Page 1

een uitgave van Vereniging Weldaad >> juni 2011


VOORWOORD Voor u ligt dan eindelijk de eerste editie van het tijdschrift “?/!” (uit te spreken als “Tekens”), een uitgave van de Tilburgse vereniging Weldaad, die daarmee weer een nieuwe fase in gaat. Het afgelopen jaar hebben wij de ontwikkeling doorgemaakt van een “one-issue”-groep die lobbyde tegen de Wet Kraken en Leegstand en voor een eerlijk beheer van leegstand, naar een platform voor een brede protestbeweging waarin autonomie, solidariteit en decentralisatie sleutelbegrippen zijn. (Voor een korte geschiedenis over het ontstaan van Weldaad verwijs ik u naar het gelijknamige artikel elders in het blad.) Dit proces ging gepaard met een algehele herwaardering van onze organisatie en onze opvattingen. Niet dat die laatste nu zoveel gewijzigd zijn, maar waar vroeger de overeenkomsten in denkwijze vooral gevoeld werden, zagen wij ons nu genoodzaakt beter te onderzoeken en te omschrijven wat die gedeelde idealen dan precies zijn. Immers, wie een boodschap wil uitdragen, kan maar beter weten wat hij zegt... Dit blad wil een eerste stap zijn op dat pad. Ons doel is drieledig. Ten eerste willen wij mensen informeren over onze activiteiten en de visie, waaruit deze voorkomen. Zodoende vindt u op deze pagina’s stukken over het ontstaan van de vereniging, over de door ons ondersteunde weggeefwinkel en verscheidene stukken waarin (recente) ontwikkelingen van commentaar worden voorzien, zoals een artikel over de “Arabische Lente”. Onze andere speerpunten zijn inspiratie en discussie. Logischerwijs zou het eerste het tweede moeten uitlokken. Het grootste deel van “?/!” bestaat dan ook uit opiniërende stukken over uiteenlopende onderwerpen, die hopelijk zowel binnen als buiten de vereniging de hersens zal doen kraken en de tongen losmaken. Wij willen eenieder die zich aangesproken voelt door onze denkbeelden, of hij/zij het er nu mee eens is of niet, oproepen kopij naar de redactie te sturen. Elke serieuze bijdrage komt voor publicatie in aanmerking, onbeargumenteerde scheldkanonnades niet. Ook artikelen van derden zijn welkom, net als bijdragen in de vorm van poëzie, proza of illustraties. De enige beperking is dat de inbreng gerelateerd dient te zijn aan sociale dan wel politieke issues, aangezien Weldaad als organisatie nu eenmaal op deze gebieden actief is. Elk artikel dient ondertekend te zijn (eventueel met pseudoniem), zodat duidelijk is dat het stuk op persoonlijke titel is geschreven, en dus een persoonlijke mening verkondigt. De verkondigde meningen zouden immers nogal uit elkaar blijken te kunnen lopen... Dit blad wordt geheel gratis verstrekt, schroom dus niet meerdere exemplaren mee te nemen en deze uit te delen onder geïnteresseerden in uw kennissenkring. Wel is het zo dat dit blad niet geheel gratis gemaakt kan worden, donaties zijn dan ook meer dan welkom op: Triodos rekeningnummer 390391956 ten name van: Weldaad te Tilburg, o,v.v.: Tijdschrift. Als u in de gelegenheid bent gratis of goedkoop te printen, is een andere manier waarop men kan bijdragen:;“?/!” als pdf te downloaden vanaf georganiseerdeweldaad.nl/tijdschrift en een aantal kopieën te maken ter verspreiding. Gelieve dit dan aan ons door te geven via redactie@georganiseerde-weldaad.nl, dit is tevens het adres waar de kopij heen gestuurd kan worden. Rest ons als trotse redactie niets anders dan u veel leesplezier te wensen met deze eerste “?/!”. Wij hopen van harte dat het u zal kunnen inspireren en zien vol verwachting uw bijdrage tegemoet voor de volgende uitgave... De Redactie

.

Overpeinzingen van een anarchist. Pleidooi voor een socialere strijd De laatste dertig jaar is de linkse beweging versplinterd en ontgoocheld achtergebleven, nadat het(gefundeerd of ongefundeerd) optimisme uit de jaren ’60, ’70 en ‘80 plaats maakte voor het pessimisme van de beweging in de jaren ‘90 tot 2010. Nu zijn we in 2011 in Nederland beland op een plaats waar we een groot scala van “one-issue” groepen hebben, waardoor de druk op de regering is verminderd. Om het op een andere manier uit te leggen: door het overmatig gebruik van one-issue groepen hebben we een zeer smalle impact situatie gecreëerd. In de jaren zestig en zeventig waren we er van overtuigd dat er een grote prominente verandering (een sociale revolutie) mogelijk was, met als gevolg dat vele activisten een positieve instelling hadden met de sociale revolutie als hun doel. De hoeveelheid van activisten uit die tijd creëerde een hele brede druk tegen de politiek van de regering. Maar nu we in 2011 zijn beland met een versplinterde beweging van one-issue groepen, hebben de meeste activisten geen hoop meer op het bereiken van grote sociale veranderingen binnen het inmiddels overwegend rechtse gedachtegoed van de hedendaagse regeringspartijen. Op zijn minst zijn we ervan overtuigd dat we dit niet binnen enkele jaren zullen bereiken. Daardoor zitten de hedendaagse one-issue groeperingen vast in een systeem van defensieve acties. Vele demonstraties en acties zijn gevoerd TEGEN de huidige door de rechtse regering gemaakte veranderingen. Dit resulteert niet in een snellere, breed gedragen sociale revolutie. Sterker nog, dit versmalt het kader van de te bereiken doelgroepen

De gezondere houding voor een beweging zou bijvoorbeeld kunnen zijn: te strijden vanuit een brede strijd, een collectie van actiegroepen die samen onder een gezamenlijk gedeeld gedachtegoed gaan strijden VOOR verandering van de politiek van deze overwegend rechtse regering. Dit zal resulteren in een breed gedragen sociale revolutie. Door niet tegen, maar voor iets te strijden creëren we dan een breed kader voor een grote collectie van actiegroepen die op hun beurt weer bijdragen aan een breder gedragen sociale revolutie. Dit kettingeffect zal de hedendaagse politieke oppositie verdelen omdat zij dan van allerlei kanten gedwongen word tot nadenken over haar eigen functioneren, de ultieme situatie voor een snelle, breed gedragen sociale revolutie. Laten we ons zelf voor dit jaar voornemen allerlei collectieven, groeperingen en verenigingen samen te brengen, samenwerkingsverbanden te vormen die een breed scala van actiepunten/actievormen ondersteunen. Zodat we samen een vuist TEGEN het huidige rechtse politiek gedeeld gedachtegoed vormen,maar vanuit een sociaal breed gedragen gedachtegoed VOOR de sociale revolutie !! Dus strijd VOOR gelijkwaardige rechten VOOR iedereen. Er is maar een aarde en die is van ONS allemaal. Dus strijd VOOR vrijlating van asielzoekers,overal. Strijd VOOR dierenrechten Dus: strijd VOOR!!!! Samen strijden voor een eerlijke wereld. De sociale revolutie is NU!

.

De Anonieme Columnist


Advocaat van de duivel: theorie en praktijk Eenieder die dit tijdschrift annex krantje doorbladerd heeft wel een vleugje idealisme in zich, maar idealisme op zich is helaas weinig praktisch. De vertaling van een dergelijk idealisme naar de praktijk is naar mijn inziens essentieel voor enige verandering binnen de samenleving en dit blijkt, gezien de overdaad aan chronische problematiek nog wel het grootste struikelblok. De uitdrukking ‘ preken voor eigen parochie’ wil ik hierbij graag noemen. Het opzoeken van gelijkgezinden is begrijpelijkerwijs prettig en zelfs als wenselijk te bestempelen, maar als dit ervoor zorgt dat er een subcultuur ontstaat die op de rand van de samenleving staat of zelfs daarbuiten is het bewerkstelligen van enige verandering binnen de gehele samenleving op zijn zachtst gezegd een uitdaging van jewelste. Men neme bijvoorbeeld de Franse revolutie: het waren mensen die binnen een systeem van een door het erfrecht overdraagbare macht zochten naar rigoureuze hervormingen die zij nodig achtten voor het belang de samenleving als geheel. Een belangrijk punt hierbij is dat deze al dan niet brave mensen een verwantschap met elkaar voelden en door sheer numbers alleen al het nodige konden bereiken. Het is ten zeerste de vraag of een dergelijke mobilisatie van de massa tijdig kan worden bereikt zolang idealistische initiatieven niet als danig door deze massa worden herkend en zelfs onder het mom van criminaliteit worden weggezet. Versplintering en onnodige frictie wellicht? Terugkomend op de parochiale uitdrukking: het is belangrijk om binnen de samenleving te blijven functioneren omdat dit volgens mij de kortste weg is naar de gewenste politieke en sociale hervormingen die de huidige wereld zo hard nodig heeft. Hiermee pleit ik dus niet voor het wekelijks bestuderen van de Story of Privé (al laat ik de lezer geheel vrij om deze wansmakelijke uitwerpselen van het menselijk ras alsnog door te nemen), maar wel om bijvoorbeeld een studie te

volgen, een passende baan te zoeken waar men diens ei kwijt kan of gewoon lid te worden van een politieke partij en een algemeen ledencongres te bestormen met initiatiefvoorstellen. Heikel punt hierbij is dus de samenleving niet de rug toekeren, hoe rot men deze ook vindt. Het zijn verwende mensen en egotrippers die pertinent weigeren om ook maar enige concessie te leveren en dit zorgt dus voor sociale vervreemding. Vrij vertaald naar de praktijk is dit de vervreemding tussen links en gematigd links, maar ook binnen de samenleving zelf en dit is dus een onwenselijke ontwikkeling. Consensus tussen gelijkgestemden opzoeken is leuk en aardig, maar nu niet bepaald zinvol te noemen. Ga dus ook als dissident zijnde eens de dialoog opzoeken met een conformist zoals een VVD’er en wellicht kom je erachter dat de deze niet allemaal geldgraaiende idioten zijn (een deel overigens wel, maar dat terzijde). Hierbij is het gebruik van het woord dialoog essentieel omdat personen die de wijsheid in pacht menen te hebben enkel in staat lijken te zijn om monologen af te leveren. Bedenk dat zelfs de waarheid subjectief is en rationaliteit slechts relatief kan zijn en wellicht is dit voldoende stof om de nodige bescheidenheid te krijgen omtrent ’s mens overtuigingen en opvattingen. In een wereld waarin alles relatief is, kan men volgens Albert Einstein slechts de relativiteit als absoluut worden bestempeld. Dus ook dit stukje tekst is aan slijtage onderhevig of het heeft wellicht zelfs niet erg veel relevantie, maar immense ontwikkelingen en hervormingen liggen dus nog voor de wereld in het verschiet: wellicht zin om hier gemeenschappelijk een positieve swing aan te geven?

.

Door: Dino Pesume


Wat GELOOF ik?!

We hebben het dus over het punt waar de ratio ophoudt nog met zekerheid vast te kunnen stellen wat er relevant, waar en of wenselijk is (het 1 impliceert niet noodzakelijkerwijs het ander). Een punt dat voor de 1 wat verder weg ligt dan voor de ander, wat voor de 1 geen punt meer is maar een streep en voor een ander helemaal niet bestaat bijvoorbeeld. Punt is: uiteindelijk gelooft iedereen van alles, je kan geloven wat anderen bedacht hebben, je kan geloven dat dat de bedoeling is namelijk.. Goed; wat geloof JIJ nou eigenlijk!? Als je er eens goed over nadenkt! We vroegen het Jan en Alleman.. Wat geloof jij?! E-mailt u het ons in een bondige tekst en we plaatsen het, ongeacht of we het ermee eens zijn! (onder voorbehoud dat er genoeg plaats is). E-mail: redactie@georganiseerde-weldaad.nl

Wat ik Geloof

Ik geloof dat er voor de mensheid niets anders opzit dan zo menselijk mogelijk te zijn. Om te proberen zo dicht mogelijk bij zichzelf te komen, de kern van het menselijke wezen te ontdekken, en te luisteren naar wat dat te vertellen heeft. Ik geloof ook dat dat - uiteindelijk - iets goeds oplevert; als alle rommel eruit is zullen mensen tot de conclusie komen dat iedereen gelijk is en liefde het enige geldige motief voor de daad. Ik geloof dat hoe vrijer de mens is, van geest, hoe groter zijn besef van verantwoordelijkheid. Hoe rijker zijn ziel, hoe vrijgeviger. Hoe beter de mens ontwikkeld, hoe socialer hij is voor zijn omgeving. Ik geloof dat het ego een complexe illusie is, het egoïsme een slechte smoes om niet durven lief te hebben. Ik geloof dat elk mens sterft, alle materie uiteindelijk tot stof vergaat, dat elk moment voorgoed vergaat en slechts om die reden belangrijk is. Ik geloof dat mensen dit gruwelijke noodlot onder ogen moeten zien; hoe meer je beseft dat je sterft, hoe meer respect je voor het leven krijgt, dat van jezelf maar ook dat van anderen. Ik geloof in progressie en vrije wil; net zoals ieder ander mens dat ooit iets voortbracht waar de mensheid iets aan heeft gehad. Als laatste geloof ik in de waarheid, omdat iedereen weet wanneer ik de waarheid spreek, en ik niet anders herinnerd wil worden.

.

Simon van Gerwen, (35)

Weggeefwinkel Noppes de enige winkel in Tilburg waar geld geen rol speelt!

Kraak voor de goede zaak Op 16 januari 2010 kraakte een groep Tilburgse krakers en sympathisanten een pand aan de Lange Nieuwstraat 53 te Tilburg om daar Weggeefwinkel Noppes te vestigen. De groep werd verenigd door een motie van de Tilburgse VVD-fractie, waarin werd voorgesteld alle Tilburgse kraakpanden per direct te ontruimen op het moment dat de Wet kraken en leegstand, waar men in Den Haag toentertijd nog aan sleutelde, zou worden ingevoerd. De motie was doorspekt met verkiezingsretoriek met het oog op de aankomende gemeenteraadsverkiezingen: alle krakers zouden overlast veroorzakend werkschuw tuig zijn dat arme huiseigenaren van hun eigendom zou bestelen en meer van dat soort clichés. Met de kraak van een pand dat sinds de oplevering 5 jaar eerder leeg stond en de vestiging daarin van de weggeefwinkel, liet de groep krakers een sterk tegengeluid horen. In de maanden daarop zouden nog vele acties volgen die kraken in Tilburg in een positief daglicht zetten en de anti-kraakwet ter discussie stelden. In diezelfde periode wisten steeds meer mensen hun weg te vinden naar Weggeefwinkel Noppes.

Wat is dat, een weggeefwinkel? Voor de leek: een weggeefwinkel is een plaats waar mensen gratis spullen kunnen brengen en halen. Iedereen heeft wel spullen staan die ze zelf niet meer gebruiken en waar een ander weer erg blij mee kan zijn. Denk aan kleding, boeken, muziek, keukenspullen, meubels, een computer of televisie. Geld speelt er geen rol: de ‘winkel’, die dus eigenlijk geen winkel mag heten, draait op vrijwilligers, er wordt geen huur betaald en er wordt nergens om een vergoeding gevraagd. Hooguit om een vrijwillige bijdrage in de pot voor koffie en een koekje. Naast de praktische kant, de uitwisseling van spullen, heeft de weggeefwinkel een heel sociale kant. Het is een ontmoetings- en werkplek voor mensen uit de buurt en ver daarbuiten, jong en oud, van allerlei afkomst en gezindte. En hoewel er vanuit de weggeefwinkel niet te zeer wordt gehamerd op de ideologische insteek, geeft het voldoening om te zien dat mensen aan het denken worden gezet over de manier waarop in onze samenleving

geconsumeerd wordt. De weggeefwinkel is overigens geen Tilburgs idee: al jaren zijn weggeefwinkels te vinden in zowat elke beetje stad.

Noppes gaat door In de anderhalf jaar sinds de opening van de weggeefwinkel is Noppes uitgegroeid tot een begrip in Tilburg en omstreken. Op woensdag-, donderdag- en zaterdagmiddag van 13:00 tot 17:00, wanneer de winkel geopend is, is het steeds een gezellige drukte. Er blijven leuke en goede spulletjes gebracht worden, mensen zijn aan het rondsnuffelen naar het een of ander of drinken rustig een kopje koffie. Die openingstijden zijn trouwens vanaf het begin zo aangehouden. Andere dingen zijn wel veranderd: we hebben afscheid genomen van sommige vrijwilligers die er vanaf het begin bij waren, terwijl er aan de andere kant een hoop mensen vanuit enthousiasme voor Noppes spontaan zijn gaan meehelpen. Ook is de ‘weggeef’ afgelopen maart verhuisd naar de Hart van Brabantlaan 39. De eigenaar van het oude pand had een huurder gevonden en vanuit Noppes is steeds gesteld dat wanneer er echt iets met het pand gedaan zou worden, de weggeefwinkel vrijwillig zou vertrekken. De nieuwe locatie zal op termijn gaan worden gesloopt, maar er is nog altijd meer dan genoeg enthousiasme en aanloop om door te gaan. Dat er in Tilburg behoefte is aan plek als Noppes blijkt wel uit alle positieve reacties van klanten, buurtbewoners, de media en zelfs de gemeente! Zo bezocht de burgemeester de winkel en noemde haar bij die gelegenheid een mooi en bewonderenswaardig initiatief dat goed is voor de stad. Ook zijn er met de petitie voor het behoud van Noppes al meer dan 1000 handtekeningen verzameld. Redenen genoeg om te stellen: Weggeefwinkel Noppes gaat door! Weggeefwinkel Noppes is een door Vereniging Weldaad ondersteund initiatief. Op de website van Weldaad is een korte documentaire over Noppes te vinden, evenals diverse berichtgevingen die over de Tilburgse weggeefwinkel in de media zijn verschenen. Via diezelfde site kan men de online petitie tekenen. Fysiek ondertekenen kan ook in de winkel zelf.

.

Door: Halitosis Mundgeruch

Weggeefwinkel Noppes Hart van Brabantlaan 39,

5 minuten lopen vanaf het centraal station)

Geopend op woensdag-, donderdag- en zaterdagmiddag van 13:00 tot 17:00 uur


GELOOF VS RELIGIE In de kringen waarin ik verkeer, hoor ik regelmatig mensen zich negatief, ja laatdunkend uitspreken over religie en geloof. Dat is heel goed te begrijpen. Immers, in naam van de ene god of de andere zijn gedurende de geschiedenis ontelbare mensen onderdrukt, gemarteld, vermoord. Tot op de dag van vandaag vliegen baardige tulbanddragers zich gillend in flatgebouwen en prikken “celibataire” priesters hun oude verlepte lullen in onvolgroeide jongensbillen. Vrouwen, homoseksuelen en “ketters” zuchten onder de knoet van de sharia en een eindje verderop rijden bulldozers de huizen plat van zij die niet horen tot Gods “uitverkoren volk”. Karl Marx zei al: “Godsdienst is de opium van het volk” en velen leidden daaruit af dat hij bedoelde dat godsdienst opium is voor het volk. Godsdienst houdt de massa dom en gewillig, terwijl de top zich volvreet en zich van god noch gebod iets aantrekt. Gelovigen draaien zichzelf in de ogen van velen mijner vrienden een rad voor de ogen en geven heel hun leven in handen van een sprookjesfiguur met een baard in de hemel. Ook ik voel mij geen onderdeel van enige religieuze groep. Toch wil ik hier een lans breken voor het geloof. Ten eerste denk ik dat het zaak is verschil te maken tussen religie en geloof. Met religie bedoel ik grote, hiërarchisch gestructureerde instituten, multinationals die handel drijven in het Woord, zoals de R.K. Kerk en het politieke zionisme. Van zulke machines kun je nooit iets goeds verwachten, maar is dat met hun seculiere versies ook maar enigszins anders? Honderd jaar gelden werd het Woord van Marx ook als een religie gepredikt, maar zodra in de twee reuzenstaten China en Sovjet Unie zijn woord wet werd, leidde dat al snel tot twee van de meest gevreesde dictaturen in mensenheugenis. Ook het kapitalisme, het “vrije

markt” liberalisme, kent religieuze trekjes, ook dat kent zeker zijn predikanten die het opwerpen als het zaligmakende systeem, dat zal leiden tot een aards paradijs. Ook in de cultus van de poen houdt men de massa dom en gewillig, terwijl de top zich volvreet. Aan de andere kant staat volgens mij geloof. Geloof is een zaak van de mens zelf. Van het individu en zijn houding tot de wereld. Geloof is datgene wat al die massa’s in de eerste plaats inspireerde. Geloof was datgene wat hen trof die aan het begin van al die bewegingen stonden. Jezus was een zwerver, een anarchist die mensen het hoofd op hol bracht, hen vertelde zich niet druk te maken over hun carrière of de staat. Tot aan de Renaissance was “woeker”, oftewel, rente vragen over een lening, zondig en was iedereen verplicht de armen aalmoezen te geven. In de Islam is dit nog steeds zo. En wat betreft intolerantie en onderdrukking? De Koran waarschuwt gelovigen keer op keer om anderen het geloof niet met dwang op te leggen, maar slecht zelf het goede te doen. Jezus zegt: “Oordeel niet over anderen, dan zal God niet oordelen over U.” Hoewel deze fundamenten van het geloof allang verkwanseld zijn in het spel van de macht, is de boodschap die ertoe aanzet gaf, nog altijd inspirerend. Weer trek ik de vergelijking met het socialisme. Niemand binnen Weldaad zal de stalinistische dictatuur willen verdedigen, maar voor de ideeën die in eerste instantie leidden tot de Russische revolutie, heerst bij velen toch sympathie. Er zijn meer overeenkomsten. Zo wierp dominee Domela Nieuwenhuis zich als een van de eersten in Nederland op als voorvechter van het socialisme. Groen-Links ontstond toen in de jaren tachtig pacifistischsocialisten, communisten en twee christen-radicale partijen elkaar vonden. Zorg voor de medemens, respect voor de natuur, pacifisme en

anti-materialisme bleken verbindende waarden. Martin Luther King was een dominee, net als Al Sharpton, die zijn strijd voor raciale emancipatie tot op de dag van vandaag voortzet. Malcolm X, Mahatma Ghandi, de geschiedenis zit vol mensen die vanuit hun persoonlijke geloof en spiritualiteit een oprechte politieke strijd aangingen. Zoveel verschil met “ons” is er volgens mij niet. Wat bezielt iemand die zich bij een Groen Front actie vast ketent aan een boom, iemand die zich laat arresteren terwijl hij een huis kraakt voor een ander, of demonstreert uit solidariteit met mensen duizenden kilometers verderop? Dat is een gevoel van verbondenheid met alle andere levende wezens; de overtuiging dat je elkaar niet mag laten stikken, het besef dat we allemaal kleine mensjes zijn op een grote aarde en dat dit kleine momentje van de eeuwigheid dat we ons leven noemen te kort is om elkaar naar het leven te staan. Dat gevoel van verbondenheid noemen sommigen God. Nu begrijp ik heel goed dat andere mensen moeite hebben dat ook zo te zeggen. Ik heb daar zelf ook moeite mee. Dat drieletterige woord is al zo vaak ijdel in de mond genomen om de gruwelijkste misdaden en ongebreideld egoïsme te verdedigen, dat het zelf welhaast een vloek is geworden. Toch denk ik dat we onszelf niet moeten toestaan ons te laten misleiden door de misdaden van de geïnstitutionaliseerde religie, en daarom het geloof, en zij die geloven, maar meteen helemaal te demoniseren. Uiteindelijk zouden we het best eens over hetzelfde kunnen hebben. Amen. Daan “God is liefde, en wie leeft vanuit de liefde, leeft vanuit God, en God leeft in hem.” (Johannes 4:16)


BOLIVIA: DE STRIJD OM HET WATER Hoewel Bolivia zich in 1982 bevrijdde van het juk van een militaire dictatuur, was het land nog altijd straatarm. In 1985 zag het zich genoodzaakt aan te kloppen bij de Wereldbank voor leningen. Deze Wereldbank staat onder controle van de V.S., die de economische afhankelijkheid van Latijns-Amerikaanse landen gebruiken om hun belangen in hun “achtertuin”veilig te stellen. Als voorwaarde voor een omvangrijk leningpakket stelde de Wereldbank dan ook dat de regering een “investeringsklimaat” zou creëren. Dientengevolge werden talrijke publieke voorzieningen geprivatiseerd, alsmede de olie-industrie. In 1999 dreigde de Wereldbank dat de leningen niet zouden worden vernieuwd, als de natuurlijke watervoorraden niet zouden worden geprivatiseerd. Immers “de regeringen van arme landen bezwijken onder corruptie en zijn niet in staat om effectief publiek beheer van water te implementeren”. Ook werd beargumenteerd dat een groot deel van de arme bevolking niet op het netwerk was aangesloten. Wauw, het lijkt wel of de Wereldbank zeer begaan is met het lot van de armen... Aan het eind van dat jaar werd het openbare watersysteem van de provincie Cochabamba verkocht aan de firma Aguas del Tunari, onderdeel van een multinationaal consortium met het Britse International Water Ltd. Er werd een 40-jarige concessie getekend, in ruil waarvoor Aguas del Tunari een netwerk zou aanleggen voor drinkwater, landbouwirrigatie en elektriciteitsproductie. Alle natuurlijke watervoorraden werden geprivatiseerd. Ook nam president Hugo Banzer de wet 2029 aan. Volgens die wet kon Aguas del Tunari voortaan zelfs onafhankelijke, gemeenschappelijke watersystemen zoals water uit bronnen, putten, en rivieren enzovoorts belasten. Zelfs om regenwater op te vangen van het dak, moest voortaan toestemming gevraagd worden. In de stad Cochabamba, die voor een groot deel uit krottenwijken bestaat, waren eigenlijk alleen de welvarende middenklasse buurten op het waternetwerk aangesloten. Daarom gebruikte men in de arme wijken en landelijke gebieden rond de stad andere methoden, zoals het verzamelen van regenwater en het slaan van putten. Methoden die al eeuwenlang werden gebruikt om water te verkrijgen voor huishoudelijk gebruik en landbouwirrigatie. Toen het lokale waterbeheer in handen van de multinational kwam, verdriedubbelden de rekeningen van de ene op de andere dag. Terwijl het maandinkomen van een arm gezin zo rond de $70 lag, schoot de waterrekening omhoog naar zo’n $20 per maand. Wie niet betaalde werd afgesloten.

Begin 2000 begonnen de eerste protesten. Boeren, wier levens afhing van de irrigatie van hun gewassen bezetten het centrale plein en blokkeerden de wegen. Al gauw kregen ze gezelschap van arbeiders, studenten, gepensioneerden en zelfs daklozen. Omdat inmiddels duidelijk was geworden dat men van institutionele procedures weinig te verwachten had, vertrouwde men op zelforganisatie om de belangen van de lokale bevolking te verdedigen. Mensen namen gezamenlijk beslissingen in vergaderingen en vertegenwoordigers werden gekozen via deze assemblees. Er werd een “Sturingscommitee voor het Verdedigen van Water en Leven”, of “La Coordinadora”opgericht en dagenlang werd het economische leven van de stad platgelegd middels algehele stakingen. Men eiste het intrekken van wet 2029, het verbreken van het contract en het vertrek van de multinational, onder de slogan: “Het water is van ons!” De repressie die hierop volgde zorgde voor dagenlange straatgevechten, waarbij honderden demonstranten werden gearresteerd en tientallen gewond raakten. Toen in maart 2000 bij een verkiezing 95% van de kiezers het vertrek van Aguas del Tunari eiste, verklaarde de regering dat er niet viel te onderhandelen. De privatisering van het water was noodzakelijk voor de economische ontwikkeling en de rechten van buitenlandse investeerden dienden gegarandeerd te worden. Hierop braken nog grootschaliger protesten uit, die ook oversloegen naar andere steden en gebieden in de regio. Geconfronteerd met het groeiende verzet riep de regering op 8 april 2000 de noodtoestand uit, voor de zevende keer sinds Bolivia een democratie was geworden. Vertegenwoordigers van gearresteerde demonstranten werden gevangengezet en arrestaties konden verricht worden zonder gerechtelijk bevel. Demonstraties en zelfs verkeer werden verboden. Het leger werd de straat op gestuurd, het hoofdkwartier van de Centrale Vakbond werd aangevallen en de politie hield nachtelijke razzia’s en verrichte massale arrestaties. Er vielen zelfs twee doden, waaronder een 17-jarige jongen, toen in de stad Archacachi de politie een barricade probeerde te verwijderen. Ondertussen breidde de revolte alleen maar uit. Naast het vertrek van Aguas del Tunari eiste men aanpak van werkeloosheid en andere economische problemen. Leraren en zelfs politieagenten eisten hogere lonen. Op 11 april gaf de regering eindelijk toe. Aguas del Tunari moest het land verlaten, alle arrestanten werden vrijgelaten en wet 2029 werd teruggedraaid. Cochabamba is een voorbeeld van mensen die vochten tegen de uitverkoop van hun rechten, tegen een toekomst van slavernij die anderen voor hun hadden gepland. De burgers van Cochabamba streden samen, creëerden hun eigen instituties, ze organiseerden hun strijd van onderaf, en ze coördineerden hun acties via hun assemblees, om hun rechten te bewaken, en weigerden water te laten veranderen van een publiek goed in een product. “Het water behoort niemand toe en wij – alle mensen en levende wezens - zijn gebruikers van wat de natuur ons geeft. Nee tegen de privatisering van het water, nee tegen de privatisering van het leven”. Met deze wapens won de wereld haar waardigheid, verdreef de angst en toonde de waarde van de strijd voor een nieuw leven en een eerlijker maatschappij.

HET MANIFEST VAN COCHABAMBA (…) In de naam van vrijheid en waardigheid verklaren wij het volgende: Voor ons recht op leven, voor het respect voor de natuur en haar toepassingen en ook voor de tradities van onze voorouders en ons volk, verklaren wij het volgende als eeuwige en onvervreemdbare rechten met betrekking tot het gebruik van het water, ons gegeven door de aarde: 1. Het water behoort toe aan de aarde en al haar levensvormen en is een vrijplaats voor het leven. Daarom moet het water behouden en beschermd worden voor alle toekomstige generaties. Het fysieke ontwerp wordt eerbiedigd. 2. Water is een fundamenteel mensenrecht en wordt door publieke instellingen gevrijwaard van alle niveaus van regering. Daarom mag het niet worden geprivatiseerd of worden aangewend voor commerciële doeleinden. In het bijzonder dient een internationaal verdrag te verzekeren dat deze principes onveranderd blijven. 3. Het is beter als water wordt beschermd door lokale gemeenschappen en burgers die gerespecteerd dienen te worden als gelijkwaardige partners van regeringen in de bescherming en regulering van water. De volkeren der aarde zijn het enige vehikel dat wereldwijde democratie kan bevorderen, en het water beschermen.

.

N.K. Deze tekst is een samenvatting. Lees het volledige artikel op georganiseerde-weldaad.nl/tijdschrift


Korte geschiedenis over het ontstaan van Weldaad Vereniging Weldaad is ontstaan uit de samenwerking van jonge onafhankelijke andersglobalisten¹ en lokale krakers. De eerste stap die tot de oprichting van onze vereniging leidde werd gezet in december 2009 toen lokale krakers bijeenkwamen om te overleggen over de – inmiddels aangenomen - Wet kraken en leegstand en de controversiële houding die de lokale vertegenwoordiging van de VVD in dit verband aannam: zij eiste namelijk directe ontruiming van alle kraakpanden in Tilburg. Zij criminaliseerde de krakers slechts op basis van vooroordelen en ongefundeerde aannames. Dit heeft in eerste instantie geleid tot het wekelijkse Stedelijk Kraak Overleg Tilburg (SKOT) en de actiegroep Krakerscollectief Tilburg.

Stedelijk Kraak Overleg Tilburg (SKOT) In januari 2010 kwamen er gemiddeld 25 mensen naar het SKOT om de campagne Huisvesting boven massa-eigendom een voortvarende start te geven met de goed georganiseerde actiekraak op 16 januari aan de Lange Nieuwstraat 53. Uiteindelijk zijn zo’n 40 mensen nauw betrokken geweest bij de kraak voor de eerste weggeefwinkel van Tilburg genaamd Noppes. Vrijwel tegelijkertijd is Kraakhulp Tilburg van start gegaan. Middels dit initiatief kunnen (potentiële) krakers georganiseerde hulp of advies krijgen. Al deze initiatieven hebben in de loop van de tijd veel solidaire reacties opgewekt en heeft op hulp kunnen rekenen vanuit met name de kraakspreekuren in omliggende steden.

Krakerscollectief Tilburg

Het Tilburgse Krakerscollectief kraakte achtereenvolgens: La Boucherie i.s.m. een groep studenten, Autonoom Centrum ‘t Schooltje samen met artiesten en een woonhuis ten behoeve van een lichamelijk gehandicapte. Het stadhuis werd tijdens een raadoverleg bevolkt met ruim 30 krakers en sympathisanten op de publieke tribune. Twee afgevaardigde sprekers stonden op scherp om de kortzichtige verkiezingsretoriek in het VVD-voorstel onderuit te halen. Het voorstel werd uiteindelijk niet aangenomen en de politieke partij heeft naderhand ook erkend nogal kort door de bocht geredeneerd te hebben. Nieuwe activiteiten ontplooiden zich: open dag bij een vijftal kraakpanden, een posteractie en de publieke debatavond. Al reeds lopende initiatieven zoals de Weggeefwinkel en het Autonoom Centrum kregen te maken met zaken waarbij de vrijwilligers gespecialiseerde hulp nodig hadden. Zodoende werd er in april 2010 besloten door de verschillende groepen om een vereniging gestalte te geven om initiatieven en acties te stimuleren en ondersteunen op organisatorisch, publicitair, financieel en/of juridisch gebied; onder de naam Georganiseerde Weldaad. Wij startten een website en gingen aan de

gang met een mailinglist waar oproepen en nieuws over activiteiten en acties digitaal verspreid werden.

Kraken gaat door

Op 1 juni 2010 werd bekend dat kraken per 1 oktober van dat jaar strafbaar zou worden. Het Krakerscollectief maakte samen met aspirant-krakers direct het statement “Verbod of geen verbod, kraken gaat door” middels de kraak van De Grote Bahco. Na een rustige zomerperiode en uitvoerige voorbereiding op een actiekraak werd eind september 2010 een groot gemeentelijk kantoorpand gekraakt en uitgeroepen tot Vrijplaats voor bewoning en sociaal-culturele activiteiten. Deze strategische zet legde nogmaals de vinger op de zere plek van het falende leegstandsbeleid en zou moeten uitwijzen of de gemeente Tilburg daadwerkelijk bereid is tot het gedogen van kraken. Ondanks het aangeboden gebruikersplan en het brede draagvlak besluit de lokale driehoek om de Vrijplaats na één maand onaangekondigd en zonder discussie te ontruimen. De vermoedelijke belangenverstrengeling van Burgemeester Noordanus en Wethouder Möller (gemeentelijke panden) met de kapitale vastgoedwereld werden steeds concreter. In de laatste maanden van 2010 vonden er naast drie ‘stille’ woonkraken voorbereidingen plaats voor een landelijke demonstratie in Tilburg. Georganiseerde Weldaad ondersteunde de demonstratie; “Breek de macht van het grootkapitaal, leven en wonen moeten we allemaal!”, op alle fronten, onderschreef het manifest en is net zoals 11 andere organisaties publiekelijk solidair. De demonstratie diende als aanloop naar een hernieuwde kraakbeweging die zichzelf weer zichtbaar opwerpt in de strijd tegen het kapitalisme en al haar negatieve bijwerkingen. Met zo’n 250 demonstranten en de kraak van DNA in Tilburgcentrum werd het jaar 2011 succesvol ingeluid. Ondertussen richt de Tilburgse politiek zich - onder druk van het door Georganiseerde Weldaad ondersteunde Krakerscollectief Tilburg - op het onderliggende probleem van de leegstand. Er is besloten een nota te maken waarin verschillende instrumenten ingezet kunnen worden tegen leegstand en waarvoor Georganiseerde Weldaad ook een stuk inbrengt om zo kraakpanden buiten schot te houden. De gemeente Tilburg kiest met de wederom aanwezige krakers en inspreker in de Raadszaal voor het meest progressieve scenario van de nota, namelijk: een stadsbrede leegstandsverordening met actieve handhaving. Dit laatste moet nog uitgewerkt worden. Weggeefwinkel Noppes start met hulp van Georganiseerde Weldaad een kort geding tegen de Staat om een oordeel van de rechter te verkrijgen over de voorgenomen ontruiming geëist door de grootste makelaar in de omgeving. Uiteindelijk leidt dit tot de al

eerder gevraagde inzage van de huurovereenkomst waardoor Noppes eind maart niet puur voor leegstand vertrekt. Er volgt een korte documentaire, benefiet, manifestatie ‘Weggeefplein’, de overhandiging van de 900 handtekeningen tellende petitie en een nieuw gekraakt onderkomen.

Nu

Georganiseerde Weldaad is aan het heroriënteren en van plan te verbreden. De horizontale organisatiestructuur wordt verder uitgekristalliseerd en intern komen er duidelijkere taakverdelingen. Nu activiteiten middels werkgroepen meer gescheiden zijn en de politieke verbreding zijn intrede doet komen er nieuwe geïnteresseerden met diverse (internationale) politieke achtergronden. Er wordt begonnen aan het uitschrijven van de fundamenten van de organisatie waarvan de gevorderde inhoud iedere week op de verenigingsvergadering ter sprake komt.

De Solidariteitskas en het Tijdschrift ?/! vormen samen met de Juridische Ondersteuning de inmiddels uitgewerkte pilaren van de organisatie. Ook het ideologisch kader, de werkwijze en algemene doelen die samen het fundament van de organisatie vormen zijn af. Hoewel deze nadrukkelijk open blijven staan voor toekomstige veranderingen zorgen het fundament en de pilaren als geheel voor de start van Vereniging Weldaad. Door alle met deze verbreding gepaard gaande rompslomp is de vereniging even wat minder zichtbaar geweest, maar nu het proces bijna voltooid is, borrelen de initiatieven weer op. Ook melden zich steeds weer nieuwe medestanders, de tijd is blijkbaar rijp voor een dergelijke groepering. In de nabije toekomst zal Weldaad dan ook weer flink van zich laten spreken! *1: andersglobalisten is een alternatieve term voor antiglobalisten, zij zijn immers niet tegen globalisering an sich, maar wel tegen de globalisering zoals voorgesteld door het grootkapitaal.

.

 oor: Koos van Halteren d (mede-oprichter en voorzitter Weldaad)


Herr Flick (uit Alo Alo, tv-serie)

Meneer Borgesius en het gedoe.

onderwerpen die ze het meest aan het hart gaan. Helaas voor de democratie blijkt het daar de laatste tijd nogal aan te ontbreken; zo kunnen politici ongestraft ongefundeerde dingen roepen en word er eerder raar gekeken naar de mensen die hun mening op feiten baseren. Hierin ligt voor mij het failliet van de politiek besloten. Het lijkt alsof de politiek een beetje feitjes moe is, alsof ze het een beetje gedoe vinden, en dat brengt me bij de vergelijking...

Je hebt ze overal en altijd, van die mensen die een mening hebben die nergens op gebaseerd is. Niets is zo dom als ongefundeerde kritiek; ik persoonlijk weet helemaal niks van kinderen baren en men zal me er dus ook niet snel op betrappen een vrouw tijdens haar weeën toe te bijten: “Da mot nie zo ge mot persen...” en ja, dat lijkt overdreven maar geef me even en je begrijpt wat ik bedoel. In politiek heb je altijd voor- en tegenstanders, wij als kiezer kunnen aan de hand hiervan bepalen wie ons het meest voor- of tegenstaat en geven hem of haar wel of niet onze stem. Dit noemt men hier DEMOCRATIE. Binnen ons systeem van stemmen is het dus belangrijk dat wij als kiezer kunnen vertrouwen op het feit dat degenen op wie wij kunnen stemmen zich goed hebben geïnformeerd over de

Meneer Borgesius namelijk is zo’n politicus die zich niet zo met feitjes bezighoudt, hij verhoudt zich tot kraken zoals ik me ruwweg verhoudt tot barensnood. Toch vindt meneer Borgesius van alles van kraken: kraakpanden verloederen de buurt, krakers zijn werkschuw en dragen niks bij aan de samenleving. Waar de heer Borgesius zijn info vandaan heeft is me nooit helemaal duidelijk, hij kan zich vaak ‘niet aan de mening onttrekken’ en het heeft er bij hem vaak ‘alle schijn van’, maar dan denk ik “ja da’ s lekker makkelijk”. Als ik de moeite neem om bevalling even te googelen dan vind ik een zee aan informatie; ontsluiting, vruchtwater, meconium, onderwaterbevalling en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zo zou meneer Borgesius misschien ook een keer zijn internet kunnen gebruiken voor wat ouderwetse research, en een echte mening kunnen vormen over kraken in plaats van ongefundeerd

meeschreeuwen. Trek de stoute schoenen een keer aan en zoek een keer contact met een kraker, probeert u zich voor één keer, zonder vooroordelen, te verdiepen in wat kraken ons land heeft opgeleverd. Ik nodig u hierbij uit alsnog te doen wat u al lang had moeten doen voordat u klaar stond met uw oordeel, namelijk uzelf op een fatsoenlijke manier informeren. Helaas kan ik me maar niet onttrekken aan het idee dat u dat maar gedoe vindt. Het partijoordeel lag al klaar en is door u en de uwen klakkeloos aangenomen als een vaststaande waarheid. Geen hoor of wederhoor, geen onderzoek naar de lokale “problematiek” en al helemaal geen inzicht in de waarde van het kraken in Tilburg. Beste meneer Borgesius laten we hierbij het volgende afspreken: Ik beloof me hierbij nooit te gaan bemoeien met een bevalling, simpelweg omdat ik niets van bevallingen af weet als u zich niet meer bezighoudt met kraken simpelweg omdat u daar niets van weet.

.

Stijntjepluis

Van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij!? “Een verzorgingsstaat is een sociaal systeem waarin de staat primaire verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van zijn burgers, zoals in kwesties van gezondheidszorg, onderwijs, werkgelegenheid en sociale zekerheid” Sociale zekerheid is georganiseerde solidariteit. Sociale verzekeringen spreiden de (financiële) risico’s van ziekte, arbeidsongeschiktheid, invaliditeit en werkloosheid over grote groepen met als resultaat dat er een herverdeling plaats vindt van gezonden naar zieken, van werkende naar werklozen en van jongeren naar ouderen. Deze georganiseerde solidariteit, die resulteert in effectief afdwingbare sociale grondrechten, is een belangrijk aspect van wat doorgaans de welvaartsstaat of de verzorgingsstaat wordt genoemd. De VVD heeft in 2009 een voorstel

gedaan voor herstructurering van de sociale zekerheid. Uitgangspunt is dat iedereen die kan werken, ook daadwerkelijk een maatschappelijke bijdrage gaat leveren in ruil voor een uitkering. Alleen personen die echt arbeidsongeschikt zijn, blijven buiten schot. Iedere burger zou naar vermogen een bijdrage moeten leveren aan de samenleving. Wajongers zullen straks zich ook moeten inspannen om werk te vinden (met steun van het UWV) anders worden ze net als bijstandsgerechtigden gekort op de uitkering. De VVD radicaliseert het streven naar een participatiemaatschappij echter. De VVD richt haar pijlen op jongeren onder de 28 jaar: ze eisen geen bijstand meer voor deze groep. Gemeenten worden verantwoordelijk voor de uitvoering van deze nieuwe “participatiewet”. De overgang naar een participatiemaatschappij is niet eenvoudig, omdat die een breuk

betekent met de inrichting van de Nederlandse samenleving als verzorgingsstaat. De verzorgingsstaat wilde mensen beschermen en remde hun participatie vaak bewust af. Een andere illustratie van de complexiteit van het debat over participatie is de waarneming van De Gier (2007) dat voor kwetsbare groepen een oproep tot activering soms averechts kan werken. Als mensen de competenties niet hebben om mee te doen en geen steun krijgen om die te ontwikkelen of om dat te compenseren, zo stelt hij, dreigt het risico dat ze nog verder in isolement raken. De waarde van participatie is empirisch aangetoond. Mensen die structureel buiten de gevestigde maatschappelijke kaders staan, hebben vaak een grotere vraag naar professionele zorg. Nonparticipatie heeft een nadelige invloed op hun gevoel van welzijn en gezondheid

(zie bijv. NIGZ, 2001; Hortulanus et al., 2003; Machielse, 2003). Participatie draagt bij aan het individuele welbevinden. Zo versterkt de deelname aan maatschappelijke verbanden in de regel het gevoel van eigenwaarde. Via zelfontplooiing zorgt participatie voor de emancipatie van het individu en een goede kwaliteit van leven. Hierbij is sprake van een wederzijds versterkend effect. Om te kunnen participeren hebben mensen vaak kennis en zelfvertrouwen nodig. Maar participatie is ook aantrekkelijk vanuit een oogpunt van sociale samenhang: zij kan leiden tot onderlinge contacten, ondersteuning en hulp. Arbeid en vrijwillige inzet zorgen dat sociale voorzieningen in stand blijven. Deelname aan de samenleving is kortom een belangrijke basis voor solidariteit, voor de invulling van burgerschap en voor de sociale samenhang. Vanuit bovenstaande voor- en nadelen van participatie concludeer ik dat het belangrijk is dat burgers zo veel mogelijk ‘meedoen’ in

verschillende sociale contexten. Dit komt zowel het individuele ‘nut’ (persoonlijk welzijn) als het collectieve ‘nut’ (maatschappelijk welzijn, sociale samenhang) ten goede. Mijn fundamenteel bezwaar tegen het voorstel van de VVD is dat participeren bij hen gelijk staat aan het verrichten van arbeid, bij voorkeur zonder uitkering, maar anders met. Maar mensen kunnen zich op veel meer manieren maatschappelijk verdienstelijk maken: door zorg voor anderen, door studie, door (erkend) vrijwilligerswerk. Deze vormen van maatschappelijke participatie worden niet of nauwelijks financieel beloond. En dat zou anders moeten. Ik pleit dan ook voor een participatieinkomen. Dit is gelijk aan een basisinkomen, alleen je moet er wel wat voor doen. Onderzoek heeft laten zien dat een dergelijk inkomen helemaal niet onbetaalbaar hoeft te zijn. Er kan gewerkt worden met normtijden. Een alleenstaande ouder met een jong kind zou (op basis van onderzoek) X uur per maand kwijt

zijn aan zorg. Voor die uren krijgt ze dan een participatie-inkomen (om te beginnen op bijstandsniveau), zonder condities. Mede door de bezuinigingen en maatschappelijke ontwikkelingen spreken we steeds minder van een verzorgingsstaat, en steeds meer van een participatiemaatschappij. Het blijkt lastig te zijn om deze overgang te realiseren omdat de samenleving nog steeds erg afhankelijk is van de staat. Vooral de kwetsbare doelgroepen kunnen niet meer loskomen uit de sociale zekerheid. Een participatiemaatschappij is in mijn ogen alleen mogelijk als mensen, rijk of arm, zonder dwang vanuit de overheid bereid zijn om elkaar te steunen(zowel financieel als op sociaal vlak) Dit is de enige kans op een betere verdeeldheid en gelijke kansen voor iedereen.

.

Geschreven door: Marit 
 Bron: Raad voor Maatschappelijke Ontwikkelingen


WAAROM IK , ZO N GROTE MOND HEB Niets ten nadele van mijn ouders, die deden hun best, denk ik. Maar zo rond mijn vijftiende werd mijn opvoeding langzamerhand overgenomen door eerzame burgers als Jello Biafra, Henry Rollins en Ice-T. Cd’s namen de vorm aan van hoorcolleges en als huiswerk las ik braaf de Oor. Suicidal Tendencies voorman Mike Muir doceerde dat de kracht van haat positief is, tenminste als je je woede inzet om de bron ervan aan te pakken. Public Enemy’s Chuck D vermaande me media kritisch te beschouwen (ere die ere toekomt; dat deed mijn leraar geschiedenis ook). De rauwe, pure energie en de onafhankelijke mentaliteit van punk en vroege hiphop werkten zich in, in mijn toch al zo door hormonen gemangelde puberbrein; bouwden mee aan de fundering van de volwassene die zich vormde. Naarmate de rappers rijker werden, werd hiphop langzamerhand synoniem aan Gucci, Lexus en Crystal en mijn kakkerige klasgenootjes begonnen in het kielzog van Nirvana hun haren te kleuren en lippen te piercen. Artiesten trouw aan de wortels van hun kunst werden weer meer en meer teruggejaagd naar de gore krochten van de underground, maar het goed was reeds geschied; ook ik bevond mij daar inmiddels. Nu is dit natuurlijk een kip-en-ei kwestie. Immers, je kunt je afvragen of ik niet ook zonder deze invloeden zo’n recalcitrant kutjoch was geworden. Waarschijnlijk wel, vóór mijn puberteit was ik al een recalcitrant kutjoch. Je vindt wat je zoekt, denk ik. Punt is, in deze muziekstijlen vònd ik wat ik zocht en hun invloed doet zich tot de dag van vandaag gelden. >>

Andersom werkt het namelijk ook zo. Dat ik tegen het eind van de eeuw bijna wekelijks verzeild raakte op housefeesten had minder met liefde voor muziek te maken dan met de attitude van de “free party”-scene; feesten geven zonder vergunning, op buitenlocaties, in kraakpanden, geen entree, eigen drank, eigen geluid, eigen stroomvoorziening en geen regels, behalve respect voor elkaar. En, als de politie je niet ontruimt, al je rommel netjes opruimen voor je weggaat. Menige punker ontvluchtte op deze manier het steeds sterker gereguleerde clubcircuit waar je op concerten ook nog eens moest opletten voor de etiquettewetten die per versplinterde substroming sterk konden verschillen. Dan maar die kuthouse. We gaan wel bij het kampvuur zitten… Vanuit de meer politiek georiënteerde hoek van de kraakbeweging werd deze stroming verweten te nihilistisch en genotzuchtig te zijn, wat nog maar geïllustreerd leek te worden door het feit sommige bezoekers van die feestjes nogal rechtse opvattingen bleken te hebben. Daartegenover kan ik stellen dat ik er heel wat discussies heb gevoerd en meegemaakt en ook wel voorbeelden ken van mensen die toch tot een andere manier van denken kwamen. Juist door het ontbreken van de politieke toon (in tegenstelling tot punk) trokken (en trekken) deze feesten een divers publiek, terwijl de “Do-It-Yourself”mentaliteit en de anti-autoritaire houding toch wel degelijk een boodschap uitstraalden. Essentie van die boodschap: je hebt geen zin je met onzin bezig te houden. Je wil niet wachten in de rij tot de bolle portier besluit of je binnen mag als je zelf alles hebt om een feestje te bouwen. Je wil niet kutten met douane als je de wijde wereld wil zien. Je wil geen vergunning aanvragen om je vrienden te ontmoeten. Je wil niet kromliggen voor je huur als rijke stinkerds hele huizenblokken laten leegstaan. Je wil niet jarenlang toonladders studeren als je nu een goede riff van twee noten hebt en iets te zeggen… Zo ging de ontwikkeling van mijn muzieksmaak hand in hand met mijn politieke bewustwording. Wat ik maar wil zeggen is dat kunst (want dat is muziek) een extreem krachtig middel kan zijn om in iemands brein binnen te dringen. Om daar meteen aan toe

te voegen dat puur politieke kunst vaak nogal prekerig, en dus saai is en dat kunst altijd autonoom en vooral persoonlijk dient te zijn. Ik denk bijvoorbeeld aan het feit dat Salvador Dali door opperhoofd André Breton uit de surrealistische beweging werd geknikkerd omdat hij kritisch stond tegenover het communisme. Intussen is Dali nog altijd de definitie van een surrealist, wie herinnert zich Breton nog? En wie de “sociaal realistische” Sovjetkunst uit die dagen bekijkt, zal ook niet echt geneigd zijn te denken dat communisme per definitie goed is voor de kunst… Nee, een kunstenaar moet enkel trouw zijn aan zichzelf, als hij in zijn werk al een godsdienst of –isme propageert, dan alsjeblieft alleen in zoverre dat hij er zelf in gelooft. Dan past het maar niet in een vakje. Neem bijvoorbeeld Joseph Beuys. Niemand zal de man kunnen aanrekenen dat hij achter iemand anders aanliep. Sterker nog, voor niet-ingewijden is veel van zijn kunst ronduit onbegrijpelijk. Wie zich enigszins in zijn werk en denkwijze verdiept leert dat voor hem een kunstwerk geen op zichzelf staand product was, dat hij op ieder ogenblik, op elke manier zichzelf probeerde te uiten. Een sculptuur was voor hem niet waardevoller dan een gesprek of enig andere actie. Zijn oeuvre is daarom eigenlijk alleen als geheel te beschouwen, interviews en publicaties inclusief. Hoe persoonlijk dat werk dus ook is, veel daarvan is ronduit geëngageerd, Beuys is zelfs één van de oprichters geweest van de Duitse politieke partij De Groenen. Immers, zei hij, “iedereen is een kunstenaar” en “het persoonlijke is politiek”. Middels tekeningen, sculpturen, installaties, performances en discussies probeerde hij uiteindelijk vooral mensen te bewegen verstarde, vooropgelegde denkstructuren te doorbreken en te komen tot een nieuwe, persoonlijke waarheid. Door al die waarheden met elkaar uit te wisselen, kom je uiteindelijk tot een hoger begrip. Hij vergelijkt de mensheid met een bijenkorf; samen kunnen we honing maken. Als iedereen zo goed en zo puur mogelijk zichzelf is, komen we verder, als wereld. Het is onmogelijk om Beuys recht te doen in één alinea, maar hier raakt hij een voor mij essentieel punt, mijn persoonlijke

dogma. Wees jezelf. Zo goed als je kunt. Niemand anders gaat het voor je doen, echter dan dit wordt het niet. En wees je beste zelf in alles wat je doet, alles wat je zegt, op elk ogenblik. Leer. Word beter. En uit jezelf, want de wereld heeft je nodig. Dus; kip, of ei? Het maakt niet uit. Want het mag een feit zijn dat ik alle andere mogelijke invloeden negeerde en mijn eigen pad koos zodra ik het herkende, maar hoe groot was het feest der herkenning! Terwijl ik als tiener tekstboekjes doorspitte, mijn hoofd opgejaagd door de muziek, kwam ik erachter dat ik niet alleen was, dat er anderen waren die dezelfde gedachten hadden, en zelfs al verder hadden gedacht. Van de een kwam ik bij de ander, bands, denkers, ideeën. Ze dwongen mij mijn eigen ideeën te vormen, mijn eigen positie te bepalen. Zij wezen mij de weg naar mijzelf. Laat je daarom niet ontmoedigen jezelf uit te spreken doordat anderen geleerder, krachtiger of succesvoller lijken. Door je gedachtes te verwoorden leer je ze beter te begrijpen. En door ze goed om te zetten in woorden (of beelden, of klanken, of doodeenvoudig in actie) kun je anderen zover krijgen hun eigen positie te heroverwegen. Laat je niet afschrikken door het feit dat je weinig medestanders lijkt te hebben, noch dat je wellicht voor eigen parochie preekt. Het kan ook erg fijn zijn gewoon eens in je mening bevestigd te worden. En denk al helemaal niet dat het er niet toe doet wat je zegt, dat het toch niets verandert. Iedereen kent het verhaal van de vlinder die aan de andere kant van de wereld een orkaan veroorzaakt, zo werkt het ook met ideeën; je hoeft niet eens te weten dat je iemand anders zijn leven verandert. Dus wees wie je bent, en schreeuw dat van de daken. Je bent er niet voor niets.

.

Daan


The Virtual Schengen Border AKA Great Firewall of Europe

De strijd tegen Cybercrime heeft weer alle aandacht. In Den Haag, maar nog meer bij de EU. Op de bijeenkomst van Enfopol en Enfocustom in februari onthulde de LEWP (Law Enforment Working Party) haar plannen: we leggen een digitale grens aan rond het Europese deel van het internet. Een “single secure European cyberspace with a certain Virtual Schengen border and virtual access points”. De ISP’s zullen “illicit contents” blokkeren op basis van de “black-list”. Wow. Een ‘secure European cyberspace’, dat klinkt pas goed. Virussen, hackers en spam worden voortaan als ongewenste vreemdelingen aan de poort geweigerd, en overtreders zonder pardon over het metershoge virtuele hek gesmeten. Zo krijgen we binnen deze Eurozone een veilig internet. Bedrijven en burgers weten zich beschermd door een waakzame en kundige overheid. Tot zo ver de illusie. In de echte wereld is dit namelijk je reinste kolder. Het zou misschien kunnen, als virussen, hackers en spam alleen buiten de EU ontstaan en zich vervolgens alleen maar verspreiden via het internet. En als je door het blokkeren van bepaalde content op de lijn, een secure zone kan creëren. Iedere firewallbeheerder weet dat dit een kansloze aanpak is, zelfs met deep packet inspection en oneindig veel rekenkracht. Er blijven immers genoeg andere informatie-dragers, zoals externe harde schijven, USBsticks, smartphones en laptops (om er maar een paar te noemen) die overal maar onbeschermd in netwerken worden geprikt.

Het voorstel gaat dan ook eigenlijk helemaal niet over onze veiligheid. Die indruk wordt alleen maar gewekt, door het gebruik van het woord Security. Waar gaat het dan wel over? Het weggevertje in deze is de term ‘Illicit Contents’. En dat is een heel breed begrip. Het wordt gebruikt over de volle breedte voor zaken waar mensen tegen zijn, van het voorkomen dat tieners onbedoeld met porno in aanraking komen tot smaad, opruiende geschriften en illegale mp3’s. Als dit voorstel wordt uitgevoerd, dan wordt Europa ontkoppeld van het het werkelijke Internet. Wat we dan krijgen is een soort Internet Light, met alleen goedgekeurde content; dus content waar voor betaald wordt en waar niemand anderszins bezwaar tegen heeft gemaakt of zou kunnen maken. De gezamenlijke Europese opsporingsdiensten besteden hun tijd aan het inrichten van dit gedrocht ondanks het censuurverbod in de Nederlandse grondwet. Je kunt natuurlijk beargumenteren dat dit niet zomaar kan, omdat opsporingsambtenaren uitvoerders van de wet zijn, en niet op kosten van de belastingbetaler de rechtsstaat mogen ondermijnen. Je zou ook kunnen beargumenteren dat het plan vanwege het censuurverbod in de grondwet toch niet doorgaat.

.

Tom

En, je zou ook kunnen beargumenteren dat de gedachte achter dit voorstel economische belangen boven menselijke vrijheid stelt en daarvoor het publiek eerst zand in de ogen strooit met een lulverhaal over veiligheid. (red.)

.

B  ron: http://edri.org/edrigram/ number9.9/ virtual-schengen-border & h  ttp://register.consilium.europa.eu/ pdf/en/11/st07/st07181.en11.pdf

Quiz Filosofique Wij vragen uw aandacht voor deze weldadige filosofische quiz! • E  r bestaan geen goede antwoorden op de vraagstellingen, ze reflecteren niets anders dan uw persoonlijke filosofische bewustzijn.. •P  robeert u altijd het antwoord te kiezen dat het meest overeenkomt met uw overtuigingen, ook al staan beide opties u niet helemaal aan*. •N  eem de tijd! Denk er gerust een paar dagen (of een heel leven**) over na! Stuur uw antwoorden [of een deel ervan] met motivatie naar redactie@georganiseerdeweldaad.nl en u maakt kans op een weergaloze prijs! Vermeldt u hier s.v.p. bij of u toestemming geeft uw antwoord in een volgende uitgave van ?! te publiceren. *Bij hoge uitzondering kunnen alternatieve antwoorden punten opleveren, mits goed gefundeerd. **Er zijn slechtere manieren om je te tijd te besteden

.

1W  at is belangrijker, het voorbestaan van de mens als soort, of het voortbestaan van de mens als individu? A) Als soort B) Als individu

.

2M  enselijk handelen wordt in de eerste plaats gedreven door: A) Liefde B) Egoïsme

. . .

3 Wat is belangrijker A) Mijn ziel B) Mijn bankrekening 4 De Waarheid is A) Een nobel streven B) Een illusie 5 De mens is bij zijn geboorte a) perfect b) imperfect

.

6W  elke stelling m.b.t. de vrije wil spreekt u het meeste aan? a) E  lk mens is verantwoordelijk voor zijn eigen daden, ook al is hij zich niet bewust van de consequenties. b) G  ezien de schijnbaar oneindige complexiteit van het leven is het twijfelachtig of een mens in staat is om überhaupt tot enig absoluut juist oordeel in staat te zijn, de vrije wil van een mens zou best een illusie kunnen zijn ervan uitgaande dat er altijd diepere oorzaken voor menselijke gedragingen te vinden zijn die niet (op dit moment maar misschien ook wel nooit) kenbaar (zullen) zijn.

. . .

7 Iedereen heeft zijn prijs a) nee b) ja 8 Bezit is.. a) .. een illusie b) .. heilig 9O  ngelijkheid van mensenrechten in de wereld a) ..is een vermijdelijk kwaad b) ..is een onvermijdelijk kwaad

.

10 Zonder wetten a) ..nemen mensen hun eigen verantwoordelijkheid b) ..worden mensen beesten

.

Bonusvragen: 11 V  ind je dat de mensheid op dit moment goed bezig is? a) nee b) nee

. .

12 En jijzelf? a) ja b) ja 13 eh? a) ? b) !


door de redactie

BOEKBESPREKINGEN George Soros: “ De Internationale Kredietcrisis” George Soros is een belegger, een van de rijkste mensen ter wereld. Als geboren Hongaar leefde hij zowel onder een fascistisch als een communistisch regime en vanuit deze ervaringen heeft hij het grootste deel van zijn vermogen middels een schenkingsfonds in dienst gesteld van het ideaal van de “open samenleving”, die plaats biedt aan mensen van allerlei overtuigingen. Dit is echter niet de reden dat wij hier een boek behandelen van een rijke stinkerd. Het opvallende van Soros is namelijk dat hij een uiterst kritische houding heeft ten opzichte van het marktfundamentalisme, het laisser faire liberalisme, dat ervan uitgaat dat het onbelemmerd nastreven van eigenbelang leidt tot de optimale verdeling van welvaart en bestaansmiddelen. In zijn laatst verschenen boek “De Internationale Kredietcrisis” laat hij zien dat de huidige economische crisis het directe gevolg is van een radicale misvatting in de economische theorie. Soros’ uitgangspunt “is dat ons inzicht in de wereld waarin we leven intrinsiek onvolmaakt is, omdat wij deel uitmaken van de wereld die we proberen te begrijpen.” In het menselijk handelen onderscheidt Soros twee tendensen. Enerzijds proberen mensen de werkelijkheid te begrijpen (cognitieve functie), anderzijds proberen mensen de werkelijkheid te beïnvloeden (manipulatieve functie). Verandert het begrip dat mensen van de wereld hebben, dan zal dat ook de manier veranderen waarop zij de wereld pogen te beïnvloeden. Daardoor verandert de wereld, en dat heeft dan weer invloed op de manier waarop men de wereld ziet. Een cirkelgang dus, waarbij beide functies elkaar beïnvloeden, waardoor een gebrek aan overeenkomst ontstaat tussen de werkelijke toestand, en de opvattingen van de deelnemers. Deze wederzijdse beïnvloeding noemt Soros reflexiviteit.

Nu is dit proces in de natuurwetenschappen niet zo heel erg van belang. Immers, de feitelijke dichtheid van ijzer is niet afhankelijk van de heersende wetenschappelijke opinie. In de sociale wetenschappen is reflexiviteit wel een gegeven om rekening mee te houden. Uitspraken en opvattingen over de samenleving kunnen het beleid van personen, instellingen en overheden beïnvloeden, waardoor de situatie in de samenleving verandert, enzovoorts. Nu wordt hiermee bijvoorbeeld in de sociologie wel rekening gehouden, problemen doen zich bij uitstek in de financiële wereld voor omdat economie zich de status van natuurwetenschap heeft aangemeten; markten zouden neigen naar evenwicht en marktbewegingen worden slechts bepaald door de relatie tussen vraag en aanbod. Wat vraag en aanbod bepaalt, wordt buiten beschouwing gelaten. Dit is natuurlijk in strijd met het concept van reflexiviteit. Dit terwijl “deelnemers handelen op basis van gebrekkig inzicht. Ze baseren hun beslissingen op de onvolledige, gekleurde en verkeerd begrepen interpretaties van de werkelijkheid, niet op kennis”. Daarom zijn volgens de schrijver alle economische ontwikkelingen onderhevig aan reflexiviteit en is het niet mogelijk ze nauwkeurig te voorspellen. Sterker nog, deze reflexiviteit zorgt regelmatig voor zeepbellen, doordat marktprijzen de grondbeginselen die zij zouden moeten weergeven, beïnvloeden. Dat dit soort processen zich niet aan de lopende band voordoen, komt doordat autoriteiten de markt niet toestaan in te storten en er middels centrale banken toezicht op houden. De schrijver is opgeleid econoom, die in de kantlijn van zijn leven als handelaar zijn filosofie ontwikkelde. Dit heeft als positief gevolg dat hij erin slaagt het filosofische deel van dit boek in begrijpelijke termen te verwoorden. Wil hij zijn theorie onderbouwen met voorbeelden uit de economische realiteit, dan verliest hij zich echter algauw in wollig vakjargon en vliegen termen als “kredietwanbetalingruilmarkt” je om de oren. Toch weet hij zelfs voor leken een treffend beeld te schetsen van de waanzin op de financiële markten. Het is natuurlijk treffend dat een man die miljarden heeft verdiend met agressieve beleggingstechnieken pleit voor streng overheidstoezicht op diezelfde praktijken. Velen beschuldigen hem daarom ook van hypocrisie. Laat je dat echter niet weerhouden je eens in zijn ideeën te verdiepen. Uitgeverij Contact

TOM HODGKINSON: LEVE DE VRIJHEID” Journalist Tom Hodgkinson is oprichter en uitgever van het blad The Idler (De Nietsnut) (www.idler.co.uk). Hij schrijft voor The Guardian, The Sunday Times en Independent on Sunday. Eerder bracht hij al een boek uit getiteld “Lof der Luiheid”. “Leve de Vrijheid” is zijn tweede boek. De Engelse titel is “How to be free”, en op die vraag geeft hij in het eerste hoofdstuk al direct antwoord: “Tja, of je het leuk vindt of niet, je bent al vrij.” In de rest van het boek geeft hij analyses van hoe mensen in het moderne kapitalisme gereduceerd worden tot angstige, onrustige en verveelde loonslaven, maar hij laat ook zien dat dit allemaal dingen zijn die men zichzelf aandoet. “De ketenen van angst zijn geestgesmeed.” Geld en, vooral, schuld zijn begrippen die ons hele leven kunnen beheersen, toch zijn het geen dingen die feitelijk bestaan. Hetzelfde geldt voor macht, macht is iets dat wij een ander toestaan over ons te hebben. In plaats van slechts de beschuldigende vinger te wijzen probeert Hodgkinson dit besef om te zetten in een filosofie voor het dagelijks leven. Hij gaat hierbij uit van drie gedachtelijnen: vrijheid, blijheid en verantwoordelijkheid of anarchie, mediëvalisme en existentialisme. Dit laatste is “(de gedachte) waarbij je je ervan bewust bent dat alles absurd is, het een niet beter dan het ander. Het leven draait om niets; schep dus je eigen leven en geniet ervan. Alles is ijdelheid, verzinsel, conditionering, product van eigen geest, zelfgemaakt.” Over die andere twee leidraden zegt Hodgkinson: “In de anarchie worden contracten gesloten tussen individuen, niet tussen burger en staat. Dat komt voort uit de gedachte dat mensen in wezen goed zijn en met rust gelaten moeten worden, en niet uit de puriteinse opvatting dat we allemaal slecht zijn en door de overheid onder de duim moeten worden gehouden. In de Middeleeuwen regelden we, ondanks de bestaande hiërarchieën, de dingen zelf. Verreweg de meeste van de in dit boek besproken dingen waren toen nog niet bedacht. Het leven werd door de mensen zelf bepaald en zat vol variatie.” Nu leren wij op school altijd dat de Middeleeuwen slechts kommer en

kwel waren, dus klinkt het ons wellicht vreemd in de oren als iemand naar de gebruiken van die tijd verlangt. De schrijver draagt echter een aantal voorbeelden aan die mij wat dat betreft toch even aan het hoofd deden krabben, zoals het zelfbestuur van de gilden en stadstaten en het sociale vangnet dat de kloosters vormden. Verder laat hij zien dat hij met zijn antimaterialistische vrijheidsdenken in een lange traditie staat, het boek bevat verwijzingen naar de meest uiteenlopende geschriften, van de christelijke wijsgeer Thomas van Aquino tot Friedrich “God is dood” Nietzsche en van Aristoteles tot Johnny Rotten. Grootste verdienste van het boek is echter dat het praktische adviezen poogt te geven voor de dagelijkse realiteit. Op meerdere plekken wordt bepleit een deel van je eigen voedsel te verbouwen; het maakt je minder afhankelijk van supermarkten en het grootkapitaal, je hoeft minder te werken en het geeft zeker meer voldoening dan op kantoor zitten en je baas tevreden houden. Ook worden er voorbeelden gegeven van kleinschalige oplossingen, gebaseerd op wederzijdse hulp. Mijd schulden, hou op met concurreren, gooi je horloge weg, negeer de overheid, hou op met zeuren; Hodgkinson laat zien dat (on)vrijheid vooral een mentaliteitskwestie is: op het moment dat je besluit vrij te zijn, vallen een hoop hindernissen al vanzelf weg en kun je gaan genieten van het leven. Want ondanks al het (strak beargumenteerde) gekanker op “Het Systeem” is “Leve de vrijheid” vooral een lofzang op het ware leven. “Bevrijd je dus van zorgen. Opgewekt en onbezorgd worden is je revolutionaire plicht als vrijheidszoeker. Stop met werken; stop met kopen; begin te leven. Feest, drink. (...) Net zoals je angst een product van je verbeelding is, zij het onder invloed van de commerciële wereld, zo heeft je verbeelding het vermogen er goede luim voor in de plaats te stellen.” Meulenhoff – ISBN 978 90 290 7919 8


BOEKBESPREKINGEN Evasion [ CrimethInc Ongeveer een maand geleden vond ik dit boek in een pakketje dat mij was toegezonden, geen afzender vermeld. Na het voorwoord en enkele passages gelezen te hebben, snapte ik dat deze mysterieuze zendwijze plaatsvond in de geest van het boek zelf; het gaat hier om een ondergrondse beweging van mensen (in de 1e plaats de schrijver en hoofdpersoon van Evasion zelf) die de westerse maatschappij en haar mores verwerpt, en tijdens de wederwaardigheden voortvloeiend uit deze stellingname liever anoniem blijft (begrijpelijkerwijs). (Inmiddels ben ik erachter gekomen wie mij het boek opstuurde; J. & M. bedankt!) De schrijver blijft zelf ook anoniem, op de eerste pagina lezen we: (...) I’m not going nameless because I love roller skating in L.A., I’m going nameless because I hate you asking like it matters. Names are things for the scorecards of police and historians. Better to stay of the radar of both (...) Duidelijk. Evasion behelst een ietwat chaotisch verslag van episodes die gedurende een tijdsbestek van ongeveer 5 jaar (naar schatting) hebben plaatsgevonden in het leven van onze straigth-edge/vegan protagonist (op dit moment alweer zo’n 10 jaar geleden). Een periode waarin hij waarschijnlijk tussen de 17 en 22 jaar oud is en zijn geheel eigen weg kiest naar volwassenheid. Hij leidt een rebels bestaan, niet in de eerste plaats door tegen de maatschappij te ageren, maar door simpelweg enkel en alleen maar te doen waar hij zin in heeft (zonder ooit zijn principes te verloochenen). Elke dag blijkt opnieuw weer een groot avontuur; als een moderne ontdekkingsreiziger verkent hij talloze plaatsen, buurten en buitenwijken verspreid over de hele VS. Hij leeft op daken, verzint allerlei truukjes om aan eten of een paar centen te komen, benoemt zichzelf tot ‘survival-artist’.. en werkt in 5 jaar tijd geen seconde! We dumpstered, squatted, and shoplifted our lives back. Everything fell into place when we decided our lives were to be lived. Life serves the risk taker...

Het schijnt dus dat je in de containers exact hetzelfde vind als binnenin de winkel waar de container achter staat te koop is. Ook leren we dat aan het einde van de maand steevast een soort weggooi-manie in appartementsgebouwen plaatsheeft; de containers vol kleding, voedsel en apparatuur, vaak nog ongebruikt of zelfs in de verpakking. Een collectieve wegwerpwaanzin die je zou moeten onderzoeken om te geloven (waarom niet?). Als de nood hoog is haalt de protagonist zijn eten ‘linkshandig’ uit de supermarkten ( let op: hij pakt nooit meer dan hij nodig heeft en maakt daar ook een duidelijk punt van!), dat schijnt zo eenvoudig dat de schrijver opmerkt niet te begrijpen hoe iemand het in de stad voor elkaar krijgt iets essentieels tekort te komen, of zelfs de ellende van een stom baantje wil ondergaan. Het geschrevene doet altijd erg authentiek aan, als novelle zou het gebrek aan lijn in de vertelling vervelend zijn, maar als verslag komt het des te reëler over. Het is duidelijk dat de schrijver zijn best heeft gedaan een aantrekkelijke schrijfstijl te hanteren, deze is in ieder geval consistent, het vrije gebruik van het Engels in combinatie met straattaal en subcultuur-jargon komen de leesbaarheid alleen niet altijd ten goede (zeker voor een niet-Engelstalige dus). Ook mede door het feit dat er behoedzaam wordt omgegaan met informatie die hem of collaboranten mogelijk zou kunnen compromitteren blijft het vaak een beetje raden wat er nou allemaal precies aan de hand is, iets wat ook wel weer een soort medeplichtige charme opwekt wellicht. Maar goed; alhoewel de schrijver met regelmaat zijn bedachtzame momenten met ons deelt - en dus consequent erg integer overkomt - blijft de motivatie van de handelingen een beetje aan de oppervlakte hangen. Dat valt zo’n jong persoon ook moeilijk kwalijk te nemen, uiteindelijk lijkt hij voor zijn leeftijd al heel overtuigd van zijn zienswijze (of wil dat in ieder geval ons en/of zichzelf doen geloven). Waar het boek mijns inziens wel erg goed in slaagt, is om de lezer deelgenoot te maken van de voortdurende euforie die zijn vagebonden-bestaan met zich meebrengt. Zeker, hij heeft zijn slechtere dagen; ervaart wat het is om echt honger te hebben, maar geniet er elke keer weer intens van als hij zijn kostje bij elkaar heeft gescharreld. Je krijgt werkelijk het gevoel dat hier een vrij mens aan het woord is, iemand die inderdaad de uitdaging van zijn leven vol aan is gegaan. Zo verstopt hij zich bijvoorbeeld een weekje in een bioscoop - eet daar alle popcorn van de vloer en bekijkt uiteindelijk meer het publiek dan de oppervlakkige

films - deelt hij met de lezer de route naar een weggestopt bezemhok, ergens in een universiteits-bibliotheek aan de andere kant van het land. Hier betrekt hij een flink aantal dagen zijn bivak, als hij er een jaar later terugkomt, opent de deur nog steeds nog steeds na een flinke ruk, en blijkt er in de tussentijd niemand geweest (!). Het is in ieder geval qua genre alleen al een heel interessant en vrij uniek boek. De meeste mensen zullen misschien het stelen uit winkels veroordelen. Maar als je het boek gelezen hebt en begrijpt hoe integer en respectvol deze persoon met de wereld omgaat (wat waarschijnlijk, samen met zijn jeugdige en onbedreigende uiterlijk de belangrijkste redenen van zijn succes zijn), kan je het hem volgens mij moeilijk verwijten grote bedrijven te duperen (wat heet!). Is het niet heel hypocriet om enerzijds de slechte neveneffecten van onze economie (mileuvervuiling, dierenleed, kinderarbeid, onderdrukking.... tot moderne slavernij en zelfs oorlogen aan toe) te veroordelen maar het anderzijds ook af te keuren als iemand - in een land waar 99% van al het geconsumeerde binnen 6 maanden al weer in de container ligt (=geen overdrijving trouwens) - het eten gewoon pakt als hij honger heeft? En wat is eigenlijk precies het morele verschil tussen stelen en exploitatie? Dat terzijde... Zelf vermoedt hij dat mensen in hun hart waarschijnlijk alleen maar jaloers kunnen zijn op iemand die het lef heeft zijn eigen normen en waarden te bepalen en daar consequent naar te leven. Ik denk dat hij daar weleens gelijk in zou kunnen hebben. Those first moments ... A new house, a new life ... Artists, vandals, philosophers ... Up on our favorite rooftop, with a view of the city, passing dumpstered granola and thinking-“Maybe we’re on to something ...” Evasion is een uitgave van het anarchistische collectief CrimethInc. [Salem, Oregon / U.S.]. www.crimethinc.com In Nederland envoudig te bestellen via Typewriter Distro [vegan/straight-edge anarchisme, Arnhem / NL] www. typewriterdistro.nl

Al deze boeken zijn te vinden in de bibliotheek van Sociaal Centrum DNA, in de Telegraafstraat 60 in Tilburg. Vanwege het feit dat men op korte termijn gaat verhuizen naar een pand verderop in de straat, en de daarmee gepaarde reorganisatie, is het op dit moment helaas niet mogelijk openingstijden aan te geven. Mocht je één van deze boeken willen lezen, of anderszins geïnteresseerd zijn, dan kun je een afspraak maken door te mailen naar: telegraafstraat@ hotmail.com


Wervelwind van opstandigheid Een ware wervelwind van opstandigheid – demonstraties, stakingen, rellen, volksopstanden en in enkele landen daadwerkelijk revoluties – raast al maandenlang door steeds nieuwe landen. Tunesië, Algerije, Jordanië, Egypte, Bahrein, Jemen, Libië, Marokko, Syrië hebben revoltes gezien, soms aanzienlijk meer. In Oman, Koeweit en Saoedi-Arabië zijn protesten geweest. Maar de opstandsgolf spoelt al ver buiten Noord-Afrika en het Midden-Oosten. In de Afrikaanse landen Djibouti, Mauritanië, Oeganda en Swaziland zijn felle demonstraties en ook stakingen geweest. In de drie landen in de Kaukasus hebben straatacties tegen de regering plaatsgevonden: Azerbeidzjan, Armenië en zeer recent ook Georgië. Ook Europese staten komen aan de beurt. In Kroatië is wekenland krachtig volksprotest tegen de regering geweest, in Portugal bracht een Facebook-oproep enkele honderdduizenden mensen op de been. Sinds 15 mei zijn er pleinbezettingen dag na dag in vele tientallen Spaanse steden – acties die op hun beurt weer navolging vinden en solidariteitsacties opgeroepen

hebben in andere landen, ook in Nederland. Het is niet overdreven om te spreken van een internationale revolutionaire golf, een golf van revolte en van hoop, een golf die solidariteit, aanmoediging verdient, actieve uitbreiding en deelname bovendien.

dan niet waarmaken, dat is mensen tot woede drijven. Daar kwam bij dat het bewind vooral investeerde in Tunis en in de toeristenplaatsen aan de kust, niet in het armoedige binnenland waar Bouazizi woonde en waar de opstand uitbrak.

Op 17 december kwam de bal aan het rollen, in een Tunesische provincieplaats. Mohammed Bouazizi, werkloos, probeerde aan de kost te komen door groente en fruit te verkopen vanaf een kar. Plaatselijke ambtenarij en politie dwarsboomden hem en namen spullen in beslag. Kwaad en wanhopig stak hij zichzelf in brand. In een ziekenhuis stierf hij begin dit jaar. Andere mensen – veelal jong en werkloos – herkenden zich in Bouazizi’s boosheid en begonnen met straatprotesten . Politie viel de betogers grof aan. De opstand was geboren en sloeg over van stad na stad. Aanvankelijk was het een regionaal werklozenoproer. De werkloosheid was onder jonge mensen, juist ook onder de grote aantallen hoogopgeleiden, erg hoog. Mensen gelegenheid geven voor universiteitsopleiding en ze vervolgens geen bijbehorende baan bieden, verwachtingen wekken en die

Al snel groeide de opstand uit tot meer. De onvrede betrof niet enkel werkloosheid en economische uitzichtloosheid. Er was de harde dictatuur, die de vrijheid vertrapte. Er was de corruptie die de mensen van het regime verrijkte terwijl arme mensen afgeperst werden door ambtenaren en politiemensen. Mensen revolteerden voor vrijheid, voor waardigheid, voor een fatsoenlijk bestaan. Mensen begonnen te roepen om de val van het bewind van dictator Ben Ali. Dat deden ze in steeds meer plaatsen, ook in de hoofdstad Tunis. Al snel had politiegeweld aan tientallen mensen het leven gekost. Via Facebook en YouTube en dergelijke voorkwamen actievoerders dat het bewind demonstraties en onderdrukking geheim kon houden. Allerlei maatschappelijke groepen en organisaties gingen het verzet steunen. Er kwamen demonstraties van advocaten die zich voor mensenrechten inzetten. De vakfederatie UGTT, aanvankelijk nog nauw met het bewind verbonden, koos onder druk van arbeiders de kant van het protest. Dat verstevigde de opstand aanzienlijk. Een algemene staking, gecombineerd met enorme mensenmenigten op de straten van Tunis, bracht de militaire top ertoe om de dictator te laten vallen. Aanvankelijk namen kopstukken van het oude bewind de regeermacht over, maar nieuwe demonstraties dwongen steeds meer van die lui tot aftreden. De druk van de staat heeft inmiddels tot ontbinding van de voormalige staatspartij en de geheime dienst geleid, al mogen we aannemen dat kopstukken ervan achter de schermen nog flinke invloed hebben. De bevrijdingsstrijd heeft met de val van de dictator een grote overwinning geboekt, maar daarmee is de strijd nog lang niet gestreden. Het volgende land waar de vlam grootschalig in de pan sloeg, met het voorlopige hoogtepunt van de opstandsgolf, was Egypte. Daar broeide al jaren protest: uit solidariteit met Palestijnen, uit protest tegen de Irak-oorlog, tegen noodtoestand, verkiezingsfraude, tegen de dictatuur die Egypte was, met Mubarak aan het hoofd en zijn zoon die als opvolger klaargestoomd leek te worden, vanaf 2006 ook opvallend veel arbeidersprotest, stakingen tegen privatiseringen, voor hogere lonen, tegen corruptie. Op 6 juni 2010 kwam een de jongeman Khaled Said om het leven, hoogstwaarschijnlijk door politiegeweld. Zijn naam kreeg een soortgelijke symboolwaarde als de naam van Bouazizi in Tunesië. Protest vanwege zijn dood greep om

zich heen. Dat droeg bij aan de groeiende opstandssfeer die zich begin 2011 ontlaadde in een revolutie. Die begon op 25 januari met een dag van straatprotesten, al snel straatgevechten met de agressieve politie, ook de dagen erna. Menigten vielen ook politiebureaus en gebouwen van de staatspartij NDP aan. Op 28 februari vochten demonstranten de politie de hoofdstad uit, evenals het centrum van Alexandrië en Suez. Nu kwam het leger. De legerleiding moest echter rekening houden met de stemming onder gewone soldaten en stelde hun loyaliteit aan het bewind maar niet op de proef. Het leger was op straat maar viel demonstranten doorgaans niet aan. Betogers bezetten het Tahrir-plein en begonnen via comités voedselvoorziening en schoonmaak op het groeiende actiekamp op poten te zetten. Een al veel nagevolgde uitoefening van vrijheid en zelfbestuur. Nu ontstond een patstelling. Grote aantallen demonstranten op straat, soldaten hielden de wacht, Mubarak weigerde te vertrekken. Het regime probeerde een tegenaanval. Knokploegen van ‘pro-Mubarak-betogers’, grotendeels vermomde veiligheidstroepen, vielen actievoerders aan met vaak dodelijk geweld. Betogers hielden stand. Straaten pleinprotesten leefden verder op, arbeiders begonnen met stakingen. Op 11 februari bezweek het bewind: een asgrauwe vicepresident verscheen op de televisie: Mubarak was afgetreden. Achttien dagen protest, straatgevechten, pleinbezetting, stakingen hadden het regime op de knieën gedwongen. De militaire top had Mubarak overboord gegooid, om te voorkomen dat de revolutie het bewind grondiger overhoop zou gooien. Twee dictators waren door revolutionair volksprotest ten val gebracht. Het rebelse voorbeeld werkte aanstekelijk, kennelijk waren dictators niet meer zo almachtig als ze aldoor hadden geleken. De grieven die in Tunesië en Egypte mensen opstandig maakten, speelden elders ook: werkloosheid, met name onder hoogopgeleide jongeren; gebrek aan vrijheid; corruptie; regimes die eindeloos in het zadel bleven, met presidenten die hun baan van pa hadden overgenomen (Assad in Syrië), of zoons op opvolging voorbereidden (Mubarak en zoon, Kadhafi en zoons), vorsten die zich niet eens op de schijn van democratische uitverkiezingen beriepen. Mensen herkenden zich in elkaars grieven; mensen herkenden zich nu ook in elkaars hoop. De vrijheidsstrijd was grensoverschrijdend, en breidde zich over land na land uit. In veel landen bleef het bij herhaalde demonstraties, zonder dat die direct tot opstand uitgroeiden. Veelal ging het daarbij om eisen voor meer democratie en maatregelen tegen corruptie. >>


Dat gold in Jordanië, Algerije, Marokko, SaoediArabië en Iran. In andere landen drongen eisen voor een beter levenspeil, hoger loon betere openbare voorzieningen naar de voorgrond. Dat gold voor Oman waar arbeidersprotesten op gang kwam, en voor Irak waar gebrekkige water- en energievoorziening tot hevige protesten leidde. In vier landen gingen de protesten aanzienlijk verder en kwamen wel volksopstanden op gang, richting revolutie. Jemen is één van die landen. In grote steden betogen nu al enkele maanden lang tienduizenden, soms honderdduizenden mensen – veelal jong, vaak studenten en dergelijke – tegen het bewind van de ook eindeloos machthebbende president Saleh. De strijd wordt aangeduid met de Jongeren Revolutie. Intussen heeft een coalitie van oppositiepartijen zich bij het protest aangesloten, maar de leiders ervan zijn meer geneigd om een akkoord met de president te sluiten dan veel jonge betogers gezond vinden. Onder die betogers is gaandeweg het aantal vrouwen toegenomen, een belangwekkende en hoopvolle ontwikkeling in het nogal traditionele Jemen. Stammen op het platteland hebben zich intussen voor een deel tegen het bewind gekeerd. Groepen arbeiders verhogen de revolutionaire druk met protesten, bijvoorbeeld in de havenstad Aden. Een hoge militaire bevelhebber heeft stelling genomen tegen Saleh, en zijn troepen beschermden demonstranten tegen Saleh’s veiligheidstroepen.. Dat maakt hem overigens nog niet tot vriend van de volksopstand, hij is eerder op een eigen machtspositie uit. Saleh blijft intussen doodleuk zitten, veiligheidstroepen en gewapende aanhangers openen steeds weer het vuur. Soms leidt dat tot tientallen doden op een dag. Inmiddels openen strijders van stammen die tegen het bewind stelling nemen, zelf ook het vuur op veiligheidstroepen. De revolutie die op gang is, krijgt trekken van een bloedige burgeroorlog. Drie keer heeft de president intussen aangekondigd om te vertrekken, in ruil voor amnestie voor zijn misdaden en een overgangsperiode. Drie keer heeft hij zich op het laatste moment aan het akkoord rond zijn vertrek onttrokken. Zijn positie is tamelijk onhoudbaar. Maar zijn val is bloedig, en wat erna komt allerminst duidelijk. Een hoofdredacteur van een krant in Jemen weerspiegelt de revolutionaire stemming in brede kringen met een oproep dat niet alleen de president, maar ook de oppositieleiders beter konden vertrekken. Schoon schip, een grondige verandering, is inderdaad waar de revolutie heen drijft. Of dat gaat lukken...? Bahrein en Libië hebben een bloedig verlopen volksopstand gezien. In Bahrein eisten betogers eerst democratische hervormingen. Grote ergernis wekte de discriminatie van de sjiitische meerderheid door een overwegend soennitische koninklijk bewind. Betogers bezetten in de hoofdstad de Pearl Rotonde, de plaatselijke versie van het Tahrir-plein, Herhaaldelijk veegden politie en leger de rotonde met groot geweld schoon, herhaaldelijk keerden betogers er terug. Net als in Cairo organiseerden actievoerders zichzelf, via comités, op dat plein. Weer dat zelfbestuur, die creatieve, positieve

anarchie in werking. Vakbondsleden staakten, leraren namen aan de protesten deel. Buurland Saoedi-Arabië bleek echter niet van plan een democratische revolutie naast de deur te dulden. Meer dan duizend Saoedische soldaten plus tanks trokken, in overleg met het Bahreinse regime, het land binnen. De opstand werd onderdrukt, hetgeen gepaard gaat met doodvonnissen, arrestaties van artsen en verplegenden die demonstranten behandelden en dergelijke. De VS keek minstens de andere kant op en is medeplichtig. Voor Obama was de dynastie in Bahrein een bondgenoot, in het land lag een Amerikaanse vloot afgemeerd, vlak tegenover Iran. Obama had bovendien de goodwill van Saoedi-Arabië nodig om voldoende steun voor een militaire interventie in Libië te verwerven. Het heeft er veel van weg dat Saoedi-Arabië in ruil daarvoor de revolutie in Bahrein mocht helpen verpletteren. Zo regelen beschaafde landen onderling hun zaken. In Libië verliep de ontwikkeling minstens zo tragisch. Voor 17 februari was daar via Facebook een Dag van Woede aangekondigd. Twee dagen eerder begonnen er al betogingen in Benghazi. Veiligheidstroepen sloegen meteen toe, met traangas en dergelijke. Al snel kwamen er kogels op betogers af. In Benghazi groeiden betogingen uit tot opstand, met aanvallen op politiebureaus en kazernes, agenten en soldaten die naar de betogers overliepen, en een bewind dat in stad na stad door menigten vastbesloten en inmiddels ook enigszins bewapende menigten werd omvergeworpen. De opstand breidde zich snel uit naar het westen, ook naar de hoofdstad Tripoli. Daar zette het bewind van Kadhafi echter alles op alles om de macht te behouden. Betogers kwamen onder zwaar vuur, vanuit gebouwen, soms zelfs vanuit de lucht. Wat in Benghazi lukte, mislukte in Tripoli en Sirte. Daar handhaafde Kadhafi zijn machtspositie met wel zeer bruut geweld. Vervolgens begon hij met de tegenaanval, en stuurde elitetroepen oostwaarts, richting Benghazi. Daar, en in andere opstandige steden, waren inmiddels voorlopige comité’s gevormd die het bestuur ter hand namen. Hier zagen we iets van diezelfde dynamiek van zelfbestuur in werking die we ook in Cairo en Bahrein al tegenkwamen. Maar er gebeurde ook iets anders. Functionarissen van het Kadhafi-bewind waren overgelopen, en doken nu op in de leiding van de opstand. Zij keken echter voor hun strategie niet zozeer naar de kracht van volksverzet, maar zochten internationale steun. Vanuit leidende kringen van de revolte klonk al snel de roep om een door Westerse machten militair afgedwongen vliegverbod, later ook om luchtaanvallen op Kadhafi’s troepen. Frankrijk en Engeland wilden wel. De VS ook, nadat ze steun uit onder meer Saoedi-Arabië hadden gekregen. Westerse staten hoopten klaarblijkelijk, door een beperkte militaire interventie tegen Kadhafi, goodwill aan de kant van de opstand te wekken en dus goede betrekkingen met mogelijke kopstukken van een nieuw bewind na Kadhafi’s val dichterbij te brengen. Goede banden met Kadhafi’s mogelijke opvolgers konden van pas komen, in het land zit olie, regeringen aan wie de nieuwe

machthebbers dank verschuldigd zijn vanwege militaire steun, kunnen in ruil bijvoorbeeld medewerking rond oliecontracten vragen. Alweer: zo regelen beschaafde landen hun zaken. Een opstandsleiding stelde zich op als junior partner van grote mogendheden, en daarmee de opstand tot aanhangsel van Westerse belangenpolitiek hielp maken. Westerse regeringen gebruikten die militaire interventie, onder humanitair voorwendsel maar met als functie om de Libische opstand in pro-Westers vaarwater te krijgen, en te voorkomen dat het de revolutionaire kant op bleef gaan. Extra voordeel: de VS kon zich weer als vrijheidsvriend profileren. In dat profiel was, door de steun aan de Tunesische en Egyptische dictaturen tot bijna het laatste moment, nogal de klad gekomen, en daar kon via interventie ‘aan de kant van de vrijheid’ nu iets aan gedaan worden... Zo is de aanvankelijk zo hoopgevende opstand in Libië ontspoord, en aan imperiale machtspolitiek ondergeschikt geworden. Hierbij speelde een verschil tussen Libië enerzijds, en Tunesië en Egypte anderzijds, een rol. In die laatste twee landen was de rol die arbeidersstrijd speelde in de revoluties wezenlijk. In Libië lag dat anders. Veel arbeiders in dat land waren migranten, uit Azië, uit andere Afrikaanse landen. Zij leden onder racisme, vanuit het bewind dat met de EU samenwerkte tegen migratie van Afrikaanse mensen naar bijvoorbeeld Italië. Toen de opstand uitbrak, gingen er bovendien geruchten – sommigen klaarblijkelijk niet ongegrond – dat Kadhafi huurlingen uit Afrikaanse landen gebruikte tegen het verzet. In een al met racisme vergiftigde maatschappij leidde angst voor zulke huurlingen er toe dat donkere mensen bij voorbaat gewantrouwd werden en met grof geweld, soms met pogroms en moord, te maken hadden. Veel van deze mensen zochten dan ook een veilig heenkomen. Korter gezegd: arbeiders in Tunesië en Egypte gingen tijdens de opstanden in staking. Arbeiders – migranten – in Libië sloegen tijdens de opstand op de vlucht . De kracht die de revoluties in de eerste twee landen naar links dreef, ontbrak in Libië vrijwel. Daardoor domineerden veel rechtsere houdingen en praktijken de Libische opstand, met een pro-interventiehouding én uitbarstingen van racisme als symptomen. Van de zelfbesturende comités uit de begintijd horen we intussen niets meer. In Syrië worden intussen al enkele maanden vrijwel dagelijks – vaak nachtelijks – demonstraties gehouden tegen de dictatuur van president Assad. Diens veiligheidstroepen schieten gericht, en ze brengen grote aantallen mensen om. Tegen Homs, Deraa en andere steden heeft het bewind militairen met tanks ingezet. Soldaten zijn huis aan huis gegaan om mensen te arresteren – mensen die dan bijvoorbeeld in voetbalstadions worden opgesloten. Volgens cijfers van 24 mei is het dodental inmiddels tot boven de duizend opgelopen. Maar mensen blijven demonstreren, geweld incasseren, soms ook terugvechten: sommige van de doden zijn politieagenten en soldaten. Demonstranten zijn veelal jong, werklozen of mensen met losse baantjes. Arme mensen veelal. Het betreft deels ook mensen van het platteland, uit kleine stadjes en dorpen, waar

armoede nog verergerd is door droogte. Ook studenten in Damascus en Aleppo voeren actie, en incasseren repressie. De opstand is niet algemeen, ze brengt geen honderdduizenden mensen tegen het bewind op straat zoals in bijvoorbeeld Egypte. Maar de opstand is wel wijdverspreid, en opmerkelijk hardnekkig gezien de enorme onderdrukking. Groot verschil met Egypte is wel dat de strijd voornamelijk door demonstraties gevoerd wordt, en niet ook door stakingen. Daarmee hangt samen dat het vooral politieke eisen zijn – meer vrijheid, de val van het bewind – en niet zozeer sociale eisen – tegen de armoede en de werkloosheid, tegen hogere prijzen bijvoorbeeld ook – die vanuit het verzet naar voren komen. Dit relatieve gebrek aan sociale en niet louter politieke strijd, helpt wellicht verklaren waarom de strijd weliswaar in veel plaatsen woedt, maar niet het karakter van volksrevolutie heeft aangenomen dat de strijd in Tunesië, Egypte en tot op zekere hoogte ook Jemen had en heeft. Hoe gaat het verder? De val van president Saleh lijkt me een kwestie van tijd. De krachten tegen hem zijn inmiddels zo groot dat het niet waarschijnlijk is dat hij zijn macht kan handhaven. Of daarmee ook de radicale demonstranten, de ‘Jongerenrevolutie’, de meest positieve krachten van het verzet, gaan winnen is daarmee niet gezegd, zelfs gewapende strijd tussen groepen tegenstanders van Saleh is helaas denkbaar. President Assad van Syrië staat wat sterker. Maar dat de opstand ondanks alle onderdrukking maar dóórgaat moet voor hem verontrustend zijn, en hoopgevend voor de dappere betogers. De val van Kadhafi lijkt onafwendbaar. Maar dat komt vooral door de mokerslagen van militaire interventie, méér dan door de kracht van de inmiddels gemanipuleerde en verloederde volksopstand. Intussen is de revolutie in Tunesië en Egypte nog helemáál niet voorbij. Daar blijven mensen actievoeren voor dieper gaande veranderingen, tegen terugkeer van het oude bewind in een nieuw jasje, en ook tegen de opkomst van uiterst rechtse fundamentalisten. Opvallend in vooral Egypte de strijd die allerlei groepen voeren in allerlei geledingen van de maatschappij. Arbeiders staken en eisen het vertrek van corrupte managers, hogere lonen, terugdraaien van privatisering, vaste contracten voor mensen die flexcontracten hadden en dergelijke. Studenten eisen het vertrek van veiligheidstroepen van de universiteit. In allerhande instellingen liggen functionarissen van het oude bewind, maatjes van de dictatuur, onder vuur. Demonstraties en sit-ins vinden in allerlei sectoren van de maatschappij plaats. Mensen vormen onafhankelijke organisaties, vakbonden, comités, netwerken, partijen. Het is die strijd en die organisatie van rechtstreeks betrokkenen zélf die een veel diepere bevrijding dan louter de val van één dictator naderbij brengt. En dat laatste geld niet alleen voor Egypte.

.

Peter Storm

maker van het weblog Rooieravotr, http:// peterstormschrijft.wordpress.com , waar ook veel meer over de hier besproken ontwikkelingen is en wordt geschreven.


Wat ik Geloof Ik geloof dat het beste dat ik kan doen voor de wereld is; mijzelf zijn, zo goed mogelijk. Daarmee bedoel ik niet zomaar te leven op mijn impulsen, maar vrede hebben met wie ik ben en mijn talenten ontwikkelen. Daaruit volgt mijn politieke opvatting, die in toenemende mate als anarchistisch valt te omschrijven. Het aantrekkelijke van anarchisme is voor mij dat het geen verschil maakt in doel en middel. Het doel is vrij te leven en het middel daartoe is gewoon zo vrij mogelijk te leven. Veel mensen

What I believe in is freedom in all aspects of life, physical, mental and psychological. A society that assures that valuable right for all its members is what I seek for. Most people believe that this is utopia, as they are daily poisoned by people of power, religion, monetary system, over consumption, mass media, etc… However, I believe that each person has the power to make changes on two levels, a personal and a collective. When people will believe that there is no need for any masters or any gods

denken: “Ja, maar ik maak toch geen verschil, want al die andere mensen zijn slecht.” Maar jij hebt geen controle over die andere mensen, wel over je eigen gedrag. Als je jezelf zo gedraagt dat de wereld een betere plek zou zijn als iedereen zich zo zou gedragen, ben je een begin van de oplossing.

.

Daan

of any kind, when they will realize that they can directly decide for their personal life and for all issues of society collectively and when they will realize that their happiness is depended on the well being of all members of their society, then maybe utopia is not that far and it is not just a dream.

.

N.K.

7 sociale zonden 7 social sins

1 2 3 4 5 6 7

Rijkdom zonder Werk Wealth without Work Plezier zonder Geweten Pleasure without Conscience Wetenschap zonder Menselijkheid Science without Humanity Kennis zonder Persoonlijkheid Knowledge without Character Politiek zonder Principe Politics without Principle Commercie zonder Moraliteit Commerce without Morality Verering zonder Opoffering Worship without Sacrifice

Mahatma Gandhi


www.georganiseerde-weldaad.nl contact: redactie@georganiseerde-weldaad.nl

Grafisch Ontwerp Evelien van Breemen

!/? #1  

De eerste uitgave van Georganiseerde Weldaad [Juni 2011]