Issuu on Google+

ίδιος και το 1981 ίδρυσε το σύλλογο ιεροψαλτών «Κωνσταντίνος Πρίγκος» του οποίου και ανέλαβε πρόεδρος. Ο Γιάννης Μακρογιώργος του Βασιλείου γεννήθηκε στη Νάουσα το 1935. Έχοντας κλίση στη μουσική, στην ηλικία των 12 χρόνων ξεκίνησε μαθήματα με το δάσκαλό του, πρωτοψάλτη της Μεταμορφώσεως, και μετέπειτα ιερέα Αθανάσιο Ρούκαλη. Στη συνέχεια μαθήτευσε στον Αη- Γιώργη με δάσκαλο τον Δημητρό Βαρβέρη. Παρακολούθησε για 6 μήνες ιδιαίτερα μαθήματα στον άρχοντα πρωτοψάλτη του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης Χρύσανθο Θεοδοσόπουλο. Στην ηλικία των 18 χρόνων, μετά από σπουδές δυόμισι ετών στη μουσική, χρόνο ρεκόρ, αναλαμβάνει το Αναλόγιο της Μεταμορφώσεως, όπου ψάλλει ως σήμερα. Παντρεύτηκε το 1965 με την Αγνή Δαλαμάρα και απέκτησε μια κόρη και έναν γιο. Το 1972 δημιούργησε την τετράφωνη εκκλησιαστική χορωδία της Νάουσας που συμμετέχει σε κοινωνικές εκδηλώσεις της πόλης και όπου αλλού κληθεί. Υπήρξε δάσκαλος του μαντολί-

νου στο Ωδείο Νάουσας το 1976 και για τα έτη 1989-1997 διευθυντής της χορωδίας και μανδολινάτας. Το 1998 με μια ιδιαίτερα χρονοβόρα προετοιμασία, παρουσιάζει με το σύλλογο «Πυρσό», με τη χορωδία και συνοδεία μουσικών οργάνων, τα δημοτικά τραγούδια της Νιάουστας. Με τη χορωδία του Ωδείου Ναούσης, με τις αυξανόμενες γνώσεις που έλαβε από τον καθηγητή μουσικής Αθανασιάδη στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, έδωσε συναυλίες σε πολλά μέρη και εκτός Ελλάδος. Η Βυζαντινή χορωδία σε φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη απέσπασε το πρώτο βραβείο μεταξύ όλων των χορωδιών της Β. Ελλάδος. Με εισήγηση του σεβασμιωτάτου Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμονος προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, σαν επισφράγισμα της πολύχρονης προσφοράς του στη Βυζαντινή μουσική και της πιστής τήρησης των κανόνων της, στις 25 Ιουνίου 1995 του απενεμήθη το οφίκιο του άρχοντος Μουσικοδιδάσκαλου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας σε

ειδική τελετή, παρουσία των αρχών και του λαού της Νάουσας στον Μητροπολιτικό Ναό της Μεταμορφώσεως. Αυτή η τιμή ήταν μια δικαίωση για τον μουσικό, τον δάσκαλο, τον άνθρωπο που θυσίασε σε όλη του τη ζωή τις κυριακάτικες μικροαπολαύσεις, προσφέροντας στο αντικείμενο που τόσο αγάπησε, τη Βυζαντινή μουσική και η πρόσφατη αναγνώρισή του τον καθιστά στο είδος του μοναδικό. Είναι αλήθεια ότι με την πάροδο των δεκαετιών η φωνή του Γιαννάκη όχι μόνο δεν έχασε το παραμικρό, αλλά αντίθετα με την εμπειρία που έχει, βελτιώθηκε στο έπακρο. Είναι, όπως λέει ο σοφός λαός μας, σαν το παλιό καλό κρασί. Τυχεροί όσοι τον ακούμε και ευτυχείς όσοι συνυπήρξαν μαζί του. Είθε ο καλός Θεός να τον έχει γερό, για να γιορτάσει και άλλες τιμές στο μετερίζι του.

Παύλειος Λόγος 

21 


Παύλειος Λόγος τεύχος 112