Issuu on Google+







Editorial

Έχετε παρατηρήσει τον κόσμο γύρω σας; Οι περισσότεροι περπατάνε σκυφτοί και πολλοί με μούτρα μέχρι το πάτωμα. Άλλοι κάθονται μόνοι τους ακούγοντας μουσική με τα μικροσκοπικά ακουστικά τους και άλλοι παραμιλάνε... Ζούμε σε μία εποχή απόλυτου χάους, προβλημάτων και κανείς δέν ξέρει ακριβώς τι του φταίει. Εμείς δεν βρήκαμε λύση αλλά καταλήξαμε σε ένα σημαντικό συμπέρασμα. Μας λείπει το γέλιο. Μας έχει κατακλύσει όλους ο φόβος του που πάμε και τί κάνουμε, το ευκαιριακό κέρδος έχει γίνει αυτοσκοπός λόγω επαγγελματικής αστάθειας και οι περισσότεροι απο εμάς έχουν πάψει να ελπίζουν... Ο σκοπός του Happy Revolver είναι να σας κάνει να γελάσετε έστω και λίγο, μεταφέροντάς σας κάθε τρελή, ιδιαίτερη και εξωπραγματική σκέψη μας μέσα από χιουμοριστικά κόμιξ και κείμενα! Το χιούμορ για εμάς είναι όπλο, όχι με την επιθετική έννοια αλλά την αμυντική. Πυροβολεί με ατάκες και αμύνεται σε κάθε τι μίζερο, ξεπουλημένο και σάπιο. Εσείς απλά πατήστε τη σκανδάλη...

Ready to launch!

Γιώργος Μελισσαρόπουλος 


περιεχόμενα

1

--Tickes!

3

Editorial

Δημήτρης Κάσδαγλης

6

Ταυτότητα

8

Κεφαλοθραύστης

10 13

Σταύρος Κιουτσιούκης Κωστής Τζωρτζακάκης

Puzzle Boy & Potato Head Τάσος Ζαφειριάδης

Εγκεφαλική μαρμελάδα #1: Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια Τάσος Μαραγκός (Tasmar)




18

Η κουζίνα

20

Japanic

26 32 34 36

Ευνομία Γιώργος Μελισσαρόπουλος

Δεν υπάρχει ελπίδα Λουκάς Τσουκνίδας

S&M: Dominant Love

44

Αφτοκίνητα

48

Super Insomniacs #1: Ναι μωρέ θα δούμε.

50

Σοφία Ρούσσου

Στο πάρκο Γιώργος Κωνσταντίνου

Από χέρι σε χέρι: Αλέξης Λουκάς Μέξης

56 59 64

Αντώνης Βαβαγιάννης

Γιώργος Τσούκης

Τον Αυνάν πολλοί εμίσησαν, τον αυνανισμό ουδείς Γιάννης Κουκουλάς

Rocka Rooster Βασίλης Κωλέττης

Από τη Γη στη Σελήνη Γιάννης Τεξής Γιάννης Πατέλιας Βίκτωρ Μοσχόπουλος

Making of...




Διμηνιαία ανθολογία κόμικς + χιούμορ Τηλέφωνο: 2610322395 Website: http://www.revolver.gr e-mail: info@revolver.gr

Επιμέλεια ύλης Κούλης Συνεργάτες τεύχους Αντώνης Βαβαγιάννης Ευνομία Τάσος Ζαφειριάδης Δημήτρης Κάσδαγλης Σταύρος Κιουτσιούκης Γιάννης Κουκουλάς Κούλης Βασίλης Κωλέττης Γιώργος Κωνσταντίνου Τάσος Μαραγκός Γιώργος Μελισσαρόπουλος Λουκάς Μέξης Βίκτωρ Μοσχόπουλος Γιάννης Πατέλιας Σοφία Ρούσσου Γιάννης Τεξής Κωστής Τζωρτζακάκης Γιώργος Τσούκης Λουκάς Τσουκνίδας Σχεδιασμός Εξωφύλλου Meliss Σχεδιασμός Κούλης Έκδοση Animatic Vision Εφέσσου 74, 26226, Πάτρα Τηλ. 2610 322 395 e-mail: info@animatic-vision.gr http://www.animatic-vision.gr Υπεύθυνος απέναντι στο νόμο Γιώργος Μελισσαρόπουλος 

Εκτύπωση Τυπογραφείο Ταχύτυπο Πάροδος Διοδώρου 160 Βελβίτσι Πατρών











10


11


12


13


14


15


16


17


18


19


20


21


22


23


24


25


26


Δεν υπάρχει ελπίδα του Λουκά Τσουκνίδα Ι Ο Ισίδωρος ήταν αποφασισμένος για όλα. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι. «Ως εδώ ήταν κουφάλεεεεεες!» φώναξε αλλά δεν τον άκουσε κανείς. Το κλαμπ ήταν γεμάτο. Η ανέμελη νεολαία χοροπηδούσε πάνω-κάτω με τις μουσικές επιλογές του χαρισματικού DJ Gamatos. Εδώ και πολλή ώρα έβλεπε στα μάτια τους μια ανεξήγητη ευφορία. Δε μπορούσε να καταλάβει. Δεν είναι ότι δεν προσπαθούσε. Είχε ήδη πιει αρκετό αλκοόλ, είχε κουνήσει και τον κώλο του στο ρυθμό αλλά δεν μπορούσε να ξεχάσει με τίποτα. Τα σημαντικά προβλήματα δεν τον άφηναν σε ησυχία. Η φτώχια, η ανεργία, οι μετανάστες, το AIDS, η τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, ο τρίτος κόσμος, η καρέτα-καρέτα, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, τα καρκινογόνα συντηρητικά, τα ναρκωτικά, η κρατική καταστολή, η χειραγώγηση των ΜΜΕ, ο Μεγάλος Αδελφός, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός, ο ρατσισμός, οι ανύπαντρες μητέρες, οι άστεγοι στους δρόμους… Τόσα πολλά προβλήματα και τόσος λίγος χρόνος. Η γενιά του όμως αδιαφορούσε και ξόδευε τις δυνάμεις της σε επιφανειακές διασκεδάσεις. Παρ’ όλ’ αυτά, ήταν έτοιμος να τους συγχωρέσει. Τουλάχιστον είχαν σχεδόν όλοι από ένα χρωματιστό βραχιόλι. Τα πιο δημοφιλή ήταν τα κίτρινα εκείνου του διάσημου ποδηλάτη που θεραπεύουν τον καρκίνο και τα άσπρα που καταπολεμούν τη φτώχεια. Κατά βάθος νοιάζονταν για τα μεγάλα άλυτα προβλήματα. Έκρυβαν ένα μικρό ακτιβιστή μέσα τους. Και ο Ισίδωρος το ίδιο. Ο δικός του μικρός ακτιβιστής όμως είχε ωριμάσει πιο γρήγορα και ήταν έτοιμος να εκραγεί. Ζητούσε μόνο την αφορμή και θα του την έδινε ο χαρισματικός DJ Gamatos. Με μια χορευτική κίνηση, ο κυρίαρχος

My friend,a ninja doesn’t kill. He eliminates and only for defensive purposes. Franco Nero as ‘Cole’

from ‘Enter the Ninja’ (1981)

27


28

των πικάπ απέδειξε και στον πιο δύσπιστο πόσο κουλ είναι. Άπλωσε το χέρι στη συλλογή με τα 80’s βινύλια και με κλειστά τα μάτια, έπιασε με την πρώτη το αξέχαστο χιτ του Eddie fuckin’ Grant «Gimme hope, Johanna». Όσα θ’ ακολουθούσαν… είχαν πλέον γραφτεί! II Το 1989 ο σούπερσταρ της σοφτ ρέγγε Eddie Grant αποφάσισε ότι είχε υμνήσει αρκετά τον έρωτα και τα ανέμελα γλέντια στις ακτές της Καραϊβικής. Ένιωσε ότι η ώρα είχε φτάσει να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του και να μιλήσει για ένα θέμα που έκαιγε την παγκόσμια κοινότητα και τους υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έγραψε ένα τραγούδι για το απαρτχάιντ και την πολιτική κατάσταση στη Νότιο Αφρική. Όμως έκανε ένα σοβαρό λάθος. Θεώρησε δεδομένο ότι το μη-αγγλόφωνο κοινό –ειδικά το ελληνικό, που εκείνον τον καιρό μόλις περνούσε από την εποχή του «Ντου γιου λάικ δι Γκρις» στην εποχή του προφίσιενσι— θα ενδιαφερόταν να καταλάβει τα λόγια ενός τύπου με ράστα που μιλάει με ακαταλαβίστικη, κάπως αστεία προφορά για μια χαζογκόμενα που τη λένε Τζοάνα. Που όμως δεν είναι γκόμενα, αλλά η ίδια η Νότια Αφρική. Στην οποία ο λαϊκός βάρδος απευθύνει έκκληση για σύνεση και συμμόρφωση. Και ζητά μια κίνηση καλής θέλησης που θα τονώσει την ελπίδα να αποφευχθεί η σύγκρουση. Κι όλ’ αυτά με τη συνοδεία μιας χαρωπής, χορευτικής μελωδίας. Δε ξέρω για τις υπόλοιπες μη αγγλόφωνες χώρες αλλά στην Ελλάδα το μήνυμα δεν έφτασε ποτέ. Το μόνο που κατάφερε ο Eddie Grant είναι ότι μέχρι σήμερα, και πιθανότατα για πάντα, κάθε φορά που ακούγεται το κομμάτι του, οι χορευταράδες σχηματίζουν «τρενάκι» και χορεύουν γιάνκα. Διασχίζουν χοροπηδώντας και παλιμπαιδίζοντας το χώρο, γράφοντας στ’ αρχίδια τους το απαρτχάιντ που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει πια. Φυσικά, η διασκευή του κομματιού από τον


Πασχάλη με τον τίτλο «Σ’ αγαπώ Τζοάνα» δε βοήθησε καθόλου και το ‘να έφερε τ’ άλλο. III Όμως ο Ισίδωρος ήταν από εκείνους που ήξεραν. Είχε ακούσει το μεγαλύτερο αδερφό του να το λέει στους φίλους του μια μέρα που μαστούρωναν και άκουγαν ρέγγε: «Ρε μαλάκες, το κομμάτι είναι στρατευμένο. Αλλά το παρεξηγήσανε και έγινε πανηγυρτζίδικο. Ίσως πρέπει εμείς να περάσουμε το μήνυμα… Τζούρα;» Πήγε αμέσως κι έψαξε στο ίντερνετ. Λίγα πράματα. Το τραγούδι ήταν πλέον ξεχασμένο. Βρήκε τους στίχους και τους διάβασε. Τον άγγιξαν. Αηδίασε όταν σκέφτηκε πόσες φορές είχε ακολουθήσει το τρενάκι τη στιγμή που ο Eddie Grant έβγαζε κραυγή για βοήθεια. Ένιωσε συνένοχος. Πού να ‘ξερε ο κουλ DJ Gamatos όταν ανεβοκατέβαζε τα μαχαίρια του μείκτη περνώντας με μαεστρία από τη Γιάνκα στη Johanna το τι θα επακολουθούσε. Το μάτι του Ισίδωρου γυάλισε. Είδε μπροστά του τον πατέρα του όπως τότε που είχε γράψει 9 στο διαγώνισμα των μαθηματικών: «Εμείς τουλάχιστον αγωνιστήκαμε για κάτι. Εσείς ρεμάλια γεννηθήκατε, ρεμάλια θα πεθάνετε…Ρωξάνηηηηη έλα να καμαρώσεις το γιο σου», ήταν τα σκληρά λόγια του παλιού αριστερού που έβλεπε το γιο του να πετάει το μέλλον του στις καφετέριες συζητώντας για εξατμίσεις και κυλινδροπίστονα. Επανήλθε στην πραγματικότητα. Είχε πλέον αποστολή. Θα έκανε τον πατέρα του περήφανο. «Ως εδώ!» γύρισε και φώναξε στον κολλητό του που ετοιμαζόταν να μπει στο τρενάκι μόλις έβρισκε το κατάλληλο βαγόνι ν’ ακολουθήσει. Είναι γνωστό ότι στα τρένα ευνοούνται οι νέες γνωριμίες. Αρκεί να μπεις στο σωστό κουπέ. «Ναι, ναι! Και γαμώ!» ήταν η απάντηση

29


30

του πλανεμένου φίλου του. Δεν άκουγε ή δεν ήθελε ν’ ακούσει. Για τον Ισίδωρο δεν είχε πια σημασία. Το αίμα του έβραζε. Μπήκε στο μισητό τρενάκι. Έπρεπε να φτάσει μέχρι τον DJ όσο πιο γρήγορα γινόταν. Έφτασε. Βγήκε απ’ τη γραμμή του και ξεροκατάπιε. IV «Ως εδώ ήτανε κουφάλεεεεεες!» φώναξε κι έκανε το ρεσάλτο. Ο χαρισματικός DJ Gamatos ήταν βυθισμένος στη μεγαλοσύνη του, όταν είδε ένα νεαρό να κατευθύνεται προς τα πάνω του με πολεμική κραυγή χιλίων Σιού και Τσιρικάουα μαζί. Τα μάτια του οργισμένου ακτιβιστή ήταν κατακόκκινα και οι φλέβες στο πλάι του μετώπου του πρησμένες. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Μια λάμψη τράβηξε την προσοχή του κόσμου που σταμάτησε να χορεύει. Ο συνειδητοποιημένος εκδικητής έφτασε σε απόσταση αναπνοής από το απόρθητο βάθρο του άρχοντα του ρυθμού. Έδειξε τα δόντια του μέσα από το παραμορφωμένο του πρόσωπο και άπλωσε τα χέρια για ν’ αρπάξει τον εχθρό. Ο άνθρωπος που άλλαζε βινύλια πιο γρήγορα και από τη σκιά του ήταν ατάραχος σε όλη τη διάρκεια της επίθεσης. Το ένα χέρι του κρατούσε το βινύλιο με το «Jenghis Khan» στο σωστό σημείο. Το άλλο χέρι στο μαχαιράκι. Το ακουστικό στ’ αυτί. Έπρεπε να είναι έτοιμος τη στιγμή της αλλαγής. Ότι κι αν συνέβαινε τίποτα δε μπορούσε να σταματήσει τη ροή της μουσικής. Αλλά ο αφιονισμένος νεαρός πλησίαζε όλο και πιο πολύ. Και το τραγούδι έφτανε στο τέλος του. Τα πράγματα ήταν πιο κρίσιμα απ’ ότι υπολόγιζε. Θυμήθηκε τις δύο ή τρεις φορές στην καριέρα του που έκανε την αλλαγή σε λάθος μπιτ. Έδιωξε γρήγορα τις αρνητικές σκέψεις. Ο δάσκαλός του, ο DJ Miyagi, τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό: «Κάποτε γιε μου, θα έρθει μια στιγμή που θα πρέπει να συνδυάσεις όλες σου τις δεξιότητες μέσα σε ένα κλάσμα του δευ-


τερολέπτου. Φρόντισε να είσαι έτοιμος. Είναι η λεπτομέρεια που σε κάνει σπουδαίο», του είπε πριν μεταναστεύσει στην Γκόα για πάντα. Αυτή ήταν η στιγμή. Ο Ισίδωρος ήταν έτοιμος να τον γραπώσει. Έπρεπε να αντιδράσει, όμως το σωστό μπιτ δεν είχε φτάσει ακόμα. «Δώσε μου λίγο γαμημένο χρόνο», μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του. Το μπιτ έφτασε. Με μια κίνηση του κεφαλιού α-λα Michael Jackson πέταξε τα ακουστικά προς τον επιτιθέμενο. Τα χέρια του πήραν φωτιά καθώς ανεβοκατέβασε τα μαχαίρια του μείκτη πετυχαίνοντας την τέλεια αλλαγή —αν είναι δυνατή μια τέτοια. Ο Ισίδωρος απέφυγε τα ακουστικά με μια νευρική κίνηση. Αυτό έδωσε στο βιρτουόζο των πλατό το κλάσμα του δευτερολέπτου που χρειαζόταν.

«Jen…»

Τα άκρα του ήταν επιτέλους ελεύθερα. Γύρισε με ταχύτητα αστραπής το κορμί πραγματοποιώντας μια ανάποδη κλωτσιά πιο αυτοκρατορική και από του αμίμητου Chuck Norris. Βρήκε τον θολωμένο Ισίδωρο κατευθείαν στο κρανίο.

«Jen…»

Ο νεαρός γκρεμίστηκε από το βάθρο που για λίγο έγινε ρινγκ. Το πλήθος έκανε χώρο και ο Ισίδωρος σωριάστηκε στο πάτωμα.

«Jenghis Khaaaaaaan!»

Δυο καραφλοί μπόντι-μπίλντερς τον μάζεψαν λιπόθυμο και αιμόφυρτο. Το πλήθος συνέχισε το χορό. Τότε ο χαρισματικός DJ Gamatos έκανε κάτι που ήταν αντίθετο με τη φιλοσοφία του που υποδεικνύει σεμνότητα και σεβασμό στον ηττημένο. Η στιγμή το απαιτούσε. Πήρε το μικρόφωνο και φώναξε με όλη του τη ψυχή:

«Κανείς δε σταματάει το λαό μου όταν χορεύει.» Το πλήθος τον αποθέωσε. 31


32


33


34


35


«Από χέρι σε χέρι»

Αλέξης «Πού σκατά τον άφησα πάλι…», φώναξα και άρχισα να κάνω το δωμάτιο άνω κάτω. Η ώρα ήταν περασμένες έντεκα και είχα ήδη καθυστερήσει ένα τέταρτο. Ντυμένος ήμουν, είχα πετάξει επάνω μου και μισό λίτρο κολόνια μιας και δεν είχα χρόνο για μπάνιο και το μόνο που ήθελα ήταν να βρω τον αναθεματισμένο αναπτήρα μου και να φύγω. Θα χρησιμοποιούσα για δικαιολογία το ότι σήμερα όλη μέρα πονούσε η κοιλιά μου, εξου και η καθυστέρηση. Και να πω την αλήθεια δεν ψηνόμουν και πολύ για το αποψινό. Θα παράταγα την ιδέα του ύπνου από νωρίς για χάρη του κολλητού μου του Κώστα, μιας και ήταν η τελευταία του μέρα πριν μπει και αυτός στρατό… Μαλακία, οπότε για το αντίο έπρεπε να τον πάμε μπουζούκια. Που αλλού; «Εδώ ήσουν τόση ώρα γαμώ…», είπα καθώς αντίκρισα τον μικρό κλασικό μου αναπτήρα κάτω από ένα πάκο από περιοδικά. Αυτό ήταν η δουλειά μου, άλλα αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να κυριεύσουν και το εσωτερικό του σπιτιού μου. Έλλειψη γυναίκας στο σπίτι γρήγορα οδηγεί στο χάος. Αναρχία. Το μόνο που 36

του Λουκά Μέξη

έλειπε όμως ήταν το σεξ… Πέταξα τον αναπτήρα στη τσέπη μου, έφτιαξα τον γιακά του σακακιού μου και άνοιξα την πόρτα. Τους υπόλοιπους θα τους συναντούσα έξω από το μαγαζί, και έπρεπε να είμαστε νωρίς λόγω κράτησης. Η κοιλιά μου με είχε πιάσει από χτες, μιας και είχα να φάω σπιτικό φαγητό από τότε που ζούσε η γιαγιά μου, και όλο το feeling μου ήταν πεσμένο. Ίσως και να έφταιγε που ο κολλητός μου που έχω κάθε μέρα μαζί να κάνουμε καφρίλες και να βγαίνουμε έξω φεύγει για Κόρινθο, με πλήρη απουσία κονέ και βύσματος. Θα φάει καλά ο ψάρακλας. Τώρα τι θέλω και μιλάω εγώ, μιας και είμαι 25 χρονών γαϊδούρι αλλά ακόμα την αναβολή απολαμβάνω. Και θα απολαμβάνω ελπίζω για πολύ ακόμα. «Γιατί άργησες τόσο πολύ βλαμμένε;», μου φώναξε ο Δημήτρης και ο Τάκης, φίλοι που από ότι φαίνεται είχαν μείνει απ’ έξω από το μαγαζί να με περιμένουν. Τους ρώτησα που είναι οι υπόλοιποι και φυσικά πήρα την αναμενόμενη απάντηση. Είχε πάει 12 παρά, και μιας και ήταν Τρίτη το γλέντι μέσα είχε αρχίσει. Όλα έτοιμα για μια βραδιά γεμάτη


δυνατή μουσική, μπουζούκια, κακές διασκευές και κιτς εμφανίσεις, πάντα συνοδευόμενες από πολλά ποτήρια ουίσκι με κόλα. Και σαν σωστός μπουζουκόβιος, ανυπομονούσα να κυλίσω σε αυτή την κραιπάλη. Για το αντίο του Κωστάκη μας. «Έχεις προβλήματα ρε μαλάκα; Μια ώρα καθυστέρηση;», μου είπε με το που με είδε ο βλάκας. «Εγώ βρε μάπα ή εσύ;», του απάντησα και κάθισα δίπλα του. Κοίταξα γύρω μου και χοντρά χοντρά μέτρησα κεφάλια. Πρέπει να είμαστε καμία 10αρία άτομα, από τα οποία άγνωστα μου ήταν μονάχα 2. Κοπέλες. Ενδιαφέρον. Πάντα. «Λοιπόν Αλέξη, άκου. Από εδώ είναι οι φίλες μου από Γιάννενα, η Άννα και η Ελίνα.», με σύστησε ο Νίκος και μου έσβησε την απορία. Ο Νίκος είναι ένας από τους εκατομμύρια γιαννιώτες φίλους μου, και αν και σπούδαζε στο εξωτερικό τον έβλεπα πολύ συχνότερα από τον γείτονα μου. Έκανα το κλασικό νόη-

μα τύπου «χαίρω πολύ» και άρχισα να ψάχνω καθαρό ποτήρι για να το γεμίσω με το υπέροχο κιτρινωπό υγρό, το νερό της φωτιάς. Το μαγαζί ήταν γεμάτο. Και ήταν Τρίτη. Αναρωτήθηκα για τον μέσο νεοέλληνα και το πού βρίσκει την όρεξη Τρίτη βράδυ να χαλάσει τουλάχιστον μια 100αρα ευρώ για να ακούσει τόσες τραγουδίστριες και τραγουδιστές τους οποίους με το συμπάθιο τους βλέπει η μάνα τους και ρωτάει πότε θα τους συστήσουν. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα το μενού περιέχει μια πρώην Playmate, δύο απόφοιτους από μουσικό και όχι μόνον reality και μία δευτεράτζα που ανάμεσα σε όλους τους υπόλοιπους φαντάζει Μαρία Φαραντούρη και βάλε. Το μαγαζί φαινόταν και ΗΤΑΝ φτηνό. Μπασκλασαρία που λένε. Και όμως, είχε την φάση του. Αυτό γιατί ήταν αληθινό μαγαζί που ξέρεις ότι καταναλώνουν κάθε βράδυ τόνους λουλουδιών, και ο κόσμος φεύγει σίγουρα με ένα χαμόγελο στα χείλη χωνεύοντας ώρες λα-

37


ϊκής μουσικής και μουδιασμένων ποδιών από το πολύ ζεϊμπέκικο. Μια χαρά. Άδειασε κιόλας το πρώτο ποτήρι. Πάμε για το δεύτερο με συνοπτικές διαδικασίες. «Πως νιώθεις ρε μαλάκα που μπαίνεις;», ρώτησα ο μαλάκας. Πώς να νιώθει; Ευτυχία, αυτό που πάντα ήθελε, να δώσει και ευχαριστίες στη μάνα του που πίστευε σε αυτόν; «Πώς να νιώθω βρε μαλάκα; ΣΚΑΤΑ. Όταν έκοβα την αναβολή μου δεν είχα ιδέα ότι θα φτάσω στο σημείο τέτοιας φρίκης. Μαλακίες. Άλλοι κάθονται και περνάνε μια χαρά με τα γαμωκονέ τους και άλλοι σαν εμένα καταλήγουν στην Κύπρο να τους κλείνει το μάτι ο Τούρκος από απέναντι. Γαμώ τη τύχη μου. Και τους γονείς μου που δεν έκαναν νονό μου τον υπουργό Εθνικής Αμύνης…», είπε και έπνιξε την φρίκη του και αυτός στο ποτήρι. Δεν ήξερα τι να

38

του πω να τον ηρεμίσω. Είχα ακούσει χίλια δυο για τον στρατό, αλλά πάντα τα καλά ερχόντουσαν από αυτούς που βολευτήκαν ναυτικό και αεροπορία και παρουσιαζόντουσαν μία στο τόσο και αν… Και για αυτό άλλωστε και εγώ δεν πήγαινα. Προτιμούσα να λιποτακτήσω παρά να υπηρετήσω χωρίς βύσμα και να καταλήξω να καθαρίζω πατάτες στην καλύτερη. Και αν δε με πάτε για αυτά που λέω, δεν με πολυνοιάζει. «Εντάξει ρε, περάσαμε γαμώ το καλοκαίρι, λιώσαμε, τα σπάσαμε όλα, χορτάσαμε και ίσως να είναι μια καλή εποχή ρε μαλάκα που μπαίνεις τώρα. Τελείωσες και από σχολή, είσαι στην καλύτερη φάση να μπεις…», του είπα ενώ στη σκηνή είχαν τελειώσει τα άγνωστα ονόματα και από στιγμή σε στιγμή το πρώην λαγουδάκι θα εμφανιζόταν να αποδείξει ότι εκτός από κώλο διέθετε και φωνή. Ούτε καν. Μέσα στην φασα-


ρία κοίταξα την παρέα μας. Λογικό να έχουν σχηματιστεί και άλλα πηγαδάκια όπως το δικό μου και του Κώστα. Οι Δημήτρηδες τα έλεγαν μιας και είχαν καιρό να ειδωθούν, οι τρείς τρέλες (όπως ονομάζω τρεις παλαβές συμφοιτήτριες μου που όπου χαρά και γιορτή είναι πρώτες στα τραπέζια πάνω) και ο Νίκος μιλάει με τις φίλες του για να μην βαρεθούν και αυτές. Χμ. Μαλακία μου, αλλά δεν έδωσα την προσοχή που έπρεπε. Και αυτό γιατί η Άννα ίσως και να ήταν ωραία. Δηλαδή… Με τέτοια μάτια, σίγουρα ωραία είναι αλλά ξέρετε πως είναι αυτά. Αν δεις μια κοπέλα καθιστή δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Και κακά τα ψέματα εμείς οι άντρες είμαστε οπτικοί τύποι. «Γεια σου Άννα! Πρώτη φορά σε βλέπουμε στην παρέα μας. Πώς και έτσι; Τον Νίκο τον ξέρεις καιρό; Πού σε έκρυβε», είπα να σπάσω τον πάγο. «Στη ντουλάπα του. Δίπλα από τα σώβρακα. Χάλια ήταν. Ευτυχώς όταν με ξαναβάλει αφού φύγουμε από δω θα με βάλει με τα σακάκια. Πιο glamour καταστάσεις. Γουστάρω», είπε και χαμογέλασε. Τσαφ. Έλαμψε το πρόσωπο της. Ήταν αντιπροσωπευτικό είδος ξανθιάς, δηλαδή ξανθιά ήταν, και με μπλε ματάρες. Όχι μάτια, ματάρες. Υδροχόος θα ήταν. Πώς; Καλά δεν το ξέρατε ότι οι Υδροχόοι έχουν συνήθως τα πιο εκφραστικά μάτια; Ούτε εγώ, αλλά στο

γραφείο μου κάθομαι δίπλα από την κοπέλα που κάνει τα αστρολογικά στο περιοδικό και τα’ μαθα και εγώ! «Υδροχόος είσαι ε;», της είπα κλείνοντας το ματάκι, και ήδη σκεφτόμουν πώς θα το σώσω έξυπνα σε περίπτωση που πει όχι. «Καλά πλάκα μου κάνεις. Πως το ήξερες;», είπε και πέθανα στα γέλια. Ότι θα έπεφτα μέσα τόσο εύκολα δεν το περίμενα. Μπράβο ρε Παναγιώτα, να θυμηθώ να σε κεράσω αύριο όταν σε δώ. «Δεν το ήξερα. Εσύ μου τό’ πες. Για πες τι λέει, Αθήνα μένεις ή Γιάννενα;», ρώτησα και εγώ τα κλασικά αφού είπα την βλακεία μου και η συζήτηση κύλησε ήρεμα. Μου είπε ότι σπουδάζει νομική αλλά ασχολείται και με το τραγούδι, ότι είναι Αθήνα με τον αδερφό της εδώ και χρόνια και ότι με τον Νίκο είναι φίλοι από παλιά, μιας και καθόντουσαν σε διπλανά θρανία στο σχολείο. Ενώ όμως μου μίλαγε εγώ ψιλοχανόμουν. Και αυτό γιατί ήταν πολύ ξεχωριστή. Εντυπωσιακή θα έλεγα. Τα μαλλιά της έκρυβαν κατά καιρούς τα μάτια της και με μια φινετσάτη κίνηση εκείνη τα ξαναέβαζε στην θέση τους. Κάθε φορά που σκεφτόταν κοίταζε ψηλά και τα καταγάλανα μάτια της ξεχώριζαν μέσα στην γεμάτη καπνό από τσιγάρα αίθουσ��. Να μην μακρολογώ. Ήταν θεά η κοπέλα, και εγώ όσο την πρόσεχα ένιωθα πιο βλάκας. Επι39


στημονικό γεγονός: όταν ο άντρας μιλάει με μια κοπέλα που του αρέσει, το μυαλό του στροφάρει πιο αργά. Γι’αυτό άλλωστε μας κάνουν ότι θέλουν. «Ναι. Ουαου. Και τραγούδι και νομική. Τι είδους τραγούδι;», ρώτησα μιας και στο background ακουγόταν στη διαπασών η φαλτσαδούρα της Playmate. Χάλια, αίσχος. Κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα της ακουγόταν σαν δέκα γατιά να νιαουρίζουν ανοιξιάτικα κάτω από το κρεβάτι σου ενώ από το παράθυρο ακούγεται το σκουπιδιάρικο που βαριοχτυπάει τον κάδο για να αδειάσει. Ακριβώς. ΧΑΛΙΑ. Και δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο σαν γκόμενα. Ψηλή. Ξανθιά. Δύο μέτρα πόδι και αχανές βλέμμα. Η Άννα ήταν καμιά ογδονταριά φορές πιο όμορφη και χιλιάδες πιο ενδιαφέρουσα, οπότε αφού έκανα ένα νόημα «στην υγειά μας» στον ξενερωμένο Κώστα και την υπόλοιπη παρέα, επέστρεψα στα μάτια της Άννας. Ευτυχώς ήταν ακόμα εκεί. Και με κοίταζαν. Αχ. Ερωτεύομαι. Α ναι, αυτό το’χω. Ερωτεύομαι πιο γρήγορα και από την σκιά μου. Ερωτεύο-

40

μαι επανειλημμένα, έχω ένα μέσο όρο 5 φορές το χρόνο σίγουρα. Κακό ε; Ίσως. Απλά… δεν ξέρω. Είχα πολλές σχέσεις στη ζωή μου και πάντα κατέληγαν πολύ άδοξα. Πολύ όμως. Και πρόσφατα είχα καταλήξει μέχρι και στο νοσοκομείο για μια τέτοια σχέση. Αλλά ας μην μπω σε λεπτομέρειες, περασμένα ξεχασμένα. Τώρα είμαι ελεύθερος, και πιθανότατα το ίδιο και η Άννα. Για να δούμε… Νάτο! Της ήρθε μήνυμα στο κινητό. Τέλεια… «Καλά ποιος σε θυμήθηκε τέτοια ώρα; Σε ελέγχει ο δικός σου;», είπα και χρησιμοποίησα το δοκιμασμένο κόλπο. Εντάξει, αν μου βρείτε ΕΝΑΝ άντρα που δεν το έχει πει έστω και μια φορά στην ζωή του, εγώ θα βγω έξω να φωνάξω ότι είμαι ιππόκαμπος. Πως μου ήρθε αυτό; Τέλος πάντων. Απάντηση παρακαλώ. «Αν εννοείς τον αδερφό μου, τότε ναι, αυτός με ελέγχει… Αλλά γιατί ρωτάς εσύ;», έκανε και αυτή το έξυπνο comeback και ανταπόδωσε το ψάρεμα μου με δικό της. Καλά το πάμε. Πολύ καλά. «Κάτι δικά μου… Λοιπόν κλείσε το κινη-


τό, τσούγκρισε και φύγαμε για πίστα», της είπα και το έκανε. Έκλεισε το κινητό, τσουγκρίσαμε όλη η παρέα και τρέξαμε στην σκηνή μιας και το μισό μαγαζί ήταν ήδη εκεί και χόρευε γύρω γύρω όλοι, κοινώς συρτάκι. Μια χαρά. Η ώρα είχε περάσει, και μάλλον είχα χάσει και τους απόφοιτους της μουσικής ακαδημίας μιας και την σκηνή γέμιζε το όνομα του καταστήματος. Νομίζω την έλεγα Χρυσούλα, αλλά όρκο δεν παίρνω. Πάντως το κέφι έδινε και έπαιρνε, ο κόσμος χόρευε σφύριζε ούρλιαζε και εγώ επιτέλους μπόρεσα να τσεκάρω την υπόλοιπη… Άννα. Σουπερ. Ήταν όπως την φανταζόμουν. Ξεχώριζε ανάμεσα στον κόσμο, και αυτό με τρέλαινε. Και είχε χιούμορ, δεν φοβόταν να τσαλακωθεί. Αυτό με εξίταρε περισσότερο. Μπορεί ο Κώστας να μπαίνει αύριο στρατό, αλλά εγώ επειδή ΔΕΝ μπαίνω, ευκαιρία να επιστρέψω στο παιχνίδι. Το υπόλοιπο βράδυ κύλησε γρήγορα. Κατά καιρούς έλεγα καμία βλακεία με τους Δημήτρηδες, αλλά οι παλαβές ήταν σαν να μην είναι εκεί. Είχαν βρει και κάτι υποψήφιους γκόμενους στο δίπλα τραπέζι και ευτυχώς ασχολιόντουσαν μαζί τους. Ο Κώστας είχε γίνει παντελώς κόκκαλο και απλά κοίταζε την πίστα. Τον λυπήθηκα και πήγα να του κάνω παρέα. Όμως αυτός είναι αδερφός, και μόλις είδε να σηκώνομαι δίπλα από την Άννα μου έκανε νόημα. Το νόημα μεταφραζόταν σε «κάτσε δίπλα της βρε μαλάκα,

γουστάρεις, κυνήγα το και στα’ρχίδια σου εγώ». Δεν ήταν στα’ρχίδια μου ο Κώστας, αλλά τον ευχαρίστησα με την σειρά μου που κατάλαβε. Και το βράδυ κύλησε έτσι. Αργότερα ζήτησα το κινητό της Άννας για παν ενδεχόμενο που μεθύσω τόσο και δεν θυμάμαι τίποτα, έτσι ώστε να το δώ την επόμενη μέρα. Ήμουν οκ. Όπως και η παρέα μου. Και με τα πολλά έφτασε 7 το πρωί και σηκωθήκαμε. Τα κορίτσια κανόνισαν μια καλύτερη τιμή και μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε αποχαιρετήσει τους λιγοστούς πλέον θαμώνες της μ π ο υ ζο υ κλερί και φοράγαμε τα παλτά μας. Αρχές Νοέμβρη και το κρύο είχε αρχίσει φέτος για τα καλά… «Εμείς παιδιά πάμε προς παραλία. Εσύ Αλέξη ήρθες με το αμάξι;», με ρώτησαν τα κορίτσια. Τους εξήγησα ότι η μηχανή μου ήταν ΠΑΛΙ στο συνεργείο και είχα δανειστεί πάλι το αμάξι της μάνας μου. Εκείνες είχαν ήδη κανονίσει με… ποιους θα έφευγαν, και αφού αποχαιρέτησα και τον Δημήτρη και τον Τάκη, μείναμε η Άννα, η Ελίνα, Ο Κωστάκης μου και ο Νίκος. «Εγώ θα πάρω σίγουρα την Ελίνα γιατί μένει δίπλα μου. Να σε πετάξουμε κοντά κάπου Άννα;», είπε ο Νίκος και τσίμπησα. Εύκολα. «Δεν πειράζει. Μην τρέχετε άδικα. Η Άννα μένει πολύ κοντά μου θα την πάω εγώ αν είναι.», πλησίασα την Άννα. «Μπα; Εμένα με ρώτησες;», είπε με 41


υφάκι και με κόμπλαρε. Ευτυχώς ακαριαία γέλασε και σώθηκα από το καρδιακό. Στο τσακ. «Οπότε και εγώ την κάνω γιατί σε κάνα δίωρο φεύγω για Κόρινθο. Άντε…», είπε και ήρθε προς το μέρος μου. Τον αγκάλιασα και του εξήγησα ότι δεν τον αποχαιρετώ γιατί ούτε μετακομίζει ούτε πεθαίνει. Σε 20 μερούλες θα τα σπάγαμε πάλι παρέα. Δεν ήμουν εξάλλου καλός στους αποχαιρετισμούς. «Προτού φύγω ρε μαλάκα… Δώσε μου αναπτήρα να ανάψω γιατί έχασα κάπου τον δικό μου…», είπε και του πέταξα από μακριά έναν αναπτήρα που βρήκα στην τσέπη μου. Άναψε το τσιγάρο του, έκανε ένα νόημα και στην Άννα που καθόταν δίπλα μου (και δεν είχε γνωρίσει καθόλου) και μπήκε στο αμάξι του. Επιτέλους μόνοι… Μπήκαμε μέσα, ανάψαμε το καλοριφέρ στο MAX και ξεκινήσαμε για τα σπιτάκια μας. Στην αρχή ήμασταν σιωπηλοί, μέχρι που ταυτόχρονα κοιταχτήκαμε και γελάσαμε. Και τότε μου ήρθε. Την γούσταρα. Στο καθαρό περιβάλλον του αμαξιού τα μάτια της ήταν τόσο ξεκάθαρα όσο και το τι ήθελα. Αυτήν. Όχι όπως νομίζετε. Απλά ήθελα να την ξαναδώ και να την γνωρίσω καλύτερα. Να πάμε μαζί για καφέ, σε πάρτι, σινεμά… Απλά αυτό. Συχνά. Όσο το σκεφτόμουν όλο αυτό βέβαια η Άννα μου μίλαγε, αλλά εγώ ταξίδευα. Το ίδιο και το αμάξι ,και σύντομα βρεθήκαμε στο δρόμο του σπιτιού της, λίγο πριν το δικό μου. 42

«Τι θα κάνουμε τώρα», είπε και φρίκαρα. Τι εννοούσε; Τόσο εύκολο είναι τελικά; Αμάν; «Απλά επειδή… Να εγώ σε λίγες ώρες θα ξύπναγα να ετοιμαστώ. Πετάω για Αγγλία…» «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;», φώναξα έντρομος. Μα τι γκαντέμης είμαι ο άτιμος. Μια βρήκα και μου φεύγει. Φτου… «Όχι για πάντα χαζό… Για διακοπές πάω, να δω τη κολλητή μου. Σε δύο βδομάδες θα είμαι πίσω! Και θέλω να πάω στην τράπεζα να κάνω συνάλλαγμα από εδώ. Τι λες;», είπε και στο πρόσωπο της σχηματίστηκε ένα διακριτικό χαμόγελο. Με είχε κερδίσει χαλαρά, με έκανε ότι ήθελε. Δεν μπορούσα να της αρνηθώ. Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου και της έκανα νόημα να βγει έξω. Η τράπεζα ήταν εξάλλου ακριβώς απέναντι. Βγήκε και έμεινα λίγο μόνος στο αμάξι. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα ένιωσα τυχερός. Δεν είχα ιδέα αν με γούσταρε, αν με συμπαθούσε έστω, αλλά δεν με ένοιαζε. Με έκανε να ξεχαστώ από τα πάντα και να ηρεμήσω. Και το είχα ανάγκη. Έβγαλα ένα τσιγάρο από το πακέτο και βγήκα από το αμάξι. Ήταν ήδη απέναντι η Άννα και με περίμενε. Έτρεξα και εγώ απέναντι και είδα την ανάκλαση μας στη τζαμαρία της τράπεζας. Πλάκα είχαμε. Έψαξα στην τσέπη μου να βρω αναπτήρα να καπνίσω το τσιγάρο. Άφαντος. Αμάν. Έναν είχα μόνο ο μαλάκας. Τον έδωσα στον Κώστα μες την αφηρημάδα μου… Δε πειράζει. Έπιασα την Άννα αγκαζέ και


43


44


45


46


47


48


49


ΤΟΝ ΑΥΝΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΜΙΣΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟ ΟΥΔΕΙΣ του Γιάννη Κουκουλά

«Ο αυνανισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά το σεξ με τον άνθρωπο που αγαπάς περισσότερο στον κόσμο» έλεγε ο Γούντι Άλεν… Σε μια απόπειρα απενοχοποίησης από το μεγαλύτερο προπατορικό «αμάρτημα» μετά από αυτό των πρωτοπλάστων, ο Αμερικανός κωμικός, προχωρώντας σε ένα ειλικρινές και αυτοσαρκαστικό outing ομολογεί αυτό που το 92% των ανδρών και το 80% των γυναικών του πλανήτη γνωρίζει καλά. Οι κατά μόνας ηδονές, απαγορευμένες για τη χριστιανική θρησκεία όπως και όλες οι ηδονές, όπως και όλες οι επίγειες απολαύσεις κατηγορήθηκαν και πολεμήθηκαν σφόδρα από τους ρασοφόρους και τις απανταχού εξουσίες τους σε όλες τις εποχές. Εγκράτεια, απέχθεια για τις ορμές, αυτοσυγκράτηση, απώθηση της χαράς, αποχή, μίσος για το σώμα, βδελυρές εκκρίσεις, 50

ενοχές. Μην αγγίζετε! Όχι τους άλλους. Ούτε καν το σώμα σας! Αλλά στα κρυφά όλα επιτρέπονται. «Για τον πρωτότοκο γιο του τον Ηρ ο Ιούδας (απλή συνωνυμία) τού πήρε σύζυγο μια γυναίκα, που ονομαζόταν Ταμάρ. Ο Ηρ όμως δυσαρέστησε τον Κύριο, και ο Κύριος τον θανάτωσε. Τότε ο Ιούδας είπε στον Αυνάν: “Πήγαινε στη γυναίκα του αδερφού σου και εκπλήρωσε το καθήκον σου ως αδερφός του άντρα της να δώσεις απόγονο στον αδερφό σου”. Ο Αυνάν, επειδή ήξερε ότι ο απόγονος δε θα ανήκε σ’ αυτόν, κάθε φορά που πλάγιαζε με τη γυναίκα του αδερφού του, έριχνε το σπέρμα στη γη, για να μη δώσει απόγονο στον αδερφό του. Αυτό που έκανε όμως δυσαρέστησε τον Κύριο, γι’ αυτό τον θανάτωσε κι αυτόν.» (Γένεσις 38: 6-10)1. Ανωνύμου του συγγραφέως, η Αγία Γραφή, σε ένα από τα πιο


δυσερμήνευτα και παρεξηγημένα εδάφια και χωρία, παρουσιάζει τη σκληρή τιμωρία και το άδοξο τέλος του πρώτου αυνανιστή της καταγεγραμμένης μυθολογικής «ιστορίας», του κακομοίρη Αυνάν. Χωρίς να διευκρινίζεται τι ακριβώς έκανε ο Αυνάν και «εξέχεεν επί την γην» και σίγουρα χωρίς να αναφέρεται ότι ασχολούταν κατ’ ιδίαν με το μόριό του (ω, τι αισχύνη!), ο Κύριος, δίκαιος, συγχωρητικός και μεγαλόψυχος όπως πάντα, του ‘δωσε άπαξ μια κατραπακιά και τον ξαπέστειλε μια και καλή μαζί με χιλιάδες άλλους που εκπνέουν και μετακομίζουν εις Κόλασην στην Αγία Γραφή επειδή Τ��ν απογοήτευσαν. Δε μπορεί, όμως, κάτι παραπάνω θα ‘ξερε ο Κύριος από τον δύστυχο Αυνάν. Ή τουλάχιστον κάτι θα ‘ξεραν οι μεταγενέστεροι «μεταφραστές» των βιβλικών και θεόπνευστων κειμένων και επί αιώνες έριχναν στην μεταφορική και, φευ, στην κυριολεκτική πυρά τους διαδόχους και μιμητές του θρυλικού Αυνάν. Πέραν, όμως, της θρησκευτικής βλασφημίας της διακεκομμένης συνουσίας ή της μετατροπής σε αμάρτημα της oneman-show αυτοολοκλήρωσης γιατί «ούτο διατάσσουν αι γραφαί», έπρεπε να βρεθεί ένα θεωρητικό υπόστρωμα και ένα ψευδοεπιστημονικό προκάλυμμα που να δικαιολογεί την ταπείνωση και την τιμωρία των επιγόνων του Αυνάν. Ο διαφωτισμός φρόντι-

σε και γι’ αυτό. Το 1719, την ίδια εποχή που ο Τζόναθαν Σουίφτ έκανε απολαυστικά λογοπαίγνια στα «Ταξίδια του Γκάλιβερ» γράφοντας: «Mr. Bates, my master, my good master Bates» ήταν αρκετά διαδεδομένο στη Βρετανία ένα φυλλάδιο, αγνώστου συγγραφέως, με τίτλο «Ονανία ή το αποκρουστικό αμάρτημα της μόλυνσης του εαυτού και όλες οι τρομακτικές συνέπειές του, εξεταζομένων αμφοτέρων των ΦΥΛΩΝ, με συμβουλές για το πνεύμα και το σώμα προς όσους έχουν ήδη αυτοτραυματιστεί από τούτη την αποτρόπαια πρακτική. Συνοδευόμενο από επίκαιρη νουθεσία προς τη νεολαία του έθνους αμφοτέρων των ΦΥΛΩΝ»! Η επινόηση αυτής της νέας ασθένειας, της Ονανίας, είχε ως φυσικό επακόλουθο την κυκλοφορία μιας σειράς από ευφάνταστα ψευδοφάρμακα για το σώμα και το πνεύμα που πλούτισαν τους εφευρέτες και τους παρασκευαστές τους και χαρακτήρισαν εν πολλοίς τα νεωτερικά σεξουαλικά ήθη αλλά σημάδεψαν και τους αιώνες που ακολούθησαν. Στον αυνανισμό αποδόθηκαν όλα τα κακά της μοίρας, όλες οι παρεκκλίνουσες και παραβατικές συμπεριφορές, όλη η κατάντια και η κατάπτωση της κοινωνίας (κάθε κοινωνία κάθε εποχής αυτοοικτίρεται για την κατάντια της νοσταλγώντας την παρελθούσα). Ο μεγάλος Νόρμαν Μέιλερ τη δεκαετία του ’70 είχε πει πως «ο αυνανισμός κάνει κακό…στα πάντα: 51


στον οργασμό, στην ετεροφυλοφιλία, στο ύφος, ατο παράστημα, στην ικανότητα να πολεμήσεις για το καλό».2 Στον αυνανισμό αποδόθηκαν επίσης και διάφορες ασθένειες, ψυχικές και σωματικές και έγινε η μόνιμη απειλή που φοβερίζει κάθε υποψήφιο αυτοϊκανοποιούμενο: Κόφωση, ποδάγρα, γάγγραινα, σουβλερά δόντια, τάσεις αυτοκτονίας, μαγουλάδες, καρκίνος στα δόντια, καράφλα, χολέρα, πανώλη, Έμπολα, δυσλεξία, «θα σου πέσει το πουλάκι», AIDS, χρόνια δυσεντερίτιδα, ουλίτιδα. Τα πάντα μπορούσε να πάθει όποιος αγγιζόταν… «Ο Θεός έδωσε στους άντρες έναν εγκέφαλο και ένα πέος αλλά όχι αρκετό αίμα για να λειτουργούν και τα δυο ταυτόχρονα» έλεγε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς3. Και οι Πασκάλ Μπρικνέρ – Αλέν Φινκελκρό συμπληρώνουν: «Η πείρα αιώνων μας διδάσκει ότι ο άντρας που μαλακίζεται νιώθει στερημένος από τη συνουσία. Για λόγους αντρισμού όμως αργήσαμε να αναγνωρίσουμε ότι ο άντρας που κάνει έρωτα νιώθει στερημένος από τη μαλα52

κία.»4 Δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό… Έχει γυρίσει, λοιπόν, ο τροχός. Οι καλλιτέχνες των μεταμοντέρνων καιρών μας, έστω κι αν συχνά ο ηδονισμός ξεπέφτει σε αυτοσκοπό και ο ερωτισμός καταντά πορνογραφία (χωρίς απαραιτήτως η πορνογραφία να έχει αρνητική χροιά αν τηρούνται ορισμένες προϋποθέσεις όπως η ελεύθερη και ενσυνείδητη συμμετοχή των ανθρώπων σε αυτήν), τώρα που υποτίθεται πως η σεξουαλική απελευθέρωση επιτρέπει τα πάντα, βγάζουν το άχτι τους με λύσσα και ορμή. Στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, στις performance και τη ζωγραφική, στην ποίηση και τη φωτογραφία. Και πάνω απ’ όλα στα κόμικς! Ο αυνανισμός επιστρέφει! Ο Αυνάν είναι εδώ. Έστω κι αν ακόμα έχει ορκισμένους εχθρούς. «Neil, δεν υπάρχει αυνανισμός στο σύμπαν της DC», επέπληξε η Karen Berger, διευθύντρια της εταιρίας, τον γκουρού των σύγχρονων κόμικς Neil Gaiman όταν αυτός υπέβαλλε προς έγκριση ένα από τα σενάρια του Sandman


στο οποίο κάποιος από τους πρωταγωνιστές επιδιδόταν στην ακατονόμαστη πράξη. «Και αυτό εξηγεί πολλά πράγματα για το σύμπαν της DC…» σχολίασε χαιρέκακα αυτός. Ο Garry Trudeau «τόλμησε» να αναφέρει την απαγορευμένη λέξη από «α» σε ένα από τα κόμικς-στριπς της σειράς Doonesbury και λογοκρίθηκε ανελέητα. Από τις 34 εφημερίδες που δημοσίευαν σε εβδομαδιαία βάση τα κόμικς του, οι 19 αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν το επίμαχο στριπ γιατί αναφερόταν στον αυνανισμό και στην ενδεχόμενη προληπτική δράση του στον καρκίνο του προστάτη σύμφωνα με πρόσφατες επιστημονικές ανακαλύψεις. Δεν αναφερόταν καμιά «άσεμνη» λέξη, δεν υπήρχε κανένα «τολμηρό» σχέδιο, καμιά παρεξηγήσιμη εικόνα. «Το στριπ δεν έχει να κάνει με τον αυνανισμό ούτε με τον καρκίνο του προστάτη αλλά με τις υπεκφυγές και τα ταμπού όπως και με την ανικανότητα δυο ενηλίκων να έχουν κάποιου είδους σοβαρή συζήτηση πάνω στο θέμα. Εμπνεύστηκα την ιστορία από μια παρόμοια συζήτηση που είχα με τους φίλους μου. Η πιο παραδοσιακή άποψη (αυτή της Boopsie στην ιστορία) παρουσιάζεται χωρίς καμιά περιπαικτική διάθεση ώστε οι αναγνώστες που μοιράζονται την αμηχανία της να μην προσβληθούν» δήλωσε ο ίδιος ο δημιουργός. Δεν κατάφερε να πείσει τους εκδότες που θεώρησαν ότι και μόνο η αναφορά της λέξης «αυνανισμός» είναι αρκετή

για να κριθεί το στριπ «ακατάλληλο» με βασικό επιχείρημα ότι οι εφημερίδες διαβάζονται και από μικρά παιδιά. Άλλοι προχώρησαν one step beyond και σχεδίασαν τους ήρωες και αντιήρωες τους να επιδίδονται στην ανομολόγητη πράξη! Ο Αρκάς, στα πρώτα του βήματα, τότε που συντροφιά με τον Κόκορα έκανε την πιο πρωτότυπη, ομαδική δωρεάν ψυχανάλυση των αναγνωστών του, δε δίστασε να δείξει τον πρωταγωνιστή του «επί τω έργω», να υποκύπτει στις μητρικές παραινέσεις και συμβουλές. Τα όνειρά του έγιναν ονειρώξεις, οι θηλυκές κότες τον έπαιρναν ψιλό γαζί αλλά αυτός δεν πτοήθηκε ποτέ… O Peter Kuper, ένας από τους πιο πολιτικοποιημένους σύγχρονους δημιουργούς και συνιδρυτής του περιοδικού World War 3, στρέφει το ενδιαφέρον του στον Τζορτζ Μπους. Αν νομίζατε πως οι πλανητάρχες δεν «τον παίζουν» σφάλλετε. Το κάνουν και μάλιστα με φαντασίωση το γυμνό κορμί του Μπιν Λάντεν… Αντιθέτως, κάποια άλλα πέη όπως αυτό του «Ed the Happy Clown» του Chester Brown ζουν τη δική τους φαντασίωση πιστεύοντας πως είναι τα ίδια πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπάρχουν όμως αυνανισμοί και αυνανισμοί. Από την αλαζονική χυδαιότητα του ξαναμμένου Μπους και την λυτρωτική απελευθέρωση των καταπιεσμένων ορμών, ο Craig Thompson στο «Blankets» επιλέγει τη δεύτερη και αυτοβι53


ογραφούμενος, «ομολογεί» την πρώτη του, διόλου αμαρτωλή εκσπερμάτιση, τη γνωριμία του με την «ολοκλήρωση» και τον ανολοκλήρωτο έρωτα μέσα σε ένα θρησκευτικά ασφυκτικό, καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον. Η φαντασία παίζει κυρίαρχο ρόλο στην αυνανιστική πράξη και οι πρωταγωνιστές των κόμικς πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές. Έτσι, ο νεαρός wanna-be-Αυνάν του Dan Clowes φτάνει στα άκρα και το κάνει με τη βοήθεια μιας μέλισσας. Για παρόμοιες απελευθερώσεις των σω-

54

ματικών του εκκρίσεων πασχίζουν και οι πρωταγωνιστές του Josh Simmons, ο Mr Spock της Joulie Doucet, ένας «ευμεγέθης» άγριος δια χειρός Matjaz Bertoncelj, μια ανικανοποίητη μητέρα μπρος στα μάτια του γιου της σε μια από τις πολλές αυνανιστικές περιπέτειες του Vuillemin, ένας άτακτος πατέρας στο «A Child’s Life» της Phoebe Gloeckner, ένας ανακουφισμένος νέος της Lee Kennedy. Αν έπρεπε να δοθεί βραβείο για τους πιο πολλούς αυνανισμούς επί χάρτου, αδιαφιλονίκητο φαβορί θα ήταν ο Milo Manara.


Στο ποικιλοτρόπως ερωτικό σύμπαν του, άντρες και γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά, ένας άτυχος πριαπιστής, μια μεγαλοαστή σεξουαλικά ακόρεστη, οι πάντες, το κάνουν με κάθε ευκαιρία χωρίς καμιά αναστολή, ξεπερνώντας κάθε συστολή. Το βραβείο «ομιλούντος πέους» θα κατακτούσε επάξια ο Paolo Baciliero για το άλμπουμ του με τον εύγλωττο τίτλο «Αυτός και το Πουλί του» όπου η συνήθης κατηγορία που απευθύνουν οι γυναίκες στους άντρες «σκέφτεσαι με το πουλί σου» γίνεται εφιάλτης για τον άτυχο Βίκτορ όταν το πουλί του αρχίζει κυριολεκτικά να σκέφτεται και να δρα αυτοβούλως ενώ το βραβείο του πιο funny-animal αυνανισμού ανήκει στον Mark Millar για τον Moe the Crow, πρωταγωνιστή των «Unfunnies», έναν πατέρα-κόρακα-παιδεραστή που «τελειώνει» μεγαλοπρεπώς στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους της σειράς. Ο πιο «βλάσφημος» αυνανισμός, όμως, ανήκει μακράν στον Ivan Brunetti. Στην παραληρηματική, εν μέρει αυτοβιογραφική σειρά «Schizo», μοιράζεται με τους αναγνώστες όλα τα απωθημένα μυστικά του, όλες τις μύχιες σκέψεις του γύρω από το σεξ, όλη την καθολική καταπίεση που υπέστη στα παιδικά του χρόνια και εντέλει παρουσιάζει τον Υιό του φονέα του Αυνάν να κάνει αυτό για το οποίο ο Αυνάν θανατώθηκε…

1. Η Αγία Γραφή, Ελληνική Βιβλική Εταιρία, Αθήνα, 1997 2. Thomas W. Laqueur, Οι Κατά Μόνας Ηδονές – Πολιτισμική Ιστορία του Αυνανισμού, Νεφέλη, Αθήνα, 2006 3. Maggie Paley, Το Βιβλίο του Πέους, Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2005 4. Pascal Bruckner – Alain Finkielkraut, Η Νέα Ερωτική Αναρχία, Αστάρτη, Αθήνα, 1988 55


Βασίλης Κωλέττης

56


57


58


59


60


61


62


63


64


Happy Revolver1