Issuu on Google+

• Της Γεύης Δημητρακοπούλου


Εκεί που η σιωπή ουρλιάζει και η σκέψη κλαίει να παραλύσει έρχεται η τελευταία ταινία του Steve McQeen - ‘’Shame’’. O Μπράντον(Michael Fassbender) είναι ένας νέος-ωραίος-πετυχημένος μπίζνεσμαν που ζει μόνος του παράλληλα με το αποξενωμένο πλήθος της Νέας Υόρκης. Έχοντας ως δικαιολόγηση τον Σεξουαλικό του εθισμό, καταφέρνει να αποτρέψει οποιαδήποτε συναισθηματική επαφή με άλλα άτομα διαφυλάσσοντας μια προσωπική ισορροπία που ο ίδιος έχει επιβάλλει ως σανίδα σωτηρίας στον εαυτό του. Όταν η αιτία της ψυχολογικής του ανικανότητας( ή ικανότητας) εισβάλλει απροειδόποιητα σπίτι του, ο Μπράντον θα έρθει αντιμέτωπος με τις άμυνες που του διασφάλιζαν την επιθυμητή του φυσιολογικότητα. Σημείωση: Κλείνουμε κινητά, ανοίγουμε ένταση. Η ταινία προτείνεται για όσους πραγματικά θέλουν να ζήσουν μια μουσικό-ψυχωτική εμπειρία. Έχοντας γνωρίσει τον McQeen από την προηγούμενη ταινία του ‘‘The Hunger’’, δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε τεχνικά τίποτα λιγότερο. Το μόνο που ζητάει από τους θεατές είναι να θέλουν να ακούσουν την βουβή εικόνα. Μια εικόνα τόσο έντονα φορτισμένη, που καταφέρνει να ενώσει την κενότητα με την πληρότητα. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο η προσεγμένη στο δευτερόλεπτο σκηνοθεσία του μας δίνει απλόχερα όλες τις απάντησεις, και μας αφήνει να επιλλέξουμε: είμαστε τυφλοί ή πρέπει να είμαστε τυφλοί? ‘’

‘’We are not bad people.We just come from a bad place.’’ Το Shame αγγίζει αυτό που άλλες ταινίες φοβούνται να αναφέρουν. Το μυστικό. Όλοι έχουμε ένα και μόνο ένα μυστικό, που είναι τόσο κρυφό που δεν τολμάμε να το μοιραστούμε ούτε με την ίδια μας την σκέψη. Εκεί που τα όρια του ‘’πρέπει΄΄ αντικρούονται με τα ζωικά μας ένστικτα και πρέπει να παραμείνουμε πιστοί σε ένα υπερεγώ που μας προκαλεί όχι περισσότερη χαρά, αλλά λιγότερη θλίψη. Εκεί μέσα η ντροπή κρατάει ναρκωμένο το μυστικό, ή αλλιώς την ‘Αιτία’. Το ανέλπιστο πάθος και ο απαγορευμένος πόθος για την Αιτία που η ανελευθερία της πυροδοτεί οποιαδήποτε ενέργεια της ακόλουθης επιβίωσης μας. Η Αιτία που μόνοι μας διπλό-ορίσαμε ως μηδέν και

άπειρο, και όσο περισσότερο ο αέρας που εκπνέει μας δηλητηριάζει, άλλο τόσο είναι ο μόνος που θέλουμε να αναπνεύσουμε. Η ντροπή για την Αιτία που δεν θα ελευθερωθεί ποτέ, και ποτέ δεν θα καταφέρει να γίνει αποτέλεσμα του ίδιου της του εαυτού, παρά μόνο σιγά σιγά θα σκιαθεί απο άλλα αποτελεσμάτα που η ίδια πυροδότησε. Κάπου ανάμεσα στην ντροπή και στον φόβο συνεχίζουμε, αγκαλιάζοντας την μουντάδα μιας αποστειρωμένης ζωής που επιχρωματίζεται από την ανάγκη της επαφής μαζί της.



Shame Review