Page 23

σχολείο να αγαπάνε, να συγχωρούν, να σέβονται, να ζουν ταπεινά, να εγκρατεύονται. Αυτά καλούνται οι γονείς να τα διδάξουν, οι οικείοι τους, η οικογένειά τους. Όχι με «πρέπει», όχι με απειλές, αλλά με το παράδειγμά τους. Μην νομίζουμε ότι οι νέοι είναι ανόητοι. Μας παρατηρούν. Άλλα λέμε και άλλα κάνουμε. Άλλα ζητάμε απ’ αυτούς και τα αντίθετα πράττουμε εμείς στους άλλους. Οι νέοι σήμερα είναι οι μεγάλοι του αύριο και οι μεγάλοι του σήμερα ήταν οι νέοι του χθες, μην το ξεχνούμε αυτό. Λέμε «οι καιροί άλλαξαν», και είναι αυτές οι λέξεις η μόνιμη δικαιολογία για την δική μας ανικανότητα. Οι καιροί ίσως άλλαξαν, το θέμα όμως δεν είναι αν «οι καιροί άλλαξαν»...αλλά το ότι αν δεν αλλάξουμε εμείς μην περιμένουμε τους νέους να αλλάξουν το αύριο... Μην κατηγορούμε λοιπόν τους νέους. Αν θέλουμε να κατηγορήσουμε κάποιους είναι οι νέοι του χθες, δηλα-

δή εμάς που ως νέοι δεν κάναμε την μεγάλη επανάσταση στις καρδιές μας. Μείναμε σε επαναστάσεις του δρόμου, της καταστροφής και όχι της έσωθεν αλλοίωση. Αφήσαμε τα όνειρά μας στο παιδικό μας δωμάτιο και κάναμε τη ζωή μας να φαντάζει σαν όνειρο...σαν ένα κακό όνειρο, που θέλεις να ξυπνήσεις. Μην στηρίζουμε τον ανέραστο χριστιανισμό μας με φανατισμούς, ακρότητες, ανάγοντας τον εαυτό μας σε διασώστης του χριστιανικού ήθους. Διότι το χριστιανικό ήθος δεν φανερώνεται σε πράξεις ευνουχισμού της ζωής, σε ενοχοποίηση της χαράς, και σε στείρωση της δημιουργικότητας, αλλά στην ελευθερία να πέσεις και να σηκωθείς, να ζήσεις με την ελπίδα και να ζητήσεις θεραπεία μέσα στο πνευματικό νοσοκομείο της Εκκλησίας. Το ότι πλέον είμαστε ξενέρωτοι, χάσαμε δηλαδή τον έρωτά μας για την ζωή και κολλήσαμε σε τύπους και σχήματα δείχνει ότι η ηθική μας είναι πιο πάνω από την αγάπη, πιο πάνω από

την θυσία για τον άλλον. Οι νέοι δεν είναι τέλειοι, ούτε όμως και εμείς. Δεν είναι αρετή να ελέγχουμε τους μικρότερους. Δεν είναι αρετή να κτυπάς τον άλλο όταν έχει πέσει λόγω απειρίας ή λόγω αδυναμίας. Η Ορθόδοξη παράδοσή μας ποτέ δεν εξαντλούσε το ενδιαφέρον της ούτε έδινε προτεραιότητα στο τι ο άνθρωπος κάνει, αλλά προχωρούσε και επέμενε στο τι ο άνθρωπος είναι και που θέλει και μπορεί να φτάσει. Όταν λοιπόν το καθήκον γίνει θυσία, όταν το «πρέπει» γίνει «θέλω», όταν ο τύπος περάσει στην ουσία και παραιτηθούμε από τα δήθεν δικαιώματά μας ανατρέποντάς τα με την μακαρία ταπείνωση, τότε ίσως μας δούνε οι νέοι ως πατέρες, ως μάνες, ως αδελφούς, ως φίλους, ως συνασκητές, ως συμπάσχοντες, ως συνοδοιπόρους στις ανηφοριές της ζωής και όχι ως κριτές τους...

Παύλειος Λόγος 

23 

Παύλειος Λόγος τεύχος 112  

Το τεύχος 112 (Νοέμβριος Δεκέμβριος 2014) του περιοδικού «Παύλειος Λόγος» της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. Τι κύριο άρθ...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you