Page 1

V1 De vliegende bom

De zestigers van nu, waar ik er een van ben, hebben er in onze jeugd wel van gehoord, van die bommen met dat rare geronk , maar wij hebben geen idee wat we ons daarbij moeten voorstellen. Begin jaren twintig : Mijn vader , een jonge Waalse beroepsmilitair, was in Wilrijk gekazerneerd op het fortVI . Cafe’s waren er in Wilrijk genoeg maar in de St Bavostraat was er een café met wel zes dochters. “Lokaal de vrede” Het huidige KWB lokaal. Een van de jongste dochters had als dienstmeisje bij een Parijse dokter gewerkt en had daar al een aardig woordje Frans leren spreken. Dat maakte het café voor de Waalse soldaten nog aantrekkelijker. Van het een kwam het ander en dat maakt dat ik een Waalse vader heb en een Wilrijkse moeder. Maar lang voor ik geboren werd waren het onzekere tijden. Met wereldoorlog één nog vers in het geheugen zagen de mensen de toekomst somber tegemoet. Verschillende gebeurtenissen in het europa van toen maakten de mensen bang. Voorzorgen voor een nieuwe oorlog werden al genomen. Militairen verhuisden van de ene kazerne naar de andere en dan moest de familie maar volgen. Dan volgde een ramp , opnieuw oorlog. Jaren veertig. Mijn vader werd ergens , krijgsgevangen genomen en naar Duitsland gevoerd, waar en wanneer heb ik nooit geweten, mijn moeder die toen in de nabijheid van een fort rond Namen woonde moest met haar zes kinderen haar plan zien te trekken. Op zekere dag kwam er een militair aankondigen dat de buurt moest ontruimd worden want het gevaar bestond dat het fort zou gebombardeerd worden. Wat nu ? Waar naartoe ? Mijn moeder nam toen een beslissing waar ze later dik spijt van zou krijgen., Ze zou terug naar Wilrijk trekken om met haar kinderen bij familie te zijn in plaats van ergens bij complete vreemdelingen. Hoe ze in die periode van oorlogstijd met zes kinderen tot in Antwerpen en Wilrijk geraakt is weet ik niet maar


feit is dat ze hier aankwam en al meteen zag dat het hier helemaal niet was zoals ze verwacht had. Iedereen was bang , heel bang. Hier waren er vliegende bommen. Een verschrikking. Zolang je ze hoorde hoefde je eigenlijk niet bang te zijn maar zodra het geronk stopte begon een dodelijke stoelendans. Ieder voor zich en wegkruipen waar je maar kon. Dan het bang wachten op de knal en je kon enkel hopen dat het niet in je buurt zou zijn. En knallen waren het. Daar waren de bommen die mijn moeder tot hiertoe uit de vliegtuigen had zien vallen maar ploffertjes tegen. Hier was het hele vliegtuig zelf één grote bom. De angst was zo groot dat mijn moeder ondanks alles terug naar Namen trok en de gewone bommen dan maar voor lief nam. Niet zolang geleden ontmoette ik iemand die nu in de Vaderlandstraat precies op de plaats woont waar een V1 is ingeslagen. Het gedeelte tussen de klaproosstraat en de Dokter Donny plein. Hij leende mij kopieën van foto’s die kort na de inslag zijn genomen. De originelen zijn genomen door een fotograaf die zijn kost ondermeer verdiende met het nemen van rampfoto’s en die dan aan de onfortuinlijke bewoners verkocht, als die nog leefden tenminste.

Vaderlandstraat gezien vanaf de Dokter Donny plein Het hele stuk tot aan de klaproosstraat is zo goed als vernield.


Links de plaats waar de bom insloeg. Rechts , redden wat er nog te redden valt.

Het huis uiterst rechts met de dakkapel staat er vandaag nog. Dit is de overkant van de straat waar de bom ontplofte.

V1 De Bom  

Korte beschrijving van een bominslag in Wilrijk

V1 De Bom  

Korte beschrijving van een bominslag in Wilrijk

Advertisement