Issuu on Google+

Die verdoemde Golf van Biskaje

De golf van Biskaje

Iedere vertrekker is er mee bezig, iedereen boezemt het angst in; zelfs de meest ervaren oceaanzeiler. Ook wij worden er weer mee geconfronteerd. Naarmate we langer in Bretagne verblijven weten we dat er een moment komt dat we de Golf van Biskaje moeten gaan oversteken. Ik begin me te concentreren op het lange termijn weerbericht, er is weinig tot geen wind. Melanie vraagt naar de opties om de Golf dan maar op de motor over te steken. Maar ja 330 mijl op de motor; geen aantrekkelijk vooruitzicht. Dan maar wat langer in Bretagne blijven op zich geen straf. Maar er komt onvermijdelijk een moment dat we de Golf over moeten….. De laatste dagen Bretagne Treguier is mooi en ons ankerplekje fantastisch. Het zit mee en het circus is er ook nog. Dus wij zitten dezelfde avond in het circus. Geen leeuwen en olifanten maar wel paarden, poezen en duiven. De kids vinden het geweldig en daar ging het om. Na twee dagen Treguier is het weer genoeg en motorzeilen we naar l’Aberwrac’h, zo’n 70 mijl maar met een vlakke zee en een beetje


De Chenal de la Malouine

wind een lekker tochtje dat sneller gaat dan verwacht. Vlak voor onze aankomst komt er een enorme mist opzetten met een zicht van minder dan 100 meter. Volledig op de GPS varen we l’Aberwrac’h binnen. Dat lijkt eenvoudig maar voor iedereen die er nog nooit is geweest laat de foto hieronder zien hoe de aankomst is. Een zee met allemaal onderwater rotsen. Gelukkig doet de GPS het op de meter nauwkeurig en varen we keurig door het Chenal de la Malouine l’Aberwrac’h binnen. We moeten nu de westkaap van Bretagne ronden, een berucht stukje, vanwege de enorme stroom. Samen met de Belgen naast ons besluiten we om ’s ochtends om 7:00 uur te vertrekken. Ook nu is het weer extreem mistig. Maar met de ervaring van gisteren durven we het wel aan om het stuk op de radar en de GPS te varen. Na een uurtje zie ik de Belgen op de AIS achter ons varen. Zij hebben geen radar dus vraag ik hen via de marifoon of zij niet vlak achter ons willen


varen. Met de radar lukt het prima, maar het blijft angstig om te weten dat er op 100 meter een boot voor je vaart die je niet kunt zien.

Kunst van oude vissersboten in Lorient

Camaret is onze volgende stop. Een plaatsje die we van onze vorige reis nog goed kennen want hier hebben we destijds 2 weken gewacht op het juiste ‘weather-window’ voor de Golf van Biskaje. Nog steeds nul-komma-nul wind in Golf, dus vertrekken is geen optie. Na drie dagen hebben we het we het wel gezien in Camaret en de gedachte om hier nog een week te blijven is niet aanlokkelijk, dus besluiten we om te vertrekken in de richting van Lorient en op die manier de zuidkant van Bretagne te verkennen. De eerste tocht naar Audierne is heerlijk, we varen met de genaker een heerlijk avondtochtje. In Audierne is het feest, en wij feesten een beetje mee. Er is een marktje en dat vindt met name Puck geweldig. George koopt allemaal lekkere droge worstjes, Puck een nieuw horloge voor mama.


De schoolklas

Na Audierne gaan we naar Lorient. De stad is minder aantrekkelijk dan we hadden verwacht dus verkassen we naar een haven op een paar mijl afstand. De kids willen graag beginnen met school, dus dat wordt ons (eigenlijk Melanie’s) project voor deze dagen. Na een dag voorbereiden beginnen de kids op maandag met hun eerste schooldag. Beide vinden het heerlijk, heel veel aandacht, een juf die er continu is, woow, cool! Het gaat goed, twee dagen school; juf Mel is zeer serieus in haar nieuwe rol. Na school bezoeken we ook nog even het zeilmuseum Eric Tabarly. Een geweldig museum (experience zeg je tegenwoordig geloof ik) helemaal over zeilen. Naast het museum liggen de bekende Pen Duick’s, de boten van Tabarly. Ook zijn hier de nautische bases van de vloten van Banque Populaire en Groupama. Woow, dat zijn nog eens projecten. Mega trimarans, twee nieuwe Volvo 70. Echt ongelooflijk en ik weet wel wie de volgende Volvo Ocean Race gaat winnen, geen twijfel mogelijk.


Rumikub op het dek

De oversteek Het weer voor de komende dag is gunstig om de Golf over te steken. Het blijft een lastige weerkaart met veel lagedruk gebieden en tal van frontjes, maar er is wind en die staat soms ook nog in de goede richting. Dus wegwezen! De volgende middag vertrekken we, de boot is er helemaal klaar voor. Alle slingerbedjes gemonteerd, ijskast vol en de water- en dieseltanks tot de nok afgevuld. De eerste nacht gaat alles volgens verwachting. In het begin minder wind en vervolgens een lichte aan de windse koers, prima dat houden we zo wel vol. We slapen natuurlijk slecht zitten duidelijk nog niet in ons ritme. De volgende ochtend met dolfijnen rondom de boot en doorhet-dollen zijnde kinderen kunnen wij onze lol niet op. We spelen nog een spelletje Rumikub met elkaar. Maar om 17:46 vermeld het logboek zuid-zuidwesten wind 5 beaufort met de opmerking ‘rotgolven, het is niet leuk meer’. George wordt zeeziek, iets wat nooit voorkomt. De wind staat vol tegen en we blijven met de


actuele weerberichten die we via ons shoreteam ‘Bas’ ontvangen een westelijk koers volgen. De wind moet de volgende dag gaan draaien naar het noord-oosten. ’s Nachts gaat de wind nog wat verder doorstaan, we krijgen veel water over het dek, de boot klapt op de golven en plots stopt de stuurautomaat er mee. Een lichte paniek. Alle apparatuur aan en uit zetten helpt niet. Het is absoluut rotweer. Het waait hard, het regent, de zee is ‘rough’. Geen andere optie dan met het handje te sturen. Om en om sturen we de boot. Langer dan een uurtje hou je het niet vol. Slapen lukt niet. ’s Morgens neemt de wind volgens verwachting af. De hele dag heb ik nagedacht hoe ik de stuurautomaat kan repareren. Ik weet bijna zeker dat het probleem niet in de automaat zit maar in allerlei apparatuur die gekoppeld is aan de stuurautomaat. Ik koppel in de bakskist alles los en sluit de stuurautomaat volledig standalone aan. Ik zet de zekering aan, druk op de stuurautomaat op Auto, en …………… Yes hij doet het. Kan wel huilen! De wind neemt weer toe en draait weer naar het westen, we gaan overstag en zeilen nu bijna op La Coruna aan. Melanie pakt de eerste wacht. Om half elf los ik haar af. De wind is afgenomen naar 14 knopen, het grootzeil is nog gereefd. We besluiten het rif er eerst uit te halen. Dit gaat niet geheel


volgens plan. De bakstag zit in de weg, we zijn aan het klooien, de wind neemt toe tot 20 knopen en de vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Dan gaat het mis. Melanie drukt waarschijnlijk op het foute knopje van de stuurautomaat, voor we het door hebben gijpen we. Melanie wordt gegrepen door de grootschoot en tegen de stuurstand aangegooid. Het is pikdonker. Knockout, met een blauw oog “De bakstag zit in de weg, we en een behoorlijke bult verhuist zijn aan het klooien, de wind Melanie uiteindelijk naar binnen neemt toe tot 20 knopen en de haar bedje in. Puck is wakker en geschrokken. Met de motor erbij vermoeidheid begint zijn tol te zetten we direct koers richting eisen. Dan gaat het mis..� La Coruna, het voorval heeft ons behoorlijk laten schrikken. Het is nog 15 uur naar La Coruna. Ondertussen mailt het shoreteam dat we snel moeten zijn omdat bij Finistere 25 knopen wind wordt verwacht. Zodra we op GSM bereik zijn van de haven bel ik de haven voor een plekje en vraag of ze mij een nummer van een dokter kunnen geven. De mevrouw van de haven is hulpvaardig en geeft aan een dokter te zullen bellen die er zal zijn zodra wij in de haven aankomen. Na aankomst in de haven komt er een ambulance aanrijden. Huisartsen bestaan hier blijkbaar niet en de mevrouw van de haven had de situatie blijkbaar niet helemaal


goed begrepen. De ambulancebroeders kijken naar Melanie, luisteren naar ons verhaal en vinden het toch beter om even naar de EHBO te rijden. Tegen de regels in mogen ook George, Puck en Lotte meerijden met de ambulance. Sirenes en zwaailichten gaan aan, Lotte zit verbaast voorin en ziet iedereen voor ons opzij gaan. In het ziekenhuis wordt gelukkig geen complicaties gevonden zodat wij na een verblijf van 6 uur! in het ziekenhuis weer naar de boot kunnen. Melanie moet de komende dagen rust houden. La Coruna La Coruna is een geweldige Spaanse stad. Zaterdag verkennen George, Lotte en Puck door de stad. Om mama te verrassen stoppen ze de was in de machines. ’s Avonds tapas eten, helemaal goed. Puck is trots dat ze zoveel tapas lust. Jambonnes, calamares, heerlijk. De komende dagen blijven we hier wel liggen. Melanie kan zo wat aansterken, en wij genieten van Spanje. Morgen mag Melanie uit bed en gaat ze mee een hapje eten.


Die verdoemde Golf van Biskaje