem op te wachten, maar hij ziet ze niet. Hij ziet nu door hun ogen, hoe ze hem zien: als een donkere, zieke, opgerolde egel die niets wil zien en niets wil voelen, die niet meer wil bestaan. Houden ze nog steeds van je? Hij knikt, te verbijsterd door wat hij nu meemaakt. Houden ze hier en nu, zoals je hier op dit bed ligt in deze kamer, nog steeds van je? En nu komt de catharsis: woordeloos, onbeschrijfelijk. De terugkeer van liefde die nooit weggeweest is. Intens geluk en intens ongeluk geven dezelfde lichamelijke verschijnselen van het teveel zijn. Zeg ze maar dat je hoopt ze weer tegen te komen. Nu wordt hij sereen. Sereniteit is de nageboorte van de catharsis. Hij gaat even later weg, wankelend, zwak op zijn benen, als een vrouw die net een kind gebaard heeft.

Hans ten Dam is pionier in Nederland op het gebied van reïncarnatietherapie. Hij werkt 40 jaar als managementconsultant en 25 jaar als regressietherapeut. Websites: www.tasso.nl & www.damconsult.com Tekst: Hans ten Dam Foto: André Watla | Stockxchng

42 |


Eindelijk is het zover. Ik ga mijn huis verbouwen en heb er zin in. Miljoenen ideeën schieten door mijn hoofd. Ik wil het tekenen....met één pennenstreek de essentie neerzetten in een kleurrijke schets, strak en driedimensionaal met slechts hier en daar een belangrijk woord of een uitroepteken...Klaar-in-een-minuut. In mijn buik voel ik een pulserende drive, vol enthousiasme zit ik in de flow..... YES ....dit is het helemaal....zo wil ik het....! En dan doemt plotseling het frustratie-monster in mijn brein op, want ik mis elk vermogen en elke vaardigheid om uitdrukking te geven aan mijn verlangen. Ik kras wat met een potlood op papier en het ziet er niet uit. “Dit wordt NIKS, ik kan het niet, hier heb ik geen zin in”. Mijn vuisten ballen zich rond het papier en ik ervaar machteloosheid en irritatie als ik de prop met een grote boog richting prullenbak gooi............ Raak! Ineens realiseer ik me dat ik op mijn Mac Book Pro een tekenprogramma heb staan en ga ermee aan de slag. Ik zet lijnen, kleur, sleep figuren en mijn ideeën krijgen langzaam vorm. Lang leve Apple, die technische vrucht, waarmee ik al eerder mijn schrijversblok en nu mijn tekenblok doorbreek. Ik krijg het er warm van. Na een lange nacht doorwerken print ik mijn creatie uit....De eerste stap is gezet. Nu nog iemand vinden die de klus voor me wil uitvoeren is mijn laatste gedachte als ik moe en tevreden in slaap val....... En dan begint het proces van voren af aan... enthousiasme en flow in de ontmoeting met de architect, frustratie rondom tijd en vormgeving met de bouwers en na voortschrijdend inzicht en allerlei technische interventies wordt mijn droomhuis geboren....ik voel me moe en tevreden... En dan bij de inrichting, weer die herhaling van dit scheppingsproces, als een draaiende levenswiel........ een never ending story. Misschien herken je jezelf in dit verhaal. En misschien springt er een totaal ander terugkerend vormgevend proces in je gedachten. Het pad van de verwezenlijking van wensen en verlangens verschilt per persoon. Het voorbeeld illustreert de blauwdruk van een individueel scheppingsproces, dat, zoals we zullen zien geprogrammeerd wordt in de conceptie, zwangerschap en geboorte. Mij lijkt dat die periode een uitgelezen moment is om dergelijke ‘software’ te installeren. Soort learning on the job. Decodering van bovenstaand verhaal zou als volgt kunnen zijn: Er is een wens (huis verbouwen) en vader geniet van zijn scheppingsdrang en de vele zaadcellen met hem (miljoenen ideeën). Moeder ervaart frustratie en onmacht om zichzelf uit te drukken (krassen op papier). Eicel is geïrriteerd. De incarnerende ziel ervaart bij de conceptie de energie van beide ouders en valt na een eerste contact als een kluitje cellen in de baarmoeder (prop in de prullenmand). De zich ontwikkelende vrucht is geprogrammeerd en vanaf dat moment bestaat het vermogen om te scheppen (met een enthousiaste flow en/of frustratie en irritatie). Een mens is echter meer dan de energie van de biologische ouders, en daarmee heb je de mogelijkheid om uit cyberspace ook een derde programma te down loaden. Ik doel dan op het weten van je authentieke zelf. Bewustzijn van je eigen uniciteit opent die deur, waardoor je innovatief en gebruikmakend van nieuwe methodes en technieken je leven kunt scheppen. Kennis van je eigen conceptie, zwangerschap en geboorte geeft inzicht en handvatten in dit proces. Om verbinding te ervaren met je authentieke zelf kan therapie nodig zijn.

Foto: Stock XCHNG | Porah Tekst: Lydia Kimman de dertiende maan, holistisch en natuurgeneeskundig therapeut Bilthoven, 030-2993092

43 |


In de ‘ spirituele’ wereld kom je ze niet vaak tegen: Ondernemers. Terwijl velen binnen hun spirituele beroep een praktijk runnen, zien ze die praktijk niet als onderneming en zichzelf niet als ondernemer. Ondernemer zijn is een state of mind. En het vraagt ook wat zelfinzicht. Ten eerste dien je jezelf als ondernemer te zíen. Zodat je ook als ondernemer gaat denken en je de eigenschappen eigen maakt die een succesvol ondernemer heeft. Het grootste struikelblok dat ik vaak bij (vrouwelijke) starters zie, is dat ze zichzelf geen werktijden geven. Ze gaan rustig onder werktijd ook nog even boodschappen doen, een was draaien en andere niet relevante zaken regelen. Er is geen duidelijke focus. Als je in loondienst bent, kun je ook niet tussendoor van alles regelen en doen. En deze regeltijd gaat van je werktijd af. Een ander fenomeen wat ik vaak zie bij starters is het gebrek aan grenzen. Alle aangeboden klussen worden aangenomen waardoor de weekeinden, de avonduren en zelfs verjaardagen het werk gewoon doorgaat. Ze slaan door naar de andere kant. Daarbij bagatelliseren ze hun onderneming vaak. ‘Ik run een praktijkje, mijn bedrijfje, niet zoveel bijzonders hoor’. Belangrijk is dat je jezelf een balans geeft. Duidelijke afspraken met jezelf maakt over wat je doet, wanneer en voor wie. Streef naar win – win situaties waarin je niet alleen maar investeert, maar er ook nog iets uithaalt. Voor ondernemen is lef en zelfvertrouwen nodig. Je gaat immers alles zelf creëren en daar zul je ook je inkomen uit gaan halen. Met niets beginnen en dat uitbouwen tot iets, vraagt doorzettingsvermogen. Ook is het belangrijk dat je openstaat voor opbouwende kritiek van collega ondernemers die net ietsje meer weten van de klappen van de zweep. Los van alle administratieve handelingen die bij zelfstandig ondernemerschap komen kijken, is je state of mind erg belangrijk. Zoals je jezelf ziet, zo zet je jezelf neer. Het is daarom niet alleen belangrijk om te weten wat je valkuilen zijn, je (beperkende) patronen en (beperkende) overtuigingen die je bij het zelfstandig ondernemerschap in de weg kunnen staan, het is even zo belangrijk om helder te hebben wat je talenten, je kracht en je passie is. Over het algemeen hebben we zo ons antwoord klaar wanneer iemand ons vraagt wat onze beperkingen zijn, patronen, valkuilen en aandachtspunten. Vaak kunnen we een hele waslijst benoemen. Maar als je gevraagd wordt naar je passie, talenten, kwaliteiten, en naar dat wat anderen van jou kunnen leren, dan is het antwoord vaak zoek. ‘Goh, dat is een moeilijke.’ Toch is het raar dat we ons over het algemeen bewuster zijn van onze ‘weaknesses’ dan van onze ‘strenghts’. Terwijl die laatste minstens zo belangrijk zijn. Dat is iets waar je jezelf zo snel mogelijk de instructie voor mag geven om daar eens wat alerter op te worden. Je talenten, je kwaliteiten, je passie, wat kan de ander van jou leren, etc. Als zelfstandigondernemer is het belangrijk dat je beiden kanten helder in kaart kunt brengen. En je ‘strengths’ nog groter en sterker maakt. Naast lef, zelfvertrouwen en zelfinzicht zijn er nog wat andere belangrijke eigenschappen die een ondernemer tot een succesvol ondernemer kunnen maken: Prestatiedrang, persoonlijke uitdaging ervaren, jezelf overtreffen. Steeds je product of dienst willen verbeteren en afstemmen op je markt. Om kunnen gaan met (financiële) onzekerheid is ook een belangrijke. Je hebt immers niet meer de zekerheid van elke maand hetzelfde stabiele inkomen. Het kan veel meer zijn of veel minder. Als starter doe je vaak alles zelf. Risico’s nemen hoort bij het ‘vak’ en kan beangstigend zijn. Het is belangrijk dat je vertrouwen hebt in je eigen succes en dat je de juiste risico’s leert te nemen. Beschik over daadkracht. Het is leuk als je allerlei goede ideeën hebt, maar als je ze niet uitwerkt zal het altijd bij ideeën blijven. Optimisme en nieuwsgierigheid zijn belangrijke partners in crime. Met doemdenken kom je niet ver en als je niet nieuwsgierig bent naar je eigen product of dienst, dan is de kans klein dat een ander dat wel is. Daarbij helpt een optimistisch karakter je enorm bij het netwerken. We praten graag met mensen die fijn aanvoelen! Tot slot noem ik verantwoordelijkheid. Je succes of falen hangt van jezelf af. Zie jezelf in je totaliteit en leer jezelf compleet te besturen. Strengthen your Strengths! Foto: Stock XCHNG | Porah Tekst: Chantal van den Berg

44 |


Je hoort er steeds vaker over: Reiki. Mensen van wie je het soms helemaal niet zou verwachten, vertellen je dan op een feestje of op een vakantie, dat ze één of meerdere Reikicursussen gedaan hebben. Dat ze met Reiki iets kunnen toevoegen aan een schoudermassage bijvoorbeeld. Wat dat “iets” dan is, zal altijd wel een beetje vaag blijven. Want je kunt het niet zien en het is niet bewezen. Maar voelen doen we het wel, zelfs mensen die er niet in geloven. Maar wat is het dan? Reiki is universele energie, niets meer en niets minder dan dat. Door ieders lichaam stroomt energie. Stress of ziekte kan die energie op sommige plaatsen blokkeren. Met Reiki gaat de energie weer stromen in je lichaam. Reiki kan bijvoorbeeld rust geven bij stress, pijn verlichten, zorgen voor snellere genezing. Ik hoor vaak dat mensen na een Reikibehandeling lekker ontspannen zijn en dat ze de daaropvolgende nacht heel goed slapen. Maar, dan moet je toch een gave hebben, om Reiki te kunnen geven? Welnee, iedereen heeft het al. Sommige mensen zijn er al meer mee in contact, werken al met energie, soms bewust, soms onbewust. In dat geval versterkt een Reikiinwijding wat deze mensen van nature al hebben.

Willemijn Luyendijk is reïncarnatietherapeut en Reiki Master. www.hier-en-daar.nl

Inwijding? Dat kun je zien als een soort openmaken/verbreden van het energiekanaal, zodat je aangesloten raakt op de universele energie en deze door kunt geven. Ik hoor wel eens dat mensen met energie werken en dan symptomen van hun cliënten overnemen. Met Reiki hoeft dat niet: je geeft niet je eigen energie, maar laat de universele energie door je lichaam naar de ander stromen. Daar word je niet moe van. En na een behandeling spoel je je handen af onder stromend water. Als je dan toch wat van je cliënt overgenomen zou hebben, dan spoel je dat er direct af. Een Reiki-inwijding maakt je gevoeliger, want meer open. Intuïtiever. Er zijn vier Reikicursussen. Reiki-1 doe je voornamelijk voor jezelf. Je kunt jezelf behandelen en familie. Bij Reiki-2 leer je 3 Japanse karakters met een bepaalde betekenis. Door zo’n teken tijdens een behandeling te visualiseren of te tekenen kun je de energie versterken. Ook kun je met deze tekens Reiki op afstand sturen. Reiki-3a is de cursus om meester-behandelaar te worden. Je leert dan nog 1 symbool, het meestersymbool. Terwijl je bij Reiki-3b meester-leraar wordt. Dan leer je hoe alle inwijdingsrituelen gaan, zodat je zelf ook mensen in kunt wijden. Er zijn heel veel boeken over Reiki. Enerzijds raad ik mensen altijd aan om meerdere boeken te lezen, zodat je van meerdere Reiki masters leest hoe zij er mee omgaan. Anderzijds vind ik dat je Reiki niet uit een boek leert. Je ervaart het. Nieuwsgierig geworden? Boek dan eens bij iemand een Reikibehandeling en ervaar …

Foto: Willemijn Luyendijk Tekst: Willemijn Luyendijk

45 |


Stoer maar toch een beetje aarzelend stapt hij binnen en kijkt onderzoekend om zich heen. Nick, 10 jaar oud, heeft een dringende vraag. Hij zou toch zo graag willen logeren, maar steeds als hij het probeert, loopt het op een fiasco uit. En hij heeft alles al geprobeerd. Aan andere dingen denken, zichzelf vertellen dat mama en papa gewoon rustig thuis zijn, maar niets helpt tegen dát gevoel. Dat holle gevoel in zijn buik dat maakt dat hij maar één ding wil: naar huis. Ook al vertelt iedereen hem dat er niks gebeurt en dat het allemaal wel goed komt. Straks komt het schoolkamp er weer aan en dit jaar gaan er geen mama’s meer mee. Hoe moet dat nou? Hij trekt een bezorgde frons in zijn voorhoofd als hij zijn verhaal vertelt en tekent. Ooit vond hij logeren leuk, maar dat was voordat opa plotseling stierf. Die donkere nacht toen hij 6 jaar was. Hij weet nog precies dat hij bij een vriendje moest blijven logeren en dat papa en mama zo ernstig keken. Toen kreeg hij voor het eerst dat holle gevoel in zijn buik. ‘Het komt wel goed’, zei de moeder van zijn vriendje. Maar dat was helemaal niet waar, want de volgende ochtend was opa dood. Zo maar, terwijl hij twee dagen eerder nog met hem speelde en lachte. Hij kijkt verontwaardigd. En papa vond dat hij opa nog moest zien, ook al was hij dood. Maar wist hij veel wat dood was. Het was er koud en wit. Hij huivert. En papa zei toch dat ze naar opa gingen kijken? Maar dat was opa helemaal niet, zo was zijn opa niet, zo ontzettend wit en stil. Zijn opa lachte vaak en had dan van die leuke glinstertjes in zijn ogen. Hij weet nog dat hij heel erg schrok en niet meer wilde kijken. Samen ontrafelen we de verwarring waarin hij als 6 jarige terecht kwam en waarvan hij tot op de dag van vandaag last heeft. Als hij zou gaan logeren, dan kon er zo maar iemand dood gaan. Zo maar plotseling, terwijl hij eerst nog gezond was. En ze zeggen wel dat het goed komt, maar dat is helemaal niet zo, want opa ging toch dood en dat kan dus altijd gebeuren. En dood is eng, want dan ben je wit en koud. En stel je voor dat papa of mama ………. Hij moest er niet aan denken. Dus waarschuwde het holle gevoel in zijn buik hem om maar weer gauw naar huis te gaan. ‘Wat denk je nu Nick, is de kans groot dat er iets gebeurt als je gaat logeren?’ ‘Neen’, lacht hij, ‘natuurlijk niet, maar eerst begreep mijn buik dat nog niet.’ En dan verschijnt de stoere 10-jarige, die zegt: ‘Weet jij trouwens dat ik tegenwoordig ook een mobiel heb?’ Foto: Stock XCHNG | GraphixInc Tekst: Martha Rijkmans

46 |


Een toekomst met jezelf Praktijk voor holistische therapie, intu誰tief coach/counselor, rouwbegeleiding, rouwverwerking, lezingen & workshops www.deborahvanaelst.net | info@deborahvanaelst.net

Deborah van Aelst


Arthur Findlay kocht in 1923 een landhuis met de bedoeling er een spiritueel college van te maken. Na een lange zoektocht vond Arthur Findlay drie succesvolle partners met wie hij het college een feit kon maken. Samen met deze partners heeft hij er voor kunnen zorgen dat zelfs na zijn dood dit prachtige landhuis een spiritueel college zou blijven. En zo stond ik 85 jaar later op de trappen van de ingang van dit landhuis. Ik had mij opgegeven nadat het al een paar keer “aangeboden” werd vanuit het universum. Bij mij gaat er pas na 2 a 3 keer een belletje rinkelen. Dus na de 3e keer de naam Arthur Findlay College voorbij kwam heb ik meteen geboekt, geen idee echter wat ik er van kon verwachten en of het wel iets voor mij was. Maar ik ging, naar de Dutch/Danisch experience juni 2009 in Stansted! De aanblik van dit landhuis was zeer indrukwekkend. De sfeer, de energie, de ruimte, de omgeving, het was echt precies zoals in een oude engelse film. Lange gangen, veel kamers en de geur van oud en geleefd hout. Op de dag van aankomst werd er aan het eind van de middag een bijeenkomst gehouden waarin (in het engels) wordt uitgelegd wat de bedoeling is. Je kunt dan kiezen in welke groep je het voorkeur heeft. Je kan dan kiezen uit bv healing, creative, medium voor beginners en gevorderden. Ik had verwacht dat je de hele week gemixte lessen zou krijgen. Dus van deze groepen van alles wat. Nu zou ik de hele week het zelfde doen. Dat bood voor mij weinig uitdaging. Maar goed, ik was er toch dus bring it on. Mijn voorkeur ging uit naar de healing groep maar ik werd geplaatst in de creatieve groep, wat natuurlijk ook weer niet voor niets was. Van alle groepen die er waren, waren wij de enigste groep zonder ego strijd, concurrentie gevoel what so ever. Wat knap is als je bedenkt dat je met 16 vrouwen van 09.00 in de ochtend tot ongeveer 21.00 in de avond in een klaslokaal zit. Ik heb het voorrecht gehad om in een geweldig team te zitten met verschillende personen en hun kwaliteiten. Ik heb daar echt enorm van genoten! De hele week met kleur werken maakt je ook gewoon heel blij. Onze lerares heeft ons vele mogelijkheden en krachten van kleur bijgebracht. Zeker als je werkt met kinderen is dit een hele uitkomst. Dat je weet wat de kleur betekend en wat het zegt over de persoonlijkheid. Zelfs geur is gerelateerd aan kleur. Het maakt je echt bewuster, dat toen ik terug kwam ik echt kon genieten van alle mooie bloemen die ik langs de kant van de weg zag. Elke ochtend kregen we een half uur meditatie. Een heerlijke manier om de dag te starten. Je bent nog wat moe, je hebt net je ontbijt achter de kiezen. Dit half uurtje heb je dan echt nodig. In de middag konden we kiezen uit enkele “seminars”. De leraren die in die week aanwezig waren geven op deze manier hun kennis door. Je kan het zien als een soort van mini workshops. In de avonden geven ze tevens demonstraties waar ook de lokale bevolking van Stansted bij aanwezig kan en mag zijn. Arthur Findlay is best een grote spirituele organisatie waar in mijn ogen wel even de stoffer door heen mag worden gehaald. Ze hebben vrij vast geroeste patronen en denkwijze waar hier en daar best wat meer op in gegaan mag worden. Aan de andere kant zijn ze wel echt enorm goed in wat ze doen en vind ik het bijzonder knap dat ze dag in dag uit hier mee bezig kunnen en vooral ook willen zijn. De energie die daar hangt is heerlijk. Het is daarom ook echt (vooral als je zeer gevoelig bent) een hele cultuurshock om weer terug te zijn. Het gehaast van de mensen, de negativiteit, de “alles draait om geld” instelling. Ik heb er echt moeite mee gehad om me weer aan te passen. Het leek ook echt als of ik van een andere planeet kwam. Je word daar in Engeland echt bewuster, onbewust. Al met al vond ik het een hele ervaring. De mensen die ik heb mogen ontmoeten, de dingen die ik heb mogen zien en ervaren. Ik ga zeker terug!

Foto: Arthur Findlay College Tekst: Deborah van Aelst Meer informatie? www.arthurfindlaycollege.org of op www.josegosschalk.nl

48 |


Workshop waarin je leert bewust te worden van je sterke en je zwakke punten. Waarom verkoopt de een beter dan de ander? Waarom wordt de ene wel aangenomen en de ander niet? Waarom krijgt mijn collega wel promotie en ik niet? Een positieve levenshouding, zelfliefde, meedogend en zelfvertrouwen zorgen voor persoonlijk succes. Deze workshop leert je met welke gekleurde bril jij de wereld bekijkt. Hoe creĂŤer jij jouw werkelijkheid en op welke wijze hebben je emoties invloed op wat je ervaart?



Choicez Magazine Juli 2009